La saison 2002-2003 du Raja Club Athletic est la  de l'histoire du club depuis sa fondation le 20 mars 1949. Elle débute alors que les Verts ont remportés la Coupe du Trône lors de la saison précédente.

Au titre de cette saison, le Raja CA est engagé dans cinq compétitions officielles: Botola, Coupe du Trône, Ligue des champions, Coupe de la CAF et le Championnat arabe.

Le meilleur buteur de la saison est Hicham Aboucherouane avec  inscrits toutes compétitions confondues.

Avant saison

Assemblée générale
Le , a eu lieu l'assemblée générale ordinaire de l'année 2002 du Raja Club Athletic. Avant même le début de l'assemblée, Abdesalam Hanat qui est resté seul et unique candidat à la présidence après le désistement de Abdellah Rhallam, Abdelhamid Souiri, et Mohamed Aouzal pour diverses raisons, jouissait de l'unanimité et était pressentie à la présidence.

Les participants au nombre de  sur les 129 ont adopté le rapport moral par  contre 14 et , mais ont émis des réserves sur le rapport financier demandant qu'un audit sur la gestion financière sur les quatre dernières années soit effectué.

Il ressort de ce rapport que le Raja a réalisé un résultat bénéficiaire de  de dirhams avec un total de recettes de  DH dont  de produit des transferts et un total de dépenses de l'ordre de  DH. La question de la résiliation du contrat de parrainage liant l'ODEP au Raja a dominé les débats et interrogations des adhérents qui ont sollicité de plus amples précisions.

Sur ce volet, le président du comité directeur, Mohamed Aouzal, a expliqué que les contacts et ponts sont maintenus entre les deux parties qui entretiennent de bonnes relations et qu'il reste optimiste sur un retour du parrain. Les différents intervenants ont, fait une lecture critique du rapport moral et mis l'index sur le bilan de la saison qui était loin de répondre aux aspirations du public vert enregistrant par la même occasion le manque de communication entre le comité et les adhérents. Ils ont également critiqué les critères de recrutement de joueurs et d'entraîneurs, mais aussi la méthodologie de formation insistant sur la nécessité d'élargir la base des adhérents, la recherche et la diversification des sponsors et parraineurs ainsi que l'élaboration d'un programme de travail définissant les objectifs au début de chaque saison avec un budget prévisionnel en vue de mieux rationaliser les dépenses et garantir une bonne gestion.

L'assemblée générale, qui a duré près de six heures, a renouvelé le tiers sortant en réélisant Ali Abid et Khalil Dahi aux côtés de trois nouveaux venus Khalid Ibrahimi, Abdelilah Gara et Abderrahim Doghmi. Le secrétaire général, Mustapha Hannaoui, n'a pas été réélu.

Abdesalam Hanat est finalement élu à la tête du club et succède donc à Ahmed Ammor, le président le plus titré de l'histoire du club ex-aequo avec Abdellah Ghallam, qui sera désigné par la suite président d'honneur du club. Hanat est un pionnier de la gestion sportive nationale puisqu'il fait ses premiers pas de dirigeant au sein du football corporatif en 1960 à la BMCE puis à General Tire avant de présider la Fédération corporative marocaine de football. Il est membre du comité du Raja depuis 1992, dont neuf années en tant que secrétaire général et une année à la vice-présidence. Il est également un membre fédéral et membre de la commission marketing à l'UAFA.

Matchs amicaux
En juillet 2002, le Raja s'envole en Belgique en vue de établir un camp de concentration pour préparer sa nouvelle saison. Il dispute quelques rencontres amicales dont un contre le FC Malines et l'autre face au Standard de Liège.

Transferts

Mercato estival

Mercato hivernal

Effectif professionnel

Botola

La Botola 2002-2003 est la  du championnat du Maroc de football et la  sous l'égide de la Fédération royale marocaine de football depuis sa création en 1956. La division oppose seize clubs en une série de trente rencontres, chaque club se rencontrant à deux reprises. Le champion et son dauphin se qualifient pour la Ligue des champions.

Le Raja CA participe à cette compétition pour la  de son histoire et n'a jamais quitté l'élite du football marocain depuis la première édition de 1956-1957, un record national. L'équipe participe à cette édition après avoir terminé le championnat 2001-2002 en troisième position et raté le titre pour la première fois depuis 1995.

Coupe du trône 2001-2002

La Coupe du trône 2001-2002 est  de la Coupe du Trône de football sous l'égide de la Fédération royale marocaine de football depuis sa création en 1956. C'est une compétition à élimination directe, organisée annuellement et ouverte aux clubs amateurs et professionnels affiliés à la FRMF. Le vainqueur s'offre une place en Coupe d'Afrique des vainqueurs de coupe, s'il n'est pas déjà qualifié pour la Ligue des champions de la CAF.

Finale

Coupe du trône 2002-2003

La Coupe du trône 2002-2003 est  de la Coupe du Trône de football sous l'égide de la Fédération royale marocaine de football depuis sa création en 1956. C'est une compétition à élimination directe, organisée annuellement et ouverte aux clubs amateurs et professionnels affiliés à la FRMF. Le vainqueur s'offre une place en Coupe d'Afrique des vainqueurs de coupe, s'il n'est pas déjà qualifié pour la Ligue des champions de la CAF.

Durant cette saison, le Raja bat successivement le DH El Jadida et le Najm de Marrakech en coupe. Le match de quart de finale contre la JS El Massira sera joué la saison suivante.

Ligue des champions

La Ligue des champions 2002 est la  de la plus prestigieuse des compétitions africaines inter-clubs, la Ligue des champions de la CAF. Le Raja Club Athletic participe à cette compétition pour la  de son histoire et il l'a déjà remporté à trois reprises. Exempté du tour préliminaire, les Verts doivent disputer deux tours (aller-retour) pour se qualifier à la phase de poules. Les quatre premiers et les quatre deuxièmes de chaque groupe participent à la phase finale, qui débute par les demi-finales.

Phase de groupes

Phase finale

Coupe de la CAF

La Coupe de la CAF 2003 est la  et dernière édition de la Coupe de la CAF, compétition inter-clubs qui met en prise les vice-champions des championnats africains. Le Raja Club Athletic participe à cette compétition pour la première fois de son histoire après six participations consécutives en Ligue des champions entre 1997 et 2002.

Les Verts débutent la compétition aux seizièmes de finale. Tous les tours, y compris la finale, sont joués selon le système à élimination directe en aller-retour.

Le , le Raja remporte le titre face au Cotonsport FC (0-0), après sa victoire au match aller 2-0 grâce aux buts de Mustapha Bidoudane et Mohamed Ali Diallo. C'est la dernière édition de cette compétition avant qu'elle ne soit fusionnée avec la Coupe des vainqueurs de coupe pour former la Coupe de la confédération, le Raja s'obtient ainsi le droit de conserver ce trophée.

Championnat arabe

Phase de groupes

Phase finale

Statistiques

Statistiques collectives

Statistiques individuelles

Statistiques des buteurs

Références

2002-2003
Raja Club Athletic
Raja Club Athletic

Saison 2002-2003 du Raja Club Athletic


ලොව ප්‍රකට ඇමෙරිකානු විද්‍යා ප්‍රබන්ධයක් වන එක්ස්-ෆයිල්ස් හි 11 වන කතා මාලාව 2018 ජනවාරි 3න් වන දින ෆොක්ස් නාලිකාවේ විකාශය විය. පසුගිය කතා සමයේ අවසානයෙන්
මෙම කතා සමය ඉදිරියට ගෙනයයි.

නළු නිලියන්

ප්‍රධාන නළු නිලියන්
 ඩේවිඩ් ඩචෝව්නි ෆොක්ස් මෝල්ඩර් ලෙස, FBI හි අලුතින් ස්ථාපනය කල X-Files හි  විශේෂ නියෝජිතයෙක්.හදුනා නොගත් පියාබන වස්තු හා පිටසක්වල ජීවින් ගැන දැඩි ලෙස විශ්වාස කරයි.
 ගිලියන් ඇන්ඩර්සන්, ඩේනා ස්කලී ලෙස, මැය X-Files හි විශේෂ නියෝජිතවරියක් වන අතරම වෛද්යවරියක් ද වෙ.
 මිච් පිලෙගි  වෝල්ටර් ස්කිනර් ලෙස, FBI හි සහකාර අද්‍යක්ෂක.

යොමු

ද එක්ස්-ෆයිල්ස් කථාවාර

ද එක්ස්-ෆයිල්ස් (වාරය 11)


Forsythia giraldiana, auch als Giralds Forsythie bezeichnet, ist ein gelb blühender Strauch aus der Familie der Ölbaumgewächse (Oleaceae). Das natürliche Verbreitungsgebiet der Art liegt im Nordwesten Chinas. Sie wird selten als Zierstrauch verwendet.

Beschreibung

Forsythia giraldiana wächst als straff aufrechter Strauch und erreicht Wuchshöhen von bis zu 4 Metern. Die Zweige sind kahl und hellbraun. Das Mark der Äste ist gekammert. Die Laubblätter sind in Blattstiel und Blattspreite gegliedert. Der Blattstiel ist 5 bis 10 Millimeter lang, kahl oder fein behaart. Die einfache Blattspreite ist 3,5 bis 12 Zentimeter lang, 1,5 bis 6 Zentimeter breit, länglich elliptisch, eiförmig bis lanzettlich, lang zugespitzt mit abgerundeter bis keilförmiger Basis und meist ganzrandig bis leicht gezähnt.

Die gestielten Blüten stehen einzeln, zu zweit oder dritt in den Blattachseln. Der Blütenkelch ist 3 bis 4 Millimeter lang, rötlich überzogen und bewimpert. Die Blütenkrone ist hellgelb mit einer 4 bis 6 Millimeter langen Kronröhre und 0,7 bis 1,5 Zentimeter langen Kronzipfel. Der Stempel ist in Blüten mit 5 bis 6 Millimeter langen Staubblättern 3 Millimeter lang, in Blüten mit 3 bis 5 Millimeter langen Staubblättern 5 bis 7 Millimeter lang. Die Kapselfrucht ist 0,8 bis 1,8 Zentimeter lang und 4 bis 10 Millimeter breit, eiförmig oder lanzettlich-eiförmig und mit wenigen Korkporen besetzt. Forsythia giraldiana blüht von März bis Mai und fruchtet von Juni bis Oktober.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 28.

Vorkommen
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in den chinesischen Provinzen Gansu, Henan, Shaanxi und Sichuan. Sie wächst in Steppen und Trockenwäldern in Höhen von 800 bis 3200 Metern auf mäßig trockenen bis frischen, schwach sauren bis alkalischen, sandig-lehmigen bis lehmigen, nährstoffreichen Böden an sonnigen bis lichtschattigen Standorten. Die Art ist wärmeliebend und meist frosthart.

Systematik
Forsythia giraldiana ist eine Art aus der Gattung der Forsythien (Forsythia) in der Familie der Ölbaumgewächse (Oleaceae). Dort wird sie dem Tribus Forsythieae zugeordnet. Alexander von Lingelsheim hat die Art 1908 erstbeschrieben.

Verwendung
Forsythia giraldiana wird manchmal aufgrund der dekorativen Blüten als Zierstrauch verwendet.

Nachweise

Literatur

 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 300.

Einzelnachweise

Weblinks

Ölbaumgewächse
Oleaceae

Forsythia giraldiana


Koeberlinia, biljni rod smješten u vlastitu porodicu Koeberliniaceae. Dvije vrste koje mu pripadaju su K. spinosa Zucc., iz sjevernog Meksika i jugozapada Sjedinjenih Država i K. holacantha W.C. Holmes, K.L. Yip & Rushing, endem iz Bolivije.

Obje vrste su kserofiti koji se javljaju kao malo drveče ili grmovi.

Izvori

Brassicales

Koeberlinia


علي هاشم (23 مارس 1980 -) مراسل لبناني يعمل مراسلا للشؤون الإيرانية في هيئة الإذاعة البريطانية BBC. عمل سابقا في قناة الميادين اللبنانية حيث كان مديرا لمكتب القناة في العاصمة الإيرانية طهران عقب استقالته من قناة الجزيرة.
وكان هاشم يعمل كمراسل لقناة الجزيرة في العاصمة اللبنانية بيروت، وهو غطى الثورة الليبية والمجاعة في الصومال والعديد من الأحداث المهمة للقناة القطرية.
الصحافي اللبناني عمل سابقا لقناة بي بي سي عربي منذ العام 2007 وخلال هذه الفترة أجرى العديد من اللقاءات مع شخصيات عربية وأجنبية عدة بينهم، رئيس الوزراء اللبناني السابق نجيب ميقاتي ووزير الخارجية العراقي هوشيار زيباري والأمين العام السابق لجامعة الدول العربية عمرو موسى والزعيم اللبناني ميشال عون ومدعي عام المحكمة الجنائية الدولية لويس أوكامبو وغيرهم. وفي تلفزيون بي بي سي عربي أيضا أعدّ هاشم وقدم برنامج "لجنة تقصي الحقائق" حيث عالج العديد من القضايا المهمة في أكثر من دولة عربية.

قبل عمله مع بي بي سي عربي بدأ هاشم عمله الصحفي مع قناة المنار التابعة لحزب الله.

