Bobby Watson (Lawrence, Kansas, 23 de agosto de 1953) es un músico estadounidense de jazz, saxofonista alto, compositor y productor, adscrito a la corriente denominada neo bop. Ha editado más de 26 álbumes a su nombre y aparece en más de otras 100 grabaciones como colaborador.

Historial
Watson creció en Bonner Springs y Kansas City y estudió en la University of Miami, donde tuvo de compañeros a Pat Metheny, Jaco Pastorius y Bruce Hornsby.  Tras graduarse en 1975, se traslada a Nueva York para unirse a los Jazz Messengers de Art Blakey, permaneciendo con ellos desde 1977 hasta 1981, ejerciendo en ocasiones como director musical de la banda. En esta época fue nominado en diversas ocasiones en los polls de la revista especializada Down Beat.

Tras dejar a los Messengers, Watson trabajó con un gran número de músicos, entre los que se encuentran los bateristas Max Roach y Louis Hayes, los saxofonistas George Coleman y Branford Marsalis, el flautista Sam Rivers y el trompetista Wynton Marsalis. Además de estas colaboraciones, Watson trabajó como soporte estilístico de un gran número de cantantes: Joe Williams, Dianne Reeves, Lou Rawls, Betty Carter, y Carmen Lundy. También ha tocado en las bandas de Carlos Santana, Chaka Khan, Bob Belden y John Hicks.

Más tarde, asociado con el contrabajista Curtis Lundy y el baterista Victor Lewis, Watson lanzó la primera versión de "Horizon", un quinteto acústico basado en el modelo Jazz Messengers, que grabó varios discos para los sellos Blue Note y Columbia. Además de su trabajo como líder de "Horizon", Watson participó en otro grupo denominado "High Court of Swing" (un tributo a la música de Johnny Hodges),en la big band "The Tailor-Made Big Band" y, también, en el 29th Street Saxophone Quartet, un grupo formado junto al saxo alto Ed Jackson, el tenor Rich Rothenberg, y el barítono Jim Hartog. Watson compuso un tema original para la banda sonora de la película de Robert De Niro, A Bronx Tale (1993).

Watson ha desarrollado también una activa carrera docente, en la William Patterson University, desde 1985 a 1986, y en la Manhattan School of Music, desde 1996 a 1999. Ha trabajado también, de forma usual, en los programas de jazz del Thelonious Monk Institute.

En 2000, Watson fue galardonado con el premio Distinguished Professorship in Jazz Studies, en Misuri. Los últimos años, ha desarrollado su labor docente en el Conservatorio de Música de la University of Missouri–Kansas City, formando y haciendo girar a diversas bandas surgidas de entre sus estudiantes, con general reconocimiento.

Discografía

Como líder
 1978: Estimated Time Of Arrival (Roulette)
 1979: All Beacuse of You (Roulette)
 1983: Live in Europe - Perpetual Groove (Red Records)
 1984: Advance (Enja Records)
 1985: Round Trip (Red)
 1986: Love Remains (Red) con John Hicks, Curtis Lundy, Marvin "Smitty" Smith
 1987: Beatitudes (New Notes) con Curtis Lundy como colíder
 1987: The Year Of The Rabbit (Evidence) con Art Baron, Mulgrew Miller
 1991: Present Tense (Columbia)
 1993: This Little Light Of Mine (Red)
 1993: Midwest Shuffle (Columbia) con Victor Lewis
 1995: Urban Renewal (Kokopelli Records)
 1998: Quiet As It's Kept (Red)
 1998: The Bobby Watson/Curtis Lundy Project
 2000: In The Groove
 2002: Live & Learn
 2004: Horizon Reassembled (Palmetto Records)
 2006: Soulful Serendipity con James Williams

Como colaborador

Con Art Blakey
 Gypsy Folk Tales (Roulette, 1977)
 In My Prime Vol. 1 (Timeless, 1977)
 In My Prime Vol. 2 (Timeless, 1977)
 In This Korner (Concord Jazz, 1978)
 Reflections in Blue (Timeless, 1978)
 Night in Tunisia: Digital Recording (Philips, 1979)
 One by One (Palcoscenico, 1979 [1981])
 Live at Montreux and Northsea (Timeless, 1980)
 Art Blakey in Sweden (Amigo, 1981)
 Album of the Year (Timeless, 1981)
 Straight Ahead (Concord Jazz, 1981)

Con Superblue
 Superblue (1988, Blue Note)

Con Horizon
 The Inventor (Blue Note, 1989)
 Post-Motown Bop (Blue Note, 1991)

Con The Jazz Tribe
 The Jazz Tribe (Red, 1990)
 The Next Step (Red, 1999)

Con Sam Rivers
 Colours (Black Saint, 1982)

Con Kamal Abdul-Alim
 Dance (Stash, 1983)

Con The Twenty Ninth Street Saxophone Quartet
 Pointillistic Groove (Osmosis, 1984) con Ed Jackson, Rich Rothenberg, Jim Hartog
 The Real Deal (New Note, 1987) con Ed Jackson, Rich Rothenberg, Jim Hartog
 Underground (Antilles Records, 1991) con Hugh Masekela, Benny Green, Curtis Lundy, Victor Lewis
 Milano New York Bridge (Red, 1993)

Con The Taylor Made Big Band
 Taylor Made (Columbia) con Steve Turre, Robin Eubanks, Jon Faddis
 Live At Someday In Tokyo (2000, con "Tokyo Leaders Big Band")

Notas

 Este artículo está tomado, en su versión inicial, de Wikipedia en inglés.

Referencias

Enlaces externos

 Entrevista a Bobby Watson en allaboutjazz.com

 The Twenty Ninth Street Saxophone Quartet, y el quinteto de Dave Holland, en la emisión del 15 de agosto de 1989 del programa de La 2 (TVE) Jazz entre amigos.

Alumnado de la Universidad de Miami
Saxofonistas de jazz de Estados Unidos
Saxos alto
Músicos de bop
Compositores de jazz de Estados Unidos

Bobby Watson


Fargo ABD'nin Kuzey Dakota eyâletinde Cass İlçesi'ne bağlı bir şehirdir. Nüfusu 90.000'inin üzerindedir ve eyâletin en büyük şehridir.

Şehir eyâletin doğusunun ve Minnesota'nın kuzeybatısının ticari merkezidir. Aynı zamanda Kuzey Dakota Eyalet Üniversitesi'ne ev sahipliği yapmaktadır. Şehir 1871 yılında kurulmuştur.

Şehir önceleri Centralia adıyla biliniyordu ancak sonradan Kuzey Pasifik Demiryolları müdürü William Fargo'nun anısına Fargo olarak adlandırıldı. Şehir demiryollarının gelmesiyle gelişmeye başladı ve "Batı'ya açılan kapı" olarak tanındı. 1880'lerde ılımlı boşanma yasaları dolayısıyla "boşanma başkenti" haline geldi.

II. Dünya Savaşı'nın ardından hızla büyüdü. 1957'de gerçekleşen kasırganın şehirde büyük tahrip yaratmasına karşı büyüme devam etti.

Şehir işsizlik ve suç oranlarının düşük olması nedeniyle Money dergisi tarafından ABD'nin en yaşanılır şehirleri arasında gösterilmiştir.

Coen kardeşler tarafından 1996 yılında çekilen Fargo filminin adı Fargo şehrinden gelir.

Fargo, Kuzey Dakota


Zvjezdan Misimović (în , ; n. 5 iunie 1982) este un fost fotbalist care a jucat cel pentru Bayern München, VfL Wolfsburg, Galatasaray, Dinamo Moscova și Beijing Renhe ca mijlocaș ofensiv. Misimovic este cel de-al patrulea jucător ca număr de selecții din istoria echipei naționale a Bosniei și Herțegovinei, cu 84. Cele 25 de goluri internaționale marcate de el cel îl fac și cel de-al treilea golgheter al echipei. El a reprezentat Bosnia și Herțegovina la Campionatul Mondial din 2014.

Înainte de a ajunge la Dinamo Moscova, Misimovic s-a făcut remarcat în timp ce juca pentru VfL Wolfsburg, cu care a câștigat Bundesliga în sezonul 2008-2009. În același sezon, el a dat douăzeci de pase decisive, cele mai multe din acel sezon.

Tinerețe
Misimovic s-a născut într-o familie de gastarbeiteri sârbo-bosnieci care au emigrat în Germania de Vest din Bosanska Gradiška la sfârșitul anilor 1960.

Cariera pe echipe

Cariera timpurie
Cunoscut în Germania ca Zwetschge (o prună germană) din cauză că numele său se pronunța asemănător acestui fruct, Misimovic a jucat mai întâi pentru Bayern München, ajungând la VfL Bochum la începutul sezonului 2004-2005 și la 1. FC Nürnberg în iulie 2007.

VfL Wolfsburg
Misimovic a câștigat Bundesliga cu VfL Wolfsburg în sezonul 2008-2009 și a dat 20 de pase decisive pentru club, care a fost numărul record de pase într-un sezon al Bundesligii, până când Kevin De Bruyne l-a depășit, tot pentru Wolfsburg, în sezonul 2014-2015.

Galatasaray
La 31 august 2010, Galatasaray a anunțat că Misimovic a semnat un contract de patru ani cu suma de transfer fiind de 7 milioane de euro. Pe 18 noiembrie 2010, Misimovic a fost trimis la echipa a doua de către antrenorul Gheorghe Hagi, pentru că "nu avea nevoie de el în echipă".

Dinamo Moscova
La 3 martie 2011, Misimovic a semnat cu echipa rusă Dinamo Moscova, care a plătit pentru el 4,5 milioane de euro. El a semnat un contract până în 2014. Înainte de a pleca de la Galatasaray, Misimovic l-a făcut pe Gheorghe Hagi "un mincinos", dar a adăugat că își dorește toate cele bune pentru fostul său club. La 19 martie 2011, Misimovic a marcat primul gol pentru Dinamo din penalty împotriva lui Rostov.

Misimovic a continuat să înscrie, printre cele mai importante goluri marcate pentru Dinamo fiind cele din sferturile de finală și semifinalele Cupei Rusiei din sezonul 2011-2012. Ambele goluri au fost marcate în același mod - din lovituri de pedeapsă în minutul 73.

Guizhou Renhe
La 4 ianuarie 2013, Misimovic a semnat un contract pe trei ani cu noul său club. Între 22 martie și 3 aprilie 2013, Misimovic a jucat trei meciuri pe trei continente. '

În martie 2015, Misimovic a anunțat că se va retrage din fotbalul profesionist, la vârstă de 32 de ani. Cu toate acestea, el a revenit asupra deciziei după ce a semnat cu Guizhou Renhe în iunie 2015. El și-a anunțat retragerea din nou la 8 ianuarie 2017, de această dată definitiv.

Cariera internațională

Tineret
Misimovic a jucat pentru echipa națională a Republicii Federale Iugoslavia sub 18 ani, care a jucat la Campionatul European de Fotbal de la aceeași categorie de vârstă din 2001 , desfășurat în Finlanda. În acea echipă, a jucat alături de Nemanja Vidić și Danko Lazović.

Misimovic a jucat apoi în echipa națională a FR Iugoslaviei sub 21 de ani, într-un singur meci, intrând pe teren în minutul 85 împotriva Franței în noiembrie 2002. Antrenorul principal al echipei sub 21 de ani, Vladimir Petrović Pižon, a renunțat la Misimovic, spunându-i că este supraponderal și lent.

Seniori
Până la sfârșitul anului 2003 și la începutul anului 2004, Misimovic, de 21 de ani, nu își alesese încă echipa națională. El a fost abordat în sala de forță a lui Bayern München de coechipierul său Hasan Salihamidžić, care i-a propus să joace pentru echipa națională a Bosniei și Herțegovinei. Misimovic a acceptat imediat și a debutat pentru Bosnia sub conducerea lui Blaj Slišković la 18 februarie 2004 într-un meci amical împotriva Macedoniei.

Calificările la Campionatul Mondial din 2006

Misimovic a fost folosit rar de către Slišković în timpul campaniei de calificare pentru Campionatul Mondial din 2006. El a jucat 90 de minute în meciul de deschidere împotriva Spaniei și apoi în cel împotriva Serbiei și Muntenegrului, ambele jucate acasă. A intrat din postura de rezervă în meciul cu Belgia. A marcat un gol cu Lituania, a jucat în victoria din deplasare cu San Marino și a înscris în partida cu Spania din Valencia, cu echipa sa fiind egalată în minutul 96. În ultimele patru partide din calificări (victorie acasă împotriva Belgiei, victorie în deplasare la Lituania, victorie acasă asupra San Marinoului și înfrângere în deplasare cu Serbia și Muntenegru), Slišković l-a lăsat pe Misimović pe bancă, folosindu-l în ultimele 15-20 de minute ale fiecărui meci.

Calificările pentru Euro 2008
Campania de calificare la UEFA Euro 2008 a început în toamna anului 2006, cu Slišković încă selecționerul echipei și cu Misimovic la 24 de ani, devenind titular și golgheter. Meciul de deschidere a grupei cu Malta a fost urmat de o înfrângere șocantă cu 1-3 în Ungaria, care a dus la demisia lui Slišković, pe care și-a retras-o câteva săptămâni mai târziu rămânând în continuare. Forma dezamăgitoare urma să fie confirmată de egalul scor 2-2 cu Moldova, cu Misimovic reușind să marcheze un gol la scorul de 2-0. Patru zile mai târziu, Bosnia a fost învinsă crunt  de către Grecia acasă, cu 0-4, forțându-l pe Slišković să demisioneze pentru a doua oară în trei luni - de această dată demisia a fost definitivă.

Pe măsură ce pauza de iarnă în calificări a trecut, echipa bosniacă se afla într-o situație de criză, iar relațiile din cadrul echipei au fost tensionate la maximum. Acest lucru i-a făcut pe 13 jucători ai echipei naționale din Bosnia (Misimovic, Džemal Berberović, Vladan Grujić, Mladen Bartolović, Mirko Hrgović, Zlatan Bajramović, Saša Papac, Emir Spahić, Ninoslav Milenković, Ivica Grlić, Mirsad Bešlija, Kenan Hasagić și Almir Tolja) să anunțe în cotidianul Dnevni Avaz, că vor boicota toate meciurile echipei naționale până când patru oficiali ai federației, Milan Jelić, Iljo Dominković, Sulejman Čolaković și Ahmet Pašalić își dau demisia. Câteva luni mai târziu, la sfârșitul lunii decembrie 2006, a fost anunțat noul selecționer, Fuad Muzurović. În legătură cu amenințea cu boicotul, Misimovic a negat că a semnat vreodată un astfel de document și a afirmat că relația sa cu Federația a fost întotdeauna una amiabilă.

