Samuel Brannan (2 de março de 1819 - 5 de maio de 1889) foi um colono estadunidense, empresário, jornalista e mórmon proeminente que fundou o California Star, o primeiro jornal em San Francisco, Califórnia. Ele é considerado o primeiro a divulgar a Corrida do Ouro na Califórnia e foi seu primeiro milionário. Ele usou os lucros de suas lojas para comprar grandes extensões de imóveis. Ele ajudou a formar o primeiro comitê de vigilância em São Francisco e foi desassociado da A Igreja de Jesus Cristo dos Santos dos Últimos Dias por causa de suas ações dentro do comitê de vigilância. A esposa de Brannan se divorciou dele e ele foi forçado a liquidar grande parte de seus imóveis para pagar a ela metade de seus ativos. Ele morreu pobre e em relativa obscuridade.

Referências

Jornalistas dos Estados Unidos
Mórmons dos Estados Unidos

Samuel Brannan


Dame Cleo Laine, Lady Dankworth  (born Clementine Dinah Campbell; 28 October 1927) is an English singer and actress known for her scat singing. She is the widow of jazz composer and musician Sir John Dankworth and the mother of bassist Alec Dankworth and singer Jacqui Dankworth.

Early life
Laine was born Clementine Dinah Campbell in Southall, Middlesex (now London), to Alexander Sylvan Campbell, a Jamaican who worked as a building labourer and regularly busked, and Minnie Bullock, an English farmer's daughter from Swindon, Wiltshire, whose maiden name was reportedly Hitching.

The family moved constantly, but most of Laine's childhood was spent in Southall. She attended the Board School there on Featherstone Road (later known as Featherstone Primary School) and was sent by her mother for singing and dancing lessons at an early age. She went on to attend Mellow Lane Senior School in Hayes before going to work as an apprentice hairdresser, a hat-trimmer, a librarian, and in a pawnbroker's shop. It was not until 1953, when she was 26 and applying for a passport for a forthcoming tour of Germany, that Laine found out her real birth name, owing to her parents not being married at the time and her mother registering her under her own name (Hitching).

In 1946, Laine married George Langridge, a roof tiler, with whom she had a son, Stuart. The couple divorced in 1957.

Career

Laine auditioned successfully, at the age of 24, for John Dankworth's small group, the Johnny Dankworth Seven. Laine later played with his big bands, Johnny Dankworth & His Orchestra as well as Johnny Dankworth & His New Radio Orchestra, with which she performed until 1958. Dankworth and Laine married that year. She played the lead in Barry Reckord's Flesh to a Tiger at London's Royal Court Theatre, home of the new wave of playwrights of the 1950s such as John Osborne and Harold Pinter. The same year, she played the title role in The Barren One, Sylvia Wynter's adaptation of Federico García Lorca's Yerma. This led to other stage performances, such as the musical Valmouth in 1959, the play A Time to Laugh (with Robert Morley and Ruth Gordon) in 1962, Boots With Strawberry Jam (with John Neville) in 1968, and eventually to her role as Julie in Wendy Toye's production of Show Boat at the Adelphi Theatre in London in 1971. Show Boat had its longest run to date in that London season with 910 performances staged.

During this period, she had two major recording successes. "You'll Answer to Me" reached the British Top 10 while Laine was "prima donna" in the 1961 Edinburgh Festival production of Kurt Weill's opera/ballet The Seven Deadly Sins, directed and choreographed by Kenneth MacMillan. In 1964, her Shakespeare and All that Jazz album with Dankworth was well received. Dankworth and Laine founded the Stables theatre in 1970, in what was the old stables block in the grounds of their home. It eventually hosted over 350 concerts per year.

Laine's international activities began in 1972, with a successful first tour of Australia, where she released six top-100 albums throughout the 1970s. Shortly afterwards, her career in the United States was launched with a concert at New York's Lincoln Center, followed in 1973 by the first of many Carnegie Hall appearances. Coast-to-coast tours of the US and Canada soon followed, and with them a succession of record albums and television appearances, including The Muppet Show in 1977. This led, after several nominations, to her first Grammy award, in recognition of the live recording of her 1983 Carnegie concert. She has continued to tour periodically, including in Australia in 2005.

She has collaborated with James Galway, Nigel Kennedy, Julian Lloyd Webber and John Williams. Other important recordings during that time were duet albums with Ray Charles (Porgy and Bess) as well as Arnold Schoenberg's Pierrot Lunaire, for which she received a Grammy Award nomination.

Laine's relationship with the musical theatre started in Britain and continued in the United States with starring performances in Sondheim's A Little Night Music and Franz Lehár's The Merry Widow (Michigan Opera). In 1980 she starred in Colette, a musical by Dankworth. The show began at the Stables theatre, Wavendon, in 1979 and transferred to the Comedy Theatre, London, in September 1980. In 1985 she originated the role of Princess Puffer in the Broadway musical The Mystery of Edwin Drood, for which she received a Tony nomination. In 1989, she received the Los Angeles critics' acclaim for her portrayal of the Witch in Sondheim's Into the Woods. In May 1992, Laine appeared with Frank Sinatra for a week of concerts at the Royal Albert Hall in London.

Derek Jewel of the Sunday Times dubbed her "quite simply the best singer in the world."

Awards and honours
 Officer of the Order of the British Empire, 1979
 Grammy Award nomination, Best Female Jazz Vocalist, Smilin' Through with Dudley Moore, 1983
 Grammy Award for Best Jazz Vocal Performance, Female, 1986
 Lifetime Achievement Award, U.S. recording industry, 1991
 Dame Commander of the Order of the British Empire, 1997
 Lifetime Achievement Award, Worshipful Company of Musicians, 2002
 Gold Award, BBC Jazz Awards, 2008
 BASCA Gold Badge Award, 2016
 Honorary Fellow, Hughes Hall, University of Cambridge
 A street in Adelaide, South Australia, was named after her.
 Honorary doctorates: Berklee College of Music, University of Cambridge, University of York, Open University, University of Luton

Discography

 She's the Tops! (MGM, 1957)
 In retrospect (MGM), 1957
 Jazz Date with Tubby Hayes (Wing, 1961)
 All About Me (Fontana, 1962)
 Shakespeare and All That Jazz (Fontana, 1964)
 Woman to Woman (Fontana, 1966)
 Sir William Walton's Facade with Annie Ross (Fontana, 1967)
 If We Lived on the Top of a Mountain (Fontana, 1968)
 The Unbelievable (Fontana, 1968)
 Soliloquy (Fontana, 1968)
 Portrait (Philips, 1971)
 Feel the Warm (Columbia, 1972)
 An Evening with Cleo Laine & the John Dankworth Quartet (Philips, 1972)
 I Am a Song (RCA Victor, 1973)
 Day by Day (Stanyan, 1973)
 Cleo Laine Live!!! at Carnegie Hall (RCA Victor, 1974)
 A Beautiful Thing (RCA Victor, 1974)
 Sings Pierrot Lunaire (RCA Red Seal, 1974)
 Cleo Close Up (RCA Victor, 1974)
 Spotlight On Cleo Laine (Philips, 1974)
 Easy Livin (Stanyan, 1975)
 Cleo Laine (MGM, 1975)
 Best Friends with John Williams (RCA Victor, 1976)
 Born on a Friday (RCA Victor, 1976)
 Porgy & Bess with Ray Charles (RCA Victor, 1976)
 At the Wavendon Festival (Black Lion, 1976)
 A Lover and His Lass with Johnny Dankworth (Esquire, 1976)
 Return to Carnegie (RCA Victor, 1977)
 Cleo's Greatest Show Hits (RCA Victor, 1978)
 Gonna Get Through (RCA Victor, 1978)
 Cleo Laine Sings Word Songs (RCA Victor, 1978)
 Cleo Laine in Australia with Johnny Dankworth (World Record Club, 1978)
 Cleo's Choice (Marble Arch, 1974)
 Sometimes When We Touch with James Galway (RCA Red Seal, 1980)
 Cleo Laine in Concert (RCA Victor, 1980)
 One More Day (Sepia, 1981)
 Smilin' Through with Dudley Moore (CBS, 1982)
 Let the Music Take You with John Williams (CBS, 1983)
 That Old Feeling (K West, 1984)
 Cleo at Carnegie: The 10th Anniversary Concert (RCA Victor, 1984)
 At the Carnegie: Cleo Laine in Concert (Sierra, 1986)
 The Unforgettable Cleo Laine (PRT, 1987)
 Cleo Sings Sondheim with Jonathan Tunick (RCA Victor, 1988)
 Woman to Woman (RCA Victor, 1989)
 Jazz (RCA Victor, 1991)
 Nothing without You with Mel Torme (Concord Jazz, 1992)
 On the Town with Michael Tilson Thomas (Deutsche Grammophon, 1993)
 Blue and Sentimental (RCA Victor, 1994)
 Solitude with the Duke Ellington Orchestra (RCA Victor, 1995)
 Quality Time (Sepia, 2002)
 Loesser Genius with Laurie Holloway (Qnote, 2003)

References

External links
 Official website

 Radio interview with Nathan Morley from April 2010. Cyprus Broadcasting Corporation.
 Daily Telegraph profile, 2 August 2007.
 John Fordham, Beethoven with a Bass Guitar? Fine! (interview with Cleo Laine and Johnny Dankworth), The Guardian, 15 November 2007.

1927 births
Living people
20th-century Black British women singers
21st-century Black British women singers
Berklee College of Music alumni
Black Lion Records artists
British women jazz singers
Dames Commander of the Order of the British Empire
English jazz singers
English people of Jamaican descent
English stage actresses
Fellows of Hughes Hall, Cambridge
Grammy Award winners
People from Southall
Scat singers
Singers awarded knighthoods
Singers from London
Traditional pop music singers
Wives of knights

Cleo Laine


Faith Brook (* 16. Februar 1922 in York, England; † 11. März 2012 in London) war eine britische Schauspielerin.

Leben

Familie und Ausbildung
Brook wurde als Tochter des britischen Schauspielers Clive Brook und dessen Ehefrau Mildred Evelyn Brook geboren; ihr Bruder war der Schauspieler und Bühnenautor Lyndon Brook. Kaum ein Jahr alt, zog Brook mit ihren Eltern in die Vereinigten Staaten. Ihr Vater hatte ein Angebot der Paramount Pictures erhalten; er spielte in Hollywood unter anderem als Partner von Marlene Dietrich den lebensmüden Capt. Donald "Doc" Harvey in dem Film Shanghai-Express (1931). Brook wuchs in Hollywood gemeinsam mit Kindern anderer Hollywood-Stars auf; ihre Jugend beschrieb sie später als "idyllisch". Die Situation änderte sich 1932 nach der Entführung des Lindbergh-Babys, woraufhin Clive Brook beschloss, seine Tochter zurück nach England zu schicken, wo sie schließlich in die Fußstapfen ihres Vaters trat. Brook besuchte Schulen in Los Angeles, London, in der Grafschaft Kent und in Gstaad. Erste Erfahrungen als Schauspielerin machte sie im Schultheater. Dort spielte sie hauptsächlich die Jungenrollen, so beispielsweise den Lorenzo in Der Kaufmann von Venedig, in einer Gastinszenierung des späteren Schauspielers und Regisseurs Alec Guinness. Sie absolvierte ihre Schauspielausbildung an der Royal Academy of Dramatic Art.

Theater
Als Theaterschauspielerin gab Brook ihr Debüt im September 1941 in Santa Barbara, Kalifornien in dem Stück Lottie Dundass von Enid Bagnold; wenig später, im Dezember 1941, folgte ihr Debüt in New York City am Broadway am Cort Theatre in der Rolle der Marion Curwood in dem Theaterstück Letters to Lucerne von Alfred Rotter und Allen Vincent. Ihr Theaterdebüt im Londoner West End war 1942 mit der Rolle der Marie in dem Theaterstück Aren't Men Beasts! von Vernon Sylvaine (1942, Garrick Theatre, London).

Brook leistete während des Zweiten Weltkrieges Militärdienst im Auxiliary Territorial Service, der Fraueneinheit der British Army. Sie war in der Truppenbetreuung tätig bei der Unterhaltungseinheit Stars in Battledress, ging mit dem Theaterstück Flare Path von Terence Rattigan auf Tournee durch Italien und Griechenland, wo britische Truppen stationiert waren.

1946 wurde sie festes Ensemblemitglied des Bristol Old Vic; wichtige Bühnenrollen Brooks in ihrer frühen Zeit als Theaterschauspielerin waren unter anderem Dorinda in dem Theaterstück Galante Listen, auch: Liebes-Schlachten-Lenker (The Beaux' Stratagem) von George Farquhar (Bristol Old Vic Company, London, 1945–1946), Nina Michailovna Zarečnaya in Die Möwe (Bristol Old Vic Company, London, 1945–1946), Lady Macduff in Macbeth (Bristol Old Vic Company, 1946), Olivia in Was ihr wollt (Bristol Old Vic Company, 1946; Old Vic Company, 1948–1949; Regie: Alec Guinness) und Charlotta Iwanowna in Der Kirschgarten (Old Vic Company, London, 1948–1949, neben Dame Edith Evans und Cedric Hardwicke). Anfang der 1950er Jahre spielte Brooks wieder Theater in den Vereinigten Staaten, unter anderem die Rolle der Celia Coplestone in dem Theaterstück Die Cocktailparty von T. S. Eliot (Henry Miller's Theatre, New York City, 1950). 1952/1953 übernahm sie in einer Tournee-Produktion die Rolle der Sheila Vendice in dem Kriminalstück Bei Anruf Mord von Frederick Knott.