استقالته من قناة الجزيرة
أثار علي هاشم الجدل بعد استقالته من قناة الجزيرة في العام 2011 حيث إدعى ان القناة رفضت بث صور لمسلحين يدخلون من لبنان إلى سوريا في بدايات الثورة السورية. وكانت سبق ذلك كشف الجيش السوري الإكتروني لسلسلة رسائل بين هاشم وزميلته المذيعة في القناة رولا إبراهيم ينتقدان فيها تغطية القناة للأزمة السورية.

وكتب هاشم بعد استقالته مقالة لصحيفة الغارديان البريطانية تحدث فيها عن منع إدارة المحطة بث صور لمسلحين يقاتلون الجيش السوري على الحدود بين سورية ولبنان. وقال هاشم إن وسائل الإعلام العربية والمحطات الفضائية بدأت تشبه الأحزاب حيث تهيمن السياسة على اسلوب عملها وبالتالي لم يعد الجمهور يستطيع الاعتماد على مصداقيتها وبات على المشاهدين تأدية وظيفة الصحفيين عوضا عنهم من خلال مقاطعة المعلومات التي تردهم من مختلف المحطات ليحصلوا على خبر متكامل أو على الحقيقة.

قناة الميادين
إنضم علي هاشم إلى قناة الميادين منذ تأسيسها حيث تولى رئاسة قسم المراسلين فيها قبل أن يصبح مديرا لمكتبها في طهران حتى استقالته في العام 2017. كذلك أسس الميادين أونلاين بحسب ما تقول سيرته على موقع القناة.

مواضيع كتبت عنه
 قناة المنار هدف لرصاص القناصين
 علي هاشم.. من المنار إلى الجزيرة ثم ال بي بي سي، مسيرة ابن صور بين أحضان الصحافة
 علي هاشم يستقيل من «الجزيرة» والفضائح مستمرّة
 Al Jazeera Journalist Explains Resignation over Syria and Bahrain Coverage
 'No independent journalism anymore' – ex-Al Jazeera reporter
 Propaganda war affects coverage of Syrian conflict

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بيروت
إعلاميون من جبل عامل
صحفيو قناة الجزيرة
صحفيو قناة الميادين
صحفيون لبنانيون
مواليد 1400 هـ
مواليد 1980
مواليد في لبنان

علي هاشم


Die Wedemann ist ein etwa 5,1 km langer, östlicher und orographisch rechter Zufluss der Losse im Landkreis Kassel in Nordhessen (Deutschland).

Verlauf
Die Wedemann fließt gänzlich im Geo-Naturpark Frau-Holle-Land (Werratal.Meißner.Kaufunger Wald). Sie entspringt nordwestlich der Grenze vom Landkreis Kassel zum Werra-Meißner-Kreis im Kaufunger Wald. Ihre Quelle liegt rund 800 m nordwestlich vom Gipfel des Hirschbergs (), dessen Kuppe zum Werra-Meißner-Kreis gehört. Etwas unterhalb eines Waldwegs liegt sie auf rund  Höhe.

Die Wedemann fließt anfangs auf dem Hang des Hirschbergs nordwestwärts nach Wickenrode, dem östlichsten Gemeindeteil von Helsa, um fortan westwärts entlang der Bundesstraße 451 und des Märchenlandwegs zu fließen.

Etwa bei der Einmündung des Lautenbachs erreicht die Wedemann den Kernort von Helsa, wo sie zwischen dem Kaufunger Wald im Norden und Osten und der Söhre im Südwesten und Westen nach Unterqueren der B 451 und Kreisstraße 7 auf etwa  Höhe in den dort von Süden kommenden Fulda-Zufluss Losse mündet.

Einzugsgebiet und Zuflüsse
Der größte Zufluss der Wedemann, deren Einzugsgebiet 14,507 km² groß ist, ist der 2,4 km lange Lautenbach, der in Helsa rechtsseits und von Norden kommend beim Wedemann-Bachkilometer 1,05 einmündet.

Einzelnachweise

Nordhessen

Wedemann (Losse)


9490 Gosemeijer este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9490 Gosemeijer este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld și Tom Gehrels. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,94 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 3,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1971
Centura de asteroizi

9490 Gosemeijer


An Eremochloa ophiuroides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Munro, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eduard Hackel. An Eremochloa ophiuroides in nahilalakip ha genus nga Eremochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eremochloa

Eremochloa ophiuroides


Die Copa del Rey 1923 war die 21. Austragung des spanischen Fußballpokals.

Der Wettbewerb startete am 25. März und endete mit dem Finale am 13. Mai 1923 im Camp de Les Corts in Barcelona. Titelverteidiger des Pokalwettbewerbes war der FC Barcelona. Den Titel gewann Athletic Bilbao durch einen 1:0-Erfolg im Finale gegen CD Europa.

Teilnehmer

Konnten die im Viertel- bzw. Halbfinale aufeinandertreffenden Mannschaften jeweils eines der Spiele gewinnen, wurde nicht das Torverhältnis zur Bestimmung des Siegers herangezogen, sondern ein Entscheidungsspiel ausgetragen.

Viertelfinale
Die Hinspiele wurden am 25. März, die Rückspiele am 8. April 1923 ausgetragen. Das Rückspiel zwischen Real Sociedad und Vigo Sporting wurde wegen schlechten Wetters erst am 13. April ausgetragen.

|}

Entscheidungsspiele

|}

Halbfinale
Die Hinspiele wurden am 22. April, die Rückspiele am 29. April 1923 ausgetragen.

|}

Finale

Siegermannschaft
(in Klammern sind die Spiele angegeben)

Torschützen

Die Torschützen aus dem 3:0 zwischen Real Sociedad und Vigo Sporting sind nicht bekannt.

Weblinks
 Spielplan und Ergebnisse bei RSSSF (englisch)
 Spielplan und Ergebnisse auf linguasport.com (spanisch)
 Finalberichterstattung auf mundodeportivo.com (spanisch)

1923
Fußballsaison 1923

Copa del Rey 1923


La colline fortifiée de Tiuri (en , en ) est une colline fortifiée à Melnikovo dans le Raïon de Priozersk  en Russie.

Histoire

Tiurinlinna est une ancienne colinne fortifiée située sur les rives de la Vuoksi en Carélie actuellement en Russie.
La colinne fortifiée a été construite sur l'île Linnasaari a l'endroit le plus étroit de la Vuoksi, au sud-sud-est du village de Räisälä au nord-est de l'Isthme de Carélie.

Räisälä était l'un des plus anciens centres et colonies de l'Isthme de Carélie.
Des découvertes archéologiques, datant des 6e et 7e siècles, éclairent l'histoire des débuts de la Carélie.
Tiurinlinna, construit sur Linnasaari, à l'endroit le plus étroit de la Vuoksi, était un ancien et remarquable lieu de résidence, d'abri et de commerce.
Le site était autrefois une île de la rivière, qui est devenue une péninsule après 1857, près de rapides.
L'île mesurait environ 240 mètres de long et 80 mètres de large.

Cette ville unique, déjà fortifiée et habitée à l'époque payenne avant que le christianisme ne s'étende dans la région.

Hjalmar Appelgren-Kivalo estime que le château était occupé au 12ème siècle.
Le château actuel a été construit en même temps que la forteresse de Käkisalmi au 12ème ou 13ème siècle.
Selon d'autres informations, le château n'a été construit qu'au XIVe siècle.

Cette ville unique, déjà fortifiée et habitée à l'époque payenne, a été détruite lors d'une attaque surprise par des doldats suédois en 1411.

Après le paix de Pähkinäsaari (1323), Räisälä, qui appartenait à Novgorod et plus tard à l'Empire russe en tant que région frontalière du nord-ouest, a connu le même sort que les autres régions frontalières orientales au XVIIe siècle, étant un champ de bataille entre la Suède et la Russie pendant des décennies.

Bibliographie

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Références

Tiurinlinna
Histoire des territoires cédés par la Finlande à l'Union soviétique
Tiurinlinna
Carélie cédée par la Finlande à l'Union soviétique
République de Novgorod

Tiurinlinna


Nadia Yala Kisukidi (Cidade de Bruxelas, ) é uma filósofa, escritora e acadêmica francesa, que reexaminou a noção de "negritude" com suas implicações coloniais na França e no resto da Europa. Também interessada em arte contemporânea, foi selecionada como uma das duas curadoras da Bienal de Yango de 2020, em Quinxassa, na República Democrática do Congo. Escreveu amplamente sobre filosofia francesa e africana e publicou "Bergson ou Humanidade Criativa" (em francês: "Bergson ou l'humanité créatrice"), em 2013.

Biografia
Nadia Yala Kisukidi nasceu na Cidade de Bruxelas, em . É filha de pai congolês e mãe franco-italiana. Começou a estudar filosofia na Universidade Charles de Gaulle – Lille III, em Lille, com Fréderic Worms, em 1998, obtendo um doutorado, em 2010, com uma tese intitulada "Humanidade criativa. Um ensaio sobre a significação estética e política da metafísica de Bergson" (em francês: "L'humanité créatrice. Essai sur la signification esthétique et politique de la métaphysique de Bergson").

Desde 2011, realizou vários workshops em várias universidades francesas, na Universidade de Genebra e na Jan van Eyck Academie, em Maastricht, nos Países Baixos. De 2014 a 2016, foi vice-presidente do Collège international de philosophie. Seu trabalho centra-se na filosofia francesa do século XX, filosofia da religião e perspectivas filosóficas africanas, com análises históricas, éticas e políticas.

Em conexão com os trabalhos de Aimé Césaire sobre "la négritude" (negritude), explica que gosta da maneira como Césaire chega ao universal dinamizando os essencialismos e separatismos para construir o que chama de "uma agenda política de solidariedades" ("une politique des solidarités").

No final de 2019, foi convidada a escrever "Uma Carta para a Europa" (em inglês: "A Letter to Europ"), que conclui da seguinte forma:

Publicações
 Bergson ou l'humanité créatrice, 2013, Paris, CNRS, 305 p.,
 «Construire la paix : humanisme, langues et littérature chez Bergson», com Arnaud François, Camille Riquier, Caterina Zanfi e Nadia Yala Kisukidi (dir.), Annales bergsoniennes VII. Bergson, l'Allemagne, la guerre de 1914, 2014, ,
 «Vie éthique et pensée de la libération. Lecture critique des usages senghoriens de Marx à partir de Fanon», Actuel Marx, 2014/1, n.° 55
 Direction du dossier, «Négritude et philosophie», Rue Descartes, 2014/4, n.° 83
 «Autour de Jane One Ramier», Rue Descartes, 2014/4, n.° 83
 «Le "missionnaire désespéré" ou de la différence africaine en philosophie», Rue Descartes, 2014/4, n.° 83
 (ed.) Emmanuel Mounier, La pensée de Charles Péguy : la vision des hommes et du monde, Ed. scientifique de Nadia Yala Kisukidi e Yves Roullière, Paris, Le Félin, 2015, 311p.,
 «Les morts de Lumumba», Dé(s)générations, n° 22, «Penser avec l'Afrique» (dir. Arnaud Zohou), maio/2015
 «Décoloniser la philosophie. Ou de la philosophie comme objet anthropologique», Présence africaine, 2015/2, n.° 192,
 Prefácio de L'Atlantique noir de Paul Gilroy, Ed. Amsterdam, Paris, 2017
 «Le nom "Noir" et son double», Esprit, 2018/12
 Afrocentricités, Histoire, philosophie et pratiques sociales. Coordenção com Pauline Guedj do n.° 52, Tumultes, 2019/1
 «Le "miracle grec"», Tumultes, 2019/1, n.° 52. Éditions Kimé
 «Francophonie, un nouveau French Power?» , La Revue du crieur, 2019/2, n.° 10. Éditions La Découverte
 «Géographies de la pensée : la philosophie à l'épreuve», Afrique contemporaine, 2020/1, n.° 271-272
 «L'universel dans la brousse», Esprit, 2020/1
 «Kinshasa Star Line», Multitudes, 2020/4, n.° 81
 «Tanina Ntoto, Grand-maternités politiques», Multitudes, 2020/4, n.° 81
 «Les identités-frontières de Gloria Anzaldúa», Ballast, Julho/2020
 Dialogue transatlantique — Perspectives de la pensée féministe noire et des diasporas africaines, com Djamila Ribeiro, Anacona, 2021

Ligações externas

Escritoras da França
Filósofos da França
Naturais de Bruxelas
Professores da França
Professores da Universidade de Paris
Professores universitários
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

Nadia Yala Kisukidi


Rigobert Song Bahanag (d. 1 Temmuz 1976, Nkanglikock), Kamerunlu eski millî futbolcu ve teknik direktördür.

Kariyeri

Kulüp Kariyeri

Song, Trabzonspor'a gelmeden önce Metz, Salernitana, Liverpool, West Ham United, Köln, Lens ve Galatasaray gibi takımlarda oynadı. Kariyerindeki ilk profesyonel lig maçı, 31 Ağustos 1994'te 1-1 biten Metz - Lille karşılaşmasıdır.