Sub noul antrenor principal Muzurović, Misimovic a rămas titular, devenind căpitanul echipei naționale.

Șase luni sub Meho Kodro
După ce Meho Kodro l-a înlocuit pe Muzurović ca antrenor principal la inceputul lunii ianuarie 2008, una dintre modificările pe care le-a făcut a fost să-i ia banderola de căpitan lui Misimović și să i-o dea fundașului Emir Spahic, 27 de ani, care tocmai s-a întors în echipa nationala după ce a boicotat-o în toamna anului 2006. La 8 aprilie 2008, Misimovic (în vârstă de doar 25 de ani) și-a anunțat retragerea din echipa națională, citând motivele de sănătate, deoarece nu mai era capabil să mențină rigorile fizice de joc atât la club, cât și pentru țară. Cu toate acestea, mulți au speculat că sănătatea nu are nimic de-a face cu anunțul brusc al lui Misimovic. Aceste suspiciuni au fost confirmate cu două zile mai târziu de către managerul general al echipei naționale bosniale, Elvir Bolić, care a sugerat că Misimovic ar fi putut să revină asupra deciziei și a dezvăluit că antrenorul Meho Kodro va călători în Germania pentru a vizita personal jucătorul și pentru a discuta despre "motivele reale" care au dus la decizia sa. La 12 aprilie 2008, după ce a vorbit cu Kodro, Misimovic s-a răzgândit, iar Asociația de Fotbal din Bosnia și Herțegovina (NSBiH) a anunțat că a decis să își continue cariera internațională.

Sub următorul antrenor Çiro Blažević, în timpul meciului de calificare la Campionatul Mondial din 2010, Misimovic s-a afirmat ca lider de necontestat al echipei pe teren, prezentând abilități rafinate de joc și calități de conducere. Performanțele sale bune au început cu un hat-trick într-o victorie de 7-0 asupra Estoniei la 10 septembrie 2008. Bosnia a terminat grupa pe locul al doilea, calificându-se astfel pentru playoff-ul împotriva Portugaliei în noiembrie 2009.

Cu toate acestea, campania de calificare s-a încheiat cu o un gust amar atât pentru Misimovic, cât și pentru echipă. Misimovic a avut o evoluție slabă în prima etapă în deplasare la Lisabona și a fost criticat la scenă deschisă pentru meciul slab făcut de el, chiar și de selecționerul Blažević însuși, care l-a criticat public. Două zile mai târziu (și cu două zile înaintea returului de pe 18 noiembrie), stafful medical a anunțat că Misimovic va fi indisponibil în retur deoarece s-a accidentat la genunchi.'

Controversa a apărut trei zile mai târziu, pe 21 noiembrie, când a jucat 90 de minute pentru VfL Wolfsburg în Bundesliga, ceea ce a dus la acuzații vehemente din partea mass-mediei bosniace că s-a dat accidentat. Antrenorul principal Blažević a mers mai departe, acuzându-l în mod direct pe Misimovic de sabotarea lui. Blažević a făcut aluzie la etnia sârbă a lui Misimovic; sugerând o conspirație "la instrucțiunile prim-ministrului Republicii Srpska Milorad Dodik și a lobby-ul sârb pentru că Republica Srpska va pierde totul dacă Bosnia se califică la Campionatul Mondial." Când a fost informat despre comentariile lui Blažević, Misimovic a răspuns că nu va juca pentru Bosnia și Herțegovina, atâta timp cât Blažević va rămâne în funcția de antrenor și l-a acuzat pe Blažević că îl scoate țap ispășitor pentru a devia atenția de la jocul slab cu Portugalia în ambele meciuri. Chiar dacă și-a declarat intenția de a pleca chiar înainte de cele mai recente cuvinte ale lui Misimovic, răspunsul lui Blažević a fost că el va părăsi postul deoarece "Misimovic este mai important pentru această echipă decât mine". Blažević a anunțat apoi brusc că el și Misimovic s-au împăcat după ce Blažević l-ar fi sunat pe Misimovic ca să-l felicite pentru nașterea fiului său, dar Misimovic a anunțat două săptămâni mai târziu că nu s-a împăcat cu antrenorul.'

Blažević și-a anunțat chiar intenția de a merge la Wolfsburg pentru meciul din grupele Ligii Campionilor dintre VfL Wolfsburg și Manchester United pentru a-l vizita personal Misimović, dar nu a făcut-o. În câteva zile, Blažević a demisionat din funcția de antrenor principal al Bosniei, dezvăluind că a avut o ofertă din China, iar la conferința de presă a susținut că Misimovic este singurul vinovat pentru necalificarea Bosniei la Campionatul Mondial din 2010.

Calificările pentru Euro 2012

Misimovic a jucat în cel de-al 51-lea meci pentru echipa națională împotriva Luxemburgului în septembrie 2010, egalând recordul lui Elvir Bolić pentru cele mai multe selecții pentru Bosnia. Misimovic l-a depășit pe Bolić într-un meci împotriva Franței în Sarajevo, pe 7 septembrie, făcându-l cel mai selecționat jucător din istoria echipei naționale, cu 52 de meciuri jucate. Bosnia nu a reușit să se califice pentru Euro 2012 după ce a pierdut din nou în playoff împotriva Portugaliei. Misimović a înscris un gol dintr-o lovitură de pedeapsă la Lisabona.

Campionatul Mondial din 2014
Misimovic i-a dat două pase de gol lui Edin Džeko într-o victorie asupra Greciei la Zenica. Presa din Bosnia l-a lăudat spunând că el și Džeko joacă la fel de bine la națională ca la VfL Wolfsburg. Lovitura de pedeapsă împotriva Greciei a fost scoasă de portarul Orestis Karnezis, dar coechipierul Vedad Ibišević a reușit să înscrie din mingea respinsă de portar ducând scorul la 3-0 (scorul final fiind de 3-1). Bosnia a reușit să se califice pentru primul turneu final ca națiune independentă, după ce a terminat pe primul loc, la egalitate de puncte, dar cu golaveraj mai bun și cu rezultatele directe în favoarea ei.

Misimovic și Bosnia s-au confruntat cu Argentina în primul meci al Campionatului Mondial. După aproape trei minute de joc, o lovitură liberă executată de Lionel Messi a ajuns la Marcos Rojo, care a șutat în Sead Kolašinac, marcând un autogol. Acesta a fost cel mai rapid gol din istoria Cupei Mondiale. În a doua repriză, Messi a marcat din marginea suprafeței de pedeapsă. Misimovic a fost înlocuit 11 minute mai târziu. Cu cinci minute de meci rămase, Ibišević a marcat dintr-o pasă dată de Senad Lulić, care a fost primul gol marcat la Campionatului Mondial de Bosnia. Meciul s-a terminat cu 2-1.

În următorul meci decisiv, împotriva Nigeriei, Misimović a fost integralist. Un gol marcat de Džeko a fost anulat controversat pe motiv de ofsaid, reluările arătând că golul său a fost valabil. În schimb, Nigeria a preluat conducerea în minutul 29 cu un gol marcat de Peter Odemwingie. Bosnia a egalat după ce șutul lui Džeko a fost deviat în propria poartă de portarul nigerian Vincent Enyeama în prelungiri. Nigeria a câștigat meciul, iar Bosnia a fost eliminată cu un meci înainte de terminarea fazei grupelor. Misimovic nu a fost folosit ultimul meci împotriva Iranului, iar Bosnia a obținut prima sa victorie la Campionatul Mondial.

În august 2014, în urma primei și singurei sale prezențe la Campionatul Mondial, Misimovic și-a anunțat retragerea permanentă din echipa națională.

Viața personală
Misimovic este etnic sârb  și creștin ortodox. Poreclele sale sunt Miske și Zwetschge ("prună"). Echipa lui preferata este Steaua Roșie Belgrad, echipă la care a declarat că și-ar fi dorit să se retragă.

Soția lui Misimovic, Stefanija, este din Strumica, Macedonia. Cuplul are trei fii împreună: Luka (n. 2004), Niko (n. 2009) și Noel (născut în 2013).

Statistici privind cariera

Club

 Din 22 octombrie 2016.

Goluri internaționale
Misimović a marcat 25 de goluri. Pe pagina Asociației de fotbal a Bosniei și Herțegovinei se afirmă că ar fi marcat 26 de goluri, statistică care este incorectă. Pentru meciul Bosnia vs Turcia din timpul calificărilor pentru UEFA EURO 2008, site-ul arată (a se vedea link-ul de referință  la data de 2 iunie 2007) că Misimović a marcat un gol, dar de fapt a fost coechipierul său Muslimović care a marcat un gol în acel meci. Pe site este trecut, de asemenea, încă un meci din cauza unei erori de duplicare pe site a aceluiași meci. În plus, Misimović nu a înscris un gol împotriva Lituaniei la 30 martie 2005, ci coechipierul său Elvir Bolić cu tricoul numărul 7. Această notă ar trebui să rămână activă până când Nogometni / Fudbalski Savez Bosnia și Herțegovina (Federația de Fotbal din Bosnia și Herțegovina) își corectează greșeala.

 Scoruri și rezultate tabel. Scopul țării Bosniei și Herțegovinei este cel dintâi:

Titluri

Club

 Bayern München

 Bundesliga: 2002-2003

 VfL Bochum

 2. Bundesliga: 2005-2006

 VfL Wolfsburg

 Bundesliga: 2008-2009

 Guizhou Renhe

 Cupa Chinei: 2013
 Supercupa Chinei: 2014

Referințe

Legături externe

Mijlocași
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2014
Fotbaliști ai FC Dinamo Moscova
Fotbaliști internaționali bosniaci
Fotbaliști ai Galatasaray SK
Fotbaliști ai VfL Wolfsburg
Fotbaliști ai 1. FC Nürnberg
Fotbaliști germani
Fotbaliști bosniaci
Fotbaliști ai FC Bayern München
Sportivi germani în viață
Nașteri în 1982
Nașteri pe 5 iunie
Sportivi bosniaci în viață
Oameni din München

Zvjezdan Misimović


Luchino Visconti, (d. 2 Kasım 1906 - ö. 17 Mart 1976), İtalyan Yeni Gerçekçilik akımının usta yönetmenlerinden.

Hayatı
Luchino Visconti Milano'da, 2 Kasım 1906'da, aristokrat bir ailenin çocuğu olarak doğmuştu. İtalya'da yeni, "ulusal-popüler" bir kültürün öncülerinden kabul edilmişti.

Babası Kont Guiseppe Visconti, annesi Carla Erba idi. Ailesi hayli tutucu olan Visconti, güzel sanatlar ağırlıklı bir eğitim gördü. Visconti gençlik yıllarını huzursuz ve amaçsız geçirdiğini söyler. Evdeki çatışmalar yüzünden sık sık oradan kaçarak kurtulma yoluna giden Luchino, 18 yaşında Cenova'daki bir süvari okuluna gönderildi. Okuldayken Visconti'nin atlara olan tutkusu başladı ve askerliğini yaptıktan sonra babasının çiftliklerinden birine giderek birkaç yıl at yetiştiriciliği yaptı.

Visconti, 30 yaşlarındayken Paris'e gelerek, "Une Parie de Compagne" için üçüncü ya da dördüncü yönetmen yardımcısı olarak çalışmasını kabul eden Jean Renoir'ın yanında çalışmaya başladı. Filmin kostümlerinin tasarımı Visconti tarafından yapıldı. Luchino Visconti 1937'de Hollywood'a gitti ama hayal kırıklığına uğramış olarak geri Milano'ya döndü. Burada Teatro Manzoni'de sergilenen iki oyunun dekorlarını hazırladı. 1939'da İtalya'da Renoir ve Karl Koch ile birlikte "La Tosca" adlı filmin senaryosunu yazdılar.

Luchino Visconti'nin yazdığı ilk özgün senaryo sansür kurumu tarafından reddedildi. Visconti, Roma'da çıkan Cinema dergisinin redaktörleri -daha sonra isimlerini yönetmen olarak duyuran - Guiseppe De Santis, Gianni Pucci, Mario Alicata ile tanıştı. Alicata, De Santis, Puccini ve Visconti beraber, Amerikalı James M. Cain'in romanından esinlenerek bir senaryo yazdılar. Bu filmin çekimi ancak 1942'de yapılabildi. "Ossessione" adlı bu film çok kısa bir süre için İtalyan sinemalarında gösterildi, ardından sansür tarafından reddedildi. Visconti, aslı imha edilen filmin sadece bir kopyasını kurtarabildi.

"La terra trema" (Yer Sarsılıyor) Visconti'nin 1947-48'de Sicilya'da çektiği ikinci filmidir ve bu film 1948 Venedik Film Festivalinde en iyi film ödülünü alır. Ancak filmin mali açıdan getirisi çok az olduğundan Visconti üçüncü filmini çekebilmek için üç yıl beklemek zorunda kalır.

Luchino Visconti bundan sonra başrolünü Anna Magnani'nin oynadığı iki filmi: "Bellisima" (1951) ve "Siamo Donne"(1953)yi çeker.

"Senso", "Le Notti Bianche", "Rocco E I Soi Fratelli", "II Lavoro", "II Gattopardo", "Vaghe Stelle Dell'orsa" 1964'e kadar çektiği diğer filmlerdir ve her biri Venedik ya da Cannes film festivallerinde ödül kazanır. Bu arada Paris'te iki tiyatro oyunu ("Salıncakta İki Kişi"; Jean Morris ve Annie Girardot oynuyor- "Fahişe Olması Ne Yazık"; Romy Schneider ve Alain Delon oynuyor) sahneye koyar ve büyük heyecan yaratır.