Im späteren Verlauf ihrer Karriere spielte Brook unter anderem die Königin Gertrude in Hamlet (Tourneeproduktion 1969; Cambridge Theatre, London 1971, neben Ian McKellen als Hamlet), Volumnia in Coriolan (West Yorkshire Playhouse, Leeds, 1994–1995; mit Steven Berkoff in der Titelrolle) und, neben Charles Dance, die blinde Mutter in dem Theaterstück Good von C. P. Taylor (1999, Donmar Warehouse Theatre, London). Für diese Rolle erhielt sie 1999 auch den Clarence Derwent Award in der Kategorie "Beste Schauspielerin in einer Nebenrolle" (Best Supporting Actress).

Brooks größter Erfolg in ihrer Alterskarriere war die Rolle der Martha in dem Ein-Personen-Stück The Colour of Poppies nach dem Roman La Femme Coquelicot von Noëlle Châtelet. Brooks verkörperte darin eine alternde Frau, die nach langer Zeit wieder Liebe, Leidenschaft und Sexualität erfährt; das Stück hatte 2004 Premiere im Londoner Jermyn Street Theatre und thematisierte unter anderem auch das Tabu-Thema weiblicher Sexualität im Alter. 2007 trat Brook mit dieser Rolle bei einer Tournee durch verschiedene Städte in Großbritannien auf. Die letzten Aufführungen fanden im April 2007 am Theatre Royal in York statt. Brooks letzte Bühnenrolle war 2008 die Rolle der María Wassíljewna Wojnízkaja in dem Theaterstück Onkel Wanja in einer Tourneeproduktion; sie verkörperte, unter der Regie von Sir Peter Hall, die Mutter der Titelfigur.

Beim Edinburgh Festival (1981, St Cecilia's Hall) beeindruckte Brook als Rezitatorin mit dem Gedichtzyklus Requiem von Anna Achmatowa. Brook arbeitete als Schauspiellehrerin und Dozentin an der Guildhall School of Music und der Royal Academy of Dramatic Art.

Film und Fernsehen
Brook übernahm auch regelmäßig Rollen in Kinofilmen.

Ihr Film-Debüt hatte sie 1941, ohne im Abspann genannt zu werden, unter der Regie von Alfred Hitchcock in dem Kriminalfilm Verdacht. Sie spielte, neben Cary Grant, die jugendliche Schönheit Alice Barhem. Ihre erste Rolle mit Namensnennung war das englische Mädchen in dem Abenteuerfilm Das Dschungelbuch (1942, Regie: Zoltan Korda).

Weitere Kinorollen waren, an der Seite von David Niven, die Rolle der Mrs. Doris Grice, die Ehefrau von Colonel Grice, in dem Kriegsfilm Die Seewölfe kommen (1979/1980) und die an Margaret Thatcher angelehnte Figur der britischen Premierministerin in dem Actionfilm Sprengkommando Atlantik (1979). 1997 war sie, neben Margaret Tyzack (als Lady Burton), in der Rolle der Lady Bexborough in den Film Mrs. Dalloway von Marleen Gorris zu sehen.

Häufig arbeitete Brook auch für das Fernsehen. Sie hatte unter anderem Rollen in den Fernsehserien The Irish RM (1983–1984), Krieg und Frieden (1972–1973, als Gräfin Rostowa) und Gentlemen and Players (1988–1989), in dem Fernsehfilm Cream in My Coffee (1980) und in der Episode They do it with Mirrors in der Fernsehserie Miss Marple (1991).

Privates
1949 heiratete Brook den Arzt Charles Moffett, der für die US Navy tätig war und zog mit ihm nach New York City. Die Ehe wurde wenig später wieder geschieden. In zweiter Ehe heiratete sie den Arzt Michael Horowitz. Aus dieser Ehe ging ein Sohn, Brook Horowitz, hervor. Auch Brooks zweite Ehe endete in Scheidung.

Filmografie (Auswahl)
 1941: Verdacht (Suspicion)
 1942: Das Dschungelbuch (Rudyard Kipling's Jungle Book)
 1943: Keine Zeit für die Liebe (No Time for Love)
 1948: Bigamie…? (Uneasy Terms)
 1956: Keiner ging an ihr vorbei (Wicked as They Come)
 1956: The Intimate Stranger
 1957: Die Brücke der Vergeltung (Across the Bridge)
 1958: Flüsternde Schatten (Chase a Crooked Shadow)
 1959: Die 39 Stufen (The 39 Steps)
 1961: Kommissar Maigret (Maigret)
 1964: The Finest Hours
 1968: Der Mann mit dem Koffer (Man in a Suitcase) (Fernsehserie, 1 Folge)
 1969: Walk a Crooked Path
 1970: Hamlet (Fernsehverfilmung)
 1972–1973: Krieg und Frieden (War and Peace) (Fernsehserie)
 1975–1978: Angels (Fernsehserie)
 1979: Sprengkommando Atlantik (North Sea Hijack)
 1980: Die Seewölfe kommen (The Sea Wolves)
 1980: Cream in my Coffee (Fernsehfilm)
 1981: Die Nadel (Eye of the Needle)
 1983–1984: The Irish RM (Fernsehserie)
 1984: Auf Messers Schneide (The Razor's Edge)
 1986: Sins (Fernsehserie)
 1988–1989: Gentlemen and Players (Fernsehserie)
 1991: Miss Marple (Folge: They Do it with Mirrors)
 1997: Mrs. Dalloway
 1997: Mothertime (Fernsehfilm)
 2000: Die Bibel – Paulus (San Paolo) (Fernsehfilm)
 2002: AKA (Fernsehserie)
 2006: The Commander: Blacklight (Fernsehfilm)

Weblinks

 Faith Brook (1922-) – Kurzbiografie mit Rollenverzeichnis
 Faith Brook – Theaterrollen
 Faith Brook – Nachruf in: The Daily Telegraph vom 14. März 2012
 Faith Brook – Nachruf in: The Guardian vom 14. März 2012
 Faith Brook – Nachruf in: The Scotsman vom 15. März 2012

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Brite
Geboren 1922
Gestorben 2012
Frau

Faith Brook


La microrregión de Joinville es una de las microrregiones del estado brasileño de Santa Catarina perteneciente a la mesorregión Norte Catarinense.

Su población es de 842.821 habitantes. La ciudad más populosa de la microrregión es Joinville con 515.250 habitantes.

Municipios
 Araquari
 Balneário Barra do Sul
 Corupá
 Garuva
 Guaramirim
 Itapoá
 Jaraguá do Sul
 Joinville
 Massaranduba
 São Francisco do Sul
 Schroeder

Joinville

Microrregión de Joinville


157421 Carolpercy este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
157421 Carolpercy este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Vail-Jarnac de Tom Glinos, David H. Levy și Wendy Levy. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,52 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 0,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 157001-158000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2004
Centura de asteroizi

157421 Carolpercy


Les Cahiers du Sud a fost o revistă literară franceză cu sediul la Marsilia. Ea a fost fondată de Jean Ballard în 1925 și a apărut până în 1966.

Istoria și profilul
Ballard a fondat Les Cahiers du Sud ca o continuare a revistei marsilieze Fortunio, fondată în 1914 de Marcel Pagnol. Prin intermediul poetului André Gaillard (1898-1929), revista a publicat operele unor scriitori suprarealiști ca René Crevel, Paul Éluard și Benjamin Péret și ale unor scriitori foști suprarealiști ca Antonin Artaud și Robert Desnos. În paginile revistei au publicat Henri Michaux, Michel Leiris, René Daumal, Pierre Jean Jouve și Pierre Reverdy. Cahiers du Sud a publicat, de asemenea, poeziile lui Joë Bousquet. Printre alți contribuitori au fost Gabriel Audisio, René Nelli, Simone Weil, Marguerite Yourcenar, Walter Benjamin și Paul Valéry.

În 1945 Ballard a format un nou comitet de redacție împreună cu Jean Tortel și Pierre Guerre.

Autori publicați

 Antonin Artaud
 Roger Bastide
 Gaston Baissette
 Albert Béguin
 Marc Bernard
 Alain Borne
 Joë Bousquet
 Louis Brauquier
 Marcel Brion
 Joseph Delteil
 Roger Caillois
 André Chastel
 Jacques Chessex
 Georges-Emmanuel Clancier
 Robert Crégut
 René Crevel
 René Daumal
 Robert Desnos
 Paul Éluard
 Benjamin Fondane
 André Fraigneau
 René Guénon
 Armel Guerne
 Pierre Jean Jouve
 Jean-Francis Laglenne
 Michel Leiris
 André Masson
 Henri Michaux
 Gérard Murail
 René Nelli
 Gérald Neveu
 Benjamin Péret
 Pierre Reverdy
 Robert Rovini
 Alexandre Toursky
 Simone Weil
 Marguerite Yourcenar

Referințe

Bibliografie
 Léon-Gabriel Gros, Poètes contemporains, Cahiers du Sud, Première série 1944, Deuxième série 1951.
 Rivages des Origines (Archives des Cahiers du Sud), préface de Jean Tortel, Archives de la Ville de Marseille, 1981.
 Alain Paire, Chronique des Cahiers du Sud, 1914-1966, IMEC éditions, 1993
 Jean Ballard & les Cahiers du Sud, commissariat Michèle Coulet et Olivier Cousinou, Centre de la Vieille Charité, Marseille, 1993, Jean-Michel Place / Ulysse Diffusion, 320 pages

 Lectură suplimentară
 Alain Paire, Chronique des Cahiers du Sud, 1914-1966'', 1993

Reviste literare din Franța

Les Cahiers du Sud


منى أبو النصر (3 نوفمبر 1952 - 13 سبتمبر 2003)، مخرجة رسوم متحركة مصرية. أنتجت المسلسل الكرتوني المشهور بكار عام 1998.

ولدت «منى محمد أبو النصر» يوم 3 نوفمبر 1952 بمحافظة الإسكندرية بجمهورية مصر العربية. حصلت على بكالوريوس الفنون الجميلة من جامعة حلوان عام 1975م ثم نالت درجة الماجستير في تصميم وإخراج مطبوعات الطفل من نفس الجامعة عام 1985 ونالت الدكتوراه في الرسوم المتحركة من جامعة كاليفورنيا عام 1988م.

الوظائف
شغلت منصب معيدة بكلية الفنون الجميلة بجامعة حلوان عام 1970م ثم رقيت لدرجة مدرس عام 1988م ثم لدرجة أستاذ مساعد عام 1992م. أما عملها الذي جلب لها الشهرة فهو عملها بالرسوم المتحركة وكانت عضوة بمنظمة الرابطة الدولية لأفلام الرسوم المتحركة العالمية لفنانى الرسوم المتحركة وعضوة باتحاد الإذاعة والتليفزيون – لجنة الطفولة والأمومة.

أعمالها
شركة كايرو كارتون للرسوم المتحركة وانتاج الفيديو التي نفذت مسلسل بكار، ورحلة السندباد البحري، سوبر هنيدي.

وفاتها
توفيت يوم الاثنين 15 سبتمبر 2003، بعد أن أصيبت بمرض السرطان، وسافرت إلى باريس قبلها بنحو 4 أشهر لتلقي العلاج بعد تدهور حالتها الصحية، وثبوت إصابتها بمرض السرطان، فصدر قرار بعلاجها على نفقة الدولة.

المراجع

أشخاص من الإسكندرية
خريجو جامعة حلوان
خريجو جامعة كاليفورنيا
رسامو رسوم متحركة
مواليد 1373 هـ
مواليد 1952
مواليد في الإسكندرية
نساء مصريات
وفيات 1424 هـ
وفيات 2003
وفيات السرطان في مصر
وفيات في القاهرة
وفيات بعمر 50

منى أبو النصر


Frenzal Rhomb are an Australian punk rock band that formed in 1992 in Sydney. Three of the group's albums have entered the top 20 on the ARIA Albums Chart: A Man's Not a Camel (1999), Hi-Vis High Tea (2017) and Smoko at the Pet Food Factory (2011). Hi-Vis High Tea reached 9th position in the charts. The group has supported Australian tours by The Offspring, Bad Religion, NOFX, and Blink-182. Frenzal Rhomb have also toured in the United States, United Kingdom, Canada, Japan, South Africa, Israel and Taiwan. The band has undergone several line-up changes, with lead vocalist Jason Whalley serving as the band's sole constant member.