13 Temmuz 2004 tarihinde teknik direktör Gheorghe Hagi yönetimindeki Galatasaray'a transfer oldu. İlk lig maçına 8 Ağustos 2004'te Konyaspor karşısında çıkarken, ilk lig golünü de 4 Şubat 2005'te Gaziantepspor ile oynanan ve 5-1 galip gelinen maçta attı. Galatasaray'daki ilk yıllarında Stjepan Tomas'la savunmada güçlü bir ortaklık oluşturdu. 2007-08 sezonunda Emre Güngör'ün transferiyle sezonun ikinci yarısında yedek kalmaya başladı.

Sözleşmesinin bitmesiyle 24 Haziran 2008 tarihinde Trabzonspor'la anlaştı ve yeni takımıyla 2 yıllık sözleşme imzaladı. 2008-09 sezonunda Egemen Korkmaz ve Ibrahim Yattara'nın ardından takımın 3. kaptanlık görevini üstlendi.

Trabzonspor'da ilk lig maçına 24 Ağustos 2008 tarihinde Ankaraspor'la oynanan maçta çıktı. 2 Aralık 2009 tarihinde Trabzonspor'da kaptanlığa getirilmiştir. Fakat 2010-2011 sezonu transfer döneminde Trabzonspor tarafından serbest bırakılmıştır.

Millî takım kariyeri

millî takımının formasını ilk kez Eylül 1993'te Meksika karşısında giydi. 17 yaşında ülkesinin 1994 FIFA Dünya Kupası kadrosunda yer aldı ve Brezilya ile oynanan maçta kırmızı kart görerek FIFA Dünya Kupaları tarihinde en genç kırmızı kart gören ve Zinedine Zidane dışında 2 kez kırmızı kart gören (1994-1998) tek futbolcu olarak tarihe geçti.

15 yıl boyunca Kamerun için anahtar bir futbolcu olan Song, millî takımının 1994 ABD, 1998 Fransa, 2002 Güney Kore-Japonya ve 2010 Güney Afrika dünya kupaları kadrolarında yer aldı. 4 Dünya Kupasında oynayan tek Afrikalı olmuştur. 2010 yılında millî takımı bıraktığını açıklamıştır.

Kamerun millî takımının teknik direktörü Başkan Paul Biya'nın talimatıyla 28 Şubat 2022'de atandı.

Özel hayatı
Song'un babası Paul Song, gençken öldü. Bu nedenle, babasını gerçekten hiç tanımadı ama yine de tüm başarısını ona adadı, çünkü yokluğu onun için güçlü bir motivasyonel güçtü. Esther Song ile evlidir ve dört çocuğu vardır (iki oğlu ve iki kızı): Ronny, Bryan, Yohanna Bernadette ve Hillary Veronique Liliane. Şu anda Liverpool'da yaşıyorlar. Rigobert aynı zamanda Kamerun'un ulusal büyükelçisidir.

Yeğeni Alex Song, Fransa, İngiltere, İspanya ve Rusya'daki liglerde defansif orta saha oyuncusu olarak oynadı. Barcelona'da da forma giymiştir. Rigobert ile olan ilişkisi hakkında konuşan Alex, "Ben her zaman onunla konuşuyorum ve onu daima tavsiye için çağırıyorum. İngiltere'deki deneyimi nedeniyle konuşmak için iyi bir insan ve duruma bağlı olarak ona her şeyi sorabilirim" dedi.

Sağlığı
3 Ekim 2016 tarihinde Afrika basınında yer alan haberlere göre, 40 yaşındaki Song'un evinde beyin kanaması nedeniyle felç geçirdiği belirtildi. Hastaneye kaldırılan Song'un, yoğun bakıma alındığı ve durumunun ciddi olduğu bildirildi. Daha sonraki tedavi için bir Fransız hastanesine nakletmeyi planlayan doktorlarla felç geçirdikten sonra iki gün komada kaldı. Nisan 2017'de Kamerun'a döndü ve o yıl Kamerun A ' takımı ile teknik direktörlük görevine devam etti.

Başarıları

Millî takım

 Afrika Uluslar Kupası Şampiyonluğu
 2000
 2002
 Afrika Uluslar Kupası 2.liği
 2008
 FIFA Konfederasyonlar Kupası 2.liği
 2003

Kulüp

 Fransa Kupası Şampiyonluğu
 1995-1996 - FC Metz
 Türkiye Süper Lig Şampiyonluğu
 2005-2006 - Galatasaray
 2007-2008 - Galatasaray
 Türkiye Kupası Şampiyonluğu
 2004-2005 - Galatasaray
 2009-2010 - Trabzonspor

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi Sitesi

1976 doğumlular
Yaşayan insanlar
Kamerunlu futbolcular
FC Metz futbolcuları
Salernitana Calcio 1919 futbolcuları
Liverpool FC futbolcuları
West Ham United FC futbolcuları
1. FC Köln futbolcuları
RC Lens futbolcuları
Galatasaray SK yabancı futbolcuları
Trabzonspor yabancı futbolcuları
Kamerun millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Premier League futbolcuları
Bundesliga futbolcuları
Ligue 1 futbolcuları
Birleşik Krallık'taki Kamerunlu gurbetçiler
FIFA Century Club
Serie A futbolcuları
Kamerunlu gurbetçi futbolcular
Fransa'daki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
Almanya'daki gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Fransa'daki Kamerunlu gurbetçiler
İtalya'daki Kamerunlu gurbetçiler
İngiltere'deki Kamerunlu gurbetçiler
Almanya'daki Kamerunlu gurbetçiler
Türkiye'deki Kamerunlu gurbetçiler
1994 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2001 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1996 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
1998 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2000 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2002 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2004 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2006 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2008 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2010 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
Defans futbolcuları
Kamerunlu teknik direktörler
Kamerun millî futbol takımı teknik direktörleri
2022 FIFA Dünya Kupası teknik direktörleri
UEFA Kupası'nı kazanan futbolcular

Rigobert Song


In the Battle of Cedynia or Zehden, an army of Mieszko I of Poland defeated forces of Hodo or Odo I of Lusatia on 24 June 972, near the Oder river. Whether or not the battle actually took place near the modern-day town of Cedynia is disputed in modern scholarship.

Mieszko I, Poland's first documented ruler based in Greater Poland, had successfully campaigned in the Cedynia area, then a West Slavic tribal territory also coveted by Holy Roman Emperor Otto I and German nobles. While Mieszko's differences with Otto I were settled by an alliance and payment of tribute to the latter, the nobles whom Otto I had invested with the former Saxon Eastern March, most notably Odo I, challenged Mieszko's gains. The battle was to determine the possession of the area between Mieszko and Odo. Records of the battle are sparse, it was briefly described by the chronicler Thietmar of Merseburg (975−1018), whose father participated in the battle (Chronicon II.19).

Background

About 937 the Saxon margrave Gero had conquered vast territories east of the Elbe River, where he subdued the tribes of the Polabian Slavs. The German forces thereby reached the Oder River and the western border of the young Polish country. After several clashes of arms the conflict for the present was settled by an agreement in 963 whereafter Duke Mieszko had to pay a recurrent tribute to Emperor Otto.

Upon Gero's death in 965, his vast Marca Geronis was divided into several smaller marches, while the power in the area was exercised by unchecked warlords. Duke Mieszko took the occasion to capture the lightly defended and economically important estuary of the Oder on the Baltic Sea, in order to secure his influence in Pomerania up to Wolin. In turn Odo I had been vested with the Saxon Eastern March (the later March of Lusatia) by Emperor Otto I and was responsible for gathering tribute of the tribes which were Mieszko's point of interest.

The margrave wanted to extend his territory and influence, he finally gathered his forces and decided to attack. He was sure of victory; his raid was a private conflict, against the agreements made by the Emperor, who at the same time struggled to secure his rule in the Kingdom of Italy. However, against Odo's expectations, the battle was won by Mieszko.

The battle as reported by Thietmar
The only more-or-less contemporary account of the battle is chapter 19 of the second book of Thietmar of Merseburg's Chronicon, consisting of three sentences:

Aftermath

After Emperor Otto I returned to Germany, he mediated a truce between the belligerents at the Hoftag diet of 973 in Quedlinburg, according to which Mieszko was obliged to transfer his minor son Bolesław as a hostage to the Imperial court. Nevertheless, the Emperor died a few weeks later and the conflict with the Saxon margraves continued to smoulder. After Mieszko had interfered in the conflict of Otto's son and successor Emperor Otto II with the Bavarian duke Henry the Wrangler, German forces again attacked Poland without success in 979.

The relations with the Empire improved upon Mieszko's marriage with Oda of Haldensleben, daughter of Margrave Dietrich of the Northern March.

Modern era

In 1945, the implementation of the Oder-Neisse line resulted in the transfer of the town of Zehden from the German province of Brandenburg to the People's Republic of Poland. The town was renamed Cedynia. Contemporary Polish historiography, tasked to justify the post-war borders, turned the encounter of 972 into the first medieval battle between Poles and Germans.

Largely unknown in Poland before World War II, the battle was instrumentalized by post-war Polish propaganda to justify the Oder-Neisse line, which in 1945 made former German Cedynia Poland's westernmost town, and rendered into a German-Polish battle to underline the doctrine of "eternal German-Polish enmity". Several memorials were erected in Cedynia to that effect, including a  tall concrete statue of a Polish eagle on a sword overseeing town and Oder river from a hilltop. With the fall of Communism, the propagandistic approach was discarded, yet the battle retained some prominence and is included in modern Polish curricula.

Several battle memorials were installed in the small town: walls were covered with mosaics depicting medieval battle scenarios, wooden statues of knights were placed in the town, the hotel was named "Piast" after the dynasty founded by Mieszko I. A hill near the town was converted into the battle memorial "Victory at Cedynia", with a  tall concrete statue on the hilltop, showing a Polish eagle sitting on a sword rammed in the hill, the face turned west overseeing town and Oder river. The mosaics on the hill's foot show white knights encircling and defeating black knights. The monument was erected in 1972 to commemorate the 1000th anniversary of the battle, which was celebrated in the town by people from all regions of Poland, including high-ranking politicians, and accompanied by a large youth festival, "Cedynia 72".

The lower Oder area, Cedynia and the associated battle in particular, had also played a prominent role in the 1000th anniversary of the Polish state in 1966. The story of the battle was popularized by various means: rallies, monuments, press reports, popular science, travel guides, prosaic and lyrical works, movies, a dedicated medal, post stamps and envelope editions, even special match box designs.

Recent reassessment has resulted in doubts whether the battle had taken place near modern-day Cedynia. According to Pawel Migdalski, "Cedynia has lost its propagandistic value and is now just one of several small border towns". The memory of the battle is now upheld in a non-political fashion, by an annual festival and re-enactments.

The Battle of Cedynia is commemorated on the Tomb of the Unknown Soldier, Warsaw, with the inscription "CEDYNIA 24 VI 972"

See also
 History of Poland
 Battles of Medieval Poland
 Ostsiedlung

Sources

References

Bibliography

External links
Cedynia, Poland website (till 1945 Zehden), showing earlier spellings of town
Battle of Cidini by Thietmar on Cedynia website – Polish language

Cedynia 972
Battles of the Middle Ages
970s conflicts
972
10th century in Poland

Battle of Cedynia


Ljestvice i sastavi liga liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Bosne i Hercegovine u sezoni 2020./21.

Federacija BiH

MŽNL Hercegbosanske i Zapadnohercegovačke županije

<small> Izvori:
<ref> [https://znszhb.com/wp-content/uploads/2021/06/Rezultati_14_kolo-najava_odgodene_utakmice_8_kolo.pdf znszhb.com, Županijski nogometni savez Županije Hercegbosanske Livno / MEĐUŽUPANIJSKA NOGOMETNA LIGA – SEZONA 2020/2021 / Rezultati utakmica 14. kola, zaostala utakmica, konačna ljestvica], preuzeto 9. travnja 2022. </ref> znszhb.com, 14. kolo i ljestvica
 sportdc.net
 sofascore.com
 tipsscore.com
 futbolas.lietuvai.lt, BiH 2020./21. – 4. stupanj lige
</small>

 Liga Bosansko-podrinjskog kantona
Također kao Kantonalna liga BPK

 Izvori:
sportdc.net, rezultati
sportdc.net, ljestvica
 futbolas.lietuvai.lt, BiH 2020./21. – 4. stupanj lige

 ŽNL Hercegovačko-neretvanske županije

 Izvori:
 sportdc.net
 sportsport.ba
 sportsport.ba, raspored i rezultati
 tipsscore.com
 futbolas.lietuvai.lt, BiH 2020./21. – 4. stupanj lige

 1. ŽNL Posavina
Uključuje i klubove s područja Tuzlanske županije i Brčko Distrikta

 Izvori:
 sportdc.net
 posavinasport.com, ljestvica i rezultati
 posavinasport.com, ljestvica i rezultati (ispis)
 posavinasport.com, rezultatska križaljka
 sofascore.com
 tipsscore.com
 futbolas.lietuvai.lt, BiH 2020./21. – 4. stupanj lige

 ŽNL Županije Središnja Bosna
Također kao Kantonalna liga SBK

 Skupina A

 Izvori:
 sportdc.net, rezultati
 sportdc.net, ljestvica
 sportsport.ba, ljestvica
 sportsport.ba, raspored i rezultati
 futbolas.lietuvai.lt, BiH 2020./21. – 4. stupanj lige

 Skupina B

 Izvori:
 sportdc.net, rezultati
 sportdc.net, ljestvica
 sportsport.ba, ljestvica
 sportsport.ba, raspored i rezultati
 futbolas.lietuvai.lt, BiH 2020./21. – 4. stupanj lige

 Završnica za prvaka
{| class="wikitable" style="font-size: 85%; text-align: center"
!datum !!mjesto !!pobjednik !!rez. !!poraženi !!
|-
|8. lipnja 2021. ||Vitez ||bgcolor="gold"|'''Brnjaci  ||1:0 ||Elektrobosna Jajce ||
|}
 Izvori:
 nssbkksb.ba

 ŽNL Unsko-sanska
Također i pod nazivom Kantonalna liga Unsko-sanskog kantona; Kantonalna liga USK

 Izvori:
 sportdc.net, rezultati
 sportdc.net, ljestvica
 sportsport.ba, ljestvica
 sportsport.ba, raspored i rezultati
 futbolas.lietuvai.lt, BiH 2020./21. – 4. stupanj lige

 ŽNL Zeničko-dobojska
Također kao Kantonalna liga ZDK''

 Izvori:
 sportdc.net, rezultati
 sportdc.net, ljestvica
 sportsport.ba, ljestvica
 sportsport.ba, rezultai
 futbolas.lietuvai.lt, BiH 2020./21. – 4. stupanj lige

Povezani članci
 Nogometno prvenstvo Bosne i Hercegovine – 3. ligaški rang 2020./21.
 Nogometno prvenstvo Bosne i Hercegovine – 5. ligaški rang 2020./21.

