Orașul iluziilor (1967) (titlu original City of Illusions) este un roman science fiction post-apocaliptic scris de Ursula K. Le Guin, a cărui acțiune se petrece pe un Pământ din viitorul îndepărtat. Romanul pune bazele ciclului Hainish, în cadrul căruia se petrece acțiunea majorității romanelor SF ale Ursulei K. Le Guin.

Intriga

Membrii unei mici comunități din estul Americii de Nord găsesc în pădure un om gol, cu un inel de aur pe un deget, care nu e capabil decât să se miște precum un copil de un an și are ochii asemănători celor de pisică. Localnicii îl primesc în mijlocul lor și-i dau numele Falk, educându-l și învățându-l despre Pământ, despre un canon sfânt (nimic altceva decât cartea de bază a daoismului, Daodejing), precum și despre natura maleficilor invadatori shing.

După șase ani, conducătorul comunității îi spune lui Falk că trebuie să-și afle originile, așa încât pornește către Es Toch, orașul shing din munții de pe coasta vestică americană. Pe drum, protagonistul are parte de multe învățături contradictorii legate de natura lui și a shingilor, pe fundalul unor întâlniri cu societățile barabare ale omenirii acelor vremuri. Concluzia la care ajunge pare a fi aceea că lucrurile pe care le credea despre shingi ar fi false - ei par a respecta viața și a fi niște conducători binevoitori în esență și umani. Sugestia este întărită de Estrel, o tânără pe care o întâlnește după ce este capturat de un trib violent, din mâinile căruia cei doi scapă împreună.

Când ajung în Es Toch, Estrel îl trădează pe Falk și-l predă shingilor, de la care află că este membrul unei nave spațiale sosite de pe planeta Werel. Estrel se dovedește a fi o colaboratoare pământeană trimisă să-l găsească pe Falk în sălbăticia așa-numitului Continent 1. Omul află că shingii sunt, de fapt, umani, că n-a existat niciun conflict între Ligă și un invadator extraterestru (ci, dimpotrivă, că aceasta s-a autodistrus prin război civil și exploatare socială), că "dușmanul" nu este decât o invenție a shingilor menită să insufle teama și să permită o guvernare pașnică, că expediția lui Falk a fost atacată de rebeli, care i-au ucis pe majoritatea membrilor și i-au șters acestuia memoria identității lui originale. Shingii au reușit să salveze un membru al echipajului - tânărul și naivul Orry și au pornit în căutarea lui Falk - pilotul expediției și singurul care cunoaște poziționarea exactă a planetei Werel.

Falk nu-i crede pe shingi, despre care consideră în continuare că ar fi extratereștri care au nevoie de el pentru a-i ajuta să găsească planeta Werel și s-o subjuge. Este nevoit să urmeze nun tratament care să-i restaureze memoria originală, dar reușește să-și păstreze și noua identitate - ascunzând-o de shingi. El le dă acestora impresia că va coopera, dar preia controlul asupra navei și pornește spre Werel având la bord un prizonier shing. El își dorește ca poporul său să aibă ocazia să asculte toate trei versiunile asupra adevărului - a sa, a lui Orry și a shingului capturat - și să aleagă singur pe care dorește să-l creadă.

Personaje

 All-Alonio - un om solitar și profund care-i oferă găzduire lui Falk și-i dezvăluie faptul că shingii sunt puțin numeroși și conduc lumea cu ajutorul minciunilor și al iluziilor
 Estrel - aparent aliata și iubita lui Falk, se dovedește a fi un agent uman al shingilor, a cărei misiune era de a-l găsi și a-l aduce la Es Toch; poartă un colier care, sub aspectul unui obiect religios, ascunde un comunicator și, în cele din urmă, suferă o cădere nervoasă, încercând să-l ucidă pe Falk
 Falk - protagonistul, un bărbat de vârstă mijlocie care suferă de amnezie; sub adevărata sa identitate, Ramarren, a fost navigatorul unei expediții trimise de pe Werel spre Pământ
 Har Orry - tânăr controlat de shingi, supraviețuitor al expediției trimise de pe Werel, al cărui rol este de a-l convinge pe Falk de bunăvoința invadatorilor
 Ken Kenyek - savant shing, care, alături de Abundibot și Kradgy, încearcă să-l păcălească și să-l manipuleze pe Falk
 Parth - tânără din pădure care ajută la reeducarea lui Falk și devine iubita acestuia
 Prințul Kansasului - om în vârstă care, fără a folosi forța, conduce o enclavă complexă de aproximativ 200 de oameni care trăiesc în sălbăticie și se află în posesia unor comori cum ar fi o mare bibliotecă, câini domesticiți, sau un aparat care ghicește viitorul
 Zove - figură patriarhală a familiei din pădure care-i oferă lui Falk învățături similare celor ale lui Laozi.

Istoria publicării

Orașul iluziilor a fost primul roman al lui Le Guin care a apărut de sine stătător, nu într-un volum care să cuprindă încă un roman scris de alt autor, ca precedentele ei opere. Orașul iluziilor a fost publicat inițial fără introducere, Le Guin scriind-o pe aceasta abia pentru ediția cartonată apărută în 1977 la Harper & Row. Romanul a fost inclus într-o ediție omnibus alături de Lumea lui Rocannon și Planeta exilului, întâi într-un volum din 1978 intitulat Three Hainish Novels, apoi într-un alt volum, apărut în 1996 și intitulat Worlds of Exile and Illusion.

Semnificație literară și opinii critice

Primirea
La fel ca precedentele romane ale ciclului Hainish, Orașul iluziilor a atras prea puțin atenția criticilor la data publicării.  Subsequently, it has not received as much critical attention as many of Le Guin's other works.

În ceea ce privește rolul jucat în dezvoltarea canonului science fiction, se consideră că Orașul iluziilor combină sensibilitatea SF-ului tradițional britanic cu imaginile SF-ului american și ideile antropologice.

Privin trilogia Hainish originală ca întreg, Susan Wood notează că "ficțiunea inovativă și de divertisment se dezvoltă pe bazele conceptuale solide ale valorilor umane afirmate". Ea merge mai departe, arătând că speculația filozofică este cel mai important element al romanului. Dena C. Bain este de părere că Orașul iluziilor, la fel ca romanele Mâna stângă a întunericului și Deposedații, este impregnat cu "daoism".

Un erudit SF atrage atenția asupra faptului că Orașul iluziilor, împreună cu Lumea lui Rocannon și Orașul iluziilor, prezintă lupta unui scriitor aflat la început de drum de a stabili un cadru plauzibil, memorabil și inovator pentru textele sale.

Autoarea însăși a făcut câteva comentarii legate de Orașul iluziilor în introducerea la ediția cartonată din 1978. Le Guin a fost încântată să folosească propria traducere după Daodejing și și-a dorit să imagineze o lume mai puțin populată, păstrând câteva elemente civilizatoare idealiste. Ea a declarat că regretă faptul că descrierea antagoniștilor, shingii, nu a fost convingătoare în catalogarea lor drept răi.

Teme
Elementul central al Orașului iluziilor îl reprezintă definirea și punerea sub semnul întrebării a adevărului, ale cărui rădăcini se regăsesc în vorbirea mentală care permite doar exprimarea adevărului introdusă în Planeta exilului și în modificările ambigue făcute de shingi asupra ei.

Prin extensie, alte teme prezente sunt iluzia și ambiguitatea. Romanul este, în același timp, o poveste SF a unui colaps postindustrial și un text polițist. El începe cu un om care nu are amintiri și ai cărui ochi sugerează că n-ar fi uman, ceea ce ridică întrebări privind adevărata sa natură: dacă este om sau extraterestru și dacă este unealta sau victima shingilor, dușmanul omenirii. De-a lungul călătoriei, însăși natura shingilor este pusă sub semnul întrebării. Tema iluziei și ambiguității este prezentă pe tot parcursul cărții - atât în ceea ce privește comportamentul (principalul personaj feminin pare a fi prieten în primă fază, apoi devine trădător, pentru ca, în final, să poată fi privit din ambele perspective) cât și al mediului fizic (orașul Es Toch este plin de iluzii vizuale).

Douglas Barbour indică imagistica luminoasă/întunecată ca fir comun al operelor din trilogia inițială Hainish, strâns legat de daoismul din Daodejing, o carte cu o importanță aparte pentru protagonist. Povestea personajului principal din Orașul iluziilor începe și se sfârșește în întuneric și, la fel ca multe imagini similare, orașul Es Toch este descris ca un loc al întunericului și al luminilor strălucitoare.

Deși Le Guin și-a localizat orașul Es Toch în Parcul Național Black-Canyon-of-the-Gunnison, James W. Bittner demonstrează că Es Toch, la fel ca multe peisaje ale lui Le Guin, reprezintă atât o imagine, cât și un simbol cu valoare și semnificație subconștientă. Susan Wood merge mai departe și arată că orașul este "construit deasupra abisului, un loc sfânt"

Charlotte Spivack consideră că Orașul iluziilor include preocuparea lui Le Guin pentru contrastele, în special pentru necesitatea de a reconcilia conceptele opuse, element daoist, care are loc în mintea divizată a lui Falk.

O altă temă notabilă a romanului este cea a izolării și a separatismului, povestea concentrându-se pe un protagonist care nu reușește să stabilească o legătură durabilă cu niciun personaj.

O temă minoră o reprezintă explorarea unei culturi opresive patriarhale.

Traduceri în limba română

 2015 - Orașul iluziilor, ed. Nemira, 432 pag., traducere Mihai-Dan Pavelescu, ISBN 978-606-579-969-1

Note

Bibliografie

Legături externe

 Istoria publicării romanului Orașul iluziilor pe ISFDB

Cărți din 1967
Romane americane
Romane științifico-fantastice
Opere de Ursula K. Le Guin
Ciclul Hainish
1967 în științifico-fantastic

Orașul iluziilor


Henrik Vincent Thiesen (født 10. april 1975 i Gentofte) er en dansk filmklipper.

Thiesen blev uddannet fra Den Danske Filmskole i årene 2001 til 2005.

Filmografi

 Dan Dream (2017) - Klipper
 Aldrig mere i morgen (2017) - Klipper
 Swinger (2016) - Klipper
 Skyggen af en helt (2015) - Klipper
 Mennesker bliver spist (2015) - Klipper
 Ejersbo (2015) - Klipper
 Fremtidsvej (2015) - Klipper
 Rastløs (2015) - Klipper
 Miraklet (2014) - B-klipper
 Heartless (2014) - Klipper
 Void (2014) - Klipper
 Bankerot (2014) - Klipper
 Bitter Pille (2014) - Klipper
 Krigskampagnen (2013) - A-klipper
 En god død (2013) - Klipper
 Rita (2012) - Klip
 My love - Historien om Poul & Mai (2012) - Klip
 Hïstorïsk dokument (2011) - Klip
 Love addict - historier om drømme, besættelse og længsel (2011) - Add. klip
 Bag Blixens maske (2011) - Klipper
 Tankograd (2010) - Klip
 Borgen (2010) - Klipper
 5 fortællinger om en far (2010) - Klip
 Den som dræber (2010) - Klipper
 Den 2. side (2010) - Klipper
 Hïstorisk Document (2010) - Klipper
 Den perfekte muslim (2009) - Klip
 Headhunter (2009) - Klip
 Winnie og Karina - The movie (2009) - B-klipper
 Specialisterne (2009) - Klipper
 Goddag mit navn er lesbisk (2009) - Klip
 Bobby (2009) - Klip
 Pagten (2009) - Klip
 Kristian (2009) - Klipper
 Frode - og alle de andre rødder (2008) - Klip
 Ma salama Jamil - Gå med fred Jamil (2008) - Klip
 Diplomacy - the responsibility to protect (2008) - Klip
 Det perfekte kup (2008) - Klip
 Grisen (2008) - Klip
 Isas Stepz (2008) - Klip
 Den første kærlighed (2007) - Klip
 Han, hun og Strindberg (2006) - Klip
 I sproget er jeg (2006) - Klip
 Far til fire - i stor stil! (2006) - Klipper
 Bare Holger (2005) - Klip
 Fire kvinder (2005) - Klip
 Cirkus (2004) - Klip
 Dress / Jeg kender en pige (2004) - Klip
 1+1=2 (2003) - Klip
 Den nye mand (2003) - Klipper
 Humørkortstativsælgerens søn (2002) - Klip
 From Scratz - Scener Fra Knud Vesterskovs Billedverden (2002) - Klip
 Limbo (2002) - Klip
 Løjserne (2001) - Klip
 Langt fra Las Vegas (2001) - Klippeassistent
 Hotmen Coolboyz (2000) - Klip
 Instanotron 3000 (2000) - Klip
 Siden sidst (2000) - Klip
 Sigøjnermusik (2000) - Klip
 Digitale dage - er det paven der taler (2000) - Foto
 Digital Workshop 1999 (1999) - Klip
 Kokon (1999) - Klip
 Transformer (1999) - Klip
 Computerwel (1999) - Klip
 Den nye frelser (1999) - Klip
 Trafik (1999) - Lyd
 Filmen der døde (1999) - Klip
 Pink Prison (1999) - Lydklipper
 Soft Days (1998) - Klip
 The mulatto (1998) - Klip
 The Warhol nation (1997) - Lyd
 Canst thou, O cruel! (1997) - Klip
 Miranda (1997) - Lyd
 Familie II (1997) - Klip

Noter

Kilde

Eksterne henvisninger

 Profil på Vimeo.com
  (Startdato , Ophørsdato )
  (ikke aktiv)

Filmklippere fra Danmark

Henrik Vincent Thiesen


HSCSD, İngilizce  High Speed Circuit Switched Data yani Yüksek Hızlı Şebeke Anahtarlamalı Veri anlamına gelmektedir. 2G GSM standardında daha yüksek hızda veri yollamak için geliştirilmiş olur, 43.2 kbps'ye kadar hızlarda veri transferi sağlar.

Mobil telefon standartları

HSCSD


Das Naturschutzgebiet Schleife ist ein Naturschutzgebiet im Landkreis Görlitz in Ostsachsen. Es liegt in der Muskau-Hoyerswerdaer-Heide nahe dem Gleisdreieck der Bahnstrecken Spremberg–Hoyerswerda und Cottbus–Görlitz zwischen Spremberg und Schleife im Landkreis Görlitz. Gekennzeichnet ist es als ebene Sanderfläche  südlich einer Endmoräne als Kiefernaltholzgebiet mit natürlicher Verjüngung.

Der für die Muskauer Heide so typische Heidelbeer-, Preiselbeerwald mit den angrenzenden Besenheide-Flächen ist Lebensraum für das Birkhuhn. Weitere Vogelarten wie Schwarzspecht, Grünspecht, Buntspecht, Pirol leben dort. Seltene Bewohner sind u. a. die Ödlandschrecke.

Das 52 ha große Naturschutzgebiet wurde vom Regierungspräsidium Dresden am 11. Januar 2007 ausgewiesen.

Weblinks
 Verordnung des Regierungspräsidiums Dresden zur Festsetzung des Naturschutzgebietes "Schleife" vom 11. Januar 2007 (SächsABl. S. 412)

Siehe auch
 Altes Schleifer Teichgelände
 Liste der Naturschutzgebiete im Landkreis Görlitz

Literatur
 Hugo Weinitschke: Handbuch der Naturschutzgebiete der Deutschen Demokratischen Republik. Die Naturschutzgebiete der Bezirke Cottbus, Frankfurt (Oder) und Potsdam sowie der Hauptstadt der DDR, Berlin – Band 2.   S. 245

Schleife (Ort)
Naturschutzgebiet im Landkreis Görlitz

Schleife (Naturschutzgebiet)


සූකර උණ එසේත් නැතිනම් සූකර ඉන්ෆ්ලුවෙන්සාව, සූකර ඉන්ෆ්ලුවෙන්සා වයිරස (Swine Influenza Virus) මගින් ඇතිකරනු ලබන රෝගයකි.