History

1992–1995: Formation to Coughing Up a Storm
Frenzal Rhomb formed in 1992 in the Sydney suburb of Newtown with Alexis 'Lex' Feltham on bass guitar and Jason Whalley on vocals. Feltham and Whalley had been school mates at St Ives High School in St Ives. Whalley had commenced a Bachelor of Arts course in philosophy at Sydney University when he formed Frenzal Rhomb as a punk rock band. The band was formed to take part in a battle of the bands and at that stage was not seen as a permanent project. The name came from Fresnel rhomb, which is a prism-like device invented by the 19th century French engineer Augustin-Jean Fresnel.

By 1993, the group's line-up was Feltham, Whalley, Ben Costello on guitar and Karl Perske on drums. They played at the Sydney iteration of the Big Day Out in January.

In March 1994, the band issued a seven-track EP, Dick Sandwich. Its cover had "a graphic drawing of the offending flaccid appendage draped over a sesame seed bun with lashings of bloody sauce." Posters with a similar image that advertised the group had them banned at some venues. National youth radio station Triple J criticised the group as being immature and told them to "grow up". The EP was described as having "good songs but it sounds like it was recorded under a doona" and had the group banned from some radio stations and retail outlets. One of its tracks, "I Wish I Was as Credible as Roger Climpson" (aka "Roger"), attracted attention of its subject, Roger Climpson – a Seven News anchor on TV – who posed with the group for a photo. The E.P also features fan favourites "Chemotherapy", and a cover of the TV series theme "Home And Away". The E.P featured an alternate cover depicting rabbits on the flipside of the liftout to appease record stores or people who may have been offended by the original artwork. In October of that year, they released a single, "Sorry About the Ruse", on their own label, How Much Did I Fucking Pay For This Records? The group were the local support act on the Australian leg of separate tours by United States punk rockers Bad Religion, The Offspring, and Blink-182.

In March 1995, Frenzal Rhomb released their first studio album, Coughing Up a Storm, on Shock Records' sub-label Shagpile Records. Perske was replaced by Nat Nykyruj on drums before the album appeared. The album features live fan favourite "Genius". In October 1997, it was retitled Once a Jolly Swagman Always a Jolly Swagman and issued with additional tracks by the US label Liberation Records. In mid-1995, the group supported NOFX on their national tour. Fat Mike, a member of NOFX, was also the owner of Fat Wreck Chords, and he signed the band to his label, which released the 4 Litres EP in the US.

1996–2000: Not So Tough Now to A Man's Not a Camel
In July 1996, Frenzal Rhomb released their second album, Not So Tough Now, which was produced by Tony Cohen (Nick Cave and the Bad Seeds, TISM, Dave Graney), Kalju Tonuma (Nick Barker, The Mavis's) and Frenzal Rhomb. Just after its appearance, Costello was replaced by Lindsay McDougall on lead guitar and backing vocals – Costello left to attend university and become an animal rights activist. In November, the group issued a CD EP, Punch in the Face and, in January 1997, performed at Big Day Out. Late that year they toured the US supporting Blink-182.

In September 1997, their third LP, Meet the Family, was released, which reached the top 40 on the ARIA Albums Chart and became their first certified gold album by ARIA. It spawned three singles, "Mr Charisma" (June), "There's Your Dad" (September), and "Mum Changed the Locks" (April 1998). In April, Gordon "Gordy" Forman replaced Nykyruj on drums, and they toured Australia with US ska band Blue Meanies. Frenzal Rhomb were the head-liners for the Australian leg of the 1998 Vans Warped Tour and they were recruited for the US edition. A 1998 version of Meet the Family contained a bonus disc, Mongrel, that was recorded live on this US leg.

In March 1999, they released their next album, A Man's Not a Camel, which was produced by Eddie Ashworth and was supported by a nationwide tour. As from November 2011, it remains Frenzal Rhomb's highest-charting album, reaching No. 11. It spawned their highest-charting single, "You Are Not My Friend" (August), which reached No. 49. Allmusic's album reviewer Mike DaRonco felt "the first two songs are great in that catchy, playful pop-punk sort of way, but the rest ... fall under the trap of having all their tracks sounding like one big, long song". The album also features fan favourites "We're Going Out Tonight" and "Never Had So Much Fun".

At the ARIA Music Awards of 1999 in October, the group performed "Never Had So Much Fun". In 2019 Dan Condon of Double J described this as one of "7 great performances from the history of the ARIA Awards." According to the band's website, US gigs were dropped after Whalley suffered a heart attack in late 1999 and the group spent the first few months of 2000 inactive. Whalley later denied that he had had a heart attack with "a lot of things on our Web site are greatly exaggerated. There was also a thing about my having trench rot, the World War I disease, but that's not true either".

2000–2003: Shut Your Mouth to Sans Souci
In November 2000, Frenzal Rhomb returned with the album Shut Your Mouth, released on Epic Records in Australia, an offshoot of Sony. RockZone's Samuel Barker liked some tracks as "a fine template for a pop punk album" however "the majority just falls into the same formula of most punk today. It's not bad, just overplayed". The album peaked in the top 40. After six months, Sony dropped the band in mid-2001 and they signed with Epitaph Records in Australia.

In April 2002, Feltham left the group, which provided many stories about why he left, including one that he was fired after thinking that the group should incorporate synth and keyboard work. The last song he recorded with the band was a cover of Midnight Oil's "The Dead Heart" for the 2001 tribute album Power & The Passion: A Tribute to Midnight Oil. After holding auditions in Sydney, Tom Crease was announced as the new bass guitarist.

In April 2003, the band released Sans Souci, which appeared in the top 50. Jo-Ann Greene of Allmusic liked the group's outlook: "they're not bitter, just snotty about it all, as all good punks should be. And Rhomb are four of the best ... their latest set of frenzied, funny, pitiless attacks upon an uncaring planet." The initial version of the album included a bonus DVD of five tracks with live footage and music videos.

2004: Political protest, Jackie O
During 2003, Frenzal Rhomb's McDougall organised Rock Against Howard, a compilation album, by various Australian musicians as a protest against incumbent Prime Minister John Howard's government. It was released in August 2004, before the October federal election, when Howard's coalition was re-elected.

In July 2004, radio station 2Day FM presenter Jackie O was to MC at the Bassinthegrass festival in Darwin. Jackie allegedly arrived late, causing Frenzal Rhomb to cut their setlist short by several songs. She attempted to speak with the audience. In protest, McDougall began playing AC/DC's "Thunderstruck" over her voice. Jackie was upset that she was unable to finish her announcement to the audience. Whalley later accused her and other music industry personalities of pushing original Australian bands aside to make way for short-term marketable acts such as Australian Idol and Popstars contestants.

Jackie and her co-presenter, Kyle Sandilands, called Whalley on air during their next breakfast show. Whalley apologised for offending Jackie, but stood by his claims regarding the music industry. The conversation became heated as Sandilands told Whalley "Your songs being played on this network or the Triple M network... it's just not going to happen now"; to which Whalley argued that Frenzal Rhomb were almost never played on the Austereo network anyway. During the conversation, Sandilands told Whalley that he was bitter and sad. When Whalley pointed out that Sandilands is in a position to promote new Australian music but doesn't, Sandilands countered that Frenzal Rhomb is not played on the network "because it's pretty much shit". While Sandilands agreed that shows like Popstars and Australian Idol are interested in making "a quick buck", he also asserted that he doesn't "care about Australian Idol or Popstars".

Sandilands argued that Whalley should not "pick fights with people that are female in the Northern Territory". Sandilands asserted that if he himself were present, "it would have been on for young and old". Whalley argued that gender was irrelevant to the issue, and in response to Sandilands' threat of violence asked Jackie if she was aware that her security guard had threatened a band technician with violence. Sandilands said he endorsed the threat of violence. Sandilands argued to Whalley that he has to "get over it" when Whalley recommended that radio DJs should promote original Australian music. In reply, Sandilands insinuated that Frenzal Rhomb, and bands in general, suffer from a lack of support because they are not "putting [their] stuff in front of the right people".

ABC Television's Media Watch covered the exchange and presenter David Marr raised concerns about the interview: "Kyle and Jackie O are also part of a new generation of radio thugs". Patrick Joyce, general manager of Austereo in Sydney, responded to Sandilands' threats of black listing and violence, "Music content is decided by the programming directors based on research of the market... Austereo does not approve of threats being made to anyone... We have fully canvassed these issues with Kyle".

2005–2009: Jay and the Doctor and Forever Malcolm Young

Frenzal Rhomb's Whalley and McDougall worked as Jay and the Doctor on Triple J's breakfast show from January 2005 through to November 2007. Prior to their employment at Triple J, the group's music had been banned after they had earlier criticised the station on air for playing the "same 40 songs". In 2004, they were asked to perform occasional late night shifts and request segments, which developed into the breakfast show slot. Their format includes banter where they provide "quips, one-liners, slagging off each other, other bands, other breakfast announcers, listeners, Triple J, Australian Idol and St Ives. It's verbal ping pong but more discursive."

The band released Forever Malcolm Young in October 2006 – the title is a conflated reference to the 2005 song "Forever Young" by Youth Group and the name of AC/DC's guitarist, Malcolm Young – which peaked in the top 40. It provided a minor radio hit with the title track. Some controversy was expressed over the profanity in the title and lyrics of "Johnny Ramone was in a Fucking Good Band, but He Was a Cunt" (see Johnny Ramone, Ramones). Whalley's attitude to profanity and obscenity is "I often get amazed how offended people get by language, especially in Australia when its nothing you wouldn't hear in your local office or schoolyard. But we do make a point of shaking things up". Australian rock music journalist Ed Nimmervoll described them "[their] history is littered with legendary stories, perhaps true, perhaps exaggerations, but stories which fuel and match their song and album titles. Their songs are often profane, likely to poke fun at someone including themselves, hint at a social conscience, and inside all the tough talk and body jokes be hopelessly romantic."

National touring followed the album's release, along with the announcement that from November 2007 Whalley would be leaving both Frenzal Rhomb and his job at Triple J to go on a world trip with his girlfriend. Some later copies of Forever Malcolm Young contained a bonus DVD covering the band's tours from 2002 up until 2005. It is titled Sucking All Over the World. Gordy Forman plays in the Melbourne hardcore band Mindsnare. McDougall continued as The Doctor at Triple J, initially with Robbie Buck and Marieke Hardy; and, from January 2010, he has hosted the afternoon show Drive with The Doctor. By April 2009, Frenzal Rhomb were performing The Boys Are Back in Town tour with 1990s punk group Nancy Vandal as their support act.

2010–2017: Smoko at the Pet Food Factory and We Lived Like Kings...

In December 2010, Frenzal Rhomb embarked on the No Sleep Til Festival which featured punk and metal bands: Megadeth, Descendents, NOFX, Gwar and Dropkick Murphys. Frenzal Rhomb played a new song entitled "Bird Attack". In Brisbane, on the last stop of the tour, Whalley and Crease joined Descendents on-stage with other bands' singers – Al Barr (Dropkick Murphys), Fat Mike (NOFX), Matt Skiba and Derek Grant (Alkaline Trio), and Jason Allen (Descendents' road manager) – to perform "Everything Sux".

Frenzal Rhomb recorded their next album, Smoko at the Pet Food Factory in Colorado with Bill Stevenson (drummer for Descendents) producing. It was released on 19 August 2011 on Shock Records, which peaked at No. 14. The group toured Australia with Teenage Bottlerocket in September in support of the album.

In June 2012, the album 'Not So Tough Now' was certified gold by the Australia Record Industry Association, 16 years after its release.

Lead singer Jay Whalley announced on 26 February 2013 that the group was forced to cancel its recent tour after surgeons discovered and removed a pig tapeworm egg from his brain.

Drummer Gordy Foreman broke his arm in multiple places after stage diving during a performance in Perth in 2015 and spent about 18 months recovering. The band continued to play live with Kye Smith (of Local Resident Failure) filling in on drums. Smith had previously paid tribute to Frenzal Rhomb as part of his "5 Minute Drum Chronology" series on YouTube.

To celebrate the band's 25th anniversary Frenzal Rhomb toured Australia in 2016. Fans were offered the opportunity to select songs in the set list by voting for their favourite songs on the band's Facebook page. The band also released a best-of album, entitled We Lived Like Kings, We Did Anything We Wanted, on 19 August.

2017–2023: Hi-Vis High Tea

Frenzal Rhomb's ninth studio album, Hi-Vis High Tea, was released on 26 May 2017 on CD, LP (vinyl) and digital download. It was once again recorded in The Blasting Room by Bill Stevenson. The album's first single, "Cunt Act," was released on the same day; as well as a national run of dates with Totally Unicorn.

After 17 years, Tom Crease departed the band in mid-2019 due to ongoing hearing problems. He was replaced by Michael "Dal" Dallinger, formerly of Newcastle punk band Local Resident Failure – coincidentally, a band named after a Frenzal Rhomb song. The band then performed at the 2020 Hotter Than Hell festival, which ended up being their last shows for over a year due to the COVID-19 pandemic. The band made their live return at Melbourne's 170 Russell on April 23, 2021. A national tour followed in May, including performances at the festivals Full Tilt and Spring Loaded.