Vanjske poveznice
  sofascore.com, Football -> Bosnia & Herzegovina Amateur
  tipscore.com, Football -> Bosnia & Herzegovina Amateurs
 sportsport.ba, Pregled tabela

Izvori

 sportdc,net, Fudbal / Muškarci / 2020/21
  futbolas.lietuvai.lt, Bosnijos ir Hercegovinos III futbolo lyga 2020–2021 m.

2020-21
 4

Nogometno prvenstvo Bosne i Hercegovine – 4. ligaški rang 2020./21.


Yenikapı ile şu maddeler kastedilebilir:

Yerleşim
 Yenikapı, Fatih, İstanbul ili Fatih ilçesinde yer alan semt
 Yenikapı, Elazığ, Elazığ ili merkez ilçesine bağlı köy
 Yenikapı, Emirdağ, Afyonkarahisar ili Emirdağ ilçesine bağlı köy

Yapı
 Yeni Kapı, Diyarbakır surlarının bir kapısı

Yenikapı


الزوري  هو نوع من أنواع الصنادل اليابانية تصنع من قش الرز أو ألياف النباتات الأخرى أو الأقمشة أو الجلد أو الخشب أو المطاط ومؤخراً من اللدائن والمواد المركبة.

يرتدي الشخص الياباني عادة الزوري عند ارتداء الملابس التقليدية مثل الكيمونو أو الهاكاما خاصة في الصيف، بالمقارنة مع الغيتا الذي عادة ما يرتدى تحت اليوكاتا. ولكن ليس كل أنواع الزوري تناسب الكيمونو إذ أنه من غير اللائق ارتداء زوري مصنوع من قش الرز تحت الكيمونو بل عادة ما يرتدى زوري مصنوع من الخشب البراق عند ارتداء الكيمونو.

معرض صور

اقرأ أيضاً
 تابي

المراجع

روابط خارجية

أحذية
أحذية يابانية
صنادل
ملابس يابانية
نسج

زوري


منطقة الثورة أو  منطقة الطبقة منطقة سورية إدارية تتبع محافظة الرقة  ومركزها مدينة الثورة، بلغ تعداد سكان المنطقة 159,840 نسمة حسب التعداد السكاني لعام 2004.

نواحي منطقة الطبقة
ناحية مركز الطبقة
ناحية المنصورة
ناحية الجرنية

المراجع

منطقة الثورة
ثورة

منطقة الثورة


اليخنة (أو الدمعة) هي طبق طعام مؤلف من مكونات غذائية مثل الخضار واللحوم مغلية ويقدم مع المرقة، وكلمة يخني هي كلمة تركية الأصل معناها الخضار بالصلصلة الحمراء واللحم.

التاريخ
عرفت الشعوب أنواعًا من اليخنات منذ أقدم العصور، ويعود تاريخ أقدم دليل معروف على طهي اليخنة في العالم إلى فترة جومون ما بين القرن الثامن والرابع قبل الميلاد في اليابان، حيث ذكر المؤرخ الإغريقي هيرودوت أن السكيثيون كانوا يضعون قطعًا من لحوم الثور أو حيوان آخر بداخل كيس جلدي مصنوع من معدة الحيوان أو ما يعرف بالكرشة، ويضيفوا الماء إليه، ثم يسلقونه بهذه الطريقة على نار تصنع بعظام الحيوانات. تحترق العظام جيدًا، بينما ينضج خليط اللحم والمرق بداخل معدة الحيوان بسهولة. وبهذه الطريقة. استخدمت قبائل الأمازون كذلك أصداف السلاحف كأوعية لطهي أحشاء السلحفاة ومكونات أخرى مختلفة بداخلها.

وردت كذلك وصفات لطهي لحم الضأن وصنع يخنات من السمك في كتاب الطبخ الروماني «أبيكيوس» الذي يُعتقد أنه يعود إلى القرن الرابع الميلادي. كما احتوى كتاب «القصاب» أحد أقدم كتب الطهي المكتوبة باللغة الفرنسية، والذي كتبه الطاهي الفرنسي المعروف باسم تايفان في بدايات القرن الرابع عشر على أنواع مختلفة من اليخنات أو اليخنات.

التحضير
تحضر يخنة الخضار باللحمة باستخدام اللحم، والبصل، الفاصوليا، والسبانخ، والبقدونس، والكزبرة، والثوم، والحلبة، والليمون الحامض، والكركم، والزيت النباتي، والفلفل الأسود، والملح.

يفضل استخدام قطع اللحم التي تحتوي على كمية من الدهون في صنع الأنواع المختلفة من اليخنة حيث تعطي القطع التي تحتوي على كمية معينة من النسيج الضام الرخو والجيلاتيني يخنات رطبة ناعمة، في حين أن اللحوم الخالية من الدهون قد تجف بسهولة. يمكن تكثيف قوام اليخنة أحيانًا بتركها على النار حتى تتبخر مايهها أو باستخدام الدقيق كأن تغطى قطع اللحم قبل التحمير بالدقيق أو بعجينة البوري، وهي عجينة تتكون من أجزاء متساوية من الدهون والدقيق، ويمكن أيضًا استخدام مغلظات قوام مثل نشا الذرة أو الأروروت.

تطهى اليخنة عادةً على درجات حرارة منخفضة نسبيًا، ويجب أن تستغرق وقت كافٍ على النار حتى تمتزج نكهات مكونات الخليط جيدًا.

أنواع اليخنة
 اليخنة البيضاء: هي اليخنه المصنوعة من لحم الضأن أو لحم العجل الذي يغلى لفترة وجيزة ثم يبرد بسرعة ثم يطبخ مع المرق.
 اليخنة البنية: هي اليخنه المصنوعة من اللحم الأحمر الذي يلوح على النار ثم يضاف إليها الطحين وبعض النبيذ ثم تطبخ مع المرق.

المعلومات الغذائية
تحتوي وجبة يخنة الخضار باللحمة (300غ تقريبا) بحسب موقع شهية، على المعلومات الغذائية التالية:
 السعرات الحرارية: 646
 الدهون: 43
 الدهون المشبعة: 13
 الكوليسترول: 110
 الكاربوهيدرات: 26
 البروتينات: 41

اليخنات حول العالم

بيف بورغينيون: يخنة فرنسية تتكون من اللحم البقري المطهي في نبيذ بورغوندي الأحمر.

بيف ستروجانوف: يخنة روسية تصنع من اللحم البقري.

بيغوس: يخنة تقليدية من المطبخ البولندي.

بيريا: يخنة مكسيكية تصنع من لحم الماعز.

بو خو: يخنة فييتنامية تصنع من اللحم البقري المطبوخ مع التوابل، وتقدم مع الخبز، أو الأرز، أو المعكرونة.

بوليتو ميستو: يخنة إيطالية تتكون من اللحم البقري مع لحم العجل ولحم الخنزير المطبوخة معًا في مرق نباتي عطري.

بوياه: يخنة لحم أمريكية.

القدر البوسني: يخنة بوسنية تصنع من اللحم البقري أو لحم الضأن وهي من الأطباق الوطنية في البوسنة والهرسك.

برونغكوس: يخنة إندونيسية تصنع من اللحم المتبل الحار مع الفاصوليا وحليب جوز الهند والتوابل المختلفة.

بورديتو: يخنة سمك يونانية تشتهر في مناطق دالماتيا.

كالديرادا: يخنة سمك برتغالية.

اليخنة الفلامنكية: يخنة بلجيكية تقليدية تصنع من اللحم البقري مع مرق البصل والبيرة البلجيكية.

كاول: يخنة ويلزية.

كوتشينيتا بيبل: يخنة مكسيكية برتقالية اللون تصنع في شبه جزيرة يوكاتان.

تشاكابولي: يخنة جورجية تصنع من قطع لحم الضأن مع الكزبرة وأوراق الطرخون والنبيذ الأبيض.

تشاناخي: يخنة جورجية تصنع من لحم الغنم مع الطماطم والباذنجان والبطاطس والخضروات والثوم.

تشاركيكان: يخنة تشيلية.

تشانكونابي: يخنة يابانية يضاف فيها إلى اللحم صلصة الصويا أو الميسو، وعادةً ما يتناولها مصارعو السومو.

تشيلي كون كارني: يخنة تشتهر في ولاية تكساس الأمريكية، وتصنع من اللحم مع مرق اللحم والخضروات، والفلفل الحار.

شيلوريو: يخنة مكسيكية تصنع من لحم الخنزير.

سينسيناتي تشيلي: يخنة أدخلها المهجرون المقدونيون واليونانيون إلى مدينة سينسيناتي بولاية أوهايو الأمريكية.

يخنة الكريمة: يخنة يوشوكو يابانية بيضاء.

دوبي: يخنة فرنسية تصنع من مكعبات لحم البقر المطهوة في النبيذ مع الخضروات والثوم والأعشاب.

دينوغوان: يخنة فلبينية تصنع من دم لحم الخنزير.

إويدو: ينخنة خضروات نيجيرية.

فابادا أستوريانا: يخنة تصنع من اللحم مع الفاصوليا في منطقة أستوريا بأسبانيا.

فيجوادا: يخنة الفاصوليا البرازيلية أو البرتغالية.

فيريكال: يخنة نرويجية تقليدية مع لحم الضأن أو لحم الضأن مع الملفوف الأبيض.

الغولاش: يخنة مجرية تصنع من اللحم مع الفلفل الحلو.

بوركولت: يخنة لحم مجرية تشبه الغولاش بنكهة الفلفل الحلو.

مشانكا: يخنة من لحم الخنزير تشتهر في بيلاروسيا وأوكرانيا.

ماتيلوت: يخنة سمك فرنسية تصنع من أسماك المياه العذبة مع النبيذ.

ميتشادو: يخنة فلبينية تصنع من اللحم البقري.

موكيكا: يخنة برازيلية تصنع من السمك، أو الروبيان، أو السلطعون، أو المأكولات البحرية الأخرى كمكون رئيسي لها.

موكاليكا: يخنة صربية.

نيهاري: يخنة باكستانية تصنع من اللحم البقري، ويتم طهيها طوال الليل كي تقدم على الإفطار.

أولا بودريدا: يخنة إسبانية تصنع من اللحم مع الفاصوليا الحمراء.

بيبروناتا: يخنة إيطالية تصنع من الفلفل.

بيسكادو بلانكو: يخنة مكسيكية تصنع من السمكة البيضاء في مدينة باتزكوارو بولاية ميتشواكان.

بوتجيكوس: يخنة جنوب أفريقية.

بوتوفي: يخنة فرنسية بسيطة من اللحم البقري.

بوتشيرو: يخنة يعود أصلها إلى الأندلس، ولا تزال شائعة في إسبانيا وفي أمريكا الجنوبية والفلبين.

بولوسو: يخنة هندية شائعة في ولاية أندرا برديش في الهند، وعادة ما تكون حامضة ومطبوخة مع عجينة التمر الهندي.

راتاتوي: يخنة خضروات فرنسية.

راغو دي بورك: يخنة فرنسية تصنع من لحم الخنزير.

سانكوتشو: يخنة تصنع في منطقة الكاريبي.

سيمور: يخنة إندونيسية تصنع من اللحم البقري مع الخضروات مثل الباطس والجزر والتوابل المختلفة وصلصة الصويا الحلوة.

توكانو: يخنة رومانية تحتوي على الطماطم والثوم والفلفل الحلو.

مصادر

 وصفة يخنة الخضار باللحمة مع معلوماتها الغذائية

يخنة
أطباق حسب المكون الرئيسي
أنواع الطعام
تقنيات طبخ
صلصات
مصطلحات طبخية
مطبخ أذربيجاني
مطبخ أيرلندي
مطبخ إيراني
مطبخ باكستاني
مطبخ بريطاني
مطبخ تركي
مطبخ عالمي
مطبخ يوناني

يخنة


A Uralkali () é um produtor e exportador russo de fertilizantes de potássio. É negociado na Bolsa de Valores de Moscou usando o símbolo URKA. Os ativos da empresa consistem em cinco minas e sete usinas de tratamento de minério situadas nas cidades de Berezniki e Solikamsk (krai de Perm, Rússia). A Uralkali emprega cerca de 12 mil pessoas (na principal unidade de produção).