රෝග
ඉන්ෆ්ලුවෙන්සා

සූකර උණ


Die ehemalige Leineinsel Klein-Venedig in Hannover war eine ab dem frühen 13. Jahrhundert bis nach dem Zweiten Weltkrieg zum Teil dicht bebaute Flussinsel, die sich in der Leine zwischen dem Hohen Ufer der Altstadt und der Calenberger Neustadt befand. Die Insel verschwand nach dem Krieg durch Zuschüttung eines Flussarmes und der darüber angelegten Straße Leibnizufer im Zuge der Umgestaltung Hannovers zu einer autogerechten Stadt.

Lage

Die später "Klein Venedig" genannte Leineinsel begann an der Aufteilung der Leine in Höhe des heutigen Neubaus der Oberfinanzdirektion an der Waterloostraße. Während der Hauptarm der Leine als Teil der Stadtbefestigung Hannovers direkt an die Altstadt heran- und an dieser entlanggeführt wurde, verlief der kleinere Brückmühlenarm östlich des Staatsarchivs und vereinigte sich in Höhe der Rossmühle wieder mit dem Hauptarm.

Eine weitere Leineinsel ist die Leineinsel Döhren. Auf ihr befindet sich eine gleichnamige Straße mit einer seit den 1980er Jahren entstandenen gehobenen Wohnsiedlung. sie liegt mehrere Kilometer flussaufwärts auf dem Gelände der ehemaligen Wollwäscherei und -kämmerei in Hannover-Döhren.

Geschichte

Eine frühe Bebauung der etwa 1,2 km langen Insel erfolgte auf ihrem südlichen Teil, dem früheren Ottenwerder, dann Mühlenplatz und später Friederikenplatz. 1226 wurde in Höhe der heutigen Karmarschstraße die städtische Klickmühle mit dem Wasserturm errichtet, der als "Bornkunst" die Brunnen Hannovers mit Flusswasser versorgte und erst Ende des 19. Jahrhunderts durch die Flusswasserkunst ersetzt wurde. Am weiter westlich gelegenen Brückmühlenarm wurde 1329 in Höhe des späteren Staatsarchivs die Brückmühle erbaut, unter der sich der "Mühlenkolk" dann zur beliebten Flussbadeanstalt, der Schraderschen Badeanstalt, entwickelte. Die alte Brückmühle wurde erst 1860/61, noch zur Zeit des Königreichs Hannover, durch einen Neubau des Architekten Ludwig Droste ersetzt. Anfang des 19. Jahrhunderts entstand im südlichen Teil der Insel das Friederikenschlösschen.

Die eigentliche Bebauung der "Insel" begann im 15. Jahrhundert auf dem nördlichen Teil. Hierzu befestigte die Stadt die Ufer des Werders mit Pfählen, den sogenannten "Specken", weshalb dieser Bereich der Leineinsel jahrhundertelang auch "Uppe den Specken" genannt wurde. Dieser nördliche Teil der Insel war über vier Brücken zugänglich: Der Weg über die Leintorbrücke, die Ernst-August-Straße und die Calenberger Brücke entwickelte sich zum wichtigsten Verkehrsweg zwischen der Altstadt und der Calenberger Neustadt, über den auch die Straßenbahnlinie verlief. Flussabwärts führte die Sommerbrücke von der Pferdestraße auf die Inselstraße und weiter über die Inselbrücke zur Calenberger Straße in Höhe der (nicht mehr vorhandenen) Langen Straße. Die beiden quer über die Leineinsel verlaufenden Straßen waren durch die schmale Rademacherstraße miteinander verbunden, die erst 1961 aufgehoben wurde. An sie erinnert die 1962 angelegte Rademachertreppe am gegenüberliegenden Leineufer.

Unmittelbar entlang der beiden Leinearme stiegen die verwinkelten und vom 16. bis zum frühen 19. Jahrhundert fast ausschließlich als Fachwerkhäuser errichteten Gebäude auf. An der Wasserseite waren häufig kleine Balkone angebracht – ein malerischer Anblick, der der Leineinsel mit ihren Brücken den Beinamen "Klein Venedig" einbrachte. Allerdings war die Insel im 20. Jahrhundert ein "sozial sehr herabgesunkener Stadtbereich", der im Zweiten Weltkrieg durch die Luftangriffe auf Hannover größtenteils zerstört wurde. Die meisten Reste wurden schließlich im Zuge des Wiederaufbaus der Innenstadt beseitigt, nachdem für die Verkehrsplanungen insbesondere der Brückmühlenarm zugeschüttet worden war, um darüber das Leibnizufer zu führen.

Als heute noch sichtbare Überreste der Leineinsel blieben der denkmalgeschützte Verlauf des Hauptarmes der Leine sowie die Leinebefestigungsmauer mit den Fundamenten der ehemaligen Bebauung erhalten.

Umgestaltung der historischen Ufermauern
Zwischen Ende 2013 und 2015 ließ die Stadt Hannover für rund 2,3 Millionen Euro die historischen Ufermauern () der Leine nördlich der Leintorbrücke sanieren und neu gestalten. Dies betraf einen 70 Meter langen Abschnitt auf der früheren Leineinsel gegenüber dem Hohen Ufer. Die Ufermauern hatten sich in den letzten Jahren zum Fluss hin geneigt und waren dadurch instabil geworden, so dass Einsturzgefahr bestand. Daher wurden die alten Mauern abgetragen und durch eine Stützwand aus Beton ersetzt, die mit dem alten Sandsteinmauerwerk weitgehend originalgetreu verkleidet wurde. Durch eine Uferpromenade mit Balkon und einer Treppe zum Wasser mit einer Aufenthaltsfläche wurde der Uferbereich wieder erlebbar.

Stadtarchäologische Untersuchungen 2014

Die baufällig gewordenen Ufermauern der Leine waren einst die Kelleraußenwände von Häusern auf der früheren Leineinsel, die vermutlich in der zweiten Hälfte des 17. Jahrhunderts entstanden sind. Nach Zerstörung des Gebäudebestandes durch die Luftangriffe auf Hannover im Zweiten Weltkrieg wurden in der Nachkriegszeit die letzten Reste eingeebnet und die Keller mit Bauschutt verfüllt. Darüber entstand ein Parkplatz. Vor der Umgestaltung der Ufermauern fanden wegen der geschichtlichen Bedeutung der Stelle von Anfang 2014 bis Anfang 2015 baubegleitend stadtarchäologische Untersuchungen und Ausgrabungen in einem etwa 65 ×12 Meter großen Bereich statt. Sie wurden von einem Grabungsunternehmen im Zusammenwirken mit der Denkmalbehörde der Stadt Hannover und dem Niedersächsischen Landesamt für Denkmalpflege vorgenommen. Bei den Ausgrabungen, die bis in eine Tiefe von 6,5 Metern gingen, wurden die verschütteten Keller freigelegt und denkmalfachlich dokumentiert.

Auf dem gegenüberliegenden Leineufer fanden Ende 2013 im Rahmen eines Bauvorhabens die stadtarchäologische Untersuchungen am Hohen Ufer statt. Weitere Untersuchungen erfolgen ab Ende 2015 in unmittelbarer Nähe im Bereich der Hofmarställe am Hohen Ufer. Die drei Untersuchungen stellen die ersten größflächigeren Ausgrabungen in der hannoverschen Altstadt seit den stadtarchäologischen Untersuchungen in den Jahren 1983 und 1987 am Bohlendamm, der zwischen der Marktkirche und dem Leineschloss verläuft, dar.

Funde

Im März 2014 hatten die Archäologen nach mehrwöchigen Ausgrabungen in Kellern aus dem 16. Jahrhundert bereits etwa 200 Befunde gesichert. Dazu zählen ein Brunnen mit einer Einfassung aus Sandsteinteilen und ein Gang zur Leine. Zu den Fundstücken zählt der Kopf einer Plastik aus anscheinend italienischem Marmor, die vermutlich im 15. Jahrhundert entstanden ist. Es wurden große Mengen von Ofenkachelbruch gefunden, der als Bodenverfüllung entsorgt wurde. Unter den Bruchstücken waren zum Teil qualitätsvolle Blaumalereien auf Fayencekacheln. Dazu zählen auch die Fragmente eines rund zwei Meter hohen niederländischen Fayence-Kachelofens im Barockstil, dessen Entstehungszeit wird auf 1750 bis 1770 datiert. Da etwa 90 Prozent der Ofenteile gefunden wurden, lässt er sich rekonstruieren. Des Weiteren wurden Modeln für Reliefkacheln gefunden, zum Teil mit dargestellten Personen, wie dem polnischen König Sigismund III. Diese Fundstücke lassen auf das Bestehen einer Ofenmanufaktur schließen. Ein gefundener Messingbarren diente vermutlich als Rohmaterial für Nadeln. Es fand sich auch ein Stilus aus Bronze.

Unter den Kellern des 16. Jahrhunderts stießen die Archäologen in 5 Meter Tiefe auf eine Reihe von metertief in den Uferschlamm gerammten Eichenpfählen, die als Fundament der Ufermauer dienten. Darunter befand sich eine erste Faschinenbefestigung des Leineufers, die aus Staken mit Flechtwerk bestand. Die Holzteile haben sich durch die Feuchtkonservierung am Fluss erhalten. Weitere Fundstücke in den tieferen Erdschichten ließen auf drei Handwerksbetriebe aus der Zeit des 14. Jahrhunderts schließen. Ihre Gewerbe waren Metallverarbeitung, Schusterei und Ledermacherei sowie Hornschnitzerei. Davon hat sich im Grundwasserbereich Fundmaterial aus organischen Stoffe, wie Leder und Textilien, erhalten. Historisch überliefert in diesem Bereich ist eine Lederwerkstatt aus der Zeit um 1400.

Literatur
 Franz Rudolf Zankl: Der Mühlenplatz. Ölbild von Burchard Giesewell. 1827, in ders. (Hrsg.): Hannover Archiv, Blatt S 59
 Waldemar R. Röhrbein: Leineinsel "Klein Venedig". In: Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein (Hrsg.) u. a.: Stadtlexikon Hannover. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2009, ISBN 978-3-89993-662-9, S. 396f. (mit einem Foto mit Pferden in der Pferdeschwemme von Wilhelm Ackermann, 1920).
 Conrad von Meding: City 2020: Kommt die Leine-Insel doch noch?, Hannoversche Allgemeine Zeitung, 5. Juli 2010, zuletzt abgerufen am 24. Februar 2014
 Conrad von Meding: Historische Altstadt / Die Leineinsel steht Modell / Bis zum Zweiten Weltkrieg war das Leineufer in der Altstadt von Wohnhäusern gesäumt – jetzt soll dieser Teil der Stadtgeschichte zumindest in Klein wieder auferstehen. auf der Seite der HAZ vom 23. April 2012, zuletzt abgerufen am 24. Februar 2014
 D. Puske-Peleitis: Hannovers Bürger fordern: Baut die schöne Leine-Insel auf Bild.de (ohne Datum)
 Architektur: Auf die Richtung kommt es an. In: Die Stadt am Wasser. Wie Hannover seine Ufer zu Leitlinien der Stadtentwicklung macht, Landeshauptstadt Hannover, Baudezernat, 2004, S. 18 u.ö.
 Kai Gößner, Friedrich-Wilhelm Wulf: Behagliche Wärme auf der Leineinsel – Ofenkachelfunde am Leibnizufer in Hannover. In: Archäologie in Niedersachsen 18/2015, S. 85–88

Weblinks

 Michael Thomas: Grabungsfunde am Leineufer, Foto-Dokumentation in der Hannoverschen Allgemeinen Zeitung vom 17. Februar 2014, zuletzt abgerufen am 24. Februar 2014
 Hannover | Altstadt/Alte Leineinsel (Zukunftsprojekt) auf skyscrapercity.com, fundierte Diskussion mit alten und neuen Stadtplänen, historischen Fotos und Darlegungen von Stadtrats-Beschlüssen
 Bernd Sperlich: Mauerreste der Leineinsel dürfen nicht entfernt werden auf myheimat.de vom 12. Januar 2012, mit historischem Fotomaterial
 , Videofilm von H1 (Fernsehen) vom 29. Juli 2014 (3:17 Min.)

Einzelnachweise

Ehemalige Insel
Erbaut im 16. Jahrhundert
Mitte (Hannover)
Calenberger Neustadt
Leine (Aller)
Archäologischer Fundplatz in Hannover

Leineinsel Klein-Venedig


Eugenio Andrés Lira Rugarcía (Puebla, 24 de julho de 1965) é um padre mexicano e bispo católico romano de Matamoros.

Eugenio Andrés Lira Rugarcía foi ordenado sacerdote em 22 de fevereiro de 1991 pela Ordem do Oratório e pelo Arcebispo de Puebla de los Angeles, Rosendo Huesca Pacheco. Foi ordenado em fevereiro de 1998 no clero da Arquidiocese de Puebla de los Ángeles, Puebla.

Papa Bento XVI em 24 de fevereiro de 2011, o nomeou bispo interino de Buxentum e vice-bispo de Puebla de los Ángeles. O arcebispo de Puebla de los Ángeles, Victor Sánchez Espinosa, celebra a consagração no dia 12 de abril o 12º aniversário de seu bispado; Os co-consagradores foram o Cardeal Norberto Rivera Carrera, Arcebispo do México; Rosendo Huesca Pacheco, Arcebispo de Puebla de los Angeles, Puebla, e Carlos Aguiar Retes, Arcebispo de Tlalnepantla.

Papa Francisco o nomeou bispo de Matamoros
 em 22 de setembro de 2016.

Ver também

Bispos católicos do México

Eugenio Andrés Lira Rugarcía


La danza en silla de ruedas es la modalidad de este deporte practicada con silla de ruedas, básicamente para personas con discapacidad física, una serie de bailes en pareja donde uno o los dos danzantes permanecen sentado sobre la silla de ruedas.

Este tipo de baile es un deporte con normas y reglamentación, es practicado a nivel mundial en más de 20 países.

Los bailes incluidos constan de dos tipos: los bailes latinos (chachachá, rumba bolero, samba, pasodobley el jive) y los bailes de salón (vals, tango, foxtrot y quickstep)

Se practica repartidos por todo el mundo, los cuales se hallan representados en la World Dance Sport Federation (WDSF). En muchos de estos países la danza en silla de ruedas está reconocido oficialmente como deporte.

Historia
El baile en silla de ruedas se originó en Suecia en 1968. Els-Britt Larsson quien usado silla de ruedas una de las pioneras de la Danza sobre silla de ruedas.
El Campeonato Mundial de danza en silla de ruedas 1998 en Japón fue el primer Campeonato Mundial de danza en silla de ruedas y durante el mismo año se introdujo como modalidad deportiva dentro del Comité Paralímpico Internacional. Actualidad, no parte del programa Paralímpico.

Clases y categorías
Existen dos clases de Danza en silla de ruedas:
LWD 1 (inglés: Level Wheelchair Dancing 1): 14 puntos o menos
LWD 2 (inglés: Level Wheelchair Dancing 2): más de 14 puntos
Existen diversas modalidades de Danza en silla de ruedas:
 Dúo: la modalidad  Duo, en que los dos miembros de la pareja bailan en silla de ruedas
 Combinado: la modalidad Combinado consiste en que sólo un miembro de la pareja baila en silla de ruedas
 Grupo
 Individual

Competiciones y campeonatos

Campeonatos europeos

Campeonatos mundiales

Referencias

Véase también

Enlaces externos
Baile en silla de ruedas
Fundación Cero Limitaciones. El programa Danza sobre silla de ruedas se desarrolla en alianza con el Instituto Distrital de recreación de deporte de Bogotá.