Visconti, 1969-1972 yılları arasında çektiği "Alman Sorunları Üçlemesi (La Caduta Degli Dei, Morte A Venezia, Ludwig)" ile ününü sağlamlaştırır. 1974'te "Gruppo Di Famiglia In Un Interno" yu çeker ve son olarak Gabriele D'Annunzio'nun romanından uyarlanan "L'Innocente" adlı filmin kaba kurgusu tamamlanırken Roma'da, 17 Mart 1976'da öldü.

Luchino Visconti, Yeni Gerçekçilik Akımının yönetmenlerindendi. Ve tüm filmlerinde sosyal gerçekliğe bağlı kalmıştır. Senaryonun kaynağı tarihsel ya da güncel olsun Visconti için bir şey değişmez, çünkü onun için önemli olan toplumsal ilişkilerin çözümlenmesi ve olduğu gibi yansıtılmasıdır.

Onun filmleri insanın iç dünyasını, mutluluğa duyulan özlemi, cesareti yansıtır. Çözümleme-eleştiri, şiirsellik-dram onun sanatının en belli ve önemli öğeleridir. Visconti filmlerinde, yenilgiye uğramış insanın karşısına toplumsal bilinçlenme sürecine girmiş insanı çıkartır.

Filmografi
 Ossessione - Tutku (1943)
 Giorni Di Gloria - Zafer Günleri (1945)
 La terra trema (1948; Yer Sarsılıyor)
 Bellisima - Güzeller Güzeli (1951)
 Siamo Donne - Biz Kadınlar (1953)
 Senso - Günahkâr Gönüller (1954)
 Le Notti Bianche - Beyaz Geceler (1957)
 Rocco e i Suoi Fratelli - Rocco ve Kardeşleri (1960)
 Il Lavoro - İş (1961)
 Il Gattopardo - Leopar (1963)
 Vaghe Stelle Dell'orsa - Sandra (1965)
 La Strega Bruciata Viva - Cadıları Canlı Yakarlar (1966)
 Lo Straniero - Yabancı (1967)
 La Caduta Degli Dei/ The Damned - Lanetliler (1969)
 Morte a Venezia/ Death In Venice - Venedik'te Ölüm (1971)
 Ludwig (1972)
 Gruppo Di Famigla In Un Interno/Conversation Piece/ Violence Et Passion (1974)
 L'innocente - Masumlar(1976)

Kaynakça
 Yeres, Artun (derleyen) (2004). "Göstermenin Sorumluluğu". İstanbul: Donkişot Yayınları. s. 481. ISBN 975-6511-25-7

Dış bağlantılar
 Luchino visconti 100. Yaş günü - en büyük / cinemalarsa unutmanın yolu içine aesthete dr anton gugg/bosie.tv

1906 doğumlular
1976 yılında ölenler
Luchino
İtalyan film yönetmenleri
İtalya'da LGBT kişiler
LGBT yönetmenler
Gümüş Kurdele Ödülü sahipleri
Biseksüel sanatçılar
David di Donatello En İyi Yönetmen Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahibi yönetmenler

Luchino Visconti


بِتّينُو كْرَاكْسِي (اسمه الحقيقي: بينيديتو كراكسي، ب: Bettino Craxi أو Benedetto Craxi) كان سياسيًا إيطاليًا، ولد في 24 فبراير 1934 بميلانو (إيطاليا) وتوفي في 19 يناير 2000 بالحمامات (تونس). كان مساعد رئيس بلدية ميلانو في ستينات القرن الماضي، ثم نائبًا بالبرلمان الإيطالي من عام 1972 إلى عام 1994، والكاتب العام للحزب الاشتراكي الإيطالي من عام 1976 إلى عام 1992، حيث قام برفع شعبية هذا الحزب في إيطاليا. تقلد مهام رئيس مجلس الوزراء الإيطالي من 4 أغسطس 1983 إلى 17 أبريل 1987. كما شغل منصب نائب أوروبي بمجلس النواب الأوروبي من عام 1979 إلى عام 1994.

صرحت السيدة ستيفانيا كراكسي النائبة الإيطالية ورئيسة مؤسسة كراكسي خلال ندوة صحفية عقدتها يوم الجمعة 19 يناير 2007 بمدينة تونس بمناسبة افتتاح شارع بتينو كراكسي بالحمامات أنه: «لا يمكن لأي كان نسيان كرم الرئيس زين العابدين بن علي والشعب التونسي، كما لا يمكن نسيان أنه بفضل سيادة الرئيس يرقد بتينو كراكسي بأرض صديقة».

روابط خارجية

المراجع

وصلات خارجية
 إشادة برعاية الرئيس زين العابدين بن علي لرئيس الحكومة الإيطالية الأسبق بتينو كراكسي على موقع أخبار تونس.
  الموقع الرسمي لمؤسسة كراكسي.

أشخاص من أصول صقلية
أشخاص من ميلانو
اشتراكيون إيطاليون
اشتراكية ليبرالية
إيطاليون معادون للشيوعية
خريجو جامعة ميلانو
رومان كاثوليك إيطاليون
رؤساء وزراء إيطاليا
ساسة الحزب الاشتراكي الإيطالي
سياسيون إيطاليون أدينوا بجرائم
سياسيون من لومبارديا
سياسيون من ميلانو
سياسيون منفيون
مسيحيون إيطاليون
مواليد 1934
مواليد في ميلانو
وفيات 2000
وفيات بسبب مرض السكري
وفيات في الحمامات (تونس)

بتينو كراكسي


Indian Lake (formerly Lewistown Reservoir) is a reservoir in Logan County, western Ohio, in the United States. It is approximately  southeast of Lima. It is fed by the north and south forks of the Upper Great Miami River, Cherokee Mans Run, Blackhawk Creek, and Van Horn Creek. The outlet of the lake, at the bulkhead or "spillway" (located at what is now State Route 366) built in the 1850s by Irish laborers, is the beginning of the Great Miami River. At , Indian Lake is the second largest inland lake in Ohio.

Indian Lake has numerous islands, including the "Indian Isles" chain that arcs through the center of the Lake, expansive wildlife areas accessible by a network of channels, numerous inlets and bays, and approximately  of shoreline. The lake, and adjoining Oldfield Beach (the end point of a several mile, lake-front biking/walking trail), Moundwood and Lakeview Harbor boat ramps, marinas at Moundwood and at Cherokee Campgrounds, and other greenspaces including Pew Island, are managed by the Ohio Department of Natural Resources as part of the Ohio state park system. Popular state walking trails are located, in addition to the one ending at Oldfield Beach, at Pew Island and at the Cherokee Campgrounds.

In its early days extending into the middle of the 20th century, the lake was primarily a destination resort, with many waterfront cottages being lightly built primarily for summer use. Many knew of it as the location of the amusement park with its roller-coaster and other rides and a dancehall, discussed below. While still busiest in the summer, since the late 20th century the lakefront has become developed as an area of second or retirement homes, with many new permanent houses, and remodeling of numerous older cottages.

History
Early settlers found a group of small lakes and wetlands, occupying about , and named them for the Indian tribes living in the region.  The area was ideal for fishing and hunting, but in the 1850s it was converted into the  "Lewistown Reservoir," in order to collect water for the Sidney Feeder to the Miami and Erie Canal, which extended from Toledo to Cincinnati. Within a few years after its construction, the canal system became an obsolete form of transportation compared to the new and growing railways.

However, Indian Lake remained. It was well served by the railways, and has become a destination for leisure activities and recreation such as fishing and boating. In its early years, the lake had bass as a prize catch for fishermen, with bluegill and crappies being caught in great numbers. Since the mid-20th century, the lake has been stocked with fish including saugeye, for which it has been nationally recognized. Several major fishing tournaments are held each year, with local bass clubs holding weekly contests. Generally these follow "catch and return" rules.

Sandy Beach Park

A major part of the lake's history is the amusement park and dancehall once in Russells Point, advertised as the "Midwest's Million Dollar Playground". Pappy Wilgus, a Russells Point resident, built Sandy Beach Amusement Park, which opened to the public on May 29, 1924. It was promoted as the "Atlantic City of the West". They erected a  "out and back" wooden roller coaster, built by the National Amusement Device Company, known variously as "Coaster", "Thriller", "Big Dipper" and "Silver Streak" through the years. The park offered a penny arcade, a carousel, a millrace ride, a Ferris wheel, a funhouse, boat excursions, and a boardwalk to Sandy Beach Island for swimming.

A major attraction was the Minnewawa Dance Hall. With two bandstands and room for hundreds of couples, the park claimed it was the largest and best dance hall in Ohio. Famous orchestras such as those led by Paul Whiteman and Rudy Vallée packed in the crowds. Sandy Beach was a great success even during the Great Depression, and hosted many dance marathons in the 1920s and early 1930s. The 1931 National Endurance Dance Marathon, held in Minnewawa, lasted an incredible 80 days, 2 hours. When a fire destroyed much of the wooden structures of the park in 1935, the park was sold to new owners. They invested $100,000 in rebuilding, including replacing Minnewawa Dance Hall with the Moonlight Terrace Gardens. Crowds continued to come through the 1950s. Over 100,000 attended the 1953 Ohio Sesquicentennial celebration at Indian Lake.

The park and dancehall began to deteriorate and decline in the 1950s, as attendance fell due to people having more choices and access by personal cars. The park was renamed "San Juan Amusement Park", inspired by a vintage neon sign "San Juan Hotel" located near the park's entrance. On the evening of July 4, 1961, rowdies at Russells Point bars across the street started fighting - and before the evening was over, there was a riot involving nearly 500 youths. For nearly a decade, there were repeats of the Independence Day weekend riots. Families chose to go to safer destinations, and motorcycle gangs were attracted to the disruption and came to be part of it. The park management fought back, increasing their security budget, and when it appeared that they had turned the corner on the violence, they renamed the park "Indian Lake Playland" in 1967. An illuminated slowly revolving statue of the Virgin Mary was erected at the park in 1964 adjacent to the lake in an effort to bring families back. The statue, still locally maintained, remains there to this day.

But large, modern new parks at Cedar Point and Kings Island, each within about a two-hour drive, drew away customers. Seeing the success of Disneyland in Anaheim, California, investors in Sandusky, Ohio, made massive investments in Cedar Point in the 1960s. In 1972, the Taft family (Taft Broadcasting) relocated some rides from Coney Island Amusement Park on the banks of the Ohio River 10 miles east of downtown Cincinnati to Kings Mills, Ohio, where they provided the start for a major new theme park known as Kings Island. The Indian Lake park bought a second roller coaster, one of the popular Ben Schiff "Wild Mouse" coasters, but it was to no avail. The park sold the steel coaster, replacing it with a giant multicolored steel slide, before closing down in 1975. The wooden coaster and other rides continued to deteriorate and sit idle until the park was razed in 1982 after the property was purchased in 1981. Many of the dismantled kiddie rides and other park memorabilia were auctioned off prior to the park's demolition. Much of the property has been privately developed.

The park was divided by a channel, the entrance to the Russells Point harbor, with a 1920s footbridge connecting the two sides. A lack of maintenance led to the bridge's closing decades later, though it remained standing. Private residential development has taken place on former parkland, and condos and apartments line the water. Local fundraising and grants allowed the bridge to be re-lighted in 2010, and in 2014 the bridge was renovated with brick walkways and reopened to the public in a ceremony on August 23, 2014.

The Area

Two villages are located on the lake: Russells Point on the south end, and Lakeview about  to the northwest along U.S. 33. Other parts of the lake area are within various other government areas: a large part of the lake area is within Stokes Township, while some of the south side is part of Washington Township and some of the east side is part of Richland Township. Its location in the northwestern corner of Logan County places it near Roundhead Township in Hardin County, Goshen Township and Clay Township in Auglaize County, and Jackson Township in Shelby County. Not surprisingly, mail directed to the lake area contains various zip codes.

Many unincorporated but well-known areas are part of the lake community: Crystal Beach Island, Wolf and Orchard Islands, Artists' Isle, Waterbury, Dunn's Pond, O'Connor's Point, Lake Breeze, Long Island, Avondale, King's Landing,  Turkeyfoot and Sassafras Points, Chippewa and Blackhawk, and the many islands and areas comprising the Indian Isles: Lake Ridge, Shawnee, Seminole, Cranberry Bay, Miami, Tecumseh, and Minnewauken.

Local low-power FM station WRPO in Russells Point serves the lake area; it is operated by a community-minded citizen.

Traditions
The lake calendar begins with Jimmy Buffett weekend in the first week of February, followed by the annual Boat Show the first weekend in March. An ever-growing fireworks display, part of July 4 observances, is witnessed by people on hundreds of boats as well as crowds along the shores. The "Ring of Fire", on the Sunday evening of Labor Day weekend, by lore extends an Indian tradition in celebration of the harvest. Some event, whether a restored Chris-Craft boat show, a fishing tournament, or charity "poker runs" around the lake, is scheduled on almost every summer weekend. Local folklore refers to an abandoned lead mine under the lake, and use of the north side of the lake and the dancehall by Chicago mobsters in days gone by.

Popular culture
A song by The Cowsills during the 1960s is claimed by Indian Lakers to be about their lake, but others contend it was actually about a lake by the same name in New York state. However, in the many years of the Cowsills being popular, they visited regularly and they (the Cowsills) say "the song is written about our favorite place." The Cowsills used to camp in Indian Lake, NY and asked a local to write the song.

Islands

Artist Island
Bank Island
Bellefontaine Island
Big Walnut Island
Blackhawk Island
Chippewa Island
Crystal Beach Island
Crane Town Island
Dredge Island
Duck Island
Ewing Island—formerly known as Hermit Island
Fantasy Island
Fawn Island
Fox Island
Governor's Island
Hermit Island—currently known as Ewing Island
Lake Ridge Island
Little Walnut Island
Long Island
Miami Island
Minnewauken Island
Neely Island
No Name Island
Oak Island
Old Field Island
Orchard Island
Paradise Island
Pew Island
Pony Island
Rat Island
Red Oak Island
Richard Island
Shawnee Island
Seminole Island
Silver Island
Sisson Island
Snow Island
South Walnut Island
Sunset Island
Tecumseh Island
Treasure Island
Turkey Foot Island
Turtle Shell Island
Wedge Island
Willow Island
Wolf Island

See also
O'Connor's Landing
List of lakes of Ohio

References

External links

Ohio DNR fishing map of Indian Lake

Reservoirs in Ohio
Bodies of water of Logan County, Ohio

Indian Lake (Ohio)


The Treaty of Washington was a treaty signed and ratified by the United Kingdom and the United States in 1871 during the first premiership of William Gladstone and the presidency of Ulysses S. Grant. It settled various disputes between the countries, including the Alabama Claims for damages to American shipping caused by British-built warships, as well as illegal fishing in Canadian waters and British civilian losses in the American Civil War. It inaugurated permanent peaceful relations between the United States and Canada, and also with the United Kingdom. After the arbitrators endorsed the American position in 1872, Britain settled the matter by paying the United States $15.5 million (approximately $ million in ), ending the dispute and leading to a treaty that restored friendly relations between Britain and the United States. That international arbitration established a precedent, and the case aroused interest in codifying public international law.