Empresas da Rússia

Uralkali


En náutica, se llama regala, más usado en plural, a los tablones que cubren las cabezas  remates de todos los reveses o barraganetes. Esta especie de revestimiento, corona toda la obra muerta del buque y resguarda sus miembros de la intemperie.

Sobre él se colocan los candeleros de las batayolas, especie de antepecho que borda a la altura de apoyo los pasamanos y saltillos.

El grueso de la regala principal, que es la del galón de borda comprendida entre el alcázar y el castillo de proa, no excede de cinco a
seis pulgadas para los navíos, y de cuatro a tres para fragatas; disminuyendo en proporción al grueso de las regalas de los alcázares y demás saltillos.

El ancho de las  regalas es igual al escantillón del buque, esto es, al grueso de su obra muerta en aquella parte, y algo más que se le da para la formación de la moldura.

Referencias
Cartilla práctica de construcción naval, dispuesta en forma de vocabulario (1847), p. 90

Cubierta de un barco

Regala


Foi et Vie, aussi orthographié Foi & Vie, est une revue de culture protestante de culture, fondée en 1898 par la pasteur Paul Doumergue.

Histoire
En , Paul Doumergue lance avec le pasteur Benjamin Couve une revue d'évangélisation, La Foi et la Vie, afin de développer le rayonnement de la pensée protestante en France mais aussi de s'assurer que cette pensée protestante reste au contact avec l'ensemble de la pensée moderne, et notamment des questions sociales. La revue, dont le sous-titre est Revue de quinzaine, religieuse, morale, littéraire et sociale paraît tous les quinze jours. Il organise des cycles de conférences, les Conférences de Foi et Vie, dans une salle louée place Saint-Germain-des-Prés, où il fait intervenir des personnalités très diverses, comme Émile Boutroux, Henri Poincaré, Henri Bois ou encore Henri Bergson.

En 1930, Pierre Maury devient rédacteur en chef, suivi à partir de 1939 par le pasteur de Grenoble Charles Westphal. Pendant la Seconde Guerre mondiale, la revue publie une lettre un théologien Karl Barth aux protestants français, appelant à la Résistance spirituelle au nazisme en France, à l'instar de l'Église confessante allemande.

En 1947 paraissent les Premiers Cahiers d'Études Juives. Elle sont dirigée pendant quarante ans par l'historien Fadiey Lovsky. En 1957, Jean Bosc devient rédacteur en chef. Il est suivi  en 1969 par le professeur Jacques Ellul, jusqu'en 1986. Se succèdent ensuite Olivier Millet (1986- 1997), le pasteur Sylvain Dujancourt (1997-2004), Thierry Wanegffelen (2004-2009), Annie Noblesse-Rocher (2009-2013) et, depuis 2013, Frédéric Rognon.

Notes et références

Annexes

Article connexe

 Protestantisme en France

Liens externes

Association ou organisme lié au protestantisme
Presse protestante
Titre de presse créé en 1898

Foi et Vie


Un acid uronic este un tip de acid derivat de la o zaharidă, care conține atât o grupă funcțională carbonil, cât și una carboxil. Altfel spus, acizii uronici sunt obținuți în urma oxidării grupei hidroxil terminale la acid carboxilic. Denumirea se face adăugând acid ...-uronic la denumirea zaharidei (fără sufixul -oză). Un exemplu este acidul glucuronic. Acizii uronici derivați de la hexoze poartă numele de acizi hexuronici.

Trebuie făcută diferențierea față de celelalte procese de oxidare; dacă se oxidează o grupă aldehidică, atunci se obține un acid aldonic, iar dacă se oxidează și grupa hidroxil terminală, dar și grupa aldehidică, atunci se obține un acid aldaric.

Vezi și
 Acid aldaric
 Acid aldonic

Referințe

Legături externe

  Sinteza acizilor uronici la chembio.uoguelph.ca
 Structura unor acizi uronici

u

Acid uronic


Die Indische Hochflossenbarbe (Oreichthys crenuchoides) ist ein Süßwasserfisch aus der Familie der Karpfenfische (Cyprinidae). Die Art wurde erst 2009 durch Frank Schäfer beschrieben, war aber in der Aquaristik schon seit längerem bekannt. Das Art-Epitheton crenuchoides vergab er, da ihn die erhöhte Rückenflosse der Männchen an den Fleckenschwanzsalmler (Crenuchus spilurus) erinnerte. Die Art ist bisher nur aus dem Norden des indischen Bundesstaates Westbengalen aus dem Jorai-Fluss, einem Nebenfluss des Brahmaputra in der Nähe der Grenze zu Assam bekannt.

Merkmale
Die bei der Erstbeschreibung untersuchten Typusexemplare der Indischen Hochflossenbarbe waren 1,7 bis 2,5 cm lang, Längen bis 3,4 cm sind bekannt. Männchen sind in der Regel größer als Weibchen. Der Körper der Fische ist barbentypisch, leicht hochrückig, der Kopf kurz und hoch, das Maul endständig und hufeisenförmig. Der Oberkiefer ist länger als der Unterkiefer, die Lippen sind schmal. Die größte Körperhöhe liegt am Beginn der Rückenflosse. Bei dominanten Männchen erreicht die Rückenflosse eine Höhe von bis zu 42 % der Standardlänge. Die Seitenlinie ist kurz und erstreckt sich nur über 2 bis 5 mit Poren versehener Schuppen. Die Pharyngealzähne stehen in drei Reihen, alle sind an der Spitze leicht erhöht. Kiemenreusenrechen fehlen.

 Schuppenformel: mLR 17–20+2, SL 5–8.
 Flossenformel: Dorsale: 3/8; Anale: 3/5, Pectorale: 1/12–13, Ventrale: 8–9,  Caudale 9+8.

Die Schwanzflosse ist gegabelt, beide Loben sind abgerundet, der untere etwas länger als der obere.

Kopf und Körper sind graugelb gefärbt, die Oberseite ist dunkler. Die Schuppen auf dem Rücken und an den Körperseiten sind an ihrer Basis dunkel gefärbt, was zu einer netzartigen, dunklen Musterung führt. Die Schwanzflossenbasis ist durch einen dunklen Fleck markiert. Die ersten zwei bis vier geporten Schuppen auf der Seitenlinie haben braune Flecken. Die paarigen Flossen, die After- und die Schwanzflosse sind transparent oder hellgelb, ihre Flossenstrahlen bei einigen Individuen dunkelgrau. Bei dominanten Männchen sind die unverzweigten Rückenflossenstrahlen schwarz, die verzweigten abwechselnd dunkel und hell, die Flossenmembran transparent oder gelblich, schwärzlich an den Enden. Bei Jungfischen, Weibchen und unterdrückten Männchen sind die ersten beiden unverzweigten Rückenflossenstrahlen schwarz, der folgende unverzweigte Rückenflossenstrahl und die ein bis zwei folgenden verzweigten sind in der Mitte mit einem gelben Punkt markiert, die folgenden verzweigten zeigen einen schwarzen Fleck. Die Flossenmembran ist transparent. Gestresste Fische zeigen kaum Farben.

Lebensweise
Der bisher bekannte Lebensraum der Indischen Hochflossenbarbe ist ein langsam fließender Fluss mit relativ klarem Wasser und schlammigem Boden. Während der Fortpflanzungszeit sind die Männchen territorial und besetzen kleine Reviere. Rivalen werden durch das Aufrichten der Rückenflosse eingeschüchtert, wenn das keine Wirkung zeigt folgen Kämpfe bei denen sich die Kontrahenten gegenseitig am Maul packen. Die Weibchen legen ihre haftenden Eier wie Keilfleckbärblinge an die Unterseite von Blättern, Wurzeln und Steinen und schwimmen dabei mit dem Bauch nach oben.

Literatur
 Frank Schäfer: Oreichthys crenuchoides, a new cyprinid fish from West Bengal, India. Ichthyol. Explor. Freshwaters, Vol. 20, No. 3, pp. 201–211, 11 figs., 2 tabs., September 2009, © 2009 by Verlag Dr. Friedrich Pfeil, München, Germany –

Weblinks

Karpfenfische

Indische Hochflossenbarbe


Mercado de Barceló es una recopilación de artículos de la escritora Almudena Grandes publicados entre 1999 y 2002 en el diario El País y recopilados por Tusquets en el año 2003.

La obra
Un total de 68 artículos, además de un prólogo titulado Puerta de entrada: Treinta años después y un epílogo, Puerta de salida: Cerrado por cambio de negocio, forman esta recopilación que constituye una auténtica novela coral en la que cada una de las historias que se narran comparten el mismo escenario: el clásico Mercado de Barceló madrileño, que es testigo de desavenencias conyugales, de la tiranía del calendario o del surgimiento de nuevas formas de familia.

Se editó por primera vez en el año 2003 por Tusquets Editores dentro de la colección Textos en el aire. Dos años después se volvió a reeditar en la colección Fábula de la misma editorial.

Novelas de Almudena Grandes
Novelas ambientadas en Madrid
Libros de 2003

Mercado de Barceló (obra de Almudena Grandes)


An Crypsis acuminata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius. An Crypsis acuminata in nahilalakip ha genus nga Crypsis, ngan familia nga Poaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. a. ambigua
 C. a. borszczowii

Mga kasarigan

Crypsis

Crypsis acuminata


Michael Morris, 3. barun Killanin, (London, 30. srpnja 1914. – Dublin, 25. travnja 1999.), bio je britansko-irski novinar i sportski djelatnik.

Kada je ujak Michaela Morrisa umro 1927., ostavio mu je u naslijeđe zvanje baruna tako da je mogao biti član Doma lordova s napunjenu 21 godinu. Službovao je kao časnik u Britanskoj vojsci tijekom Drugog svjetskog rata, gdje je između ostalog sudjelovau u planiranju D-dana i invazije Normandije. Za svoje zasluge postaje članom Reda britanskog imperija.

Poslije rata nastanio se u Irskoj i 1950. postaje predsjednik Irskog olimpijskog odbora. Bio je član Međunarodnog olimpijskog odbora (MOO) od 1952. i predsjednik MOO u periodu 1972. – 1980.

Vanjske poveznice
 MOO o Lordu Killaninu
 "The Organisation: Presidents" www.olympic.org Međunarodni olimpijski odbor

 Olimpijske igre
 Športski djelatnici

Michael Killanin


Super Mario Bros. este un joc din Japonia care a fost lansat în 1985 pentru NES, fiind lansate ulterior variante pentru SNES, Game-boy, GBC, GBA, GBA SP, etc.

Jocuri video din 1985
Mario

Super Mario Bros.


Salah Aboud Mahmoud (en árabe صلاح عبود محمود tr., n. en Bagdad, Irak en 1950) es un excomandante militar iraquí que tuvo acción durante el régimen de Saddam Hussein, convirtiéndose en general de división. El 29 de enero de 1991, durante la Guerra del Golfo, estuvo involucrado en la batalla de Jafyi contra las fuerzas de la coalición internacional por el control de la ciudad árabe saudita de Jafyi. También participó en la Guerra Irán-Irak de 1980-1988 y en la batalla de 73 Easting.

Referencias
Ko.wikipedia.org
En.wikipedia.org
Kenneth M. Pollack, Árabes en guerra: Efectivos militares 1948-1991,' University of Nebraska Press, 2002, p. 243-244.

Enlaces externos

Mahmoud, Salah Aboud
Mahmoud, Salah Aboud
Iraquíes del siglo XX
Iraquíes del siglo XXI
Nacidos en Bagdad

Salah Aboud Mahmoud


جيورجوس فويروس ، من مواليد 8 نوفمبر 1953، لاعب كرة قدم يوناني سابق.

لعب مع منتخب اليونان لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب جيورجوس فويروس خلال مسيرته الاحترافية مع ناديين في خمسة عشر موسمًا وسجل خلالها 5 أهداف ضمن 350 مباراة. ولم يفز بأي موسم بالكأس أو بالدوري.

خاض جيورجوس فويروس مسيرته مع نادي أريس تسالونيكي في موسم 1971–72 ليلعب معه اثنا عشر موسمًا، مشاركًا في 302 مباراة سجل خلالها 5 أهداف. ثم انتقل إلى نادي إيراكليس في موسم 1983–84 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، حيث شارك في 48 مباراة ولم يسجل أي هدف.