Accesibilidad
Deportes paralímpicos
Géneros de danza
Deportes en silla de ruedas

Danza en silla de ruedas


Veymut çamı (Pinus strobus), çamgiller (Pinaceae) 25 m'ye kadar boylanabilen, 9 m'ye kadar taç çapı yapabilen, gençlikte sivri, yaşlanınca genişleyen piramidal yapıda Kuzey Amerika'ya özgü çam türü.

Morfolojik özellikleri
Gövde kabuğu düzgün, parlak gri-yeşil, yaşlanınca çatlaklıdır. İğne yapraklar 5–10 cm uzunluğunda, mavi-yeşil renkte, yumuşak ve kenarları ince dişlidir. Erkek çiçekler sarı renktedir. Kozalak terminal durumlu ve uzun saplıdır. Aşağıya doğru sarkar. Teker teker veya birkaçı bir arada bulunur boyu 10–15 cm. kadardır. Tohumlar küçük kanatları çizgilidir.

Ekolojik özellikleri

Gençlikte hızlı büyür, tam güneş alanlarda gerçek formuna ulaşır. Kuraklığa ve donlara dayanıklıdır.

Veymut
Michigan'ın sembolleri
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Veymut çamı


An Kyllinga peteri in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Georg Kükenthal, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Kaare Arnstein Lye. An Kyllinga peteri in nahilalakip ha genus nga Kyllinga, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kyllinga

Kyllinga peteri


Patronyme

 Djamel Amrane (né en 1962), expert en arts martiaux algérien ;
 Djamila Amrane-Minne (1939-2017), écrivaine, poétesse, militante et professeure des universités franco-algérienne ;
 Hamza Fares Amrane (né en 1988), footballeur algérien ;
 Mohamed Amrane (né en 1994), footballeur algérien ;
 Mohand Idir Aït Amrane (1924-2004), poète, militant nationaliste algérien et grand défenseur de la culture amazighe ;
 Mounir Amrane (né en 1978), footballeur algérien ;
 Rachid Amrane (né en 1974), footballeur algérien ;
 Riad Amrane (né en 1978), joueur algérien de volley-ball.

Toponyme

 Beni Amrane, commune de la wilaya de Boumerdès en Algérie ;
 Barrage de Béni Amrane ;
 Oulad Amrane, ville de la province de Sidi Bennour, dans la région Casablanca-Settat, au Maroc ;
 Sidi Amrane, commune de la wilaya d'El M'Ghair en Algérie.

Autre
 Hôpital Khelil Amrane, hôpital algérien situé à Béjaïa

Amrane


Balçova, Türkiye'nin İzmir ilinin bir ilçesidir. İlçenin doğusunda Konak, doğu ve güneyinde Karabağlar, batısında Narlıdere ilçeleri, kuzeyinde İzmir Körfezi bulunmaktadır. İzmir'in merkezine 8 kilometre uzaklıktadır. İlçe merkezinin yayılım alanının denizden uzaklığı 20 ila 80 metre arasında değişmektedir. İlçenin havaalanına uzaklığı ise 18 kilometredir. Balçova, anakent sınırları içerisinde yer alır. İlçe denize yakın yani kuzey tarafa kurulmuştur. Güney tarafı ise orman ve dağlarla kaplıdır. Yüzölçümü 16 km2 olup nüfus yoğunluğu 3.229'dur. Yüzölçümü bakımından İzmir'in en küçük ilçesidir. Konak ilçesine bağlıyken 3 Haziran 1992 tarihli 3806 sayılı kanunla ilçe olmuştur. Balçova Termal Tesisleri, Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi, İzmir Ekonomi Üniversitesi ve Türkiye'nin ikinci büyük teleferiği olan Balçova Teleferiği bu ilçenin sınırları içerisinde yer almaktadır. 2008 yılında sakıncalı olduğu gerekçesiyle kapatılan Balçova Teleferiği 31 Temmuz 2015 tarihinde yeniden açılmıştır.

Tarihçe
Balçova'nın tarihteki yeri ilçede bulunan kaplıcaların tarihi ile aynı döneme rastlar. Bu tarih MÖ 1200 yıllarına denk gelir. Dünyanın en önemli destanlarından biri olan İlyada ve Odesia'nın yazarı olan şair Homeros MÖ 8 yy. da İzmir'de yaşamıştır. Homeros'un İlyada Destanı'nın bir bölümünde bahsettiği Agamemnon ve Menelaos Troia "Truva" seferini yapan Akhai ordusunun başında bulunan iki komutandır. Askerlerin burada şifa bulması ve de yaralarının iyileşmesi üzerine şifalı suyun çıktığı yerlere tesis olarak kapalı hücreler yapılmıştır. Tarih boyunca birçok medeniyetin hakimiyeti altına girmiştir. Türklerin bölgeye gelmesi 1300'lü yıllarda, hakimiyet kurması ise 1400'lü yıllarda olmuştur. 1910 yılına ait İzmir Vilayeti Haritası'nda Balçova Köyü olarak adlandırılan bölgede ilk belediye 01.03.1963 yılında kurulmuştur. İlçe 1980 yılında Narlıdere merkez olarak şube konumuna gelmiş, 03.06.1992 tarihinde ise tekrar belediye durumuna getirilmiştir.
İlçenin tarihi İzmir'in tarihi ile iç içe olup tahminen 3000 yıllık bir geçmişe sahiptir. İlçenin ilk sakinleri bugünkü Narlıdere'nin deniz kenarında oturmakta idiler. O dönem denizlerden gelen korsan istilasından kurtulmak için bugünkü Balçova'nın kurulduğu eski Balçova köyüne göç ederek yerleşmişlerdir.
O dönemde Ayesefit olarak kullanılan köyün adı, köy arazisinin büyük bir kısmının balçık olması nedeniyle Balçık Havi olarak değişmiş ve daha sonra ise bugünkü ismi olan Balçova adını almıştır.
Çeşitli medeniyetlerin yer aldığı Balçova'da bugün Romalılardan kalma Agememnon Kaplıcaları ve Yunanlardan kalma bir su kuyusu ve mahzeni bulunmaktadır.

Coğrafya
Balçova'nın yüzölçümü 16 km2'dir. İlçenin 6 km doğal sahil şeridi bulunmakta, ayrıca bir adet baraj gölü (Cengiz Saran Barajı) ve 5 adet dere (Yahya Deresi, Sarıpınar Deresi, Hacı Ahmet Deresi, Molla Kuyu Deresi ve Ilıca Deresi) mevcuttur.
İnciraltı dışında ilçenin kuzey kısmında ormanlar ve seracılık vardır. Orta taraflar yerleşim yeri olarak seçilmiştir. Güney taraf dağlık olduğu boş bırakılmıştır. Dağın eteklerinde ise ormanlık alan vardır. Bazen kışın soğuk olduğunda çok az kar yağan İzmir'in bu tepesinde kar görebilirsiniz.

Bu ilçede Akdeniz iklimi görülmektedir. Yazları sıcak ve kurak kışları ılık ve yağışlı geçer. İlçede hüküm süren Akdeniz iklim şartlarına ve toprak özelliklerine bağlı olarak farklı bitki toplulukları yer almaktadır. İklim şartlarına göre oluşan ve doğal ortamda denge halinde olan bitki toplulukları asıl Akdeniz bitki topluluklarından oluşmaktadır.
Balçova ve çevresindeki toprak oluşumunda coğrafi-jeomorfoloji ana materyal özellikler ve zamana bağlı olarak fiziksel ve kimyasal özellikler, çok değişik olan farklı toprak gruplarını meydana getirmiştir. Bunlar, Zonal ve Azonal toprak gruplarından oluşmaktadır. Zonal topraklar "Kırmızı Akdeniz Toprakları" Akdeniz iklim şartlarının etkisi ile oluşmuş bu toprağa Teleferik Dağının eteklerinde rastlanmaktadır. Bu toprak verimlilik yönünden orta ve kireç yönünden oldukça fakirdir. Azanol topraklar (Alüvyal topraklar) bu toprak çeşidi Balçova yerleşim merkezi ile kıyı arasında dar bir şerit halinde uzanan ovada yaygındır. Kumlu, millî ve killi bünyededir. Ayrıca ova yüzeyi ile güneyde yükselen dağlık kesim arasındaki eteklerde Kolüvyal topraklar gelişmiştir. Çatalkaya'nın kuzey yamaçlarında maki, Teke Dağının yamaçlarında ise çoğunlukla kısa boylu çalılardan oluşan garig türleri stabil duruma geçmiştir.

Nüfus

Ekonomi
İlçenin Ata Caddesi ve Mithatpaşa Caddeleri ticari açıdan büyük öneme sahiptirler. Ata Caddesi üzerinde birçok dükkân, mağazalar ve bankalar yer almaktadır. Mithatpaşa Caddesi üzerinde ise birçok Alışveriş merkezi yer almaktadır. Kipa AVM, Agora AVM, Palmiye AVM, Özdilek AVM, Ege Park Balçova, Asmaçatı AVM, Balpa AVM, Selway Novada Outlet AVM, İstinye Park gibi alışveriş merkezlerinin açılması ile ilçe önemli bir cazibe merkezi haline gelmiştir.

İlçenin ve İzmir'in tek marinası olan İzmir Marina gerek sosyal tesisleri gerekse bünyesinde tekne alım-satımlarının yapıldığı Yatmarket ile bölgeye önemli bir ticari hareket sağlamaktadır.

Kültür

Turizm
İlçe, iç turizm ve dış turizm faaliyetleri sürdürülmektedir. Balçova'nın doğal çekiciliklerinin temelinde, ilçe merkezinin hemen güneyinde 500 m.'ye yaklaşan bir yükselti alanı, onun önünde eğimi kıyıya doğru yavaş yavaş azalan bir etek ovası ve deniz kıyısının varlığı yatmaktadır. Bu üçlü morfolojik yapıyı ormanlar, ve termal sular tamamlamaktadır. Balçova ilçe merkezinin yaslandığı Dede Dağı, başta Ilıca Deresi olmak üzere, diğer derelerle yarılmış, büyük kısmı ormanlarla kaplı bir röfleye sahiptir. Ayrıca Agamemnon kaplıcaları ilçeye önemli derece yabancı (özellikle İskandinav) turist çekmiştir. İlçede 3 adet 5 yıldızlı otel (Kaya Otel, Wyndham ve Ramada Encore) ve bir adet termal otel bulunmaktadır.

Yönetim

Belediye başkanları

 1992 yılında Balçova'nın Konak'tan ayrılmasıyla Mustafa Şentürk ara seçimlerde belediye başkanı seçilmiştir.

Eğitim
İlçede, 9 ilköğretim okulu, 6 orta öğretim kurumu bulunmakta; 8236 öğrencinin eğitim gördüğü bu okullarda 406 öğretmen görev yapmaktadır. İzmir Ekonomi Üniversitesi ve Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi ilçe sınırları içerisinde yer almaktadır.

Altyapı

Ulaşım
Balçova ilçesinde Üçkuyular Vapur İskelesi ile deniz ulaşımı sağlanırken karayolu bağlantıları açısından da ilçe önemli bir noktada yer almaktadır. İzmir Çevre Yolu ile ulaşım olanağı vardır. Ayrıca bu çevre yolu sayesinde Balçova'dan Adnan Menderes Havalimanı'na 15 dakikada ulaşılabilmektedir. İzmir-Çeşme Otoyolu da ilçeden geçmektedir. İzmir metrosunun M1 hattının Balçova'ya uzatılması için inşaat çalışmaları devam etmektedir. İlçede üç Bisim istasyonu bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Balçova Belediyesi
 Balçova Kaymakamlığı

Balçova


شيستر هاردي الدريتش  وهو سياسي أمريكي ينتمي إلى الحزب الجمهوري، ولد في 10 تشرين الثاني - نوفمبر من سنة 1863 في ولاية أوهايو الأمريكية تخرج الدريتش من جامعة ولاية أوهايو في سنة 1888 انتخب شيستر هاردي الدريتش حاكما على ولاية نبراسكا الأمريكية في سنة 1911 واستر الدريتش في منصبه كحاكم للولاية إلى سنة 1913 توفي شيستر هاردي الدريتش في 10 أذار - مارس من سنة 1924.

المراجع

جمهوريون من ولاية نبراسكا
أشخاص من ديفيد سيتي (نبراسكا)
أشخاص من مقاطعة أشتابولا (أوهايو)
أشخاص من مقاطعة بوتلر (نبراسكا)
أعضاء مجلس شيوخ ولاية نبراسكا
حكام ولايات أمريكية من الحزب الجمهوري
حكام ولاية نبراسكا
خريجو جامعة أوهايو الحكومية
رؤساء بلديات في نبراسكا
قضاة محكمة نبراسكا العليا
قضاة محكمة ولاية نبراسكا
ماسونيون أمريكيون
مواليد 1862
مواليد 1863
مواليد في أوهايو
ميثوديون أمريكيون
وفيات 1924
ميثوديون من نبراسكا

شيستر هاردي الدريتش


Le quai du Maréchal-Juin est une voie de circulation se trouvant à Saint-Cloud.

Situation et accès

Ce quai suit le parcours de la route départementale 7.

Il est desservie par la ligne 2 du tramway d'Île-de-France dont le tracé se trouve entre le quai et la Seine.

Origine du nom
Ce quai a été renommé pour rendre hommage à Alphonse Juin (1888-1967), maréchal de France.

Historique

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
 Parc de Saint-Cloud.
 Île Monsieur.

Notes et références

Transport routier en Île-de-France
Marechal Juin
Marechal Juin

Quai du Maréchal-Juin


قسطنطين زريق (5 نيسان 1909 – 12 آب 2000) هو مؤرخ ومُفكر سوري من دمشق، كان أحد أشهر دعاة القومية العربية في العصر الحديث. عُيّن وزيراً مفوضاً للجمهورية السورية في الولايات المتحدة الأميركية سنة 1946 وعضواً في وفدها المؤسس لدى الأمم المتحدة. وفي عام 1949 أصبح رئيساً لجامعة دمشق ثم رئيساً بالوكالة للجامعة الأميركية في بيروت حتى سنة 1957. كما عمل رئيساً لمجلس أمناء مؤسسة الدراسات الفلسطينية في بيروت من 1967 وحتى عام 1983، وأستاذاً في قسم التاريخ في الجامعة الأميركية حتى عام 1977. يعود الفضل إليه في ابتكار مصطلح النكبة للإشارة إلى طرد الفلسطينيين من أراضيهم عام 1948.

البداية
ولِد قسطنطين زريق في حي القيمرية بدمشق وهو ابن عائلة أورثوذكسية متوسطة الحال. دَرس في مدرسة الآسيّة ونظراً لتفوقه العِلمي، تم إرساله إلى الجامعة الأميركية في بيروت عن طريق منحة قدمها له الدكتور فيليب حتي، مُدرّس التاريخ في تلك الجامعة. كان زريق راغباً بدراسة الهندسة لا التاريخ، ولكنه غيّر مجال اختصاصه في السنة الأخيرة، عندما قرر فيليب حتي مغادرة الجامعة الأميركية للذهاب إلى جامعة برنستون في الولايات المتحدة. تبناه الدكتور أسد رستم في الجامعة الأميركية قائلاً إن خلفية قسطنطين زريق بالرياضيات دربته على الدقة والموضوعية والتتبع في الاستنتاج، ما سوف يجعل منه مؤرخاً بارعاً في المستقبل.

سافر زريق إلى الولايات المتحدة لإكمال اختصاصه بالتاريخ ووصل إلى جامعة شيكاغو في حزيران 1928. وبعد نيله شهادة الدكتوراه ذهب إلى جامعة كولومبيا لدراسة تاريخ الدول الهلنستية وتاريخ أوروبا القديم. وأخيراً وصل إلى جامعة برنستون، حيث دَرس التاريخ العربي على يد الدكتور فيليب حتي، الذي كان قد تبناه عِلمياً منذ أن كان طالباً مدرسياً. عاد بعدها قسطنطين زريق إلى لبنان وعُيّن أستاذاً لمادة «تاريخ العرب» في الجامعة الأميركية في بيروت سنة 1930.