Background

In early 1871, the British government sent Sir John Rose to the United States to ascertain whether negotiations to settle the Northwestern boundary dispute would be acceptable to President Ulysses S. Grant. The U.S. government through the adroit and diplomatic abilities of Grant's Secretary of State, Hamilton Fish, cordially received his advances and, on January 26, Sir Edward Thornton, the British Minister at Washington formally proposed the appointment of a joint high commission to meet in Washington to resolve the dispute. The United States readily consented, provided that the differences growing out of the Civil War be among the subjects to be considered. The British government promptly accepted the American proviso and the president appointed commissioners.

Joint commission
The British government selected as its commissioners Earl de Grey (Marquess of Ripon), Sir Stafford Northcote, Lord Tenterden, Sir Edward Thornton, Mountague Bernard, and Canadian Prime Minister John A. Macdonald. President Grant appointed as U.S. commissioners Secretary of State Hamilton Fish, who was chairman,  Robert Schenck, Ebenezer R. Hoar, George Henry Williams,  Samuel Nelson, and J.C. Bancroft Davis.

Although the treaty was signed in the name of the United Kingdom, Macdonald's presence established that newly formed Dominion of Canada would at least take part in settling foreign matters that affected it directly, especially with respect to dealings with the United States. The joint commission entered at once upon its task and on 8 May concluded a treaty which received the prompt approval of the two governments. Aside from the settlement of the dispute growing out of the so-called Alabama Claims, provision was made for the adjustment of the differences with regard to the northeastern fisheries by the appointment of a mixed commission to meet at Halifax and pass upon the relative value of certain reciprocal privileges granted each of the contracting parties. In 1877, the Halifax Fisheries Commission appointed under the treaty directed the United States to pay $5,500,000 to the British Government as compensation.

Finally, a provision was made whereby William I, German Emperor, would be arbitrator of the Pig War dispute concerning the maritime boundary surrounding the San Juan Islands. The choice of the emperor as arbitrator reflected the prestige Germany had acquired after its victory in the Franco-Prussian War, and the trust both the United States and the United Kingdom had in the Berlin government. The issue in dispute concerning the San Juan Islands traced to ambiguous wording of a previous 1846 treaty. William I issued his finding on October 21, 1872, holding that the entire San Juan archipelago belong to the United States.

At Geneva, in 1872, the United States was awarded $15,500,000 pursuant to the terms of the treaty, and the British apologized for the destruction caused by the British-built Confederate ships but admitted no guilt. However, no compensation for damages done to the U.S. by British-built blockade runners carrying arms supplies to the Confederacy (which prolonged the war by two years and killed 400,000 additional Americans) was offered.

Compensation for the Fenian raids was not included (mainly because British Empire officials were evidenced to have tolerated and even aided the Confederate Secret Service activities in Canada for years, leading to events such as the St. Albans Raid and failing to burn down New York City on Evacuation Day in 1864), and American fishermen were given rights to fish in Canadian waters. That greatly irritated Macdonald, but he nonetheless signed the treaty under the argument that he was a junior member of the British delegation. The treaty was published in the Canadian press to widespread condemnation, but Macdonald remained silent on the issue. When it came time to debate the treaty in the House of Commons of Canada, he revealed that he had been secretly negotiating for a better deal and had obtained a cash payment from the Americans for the use of Canadian fishing grounds, and in lieu of any claim against the United States over the Fenians. Furthermore, the British had agreed to a guaranteed loan of £3,600,000 for the construction of the Canadian Pacific Railway. This masterstroke of diplomacy and statecraft allowed an otherwise deeply unpopular treaty to be ratified by the Parliament of Canada.

Impact on international law
The scholar of international law John Bassett Moore called this treaty "the greatest treaty of actual and immediate arbitration the world has ever seen." These included so-called rules of Washington agreed upon by the contracting parties for the guidance of the tribunal in the interpretation of certain terms used in the treaty and of certain principles of international law governing the obligations of neutrals:
 That due diligence "ought to be exercised by neutral governments in exact proportion to the risks to which either of the belligerents may be exposed, from a failure to fulfill the obligations of neutrality on their part."
 "The effects of a violation of neutrality committed by means of the construction, equipment, and armament of a vessel are not done away with by any commission which the government of the belligerent power benefited by the violation of neutrality may afterward have granted to that vessel; and the ultimate step by which the offense is completed cannot be admissible as a ground for the absolution of the, nor can the consummation of his fraud become the means of establishing his innocence."
 "The principle of extraterritoriality has been admitted into the laws of nations, not as an absolute right, but solely as a proceeding founded on the principle of courtesy and mutual deference between different nations, and therefore can never be appealed to for the protection of acts done in violation of neutrality."

These rules affected the 1878 Congress of Berlin, and the precedent set by these rules would eventually grow into League of Nations and the United Nations.

Implications
The Treaty of Washington had a significant effect on the Americans' long-term relationship with Canada and Britain. Since the Rush-Bagot Treaty demilitarized the Canada–US border, the resolution of outstanding issues via the Treaty of Washington and the industrialization of the Great Lakes region, the risk of war between the United States and the
United Kingdom became highly unlikely and was never seriously considered by either side again. The United States government mostly ceased official talk of annexing Canada though Canadians occasionally entertained the idea. The treaty laid the foundation for The Great Rapprochement, the convergence of interests between the  United Kingdom and the United States.

References

Further reading
 Libby, Justin. "Hamilton Fish and the Origins of Anglo-American Solidarity," Mid America, 1994, Vol. 76 Issue 3, pp 205–226
 Messamore, Barbara J. "Diplomacy or Duplicity? Lord Lisgar, John A. Macdonald, and the Treaty  of Washington, 1871," Journal of Imperial & Commonwealth History, May 2004, Vol. 32 Issue 2, pp 29–53, argues Lord Lisgar did the best he could for Canada.
 Nevins, Allan. Hamilton Fish: The Inner History of the Grant Administration (2nd ed. 1957) vol 2, ch 20–23, the fullest account; online free to borrow

External links
 Treaty text

Canada–United States relations
United Kingdom–United States treaties
1871 treaties
Presidency of Ulysses S. Grant
Treaties of the United Kingdom (1801–1922)
Treaties extended to Canada
John A. Macdonald

Treaty of Washington (1871)


La  du Tour cycliste international de la Guadeloupe a eu lieu du  au . La course fait partie du calendrier UCI America Tour 2021 en catégorie 2.2. Initialement prévue en août 2020, elle a été reportée en août 2021 puis en octobre 2021 à cause de la situation épidémique en Guadeloupe due au COVID-19.

Elle a été remportée par le Français Stefan Bennett (Team Pro Immo Nicolas Roux), qui remporte également le classement combiné. Il devance le Vénézuélien Luis Mora (UV Marie-Galante) de  et le Français Clément Braz Afonso (CC Étupes) de , ce dernier étant également classé meilleur jeune.
Le Grec Polychrónis Tzortzákis (Kuwait Pro Cycling Team) remporte le classement par points et le classement de la combativité, le Vénézuélien José Alarcón (US Lamentin) celui de la montagne, tandis que les Français Mathieu Pellegrin (Team Cama CCD) gagne celui des points chauds. Pour finir, la formation française CC Étupes est déclarée meilleure équipe.

Présentation

Parcours
Le Tour se déroule en 10 étapes (dont un prologue) sur 10 jours. Il comporte 2 contre-la-montre, 5 étapes de plat et 3 étapes vallonnées. Il débute dans les rues de Pointe-à-Pitre le vendredi 22 octobre 2021 avec un prologue et s'achève le dimanche 31 octobre 2021 à Baie-Mahault, après un parcours de .

Équipes
Classé en catégorie 2.2 de l'UCI America Tour, le Tour cycliste international de la Guadeloupe est par conséquent ouvert aux équipes continentales professionnelles, aux équipes continentales, aux sélections nationales, aux sélections régionales et aux clubs amateurs.

Vingt équipes participent à ce tour : deux équipes continentales, trois équipes de DN1 française, une sélection régionale, deux clubs étrangers et douze clubs locaux.

Favoris
Le vainqueur du précédent Tour, Adrien Guillonnet, n'est pas présent pour défendre son titre tout comme son ancienne équipe. Une équipe habituée des palmarès du Tour, la Team Pro Immo Nicolas Roux, aligne un coureur aux prétentions élevées : Mickaël Guichard, qui avait porté le maillot jaune 4 jours en 2018 avant de se blesser. Les équipes étrangères sont également en position de force, notamment la Kuwait Pro Cycling Team (avec Polychrónis Tzortzákis) ou Inteja, également habituée du Tour. Les jeunes cyclistes comme Clément Braz Afonso de la CC Étupes ou Thomas Bonnet de la Vendée U peuvent également espérer bien figurer au général. Les coureurs locaux, en manque de rythme dû au COVID-19, ne sont pas donnés favoris mais certains coureurs expérimentés, comme Boris Carène et Edwin Sánchez (Team Cama CCD), ou encore Ever Rivera (ASC Karak), peuvent créer la surprise.

Primes
Les prix sont attribués suivant le barème de l'UCI.

Étapes

Déroulement de la course

Prologue

Classements finals

Classement général final

Classements annexes

Classement par points

Classement de la montagne

Classement des points chauds

Classement du meilleur jeune

Classement combiné

Classement de la combativité

Classement par équipes

Évolution des classements

Liste des participants
 Liste de départ complète

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

  Classement final sur le site de l'UCI

2021
Cyclisme en France en 2021
Cyclisme sur route en 2021
Cyclisme en octobre 2021
Sport en France en octobre 2021

Tour cycliste international de la Guadeloupe 2021


Bernardo de Cluny (o de Morlaix) era un monje benedictino de la mitad del , fue además poeta, satírico y autor de himnos y libros como el conocido De contemptu mundi, su célebre frase « Nunc ubi Regulus aut ubi Romulus aut ubi Remus ? / Stat Roma pristina nomine, nomina nuda tenemus » («¿Dónde está hoy Régulo y dónde Rómulo y Remo?, Esa Roma de los orígenes sólo existe por su nombre y sólo conservamos nombres vacíos») usada por Umberto Eco en El nombre de la rosa.

Se sabe poco de la vida de Bernardo de Cluny. Se le conocía como Morlanensis, apodo que muchos han relacionado con Morlaix en Bretaña y otros con Morlaas en Bearne. También se le ha asociado a una familia de Montpellier o Murles.

Referencias

Bibliografía
 Scorn for the world: Bernard of Cluny's De contemptu mundi.Colleagues Press, East Lansing, Michigan, 1991.
 Bernardus Morlanensis, De contemptu mundi, Une vision du monde vers 1144 - Bernard le Clunisien. Turnhout 2009.

Escritores en latín del siglo XII
Poetas católicos
Escritores de Francia del siglo XII
Benedictinos de Francia del siglo XII
Cluniacenses
Escritos cristianos apocalípticos

Bernardo de Morlaix


Paul Tan Chee Ing SJ (Muar, 5 de abril de 1940) é um ministro malaio e bispo católico romano emérito de Melaka-Johor.

Paul Tan Chee Ing foi ordenado sacerdote em 21 de junho de 1971. Em 2 de fevereiro de 1979 foi incardinado com sua primeira profissão na ordem jesuíta. Fez a profissão perpétua em 15 de agosto de 1989.

Em 13 de fevereiro de 2003, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Malaca-Johor. O delegado apostólico na Malásia, Dom Adriano Bernardini, concedeu-lhe a consagração episcopal em 15 de maio do mesmo ano; Os co-consagradores foram James Chan Soon Cheong, ex-bispo de Melaka-Johor, e Anthony Soter Fernandez, arcebispo de Kuala Lumpur.

O Papa Francisco aceitou sua aposentadoria em 19 de novembro de 2015.

Ver também

Bispos católicos da Malásia

Paul Tan Chee Ing


مستوى كمالية السلامة  هو معيار لمستوى النقص في المخاطر المعطاة بواسطة دالة السلامة. يعتبر هذا المقياس هاما في المنشأت الصناعية وبشكل خاص النووية, الطبية والنفطية.
تم تعريف 4 مستويات كمالية السلامة في الوقت الحاضر في كل من النظامين - الأميريكي والأوروبي. يمكن استعمال التعبيرين خطر أو مخاطر في سياق هذا الموضوع.

عملية التحقق
يمكن التحقق من مستوى السلامة الكمالي بعدة طرق أهمها:
 مصفوفة الخطر.
 رسم الخطر
 تحليل طبقات الحماية (LOPA)

النظام الأوروبي
تعرف اللجنة الكهروفنية الدولية هذا المستوى في معيار IEC 61508 على لائحة من قسمين:كمال سلامة العتاد وكمال سلامة الأنظمة. أي أن على الجهاز أو النظام أن يلبي كلا الشرطين للوصول لمستوى كمالية السلامة.
الجدول التالي يمثل المستويات الأربعة:

 حيث:
 SIL هو مستوى كمال السلامة.
 PFD هو احتمالية الفشل عند الطلب
 RRF هو معامل تقليل الخطر

المعايير الأمريكية
تستخدم المعايير الاتية:
 EN 50128
 EN 50129
 معيار الدفاع 00-56 2

أمثلة للشركات والأنظمة
 تستعمل في المنشأات الطبية (الأدوية), النفطية والغاز غالبا المستويات 2 للتحكم و 3 للسلامة والطوارئ.
 تستعمل المنشأات النووية المستويات 3 و4 أحيانا للتحكم والسلامة.
 يعتبر نظام التحكم الموزع مثالا على المستوى SIL-2 بينما نظام ترايكونكس على SIL-3.