2023–present: The Cup of Pestilence

In late 2022, the band confirmed that they were at work on an album. On 15 February 2023, the band announced their tenth studio album, The Cup of Pestilence, which was released on 7 April. The announcement came with the release of its opening track and lead single, "Where Drug Dealers Take Their Kids". On 22 March 2023, Frenzal Rhomb released their second and last song from the album and single, "Thought It Was Yoga But It Was Ketamine".

Band members

Current members
 Jason "Jay" Whalley – lead vocals, occasional guitar (1992–present)
 Lindsay "The Doctor" McDougall – guitar, backing vocals (1996–present)
 Gordon "Gordy" Forman – drums (1998–present; hiatus 2015–2016)
 Michael "Dal" Dallinger (AKA Dal Failure) – bass, backing vocals (2019–present)

Former members
 Alexis "Lex" Feltham – bass, backing vocals (1992–2002)
 Ben Costello – guitar (1992–1996)
 Bruce Braybrooke – drums (1992–1993)
 Karl Perske – drums (1993–1995)
 Nat Nykyruj – drums (1995–1998)
 Tom Crease – bass, backing vocals (2002–2019)

Former touring musicians
 Kye Smith – drums (2015–2016, occasional fill-in gigs)

Timeline

Discography

Studio albums

 Coughing up a Storm (1995)
 Not So Tough Now (1996)
 Meet the Family (1997)
 A Man's Not a Camel (1999)
 Shut Your Mouth (2000)
 Sans Souci (2003)
 Forever Malcolm Young (2006)
 Smoko at the Pet Food Factory (2011)
 Hi-Vis High Tea (2017)
 The Cup of Pestilence (2023)

Awards and nominations

ARIA Music Awards
The ARIA Music Awards is an annual awards ceremony that recognises excellence, innovation, and achievement across all genres of Australian music. They commenced in 1987.

!
|-
|rowspan="2"|1999
| "You Are Not My Friend"
| ARIA Award for Breakthrough Artist – Single
|
|rowspan="2"|
|-
| A Man's Not a Camel
| ARIA Award for Best Rock Album
|
|-
|2000
| "Never Had So Much Fun"
| ARIA Award for Best Pop Release
|
|
|-

References

General
  Note: Archived [on-line] copy has limited functionality.
Specific

External links

 Official Facebook
 Fat Wreck Chords
 Official website, 2001 archived by PANDORA on 29 August 2001.
 30 years of Frenzal Rhomb – J Files special on Double J from June 2022
 Frenzal Rhomb's singer Jason Whalley and guitarist Lindsay McDougall perform at Big Day Out, Melbourne, Victoria, 2005. A photo by Martin Philbey at Digital Collections by National Library of Australia
 Frenzal Rhomb website

Australian punk rock groups
Fat Wreck Chords artists
Epitaph Records artists
Musical groups established in 1992
Musical groups from Sydney

Frenzal Rhomb


ෂැංහුආ පන්සල () යනු චීනයේ, ෂංෂී පළාතේ, දාතොංහී පිහිටි, බෞද්ධ  සිද්ධස්ථානයකි.මෙම සිද්ධස්ථානය පළමුව සොයාගනු ලැබුවේ 8 වන ශතවර්ෂයේ මුල් භාගයේ ටැංග් පාලන සමයේදීය. මෙහි පළමු ප්‍රතිසංස්කරණය සිදුකරනු ලැබුවේ 11 වන ශතවර්ෂයේදීය. වසර ගණනාවක් මුළුල්ලේ සිදුකරන ලද ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු වල ප්‍රථිපල වශයෙන්,  පෙර තනන ලද ශාලා තුනක්  සහ පසුකාලීනව නැවත සාදන ලද මණ්ඩප දෙකක් වර්තමානයේදී දැකගත හැකිය.මෙහි තිබෙන විශාලතම සහ පැරණිම ශාලාව දෂිඔඞ්බො  ශාලාව වන අතර එය 11 වන ශතවර්ෂයේ  ලිඔ  පාලන, සමයේ  සිට දැකගත හැකිය. දෂිඔඞ්බො  ශාලාව චීනයේ තිබෙන විශාලම ශාලා වලින් එකකි. පෞරාණික වටිනාකමක් පවතින ප්‍රධාන ද්වාරය සහ සංශෙඟ්  ශාලාව 12 වන ශතවර්ෂයේ  ජින්  පාලන සමයේ  සිට පවතියි.

ඉතිහාසය

ෂැංහුආ පන්සල පළමුව සොයාගනු ලැබුවේ  ටැංග් පාලන සමයේ කියුං යුගයෙදීය (713-741). ඒ සමයේ පාලකයා වූ සුආන්සෝන් පාලකයාගේ අනුග්‍රහය යටතේ පැවති සිද්ධස්ථානය හඳුන්වනු ලැබුවේ කියුං පන්සල ලෙසය. ටැංග් පාලන සමයේ පරිහානියෙන් පසුව පස්වන  පාලන සමය (906-960), නමින් හැඳින්වූ කාලපරිච්චේදයේදී පෙර පැවති නාමය වෙනස්කර දා පු'එන්සි යන නමින් හඳුන්වන ලදී. මෙම ව්‍යාකුල සමයේදී සිද්ධස්ථානයේ පැවති ගොඩනැගිලි දහයක් අතරින් රැකගත හැකිවුයේ ගොඩනැගිලි තුනක් හෝ හතරක් පමණි. ලියෝ  පාලකයන් යටතට පාලනය නතුවීමෙන් පසු  (960) සිද්ධස්ථානය පැවති ආකාරයෙන් වර්තමානයේදීද දැකගත හැකියයි උපකල්පනය කළ හැකිය.

1120දී ජින් පාලකයන් යටතට පාලනය නතුවූ අවදියේදී මෙම  සිද්ධස්ථානය නැවත වරක් දැඩි ලෙස විනාශයට පත්විය. 1128දී ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු ආරම්භ කරන ලද අතර එම කටයුතු සම්පුර්ණ කිරීමට වසර පහලවක් පමණ ගතවිය. 1421දී දයොන්ග් නම් භික්ෂුවගේ මුලිකත්වයෙන් ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු පුළුල් ලෙස සිදුවිය. 1445දී එම හිමියන් හට ඉතා අගනා සුත්‍ර කිහිපයක් සොයාගැනීමට හැකිවිය. මෙය  වර්තමානයේ හඳුන්වන ෂැංහුආ පන්සල ලෙස නම්කර ප්‍රථම අවස්ථාව වේ. 16 වන  ශතවර්ෂයේ අගභාගයේදී බෙර සහ ඝණ්ටාර කුළුනු එකම ශෛලමය වේදිකාවක් (yuetai, 月台) මත දෂිඔඞ්බො  ශාලාවට උපස්ථම්භක ලෙස ඉදිකරන ලදි. ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු වසර දෙසීයක් මුළුල්ලේ සිදුකරන ලද අතර 18 වන  ශතවර්ෂයේ අගභාගය වනවිට
පන්සල නැවත වරක් ජරාවාස විය. මෙහි එක් ශාලාවක්   ඔටුවන්  ගාල්කිරීමට යොදාගැනීම හේතුවෙන් එහි බිත්ති කඩාවැටීමට විය. දෙවන ලෝක යුද සමයේ පුසිඅන් මණ්ඩපය  විනාශවූ අතර, 1953දී නැවත සාදන ලදී.

ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය
වර්තමානයේ ෂැංහුආ පන්සල උතුරු සහ දකුණු දෙසින් තනන ලද ශාලා තුනකින් (දෂිඔඞ්බො  ශාලාව, සංශෙඟ්  ශාලාව සහ ප්‍රධාන ද්වාරය) සහ සංශෙඟ්  ශාලාවට නැගෙනහිරෙන්  සහ බටහිරෙන් තනන ලද මණ්ඩප දෙකකින් සමන්විත වේ.  දෂිඔඞ්බො  ශාලාවට දෙපසින් තවත් කුඩා ශාලා දෙකක් ද පිහිටා තිබේ.ප්‍රධාන  ශාලා සියල්ල  ලියෝ    පාලන (907-1125), සමයේ ඉදිකරන ලද නමුත් ලිඔ ගොඩනැගිල්ලක් ලෙස වර්තමානයේ සලකනු ලබන්නේ මහාවීර ශාලාව පමණි. ජින්  පාලන සමයේදී ප්‍රධාන ද්වාරය සහ සංශෙඟ්  ශාලාව පුළුල් ලෙස ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලද අතර, විද්වතුන් විසින් එම ගොඩනැගිලි, ජින් ගොඩනැගිලි ලෙස වර්ගකරන ලදි.

දෂිඔඞ්බො  ශාලාව

11 වන ශතවර්ෂයේ සිට පවතින දෂිඔඞ්බො  ශාලාව () , උතුරු දිශාවට ඉතා කිට්ටුවෙන් පිහිටා ඇති විශාලතම  ශාලාවවේ. මෙහි විශාලත්වය  මීටර් 40.5ක දිගින්ද මීටර් 25ක පළලින්ද යුක්ත වන අතර වේ.  මීටර් තුනක් උසැති වේදිකාවක් මත ශාලාව තනා ඇත. එම වේදිකාව මත බෙර සහ  ඝණ්ටාර කුළුන අතීතයේ පැවතියද අද වනවිට ඒවා නොපවතී. 11 වන ශතවර්ෂයේ චීනයේ වාස්තු විද්‍යාත්මක ප්‍රමිති සඳහන් යින්ග්සාඕ  ෆෂි , ග්‍රන්ථයට අනුව ශාලාව තනා ඇත්තේ වියන් අටකින්  යුතු ගොඩනැගිල්ලේ පස්වන      මහලේය (鋪作).  ශාලාව ඇතුලත ප්‍රධාන  දිශා හතරෙහි විශාල බුද්ධ ප්‍රතිමා හතරක් පිහිටුවා ඇති අතර එම  ප්‍රතිමා මධ්‍යයෙහි ප්‍රධාන ප්‍රතිමාව ලෙස ශාක්‍යමුණි පිළිරුව  පිහිටුවා ඇත.  බුද්ධ ප්‍රතිමා සියල්ල එකම අයුරින් තනා ඇති නමුත් එකිනෙකට වෙනස්  මුද්‍රා (සංකේතාත්මක) විදහා දැක්වේ.  ශාක්‍යමුණි පිළිරුවේ අෂ්ටාශ්‍ර හැඩති දැව සිවිලිමේ තීන්ත ආලේපය සහ අලංකරණ කටයුතු සිදුකර ඇත්තේ කෛසොන් (), නම් ආසියානු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයට අනුවය.

බුද්ධ ශ්‍රාවකයන්ගේ සහ අගසව් දෙනමගේ විශාල ප්‍රතිමාද මෙහි ඉදිකර තිබේ. තවද  දේව ප්‍රතිමා විසිහතරක් නැගෙනහිර හා බටහිර බිත්ති සමීපයේ දක්නට ලැබේ. ශාලාව තුල වර්ග මීටර් 190ක පරාසයේ බිතුසිතුවම් නිර්මාණය කර තිබේ. ඒවා  නිර්මාණය කර ඇත්තේ 1708 සිට 1706 කාලයේ තුල යයි සැලකේන අතර  කාලයත් සමග බිතුසිතුවම් වලට හානි සිදුවී ඇත.

සංශෙඟ්  ශාලාව
ජින්  පාලන සමයේ ඉදිකර ඇති සංශෙඟ්  ශාලාව (), මධ්‍යම ශාලාව වේ. මෙම ශාලාව මහායාන මුණිවරයන්  තුන්නමගේ ප්‍රතිමා වල පිළිමගෙය වේ. ප්‍රධාන ප්‍රතිමාව වෛරෝකන (ශාක්‍යමුණි ලෙස හඳුන්වන) ප්‍රතිමාව වන අතර මන්ජුසිරි සහ සමන්තභද්‍ර අනෙක්  ප්‍රතිමාවන්  වේ.  ශාලාවට ආධාරක ලෙස ඇත්තේ ප්‍රධාන කුළුණු ඉතා සීමිත ප්‍රමාණයකි. ඊට හේතුව  වන්නේ හයවන මහලේ පරාල වල හා වියන් වල ස්වභාවයයි.

පුසිඅන් මණ්ඩපය

පුසිඅන් මණ්ඩපය () ඉදිකර ඇත්තේ ලිඔ පාලන සමයේ වන අතර එය සොයාගනු ලැබුවේ ලිඅනග් සිචේන්ග් විසින් 1930 වසරේදීය. දැඩි ලෙස හානි සිදුවී තිබු ගොඩනැගිල්ල සහ තවත් තොරතුරු කිහිපයක් ඔහු විසින් ඉදිරිපත් කළේය.  එනම් නටබුන් බවට පත්ව ඇති ගොඩනැගිල්ල හා එම ස්ථානයේ ඡායාරූප කිහිපයකි. සමන්තභද්‍ර බෝධිසත්වයන්ගේ ප්‍රතිමාව වටිනාම සොයාගැනීම වේ.