العروة الوثقى
اهتم قسطنطين زريق بشؤون الطلاب وقدم دعماً فكرياً ولوجستياً غير محدود لجمعية العروة الوثقى الطلابية التي نشطت في الجامعة الأميركية منذ الحرب العالمية الأولى، المعنية بتشجيع الوعي القومي لدى الطلاب وحثهم على ممارسة الكتابة والخطابة باللغة العربية الفصحى. كما أصر الدكتور زريق على إعطاء كافة محاضراته باللغة العربية، رافضاً التحدث مع الطلاب باللغة الإنكليزية بالرغم من أن الجامعة كانت أميركية الإدارة والهوية، تتبع مجلس أمناء منتخباً في مدينة نيويورك.

تأسيس عصبة العمل القومي
انضم قسطنطين زريق في شبابه إلى لفيف من القوميين العرب الذين أسسوا عصبة العمل القومي في قرية قرنائل اللبنانية عام 1932. وكان بين مؤسسيها المفكر القومي زكي الأرسوزي والسياسي الدمشقي صبري العسلي، إضافة لرئيسها الشاب، عبد الرزاق الدندشي. وقد تم تأسيس تنظيم سري لدعم عصبة العمل القومي، عُرف باسم «المجموعة القومية العربية،» وكان قسطنطين زريق في صدارته، مع العِلم أن عمله في الجامعة الأميركية في بيروت كان يمنعه من الانضمام إلى أي تنظيم سياسي. عَمل معه في هذا التنظيم درويش مقدادي من فلسطين وفؤاد المفرّج من سورية، وكلاهما من طلاب زريق المتفوقين في الجامعة الأميركية. عقدوا أول اجتماع لهم في منطقة البسطة في بيروت والثاني في داره الكائنة في شارع جان دارك القريب من مكان عمله. وقد وضعوا خلاصة أفكارهم ومبادئهم في كتاب صغير مُغلف باللون الأحمر، أطلق عليه «الكتاب الأحمر.» كان هدفهم التغلغل في الجمعيات والأحزاب الرئيسة القائمة يومها في سورية ولبنان والوصول إلى قمة الهرم فيها ليتمكنوا من التأثير على قراراتها المتعلقة بالقضية العربية.

وزيراً في أمريكا
وفي آذار 1945، تم استدعاؤه إلى دمشق لمقابلة رئيس الجمهورية شكري القوتلي، الذي قام بتعيين قسطنطين زريق مستشاراً أولاً في المفوضية السورية في واشنطن وعضواً في الوفد السوري المؤسس للأمم المتحدة، برئاسة رئيس الحكومة فارس الخوري. وعند استدعاء السفير ناظم القدسي إلى دمشق، أصبح قسطنطين زريق وزيراً مفوضاً لدى حكومة الرئيس الأميركي هاري ترومان، الذي قدم له أوراق اعتماده يوم 13 شباط 1946. صرف الدكتور زريق جهداً كبيراً في الدفاع عن استقلال سورية وعن القضية الفلسطينية التي آمن بها وعمل كثيراً من أجلها طوال حياته. وقد وضع كتاباً عن احتلال فلسطين سنة 1948، أدرج من خلاله عبارة «النكبة» وقام بإدخالها على القاموس السياسي العربي.

رئيساً لجامعة دمشق 1949- 1952
عاد الدكتور زريق إلى لبنان لإكمال عمله في الجامعة الأميركية إلى أن تم استدعاؤه إلى دمشق مجدداً في نيسان 1949 من قبل حاكم سورية الجديد، الزعيم حسني الزعيم، الذي طلب منه تسلم حقيبة الخارجية في عهده ولكنه رفض، فعرض عليه رئاسة جامعة دمشق. وقد أصدر حسني الزعيم مرسوماً خاصاً بقسطنطين زريق، لكونه أول رئيس للجامعة من خارج ملاك الدولة السورية.

العودة إلى الجامعة الأميركية
عاد الدكتور زريق إلى عمله العِلمي في لبنان، وعُيّن عميداً للكليات ثم نائباً لرئيس الجامعة الأميركية ثم رئيساً بالوكالة من 19 كانون الثاني 1955 وحتى سنة 1957. وضع الدكتور زريق خلال ولايته برنامج الدراسات العربية المعاصرة في الجامعة الأميركية وذهب على رأس وفد رفيع من الأستاذة إلى مصر لمقابلة الدكتور طه حسين والإستفادة من تجربة جامعة فؤاد الأول في الدراسات والأبحاث. وخلال رئاسته، شهدت الجامعة الأميركية اضترابات عنيفة نتيجة إنقسام الطلاب حول حلف بغداد والعدوان الثلاثي على مصر وزيارة الرئيس التركي عدنان منديريس إلى لبنان. أيد الدكتور زريق النشاط الطلابي المعادي للغرب داخل الجامعة ولم يخفي تبنيه ودعمه لجمعية العروة الوثقى التي انتسب لها وهو طالب وكانت يومها برئاسة الطالب السوري ثابت المهايني. نظمت الجمعية مظاهرة حاشدة ضد حلف بغداد يوم 27 أذار 1954، وحصلت مواجهة على أبواب كلية الطب، أدت إلى مقتل طالب من جمعية المقاصد الخيرية وأخر من الحزب التقدمي الإشتراكي الذي كان يتزعمه كمال جنبلاط. قامت القوة الأمنية باستخدام الرصاص الحي لنفريق المنتظاهرين، متحججة بأنهم اطلقوا النار من داخل الجامعة، ودخلت الحرم الجامعي بالرغم من معارضة الدكتور زريق، بحثاً عن الطلاب المنتمين إلى العروة الوثقى. شُنّ هجوم عنيف على القوة الأمنية يومها، من قبل كمال جنبلاط من داخل البرلمان اللبناني وعبر جريدة النهار التي كان يديرها الصحفي غسان تويني، صديق قسطنطين زريق.

وبالرغم من قربه من الحراك الطلابي، إلى أن الدكتور زريق لم يكن بوسعه إلا الموافقة على حل - وهو في سدة رئاسة الجامعة، يوم 29 أيار 1954. كما تم فصل 15 طالب أدينوا بتزعم الحراك، تحت ضغط مباشر من الأستاذة الأميركيين الموجودين في الهيئة التدريسية للجامعة. عقد الدكتور زريق مؤتمراً صحفياً يوم 30 أيار 1954، أعرب فيه عن أسفه الشديد عن الطريقة التي تمت من خلالها معالجة الأزمة مع الطلاب. في عمله الجديد قام الدكتور زريق بوضع قانون حديث لكلية العلوم وعمل على رفع نسبة الطالبات السوريات، التي وصلت في عهده إلى 1:4 من الذكور، بالمقارنة مع الجامعة المصرية يومها، التي كانت نسبة الإناث فيها 1:13. وقام بإيفاد 300 طالب سوري إلى أوروبا لإكمال دراساتهم العليا على حساب الدولة، ووضع قانوناً للتعليم الثانوي المجاني في سورية، بالتعاون مع صديقه الدكتور عبد الوهاب حومد، نائب حلب في البرلمان السوري وأستاذ القانون في جامعة دمشق، الذي طرح القانون أمام السلطة التشريعية لتتم الموافقة عليه في جلسة 5 أيلول 1950.

ولكن قسطنطين زريق استقال من رئاسة جامعة دمشق في 8 آذار 1952، عندما حَصلت مواجهة بينه وبين العسكر، عندما منعهم من دخول الحرم الجامعي بحثاً عن طالب رفض تسلّم شهادته الجامعية من رئيس الدولة في حينها العقيد أديب الشيشكلي. فقد صفعه العسكري على وجهه ودخل بالقوة إلى جامعة دمشق، في حادثة أليمة ظلّ قسطنطين زريق يتحاشى ذكرها حتى وفاته. حاول الشيشكلي إرضاءه وأقام حفلاً تكريمياً على شرفه، قُلّد فيه قسطنطين زريق وسام الاستحقاق السوري من الدرجة الأولى.

العودة إلى الجامعة الأميركية
عاد الدكتور زريق إلى عمله العِلمي في لبنان، وعُيّن عميداً للكليات ثم نائباً لرئيس الجامعة الأميركية في بيروت ثم رئيساً بالوكالة من 19 كانون الثاني 1955 وحتى سنة 1957. وضع الدكتور زريق خلال ولايته برنامج الدراسات العربية المعاصرة وذهب على رأس وفد رفيع من الأساتذة إلى مصر لمقابلة الدكتور طه حسين والاستفادة من تجربة جامعة فؤاد الأول في الدراسات والأبحاث. وخلال رئاسته، شهدت الجامعة الأميركية اضطرابات عنيفة نتيجة انقسام الطلاب حول حلف بغداد والعدوان الثلاثي على مصر وزيارة الرئيس التركي عدنان منديريس إلى لبنان. أيد الدكتور زريق النشاط الطلابي المعادي للغرب داخل الجامعة ولم يخفِ تبنيه ودعمه جمعية العروة الوثقى التي انتسب لها وهو طالب وكانت يومها برئاسة الطالب السوري ثابت المهايني. نظمت الجمعية مظاهرة حاشدة ضد حلف بغداد يوم 27 آذار 1954، وحصلت مواجهة على أبواب كلية الطب، أدت إلى مقتل طالب من جمعية المقاصد الخيرية وآخر من الحزب التقدمي الاشتراكي الذي كان يتزعمه كمال جنبلاط. قامت القوة الأمنية باستخدام الرصاص الحي لتفريق المتظاهرين، متذرعة بأنهم أطلقو

ا النار من داخل الجامعة، ودخلت الحرم الجامعي بالرغم من معارضة الدكتور زريق، بحثاً عن الطلاب المنتمين إلى العروة الوثقى. شُنّ هجوم عنيف على القوة الأمنية يومها، من قبل كمال جنبلاط من داخل البرلمان اللبناني وعبر جريدة النهار التي كان يديرها الصحفي غسان تويني، صديق قسطنطين زريق.

وبالرغم من قربه من الحراك الطلابي، إلا أن الدكتور زريق لم يكن بوسعه إلا الموافقة على حلّ جمعية العروة الوثقى، وهو في سدة رئاسة الجامعة، يوم 29 أيار 1954. كما تم فصل 15 طالباً أدينوا بتزعم الحراك، تحت ضغط مباشر من الأساتذة الأميركيين الموجودين في الهيئة التدريسية للجامعة. عقد الدكتور زريق مؤتمراً صحفياً يوم 30 أيار 1954، أعرب فيه عن أسفه الشديد للطريقة التي تمت من خلالها معالجة الأزمة مع الطلاب. وكان لمواقفه القومية الدور الأكبر بعدم تسميته رئيساً للجامعة إلا بالوكالة، بتحريض من وزير خارجية لبنان شارل مالك، زميل زريق في الأمم المتحدة، المحسوب على رئيس الجمهورية اللبنانية كميل شمعون، المؤيد للغرب. وعندما رُشح الدكتور زريق لرئاسة الجامعة مجدداً سنة 1965، تم استبعاده مرة ثانية ولنفس الأسباب.

ما بعد الجامعة الأميركية
انتُخب قسطنطين زريق عضوا مراسلاً في مجمع اللغة العربية في دمشق عام 1954 وممثلاً للجمهورية السورية في المجلس التنفيذي لمنظمة اليونيسكو ما بين 1950-1954 وعضواً في اللجنة العالمية للتاريخ التابعة لها حتى عام 1969. وظلّ يُدرّس في الجامعة الأميركية حتى عام 1977 ليتجه بعدها إلى الولايات المتحدة أستاذاً زائراً في جامعة كولومبيا وجامعة جورج تاون وجامعة يوتا. وقد منحته جامعة ميشغن الأميركية شهادة دكتوراه فخرية وانتخب عضواً فخرياً في الجمعية التاريخية الأميركية. كما حاضر الدكتور زريق في عدة جامعات عالمية، في أثينا واسطنبول وفينا وجينيف ولاهاي وميونخ وأوكسفودر وكامبردج، وفي عام 1977 عُيّن مستشاراً للصندوق العربي للإنماء الاقتصادي ولدولة الكويت. وفي عام 1967، انتخب زريق رئيساً لمجلس أمناء مؤسسة الدراسات الفلسطينية ثم رئيساً فخرياً لها مدى الحياة. وكان له مساهمة كبيرة بحفظ وثائق المركز خلال الاجتياح الإسرائيلي لمدينة بيروت سنة 1982.

الوفاة
توفي الدكتور قسطنطين زريق في مستشفى الجامعة الأميركية في بيروت عن عمر ناهز 91 عاماً في 12 آب 2000. وكان آخر لقاء صحفي أدلى به قد نُشر في جريدة الخليج بتاريخ 10 كانون الأول 1999، أي قبل ثمانية أشهر من وفاته. وصفته الجامعة الأميركية بالقول: «كان عملاقاً في عصره، ومع ذلك اتسمت شخصيته بالتواضع واللطف، وكان يعامل الجميع، طلاباً كانوا أم قادة دول، بنفس الرسمية والاحترام.»

أفكاره

آراؤه عن المجتمع العربي
خلال الخمسين عامًا الأخيرة من حياته، كرس زريق جهده لمحاولة حل مختلف القضايا التي تخص المجتمع العربي. كان هدفه اكتشاف وسيلة لتحويل المجتمع العربي جذريًا وسريعًا إلى مجتمع «عملي وعقلاني وعلمي». ركز زريق اهتمامه على المجتمع العربي المعاصر وأزمة الحضارة العربية الحالية. وألقى باللوم على تغير الشخصية العربية كسبب لضعف الحضارة العربية. وأشار زريق إلى أن الابتعاد عن «أفكار الوحدة والولاء والنظرة الشاملة أدى إلى استبدال الدوافع الروحية بأخرى مادية». على الرغم من أن عملية التراجع هذه تعتبر سببًا داخليًا، إلا أن زريق أرجع سبب النهضة العربية الحديثة إلى عوامل خارجية. كان أحد المساهمين الخارجيين، والذي يعتقد زريق أنه لعب دورًا مهمًا في تحفيز التغيير في المجتمع العربي، هو الحضارة «الغربية» أو الحضارة الحديثة. ولأن الغرب استمر في فرض نفسه على المجتمع العربي، كان من الضروري أن يعمل العرب على فهمه من أجل مواجهته. حث زريق المجتمع العربي على مواكبة الحضارة الحديثة وقبول التأثيرات العلمية والتكنولوجية لها بدلاً من تجاهلها.

ومن أجل تنشيط المجتمع العربي، طالب زريق بضرورة إحداث تغيير جذري في الحياة العربية. ودعا إلى التركيز على «العلم والإنتاجية»، وشدد على أن نهوض المجتمع العربي مرهون بما إذا كانت هذه الفكرة ستصبح جزءًا من «مشاعر وأفكار العرب ومصدر إرادتهم».

على الرغم من تلك الأهمية القصوى للعلوم والتكنولوجيا، اعتبر زريق مُثُل المواطنة والقومية والوحدة متطلبات إضافية وضرورية لتحديث المجتمع العربي. أصر زريق على أن الجمع بين القوى العقلانية والقوى الأخلاقية من شأنه أن يؤدي إلى مستقبل ناجح.

تعمق زريق في وصف التحدي الأساسي للحضارة العربية. كان يعتقد أن العقلانية هي «الشرط الأساسي الذي يشمل جميع المتطلبات الأساسية الأخرى» لمستقبل مجتمع عربي حديث. رأى أن مكافحة التخلف الثقافي أخطر معركة في الكفاح من أجل مجتمع عربي حديث، وأن من خلال التفكير العقلاني فقط يمكن للمجتمع العربي أن يتطلع إلى المستقبل، ويدرك إمكاناته، ويبني حضارة أسمى.