مراجع

السلامة
مخاطر
مخاطرة

مستوى كمالية السلامة


An Monstera tenuis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl Heinrich Koch. An Monstera tenuis in nahilalakip ha genus nga Monstera, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Monstera

Monstera tenuis


Fuat Saka (d. 1952, Kasımpaşa, İstanbul), Türk şarkıcı, aranjör ve gitarist. Şarkıcı çoklu-enstrümantal parçalar da yapmaktadır.

Yaşam öyküsü
Fuat Saka, 1952 yılında Kasımpaşa, İstanbul'da doğdu. Trabzon'un Sotka Mahallesi'nde büyüdü. Anne tarafı, Kars'tan Akçaabat'a göç etmiştir ve Gürcü asıllıdır; baba tarafından ise Batum'dan Trabzon'a göç etmiş bir aileye mensuptur. Babası bir yaylı tambur ustası olan Saka'nın müziğe ilgisi çocukluk yıllarında başladı. Bu yıllarda akordiyon dersleri aldı. Trabzon yıllarında; KTÜ müzik bölümü öğrencileriyle yerel bir radyo olan Boztepe FM'''de programlar yaptı. Bu programlar onun batı müziğine ilgi duymasını sağladı. Saka Trabzon'dan ayrılıp İstanbul'da Eğitim Endüstrisine kaydoldu ve burada resim dersleri aldı. Bu yıllarda birçok beste yaptı ve Edip Akbayram ve Selda Bağcan gibi şarkıcıların konserlerinden önce küçük gösteriler yaptı. Daha sonra albüm çalışmaları yaparken siyasi sorunlardan dolayı yurt dışına çıktı, Fransa ve Almanya gibi ülkelerde müzik eğitimi aldı. İlk albümünü 1982 yılında "Yıkılır Zulmün Son Kaleleri" adıyla çıkardı. Bir yıl sonra da "Ayrılık Türküsü" albümünü, ardından da "Kerem Gibi (Nazım Hikmet Şiirleri)" albümünü 1984 yılında çıkardı.

Sanatçı, dördüncü albümü "Sevdalı Türküler"i 1987 yılında çıkardıktan bir yıl sonra "Nebengleis (Kenardaki Ray)" albümünü yayınladı. Daha sonra bu albümü 1989'da çıkardığı "Askaros", 1991 yılında piyasaya sürdüğü "Semahlar ve Deyişler" ve 1993'te çıkardığı "Şiirce" albümü izledi.

Müziğine Lazca caz yakıştırması yapılan Fuat Saka, müzik yaşamını 20 yıl kadar yurt dışında sürdürdü. İlan edilen genel afla, 12 Eylül Darbesi yükümlülerinin affedilmesiyle, Zülfü Livaneli gibi sanatçılarla birlikte Türkiye'ye çağrıldı. Ama Saka Türkiye'ye dönmeyince; Türk vatandaşlığından çıkartıldı. Saka'nın ülkeye dönüşü ancak 2000'li yılların başlarında gerçekleşti. Saka, tiyatro yönetmeni Telat Yurtsever ile 1994 yılında çocuklar için "Torik Balıklar Ülkesinde" adlı albümünü çıkardı. 1996'da ise Demir Gökgöl'le "Arhavili İsmail" albümünü oluşturdu.

Yerli ve yabancı müzisyenler için düzenlemeler yapan Saka, lazutlar serisinin ilki olan "Lazutlar"ı 1997 yılında piyasaya sürdü, bunu bir yıl sonra "Sen" albümü izledi. Saka, Lazutlar serisinin ikinci albümü olan "Lazutlar II"yi 2000 yılında, "Perçem Perçem" kasetini de bir yıl aradan sonra 2001 yılında çıkardı. İki yıl sonra ise "Lazutlar III" albümünü tamamladı.

Saka, uluslararası birçok solo konser verdi; Almanya, Fransa, Danimarka ve Türkiye'den birçok müzisyenle çalıştı. Uluslararası alanda Türk halk müziğini tanıttığı için 2000'de Truva Folklor Araştırmaları Kurumu tarafından ödüllendirildi. Yunan müzisyenler Nikos Papazoglou ve Dionysis Savvopoulos ile birçok ortak çalışmada yer aldı.

 Diskografi

 1982 - Yıkılır Zulmün Son Kaleleri 1983 - Ayrılık Türküsü 1984 - Kerem Gibi (Nâzım Hikmet Şiirleri)
 1987 - Sevdalı Türküler 1988 - Nebengleis (Kenardaki Ray)
 1989 - Askaros 1991 - Semahlar ve Deyişler 1993 - Şiirce 1994 - Torik Balıklar Ülkesinde (Çocuklar Için)
 1996 - Arhavili İsmail (Demir Gökgöl ile Birlikte)
 1997 - Lazutlar 1998 - Sen 2000 - Lazutlar II 2001 - Perçem Perçem 2003 - Lazutlar III 2004 - Lazutlar Livera 2005 - Lazutlar (Seçmeler)
 2006 - Bir Sürgünün Not Defteri 2006 - Fuat Saka Koleksiyon (3 CD)
 2008 - Lazutlar 20082012 -  Nenni''

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Kazım Koyuncu
 Volkan Konak
 Bayar Şahin
 Birol Topaloğlu
 Şevval Sam

Yaşayan insanlar
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
1952 doğumlular
İstanbul doğumlu şarkıcılar
Gürcü asıllı Türkler
Karadeniz müziği sanatçıları
DMC sanatçıları
Türk halk müziği ses sanatçıları
İstanbul Erkek Lisesinde öğrenim görenler
Türkiye Lazları
2020'lerin şarkıcıları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları

Fuat Saka


Ihr Korporal (deutscher Titel: Husarenmanöver) ist eine österreichische Filmkomödie aus dem Jahr 1956 nach dem Lustspiel "Ihr Korporal" von Karl Costa (1877).

Handlung
Um seinem Sohn Roderich, der für den abzuleistenden Dienst bei den Husaren nicht sehr geeignet ist, das Leben zu erleichtern, versucht Vater Lampl dessen Vorgesetzten Korporal Fekete günstig zu stimmen. Bei einer Einladung in Lampls Haus verliebt sich der Korporal in Lampels Schwägerin Therese, die allerdings eine sehr resolute junge Frau ist und ihre aufkeimenden Gefühle zu verbergen weiß. Als sie durch ein Missverständnis auch noch meint, Fekete mache Köchin Marie den Hof, wendet sie sich gekränkt von ihm ab.

Währenddessen gelingt es Roderich, seine Situation bei den Husaren zu verbessern. Er hat sich in die Tochter seines Obersten, Isabell Mannstorf verliebt, die sich seiner annimmt und mit deren Hilfe er seine Fähigkeiten im Reiten wesentlich verbessern kann. Durch einen Glücksfall kann er sich auch im Manöver hervortun. Korporal Fekete gelingt es schließlich auch, das Missverständnis aufzuklären und Therese für sich zu gewinnen.

Kritik

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1956
Österreichischer Film
Filmkomödie
Literaturverfilmung
E. W. Emo

Husarenmanöver


La réserve naturelle nationale de la tourbière alcaline de Marchiennes (RNN334) est une réserve naturelle nationale située en région Hauts-de-France. Classée en 2022, elle occupe une surface de  et protège un ensemble de bas-marais alcalins.

Localisation
Le territoire de la réserve naturelle est dans le département du Nord, sur la commune de Marchiennes. Il se situe à quelques kilomètres des réserves naturelles régionales de la tourbière de Vred et du pré des Nonettes.

Histoire du site et de la réserve
Le site a été exploité pour la tourbe. Il en subsiste un réseau de fossés ressemblant à des arêtes de poissons sur les vues aériennes.
La démarche de classement est initiée en 2019 dans le cadre de l'action numéro 35 du plan d'actions national biodiversité.

Écologie (biodiversité, intérêt écopaysager…)
Le site constitue l'un des derniers bas-marais alcalins du nord de la France, intégré au sein d'une zone humide d'importance internationale labellisée Ramsar en février 2020. La tourbière est issue de la dégradation d'un système tourbeux alcalin oligotrophe, par eutrophisation due à la minéralisation partielle de la tourbe.

Flore
Parmi les espèces floristiques recensées, on trouve la Grande douve et la Gesse des marais.

Faune
Les batraciens comptent la Grenouille des champs (le site fait partie des 4 stations françaises).
L'avifaune compte le Butor étoilé et le Blongios nain.
Dans les invertébrés, on recense la Leucorrhine à gros thorax, le Vertigo de Des Moulins et l'araignée Dolomedes plantarius.

Intérêt touristique et pédagogique

Administration, plan de gestion, règlement

Outils et statut juridique
La réserve naturelle a été créée par un décret du .

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des réserves naturelles nationales de France (classées par région et département)

Liens externes

Notes et références

Réserve naturelle nationale dans les Hauts-de-France
Aire protégée dans le département du Nord
Aire protégée de l'UICN - catégorie IV

Réserve naturelle nationale de la tourbière alcaline de Marchiennes


Grão Direto é uma plataforma de comercialização digital que conecta compradores e vendedores de grãos. A agtech atende agricultores e compradores de grãos, incluindo fábricas de ração, cooperativas, tradings, armazéns, corretores, confinamentos de gado e granjas. Atua na comercialização de grãos no mercado spot, no mercado a termo/futuro e em operações de barter, que envolvem a troca de insumos por parte futura da produção. A plataforma é utilizada por milhares de usuários no Brasil.

História
A Grão Direto é uma empresa brasileira fundada em 2016 por Pedro, Alexandre e Frederico. A ideia de criar a empresa surgiu quando Pedro, um dos fundadores, enfrentou dificuldades para encontrar produtores de grãos em uma determinada região, durante uma tentativa de originar algumas sacas de milho para a revenda de sua família. Essa dificuldade ressaltou a ineficiência do mercado físico de grãos, que frequentemente limitava as opções de negócios para produtores rurais e compradores, principalmente aqueles que não estavam inseridos no círculo tradicional de negociações.

A partir dessa experiência, Pedro compartilhou seu incômodo com Alexandre e Frederico, e juntos criaram a primeira versão de um aplicativo que tinha como objetivo facilitar o contato e expandir as opções para produtores rurais e compradores de grãos. Surgia, assim, a Grão Direto, uma plataforma digital que conecta vendedores e compradores de grãos.

Em maio de 2018, a Grão Direto recebeu investimentos de diversos setores, incluindo indústria de insumos, produtores rurais, instituições financeiras e fundos de venture capital, como Canary, Leaps by Bayer e OpenVC.

Em 2021, a empresa atraiu um grupo diverso de investidores, que incluiu fundos e empresas como Lanx Capital, Bayer, Barn Investimentos e o braço de investimento do Grupo Rendimento, além de executivos como Luiz Edmond, Fued Sadala, Osvaldo Barbosa de Oliveira, William Kern, Roberto Martins, Mauro Muratório, Ricardo Coelho Duarte e representantes de grupos ligados à agricultura como Bernardo Klabin, Luxor Agro e Diego Schlatter.

Em 2022, a Amaggi, ADM, Cargill e Louis Dreyfus Company se tornaram sócias minoritárias da startup em rodada de R$ 40 milhões, visando agregar valor à plataforma e permitir seu crescimento e expansão.

Linha do tempo
2016 - Nasce a Grão Direto. Participação do evento Startup Farm e surgimento do primeiro Minimum Viable Product (MVP) da plataforma;

2017 - Primeiros usuários efetivos e preparação da primeira rodada de investimentos;

2018 - Primeira rodada de investimentos e as primeiras contratações;

2019 - Parceria com Broadcast Agro (Agência Estado) e primeiros contratos digitais em negociação de grãos;

2020 - Uma das 11 startups selecionadas pelo programa Scale-Up Agrotech Endeavor 2020, que indicou as startups do agro brasileiro com maior crescimento e potencial;

2021 - Segunda rodada de investimentos e inédita parceria com a Bolsa de Chicago para precificação de grãos em tempo real;

2022 - Grão Direto promove nova rodada de investimento e as tradings ADM, Amaggi, Cargill e LDC passam a ser sócias minoritárias da plataforma.;

2023 - Selecionada, entre 8 empresas brasileiras mais promissoras, para programa de inovação no Vale do Silício.

Sustentabilidade
Em fevereiro de 2023, a Grão Direto anuncia parceria com a Agrotools, com o objetivo de promover a sustentabilidade dos grãos comercializados em sua plataforma, reforçando seus critérios e políticas ESG, além de democratizar o conhecimento sobre a origem dos produtos negociados. A iniciativa visou ampliar os impactos positivos para toda a cadeia e reforçando os diversos benefícios da comercialização digital também em relação aos aspectos ambientais.

Reconhecimentos

 Figurou por quatro anos consecutivos no ranking das 100 Startups to Watch;
 Uma das 6 startups do mundo selecionadas pelo Google for Startups para participar do programa Blackbox Connect 2018 em São Francisco;
 Mantém um acordo de colaboração inédito com a Bolsa de Chicago (CME Group);
 Uma das 11 startups selecionadas pelo programa Scale-Up Agrotech Endeavor 2020;
 Empresa pertencente à comunidade de inovação Cubo Itaú em 2021, 2022 e 2023;
 Está entre as 8 startups brasileiras selecionadas para programa de inovação no Vale do Silício 2023.

Referências

Agricultura industrial
Sistemas de tecnologia
Startups do Brasil

Grão Direto


South Norfolk is a local government district in Norfolk, England. Its council is based in the Horizon Building at Broadland Business Park near Norwich, in the Broadland district area, following a move in early 2023 from the previous headquarters in Long Stratton. The population of the Local Authority District was 124,012 as taken at the 2011 Census.

History
The district was formed on 1 April 1974 under the Local Government Act 1972, as a merger of Diss Urban District, Wymondham Urban District, Depwade Rural District, Forehoe and Henstead Rural District and Loddon Rural District.

History of governance

The below table outlines the composition of South Norfolk Council from 1973 to 2019.