යුද සමයේදී විනාශවී තිබු ගොඩනැගිල්ල 1953 වසරේදී නැවත සාදන ලදී. මණ්ඩපය සමචතුරශ්‍ර හැඩයකින් යුක්ත වේ. ගොඩනැගිල්ල ඉදිකර ඇත්තේ යුඑටෛ (月台) නම් වන කුඩා ගල් වේදිකාවක් මත වන අතර එයට ඇතුල්වීමට කුඩා පියගැට පෙළ කිහිපයක් යොදා තිබේ. පිටතින් බැලූ විට  මණ්ඩපය මහල් දෙකකින් සමන්විත ලෙස දිස්වුවද, එය මහල් තුනකින් සමන්විත වේ. දෙවන මහල පිටතට නොපෙනෙන ලෙස තනා තිබේ. පිටතට පෙනෙන මහල් සියල්ලේම වට ප්‍රමාණය ආවරණය වන ආකාරයට කුළුණු ඉදිකර ඇත.

වෙන්ෂු මණ්ඩපය
මෙම මණ්ඩපය () 20 වන ශතවර්ෂයේ මුල් අවධියේදී, සම් පදම් කිරීමට යොදා ගන්නා ස්ථානයක් ලෙස භාවිතා කරන ලද අතර එම කාලයේදී  විනාශයට පත්විය. 2008 වසරේදී චීන සමූහාණ්ඩුව  විසින් මෙම මණ්ඩපය නැවත සාදන ලදී.

ප්‍රධාන ද්වාරය
ප්‍රධාන ද්වාරය () 12 වන ශතවර්ෂයේ ජින්  පාලන සමයේදී  ඉදිකරන ලද්දක්  වන අතර  මෙය විශාල ශාලාවකි. පන්සලට පිවිසෙන විට මුලින්ම දැකිය හැක්කේ මෙම ගොඩනැගිල්ලය.  ශාලාව තුල සතරවරම් දෙවිවරුන්ගේ ප්‍රතිමා ඉදිකර ඇත. ප්‍රතිමා දෙකක් නැගෙනහිර දිශාවෙන්ද, අනෙක් ප්‍රතිමාවන් බටහිර දෙසින්ද ඉදිකර තිබේ. වර්ග මීටර් 278ක පරාසයක් තුල ප්‍රධාන ද්වාරය පිහිටා ඇත. පස්වන පෙළෙහි ආකෘතියට  ආධාරක ලෙස කරවර  භාවිතා කර තිබේ.

සටහන

යොමුව

Howard, Angela Falco, et al. Chinese Sculpture. New Haven: Yale University Press, 2006. ISBN 0-300-10065-5
Guo Daibeng. "The Liao, Song, Xixia and Jin Dynasties." in Nancy Shatzman Steinhardt, ed., Chinese Architecture (New Haven: Yale University, 2002), 131-198. ISBN 0-300-09559-7
Shen Weichen,  ed. Huayan Temple, Shanhua Temple, Wall of Nice Dragons. Taiyuan: Shanxi People's Press, 2002. ISBN 7-203-04586-2
Steinhardt, Nancy Shatzman. "Liao: An Architectural Tradition in the Making," Artibus Asiae (Volume 54, Number 1/2, 1994): 5–39.
Steinhardt, Nancy Shatzman. Liao Architecture. Honolulu: University of Hawaii Press, 1997. ISBN 0-8248-1843-1
Zhao Yu,  ed. Shanxi. Beijing: Chinese Travel Press, 2007. ISBN 978-7-5032-3001-1

ෂංෂී පළාතේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන

ෂැංහුආ පන්සල


26498 Dinotina este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
26498 Dinotina este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la San Marcello Pistoiese de Andrea Boattini și Luciano Tesi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,21 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 6,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 26001-27000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

26498 Dinotina


Jagadanandapur (en bengalí: জগদানন্দপুর ) es una ciudad de la India, en el distrito de Nadia, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 19  y a 154 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 23 535 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Jagadanandapur


Byambasuren Sharav (13 november 1952 i Jarkaltkhaan Sum i Khentij-provinsen, Mongoliet, død 15. juli 2019 i Ulan Bator) var en mongolsk komponist og lærer.

Sharav studerede på Musical Choreographic College og Ural Music Conservatory i Sverdlovsk i Rusland.

Han har skrevet 3 symfonier, orkesterværker, operaer, koncerter for mongolske instrumenter, filmmusik, korværker, balletmusik og 200 sange.

Sharav blev bl.a. undervist af Sambyn Gonchiksumla, og hører til de ledende komponister i Mongoliet.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 (1983) - for orkester
 Symfoni nr. 2 (1987) - for kor og orkester
 Symfoni nr. 3 (1990) - for orkester
 "Djengis Khan" (2003) - opera
 "Øjeblikket land" (1998) - ballet
 "Tørret sværd af Onon" (1990) - ballet

Kilde
 Om Byambasuren Sharav på Musicweb-International

Komponister fra Mongoliet
Lærere

Byambasuren Sharav


එඩ්වින් ඉයුජීන් "බස්" ඕල්ඩ්‍රින් කණි.  (උපත ජනවාරි 20, 1930) යනු,  ඇමරිකානු ඉංජිනේරුවකු සහ හිටපු අභ්‍යාවකාශගාමියෙකු වන අතර සඳ මත ඇවිදීම කල දෙවන පුද්ගලයා වෙයි.  ඉතිහාසයේ පළමු වතාවට සිදු කල මිනිසුන් සහිතව සඳ මතට ගොඩබැස්වීම වන ඇපලෝ 11 මෙහෙයුමෙහි, චන්ද්‍ර මොඩියුලයෙහි නියමුවා වූයේ ඔහුය.  මෙහෙයුම් ආඥාපති නීල් ආම්ස්ට්‍රෝන් විසින් එය කල පසුව, 1969 ජූලි 21 දින  03:15:16 (යූටීසී) වේලාවට ඔහු සඳ මත පා තැබීය.

භාහිර සබැඳි

අභ්‍යවකාශගාමීන්

බස් ඕල්ඩ්‍රින්


Bartolomeo d'Avanzo (Avella, 3 de julho de 1811 em – Avella, 20 de outubro de 1884) foi um bispo italiano e cardeal da Igreja Romana .

vida
Bartolomeo d'Avanzo nasceu para Bartolomeo d'Avanzo, um médico , e sua esposa Caterina Buvelli. Ainda jovem entrou no seminário de Nola , onde foi confirmado em 13 de junho de 1829 . Após sua ordenação , que recebeu em 20 de setembro de 1834, mudou-se para a Universidade de Nápoles , onde recebeu seu doutorado em teologia em 28 de setembro de 1842 e recebeu o doutorado .

Como padre , trabalhou inicialmente como professor de teologia dogmática e hebraico em sua alma mater , o seminário de Nola. Ele também trabalhou como capelão na igreja de Nola. Mais tarde, ele escreveu artigos para La Scienza e la Fede, uma revista científica irregular, e ganhou fama como revisor de livros .

Em 18 de março de 1851 d'Avanzo foi nomeado bispo da diocese de Castellaneta ; O cardeal Costantino Patrizi, cardeal bispo de Albano , o sagrou em 28 de março de 1851, co-consagradores foram Antonio Ligi Bussi, vice-regente da Diocese de Roma, e Vincenzo Tizzani, ex-bispo de Terni . Nove anos depois, em 13 de julho de 1860, foi transferido para a diocese de Teano-Calvi como bispo.

Apenas dois meses depois de iniciar sua nova missão, d'Avanzo sobreviveu a uma tentativa de tiro em 13 de agosto de 1860. Um homem com atitudes anticlericais disparou quatro tiros contra o bispo d'Avanzo. A primeira atingiu o interior da carruagem em que d'Avanzo estava, a segunda atingiu o pulso direito do bispo e a terceira atingiu seu braço esquerdo. O quarto tiro, que provavelmente teria sido o fatal, entrou no peitoral , a cruz tradicionalmente usada pelos bispos no peito. A razão para o assassinato estava no clima anti-igreja prevalecente na Itália na época. d'Avanzo sempre fez campanha contra os maçons , o que pode ter sido um dos motivos.

Ligeiramente ferido, d'Avanzo desistiu da diocese de Teano-Calvi e retirou-se para o mosteiro dos capuchinhos em Sorrento , onde viveu no exílio por sete anos, até 1867. Ele então trabalhou de 1869 a 1870 como Padre Conciliar no Concílio Vaticano I, onde apoiou o dogma da " infalibilidade do papa ".

Papa Pio IX elevou-o ao posto de cardeal no consistório de 3 de abril de 1876 e conferiu o título de Santa Susanna ao novo cardeal padre em 7 de abril de 1876 . Como cardeal, d'Avanzo também participou do conclave de 1878 em que Leão XIII. foi eleito Papa.

Após sua morte, em 20 de outubro de 1884, o cardeal d'Avanzo foi enterrado no túmulo da família em Avella.

Ligações externas

 Sylwetka w slowniku biograficznym kardynalów Salvadora Mirandy
 Catholic-Hierarchy

Cardeais nomeados pelo papa Pio IX
Cardeais da Itália
Bispos católicos da Itália
Italianos do século XIX
Naturais de Avelino (província)

Bartolomeo d'Avanzo


Mahalingpur es una ciudad de la India en el distrito de Bagalkot, estado de Karnataka.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 577  a 559 km de la capital estatal, Bangalore, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 34 907 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Karnataka

Mahalingpur


මරියා ස්ක්ලොඩොස්කා කියුරි හෙවත් මාරි කියුරි  ජීවත් වූ කාලය  1867 නොවැ. 07 සිට 1934 ජුලි 04 දක්වාය. ඇය පෝලන්තයේ හැදී වැඩුනු අතර පසු කාලයක දී ප්‍රංශ පුරවැසිභාවය ලබා ගත්තාය. ඇය භෞතික විද්‍යාඥවරියක් මෙන්ම රසායනික විද්‍යාඥවරියක් ද විය. විකිරණශීලතාවය නැමැති ක්ෂේත්‍රයේ පුරෝගාමී මෙහෙවරක් ඉටු කළ ඇය නොබෙල් ත්‍යාගය දෙවරක් දිනා ගැනීමට හැකියාව ලබා ගත්තාය. (වර්තමානය වනතුරු  විද්‍යා ක්ෂේත්‍රයන් දෙකක නොබෙල් ත්‍යාගය  දිනාගත් එකම පුද්ගලයා ඇයවේ.)  එමෙන්ම පැරිස් විශ්වවිද්‍යාලයේ ප්‍රථම කාන්තා මහාචාර්යවරිය ද ඇය වේ.

කුඩා කාලය
ඇය උපත ලැබුවේ රුසියානු අධිරාජ්‍යයේ පෝලන්ත කොංග්‍රසයේ වර්සව් නැමැති ගමේ වන අතර වයස අවු 24 වන තෙක් එහි ජීවත් වුවාය.1891 දී  ඇගේ වැඩිමහල් සොහොයුරිය මෙන් ඇය අධ්‍යාපන කටයුතු සදහා පැරීසියට ආගමනය වු අතර එහිදී තම ඉහල උපාධිය ලබා ගෙන විද්‍යා ක්ෂේත්‍රයේ නියැලුනේය. වරිසව් වල සහ පැරීසියේ කියුරි නැමැති ආයතනය ඇය විසින් ආරම්භ කරන ලදී. ඇගේ සමකාලීන නොබෙල් ත්‍යාගලාභී පියරි කියුරි ඇගේ  සහකරු විය. එමෙන්ම  තෙවන නොබෙල් ත්‍යාගලාභී  ඉරේන් ජෝලියට් කියුරි ඔහුගේ මව විය.
ඇය ප්‍රංශ ජාතිකත්වයට ගරු කළ ද තම පෝලන්ත අනන්‍යතාවය කිසිදිනක අමතක නොකළාය.  කියුරි මහත්මිය  තමා ප්‍රථමයෙන්ම සොයාගත් නව රසායනික මුලද්‍රව්‍යය 'පොලෝනියම්' (1898) ලෙස නම් කරන ලද්දේ  ඇය උපන් දේශය වෙනුවෙන්ය. එමෙන්ම 1932 දී  විකිරණශීලි ආයතනයක් ඇය පිහිට වූ අතර ( දැනට මරියා ස්ටොඩොව්ස්කා කියුරි නැමැති පිළිකා පිළිබද හදාරන ආයතනය) එය පිහිටවන ලද්දේ ඇගේ උපන් නගරය වන වර්සාව් හිදී වේ.  භෞතික විද්‍යාඥවරියක් වන ඇය මෙන්ම පැරිසියේ අධ්‍යාපනය හැදෑරූ  ඇයගේ සොහොයුරිය  මෙම ආයතනයේ මුලිකත්වය ලබා ගත්තාය.