أوضح زريق أن المجتمع العربي «يجب أن ينضم إلى العالم الحديث»، وللقيام بذلك، يجب أن يغير أساليبه السابقة. وذكر زريق قائمة بالتغييرات التي يجب إجراؤها حتى تنجح تلك الثورة التحديثية: يجب أن يكون هناك استخدام للآلة على نطاق واسع، ويجب الفصل بين الدولة والدين، ويجب اعتبار الروح العلمية لكل فرد وللمجتمع عنصرًا أساسيًا لا بد من تنشيطها. بالإضافة إلى ذلك، يجب أن يكون المجتمع العربي منفتحًا على القيم العقلانية والروحية للحضارات الإنسانية الأخرى.

تأمله للثقافة العربية
يرى زريق أن القوى البشرية التي تصنع الثقافة هي القوى الحضارية للعقل البشري في وظائفه النقدية والإبداعية. ركز زريق على قيم الصدق والعمل الجاد والمثابرة والجدية والالتزام والمسؤولية والحرية باعتبارها القيم التي تتيح للإنسان اكتساب المعرفة العلمية وتنمية الشعور بالجمال والعدالة. تأثر زريق بالمفكر المصري البارز طه حسين، الذي كان يؤمن بشدة أن تقدم المجتمع العربي يعتمد على تعليم كل فرد. كان حسين وزيراً للتربية والتعليم في مصر عام 1950 وتمكن عن طريق جهوده من توفير التعليم المجاني لجميع المصريين. سعى كلا المثقفين إلى مساعدة العرب في كشف جواهرهم الخفية التي من شأنها أن تؤدي إلى مجتمع عربي أكثر تقدمًا. ركز زريق على تشجيع الشعوب العربية للوصول إلى قواها البشرية المخفية التي تستطيع أن تمكنها من العمل نحو مجتمع عادل وأخلاقي. وقدم زريق ما أسماه «ثورة العقل»، حيث دعا إلى وحدة عربية وطنية تقوم على «ديمقراطية علمانية يمكن فيها للأفراد والمجتمعات المتنوعة تحقيق أهدافهم في إطار من التسامح والاحترام المتبادل».

المساهمة في القومية العربية
بالنسبة إلى زريق، كانت القومية العربية «مشروعًا حضاريًا وليست هوسًا دفاعيًا بحدود هوية تحتاج إلى الحماية». لكي ينجح المشروع كان على الشعب العربي تحمل مسؤوليات كبيرة. وشدد زريق على أن الثقافة العربية يجب «اكتسابها وخلقها بالجهد البشري». أكد زريق في كتابه «في المعركة من أجل الثقافة» (1964) على أهمية الدور الحاسم للفاعلية البشرية:

«إن العوامل الرئيسية في التغيرات الحضارية هي في نظرنا عوامل بشرية طوعية مكتسبة. . . . العوامل الطبيعية أو البيئية، مثل العرق والوراثة، والوضع الجغرافي، والنظام الاقتصادي، والظروف الاجتماعية والفكرية والأخلاقية، كلها احتمالات أو روابط. والإمكانيات والروابط لا تصنع الحياة، ولا تؤدي إلى نشوء ثقافات. إن الإنسان هو الذي يدرك هذه الروابط ويسعى للتغلب عليها، وهو الذي يدرك الإمكانات ويعمل على تحقيقها، هو الصانع. بهذا الوعي وهذا الجهاد تنهض الحضارات وتنهار».

رفض زريق مذاهب الحتمية والأحادية السائدة في نظريات الثقافة كما في العقل التقدمي المرتبط بفكر التنوير الأوروبي، والتقدم التطوري في وضعية داروين، ومشيئة الله في الديانات التوحيدية. كان يعتقد أن تلك المذاهب «فُرِّضَت على تاريخ البشرية بدلاً من اشتقاقها من معطياتها الملموسة».

كان أول عمل منشور بارز لزريق، مبني على محاضرة ألقاها في عام 1938، بعنوان الوعي العربي. قدم في الكتاب مفهوم "الرسالة العربية" وذكر أن هدف كل أمة هو "الرسالة التي تنقلها إلى الثقافة الإنسانية والحضارة العامة" وأن أمة بلا رسالة لا تستحق اسم أمة. رأى أن الوعي بوجود "رسالة وطنية" سوف يمنح النضال العربي من أجل الاستقلال قوة ومعنى جديدين ويعيد للعرب دورهم العالمي. أما بالنسبة للرسالة العربية نفسها، ففي العصر الحالي تمثل "استيعاب معرفة الغرب والانضمام إليه بالآراء الناشئة كرد فعل عليها [تلك المعرفة]، ودمج ذلك في وحدة جديدة تكون علامة للحياة الآتية، وأن ينتشر العرب في العالم كما نشروا حضارتهم الرائعة في العصور الماضية".

وفي هذا العمل أيضًا دعا زريق إلى «فلسفة وطنية»، والتي وصفها بالفكر الذي يتشربه شباب الأمة جنبًا إلى جنب مع مشاعرهم، لتشكيل «عقيدة قومية». ورأى أن هذه الفلسفة ضرورية للتجديد الوطني.

مناقشة القومية والدين
بينما اعتقد العديد من المفكرين المتنورين أن الدين ليس عاملاً أساسيا في تشكيل للأمة، سعى زريق «إلى إقامة علاقة بين الإسلام والقومية العربية». خلال بحثه وملاحظته، ربط زريق بين الدين والقومية. على الرغم من أنه لم يكن مسلمًا، كان زريق يعتقد أن الإسلام هو الحلقة المفقودة للقومية العربية. ورأى أن المجتمع العربي قد استيقظ روحياً «أينما نشأ وانتشر [الإسلام]». بالنسبة إلى زريق، كان الأمر بسيطًا: كلما ازدهر الإسلام ازدهرت الحضارة العربية كذلك. وكلما اختُصِر الإسلام وتحول إلى معتقدات تنقل بشكل أعمى وقوانين وتشريعات دينية مفروضة دون حكمة، ضعفت الحضارة العربية.

رأى العديد من المفكرين العرب أن الأمة العربية كانت موجودة ومزدهرة قبل الإسلام، بينما عرّف الإسلاميون الأمة على أساس المجتمع الديني. نظر زريق إلى الموضوع من منظور مختلف. كان ينظر إلى القومية العربية على أنها حركة روحية تشبه إلى حد كبير أي دين، وعلى وجه الخصوص الإسلام. وأوضح أن «القومية الحقيقية لا يمكن أن تتعارض بأي شكل من الأشكال مع الدين الحقيقي، لأنها في جوهرها حركة روحية تهدف إلى إحياء القوى الداخلية للأمة وتحقيق إمكاناتها الفكرية والروحية».

علاوة على ذلك، أوضح زريق أهمية محمد وعلاقته بالقومية العربية. وشدد على أهمية عدم نسيان التراث الثقافي من أجل بناء مجتمع عربي حديث. شرح زريق كيف جاء محمد إلى العالم العربي في وقت الحاجة الماسة إليه ووحد المجتمع. رأى أنه كان رجلاً مقتنعاً برسالته، تحمل الاضطهاد والإذلال من أجل إلهام رفاقه وإدخالهم في دينه لتوسيع آفاقهم ومساعدتهم على الوصول إلى إمكاناتهم لبناء حضارة جديدة. واختتم زريق حجته بقوله: "مهما كانت طائفته أو مذهبه، فمن واجب كل عربي أن يهتم بثقافته السابقة. وهذا الاهتمام هو الواجب الأول الذي تفرضه عليه جنسيته. وعليه أن يدرس الإسلام ويفهم طبيعته الحقيقية، وبذلك يقدس ذكرى النبي العظيم الذي أنزل عليه الإسلام".

الانخراط في النقاش الفكري
بالنسبة لزريق، ظل دور المثقفين حاسمًا في جهود «رفع مستوى الجماهير» وإخراج المجتمع العربي من حالة الضعف التي يعيشها. تحليلًا للرد العربي على الفشل في منع قيام دولة إسرائيل الصهيونية، كتب زريق في كتابه معنى الكارثة:

سبع دول عربية تعلن الحرب على الصهيونية في فلسطين، وتعجز أمامها، وتنقلب على أعقابها. ويلقي ممثلو العرب خطابات نارية في أرفع المحافل الدولية، محذرين مما ستفعله الدول والشعوب العربية في حالة اتخاذ هذا القرار أو ذاك. التصريحات تتساقط كالقنابل من أفواه المسؤولين في اجتماعات الجامعة العربية، ولكن عندما يصبح العمل ضروريا فإن النار ساكنة وهادئة والفولاذ والحديد صدآن وسريعا الانحناء والتفكك".

أعاد زريق لاحقًا تأكيد أفكاره حول ركود المجتمع العربي بالقول:

كان سبب انتصار الصهاينة أن جذور الصهيونية متأصلة في الحياة الغربية الحديثة، بينما نحن في الغالب ما زلنا بعيدين عن هذه الحياة ومعادون لها. إنهم يعيشون في الحاضر والمستقبل، بينما نستمر في الحلم بأحلام الماضي ونذهل أنفسنا بمجده المتلاشي".

الفكر الليبرالي العربي
رفض زريق جميع أشكال «الحتمية التاريخية» وجميع أشكال «القراءة الأيديولوجية العقائدية للتاريخ». كان إيمانه الأكبر هو إيمانه بالتاريخ العربي على وجه الخصوص. ورفض النظرة «الضعيفة» للتاريخ العربي التي تحصره في التاريخ الإسلامي. شعر زريق أن التاريخ العربي بحاجة إلى أن يُفهم بأوسع معانيه الممكنة وأن هناك حاجة لاستكشافه فيما يتعلق بالحضارات القديمة الأخرى في المنطقة. أعرب زريق بحزم عن أنه يجب الحكم على التاريخ بعقل خالٍ تمامًا من الدوغماتية.

كانت «ثورة العقل» التي دعى إليها زريق أكثر مساهماته تأثيراً في الفكر الليبرالي العربي الحديث. دعا إلى وحدة عربية وطنية تقوم على «ديمقراطية علمانية يمكن فيها للأفراد والمجتمعات المتنوعة تحقيق أهدافهم في إطار من التسامح والاحترام المتبادل». بسبب نشأة زريق في أسرة مسيحية أرثوذكسية، كان التسامح أحد عقائده الأساسية. من أجل أن يكون هناك مجتمع عربي موحد، طالب زريق بالانفتاح على الحوار بين الأديان وحل النزاعات بين مجتمعات اليهود والمسيحيين والمسلمين.

على عكس المثقفين العرب الآخرين، لم يرى زريق المنطقية تقليدًا أعمى للغرب. بدلاً من ذلك، رأى العقل النقدي على أنه «السمة المهيمنة للحداثة، بكل منجزاتها ونقاط ضعفها». ظلت الوحدة العربية هي الهدف النهائي في نظر زريق. تميز نهجه بـ «الاهتمام الأخلاقي بأهداف الوحدة ووسائلها». هذه الوحدة بالنسبة له «لم تكن هدفًا لمصير عرقي أو ديني لا يرحم، بل شكلاً من أشكال التضامن من أجل التمكين المتبادل، بالوسائل الديمقراطية التي تهدف إلى خدمة كرامة الأفراد والمجتمعات وحريتهم».

الأوسمة والتكريم

وبعد نيله وسام من الرئيس أديب الشيشكلي، حصل قسطنطين زريق على وسام الاستحقاق السوري من الدرجة الممتازة، الذي منحه إياه الرئيس شكري القوتلي عام 1956. وتلاه وسام الأرز اللبناني من درجة كومندور عام 1956 ووسام المؤرخ العربي الممنوح من قبل اتحاد المؤرخين العرب سنة 1993. وفي نفس العام حصل على وسام القديسين بطرس وبولوس من بطريركية أنطاكية وسار المشرق ووسام الاستقلال من المملكة الأردنية الهاشمية. وأطلقت بلدية بيروت اسم قسطنطين زريق على شارع في منطقة الحمراء، بالقرب من الجامعة الأميركية التي قضى فيها معظم حياته. وفي عام 2004، صدر كتاب مرجعي عن حياته ونضاله الفكري والقومي، وضعه المؤرخ السوري عزيز العظمة ونُشر في مركز الدراسات الفلسطينية.

عائلته

تزوج قسطنطين زريق من السيدة نجلاء قرطاس ورزق منها بأربع بنات، وقد اشتهرت ابنته الدكتورة هدى زريق ضمن الهيئة التدريسية للجامعة الأميركية في بيروت وأصبحت عميدة لكلية الصحة فيها.

مؤلفاته

وضع الدكتور قسطنطين زريق خلال حياته المديدة عدداً كبيراً من الأبحاث والدراسات التاريخية، بكلا اللغتين العربية والإنكليزية. وكان أول كتاب له بعنوان "الوعي القومي"، الذي صدر في بيروت عام 1939 وكان آخر مؤلفاته كتاب بعنوان "مل العمل؟" صدر في بيروت أيضاً عن مركز دراسات الوحدة العربية سنة 1998. وفيما بينهما كُتبٌ عدة يُذكر منها: "معنى النكبة" (1948)، "أي غد" (1957)، "نحن والتاريخ" (1959)، "هذا العصر المتفجر" (1963)، "في معركة الحضارة" (1964)، "معنى النكبة مجدداً (1967)، "نحن والمستقبل" (1977)، و"مطالب المستقبل العربي" (1983). وقبل وفاته بأربع سنوات جُمعت أعماله في أربعة مجلدات صدرت عن مركز دراسات الوحدة العربية عام 1996. من مساهماتهم الأخرى وضع مقدمة كتاب "بين يدي الكتاب" للأديبة السورية سلمى الحفار الكزبري سنة 1961 ومقدمة كتاب "في القومية والحكم" لرئيس وزراء لبنان تقي الدين الصلح الذي صدر عن دار النهار في بيروت عام 1999.

المراجع

الاستشهادات

قائمة المراجع

 Atiyeh, George. Arab Civilization: Challenges and Responses: Studies in Honor of Constantine K. Zurayk, State University of New York Press (Aug. 1988).
 Charif, Maher. (Rihanat al-nahda fi'l-fikr al-'arabi), Damascus, Dar al-Mada (2000).
 Kassab, Elizabeth Suzanne. Contemporary Arab Thought: cultural critique in comparative perspective. New York: Columbia University Press, 2009. 65-73. Print.
 Khashan, Hilal. Arabs at the Crossroads: political identity and nationalism. 1st ed. 1 vol. Gainesville, FL: University Press of Florida, 2000. Print.
 Patai, Raphael. The Arab Mind. 1st. 1 vol. New York City: Charles Scribner's Sons, 1973. 259-262. Print.
 Rejwan, Nissim. Arabs Face the Modern World: religion, cultural, and political responses to the West. 1st ed. 1 vol. Gainesville, FL: University Press of Florida, 1998. Print.
 The International Who's Who of the Arab World. 2nd ed. 1 vol. London, England: International Who's Who of the Arab World Ltd, 1984. Print.
 Zurayk, Constantin. The Arab Consciousness (al-wa`i al-`arabi) (1939).
 Zurayk, Constantin. The Meaning of Disaster (Cork، Ireland: University College Cork. Palestine: Information with Provenance (PIWP database). Archived from the original on May 4, 2019. Retrieved May 4, 2019. Title: Ma'na al-Nakba (The Meaning of the Nakba). By: Constantine K. Zureik. Date of issue: August 1948. Topic(s) addressed: كبة/Nakbah/Naqba/הנכבה (Arabic, "the catastrophe") expulsion of Palestinians in 1948 · First usage of the word Nakba for expulsion of Palestinians in 1948).
 Zurayk, Constantin. What is to be done? An address to the rising Arab generations (Ma al-`amal? hadith ila al-ajyal al-`arabiyya al-tali`a).
 Zurayk, Constantin. In the Battle for Culture. 1964. Print.