Recent elections

2019 saw the Conservatives lose five seats but retain overall control of the council. The boundaries used were new at this election and saw the Labour Party unexpectedly win a seat on the council for the first time since 2003 gaining Loddon (notionally) from the Conservatives.  Liberal Democrat group leader Trevor Lewis, standing in a much changed ward, was not re-elected.

[1] Others: Independents and UKIP.

Political composition
Elections are held every four years, with the last elections occurring in May 2023. The next elections are due to take place in May 2027. The composition of the council, after by-elections and defections, is as follows;

UK Youth Parliament

Although the UK Youth Parliament is an apolitical organisation, the elections are run in a way similar to that of the Local Elections. The votes come from 11 to 18 year olds and are combined to make the decision of the next, 2 year Member of Youth Parliament. The elections are run at different times across the country with South Norfolk's typically being in early Spring and bi-annually.

The current Member of Youth Parliament for South Norfolk is Ewan Brett MYP.

Wards & parishes

Geographical composition

The district is entirely parished, and is made up of 119 civil parishes. At the time of the 2001 census, the district had an area of 909 km², with a population of 110,710 in 46,607 households.

The district contains the following civil parishes:
 Alburgh, Aldeby, Alpington, Ashby St. Mary, Ashwellthorpe and Fundenhall, Aslacton
 Barford, Barnham Broom, Bawburgh, Bedingham, Bergh Apton, Bixley, Bracon Ash, Bramerton, Brandon Parva, Coston, Runhall and Welborne, Bressingham, Brockdish, Brooke, Broome, Bunwell, Burgh St. Peter, Burston and Shimpling
 Caistor St. Edmund, Carleton Rode, Carleton St. Peter, Chedgrave, Claxton, Colney, Costessey, Cringleford
 Denton, Deopham, Dickleburgh and Rushall, Diss, Ditchingham
 Earsham, East Carleton, Easton, Ellingham
 Flordon, Forncett (comprising Forncett St Mary and Forncett St Peter), Framingham Earl, Framingham Pigot
 Geldeston, Gillingham, Gissing, Great Melton, Great Moulton
 Haddiscoe, Hales, Heckingham, Hedenham, Hellington, Hempnall, Hethersett, Heywood, Hingham, Holverston, Howe
 Keswick and Intwood, Ketteringham, Kimberley, Kirby Bedon, Kirby Cane, Kirstead
 Langley with Hardley, Little Melton, Loddon, Long Stratton
 Marlingford and Colton,
 Morley, Morningthorpe and Fritton, Mulbarton, Mundham
 Needham, Newton Flotman, Norton Subcourse
 Poringland, Pulham Market, Pulham St. Mary
 Raveningham, Redenhall with Harleston, Rockland St. Mary, Roydon
 Saxlingham Nethergate, Scole, Seething, Shelfanger, Shelton and Hardwick, Shotesham, Sisland, Starston, Stockton, Stoke Holy Cross, Surlingham, Swainsthorpe, Swardeston
 Tacolneston, Tasburgh, Tharston and Hapton, Thurlton, Thurton, Thwaite, Tibenham, Tivetshall St Margaret, Tivetshall St. Mary, Toft Monks, Topcroft, Trowse with Newton,
 Wacton, Wheatacre, Wicklewood, Winfarthing, Woodton, Wortwell, Wramplingham, Wreningham, Wymondham
 Yelverton

Merger
In October 2020, Private Eye reported a total of £594,000 was paid to two managers leaving South Norfolk council as a result of the merger of the management teams at South Norfolk and Broadland councils, which included £540,000 to outgoing chief executive Sandra Dinneen. (A further £357,000 in termination payments was to be shared between three managers leaving Broadland council due to the merger.) The councils stated these so-called "golden goodbyes" would save them money, as they would have fewer highly paid senior officials after they departed.

In early 2023, South Norfolk District Council and Broadland District Council moved into a joint headquarters in the Broadland Business Park near Norwich. As a result of this move, South Norfolk District Council's headquarters no longer sits within the district. However, proponents of the move defend the decision, stating that due to the population density of the district being heavily weighted towards the greater Norwich suburbs, the new headquarters is more accessible to the majority of the district's residents than the previous headquarters in Long Stratton.

Neighbouring districts

Arms

References

External links
 Diss Express - district's local newspaper website

Non-metropolitan districts of Norfolk

South Norfolk


Andrei Sin ()

Note

Nașteri în 1991
Fotbaliști ai FCM Târgu Mureș
Mijlocași
Fotbaliști ai CS Otopeni
Fotbaliști ai CSU Craiova
Fotbaliști ai CSM Politehnica Iași
Fotbaliști ai FC Sportul Studențesc
Fotbaliști ai FC Viitorul
Oameni în viață
Bucureșteni
Fotbaliști români
Fotbaliști ai FC Dinamo București

Andrei Sin


حاجز روس أو جرف روس الجليدي هي أكبر حاجز جليدي في أنتاركتيكا. عرضها حوالي 800 كلم ومساحتها حوالي نصف مليون كلم مربع أي تقريبا مساحة فرنسا.

الحواجز الجليدية هي عبارة عن كتل جليدية متصلة وملتصقة بالأرض تغديها مثلجة

سمي هذا الحاجز نسبتا إلى جيمس كلارك روس الذي اٍكتشفها في 28 يناير 1841.

أعلام
 روبرت فالكون سكوت
 إدوارد ويلسون

انظر أيضًا
 بحر روس.

مراجع

جروف جليدية في القارة القطبية الجنوبية
جغرافيا القارة القطبية الجنوبية

حاجز روس


No confundir con Jorge Álvarez (productor).

Jorge Eduardo Álvarez Guerrero (Chile, 30 de mayo de 1990), es un futbolista profesional chileno. Juega de volante o mediocampista.

Carrera

Jorge inició su carrera futbolística como cadete (sub-14, sub-16, sub-20) de la  Universidad Católica de Chile.  Comenzando la campaña del año 2010 hizo su debut profesional con el Curicó Unido utilizando la camiseta número 14, también registra pasos por Colchagua y Deportes Santa Cruz. Actualmente se encuentra sin club.

Selecciones Nacionales

Álvarez conformó la Selección Nacional Sub-15 de Chile en el año 2004.

Clubes

Referencias
1.  Football Lineups (estadísticas de Jorge Álvarez)

2.  Asociación de Fútbol Profesional de Chile, plantel Curicó Unido

3.  ArceSports (agente oficial de Jorge Álvarez)

4.  Jorge Álvarez en Transfermarkt (inglés)

5.  Página oficial de Curicó Unido

6. Entrevista Jorge Álvarez, minuto 6:08

Futbolistas del Club de Deportes Provincial Curicó Unido en los años 2010

Jorge Eduardo Álvarez


Grønlandstraktaten er en traktat fra 1984 imellem EF's medlemsstater vedrørende Grønlands udtrædelse af De Europæiske Fællesskaber og Grønlands nye forhold til fællesskaberne. Traktaten trådte i kraft den 1. januar 1985 og udmeldte Grønland af EF med virkning fra 1. februar samme år. Traktaten var en følge af Grønlands folkeafstemning om EF-medlemskab i 1982, hvor et flertal af grønlænderne stemte for at forlade EF.

Formål og baggrund
Traktaten skabte rammerne for Grønlands udtrædelse og ændrede i EF's tidligere traktater; som sådan er Grønlandstraktaten en integreret del af EU's traktatgrundlag. I modsætning til Færøerne, der aldrig har været en del af EF og EU, blev Grønland indmeldt i EF som en del af Danmarks Rige, da Danmark indtrådte den 1. januar 1973, selvom et flertal af grønlænderne havde stemt nej ved folkeafstemningen om Danmarks optagelse i EF i 1972. Grønlands beslutning om at forlade EF blev truffet efter indførelsen af Grønlands Hjemmestyre i 1979.

Ønsket om udmeldelse skyldtes bl.a. spørgsmålet om fiskerirettigheder. Fiskeriet og udnyttelsen af havressourcerne er behandlet i en protokol, der er knyttet til traktaten. Protokollen fastlægger, at EØF-medlemslandene vil importere fiskeriprodukter fra Grønland uden importtold under betingelse af, at europæiske fiskere opnår tilfredsstillende adgang til at fiske i grønlandsk farvand.

Ved Grønlandstraktaten blev Grønland udmeldt af Det Europæiske Kul- og Stålfællesskab, EKSF (traktatens artikel 1) samt af Det Europæiske Atomenergifællesskab, Euratom (art. 5). Grønland udtrådte også af Det Europæiske Økonomiske Fællesskab, EØF, men blev i stedet defineret som hørende til gruppen af oversøiske lande og territorier (art. 3 og 4).

Litteratur
 Hjalte Rasmussen: Greenland in the process of leaving the European Communit[i]es. Forlaget Europa, 1983.
 Fiona Murray: The European Union and Member State Territories : A New Legal Framework Under the EU Treaties. Springer Science & Business Media, 2012.

Eksterne henvisninger

EU-traktater
Traktaten (1984)

Grønlandstraktaten (1984)


Elena Seregina (en ) est une patineuse de vitesse sur piste courte russe.

Biographie
Ses parents l'inscrivent en club quand elle a quatre ans. Elle s'entraîne sérieusement à partir de 2011 au club de Rybinsk. Elle est entraînée par Tatiana Borodulina et Vladimir Grigorev.

Au cours de la saison de Coupe du monde de patinage de vitesse sur piste courte 2021-2022, qui est sa première saison internationale, elle se place troisième du  sur une manche. Elle remporte aussi le relais mixte à Nagoya avec Ekaterina Efremenkova, Semen Elistratov, Pavel Sitnikov et Sofia Prosvirnova.

Notes et références

Liens externes

Patineuse de vitesse sur piste courte russe
Naissance en décembre 2001
Naissance à Rybinsk
Patineuse de vitesse sur piste courte aux Jeux olympiques d'hiver de 2022

Elena Seregina


Koşma, coşturucu duyguların dile getirildiği, İslamiyet öncesinde yazılan koşuk türünün bir devamı olan ladinî (dinî olmayan) Türk halk edebiyatı nazım biçimi. Koşmalar genellikle 11'li hece ölçüsü ile söylenir, en az 3 en çok 12 dörtlükten oluşur. Türk halk edebiyatının en çok kullanılan nazım şekli olan koşma, halk ozanları tarafından geliştirilmiş bir nazım şeklidir. Bu nazım biçimi Türk Dil Kurumu tarafından:

olarak tanımlanmaktadır. Bu biçimin ilk örneklerine; İslamiyet öncesi Türk edebiyatı'nda koşuk adı verilen ve genellikle şölen adı verilen bayramlarda söylenen şiirlerde rastlanmaktadır. Ayrıca, 11. yüzyılda kaleme alınan Divân-ı Lügati't-Türk'te de koşuk ifadesinin manzum eserlerin geneli için kullanıldığı görülmektedir.

Halk edebiyatında nazım şekilleri ve türler daha çok ezgilerine göre ayrılır. Bunun için koşma dahil birçok nazım (dizem) biçiminde belli bir hece sayısından bahsetmek imkânsızdır. Türk halk edebiyatının en çok kullanılan biçimi olan koşmalar; daha çok 11'li hece ölçüsüyle yazılmıştır. Kafiye düzeni: axax, bbbx, cccx... biçiminde olan koşmaların, ilk dörtlükleri xaxa veya aaax biçiminde de uyaklandırılabilir. Ayrıca koşmalarda en çok yarım uyak tercih edilmiştir.

Koşmalar: aşk, sevgi ve doğa gibi lirik söyleyişleri konu alan şiirler olup, konularına göre dörde ayrılırlar. Bunlar: Güzellemeler (lirizm içerikli şiirler), koçaklamalar (yiğitlik içerikli şiirler), taşlamalar (yergi içerikli şiirler) ve ölüm gibi trajik bir olayı anlatan ağıtlardır. Yapı özelliklerine göreyse koşmalar: düz ve birleşik gibi çeşitli adlarla incelenir.

Güzellemeleriyle Karacaoğlan; taşlamalarıyla Dertli, Ruhsati, Seyrani; koçaklamalarıyla Kayıkçı Kul Mustafa, Köroğlu, Dadaloğlu ve ağıtlarıyla Kağızmanlı Hıfzı koşma biçiminin önemli ozanlarından kabul edilmektedir.

Koşmaların oluşum süreci ve sözcük kökeni

Koşma sözcüğü, koş- eylem kökünden türemiş bir kelimedir. Bugün koşmak fiili:"Adım atışlarını artırarak ileri doğru hızla gitmek ve birlikte iş görmesi için bir şeyi başka birinin yanına katmak, arkadaş olarak vermek. anlamlarında kullanılsa da; bu sözcük Türkçenin erken dönemlerinde türkü düzmek anlamında da kullanılmıştır. Örneğin koş- eyleminin Divânu Lügati't-Türk'te bir anlamının da türkü düzmek olarak kaydedildiği bilinmektedir. Buradan dolayı; koşma ve koşmanın proto varyantı olan koşuk koş- eylem kökünden türemiş kelimelerdir. Şaman gelenekleriyle yaşayan ilk Türk topluluklarında müzik ve şiir birbirinden ayrı düşünülemez; kopuz denilen temel Türk sazıyla baksıların söylediği koşuklar daha sonra gelişerek; çöğür çalan halk ozanları geleneğinin bir başlangıç türevi özelliğini göstermiştir. Bunun için ilk dönemlerde türkü düzmek ve şiir söylemek birbiriyle eş tutulmuş, koşuk sözcüğü böylece ortaya çıkmıştır. Koşuklar; günümüz koşmaları gibi birçok kez dörtlüklerden oluşmuş (istisnaları vardır) ve hece ölçüsüyle söylenmiştir. Ayrıca Kaşgârlı Mahmut koşuk sözcüğünü koşug biçimiyle kullanmış ve açıklamasını şiir, kaside olarak vermiştir. Yapıtta koşmanın ilkel şekli olan koşuk, ilk dönem Türk edebiyarında şiirle eş tutulmuştur.