මරියා ස්ටොඩොව්ස්කා ගේ උපන් දේශය වර්සාව් වන අතර උපත ලැබුවේ පෝලන්ත ජාතික දෙමාපියන්ට දාවයි. දෙමව්පියන්ගේ නම් වූයේ බ්‍රොනිස්ලාවා සහ බ්ලඩිස්ලෝ ස්ටොඩොව්ස්කි වන අතර ඔවුන් දෙදෙනාම ගුරුවරුන් වූ බැවින් ඉගෙනීමේ අගය කුඩා කළ සිටම  තම දරුවන්ට  දැනීමට සැලැස්වීය. බ්ලඩිස්ලෝ ස්ටොඩොව්ස්කි  භෞතික විද්‍යාව සහ අංක ගණිතය පිළිබද ගුරුවරයෙක් විය.

ළමුන් පස් දෙනෙකුගෙන් මරියා බාලම දරුවා  විය.ඇගේ සහෝදර සහෝදරියන් නම් සොෆියා (1862) , ජුසෆ් (1863), බ්‍රොනිස්ලාවා (1865)හා හෙලේනාය. (1866)මරියා ලාබාලම දරුවා වන අතර ඇය උපන්නේ 1867 දීය

මරියා කුඩා කාලයේදී ම ඇයගේ සොහොයුරිය වූ සොෆියා මිය ගිය අතර (ටයිපොයිඩ්  උණ රෝගයෙන් ) වසර දෙකකට පසු  ඇගේ මව මරණයට පත්විය.( ක්ෂය රෝගයෙන්) මෙම සිදුවීම්  හේතුවෙන්  ඇය රෝමානු කතෝලික ආගම අතහැර  අදේවවාදියෙකු බවට පත්විය.

කුඩා කළ සිටම ස්ටොඩොව්ස්කාට ඉතා හොඳ මතකයක් තිබුණු අතර වැඩ කිරීමට ආශාවක් ද විය. එබැවින්  අධ්‍යාපනය හැදෑරීම සදහා ආහාර සහ නින්ද  අතහැර දැමූ පුද්ගලයෙක් ලෙස ප්‍රසිද්ධියට පත්විය. වයස අවු 16 දී  ඇයගේ වයසේ සියළුම ළමුන් අභිබවමින් ලුසියානු ලයිසියම් නැමැති ආයතනයෙන්  ඇය උපාධියක් ලබාගත් අතර  එහි මුලික අධ්‍යාපනය අවසන් කිරීම වෙනුවෙන් රන් පදක්කමක් ද හිමි කර ගත්තාය.

ප්‍රථම විද්‍යාත්මක පරීක්ෂණය
කැරැකොස්කි ප්‍රෙස්ඩෙමෙසි 66, වර්සාව් පැරණි නගරය අසල විද්‍යාගාරයක දී  මරියා ස්ටොඩොව්ස්කා ඇයගේ ප්‍රථම විද්‍යාත්මක පරීක්ෂණය සිදු කරන ලදී.  (1890 – 91)

ඇය ගැහැණියක් වූ බැවින්ද  රුසියාවට එරෙහිව 1863 පෝලන්තයේ පැවැති ගැටුම් හේතුවෙන්ද ස්ටොඩොව්ස්කාට  සාමාන්‍ය විශ්ව විද්‍යාලයකට ඇතුළත් වීමට නොහැකි විය.  එමෙන්ම ඇගේ පියා මුදල් වැරදි ලෙස ආයෝජනය කිරීම හේතුවෙන් ඇයට  වර්සව්හි  නීතියෙන් පරිබාහිරව පිහිට වූ පෝලන්ත විශ්ව විද්‍යාලයක ද අධ්‍යාපන කටයුතු හැදෑරීමට යන අතරතුර දී  ගුරුවරියක් ලෙසද වැඩකටයුතු සිදු කිරීමට සිදු විය. වයස අවු 18 දී   ඇය ළමුන් බලා ගන්නා  පුද්ගලයෙක් ලෙස කටයුතු කළ අතර එහි දී ඇයට අසතුටු දායක ප්‍රේම සම්බන්ධයකට මැදි වීමට  සිදුවිය.  බ්‍රොනිස්ලාවා හි පැරිස් වෛද්‍ය විශ්ව විද්‍යාලයක සිටින ඇගේ වැඩිමහල් සහෝදරියට උදව් කිරීමට ඇය උපයා ගත් දේ යොදා ගත්තාය.එසේ සිදු කළේ මරියා යම් කිසි දිනයක  අධ්‍යාපනය ලබන විට ඇය උදව් කරාවි යයි ඇති බලාපොරොත්තුව මතය.

විශ්ව විද්‍යාල ජීවිතය
පැරිස් විශ්ව විද්‍යාලයේදී ස්ටොඩොව්ස්කා ගණිතය, භෞතික විද්‍යාව සහ රසායන විද්‍යාව උගත්තාය. (පසු කාලයක දී එනම් 1909 දී  ඇය විශ්ව විද්‍යාලයේ ප්‍රථම කාන්තා මහාචාර්යවරිය ලෙස පත්වන විට ඇගේ නැසීගිය සැමියාගේ රැකියාව වන භෞතික විද්‍යාව ඉගැන්වීමේ අවස්ථාව ඇයට හිමිවිය. ඔහුගේ ඛේදාන්ත මරණයට පෙර මෙම තනතුර ඔහු විසින් දරන ලද්දේ  වසර දෙකහමාරක් පමණි)1893 මුල් භාගයේදී ඇගේ විශ්ව විද්‍යාලයේ ප්‍රථම ස්ථානය ඇය විසින් ලබා ගත්තාය . ඉන් වසරකට පසු  එම පැරිස් විශ්ව විද්‍යාලයෙන්ම අංක ගණිතය පිළිබද  ඉහල උපාධිය ද ඇය ලබාගත්තාය. 1903 දී  හෙන්රි බෙකරල්ගේ අධීක්ෂණය යටතේ පැරිස් විශ්ව විද්‍යාලයෙන් ආචාර්ය උපාධියක් ලබා ගත් පැරීසියේ පළමු  කාන්තාව බවට පත්විය.

විවාහ ජීවිතය
පැරිස් විශ්ව විද්‍යාලයේදී ඇය පියරි කියුරි හමු වූ අතර  ඇය ඔහු සමග විවාහ ගිවිස ගත්තාය.    එම කාලයේ දී පියරි කියුරි භෞතික විද්‍යාව හා රසායනික විද්‍යාව පිළිබද පාසලේ ගුරුවරයෙක් වු අතර (École Supériure de Physique et de Chimie Indrustrielles de la ville de Paris (ESPCI)  ස්ටොඩොවිස්කා පැරිස් විශ්ව විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යාවක් වූ අතර නොයෙකුත් ලෝහවල චුම්භක  ද්‍රව්‍ය පිළිබද අධ්‍යයනය කරමින් ඇය  විද්‍යාඥවරියක් ලෙස  තම රැකියාව ආරම්භ කළාය.  චුම්භකත්වය පිළිබද ස්ලොඩොස්කාගේ සහ කියුරිගේ කැමැත්ත ඔවුන් දෙදෙනා එක් කිරීමට සමත් විය.

පර්යේෂන

ක්‍රමයෙන් විකිරණශීලී ද්‍රව්‍ය පිළිබද අධ්‍යයනය ආරම්භ කළ අතර විශේෂයෙන් ම යුරේනියම් ලබාගන්නා  ලෝහය එනම් පිච් බෙලෙන්ඩ්  පිළිබද වැඩි අවධානයක් යොමු කරන ලදී.  1898 වන විට   ස්ටොඩොවිස්කා කියුරි  පැමිණි නිගමනය වන්නේ පිච් බෙලෙන්ඩ් නොදන්නා  සංයෝගවලින් සමන්විත වන අතර  යුරේනියම් වලට වඩා ඒවා  විකිරණශීලී බවින් වැඩි බවයි. 1898 ජුලි මාසයේදී මාරි සහ පියරි කියුරි එකතුව පොලෝනියම් නමින් ඔවුන් හදුනාගන්නා ලද මුලද්‍රව්‍යයක් පිළිබදව ලිපියක් සකස් කරන ලදී.  මෙම මුලද්‍රව්‍ය නම් කරන ලද්දේ ඇගේ උපන් පෝලන්තයට ගෞරවයක් වශයෙනි. 1898 දෙසැ . 26 වන දින  දෙවන මුලද්‍රව්‍යයක පිහිටීම පිළිබද ඇය දැනුම් දුන් අතර  එම මුලද්‍රව්‍ය පවතින විකිරණශීලී තාවය නිසා එය රේඩියම් ලෙස නම් කරන ලදී.  රේඩියම් යන වචනය ඇය වචන දෙකක් එක් කොට සකස් කරන ලද්දකි.

ඉතාම අපහසු තත්වයන්  මධ්‍යයේ  වසර කිහිපයක්ම  නොනවත්වා වැඩ කරමින්  ඔවුන් පිච් බෙලෙන්ඩ්  ටොන් ගණනාවක් සකස් කරන ලදී. එසේ සිදු කරන ලද්දේ  විකිරණශීලතා සංයෝග  ද්‍රාවණයක් සකස් කිරීමෙන්[[ ක්ලෝරයිඩ් ][[]ලුණු ]]වෙන්කිරීමෙනි.  (මෙහිදී  එනම් 1902 අප්‍රේල් 20 දින විකිරණශීලී ක්ලෝරයිඩ්  සකස් කරන ලදී.)  මෙකල දී  පොලෝනියම් තවදුරටත් කොටස් වලට වෙන් කර නොතිබුණි.

1903 දී  විද්‍යාව පිළිබදව රාජකීය ස්වීඩන් ආයතනයෙන් පියරි කියුරි , මාරි කියුරි සහ හෙන්රි බෙකරල් යන අයට භෞතික විද්‍යාව පිළිබද නොබෙල් ත්‍යාගය ලබා දෙන ලද්දේ  'මහාචාර්ය හෙන්රි බෙකරල් විසින් හදුන්වාදෙන ලද විකිරණශීලීතාවය නැමැති සංකල්පය  මත  සිදුකරන ලද සමුහ පර්යේෂණ වලට පිළිගැනීමක් ලබා දීමේ අරමුණිනි.'

නොබෙල් ත්‍යාගයක් ලබා ගත් ප්‍රථම කාන්තාව කියුරි වේ. වසර අටකට පසුව එනම් 1911 දී ඇය රසායන විද්‍යාව නොබෙල් ත්‍යාගය දිනා ගත්තේ රේඩියම් වෙන්කිරීම මගින් රේඩියම්  සහ පොලෝනියම් නැමැති මුලද්‍රව්‍ය දෙක හදුන්වාදීම සහ  මෙම මුලද්‍රව්‍ය දෙකේ ස්වභාවය සහ සංයුතිය පිළිබද අධ්‍යයනය කිරීම මගින් රසායන විද්‍යාවේ දියුණුවට සිදු කරන ලද  සේවය ඇගයීමක් ලෙසයි.

ඉතාම පුදුම සහගත තීරණයක් ලෙස   ස්ටොඩොවිස්කා කියුරි  රේඩියම් වෙන් කිරීමේ ක්‍රියාවලිය සදහා පේටන්ට් බලපත්‍රයක් ලබා ගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කළ අතර එබැවින්  විද්‍යාත්මක ප්‍රජාවට මෙම ක්ෂේත්‍රය පිළිබදව  තවදුරටත් අධ්‍යයනය කිරීම සදහා  කිසිදු බාධාවක් නොවීය.

ස්ටොඩොවිස්කා කියුරි  නොබෙල් ත්‍යාග දෙකක් දිනා ගැනීමට හෝ ඒවාට හිමිකම් පෑමට හැකි වූ ප්‍රථම පුද්ගලයා විය. වෙනස් වූ ක්ෂේත්‍රයන් දෙකක දී නොබෙල් ත්‍යාග ලබා ගැනීමට හැකි වූ දෙදෙනාගෙන් එක් අයෙක් ඇය වූ අතර අනෙක් පුද්ගලයා වූයේ ලීමස් පෝලිංක් (රසායන විද්‍යාව , සාමය ) නොබෙල්  ත්‍යාග දෙකක් දිනා ගැනීමට හැකි වූ එකම කාන්තාව ලෙස ඇය තවමත් ප්‍රසිද්ධව සිටින අතර වෙනස් වූ විද්‍යා ක්ෂේත්‍රයන් දෙකක් නොබෙල් ත්‍යාගය දිනාගත් එකම පුද්ගලයා ද ඇය විය. කෙසේ වුව ද විද්‍යාව පිළිබදව ප්‍රංශ ඇකඩමිය කාන්තාවන්ට එරෙහිව  ඔවුනගේ පැවති දුර්මතය ඉවත දැමීමට අකමැති වූ අතර  එහි සාමාජිකත්වය ලබා ගැනීම සදහා එක් ඡන්දයකින් ඇය පරාජයට පත්විය.  ඇයගෙන් උගත් ශිෂ්‍යාවක් වන මාගරිට් පෙරී  1962 දී  එනම් පියරි කියුරි 1905 දී සාමාජිකත්වය ලබා ගැනීමෙන් වසර 50කට පසුව , ප්‍රථම කාන්තාව ලෙස මෙම ඇකඩමියට තේරී පත්විය.