أرثوذكس شرقيون سوريون
أرثوذكس مشرقيون سوريون
أساتذة الجامعة الأمريكية في بيروت
أشخاص من دمشق
أكاديميون سوريون
النكبة
تاريخ اللاجئين الفلسطينيين
خريجو الجامعة الأمريكية في بيروت
خريجو جامعة برنستون
خريجو جامعة شيكاغو
خريجو جامعة ميشيغان
روم أرثوذكس
قوميون عرب
قوميون عرب سوريون
كتاب وكاتبات سوريون
مسيحيون سوريون
مسيحيون عرب
مفكرون سوريون
مواليد 1327 هـ
مواليد 1909
مواليد في دمشق
مؤرخو القرن 20
مؤرخون سوريون
وفيات 1421 هـ
وفيات 2000
وفيات في بيروت
أعضاء اتحاد الكتاب اللبنانيين
مؤرخون سوريون في القرن 20
سياسيون من دمشق

قسطنطين زريق


James Benner Juvenal (født 12. januar 1874, død 2. september 1942) var en amerikansk roer som deltog i OL 1900 i Paris.

Juvenal blev olympisk mester i roning under OL 1900 i Paris. Han vandt otteren sammen med William Carr, Harry DeBaecke, John Exley, John Geiger, Edward Hedley, Roscoe Lockwood, Edward Marsh og Louis Abell som var styrmand.  Mandskabet repræsenterede Vesper Boat Club, Philadelphia.

Fire år senere under OL 1904 i St. Louis kom han på anden pladsen i singlesculler bagefter landsmanden Frank Greer.

OL-medaljer
1900  Paris -  Guld i roning, åtter
1904  St. Louis -  Sølv i roning, singelsculler

Eksterne henvisninger

Roere fra USA
Olympiske mestre fra USA
Olympiske sølvmedaljevindere fra USA

James Juvenal


An Taeniophyllum quadrilobum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gunnar Seidenfaden. An Taeniophyllum quadrilobum in nahilalakip ha genus nga Taeniophyllum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Thailand. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Taeniophyllum

Taeniophyllum quadrilobum


Jephthas Gelübde («El juramento de Jefté») es la primera ópera compuesta por Giacomo Meyerbeer. El libreto, basado en el relato bíblico consagrado a Jefté, es de Aloys Schreiber. Se estrenó en el Hofoper de Múnich el 23 de diciembre de 1812.

Personajes

Referencias
Notas

Fuentes
F. Heidlberger,  Jepthas Gelübde, in 'Meyerbeer und das europäische Musiktheater', ed. Döhring y Jacobshagen, Laaber, 1998 ISBN  3890074103-
G. Meyerbeer, tr. y ed. Robert Letellier, Diaries, Volume 1, Associated University Presses, 1999. ISBN 0838637892-
R. Zimmermann, Meyerbeer, Berlín 199 8 ISBN 3932529235-
Licencia

Enlaces externos

Óperas de Giacomo Meyerbeer
Óperas en alemán
Óperas de 1812
Óperas estrenadas en Múnich

Jephtas Gelübte


Finchley Central  may refer to:

 Finchley Central tube station
 Finchley Central (game), mind game
 Church End, Finchley, also known as Finchley Central
 A song by The New Vaudeville Band

Finchley Central


Ultimul samurai (The Last Samurai) este un film american istoric dramatic din 2003 regizat și coprodus de Edward Zwick, care a scris și scenariul împreună cu John Logan și Marshall Herskovitz. În film interpretează actorii Tom Cruise, care este și coproducător, Timothy Spall, Ken Watanabe, Billy Connolly, Tony Goldwyn, Hiroyuki Sanada, Koyuki și Shin Koyamada. Filmul prezintă povestea căderii samurailor și modernizarea Japoniei.

Note

Filme din 2003
Filme regizate de Edward Zwick
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme în limba japoneză
Scenarii de John Logan
Filme istorice
Filme cu samurai

Ultimul samurai (film din 2003)


Oxygen cycle refers to the movement of oxygen through the atmosphere (air), biosphere (plants and animals) and the lithosphere (the Earth's crust). The oxygen cycle demonstrates how free oxygen is made available in each of these regions, as well as how it is used. The oxygen cycle is the biogeochemical cycle of oxygen atoms between different oxidation states in ions, oxides, and molecules through redox reactions within and between the spheres/reservoirs of the planet Earth. The word oxygen in the literature typically refers to the most common oxygen allotrope, elemental/diatomic oxygen (O2), as it is a common product or reactant of many biogeochemical redox reactions within the cycle. Processes within the oxygen cycle are considered to be biological or geological and are evaluated as either a source (O2 production) or sink (O2 consumption).

Oxygen is one of the most common elements on Earth and represents a large portion of each main reservoir. By far the largest reservoir of Earth's oxygen is within the silicate and oxide minerals of the crust and mantle (99.5% by weight). The Earth's atmosphere, hydrosphere, and biosphere together hold less than 0.05% of the Earth's total mass of oxygen. Besides O2, additional oxygen atoms are present in various forms spread throughout the surface reservoirs in the molecules of biomass, H2O, CO2, HNO3, NO, NO2, CO, H2O2, O3, SO2, H2SO4, MgO, CaO, AlO, SiO2, and PO4.

Atmosphere
The atmosphere is 21% oxygen by volume, which equates to a total of roughly 34 × 1018 mol of oxygen. Other oxygen-containing molecules in the atmosphere include ozone (O3), carbon dioxide (CO2), water vapor (H2O), and sulphur and nitrogen oxides (SO2, NO, N2O, etc.).

Biosphere
The biosphere is 22% oxygen by volume, present mainly as a component of organic molecules (CxHxNxOx) and water.

Hydrosphere
The hydrosphere is 33% oxygen by volume present mainly as a component of water molecules, with dissolved molecules including free oxygen and carbolic acids (HxCO3).

Lithosphere
The lithosphere is 46.6% oxygen by volume, present mainly as silica minerals (SiO2) and other oxide minerals.

Sources and sinks
While there are many abiotic sources and sinks for O2, the presence of the profuse concentration of free oxygen in modern Earth's atmosphere and ocean is attributed to O2 production from the biological process of oxygenic photosynthesis in conjunction with a biological sink known as the biological pump and a geologic process of carbon burial involving plate tectonics. Biology is the main driver of O2 flux on modern Earth, and the evolution of oxygenic photosynthesis by bacteria, which is discussed as part of the Great Oxygenation Event, is thought to be directly responsible for the conditions permitting the development and existence of all complex eukaryotic metabolism.

Biological production
The main source of atmospheric free oxygen is photosynthesis, which produces sugars and free oxygen from carbon dioxide and water:

Photosynthesizing organisms include the plant life of the land areas, as well as the phytoplankton of the oceans. The tiny marine cyanobacterium Prochlorococcus was discovered in 1986 and accounts for up to half of the photosynthesis of the open oceans.

Abiotic production
An additional source of atmospheric free oxygen comes from photolysis, whereby high-energy ultraviolet radiation breaks down atmospheric water and nitrous oxide into component atoms. The free hydrogen and nitrogen atoms escape into space, leaving O2 in the atmosphere:

Biological consumption
The main way free oxygen is lost from the atmosphere is via respiration and decay, mechanisms in which animal life and bacteria consume oxygen and release carbon dioxide.

Capacities and fluxes
The following tables offer estimates of oxygen cycle reservoir capacities and fluxes.
These numbers are based primarily on estimates from (Walker, J. C. G.): More recent research indicates that ocean life (marine primary production) is actually responsible for more than half the total oxygen production on Earth.

Table 2: Annual gain and loss of atmospheric oxygen (Units of 1010 kg O2 per year)

Ozone

The presence of atmospheric oxygen has led to the formation of ozone (O3) and the ozone layer within the stratosphere:

O + O2 :- O3

The ozone layer is extremely important to modern life as it absorbs harmful ultraviolet radiation:

See also

 Carbon cycle
 Nitrogen cycle
 Hydrogen Cycle

References

Further reading

Ecology
Chemical oceanography
Photosynthesis
Biogeochemical cycle
Cycle

Oxygen cycle


4. studenoga
U vili Prekrižje u Zagrebu završeni razgovori ministara vanjskih poslova Republike Hrvatske i SR Jugoslavije, dr. Mate Granić i Vladislava Jovanovića, u kojima je Hrvatska kao temeljno pitanje postavila njezino priznanje u međunarodno priznatim granicama.
Hrvatska će razmotriti otkazivanje mandata UNPROFOR-a, ako sporazum između kninskih Srba ne bude potpisan do 21. studenoga i ako provedba ne počne do 20. prosinca, rekao je predsjednik Tuđman primajući u Predsjedničkim dvorima jugoslavenskog ministra vanjskih poslova V. Jovanovića.
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman posjetio Karlovac.
U Izvješću o stanju ljudskih prava u UNPA-područjima, posebni izvjestitelj UN-a Tadeusz Mazowiecki iznosi da je u Južnom sektoru od 44.000 Hrvata preostalo još samo 800 do 900, a iz Istočnog sektora Srbi su protjerali više od dvije trećine Hrvata i Mađara.
SRJ ne može priznati Hrvatsku ako je ne priznaju svi njezini dojučerašnji građani, izjavio za postaju Glas Amerike VOA jugoslavenski ministra vanjskih poslova Vladislav Jovanović.

6. studenoga
Izrađuje se plan za reintegraciju Hrvatske, informirao u Zagrebu novinare dr. Mate Granić, govoreći o sastanku hrvatske delegacije s članovima kontaktne skupine i dodao da, prema informacijama, oko 2.000 kninskih Srba sudjeluje u borbama u BiH.
Samozvani vođa kninskih Srba Borislav Mikelić izjavio Reuteru da krajinski Srbi traže pravo ujedinjenja sa Srbima u BiH i Srbiji.

7. studenoga
Međunarodni sud za zločine na prostoru bivše Jugoslavije u Haagu podigao prvu optužnicu. Optužen je bosanski Srbin Dragan Nikolić, bivši zapovjednik koncentracijskog logora Sušica u sjeveroistočnoj BiH, objavljeno na novinskoj konferenciji u Den Haagu.
Održani neuspjeli razgovori u Divuljama između izaslanstava hrvatskih državnih vlasti i Srba s okupiranih područja Hrvatske o puštanju u pogon sjeverne i južne trase 400 kilovoltnog dalekovoda i povratka polova za rotor generator u Obrovcu.

8. studenoga
Međunarodni sud za ratne zločine u Haagu zatražio od Njemačke izručenje bosanskog Srbina Dušana Tadića, osumnjičenog za najteže ratne zločine u BiH.
Naš cilj je ujedinjenje svih srpskih zemalja od Knina, preko Banja Luke i Sarajeva, do Beograda, izjavio ratni zločinac general Mladić njemačkom tjedniku Der Spiegel.
Međunarodno priznanje Hrvatske uslijedilo je kada su Srbi uvidjeli da je ne mogu pokoriti ni osvojiti po crti Virovitica-Karlobag, izjavio lord David Owen na predavanju u londonskom Kraljevskom zemljopisnom društvu.

9. studenoga
Prema popisu pučanstva iz 1991. godine, na teritoriju Breze, Bugojna, Busovače, Fojnice, Gornjeg Vakufa, Kaknja, Novog Travnika, Prozora, Travnika, Vareša, Visokog, Viteza i Zenice živjelo 173.698 Hrvata i 288.807 Muslimana. Prema podacima humanitarnih organizacija, prije potpisivanja Washingtonskog sporazuma prognano 95.000 Hrvata i 35.000 Muslimana. Nakon potpisivanja sporazuma iselilo se više od 10.000 Hrvata, a vratilo ih se manje od 500.
Od četničkih granata i snajperskih hitaca u Sarajevu poginulo pet, a ranjeno, teže ili lakše, više od deset osoba.

10. studenoga
Ministar vanjskih poslova Hrvatske dr. Mate Granić razgovarao u Bruxellesu s povjerenikom EU Van den Broekom o ulasku Hrvatske u program PHARE.

11. studenoga
Srpski projektil s Podveležja pogodio mostarsku katedralu, u kojoj se upravo održavao vjeronauk za djecu. Ranjeno sedmero djece, od kojih su dvoje podlegle ranama.

12. studenoga
Vijeće za obranu i nacionalnu sigurnost, koje je zasjedalo pod predsjedanjem dr. Franje Tuđmana, uputilo zahtjev UNPROFOR-u da spriječi korištenje hrvatskog teritorija pod zaštitom UN za gomilanje srpskih jedinica i srpskih paravojnih jedinica iz okupiranih područja RH, te da spriječi njihove napade s teritorija Hrvatske na područje Federacije BiH i međunarodno priznate Republike BiH.
Čelnici Federacije BiH Alija Izetbegović i Krešimir Zubak uputili pisma predsjedniku Republike Hrvatske dr. Franji Tuđmanu, u kojima traže da poduzme sve potrebne diplomatske, pa i vojne mjere, da se s hrvatskog teritorija spriječe napadi srpskih jedinica na teritorij BiH.
Ministar vanjskih poslova Republike Hrvatske dr. Mate Granić uputio predsjedatelju Vijeća sigurnosti UN američkoj veleposlanici Madeleine Albright pismo, u kojem traži održavanje hitne sjednice Vijeća sigurnosti, zbog pogoršanja stanja u UNPA-područjima, kao i zbog općeg pogoršanja stanja u BiH, koje zahtijeva hitnu i odlučnu akcije UN i drugih međunarodnih organizacija, jer stanje kod Bihaća postaje iznimno dramatično.
Odluka američkog predsjednika Clintona o djelomičnoj suspenziji embarga oružja u BiH znači da će američki brodovi u Jadranu propuštati one brodove koji budu prevozili oružje za BiH i o tome neće obavještavati ni svoje saveznike ni UN. U Jadranu se nalazi 19 brodova koji, u sklopu zajedničke operacije NATO-a i WEU-a, nadgledaju poštovanje embarga na isporuku oružja.

13. studenoga
Vijeće sigurnosti UN donijelo konsenzusom Predsjedničku izjavu o stanju oko Bihaća, kojom osuđuje svako nepoštovanje međunarodne granice Hrvatske i BiH, te zahtijeva od svih strana, a posebice od snaga krajiških Srba, potpuno poštovanje te granice.
Zbog napada s hrvatskih područja pod kontrolom Srba na BiH tražimo promatrače UN na granicu Hrvatske i BiH, izjavio novinarima u New Yorku predstavnik BiH pri UN Muhamed Šaćirbej.
Potvrđeno je da je na bihaćko bojište kroz koridor prebačeno 7.000 srpskih dobrovoljaca, a među njima i 300 ruskih plaćenika, izjavio novinarima glasnogovornik UNPROFOR-a u Zagrebu.

14. studenoga
Srpsko topništvo napalo ponovno zaštićenu zonu Bihaća, potvrdili izvori UNPROFOR-a u Sarajevu. Promatrač, potpukovnik Tim Spitzer, izvijestio da su srbi preuzeli nadzor nad osamdeset posto teritorija što ga je bosanska vojska oslobodila u posljednjoj ofenzivi.

22. studenoga
Vijeće obrane i nacionalne sigurnosti, na sjednici u Predsjedničkim dvorima u Zagrebu, pozdravilo je akciju NATO-snaga na zračnu luku Udbina, držeći to jasnom potporom međunarodne zajednice suverenitetu Republike Hrvatske i pritiskom na Srbe s okupiranih područja radi postignuća političko rješenja u reintegraciji UNPA u ustavno-pravni poredak Republike Hrvatske.
Zasad se zna da su u napadu na udbinski aerodrom poginula dva, a ranjena četiri srpska vojnika, a oštećeno je i nekoliko letjelica, izjavio na konferenciji za novinare u zagrebačkom sjedištu zaštitnih snaga glasnogovornik UN Michael Williams.
Tražimo da NATO štiti Hrvatsku i BiH, izjavio na sjednici Odbora za vanjsku politiku Sabora dr. Mate Granić, koji je tom prigodom Plan Z-4 ocijenio djelomice prihvatljivim a djelomice neprihvatljivim za Hrvatsku.