Klasik biçimlerle koşmalar arasındaki bağ
Koşma, Divan edebiyatındaki gazellere yakınlık gösterir. Gazeller de, sevgiliyi ve onun güzelliğini betimleyen şiirlerdir. Konuyu özele indirgediğimizde; koşma türleri olan güzellemelerin klasik edebiyatta kaside ve gazele -nitekim koşuk sözü Kâşgarlı Mahmud tarafından kaside olarak anlamlandırılmıştır-; yergi içeren şiirler olan taşlamaların hicviyelere, ölüme karşı duyulan üzüntüyü aktaran bir tür olan ağıdın mersiyeye konu itibarıyla benzediği görülmektedir.

Sanat kurgusu
Koşmalar, Türk halk edebiyatının âşık tarzı olarak bilinen koluna ait ürünlerdir. Bu yönüyle koşmaları oluşturan sanat kurgusu; kökenini halkın duyuş ve söyleminden almaktadır. Bu da halkla bağlantılı bir yazınsal temel kurulması sonucunu doğurmaktadır. Böylece; ana hatları benzetme ve eğretilemelere bağlı olan halk edebiyatına ait imgeler koşmalarda da kendini göstermektedir. Bu imgeler; halkın yaşayışına paralel olarak daha çok doğa unsurlarından seçilmiştir. Halk edebiyatındaki benzetme ögeleri üç temel unsura yönelik benzetme imgeleri taşır:
Sevgili imgesi: Halk edebiyatında sevgiliye genellikle halk nazarında güzelliğiyle değer bulan: ördek, bülbül, suna ve keklik gibi kuş isimleriyle -açık eğretileme yoluyla- hitap edilir. Örnek olarak aşağıdaki Karacaoğlan'a ait koşmada; şair sevdiğini "gövel ördeğe" benzetmiştir:

Yine koşmalarda sevgilinin en çok benzetildiği diğer iki varlık, ceylan ve ahudur. Bu imgeleştirmenin toplumsal kabulü; bugün ahu kelimesinin güzel, ince, zarif kadın anlamında kullanılan mecazlı bir söz olması sonucunu doğurmuştur.
Rakip imgesi: Halk şiirinde rakip; sürekli sevgilinin peşinde dolaşması ilgisiyle -açık eğretileme yoluyla- halk nazarında ilenç olarak görülen karakuş ve kelb (köpek) gibi ifadelerle anılır. Örneğin aşağıdaki şiirde rakip bir köpeğe benzetilmiştir.

 Seven imgesi: Koşmaların bazı dörtlüklerinde sevgili bir yırtıcı kuş olarak betimlenip, seven bir av olarak karşımıza çıkar. Ancak bazen de ozan kendini; şahine, sevgiliyi de balaban, üveyik gibi kuşlara benzetir:

İçerik

Koşmalar, Tanrısal mistisizm ögelerini içeren ve baksılar tarafından söylenen koşukların günümüzdeki türevidir. Genel olarak: aşk, sevgi, doğa ve yiğitlik temleri kullanılan koşmalar; konularına göre güzelleme, koçaklama, ağıt ve taşlama olmak üzere dört temel ulamda incelenir.

Anlamsal köken
Koşma coşkun duyguları ifade etmeyi sağlayan bir nazım (dizem) biçimidir. Bunun için koşmalar daha çok: doğa, aşk, ölüm, ayrılık, yiğitlik, toplumsal olaylar... gibi konuları işler. Temele inildiğinde ise koşmanın şaman geleneğinin izlerini taşıdığı görülmektedir. Örneğin Karakalpak koşuklarında; ateşe sığınma, gelin geldiğinde ateşe yağ dökme, zikir salma, ruh çağırma, hastalanan insana çeşitli nesnelerle vurma gibi şaman geleneğine ait ögeler; folklorik şiire yön verir. Bunda ilk dönem Türk toplumlarında şiir söyleyen kişilerin baksılar olması en önemli etkendir. Hatta ilk dönemlerde şiirler baksılar vasıtasıyla, afetlere karşı korunmayı sağlayan bir çeşit moral-mistik unsur görevini görmüştür. Örneğin bedik adı verilen bir koşuk türü, zamanıyla insan ve hayvanlara musallat olan hastalıkları def etmek için kullanılmıştır. Yani özellikle mitolojik devirler boyunca sanat; yaşamın, korkuların ve sığınışın bir ifade biçimi olmuştur. Yaşamını anlamlandırmaya çalışan insanoğlu; mistik bir söylem üzerinde yoğunlaşmıştır. Bunun için estetik bir temele binaen gelişen bir edebiyatın oluşması mitolojik dönemlerin ardından gelir. Buradan hareketle genel hatlarıyla şu gerçeğe ulaşılır; koşmalar estetik kuramlamaları da kapsayan koşukların mitolojik dönem sonrası varyantlarıdır. Proto dönemlere ait bir koşuk incelendiğinde bu dönem koşuklarındaki yaşam algısının ne denli tanrısal bir mistisizm içerdiği görülmektedir:

Koşma konuları
Koşukların yeni bir türevi olan koşmalar temel olarak: doğa, aşk, ölüm, ayrılık, yiğitlik, toplumsal olaylar... gibi konuları ele alır. Koşmalar, insanî duyguları işledikleri ve saz eşliğinde söylendikleri için; koşmaların müzikalite ve coşumsal değerleri oldukça yüksektir. Bunun için, konu olarak ortak paydaları paylaştıkları semailer ve diğer nazım şekilleriyle, koşma arasındaki temel fark; koşmanın kendisine has müzikalitesidir. Halk şiirinde müzikalitenin süreğenliğini sağlayan olgu; saz olmaksızın şiir söyleyen şairlere ancak 19. yüzyılda rastlamaya başlamamızdan kaynaklanır.

Koşmalar anlamsal bir sınıflandırılmaya tabii tutulursa 4 temel ulamda incelenir. Bu dört öge ayrıca halk edebiyatı nazım (dizem) türleri içerisinde de yer alır. Bu dizem türlerinin ortaya çıkışı tesadüfî değildir. Koşmalar müzik eşliğinde söylendiği için; eğer bir konu içten bir üslupla anlatılacaksa güzelleme havası, eğer yerilecekse taşlama havası gibi psikolojik sunumlar ortamdaki duruma göre kendini göstermiştir. Koşmaya ait âşık edebiyatı dizem türleri şunlardır:

Güzellemeler

Güzellemeler coşku ve övgü içerikli şiirlerdir. Sevilen kişilere veya varlıklara karşı olan bağlılığı ifade etmek için yazılırlar. Güzellemelerde ele alınan konular ayrı ayrı ya da birlikte ele alınabilir. Özele indirgendiğinde, temel güzelleme temleri: bir kadına, at gibi Türk kültüründe önemli yeri olan hayvan ya da varlıklara, doğaya... duyulan sevgidir. Bunun yanında güzellemeler özlem gibi düşünsel-estetik konuları da işler. Güzellemeler halk edebiyatında en çok tercih edilen türlerdendir. Bugün güzellemeler anlamsal boyutta özellikle adlandırma bazında modern edebiyata da tesir etmiştir. Örneğin Tuna'yı anlatan bir seyahat kitabına Tuna Güzellemesi adı verilirken, İkinci Yeni şiirinin temsilcilerinden Cemal Süreya'nın anlam bakımından güzellemeye yaklaşan bir şiirinin adı da Güzelleme dir. Güzelleme yalnızca koşma biçimine mensup şiirler için kullanılan bir tabir olmayıp, anlamsal bir içeriği vardır. Bunun için güzelleme konularını işleyen semailer de güzelleme olarak değerlendirilir. Güzelleme türünün en önemli temsilcisi olarak lirik söyleyişleriyle 17. yüzyıl halk ozanı Karacaoğlan kabul edilmektedir.

Örneğin bu şiirde Karacaoğlan, yârini ne kadar sevdiğini lirik bir söylemle dile getirmiştir. İşte güzellemeler, anlatılan duyguyu lirik bir biçimde övgüyle anlatan Türk halk şiiri ürünleridir.

Koçaklamalar

Koçaklama genel bir tür kavramından çok, yiğitlik ve meydan okuma içerikli şiirlere verilen addır. Yani koçaklama semaiye veya koşmaya özgü bir tür değildir; genel ve anlamsal bir kategoridir. Örneğin halk destanları da bir koçaklamadır. Kısacası koçaklamalar bir nevi epik kavramının halk şiirindeki yansımasıdır. Bunu TDK'nın tanımında şöyle ifade edilmektedir:

"Halk edebiyatında biçimi ne olursa olsun, konusu yiğitlik, savaş, kahramanlık olan veya bir kahramanı öven, kahramanlık duygularını canlandıran şiir, yiğitleme."

Battalname gibi Divan edebiyatı geleneğinden beslenen ürünlerin yanında, bugün dahi hamasi (yiğitliklerden söz eden) bir anlayışla yazılan birçok modern şiire rastlamak mümkündür. Türk halk edebiyatına baktığımız zaman ise karşımıza iki tür koçaklama anlayışı çıkar. Bunlardan ilki duygusal koçaklama, ikincisi ise coşkun koçaklamadır.

Duygusal koçaklama, olayın psikolojik bir analize tabii tutularak kahramanlık yönlerinin yanında trajik yönlerinin de ön plana çıkarıldığı koçaklama türüdür. Bu tür eserlerde coşkun bir yiğitlik teminin ardında duygu gizlidir. Birçok kahramanlık bildiren halk destanı bu ulamda incelenir. Kayıkçı Kul Mustafa'ya ait olan Genç Osman Destanı bu tür koçaklamaların güzel bir örneğidir. Eserde yalnızca hamasi duygular yoktur; Genç Osman'ın öldürülüşünün ardından asker ve padişah nazarında yaşanan üzüntü hali de tahlil edilmiştir. Duygusal koçaklamalar halk tarafından çok sevilen bir türü oluşturur, bunun için bu eserler genellikle halk hikâyesi oluşum sürecinin bir parçası haline gelir. Örneğin Genç Osman Destanı halk öyküsü oluşum süreci bakımından incelenen ilk eserlerden biridir.

Coşkun koçaklama, en yaygın koçaklama türüdür. Bu tür koçaklamalarda ozanın korkusuz ve meydan okuyan bir söyleyişi vardır. Gerek savaş meydanındaki kahramanlıklar gerekse mevcut düzene karşı yapılan başkaldırı bu yolla ifade edilir. Otoriteler tarafından coşkun koçaklamaların en güzel örnekleri Köroğlu ve Dadaloğlu ait koçaklamalar olarak kabul edilir. Köroğlu'nun bir koçaklaması şöyledir:

bu yapıtta da olduğu gibi, coşkun koçaklamalarda psikolojik bir sentezden çok bir meydan okuma ve korkusuz söylem üzerinde durulmaktadır.

Taşlamalar

Taşlama, Türk halk edebiyatına ait satirik şiirlere verilen addır. Bu yönüyle taşlamalar: toplumdaki aksayan yönleri, bireysel yanlışlıkları, devlet yönetimindeki hataları... eleştirel bir dille konu edinir ve halk edebiyatında yermek-hicvetmek sözcüklerinin karşılığı olarak kullanılır. Taşlamalar; semai ve koşma dizem (nazım) biçimleriyle yazılır. Bu nazım şekilleri dörtlüklerden ibarettir; bunun için Divan edebiyatında dörtlüklerle yazılan ve felsefi-eleştirel dizem biçimleri olan rübai ve kıtalarla benzer özellikler gösterir. Taşlamalar divan edebiyatında bir tür olarak hicviyye karşılığını bulur. Hicviyye veya hiciv türünün Divan edebiyatındaki en büyük temsilcisi ise Nefi'dir. Taşlamanın en önemli temsilcileri ise Dertli, Ruhsati ve Seyrani gibi ozanlardır. Taşlama geleneği, çağdaş Türk edebiyatı dairesinde de kendini göstermiştir. Abdürrahim Karakoç gibi halk şiirine yakın şairler taşlamalar yazmıştır. Karakoç'un bir şiirini incelersek:

Görüldüğü gibi şair bu dörtlüğünde; dünyanın madde ve paraya dayalı işleyişinden rahatsız olmuş; dünyadaki çıkara dayalı sistemi eleştirmiştir.

Taşlamalar bazen genel bir sitem üzerinden ilerlerken bazen; bazen de doğrudan eleştirilen hedefe açıkça saldırılmıştır. Hatta Neyzen Tevfik gibi bazı şairler; şiirlerinde sokak dili ve argo ifadeleri kullanmaktan çekinmemiştir. Tevfik'in Mecnun şiiri buna örnektir.

Eleştiri, halk edebiyatında temel olarak iki yolla yapılmıştır. Bunlardan biri; temsil yoluyla ikincisi ise türkü koşmak yoluyladır. Temsil yoluyla yapılan eleştiriler genellikle; yapıcı eleştiri mahiyetindedir. Bu tür yergilerde; görülen eksiklik temsil yoluyla öyküleştirilir ve iletinin ulaşması istenen merciye üstü kapalı bir biçimde mesaj verilerek; istenilmeyen davranışın giderilmesi beklenir. İkinci tür olan türkü dizme ise büyük oranda taşlamaya karşılık gelir. Çünkü istisnalar haricinde halk edebiyatı ürünleri saz eşliğinde söylenir ve bu eserlere halk nazarında türkü olarak bakılır. Taşlamaların dili temsil getirmeye göre daha sivridir. Bu şiirlerde yer yer alaycı ifadelere de rastlanır. Türkü koşma yoluyla oluşurulan eleştirilere aşağıda verilen anonim örnek; bu tür taşlamaların içerdiği eleştirel üslubu göstermektedir:

Ağıtlar

Ağıt, ölenin iyi niteliklerini, ölümünden duyulan acıyı dile getiren söz veya ezgi lere verilen addır. Bu yönüyle ağıt, evrensel-insanî bir olgu gelişiminde, anlamsal bir genellik kazanmıştır. Hemen hemen tüm kavimlerde ağıt türünün farklı biçim ve ezgilerde örnekleri görülür. Örnek olarak ağıt; Amerikan edebiyatında elegy adıyla anılırken, İslam etkisinde gelişen klasik doğu edebiyatlarında mersiye biçiminde adlandırılmıştır. Halk edebiyatındaki formu olan ağıt türü ile mersiyeler arasında konu bütünlüğü vardır. Halk ve Divan edebiyatlarının farkları üzerinde çok durulsa da aynı konuyu dile getiren bu iki şiir arasında aslında birtakım şeklî hususiyetleri dışında fazlaca bir farklılık yoktur. Ağıt, bir ölüm üzerine belli bir geleneğe uyularak yapılan törenlerde yakılmış ve söylenmiş bir de böyle bir törende yakıldığı halde daha sonra da hatıralarda yaşayan türkü olarak iki anlama gelir. Ayrıca evlenen kızın evden ayrılması gibi ölüm dışı konularda yazılan ağıtlar da vardır.