පියරි කියුරිගේ මරණය
1906 අප්‍රේල් 19 වන දින  පියරි කියුරි ඔහුගේ ප්‍රකාශකයාගේ කාර්යාලයෙන් නික්මෙන අතරතුර අනතුරකට මුහුණ පෑමෙන් ජීවිතක්ෂයට පත්විය.  ඔහු එම කාර්යාලයට ගමන් කළේ ඔහු විසින් සපයන ලද ලිපියක  වැරදි අඩුපාඩු බැලීම සදහා වන අතර වැඩ වර්ජනයක් හේතුවෙන් එම කාර්යාලය වසා දමා ඇති බව සොයා ගන්නා ලදී. ඉතා තද වර්ෂාව මධ්‍යයේ පාරෙන් අනික් පැත්තට මාරු වන අවස්ථාවේදී අශ්වයන් විසින් පදවන ලද වාහනයක ඔහු ගැටුණු අතර එහි රෝද අතරට හිරවී ඔහුගේ හිස්කබල කුඩු පට්ටම් විය. බොහෝ වේලාවක් විකිරණශීලතාවයට නිරාවරණය වීම නිසා මීට පෙරද ඔහු දුර්වල වී සිටි බව බොහෝ දෙනා පැවසූව ද මෙම අනතුරට හේතු වන්නේ එය බවට ඔප්පු වූ සාධක නොමැත.

ටික කලකට පසුව ඇය භෞතික විද්‍යාඥ පෝල් ලැන්ගවින් (තම බිරිද අතහැර ගොස් සිටි විවාහක පුද්ගලයෙක්) සමග  සබදතාවයක් ආරම්භ කළ අතර අවසානයේ දී එය ඇගේ විරුද්ධවාදී සගයන් විසින් මාධ්‍යයට ද ගෙනයන ලදී. ඇගේ විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ නිසා ලබා ගත් ප්‍රසිද්ධිය ද අභිබවා ප්‍රංශ ජාතිකයන් විදේශිකයන් නුරුස්සන බව මතුවිය.

ලැන්ගවින්ගේ මුනුපුරා වන මයිකල් ලැන්ගවින්  පසු කාලයක දී  ස්ටොඩොවිස්කා කියුරි  ගේ මිනිපිරිය වන හෙලන් ජෝලියට් නැමැත්තිය විවාහ කරගත්තේය.

පළවන ලෝක යුද්ධ කාලයේ දී  ස්ටොඩොවිස්කා කියුරි  ජංගම විකිරණශීලි අංශ පවත්වාගෙන ගිය අතර එය පසු කාලයක දී ජනප්‍රිය වුයේ  Petites Curies ( කුඩා කියුරි) ලෙසයි. මෙය පවත්වා ගෙන යන ලද්දේ  තුවාල වූ සොල්දාදුවන් ට ප්‍රතිකාර කිරීමටය. රේඩියම් මගින් ලබා දෙන ලද අවර්ණ  විකිරණශීලි වායු  එනම් පසු කලෙක දී රේඩයම් ලෙස හදුන්වාගත් වායු  යොදා ගෙන සකස් කරන ලද විකිරණශීලී නල මගින් මෙම අංශවලට විදුලිය ලබා දෙන ලදී.   ඇය විසින් ලබා ගන්නා ලද රේඩියම් මගින් ඇය මෙම නලවලට රේඩියම් සපයන ලදී. එමෙන්ම  යුද්ධය පටන් ගැනීමෙන් පසුව ඇයගේ සහ ඇයගේ සැමියාගේ නොබෙල් ත්‍යාග යුද්ධය වෙනුවෙන් ඇය පරිත්‍යාග කරන ලදී.

පළවන ලෝක යුද්ධය අවසානයේ දී එනම්, 1921 සහ නැවත 1929 දී  ස්ටොඩොවිස්කා කියුරි  ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය තුල සංචාරයක නිරත වූ අතර එහි දී ඇය ඉතාම ජයග්‍රාහී ලෙස පිළිගෙන රේඩියම් පිළිබද පර්යේෂණවලට මුදල් එකතු කිරීම සදහා  ඇයගේ උදව් ලබාගන්නා ලදී.   තම විද්‍යාත්මක කාර්යයන් සදහා සහ ඇයට ලැබෙන ප්‍රසිද්ධිය හේතුවෙන් සිදු වූ අවහිරතා ඇය අපහසුතාවයට පත් කළ ද  ඉන් ඇයට තම කාර්යයන් සදහා සම්පත් එක් රැස් කිරීමට හැකියාව ලැබුණි.   ඇගේ දෙවැනි ඇමරිකානු ගමනේ දී, 1925 ඇගේ සොහොයුරිය වන බ්‍රොනිස්ලාවා   සමග  පිහිටුවා ගත් වර්සව් රේඩියම් ආයතනයට උපකරණ ලබා ගැනීමට ඇයට හැකියාව ලැබුණි.

පසු කලෙක දී ස්ටොඩොවිස්කා කියුරි පැස්චර් ආයතනයෙහි මුලිකත්වය ගත් අතර පැරිස් විශ්ව  විද්‍යාලය මගින් ඇය වෙනුවෙන් සකස් කරන ලද විකිරණශීලී විද්‍යාගාරයේ ද ප්‍රධානියා බවට පත්විය.

පෝලන්තයේ 20000 වන පැරණි බැංකු නෝට්ටුවේ මරියා ස්ටොඩොවිස්කා කියුරිගේ ප්‍රතිරූපය අඩංගුවේ.

ප්‍රංශයේ 500 වන බැංකු නෝට්ටුවේ මාරි කියුරි සමග පසුබිමේ ඇගේ සැමියා සහ ඇය සමගම නොබෙල් ත්‍යාගය හිමිකරගත් පුද්ගලයා වන පියරි කියුරි ද වේ.

මාරියා ස්ටොඩොවිස්කා කියුරිගේ විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ (1890 – 91)  සිහි කිරීම සදහා වර්සව්හි  ක්රැකොව්ස්කි ප්‍රෙස්ඩෙමිසි නැමැති ග්‍රාමයේ ඇති විද්‍යාගාරයේ පලකයක් ඉදි කොට ඇත.

ඇගේ මරණය
1934  දී සැලැන්ෂස් සැවෝයිහි ඇගේ මරණය සිදුවූයේ (ඇට මිදුලු වර්ධනය නොවීම නිසා )සියලුම රුධිර සෛලවල ඇති ඌනතාවය හේතුවෙනි.මෙය ඇත්ත වශයෙන්ම සිදුවූයේ විකිරණශීලීතාවයට බොහෝ වේලාවක් නිරවරණය වීමෙන් වන අතර විකිරණශීලී ද්‍රව්‍ය වලින් සිදුවන හානිය එකල සොයා ගෙන නොතිබුණු  නිසාවෙනි. එමෙන්ම ඇයගේ බොහෝ කාර්යයන් සිදු කරන ලද්දේ  කිසිදු ආරක්ෂිත පියවරක් අනුගමනය නොකරමින් වන අතර විකිරණශීලී සමස්ථානික රැගත් නළ ඇය විසින් නිතරම තම පොකැට්ටුවේ දමා ගෙන යාම ද තම මේසයේ ලාච්චුවක දමා තිබීමද පුරුද්දක් කරගෙන සිටියාය. එසේ සිදුකළේ මෙම මුලද්‍රව්‍ය අදුරේ දී ලබාදෙන කොළ පැහැයට හුරු නිල් පැහැති ආලෝකය නිසාය.

ඇය මිහිදන් කරන ලද්දේ  සෝ  (Sceaux)හි ඇගේ සැමියා මිහිදන් කළ සුසාන භූමියේදීම ය. නමුත් වසර 60 කට පසුව එනම් 1995 දී  ඔවුන් සිදු කළ සේවයට ගෞරව කිරීමක් වශයෙන් ඔවුන් දෙදෙනාගේ භෂ්මාවශේෂ පැරීසියේ පැන්තන් නැමැති ස්ථානයට ගෙන යන ලදී.

කියුරි යුවලගේ වැඩිමහල් දියණිය වන ඉරේන් ජෝලියට් කියුරි රසායන විද්‍යාව සදහා 1935 දී  නොබෙ‍ල් ත්‍යාගය දිනා ගත්තේ ඇලුමිනියම් විකිරණශීලී බවත් ඒවා ඇල්ෆා කිරණ සමග  විචර්ෂණය කිරීමෙන් නියුට්‍රෝන පිටකරන බවත් සොයා ගැනීම හේතුවෙනි. ඔවුන්ගේ බාලම දියණිය එනම් ඊවා කියුරි , කියුරි මහත්මිය පිළිබද චරිතාපදානයක් සකස් කරන ලදී.

මාරි කියුරි හිමිකරගත් ත්‍යාග

මාරි  කියුරි ලබාගත් ගෞරව සම්මාන

වර්තමානයේදී ඉතාම ජනප්‍රිය කාන්තා විද්‍යාඥවරියක් වන මාරි කියුරි විද්‍යා ලෝකයේ බොහෝ ත්‍යාග සහ ගෞරව සම්මාන ලබා ගන්නා ලදී.   1995 දී  පැරීසියේ ඉතා ප්‍රසිද්ධ පැන්තන්  නැමැති  කොතයට , තම සැමියා සමග මිහිදන් වීමට අවස්ථාව ලබා ගත් ප්‍රථම සහ එකම කාන්තාව ඇය වේ. පියරි සහ ඇගේ ගෞරවය වෙනුවෙන්  කියුරි (සංකේතය Ci ) නැමැති විකිරණශීලීතාවයේ ඒකකය හදුන්වාදෙනු ලැබු අතර පරමාණුක අංක 96 සදහන් වන මුලද්‍රව්‍ය කියුරියම් ලෙස නම් කරන ලදී.

ස්ටොඩොවිස්කා කියුරි  ගේ රූපය  1980 දී පෝලන්ත බැංකු නෝට්ටුවක සදහන් වූ අතර බොහෝ මුද්දර සහ කාසි වල ද ඇගේ රූපය අඩංගු විය. ප්‍රංශ ෆ්රෑන්ක් නෝට්ටුව යූරෝ බවට පත් කිරීමට පෙර අවසාන ෆ්රෑන්ක් 500 නෝට්ටුවේ ද ඇය සමග ඇගේ සැමියාගේ  රූපය අඩංගු විය.

1943 දී ඔස්කා සම්මානයට නාමයෝජනා ඉදිරිපත් වූ කියුරිගේ ජීවන කතාව පදනම් කරගත් මදාම් කියුරි (Madame Curie) නැමැති චිත්‍රපටියේ ග්‍රී ගාසන් සහ වෝලටර් පිජන් රංගනයෙන් දායක  විය.1988 යාහු ආයතනය විසින්  නිෂ්පාදනය කරන ලද තරුණ අයින්ස්ටයින් (Young Einstein) නැමැති හාස්‍ය උත්පාදක කෘතියේ මාරි කියුරි නැමැති නම එක් චරිතයකට යොදා ගෙන තිබුණි.

විකිරණශීලී ලෝහ තුනක් ඇයගේ නමින් නම් කරන ලදී.
කියුරයිට් (Curite) , ස්ටොලොවිස්කයිට්(Sklodowskite) සහ  කියුප්රෝ  ස්ටොලොවිස්කයට්  (Cuprosklodowskite)

පියරි සහ මාරි කියුරි විශ්ව විද්‍යාලය එනම් ප්‍රංශයේ පවතින විශාලතම විද්‍යා තාක්ෂණ සහ වෛද්‍ය විද්‍යාලය , පැරිසීයේ විශ්ව විද්‍යාලයෙන් පසුව බිහි වූ ආයතනයකි.  ඇය මෙම ආයතනයේ ඉගැන්වීම් කටයුතු කළ අතර ඇයගේ සහ සැමියාගේ නම මෙම ආයතනයට යොදා ගන්නා ලද්දේ ඔවුනට කරන ගෞරවයක් වශයෙනි.  ඔවුන් විසින් රේඩියම් හදුන්වාදෙන ලද විද්‍යාගාරයට මෙම විශ්ව විද්‍යාලය නිවසක් බදුය.

ඇයගේ නමින් නම් කරන ලද තවත් ආයතනයක් නම් විද්‍යාව තාක්ෂණය පිළිබද විශේෂයෙන්ම අධ්‍යාපන කටයුතු කෙරෙන නිව්යෝර්ක් නගරයේ මාරි කියුරි යන ආයතනයයි. (Marie Curie M.S. 158 )  එමෙන්ම  කියුරි උසස් අධ්‍යාපන ආයතනය (Curie Metropolitan high school) පිහිටා ඇත්තේ චිකාගෝ හි ඊසාන දිගිනි.  එහිදී  තාක්ෂණය නාට්‍ය හා රංග කලාව සහ වෙනත් විෂයන් ඉගැන්වීම් කරනු ලබයි.