23. studenoga
Zrakoplovi NATO-a ponovo raketirale srpske položaje, ovaj put u dolini Une blizu Bihaća.
Prema onom što je objavio Radio Beograd kao priopćenje sa sastanka Milošević-Akashi-Martić, Milošević upozorio Martića da se odupre onima koji bi uvukli u rat krajinu upravo u vrijeme traženja mirnog rješenja u odnosima Zagreba i Knina.

24. studenoga
Zastupnički dom Sabora potvrdio odlučnost Republike Hrvatske da rješenje krize traži miroljubivim putem i suradnjom s međunarodnom zajednicom. Ali, ako se međunarodni napori potvrde nedovoljno djelotvornima, Zastupnički dom naglašava da Hrvatska zadržava pravo samostalnog djelovanja u skladu s vlastitim nacionalnim interesima, stoji u zaključcima sjednice.
Hrvatska ministar vanjskih poslova dr. Mate Granić uputio predsjedateljici Vijeća sigurnosti Madeleine Albright pismo, u kojem traži odlučnu i hitnu akciju zbog srpskih napada na područja Županje i Slavonskog Broda.
Mirovne snage UN izrazile zabrinutost zbog protjerivanja ekipe vojnih promatrača iz Brčkog, priopćio glasnogovornik UNPROFOR-a u Zagrebu.
Hrvatska je suglasna s lokalnom autonomijom 11 krajinskih općina, koju predlaže kontaktna skupina Z-4, ali nikada neće pristati na državu u državi u svojim granicama, izjavio hrvatski ministar vanjskih poslova dr. Mate Granić u intervjuu moskovskom dnevniku Sjegodnja.

25. studenoga
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman primio supredsjedatelje Upravljačkog odbora Ženevske konferencije, lorda Owena i Thorvalda Stoltenberga, a razgovaralo se o novim naporima u traženju mirnog rješenja krize u Hrvatskoj.
Snage bosanskih Srba ušle u dio grada Bihaća, izjavio njihov vođa Radovan Karadžić na televiziju bosanskih Srba i naglasio da će Bihać postati zaštićena zona tek kad Srbi u njega uđu i razoružaju Peti korpus armije BiH.
Više od 10.000 stanovnika koji nisu Srbi izgnano iz sjeverne Bosne u prošla tri mjeseca, zaključuje u svom izvješću Human Right Watch (bivši Helsinki Watch).
NATO nije izvršio zračni napad nad BiH, kaže se u službenom priopćenju Zapovjedništva NATO-a za južnu Europu u Napulju. Tom izjavom od samo jedne rečenice opovrgnut saveznički izvor u Bruxellesu, koji je ranije objavio kako su zrakoplovi NATO-a izveli zračni napad u BiH.

26. studenoga
Zrakoplovi NATO-a nadlijetali nekoliko puta područja oko Bihaća, no nisu bombardirali nijedan cilj zbog mraka, iako su gađani protuzrakoplovnim raketama, izjavio u Sarajevu podtajnik UNPROFOR-a Kofi Annan i dodao da su se svi sigurno vratili u baze.
Papa Ivan Pavao II promaknuo za člana kardinalskog zbora biskupa vrhbosanskog Vinka Puljića.

27. studenoga
U Bihaću se vode borbe za središte grada. UNPROFOR potvrđuje silovite pješačke napade Srba, bolnica na udaru srpskog topništva, a neizvjesna sudbina 55.000 izbjeglica.
UNPROFOR u BiH predložio prekid vatre Vladi BiH i snagama bosanskih Srba, javio Reuter. Vlada BiH prihvatila prijedlog UN za prekid vatre u Bihaću i demilitarizaciju Bihaća.
Predlažemo radikalno rješenje: mir i potpisivanje konačnog mirovnog sporazuma koji ne predviđa sporazum o teritorijalnim niti o političkim pitanjima, stoji u pismu vođe bosanskih Srba Radovana Karadžića Boutrosu Ghaliju.

 28. studenoga
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman, koji se nalazi u višednevnom posjetu zemljama Latinske Amerike, razgovarao s predsjednikom Republike Čile Eduardom Freiem, nakon čega su predsjednici prisustvovali potpisivanju bilateralnih ugovora o međusobnoj zaštiti, poticanju ulagana i o znanstveno-tehničkoj suradnji.
Zastupnički dom hrvatskog Sabora usvojio zaključak da o stanju u Bihaću raspravljaju dva saborska odbora iza zatvorenih vrata.
Stanje u Bihaću i dalje kritično. Oko bolnice, koja je bez struje, vode i plina, okupljaju se očajni izbjeglice tražeći hranu i zaklon. Velika Kladuša u obruču srpskih i Abdićevih snaga, javlja HINA iz Sarajeva.
Na traženje BiH i Hrvatske na zasjedanju KESS-a o stanju u zapadnoj Bosni.

 29. studenoga
U moskovskim diplomatskim kuloarima u veliko se priča o vjerojatnosti da će na sastanku kontaktne skupine 2. prosinca u Bruxellesu ministri vanjskih poslova velikih država donijeti ne samo dopunjeni plan za Bosnu, nego i predložiti paket mjera u kojem će biti prijedlog da se Srbiji i Crnoj Gori ukinu sankcije, ako Beograd prizna državnost BiH i Hrvatske u njenim međunarodno priznatim granicama.
Ministri obrane SAD i Republike Hrvatske, William Perry i Gojko Šušak potpisali u Pentagonu Memorandum o suradnji u obrambenim i vojnim odnosima '', koji je dokaz da SAD u Hrvatskoj vidi uporište za ostvarenje svojih strategijskih interesa u srednjoj i južnoj Europi.

30. studenoga
Redsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman, koji se nalazi u posjetu zemljama Južne Amerike, razgovarao u Buenos Airesu s predsjednikom Republike Argentine Carlosom Menemom. Oba predsjednika konstatirala da su odnosi Hrvatske i Argentine iznimno dobri, u prvom redu na političkom polju, a mogu se još unaprijediti većom gospodarskom suradnjom i konstatirali da su iseljenici duboka veza dviju država.
Vladin Ured za prognanike i izbjeglice RH u Zagrebu uputio apel svjetskoj javnosti da se učini sve kako bi se zaustavila velikosrpska agresija na Bihać.

Izvori

1994/11

Kronologija Domovinskog rata: studeni 1994.


Cijuela, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin güneyinde en fazla nüfusa sahip  Endülüs özerk bölgesine bağlı sekiz eyaletten biri olan Granada'ya bağlı 170 belediyeden biridir. Cijuela belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 2.009 kişidir.

Fuente Vaqueros, Chauchina, Chimeneas, Pinos Puente ve Láchar Belediyeleri ile komşudur.

Dış bağlantılar
 Cijuela Belediyesi
 Konumu

Granada'nın belediyeleri

Cijuela


Bonarcado (sardisk: Bonàrcadu) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 284 meters højde og har 1.597 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 28,41 km² og grænser til kommunerne Bauladu, Bessude, Borutta, Milis, Mores, Paulilatino, Santu Lussurgiu og Seneghe.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Bonarcado


An Sartidia jucunda in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Herold Georg Wilhelm Johannes Schweickerdt, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni De Winter. An Sartidia jucunda in nahilalakip ha genus nga Sartidia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sartidia

Sartidia jucunda


În domeniul informaticii, shell (engleză: carapace), este principala interfață de comunicare între utilizator și sistemul de operare. Shell-ul este necesar pentru a invoca sau a executa diferite programe disponibile pe calculator. Cel mai folosit shell este bash. Împreună cu kernelul, shell este una dintre componentele principale ale unui sistem de operare.

Scurt istoric
Primul shell clasic a fost scris pentru Unix în 1976 de Steve Bourne, la laboratoarele Bell ale companiei AT&T. Programul se numea simplu sh sau Bourne shell. Shell-ul Bourne introducea mai multe concepte revoluționare, și era mai curând proiectat pentru utilizarea sub formă de interpretor, și mai puțin pentru cea interactivă.

La sfârșitul anilor '70 la universitatea Berkeley din California odată cu dezvoltarea variantei de Unix BSD, Bill Joy a scris un nou shell numit C shell, sau csh.  Acest shell introduce facilități foarte utile pentru execuția interactivă, dar nu era compatibil cu sh.
Varianta mai nouă tcsh adaugă câteva îmbunătățiri, cum ar fi finalizarea numelor de fișiere, editare online a comenzilor. Tcsh este shell-ul nativ pentru sistemele bazate pe BSD, cum ar fi FreeBSD.

În 1984 David Korn (laboratoarele Bell), a modernizat shell-ul Bourne adăugîndu-i facilități interactive csh. Astfel s-a născut shell-ul KornShell sau ksh, compatibil cu Bourne shell.

Deoarece inițial ksh era disponibil ca software proprietar numai printr-o licență deținută de AT&T, au fost create o serie de alternative gratuite și open source. Acestea includ bash, pdksh, mksh, zsh, scsh, etc. . Shell-ul bash (Bourne-again shell) moștenește din ideile lui ksh, dar conține și elemente din csh, fiind shell-ul standard pe sistemele GNU/Linux.

În 1981 Microsoft a lansat sistemul de operare MS-DOS care includea un shell simplist, numit COMMAND.COM. Acesta a rămas, cu minore îmbunătățiri, shell-ul standard chiar și sub Windows Me.
În Windows 3.1 multe dintre funcțiunile unui shell sunt luate de programul grafic Command Manager.

Windows shell reprezintă o evoluție a shell-lui fiind interfața grafică pentru sistemul de operare Windows 95. Este identificat cu File Explorer, o componentă Windows care poate naviga pe întregul spațiu al shell ului.

Începând cu anul 2006 a fost lansat PowerShell 1.0 pentru Windows XP SP2, Windows Server 2003 SP1 și Windows Vista.

Shell-ul implicit al Windows poate fi înlocuit cu o serie de programe shell de terță parte concepute pentru a fi folosite în locul celei standard.

Tipuri  de shell
În funcție de tipul interfeței, shell poate fi cu interfață text (linie de comandă) sau interfață grafică.

Shell text
Shell-ul textual este un program cu interfață în linie de comandă, care rulează în interiorul unui terminal text. Utilizatorul introduce o comandă, iar programul executat interacționează cu utilizatorul și/sau afișează date pe terminal. Cel mai cunoscut shell text este bash (sh).

Shell-urile text ale sistemelor Unix integrează un limbaj de scripting numit shell script ce conține o secvență de comenzi ale shell-ului cu care se pot scrie programe reale pentru a automatiza administrarea sistemului. Sintaxa acestui limbaj este o extensie a celor utilizate interactiv. În acest fel, un script shell este un instrument esențial pentru sarcinile administrative și alte rutine repetitive care nu necesită funcționalități ale unor limbaje de programare avansate.

În Windows, nu există nici o separare între emulatorul terminal și shell. În majoritatea versiunilor Microsoft Windows, emulatorul de terminal și shell-ul asociat pot fi accesate prin pornirea programului cmd sau command.

Shell-urile text sunt utilizate în primul rând de utilizatori experimentați, deoarece trebuie cunoscute comenzile care se introduc.

Exemple shell text
bash (sh)
C shell
Z shell (zsh)
Korn shell (ksh)
tcsh
CL și iSeries QSHELL - (IBM OS/400)
CCP - (CP/M)
DCL - (VMS/OpenVMS)
FreeCOM - (FreeDOS)
Debian Almquist shell -  utilizat în Debian și derivate pentru a rula scripturi de sistem*cmd.exe - familia Windows NT
COMMAND.COM - MS-DOS
command - sisteme Windows
Windows PowerShell - shell avansat disponibil din versiunea Windows XP.

Shell grafic

Cu ajutorul interfeței grafice calculatorul și conținutul acestuia nu mai sunt reprezentate de linii de text, ci de pictograme și ferestre care permit efectuarea de operații complexe cu ajutorul unui mouse.

Shell-urile grafice oferă mijloace pentru manipularea programelor bazate pe interfață grafică  permițând operațiuni precum deschiderea, închiderea, mutarea și redimensionarea ferestrelor, făcând un sistem de operare mai ușor de accesat. Interfețele grafice pot fi incluse în mediile desktop sau pot fi furnizate separat.

Linux, MacOS și Windows sunt exemple de sisteme de operare utilizate pe scară largă prin intermediul shell-urilor grafice.

Exemple shell grafic
Cele mai populare shell-uri grafice sunt GNOME Shell, KDE Plasma, Unity (Linux), Finder (MacOS) și File Explorer (Microsoft Windows).

Vezi și
CLI
Interfață grafică

Referințe și note

Legături externe

List of alternative shells for Windows
Tutorial Shell Scripting

Administrare de sistem
Mediu desktop

Shell (informatică)


Sceptre (1899-1926) est un cheval de course pur sang anglais. Elle est l'un des deux seuls chevaux à avoir remporté quatre classiques britanniques.

Carrière de courses

Sceptre est élevée par le Duc de Westminster à Eaton Stud dans le Cheshire, mais elle est vendue aux enchères à la mort de celui-ci, en 1899, et c'est Robert Siever qui l'acquiert pour  Guinées. Entraînée d'abord par Charles Morton, la pouliche court trois fois à 2 ans, pour deux victoires (dans les Woodcote Stakes et les July Stakes) et une deuxième place dans les Champagne Stakes. À la fin de la saison, Charles Morton devient entraîneur particulier pour une autre écurie et Robert Siever devient lui-même entraîneur de sa pouliche, qui s'apprête à faire une année de 3 ans extravagante.

En 1902, Sceptre fait sa rentrée dans le Lincolnshire Handicap, où elle est battue de justesse avant de réaliser un exploit complètement inimaginable aujourd'hui : elle s'impose d'abord face aux mâles dans les 2000 Guinées, dans un temps record, 1'39", puis, deux jours plus tard, enchaîne avec une victoire dans les 1000 Guinées face aux seules femelles. Elle se présente ensuite dans le Derby, une nouvelle fois face aux mâles, mais se blesse quelques jours avant la course et ne peut, courageuse, faire mieux que quatrième après un mauvais départ. Seulement deux jours plus tard, elle semble avoir recouvré tous ses moyens puisqu'elle s'adjuge les Oaks. Robert Siever décide alors d'emmener son extraordinaire pensionnaire à Longchamp, pour y disputer le Grand Prix de Paris : c'est le premier échec de sa carrière, elle termine sixième. Infatigable, Sceptre continue son marathon au meeting de Royal Ascot, où elle prend la cinquième place des Coronation Stakes puis le lendemain bat les poulains dans les St. James's Palace Stakes. Et il n'y a pas de repos estival, elle enchaîne avec le meeting de Goodwood où, comme elle en a l'habitude, elle enchaîne une défaite (deuxième des Sussex Stakes) et une victoire trois jours plus tard, dans les Nassau Stakes. Et on la retrouve à l'automne à Doncaster, où elle s'adjuge un nouveau classique, le St. Leger. La voilà donc qui a réussi la triple couronne des pouliches (1000 Guinées, Oaks, St. Leger). Elle devient la cinquième pouliche à réussir cet exploit depuis 1814, et seules quatre autres l'imiteront : la grande Pretty Polly deux ans plus tard, puis Sun Chariot (1942), Meld (1955) et Oh So Sharp (1985). Mais elle seule a réussi l'improbable : elle a remporté un autre classique, en l'occurrence les 2000 Guinées, et elle imite en un peu mieux Formosa puisque celle-ci a fait aussi bien, mais en devant partager la victoire avec le poulain Moslem dans les 2000 Guinées 1868. On peut donc dire de Sceptre qu'elle est le seul cheval de l'histoire à revendiquer un tel quadruplé. La saison dantesque de Sceptre s'achève deux jours après le St. Leger, lorsqu'elle prend la deuxième place des Park Hill Stakes.