روابط خارجية

مراجع

مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من إفوسموس
أشخاص من سالونيك (مقاطعة)
رياضيون من إقليم مقدونيا الوسطى
لاعبو أريس تسالونيكي
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو كرة قدم من سلانيك
لاعبو كرة قدم يونانيون
لاعبو منتخب اليونان لكرة القدم
لاعبو نادي إيراكليس سالونيك لكرة القدم
مدربو أريس تسالونيكي
مدربو أوفي كريت
مدربو أولمبياكوس نيقوسيا
مدربو باس جيانينا
مدربو سكودا زانثي
مدربو كرة قدم مغتربون في قبرص
مدربو كرة قدم يونانيون
مدربو ليفادياكوس
مواليد 1953
مواليد في سالونيك

جيورجوس فويروس


El Árbol de Porfirio  (en latín: Arbor Porphyriana) , también llamado "escala de ser"  o scala praedicamentalis, es un diagrama que ilustra la categorización que el filósofo neoplatónico Porfirio, filósofo del siglo III partidario de Aristóteles, dio a las sustancias. En un principio, el diagrama de Porfirio no se ilustró como un dibujo, sin embargo, durante el Renacimiento los escritores que dieron forma a sus escritos decidieron ilustrarlo de esta manera. En el árbol, los conceptos van de lo universal a lo particular, empezando por la sustancia y generalmente terminando por el hombre. El árbol de Porfirio inició el nominalismo que se podría decir que es el antecedente de las modernas clasificaciones taxonómicas.

El esquema fue sugerido originalmente en el texto Isagoge, en el que presenta la división de las categorías de Aristóteles indicando que estas se dividen en géneros y diferencias, repitiendo la secuencia hasta llegar a la especie más baja.

En el trabajo original, estas divisiones no estaban representada por ninguna clase de diagrama, pero finalmente en las adaptaciones que se ilustraron siglos después del fallecimiento de Porfirio presentaron esquemas que se asemejaban a un árbol con ramas en divisiones bidireccionales.

Ejemplo

El  ejemplo muestra cómo sería un diagrama de Porfirio en forma de lista, marcando como el primer género la sustancia, y dividiéndose hasta la especie más baja, que sería descrita como el ser humano

El ejemplo nos muestra cómo el esquema va dividiendo cada género en dos opciones, las cuáles van dirigiéndose a la especie más baja, describiendo al ser humano de esta manera como una sustancia extendida, lo que implica que posee un cuerpo. Este cuerpo está vivo, lo cual implica que es un animal. Este animal tiene la característica de ser racional.

Con este diagrama también se puede demostrar la similitud entre el esquema del árbol de Porfirio y el esquema de una clave dicotómica.

Referencias
 Maurice de Wolf, Historia de la filosofía medieval, Vol. I, Ed. Jus, México, DF., 1945.
 Ibarra, Marco. (19 de February de 2021). Árbol de Porfirio. Lifeder. Recuperado de https://www.lifeder.com/arbol-porfirio/.

Porphyrian tree, From Wikipedia, the free encyclopedia. Recuperado de:https://en.wikipedia.org/wiki/Porphyrian_tree

Enlaces externos

Platonismo
Conceptos en lógica

Árbol de Porfirio


Sthorzina este un film românesc din 2014 regizat de Dan Radu Mihai. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Remus Mărgineanu, Șerban Pavlu, Ana Ciontea.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2014 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2014
Filme dramatice românești

Sthorzina


Alioș  (1924 Iliești, , ) ist ein Dorf im Kreis Timiș, Banat, Rumänien. Verwaltungsmäßig gehört Alioș zur Gemeinde Mașloc ().

Lage
Alioș liegt im Norden des Kreises Timiș an der Kreuzung der Landstraße Timișoara – Lipova mit der Landstraße Arad – Lugoj. Die Entfernung zu Timișoara beträgt 40 und die zu Lipova 17 Kilometer. Arad befindet sich in 24 Kilometer Entfernung. Die Bahnstation trägt den Namen Aliuș.

Nachbarorte

Ortsnamen
Im Laufe der Zeit hatte der Ort verschiedene Bezeichnungen und unterschiedliche Schreibweisen derselben Ortsbezeichnung. Urkundlich belegt sind:
Helleus (1334),
Helensfalva (1335),
Ellefálva (1342),
Ellesfálva (1561),
Ellisofálva und Illesfálva nach dem Gründer Illes,
Alleosch (1723) in der Landeskonskription von Claudius Florimund Mercy,
Aleus (1768) in rumänischen Kirchenbüchern,
Aleyusch (1780) in den Reisebeschreibungen von Francesco Griselini,
Allios (1828–1850),
Alios (1851–1903),
Temesillésd (1903–1918),
Alioș (1919–1923),
Iliești (1924) und
Alioș (seit 1925).

Geschichte
Eine erste urkundliche Erwähnung des Ortes stammt aus dem Jahr 1306. Jedoch gab es auf dem Gebiet des heutigen Alioș schon zur Römerzeit eine menschliche Besiedlung. Reste der Römerschanzen (Vallum romanum) und Reste einer alten Burg bezeugen dies.

Die Entstehung des Dorfes verlief in zwei Etappen. Das alte Dorf war ein Haufendorf. Im Jahr  1770 wurde das neue Dorf in Schachbrettform angelegt. Die Grundrisse der beiden Dorfanlagen sind im Banater Museum ausgestellt.
Alioș war schon immer ein mehrheitlich rumänisches Dorf. Die erste rumänisch-orthodoxe Kirche wurde 1768 gebaut und eingeweiht.

Im 19. Jahrhundert kamen aus den benachbarten Dörfern durch Binnenwanderung auch Deutsche nach Alioș. Die Zuwanderer kamen aus den damals deutschen Dörfern Guttenbrunn, Glogowatz, Gottlob, Neupanat, Baumgarten, Ebendorf, Blumenthal und anderen. Die deutschen Katholiken bauten 1908/1909 eine römisch-katholische Kirche. Die beiden Kirchen sind die bedeutendsten Bauwerke in Alioș.

Am 4. Juni 1920 wurde das Banat infolge des Vertrags von Trianon dreigeteilt. Der größte, östliche Teil, zu dem auch Aliosch gehörte, fiel an Rumänien.

Infolge des Waffen-SS Abkommens vom 12. Mai 1943 zwischen der Antonescu-Regierung und Hitler-Deutschland wurden alle deutschstämmigen wehrpflichtigen Männer in die deutsche Armee eingezogen.
Noch vor Kriegsende, im Januar 1945, fand die Deportation aller volksdeutschen Frauen zwischen 18–30 und Männer im Alter von 16–45  zur Aufbauarbeit in die Sowjetunion statt.

Das Bodenreformgesetz vom 23. März 1945, das die Enteignung der deutschen Bauern in Rumänien vorsah, entzog der ländlichen Bevölkerung die Lebensgrundlage. Der enteignete Boden wurde an Kleinbauern, Landarbeiter und Kolonisten aus anderen Landesteilen verteilt. Durch das Nationalisierungsgesetz vom 11. Juni 1948, das die Verstaatlichung aller Industrie- und Handelsbetriebe, Banken und Versicherungen vorsah, fand die Enteignung aller Wirtschaftsbetriebe unabhängig von der ethnischen Zugehörigkeit statt.

Wirtschaft
Die vorwiegend rumänischen Bauern beschäftigten sich mit Ackerbau, Wein- und Obstbau sowie Tierzucht.
Das Handwerk war durch Schmiede, Schlosser, Schneider, Spengler, Maurer, Fleischer und Schuhmacher vertreten. Die Handwerker im Dorf gehörten allesamt der deutschen Minderheit an.
Im 20. Jahrhundert gab es in Alioș eine Ölmühle, zwei Molkereien, eine Getreidemühle, vier Kaufläden und zwei Gaststätten.
Nach der Kollektivierung der Landwirtschaft im Jahr 1952 war die Landwirtschaftliche Produktionsgenossenschaft der wichtigste Arbeitgeber im Ort.

Siehe auch
 Liste deutscher und ungarischer Bezeichnungen rumänischer Orte
 Portal:Rumänien/Liste der Ortschaften im Banat

Literatur
  Elke Hoffmann, Peter-Dietmar Leber und Walter Wolf: Das Banat und die Banater Schwaben. Band 5. Städte und Dörfer, Mediengruppe Universal Grafische Betriebe München GmbH, München, 2011, 670 Seiten, ISBN 3-922979-63-7.

Weblinks
banaterra.eu, Aliosch/Alioş (Timiş)
dvhh.org, Banat Villages

Einzelnachweise

Ort im Banat (Rumänien)
Mașloc

Alioș


Rosanna Raymond née en 1967, est une artiste, poètesse, curatrice néo-zélandaise. Elle fait partie du collectif Pacific Sisters pour affirmer, exprimer et développer un art contemporain maori et du Pacifique.

Biographie
Rosanna Raymond est née en 1967 à Auckland, en Nouvelle-Zélande . Elle a vécu à Londres pendant 10 ans. Elle fait partie du collectif Pacific Sisters, créé en 1992, pour donner de la visibilité et un espace d'expression, à l'art contemporain maori et du Pacifique.

En 2010, Rosanna Raymond lance le projet SaVage K'lub à Queensland Art Gallery. Elle s'inspire d'un club du  réservé aux hommes, à Londres. Elle enlève l'aspect genré, élitiste, exclusif. Elle en fait un espace d'installation ouvert à différents artistes du Pacifique et des communautés locales, dont Ani O'Neill, Grace Taylor et Suzanne Tamaki. Le VA contenu dans le titre fait référence à une notion des îles Samoa qui désigne un espace activé par les personnes présentes et leurs interactions.

En 2008, elle est curatrice avec Amiria Manutahi Salmond, de l'exposition Pasifika Styles : Artists Inside the Museum, qui est proposé au . Les artistes sont invités à travailler avec la collection du musée et à créer un dialogue pour favoriser les échanges.

En 2017, elle est professeure associée de recherche au département d'anthropologie de l'University College de Londres.

En 2021, elle soutient à l'Université de technologie d'Auckland, la thèse intitulée C o n s e r . V Ā . t i o n | A c t i . V Ā . t i o n Museums, the body and Indigenous Moana art practice.

Les œuvres de Rosanna Raymond sont conservées dans la collection du Musée de Nouvelle-Zélande Te Papa Tongarewa et de la Auckland Art Gallery Toi o Tāmaki.

Expositions

 ethKnocentrix, October Gallery, Londres, 2009
 Face a Face, Galeria Meyer Oceanic Art, Tahiti, 2011
 Dead pigs don't grow on trees, Mangere Arts Centre NgÄ Tohu o Uenuku, Auckland, 2014
 Fa'amania, Artstation, 2014
 The Asia Pacific Triennial, QAGOMA, Australie, 2015

Commissaire d'expositions

 Pasifika Styles, Cambridge University Museum of Archaeology and Anthropology's, 2006
 Ata Te Tangata, 2016
 Fa'aliga: Beyond The Grass Skirt, Pacific Dance Festival, 2018
 Tautai x Blak Dot, Niu Trans-Pacific Exhibition headed to Naarm, Melbourne, 2019

Distinctions

 Senior Pacific Artist Award Winner, Creative New Zealand, 2018

Notes et références

Liens externes

 Bibliothèque de recherche EH McCormick, Auckland Art Gallery Toi o Tāmaki
 Bibliothèque de recherche Te Aka Matua, Musée de Nouvelle-Zélande Te Papa Tongarewa

Naissance en 1967
Artiste néo-zélandais
Commissaire d'exposition

Rosanna Raymond


Aleksandr Hanjonkov (1877-1945) Rus sinemasının ilk kurucularındandır.

Don Nehri'ni kıyısında küçük bir kasabada 1877'de doğdu. 1911 yılında Rusya'nın ilk stüdyosu olan 1. Sinema Fabrikası'nı banker ve politikacı, (Государственный Совет) üyesi İvan Ozerov'un finansal desteği ile kurdu. Ekim Devrimi sonrası bu stüdyo 1922 yılında Ermolev'in 3. Sinema Fabrikası ile birleşerek Mosfilm stüdyolarının temelini oluşturmuştur.

Dış bağlantılar

  Biyografi

1877 doğumlular
1945 yılında ölenler
Rus film yönetmenleri
Rus film yapımcıları
19. yüzyıl Rus iş insanları
20. yüzyıl Rus iş insanları
Don Kazakları
Sessiz film

Aleksandr Hanjonkov


De Ægtemænd! er en dansk stumfilm fra 1914, der er instrueret af A.W. Sandberg efter manuskript af Harriet Bloch.

Handling

Medvirkende
 Carl Lauritzen - Hr. West
 Gyda Aller - Fru West
 Frederik Jacobsen - Hr. From
 Dagmar Kofoed - Fru From
 Stella Kjerulf - Amanda, en pige
 Karen Christensen
 Holger Syndergaard
 Vita Blichfeldt
 Fr. Bondesen

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1914

De Ægtemænd!


Skript eller Script (fra latin scriptum "skrevet") står for:

 Scriptsprog - et programmeringssprog.
 Det engelske ord for filmmanuskript

Skript


Oltar  (latinski altare: žrtvenik), u kršćanstvu stol na kojem se prinosi euharistijska žrtva, i za kojim se drži misa. Oltar je, po kršćanskom vjerovanju, stol Gospodnji.

U trenutku početka mise, oltar je središte vjerničke pozornosti, jer je, po kršćanskom vjerovanju, Krist na oltaru, te svi nakloni za vrijeme mise rade isključivo prema oltaru a ne svetohraništu.

Kod kršćanskog oltara važni su menza, pregrada, pala, zavjesa, slika, oltarnik, retabl, predela, antependij, antimenzij (kod Ist. Crkve) i dr.