Türk edebiyatında ağıt türünün ilk örnekleri sagulardır. Türk halk edebiyatında en önemli ağıt ozanlarından biri Kağızmanlı Hıfzı'dır. Örnek olarak Hıfzı'nın ölen amcasının kızı için yazdığı ağıtın bir dörtlüğü şöyledir.

Ağıt geleneği bugün çağdaş edebiyatta anlamsal olarak sürdürülmektedir. Örneğin Ceyhun Atıf Kansu'nun ölümü üzerine Cahit Külebi şu dizeleri söylemiştir:

Yapısal özellikler
Halk edebiyatında nazım şekilleri ve türler daha çok ezgilerine göre ayrılır. Bunun için koşma dahil birçok nazım (dizem) biçiminde belli bir hece sayısından bahsetmek imkânsızdır. Bununla birlikte, Türk halk edebiyatının en çok kullanılan biçimi olan koşmalar; daha çok 11'li hece ölçüsüyle yazılmıştır. Kafiye düzeni ise: axax, bbbx, cccx... biçimindedir. Ayrıca koşmanın ilk dörtlüğü xaxa veya aaax biçiminde de olabilir. Koşmalar yapıları bakımından beş ana başlık hâlinde incelenir:

Yapılarına göre koşmalar
Düz koşma: Genellikle 8 ve 11'li hece ölçüsü ile yazılan ve 4+4, 6+5 ya da 4+4+3 durakları kullanılan; 3-5 dörtlük arasında yazılan koşmalardır. Düz koşma, halk edebiyatında en çok kullanılan koşma biçimidir.

Sözcük oyunuyla kurulmuş koşmalar: Bu tür koşmalar kendi aralarında dörde ayrılır. Bunlardan ilki dedim dedili koşmadır. Dedim dedili koşmalar seven-sevilen arasındaki atışma biçimindedir. Aşık Ömer'in sözcük oyunuyla kurulmuş bir koşması şöyledir:

Dedim dedili koşmanın yanında; cinasla söylenen cinaslı koşma, koşmanın son dizelerinin tekrarıyla şarkıya benzetilen koşma şarkı ve tümce aralarında iç uyaklar bulunan musammat koşma; sözcük oyunuyla kurulmuş koşmaların diğer türleridir.

Ek getirilerek kurulan koşmalar: Ana manzumelerine ek getirilerek yapılan koşmalardır. Ek getirilerek yapılan koşmaların ayaklı ve yedekli olmak üzere iki türü vardır. Ayaklı koşma, ilk dörtlüğünün ikinci ve dördüncü dizelerinden sonra beş heceli kısa bir dizenin eklenmesiyle oluşan koşma biçimidir. Ayaklı koşmalarda uzun dizeler 6+5=11'li kısa dizeler 5'li olarak düzenlenir. Ziyade mısra da denilen kısa dizeler, daima ana kafiye taşıyan uzun dizelerden sonra yer alır. Kafiye bakımından da ana kafiye düzenine bağlı kalırlar. Bir diğer ek getirilerek yapılan koşma çeşidi ise yedekli koşmalardır. Yedekli koşmalar, birimlerinin arasına mani vb. dizeler eklenerek yapılan ve daha çok Batı Türkçesinin Doğu kısımlarında tercih edilen bir yapıdır.

Sözcük taşırması ile kurulan koşmalar: Bu tür koşmalar dize veya dörtlük sonunda uyak olan sözcüğün bir sonraki birimde tekrarı esasına dayanır. Eğer dize sonundaki uyak bir sonraki mısrada yineleniyorsa buna zincirleme koşma, eğer dörtlük sonundaki uyak yineleniyorsa buna da zincirbent koşma adı verilir. Örneğin Aşık Zülali'nin aşağıdaki şiiri bir zincirbent koşmadır:

Yukarıdaki şiirde; mevcut yapıya uygun olarak ilk dörlüğün son uyak kelimesi mekân sözcüğü, ikinci dörtlüğün başında tekrar edilmiştir.

Birleşik koşmalar: Bu biçimdeki koşmalar birden fazla koşma biçiminin birlikte kullanılmasıyla oluşturulur ve dört başlık altında incelenir. Bunlar: Zincirbent ayaklı koşma, musammat ayaklı koşma, musammat zincirbent koşma ve musammat zincirleme ayaklı koşmalardır. Bu koşma biçimleri, adlandırıldıkları yapıların bir bileşimidir. Yalnızca zincirbent ayaklı koşmanın ziyade mısralarında da tekrarlama yoluna gidildiğinden kısmî bir değişiklik gösterir.

Ölçü, uyak ve uyak şeması

Koşmalar Türk halk edebiyatı nazım biçimleri oldukları için; birçok koşma, hece ölçüsü kullanılarak söylenmiştir. Ancak özellikle 17. yüzyıldan başlayarak Bayburtlu Zihni gibi ozanlar, şiirlerinde aruz veznini de kullanmıştır. Koşmalarda biçimsel türleri ve yapılarına göre birçok durak çeşidi kullanılır. Halk şiirinde en çok tercih edilen düz koşmalar 8 veya 11'li hece ölçüsü ile yazılır ve 4+4, 6+5 ya da 4+4+3 durak yapısına sahiptir. Koşmaların yapısal biçimleri değiştikçe; hece sayılarında ve duraklamalarda değişiklikler meydana gelir. Tüm bunlarla birlikte koşmaların ekseriyetinde 11'li hece ölçüsü en çok kullanılan kalıptır. Koşmalarda 11'li hece ölçüsü çokça kullanıldığı için, genel tanımlamalarda koşma daha çok 11'li hece ölçüsüyle yazılan şiir olarak gösterilir. Oysaki halk edebiyatı nazım biçimleri daha çok saz eşliğinde söylenir ve birbirinden farklı okunuş ezgilerine sahiptir. Biçimleri birbirinden ayıran temel kıstas da ezgidir. Ancak koşmalar yazınsal metin olarak incelendiğinde, ezginin belirlenmesi zorlaştığı için özellikle edebiyat testlerine yönelik çalışmalarda koşmaların yalnızca 11'li biçimleri kullanılmaktadır.

Halk şiirinde en çok tercih edilen kafiye türü; yarım uyaktır. Bununla birlikte, Türk halk şiirinde, Türkçenin ses ve hece yapısına uygun olarak "a-e", "ı-i", o-ö" ve "u-ü" ünlüleri ve hatta dar ve geniş ünlüler arasında kafiye oluşturulabilmektedir. Ruhsati'nin aşağıdaki şiirinde:

"u" ve "ı" dar ünlüleri arasında uyak oluşturulmuştur. Bu seslerden önce gelen "y" sesleri de uyağa katılarak bir tam uyak ortaya çıkmıştır. Birimdeki uyak örgüsü ise aaab olup; şiir 8'li hece ile (5+3) söylenmiştir. Uyaklardan sonra gelen "-ya"lar ise rediftir.

Yine halk şiirinde "ğ ve y" gibi özellikle kayıcılaşan bazı yakın sesler arasında kafiye oluşturulabilmektedir. Karacaoğlan'ın bir şiirinde:

bu tarz bir alımlamayla; "ğ" ve "y" sesleri arasında uyak ilgisi kurulmuştur.

Koşmalar ilk kıtasının birinci, ikinci ve dördüncü dizeleriyle öteki kıtalarının dördüncü dizeleri birbiriyle, kalan dizeler de kendi aralarında uyaklı şiirlerdir. Yani, koşmaların uyak örgüsü; genellikle: axax - bbbx - cccx... biçimindedir ve bir koşma genellikle en az 3 en çok 12 dörtlükten oluşur. Ancak koşmanın ilk dörtlüğü: "xaya veya aaax" biçiminde de kafiyelendirilebilir.

Kaynakça
Genel
 Bekki, Selahaddin (2008). Anadolu Sahası Halk şiirinde Kafiye: Tespitler ve Öneriler, Milli Folklor Dergisi, s.58-67
 Oğuz, Öcal (2008). Türk Halk Edebiyatı El Kitabı, Ankara: Grafiker Yayınları, s.205
 Artun, Erman (2001). Aşık Geleneği ve Aşık Edebiyatı, Ankara: Akçağ Yayınları, s.95-96

Özel

Biçimlerine göre halk edebiyatı

Koşma (edebiyat)


Ernst & Young (veya EY) dünya çapında yaklaşık olarak 140 ülkede faaliyet gösteren uluslararası bir denetim ve danışmanlık hizmetleri firmasıdır. Deloitte, PricewaterhouseCoopers, KPMG ile birlikte Büyük Dörtlü (Big 4) firmasından biri olarak kabul ediliyor. EY, dünyanın en büyük profesyonel hizmet ağlarından biridir. 2007 hesap yılı toplam gelirleri 21 milyar Amerikan Doları'nı aşmaktadır.

Şirket, her sene Fortune dergisi tarafından yayınlanan "Dünya çapında çalışılabilecek en iyi 100 şirket" sıralamasında, "Big 4" olarak adlandırılan dünyanın en büyük dört denetim ve danışmanlık şirketleri arasında, rakiplerini geride bırakarak bu listede üst sıralarda yer almayı başarmaktadır. 2010 yılında yayınlanan listeye göre, dünya çapında çalışılabilecek en iyi 100 şirket arasında 44'üncü sırada yer almıştır.

Tarihçe
Bugünkü firma geçmiş dönemlerde yapılan bir dizi birleşmeler neticesinde oluşmuş olup, en eski kurucu firma 1849 yılında İngiltere'de faaliyete başlayan Harding & Pullein adlı şirkettir. Son olarak, 1989 yılında Ernst & Whitney ile Arthur & Young şirketlerinin birleşmesi sonucunda şirket bugünkü halini almıştır.

Ernst & Young, 1983 yılından bu yana Türkiye'de de profesyonel denetim ve danışmanlık hizmetleri alanında faaliyet göstermektedir. 2002 yılında ABD'de Arthur Andersen firmasının Enron olayı sonucunda iflas etmesinin ardından, Türkiye'deki Arthur Andersen şirketleri Ernst & Young şirketleri ile 2002 yılı içerisinde birleşme yoluna gitmiştir.

2008 yılının Nisan ayında yapılan bir basın bildirisi ile, Avrupa, Orta Doğu ve Afrika kıtalarında yer alan 87 ülkedeki üye firmaların tek bir organizasyon altında birleştirilmesi kararının alındığı kamuoyuna açıklanmıştır. Bu kararın uygulanması ardından, Ernst & Young rakiplerine göre dünya çapında en fazla entegrasyonu sağlamış profesyonel hizmet şirketi haline gelmiştir. Bu yüzden rakiplerinin de benzer yönde kararlar aldığı görülmektedir.

Aynı zamanda, Ernst & Young Dünya'nın 50 ülkesinde "Yılın Girişimcisi" programını yürütmekte ve ana sponsorluğunu yapmaktadır. Bu ülkeler arasında Türkiye de bulunmakta olup, 2009 yılında Dünya çapında yılın girişimcisi, Çinli iş adamı Cao Dewang kazanmıştır. Türkiye'de ise 2009 yılında bu ödül, Koton Mağazaları'nın sahibi Yılmaz çiftine verilmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Ernst & Young

Ernst & Young
Birleşik Krallık'ın muhasebe firmaları
Uluslararası yönetim danışmanlığı firmaları
İngiltere merkezli şirketler
1849'da Avrupa'da kurulan oluşumlar
1840'larda İngiltere'de kurulan oluşumlar
1849'da kurulan şirketler

Ernst & Young


Woking Football Club er en semiprofessionel fodboldklub, der holder til i Woking, Surrey, England. Den blev etableret i 1889, og holdet spiller på Kingfield Stadium og deltager i National League South

Woking har vundet FA Trophy tre gange, hvilket er en rekord som de deler. I sæsonen 2017-18 sluttede de som nummer 21, og rykkede derfor ud af National League South. Woking er kendt som The Cards eller The Cardinals.

Tidligere spillere
1. Spillere der har spillet eller trænet i Football League eller andre udenlandske ligaer på tilsvarende niveau (fuldt professionel klub).
2. Spillere der har spillet internationalt.
3. Spillere der har har en klubrekord eller har ledet klubben.

  Reuben Agboola
  Nassim Akrour
  Harry Arter
  Chris Arthur
  Reece Beckles
  Kevin Betsy
  Adriano Basso
  Narada Bernard
  Bradley Bubb
  Jefferson Louis
  Laurence Batty
  Sam Beasant
  James Bittner
  Robbie Carroll
  James Clarke
  Jake Cole

  Paris Cowan-Hall
  Kadell Daniel
  Wilfried Domoraud
  Inih Effiong
  Darryl Flahavan
  Steve Foster
  Elvis Hammond
  Micah Hyde
  John Goddard
  Charlie Griffin
  Shwan Jalal
  Craig McAllister
  Terry McFlynn
  Joe McNerney
  Raphaël Nadé
  Adam Newton

  Jason Norville
  John Nutter
  Luke Oliver
  Ollie Palmer
  Scott Rendell
  Justin Richards
  Mark Ricketts
  Lee Sawyer
  Steve Scrivens
  Tony Sinclair
  Scott Smith
  Giuseppe Sole
  Gozie Ugwu
  Joe Ward
  Ross Worner

Referencer

Fodboldklubber i England
Etableret i 1892

Woking F.C.


Héctor Rodríguez Gasca, apodado Chicho, es una pelotari mexicano. Durante el Campeonato del Mundo de Pelota Vasca de 2010 ganó la medalla de oro en la especialidad de frontenis al lado de Alberto Rodríguez Faisal.

Referencias
 Campeones mexicanos del 16º Campeonato Mundial de Pelota Vasca de 2010

Campeones mundiales de pelota vasca
Frontenistas
Pelotaris de México
Deportistas ganadores de campeonato mundial de México

Héctor Rodríguez Gasca