Fin 1902, Robert Sievier, qui est toujours à court d'argent et se maintient à flot grâce aux paris qu'il engage sur sa protégée (ce qui explique sans doute son calendrier stakhanoviste), décide de vendre Sceptre aux enchères en espérant amasser un pactole, mais la jument, curieusement, n'atteint pas le prix de réserve fixé par son propriétaire. Celui-ci se résout à la garder pour continuer à la faire courir et lui fait faire une rentrée dans le richement doté Lincolnshire Handicap. Elle termine cinquième mais Servier trouve un acheteur : Sir William Bass débourse £  pour l'acquérir et l'envoie à l'entraînement chez Alec Taylor, Jr. à Manton. Elle remporte sous ses nouvelles couleurs les Hardwicke Stakes à Royal Ascot puis est battue d'un souffle à l'arrivée des Eclipse Stakes, où elle devance tout de même Rock Sand, qui allait s'adjuger ensuite la Triple Couronne. Ce sera sa dernière défaite de l'année, puisqu'elle empile les Jockey Club Stakes, les Duke of York Stakes, les Champion Stakes and Limekiln Stakes. Pour sa dernière saison, en 1904, elle n'apparaît que trois fois et semble n'avoir plus son niveau d'antan. Ses adieux à la piste à Ascot en juin sont quelque peu déroutants : comme Siever l'avait fait avant lui, non sans succès, Alec Taylor lui fait disputer deux courses en deux jours durant le meeting de Royal Ascot, et pas les moins éprouvantes puisqu'elle est alignée dans le marathon de la Gold Cup et revient le lendemain pour les Hardwicke Stakes. Ses deux troisièmes places (sur quatre, certes), n'en sont que plus méritoires, mais la jument aurait mérité une sortie de scène plus douce.

Résumé de carrière

Au haras

À l'issue de sa carrière de course, Sceptre changea plusieurs fois de propriétaire, passant des mains d'Edmund Somerville Tattersall à celles de John Musker et finalement de Lord Glanely. Comme poulinière, elle eut un poulain et sept pouliches. Deux d'entre elles se distinguèrent : Maid of Corinth, deuxième des 1000 Guinées, et Maid of the Mist, qui a donné le champion Craig an Eran, vainqueur en 1921 des 2000 Guinées, des St. James's Palace Stakes et des Eclipse Stakes, et deuxième du Derby, et Sunny Jane, lauréate des Oaks en 1917. Cette Maid of the Mist a décidément bien tracé au haras, puisqu'on la retrouve dans les pedigrees de plusieurs champions dont le Français Relko ou St. Germans, devenu un étalon influent aux États-Unis.

En 1923, un propriétaire brésilien proposa 500 Guinées à Lord Glanely pour acquérir Sceptre. Celui-ci, d'abord tenté, accepta la vente et finalement l'annula sous la pression des amateurs de courses qui ne se résolvaient pas à la voir changer d'hémisphère. Elle demeura donc en Angleterre où elle mourut à 27 ans, en 1926. Une course de groupe 3 lui rend hommage chaque année lors du meeting de Doncaster, les Sceptre Stakes.

Origines

Sceptre est issue d'un croisement prestigieux entre le champion Persimmon, vainqueur du Derby, du St. Leger, des Eclipse Stakes et de la Gold Cup, et Ornament, sœur de Farewell (par Doncaster), qui remporta les 1000 Guinées en 1885, Ossory (par Bend Or), lauréat des St. James's Palace Stakes et des Prince of Wales's Stakes, et surtout Ormonde (par Bend Or comme elle), l'un des plus grands champions du , vainqueur de la Triple Couronne en 1886.

Pedigree

Notes et références

Cheval de course
Cheval de course né en 1899
Animal mort en 1926
Animal né au Royaume-Uni
Vainqueur de la Triple Couronne anglaise
Poulinière pur-sang anglais
Famille 16-h

Sceptre (cheval)


ප්‍රථම පරිගනකයෙකි මෙහෙයුම් පද්ධතියක් නොුනි 60 දශකය මුල් භාගය වන විට පරිගණක වෙළදාම්කරැන් කාණ්ඩ සැකසුම් ප්‍රවර්ධනය කිරිමේ ක්‍රමවේදයන්, මේ සදහා උදාහරණ ලෙස UNIVAC මා  control Date ආයතන මගින් නිපදවන ලදි. සංවිධිත කිරිම සදහා තරමක් පුළුල් මෙවලම් සැපයීමට ක්‍රියා කලහ. ලැයිස්තුගත කිරිම හා කාර්ය ක්‍රියාත්මක කිරිමේ ක්‍රම වේදයන්
ඵී-ෘධි එමගින් මෙහෙයුම් පද්ධතියක ආකාර ලක්ෂණ බොහොමයක් ඉදිරිපත් කරනු ලැබෙන හැටි ප්‍රවේශය වේ මේ සදහා නිදසුනකි. කෙසේ වුවත් බොහොමයක් මෙහෙයුම් පද්ධති මෙය සම්පුර්ණයෙන්ම මගහැර කෙලින්ම දෘඩාංග මත ක්‍රියාත්මක වීමට ඉඩකඩ සකසා දිනි.

මෙහෙයුම් පද්ධති මුලින්ම යොදා ගෙව තිබුනේ මහා පරිගණක වලදීය එහෙත් පසුව මුලික හුදු පරිගණක මෙහෙයුමහ් පද්ධති කළමනාකරණයෙන් ලැයිස්තුගත වු වරකට එක් වැඩසටහන් පමනක් ක්‍රියාකිරිමට අවකාශ සලසා දිනි. සෑම වැඩසටහනක්ම එය ක්‍රියාත්මක වන කාල පරිචච්චේදයකදි ප්‍රධාන එම පරිගනකය කෙරේ පුර්ණ පාලනයකින් යුක්ත විය. බහුකාර්යකරණය (කාල සම්භාවිත කිරිම) මනා පරිගණකවල භාවතයට මුලින්ම පැමිණියේ 60 දශකයේදිය.

1969-70 කාල පරිච්ඡේදයේදි ප්‍රථම වතාවත මුලින්ම ඡෘච-7හා පසුව ඡෘඡ-11 මගින් ඉදිරිපත් විි. එය ඉතා ඉක්මණින් වේදිකා කිහිපයක් හරහා කාල සමන්විතයි. ක්‍රියාත්මක විමේ සාර්ථකම් පෙන්වුයේ පුර්වක්‍ර බහුකාර්යකරණය උසස් මත කළමනාකරණය මතක ආරක්ෂණය සහ අනෙකුත් අසස් ලක්ෂණ සදහා සග්‍රාහකයෙක් ලෙස ක්‍රියා කරමිනි. ඹභෂඃ ඉතා ඉක්මනින් මනා පරිගණක හා මධ්‍ය පරිගණක මෙහෙයුම් පද්ධයත් ලෙස ජනප්‍රියත්වට පතවිණි.

1980 මුල භාගයේ ෂඊඵ-ඡඣ හා ෂඊඵඣඡඣඃඑ ඇතුළු ක්ෂ්දු පරිගණක කිහිපයක් ආකාර මෙහෙයුම් පද්ධතියක් වන ධාවනය කිරි‍ෙම් හැකියාව පෙන්විය. තවද ආයතනය විමත්ඒක පරිශිලක මෙහෙයුම් පද්ධති වෙනුවට බදු පරිශිලක මෙහෙයුම් පද්ධතියක් ලෙස ඉතා අදික අලෙවිකරණ ව්‍යාපෘතියකට බදුන් වින. නමුත් මෙම පුද්ගලික මගින් එහි කරන කාර්ය මතක ආරක්ෂණය හා ද්විත්ව මාධ්‍ය මෙහෙයුම් ක්‍රියාකිරිමට අවස්ථාව සලසා දදිම අනෙකයන් විය. එම ිසා සහයෝගික බහුකාර්යකරණය මත විශ්වාසය තැබු අතර ආරක්ෂිත සැකටයන්ද එහි නොවීය.

80286 මුලික පරිගනකය වු කලි ද්විත්ව මාධ්‍ය මෙහෙයුම් ක්‍රියාත්මක කිරිම හා මතක ආරක්ෂණය සැලසීමට සමත් වු ප්‍රථම පරිගණකය සම්භාවය හා සහයෝගි බහුකාර්යණයට උසස් වු අතර ඒවා ආරක්ෂණ ආයතනයක් ලබා ගත හැකි ආයෝජණ උපරිම වශයෙන් ලබා ගැනීමේදී සිමාසහිත විය. මෙම මෙහෙයුම් පද්ධති මත ධාවනය වන යෙදුම් ක්‍රමලේඛ ඒවා ක්‍රියාත්මක නෙවන අවස්ථාවන්හිදි ලැයිස්ත්‍රගත කරණය කාලය ඉතිරිකර දිම සදහා පෙර නිමිතිව හෝ ක්‍රමවේදයක් භාවිතා කර එය ඉටු කර දීම හෝ මිශ්‍ර කළ යුතු විය.

Windos NT හදුනා පාදක වු මෙහෙයුම් පද්ධති කාර්යාලය Digital eqment corparatra  හි VMS නිර්මාණය කළ කණ්ඩායම  විසින් නිමවන ලද්දකි. මෙම මෙයෙුම් පද්ධති ආකාර වු අතර එය සියලු වැඩසටහන් සදහා වු ආරක්ෂිත මාධ්‍ය මෙහෙයුම්. කාර්ය මාතක ආරක්ෂණ්‍ය පුර්වක්‍ර බහුකාර්යකරණය අතථ්‍ය ගොනු පද්ධති සදහා සහයෝගය හා අනොයෙකුත් ආදි සේවා සපයන්නෙකු ලෙස නිර්මිතය.

සම්භාවනිය හා යන මෙහෙයුම් පද්ධති සකසුන් මගින් ධාවන කාලයේදි ආදේශනය කරන ලද සම්පත් නියමාකාර ලෙස සලකුණු කර ගැනිමට අසමත් විය. එක් පහසුවක් අවසන් කිරිමට සිදු වු විට එය මගින් එතෙක් භාවිතවෙමින් තිබු සම්පත් වෙනස් වැඩසටහන් නවනුනේ නිදහස් කිරිම නැවත පරිගණක පණගන්වන තෙක් සිදුකල නොහැකි විය.

මෙහෙයුම් පද්ධති- ඉතිහාසය


ජෝර්දාන් රාජධානිය මැද පෙරදිග රටකි. එහි පාලනය ඊශ්‍රායලය සමඟ මළ මුහුද ආශ්‍රිතව  පැවතේ. එනම් වරාය ඇත්තේ දකුණු රතු මුහුදේ කැනඩා බොක්කේය. එය ඊශ්‍රායලය ඊජිප්තුව හා සෞදි අරාබියාව සමඟ සහයෝගයෙන් භාවිතා වේ..  අරාබි කාන්තාරයෙන්  ජෝර්දානයේ වැඩි කොටසක් වට වී ඇත. වයඹ දිග පුරාණ සරුසාර බිමකින් සමන්විත ය. අමාන් එහි අගනුවර වේ. එහි ඉතිහාස‍යේ විවිධ ජනාවාස වන තැනනයිමි හා සොමිටික් ජනවර්ගයන් වන එඩොමයිට්ස් හා මෝටබියිටිස් වාසය කර ඇත.අනෙක් ස්වාධීන රාජ්‍යයන් වන්නේ අකාඩියන්, අසරියන්, ජුඩීන්, බැබිලෝනියාන් සහ පර්සියානු රාජ්‍යයන් ය. ස්වදේශී නබෙමීන් ශිෂ්ඨාචාරය,පෙමිරාහි මාන් ගවනොරේට්හි පිහිටි ලොව නව පුදුම 7න් එකකි.7 වන ශත වර්ෂයේ සිට මෙම ප්‍රදේශයේ  මුස්ලිම් හා අරාබි  සංස්කෘතින්ගෙන් යටත් වී ඇත. ජෝර්දානයේ හෂෙමයිට් රාජධානිය ව්‍යවස්ථාදායක රාජාණ්ඩුවක් වන  අතර නියෝජිත ආණ්ඩුවක් පවතී.  බලයේ සිටිනා රාජාණ්ඩුව රාජ්‍ය පාලනය හා හමුදාවන්ගේ ප්‍රධානියා වේ. රජු, අගමැති හා ඇමැතිවරැන් හා සභා නායකයන් සමඟ ඔහුගේ බලය ක්‍රියාවට නංවයි. ජනගහනයෙන්  92%  සුනායි මුස්ලිම් වන අතර කුඩා ක්‍රිස්තියානි සුළුතරයන් ද සිටී.  එය නැගී එන  වෙළඳපොළක් හා නිදහස්  වෙළඳ ආර්ථිකයක් නම් කොට ඇත. මෙරට ඇමරිකන් හා බ්‍රිතාන්‍ය  සමඟ සම්බන්ධ පවත්වයි. 1996 නෝමෝ නොවන ගිවිසුමකට ආ අතර ඊශ්‍රාලය සමඟ  දේශපාලන සබඳතා  ඇති එකම අරාබි රටයි. මෙය ආරම්භක සාමාජිකත්වය  අරාබි ලීගය, WTO, AFESD,  අරාබි පාර්ලිමේන්තුව  AIDMO, AMF, IMF, ENP සහ පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලය යේ  හා තවද අන්තර්ජාතික අපරාධ සභාව  UNHRS, GAFTA, ESCWA, ENP වේ.

ජෝර්දානය

ජෝර්දානය


HMS Kangaroo was a  torpedo boat destroyer of the British Royal Navy. She served with the Dover Patrol in the First World War.

Construction and design
Kangaroo was laid down by Palmers Shipbuilding and Iron Company at Jarrow-on-Tyne as Yard Number 787 on 29 December 1899 with work starting on speculation (i.e. without a specific order), but was purchased for the Royal Navy as part of the 1900–1901 shipbuilding programme. She was launched on 8 September 1900 and completed in July 1901.

Kangaroo was of similar design to ,  and , three "Thirty-Knotter" destroyers built by Palmers under the 1899–1900 programme. Like these ships, she was powered by triple-expansion steam engines fed by four Reed boilers and driving two propeller shafts. Four funnels were fitted, with the two middle funnels very closely spaced. The machinery was rated at , sufficient to propel the ship at her contract speed of .

Gun armament consisted of a single QF 12-pounder 12 cwt ( calibre) gun forward on a platform on the ship's conning tower together with five 6-pounder guns. Two 18-inch (450 mm) torpedo tubes completed the ship's armament.

Service
Kangaroo was commissioned in August 1901 by Lieutenant Charles Edward Whately Pyddoke for service on the Mediterranean Station. She visited Lemnos in August 1902, and the following month was part of a squadron visiting Nauplia and Souda Bay at Crete. She returned to the United Kingdom in 1905. Apart from this tour in the Mediterranean,  Kangaroo spent most of her duty time in home waters. In 1906 Kangaroo was part of the First Destroyer Division. She was part of the Fourth Destroyer Flotilla at Portsmouth between 1910 and 1912, and then joined the Sixth Destroyer Flotilla.

Kangaroo remained part of the Sixth Destroyer Flotilla, based at Dover for the duration of the First World War.

HMS Kangaroo was finally sold for scrap to M. Yates on 23 February 1920, but was resold to Thos. W. Ward and broken up at Milford Haven.

Pennant numbers

Notes

Citations

Bibliography

Ships built on the River Tyne
1900 ships
B-class destroyers (1913)
World War I destroyers of the United Kingdom

HMS Kangaroo (1900)