U povijesti je bio raznih oblika. U početcima Crkve bio je to obični kućni stol koji se moglo micati i bio je obično od drva. Čest motiv na freskama u katakombama je tronogi stolić (tribadion) s okruglom pločom. Na Istoku je zadržao oblik četvorine i naziv stol (grčki τράπεζα Κυρίου: stol Gospodnji) i bio je odijeljen od ostaloga dijela crkve oslikanim ikonostasom. Na Zapadu je neprekidno mijenjao svoj oblik i mjesto unutar crkvene zgrade. Nakon Drugoga vatikanskoga koncila u Katoličkoj Crkvi oltar se stavlja prema sredini crkve i svećenik služi misu okrenut puku.

Izvori

Oltar

Oltar u kršćanstvu


Bono kan henvise til:
 Bono – forsanger i den irske rockgruppe U2
 Bono (Italien) – italiensk by og kommune på Sardinien
 Pro bono publico – latinsk udtryk for frivilligt og ubetalt arbejde som en tjeneste til samfundet

Bono (flertydig)


José Augusto de Melo Neto (Manaus, 3 de junho de 1969) é um educador e gestor público brasileiro. Foi diretor do Centro de Mídias de Educação do Amazonas (Cemeam), secretário de Estado de Educação do Amazonas (Seduc/AM), e diretor-presidente do Centro de Educação Tecnológica do Amazonas (Cetam).

Como ex-gestor estadual do sistema de educação básica, fez parte do Conselho Nacional de Secretários de Educação (Consed) e posteriormente do Instituto EducAtores, ambos com sede em Brasília (DF).

Premiações
Com reconhecimento nacional e internacional na área da educação, José Augusto recebeu as seguintes homenagens e premiações:

Premiações individuais
 Prêmio Líder Educacional do Ano (2018) -  Latin American Quality Institute (RJ)
 Medalha do Mérito Legislativo "Ruy Araújo" (2022) - Assembleia Legislativa do Estado do Amazonas (AM)
 Medalha "Tiradentes"(2022) - Polícia Militar do Amazonas (AM)
 Prêmio Líder Educacional do Ano (2022) -  Latin American Quality Institute (SP)
 Medalha de Ouro "Garcitylzo do Lago Silva" (2022) - Câmara Municipal de Manaus (AM)
 Medalha da Ordem do Mérito Legislativo (2022) - Assembleia Legislativa do Estado do Amazonas (AM)

Premiações nacionais como gestor de projeto
 Prêmio E-Learning Brasil (2008) -  Vencedor Categoria Educacional
 Prêmio E-Learning Brasil (2008/2009/2010) - Referência Nacional
 Prêmio ARede de Inclusão Digital (2009) - Categoria Especial Educação
 Prêmio Performance & Learning (2012) - Vencedor
 Prêmio Performance & Learning (2012/2013/2014) - Referência Nacional
 Troféu Empresa Brasileira do Ano (2018) - Categoria Educação Profissional
 Prêmio Learning & Performance Brasil (2018) - Iniciativa de Sucesso
 Prêmio Quality Brasil (2018) - Categoria Educação Profissional
 The Education Awards (2022)
 Prêmio Quality Brasil (2022)

Premiações internacionais como gestor de projeto
 Learning Impact Awards 2009 (Espanha) - Gold Awards
 Learning Impact Awards 2009 (Espanha) - Best Student Success Solution
 WISE Awards 2009 (Qatar) - Best project with real and positive impact on Innovation within education
 Quality Festival 2022 (Panamá) - Latin American Quality Awards

Biografia
José Augusto nasceu na capital amazonense, Manaus, sendo filho do empresário José Augusto de Melo Filho e da pedagoga Lourdete Mendes de Melo. É casado e pai de duas filhas.

Formação acadêmica
Tem a Universidade Federal do Amazonas (UFAM) como alma mater. Graduado em Letras, tem especialização em Informática na Educação e os títulos acadêmicos de mestre e doutor pelo Programa de Pós-Graduação em Educação (PPGE/UFAM).

Experiência profissional
Atua no setor público educacional desde 1992. Servidor estadual concursado, fez carreira na Secretaria de Educação como professor e gestor público, ocupando diversos cargos na educação do Amazonas. Foi o primeiro diretor do Centro de Mídias de Educação do Amazonas, em seguida tornou-se secretário executivo de Gestão e secretário executivo pedagógico. Foi nomeado secretário de Estado de Educação em outubro de 2017 e logo depois tornou-se diretor-presidente do Centro de Educação Tecnológica do Amazonas (Cetam), cargo que ocupou até dezembro de 2018, retornando ao comando da autarquia, entre setembro de 2020 e dezembro de 2022, no governo Wilson Lima.

Publicações
É autor do livro Tecnologia Educacional: formação de professores no labirinto do ciberespaço, publicado em 2007 pela Editora MemVavMem (RJ), um dos autores do livro Educação a distância: o estado da arte, volume 2 (2011), da Editora Pearson Education Brasil (SP), em que escreveu o segundo capítulo com o título Superando barreiras naturais: a EAD na região Amazônica; e autor do livro Escritos na quarentena: reflexões sobre educação e tecnologia, publicado em 2021 pela Editora Valer (AM).

No seu último livro, publicado durante a pandemia da COVID-19, José Augusto analisou o impacto da crise sanitária nos sistemas de ensino e apresentou reflexões sobre os modelos educacionais vigentes, propondo uma releitura do ensino remoto.

Ligações externas
 Governo do Estado do Amazonas
 Centro de Educação Tecnológica do Amazonas
 Secretaria de Estado de Educação e Desporto do Amazonas
 Centro de Mídias de Educação do Amazonas
 Universidade Federal do Amazonas

Naturais de Manaus
Educadores do Amazonas
Secretários estaduais do Amazonas
Alunos da Universidade Federal do Amazonas

José Augusto de Melo Neto


Alfonso de Salas (3 de setembro de 1943 – 24 de setembro 2019) foi um editor espanhol, fundador da revista Cambio 16, que teve um papel importante na transição democrática espanhola após a morte de Francisco Franco. Em 1989, ele participou da criação do jornal El Mundo, do qual foi presidente até 2007. Em 2006, ele também fundou o jornal econômico El Economista.

Jornalistas da Espanha
Alunos da Universidade de Paris
Naturais de Madrid

Alfonso de Salas


The flag of the Czech Republic () is the same as the flag of the former Czechoslovakia. Upon the dissolution of Czechoslovakia in December 1992, the Czech Republic kept the Czechoslovak flag while Slovakia adopted its own flag. The first flag of Czechoslovakia was based on the flag of Bohemia and was white over red. This was almost identical to the flag of Poland (only the proportion was different), so a blue triangle was added at the hoist in 1920. The flag was banned by the Nazis in 1939 as they established a government nominally in control of Bohemia and Moravia, and a horizontal tricolour of white, red, and blue was used for the duration of the war. The 1920–1939 flag was restored in 1945.

History
The traditional colours of the Czech lands originated from an 1192 coat of arms (depicting a rampant lion with a double silver tail on a field of red).

After the establishment of an independent Czechoslovakia in 1918, the country had been using the red and white flag of Bohemia, identical to the Polish flag. Following calls for a new flag to be adopted by the fledgling state, a committee picked a design by Jaroslav Kursa, an archivist in the Czechoslovak Ministry of the Interior. His design included the red and white horizontal stripes derived from the coat of arms of Bohemia and added a blue chevron extended halfway.

The flag was officially approved by the National Assembly of Czechoslovakia on 30 March 1920 and since then, it has been in continuous use, with the exception of the German occupation of Czechoslovakia during the Second World War. Additionally, during a short period following the Velvet Revolution, between 1990 and 1992, the Czech part of the Czechoslovak federated state adopted the previous red and white flag.

During the 1992 negotiations on the split of Czechoslovakia, a clause forbidding the use of the state symbols of Czechoslovakia by either successor state was inserted into the legislation concerning the dissolution of the federation. However, the Czech Republic kept the use of the flag.

Czechoslovakia

Dimensions

The blazon of this flag is per pall fesswise Argent, Azure, and Gules. The flag is formed from an isosceles triangle that extends halfway along the rectangle (a common mistake is to draw it shorter) and two bands: one white and one red. The most similar foreign flag is the flag of the Philippines but the latter has dimensions 1:2, the three colours permuted, and additional golden-yellow symbols added on it.

Flag colours

Presidential standard

Another Czech official symbol is the standard of the president of the Czech Republic. It was first introduced in 1918 for the president of Czechoslovakia. The current version, which was designed by heraldist Jiří Louda, was adopted upon the creation of an independent Czech Republic in 1993.

Previous versions

See also
 List of Czech flags

Literature
 Zbyšek Svoboda, Pavel Fojtík: brochure Naše vlajka. Vznik a vývoj české vlajky (Our Flag. Origin and evolution of the Czech flag), Libea, 2005, .
 Petr Exner, Pavel Fojtík, Zbyšek Svoboda: brochure Vlajky, prapory a jejich používání (Flags, banners and their use), Libea, 2004, .

References

External links

History of the Czech and Czechoslovak flag

Czech flag - facts, history, colors
"Flag expert: Czechs only bring out their flag in emotional times" by Daniela Lazarová

Czech Republic

National symbols of the Czech Republic
Czech Republic
1920 establishments in Czechoslovakia

Flag of the Czech Republic


Farris Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Farris Township (Arkansas)
 Farris Township (Oklahoma)

Farris Township


Pişti veya pişpirik, kart saymaya ve şansa dayalı bir iskambil oyunudur. 2 veya 4 kişi ile 52'lik bir deste ile oynanır. Yalnız başına veya eşli oynanabilir.

Pişti sözcüğüne "kâğıt oyunu" anlamında Ahmed Vefik Paşa'nın 1876 tarihli Lugat-ı Osmani'sinde rastlanır.

Amaç
Her elde
 Puan değerine sahip belirli kartları toplamak
 Rakiplerden daha fazla kart toplamak
 Yerde tek başına duran kartın numara değeri olarak aynısını atarak "pişti" yapmak
Oyun sonunda
 Belirlenen skora (genellikle 101) rakiplerden önce ulaşarak oyunu kazanmak
 Bitirme sayısı genelde 101'e ilaveten 10'un katları şeklinde belirlenir: 151, 171 vb.

Terimler
 Kesmek: Bir önceki oyuncunun oynadığı kartın aynı sayısından veya J atarak yerdeki kartları almak.
 Pişti: Bir önceki oyuncu kesilip yere tek olarak kart attığında sırası gelen oyuncuda aynı kart var ise yerdeki kartın üstüne kendi kartını ters olarak koyup sonra ters çevirerek kendi kartını da göstererek bonus puan kazanması. Alınan kart piştiyi hatırlatmak amacıyla yüzü yukarı gelecek şekilde oyuncunun önüne konur.
 As: (1) A kartının oyundaki adı, 1 puanlık kart.
 Vale: J kartının oyundaki adı, 1 puanlık kart.
 Karo/güzel onlu: 10 değeri 3 puan olan kart.
 Sinek/ güzel ikili: 2 değeri 2 puan olan kart.
 Kart fazlası: Oyun sonunda adet olarak kart sayısı fazla olan. Kart fazlası olan oyuncu 3 puan alır.

Kurallar

Kartların dağıtılması
 Dağıtan oyuncu; desteyi karıştırdıktan sonra, sol tarafındaki oyuncu desteyi keser.
 Kesen oyuncu; en üstten veya en alttan 1 kart kalacak şekilde desteyi kesemez.
 Kesen oyuncu; desteyi kestiği yerdeki karta bakar. Bu kart joker ise alır. Sıradaki kartlar da joker ise hepsini alabilir. Joker olmayan ilk karta ulaştığında bu kartı yüzü gözükecek şekilde destenin altına koyar.
 Dağıtan oyuncu; ilk 4 kartı yüzleri görünmeyecek şekilde ters olarak ortaya koyar. Sağ tarafındaki oyuncudan başlayarak saatin ters yönünde  sırayla tüm oyunculara 4'er 4'er kartları 1 kez dağıtır. Ortaya bir daha kart koymaz. Bundan sonra her el oynandığında aynı şekilde kartları 4'er 4'er deste bitinceye kadar dağıtmaya devam eder.
 Dağıtan oyuncu; yerde kapalı olan kartlardan birini yüzü gözükecek şekilde ters çevirir. Bu kart J ise diğer kartlardan bir başkasını yüzü gözükecek şekilde ters çevirir. Çok düşük ihtimalle olsa da 4 kartında J olması durumunda o tur tekrar dağıtılır.
 Temel kuralı, bir elde bir oyuncuya aynı karttan 3 tane aynı gelirse oyun direkt düşer.

Oyun
 Dağıtan oyuncunun sağındaki oyuncu varsa yerdeki kartın aynısından veya J atarak yerdeki kartları alır, yoksa elindeki herhangi bir kartı atarak oyuna başlar.
 Sırası gelen oyuncu elindeki bir kartı yüzü yukarı gelecek şekilde ortadaki ıskarta kartların üzerine koyar.
 Oyuncu sıra kendisine geldiğinde en üstte duran kartın aynı sayısından bir kart atarsa yerdeki tüm kartları alır.
 Oyuncu sıra kendisine geldiğinde en üstte duran kart ne olursa olsun J atarak yerdeki tüm kartları alır.
 Oyuncular aldıkları kartları yüzleri yere gelecek şekilde takım oyuncularının birinin önünde saklar.
 Tur başladıktan sonra ilk olarak kesen oyuncu yerde kapalı olarak duran kartları da alıp takım arkadaşı ile beraber bunlara bakma hakkını kazanır.
 Tur bitiminden önceki son el yerdeki açık kart dağıtan oyuncuya gelir.
 Son elde hiçbir oyuncu yerdeki kartları kesemezse ve tur bu şekilde biterse, yerdeki kartları en son kesen takım alır.
Pişti
 Oyunun herhangi bir anında yapılabilir. Aşağıdakiler hariç:
 İlk elde oynayan oyuncu yerde kapalı kartlar varken üstte duran açık kartla pişti yapamaz.
 Son elde dağıtıcı oynadığı son kartla pişti yapamaz.
 Sinek 2 ile pişti yapılır ve aynı anda sayı sayılmaz.
 1'li ile pişti 100 puan değerindedir
 Vale (bacak) ile pişti 20 puan değerindedir

Puanlama
Her tur bitiminde, tüm oyuncular önlerinde aldıkları kartların tümünü ters çevirerek aşağıdaki tabloya göre puan hesabını yapar.

Toplamda 13 puan vardır.
 A     : 1 puan x 4 = 4 puan
 J     : 1 puan x 4 = 4 puan
 2   : 2 puan x 1 = 2 puan
 10   : 3 puan x 1 = 3 puan
Aldıkları değerli kartların puanları toplanır ve bu puanlara ek olarak;Pişti yapan takıma/oyuncuya her Pişti için 10 puan,Eğer Pişti J ile yapılmışsa 20 puan

Daha fazla kart toplayan takıma fazladan 3 puan yazılır. Kart sayıları eşit çıkarsa 3 puan, fazla puan toplayan takıma verilir. Her turda alınan puanlar tabelada iki takımın hanesine şöyle yazılır: Her 10 puan için bir çizgi ve 5 çizgi 50 puanı gösterecek biçimde yukarıya ve 10'dan küçük puanlar sayı değeri olarak tabelanın aşağısında ayrı bir bölüme. Sonraki turlarda elde edilen 10'dan küçük puanlar bir önceki turda elde edilen 10'dan küçük puanlarla toplandığında 10'u geçiyorsa yukarı bir çizik daha ve artan kısmı bir önceki sayıların üstü çizilerek aşağıya yazılmaya devam edilir.

Jargon
 Kart saymak: Oyunda oynanan (o zamana kadar çıkmış) kartları sayarak hangi karttan ne kadar kaldığını bilmek.
 İlk elin günahı olmaz: Oyuna ilk başlayan kişi keserek yerdeki kartları aldığında, sonraki oyuncu yere kartı atarken pişti ihtimali yüksek olduğundan söylenen bir söz.
 Dördüncüyü bul senin olsun: Daha önce pişti yapılmış bir kartın üçüncüsünü tek olarak yere atarken aynı sayının dördüncüsünü bulmanın zor olduğunu anlatan bir söz.

Türler
 Blöflü: Pişti yapan oyuncunun kartını ters olarak yerdeki kartın üstüne kapattıktan sonra bir sonraki oyuncu;
 Bunun bir pişti olduğuna inanıyorsa pişti yapan oyuncu üstteki kartı açmadan bunu alır ve önüne koyar, kendi kartını açmaz ve takımına 10 puan yazılır.
 Bunun bir blöf olduğunu düşünüyorsa ve üstteki kapalı kartı açarsa: (yani yerdeki karttan farklı olduğunu düşünüyorsa)
 Kartlar eşleşirse: blöfü yapan takıma 20 puan yazılır.
 Kartlar eşleşmezse: blöfü gören takıma 20 puan yazılır.
Ayrıca yerdeki kart J ise puanlar 2'ye katlanır.

Kaynakça

İskambil oyunları

Pişti


الدائرة الانتخابية الأولى، هي إحدى الدوائر الانتخابية التابعة لانتخابات مجلس الأمة الكويتي. عدد ناخبين الدائرة 71 الف ناخب في 2009.

تضم المناطق التالية
 شرق
 الدسمة
 المطبة
 دسمان
 بنيد القار
 الدعية
 الشعب (الكويت)
 جزيرة فيلكا وسائر الجزر
 حولي
 النقرة
 ميدان حولي
 بيان
 مشرف
 السالمية
 البدع
 الراس
 سلوى
 الرميثية
 ضاحية مبارك العبد الله الجابر

مراجع

سياسة الكويت
مجلس الأمة الكويتي

الدائرة الانتخابية الأولى (الكويت)


was a village located in Higashiusuki District, Miyazaki Prefecture, Japan.

As of 2003, the village had an estimated population of 1,985 and the density of 16.52 persons per km². The total area was 120.17 km².

On January 1, 2006, Kitagō, along with the villages of Nangō and Saigō (all from Higashiusuki District), was merged to create the town of Misato and no longer exists as an independent municipality.

Kitago literally means "north shire". This village was a northern quarter of so-called Irigo (literally Inlands Shire) area.

History
The village was established in 1889 by merging the villages (now hamlets) of Unama, Kurogi and Nyushita.

External links
 Official website of Misato
 Official website of Kitagō

Dissolved municipalities of Miyazaki Prefecture

Kitagō, Miyazaki (Higashiusuki)


Livet ombord i Panserbatteriet 'Herluf Trolle' er en film med ukendt instruktør.

Handling
Danske krigsskibe på åbent vand. Der roes mod land. Matroser leger med hinanden. Rengøring ombord, der skrubbes. Personlig hygiejne blandt de værnepligtige. Gruppe af underofficerer spiller på strengeinstrumenter. Dans ombord, matroserne for sig in svingom med hinanden. Robåd sættes i vandet. Kanon affyres og rengøres. Redningsbåd sættes i vandet og ror bort. Gymnastik ombord. øvelser i bajonet- og sabelfægtning. Atletik. Emneord: Flåden, Søværnet, Den kongelige Marine, sømænd.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1910

Søværnet
Stumfilm fra Danmark


Alkoholdehydrogenaserne (ADH) er en klasse af enzymer der katalyserer omdannelsen af alkoholer til aldehyder og ketoner. Menneskekroppen producerer mindst ni forskellige former for alkoholdehydrogenase, hvoraf de fleste findes i leveren, og andre i maven.
Hos mennesker omdanner enzymet bl.a. ethanol til ethanal:

 +  →  +

Alkoholdehydrogenase produceres i leveren, og en forhøjet koncentration af ethanol forstærker ADH-produktionen.
Alkoholdehydrogenase er en modreaktion ved en overmættet dosis natriumcarbonat.

Kildehenvisninger

Enzymer

Alkoholdehydrogenase


Zgrada bivše osnovne škole (Kuče), građevina u mjestu Kuče i općini Velika Gorica, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Školska zgrada, drvena katnica, jedinstvena je škola od hrastove građe u Hrvatskoj. Škola je značajna za kulturnu povijest naselja. Izgrađena je kao prva škola u Kučama 1923. g. na parceli gdje se prethodno nalazila Opčinska hiža za potrebe Plemenite sučije Kuče, a gradnju je plemenita općina turopoljska povjerila građevnom mjerniku Nikoli Hribaru. Škola je nastavu započela s 5 razreda na katu, a u prizemlju je prostorija prema ulici služila za sastanke Plemenite sučije Kuče (jedne od 22 koje pripadaju Plemenitoj opčini turopoljskoj) dok je ostatak prizemlja bio funkciji učiteljskog stana. U funkciji škole bila je do 1970. g., a od tada se koristi za različite potrebe naselja.

Zaštita
Pod oznakom Z-5873 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Zagrebačkoj županiji
Zgrade osnovnih škola u Hrvatskoj

Zgrada bivše osnovne škole u Kučama


Die Nationalstraße 330 (), chin. Abk. G330, ist eine 327 km lange, in Ost-West-Richtung verlaufende Fernstraße im Osten Chinas in der Provinz Zhejiang. Sie führt von der Küstenmetropole Wenzhou über Qingtian, Lishui, Jinyun, Yongkang, Jinhua und Lanxi nach Jiande, wo sie in die Nationalstraße G320 einmündet.

Weblinks

Offizielle Webseite des chinesischen Verkehrsministeriums

Nationalstraße in der Volksrepublik China
Nationalstrasse China330
Straße in Zhejiang

Nationalstraße 330 (China)


Unter Umständen verliebt ist ein österreichischer Fernsehfilm von Sven Bohse, der am 6. März 2012 erstmals ausgestrahlt wurde. Es handelt sich um die erste Spielfilmproduktion des österreichischen Privatsenders Puls 4. Arbeitstitel des Films war "Big Spender".

Handlung
Der Film erzählt die Geschichte von dem Model Steffi Salzmann und dem im Leben nicht sehr erfolgreichen Tommi Gehrke. Der Kinderwunsch von Steffi und ihrem Freund Richard kann ohne Samenspende eines Spenders nicht verwirklicht werden, da Richard zeugungsunfähig ist. Die Wahl fällt auf Tommis Sperma. Nachdem Steffi aus Richards Wohnung ausgezogen ist, weil dieser sie mit einer anderen Frau betrogen hat, braucht sie eine Unterkunft. Nach einer Recherche findet die schwangere Steffi den Wohnort des Samenspenders heraus, wo sie ihn aufsucht und beim Anblick des baufälligen Gartenhäuschens, das Tommi bewohnt, schockiert feststellen muss, dass er keinesfalls der erfolgreiche, kultivierte und sportliche Mann ist, der er vorgab zu sein. Nach einigem Hin und Her finden Steffi und Tommi dennoch glücklich zusammen.

Musik
Die verwendeten Lieder zum Film "Unter Umständen verliebt" sind Milk & Honey von den Beatsteaks, Consequence von The Notwist, Towers von Bon Iver, This Is The Beginning von Boy, Loser von Beck Hansen und Big Jet Plane von Angus & Julia Stone, sowie Break Stuff von Limp Bizkit.
Teile des Scores am Anfang des Films sind auffallend stark von Imogen Heaps Album Illusion beeinflusst.

Kritiken

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2012
Österreichischer Film
Filmkomödie

Unter Umständen verliebt


Incontinența coitală (IC) este scurgerea urinară care apare fie în timpul penetrării, fie al orgasmului și poate apărea cu un partener sexual sau în masturbare. S-a raportat că apare la 10 până la 27% dintre femeile active sexual cu probleme de continență urinară. Există dovezi care sugerează legături între scurgerea urinară la penetrare și incontinența de stres urodinamic și între scurgerea urinară la orgasm și hiperactivitatea mușchiului detrusor.

Incontinența coitală este distinctă fiziologic de ejacularea feminină, cu care este uneori confundată.

Referințe

Sănătate sexuală
Sexualitate umană
Aparatul genital feminin
Sistemul excretor

Incontinență coitală


Le Livre de Poche (literal "Cartea de buzunar") este numele unei colecții de publicații care a apărut pentru prima dată pe 9 februarie 1953, sub conducerea lui Henri Filipacchi, și a fost publicată de Librairie générale française, o filială a grupului Hachette.

Istoric
Cărți cu un format similar, potrivite pentru a încăpea într-un buzunar, existau deja de mai multă vreme. Începând din 1905, editura Jules Tallandier a comercializat romane populare la prețuri reduse sub numele de Livre de poche. Dar succesul colecției Le Livre de Poche s-a datorat combinației dintre ideea nouă a consumerismului din acea epocă și cererea populară de cărți ieftine, cu coperți ce aminteau de afișele de cinema, dar conținând scris de calitate.

Se presupune că Henri Filipacchi a avut ideea după ce a văzut un soldat american rupând o carte cu scopul de a-i încăpea în buzunarele uniformei. Filipacchi a reușit să-i convingă pe prietenii săi editori de la Albin Michel, Calmann-Lévy, Grasset și Gallimard să se alăture proiectului său, iar aceștia au devenit "părinții fondatori" ai Le Livre de Poche.

Astfel Kœnigsmark de Pierre Benoit a fost primul titlu lansat în 1953. La fiecare două săptămâni era tipărită o nouă carte. Curând, această apariție a devenit un fait de société. Vânzările au urcat de la 8 milioane de exemplare în 1957-1958 la 28 de milioane în 1969. Acest succes i-a inspirat pe concurenți: J'ai lu (înființată de Flammarion în 1958), Presses Pocket (înființată de Presses de la Cité) și Folio (înființată de Gallimard în 1972, după retragerea sa din cadrul Librairie Générale Française). Dar, cu aproape un miliard de volume vândute de la crearea sa și mai mult de 18 de milioane de exemplare vândute în 2002, Le livre de poche rămâne colecția franceză cea mai vândută.

Statistici
Capitalul La Librairie générale française, societate cu răspundere limitată, este deținut în proporție de 80% de Hachette Livre și de mai puțin de 20% de Éditions Albin Michel.
 3.500 de titluri în catalogul său din 31 decembrie 2002
 14.000 de titluri publicate începând din 1953
 1 miliard de volume vândute încă de la începuturile sale
 360 de titluri noi pe an
 1.000 de titluri retipărite pe an
 mai mult de 18 de milioane de exemplare vândute în anul 2002

Note

Legături externe
  Situl oficial al colecției

Cărți din 1953
Cărți franceze
Serii de cărți științifico-fantastice

Le Livre de Poche