2007 වර්ෂයේ දී පැරීසියේ පියරි කියුරි උමං දුම්රිය ස්ථානය නැවත වරක් පියරි සහ මාරි කියුරි දුම්රිය ස්ථානය ලෙස නම් කරන ලදී.  ජෝසප් සී . මසුර් විසින් සකස් කරන ලද මාරි ස්ටොලොවිස්කා කියුරි මුද්‍රාව විශ්ව විද්‍යාලයේ පෝලන්ත දේශන ශාලාවේ දී දැකගැනීමේ හැකියාව ඇත.

ඇයට ගෞරවයක් වශයෙන්  KLM McDonnell Douglas MD –11 නැමැති නම් වෙනස් කරන ලදී.

සටහන

මාරි කියුරි 1867 නොවැම්බර් 07 -  1934 ජූලි 04 මාරි ස්ටොලොඩොවස්කා කියුරි හෙවත් මාරි ස්කෝලොඩොස්කා කියුරි පෝලන් යන ජාතියෙන් ශික්ෂණය ලද භෞතික විද්‍යාඥවරියක් සහ රසායන විද්‍යාඥවරියක් විය. ඇය විකිරණශීලිතාව පිළිබද අංශයේ පුරෝගාමියා වු අතර, දෙවරක් නොබෙල් සම්මානයෙන් පිදුම් ලද ඇය මෙම කාලයේ වෙනස් විද්‍යා අංශ දෙකකින් නොබෙල් ත්‍යාගය දෙවරක් දිනා ගත් එකම තැනැත්තිය වුවාය. එමෙන්ම පැරිස් විශ්වවිද්‍යාලයේ ප්‍රථම කථිකාචාර්යය වරිය වුයේ ද ඇයය.

ඇය උපත ලැබුවේ රුසියානු අධිරාජ්‍යයේ පෝලන්ත කොංග්‍රසයේ පිහිටා ඇති වර්සාවෝ හිදි වන අතර ඇයගේ පවුලේ පිරිස ඇයට වයස අවුරුදු 24 ක් වන තුරු එහි වාසය කළාය. 1891 දී ඇය සිය වැඩිමහල් සොහොයුරිය අනුගමනය කරමින් ඉගෙනීම් කටයුතු සදහා පැරීසියට ගිය අතර එහිදි ඇය ඇයගේ උසස් උපාධිය ලබාගත්තාය. ඇය පැරීසියේ හා වර්සාවොහි කියුරි ආයතන පිහිටුවනු ලැබීය. ඇය අයිරින් ජුලියම් කියුරි යන තෙවන නොබෙල් ත්‍යාගලාභි තැනැත්තියගේ පුතු වන පියරේ කියුරි සමග විවාහ විය. ඔහු ඇය හා සමකාලීනව නොබෙල් ත්‍යාගයෙන් පිදුම් ලද්දියක වුවාය.

දේශා ප්‍රේමී ඇය ප්‍රංශයේ කාර්යක්ෂමව සිටින අතරතුර ඇය කිසිදිනෙකවත් ඇයගේ ජාතිය වන පොලිෂ් අනන්‍යතාව නැති කරගත්තේ නැත. කියුරි ඇය ගවේෂණය කළ (1898) පළමු වන නව රසායනික මූලද්‍රව්‍ය පොලෝනියම් ලෙස තමා උපන් රට වෙනුවෙන් නම් කළ අතර 1932 දී ඇය රේඩියම් ආයතනයක් (දැන් එය ස්කොලොඩෙවෙස්කා - කියුරි ආයතනය) තම උපන් ගම වන වර්සාවෝහි පිහිටු වනු ලැබුවාය. එය ඇයගේ වෛද්‍ය ශිෂ්‍ය සහෝදරිය වන ඇය සේම පැරිසියේ අධ්‍යාපනය ලබා තිබුණු බ්රොනිස්ලා වේ නැමැත්තියගේ ප්‍රධානත්වය යටතේ පවත්වාගෙන යනු ලැබුවාය.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

Out of the Shadows- භෞතික විද්‍යාඥවරිය
 Pierre Curie and Marie Sklodowska : සියවසක මිනිස් දැනුමට
 The official web page of Maria Curie Skłodowska University in Lublin, Poland  in English.
 Detailed Biography at Science in Poland website; with quotes, photographs, links etc.
 European Marie Curie Fellowships
 Marie Curie Fellowship Association
 Marie Curie Cancer Care, UK
 Marie Sklodowska Curie: Her Life as a Media Compendium
 Marie and Pierre Curie and the Discovery of Polonium and Radium Chronology from nobelprize.org
 Annotated bibliography of Marie Curie from the Alsos Digital Library
 Obituary, New York Times, 5 July 1934 Mme. Curie Is Dead; Martyr to Science
 Some places and memories related to Marie Curie
 Marie Curie on the 500 French Franc and 20000 old Polish zloty banknotes.
 – Animated biography of Marie Curie on DVD from an animated series of world and American history – Animated Hero Classics distributed by Nest Learning.
 – Live Action portrayal of Marie Curie on DVD from the Inventors Series produced by Devine Entertainment.
 – Portrayal of Marie Curie in a television mini series produced by the BBC
 1903 Nobel Prize in Physics and 1911 Nobel Prize in Chemistry – Nobel committee page; presentation speech, her award lecture etc.
"Marie Curie and the Study of Radioactivity"  at American Institute of Physics website. (Site also has a short version for kids entitled "Her story in brief!" .)

චරිත කතා

පෝලන්ත විද්‍යාඥයෝ
ප්‍රංශ විද්‍යාඥයෝ
විද්‍යාඥයෝ
භෞතික විද්‍යාඥයෝ
1867 උපත්
1934 මරණ

මාරි කියුරි


Pasja ljubica (smišljenica, lat. Viola canina), biljna vrsta iz porodice ljubičevki. jedna je od dvadesetak vrsta i podvrsta koje rastu po Hrvatskoj, a raširena je po velikim dijelovima Euroazije. Postoji nekoliko podvrsta

Gorska ljubica, Viola canina subsp. ruppii (All.) Schübl. & Martens, njezina je podvrsta, sinonim joj je Viola canina subsp. montana (L.) Hartman.

Podvrste
 Viola canina subsp. canina
 Viola canina subsp. contracta (Vl.V.Nikitin) Vl.V.Nikitin
 Viola canina subsp. einseleana (F.W.Schultz ex Nyman) Erben
 Viola canina subsp. ruppii (All.) Schübl. & Martens
 Viola canina subsp. schultzii (Billot) Kirschleger
 Viola canina subsp. silvensis (Font Quer) O.Bolòs & Vigo

Izvori

Ljubičevke

Pasja ljubica


دبابه بانثر هي دبابة متوسطة صنعت في ألمانيا النازية في الحرب العالمية الثانية التي عملت في الفترة من منتصف 1943 إلى نهاية الحرب العالمية الثانية في عام 1945. كان القصد منها أن تكون مضادة للدبابة السوفيتية تي-34، واستبدال الدبابات الألمانية بانزر-3 وبانزر-4، على الرغم من أنه قد خدموا معهم فضلا عن الدبابات بانزر الثقيله وحتى نهاية الحرب. بانثر تتميز بتركيبة ممتازة وقوة المدفعية، والتنقل، والحماية، بعد انتهاء الحرب مباشرة يعتبر تصميم الدبابة ضمن أفضل تصميم للدبابات أثناء الحرب العالمية الثانية.
تجمع الدبابة بانثر مزيج من المميزات البارزة والتي تتألف من قوة النيران والتنقل والحماية والتي اعتبرت كمقياس من قبل الدول الأخرى أثناء الحرب وكذلك بعد الحرب حتى ظهور الدبابة البريطانية سنتوريون

بعد نهاية الحرب أعتقد الكثيرون أن تصاميم الدبابة تصنف ضمن أفضل تصميم للدبابات أثناء الحرب العالمية الثانية من ناحية المواصفات ومقارنتها بالدبابات الأخرى، حيث تميزت بالسرعة العالية والقدرة على السير من خلال الطرق الوعرة بالإضافة إلى الحماية والدروع المتقدمة وقوة النيران الهائلة حيث تميزت بدقة الإصابة ومسدد فائق الأداء كذلك تميزت باحتوائها على معدات متطورة جدا حيث تحتوي على سبيل المثال مسدد ومنظار يستخدم الأشعة تحت الحمراء والذي يعد متقدم جدا في حينه.

تسميتها
حتى عام 1944 كان يطلق عليها ب (Panzerkampfwagen V Panther) كما أطلق عليها مكتب الذخائر والمخزون النازي ب (Sd.Kfz. 171), في 27 فبراير 1944، أمرهتلرأن يتم حذف الرقم الروماني V والتي تعنى الرقم 5 من تسميتها لكي تسمى بانثر فقط بدلا من بانزر 5.

التصميم
دبابة بانثر تعتبر ردا مباشرا للدبابات السوفياتية 34 T ودبابة كليمنت فوروشيلوف. المواجهة الأولى كانت في 23 يونيو عام 1941، حينما تفوقت الدبابة السوفيتية T-34على دبابة بانزر 3 وبانزر4. وبسبب إصرار الجنرال هاينز جودريان Heinz Guderian ، أوفدت مفوضية البانزر Panzerkommision لجنة خاصة إلى الجبهة الشرقية لتقييم 34 T .تتميز الدبابة السوفيتية بمميزات وخصائص عديدة ومن بين المميزات الأكثر أهمية وجود الدرع المائل والذي حسن من انحراف النيران المعادية بالإضافة إلى فعالية سمك الدرع في مقاومة الاختراق من قبل القذائف المضادة للدروع وتتميز أيضا بالسرفة العريضة والتي تمكنها من الحركة على الأراضي اللينة كما تمتلك مدفع قوي ذو عيار 76.2 ملم والذي يعتبر جيد لاختراق الدروع المعادية عبر إطلاق القذائف شديدة الانفجار.

في أبريل 1942 تم إسناد تصميم الدبابة الحديثة VK30.02 والتي تزن من 30 -35 طن إلى شركة دايملربنز (DB) وماشين فابريكا وغسبورغنورنبرغ والتي يطلق عليها اختصارا (MAN).كان تصميم (DB) بمثابة تكريم مباشر إلى 34 T حيث تماثل جسم وبرج الدبابة الجديدة مع أجزاء الدبابة السوفيتية،34 T نظام التعليق في الدبابة بانثر تم باستخدام نوابض ورقية (Leaf Springs) بينما نظام التعليق في الدبابة 34 T يستخدم نوابض لولبية. البرج الذي قامت بتصميمه شركة دايملربنز (DB) كان أصغر من البرج الذي صممته مان (MAN) بالإضافة إلى صغر حلقة البرج وكان ذلك نتيجة إلى ضيق الهيكل حيث تتطلب وضع نظام التعليق ذو النوابض الورقية خارج الهيكل الرئيسي. الميزة الرئيسية التي تتميز بها نظام تعليق النوابض الورقية (leaf springs) على نظام العارضة الالتوائية (torsion bar) طول الظل للهيكل سيكون قصيرا بالإضافة إلى تصميم نظام ممتص الصدمات يعتبر أكثر بساطة. تصميم الدبابة مماثل للدبابة السوفيتية 34 T حيث تم إضافة عجلة مسننة خلفية بينما طاقم البرج للدبابة المصممة من قبل DB دايملربنز يتألف من ثلاثة أفراد، مدفعي وملقم وقائد الدبابة بالإضافة كان من المخطط تركيب المدفع L/70 75 mm الذي يعتبر أثقل وأطول من مدفع الدبابة 34 T, لكن صعوبة تثبيت المدفع على برج دايملربنز(DB) أدى إلى التفكير في تقليص طاقم البرج إلى شخصين ولكن تم تجاهل هذه الفكرة في نهاية المطاف.

التصميم الذي وضع من قبل شركة (MAN) يجسد الفكر الألماني التقليدي في تصميم الدبابات حيث تم تثبيت العجلة المسننة وعجلة الحركة في المقدمة بالإضافة إلى تثبيت البرج بشكل مركزي على بدن الدبابة، يمتلك هذا النموذج محرك بنزين وثمان أنظمة تعليق من نوع العارضة الالتوائية (torsion bar) لكل جانب. يعتبر نموذج شركة مان (MAN) أعلى ارتفاعا وأوسع من نموذج شركة دايملربنز (DB) ويعود ذلك إلى وجود أنظمة التعليق من نوع (torsion bar) ووجود عمود الإدارة (drive shaft) مثبتا أسفل مجموعة البرج (Turret Basket).في وقت مبكر، قامت شركة هينشل (هينشيل أند صن) بتصميم الدبابة الثقيلة نمر1 (Tiger1) والذي أستخدم (slack-track)كنموذج لمسار الدبابة والذي يعني وجود عجلات كبيرة متداخلة مع فواصل بينية بدون عجلة إرجاع في الجزء العلوي من المسار، تم تكرير مفاهيم التصميم بشكل عام على تصميم الدبابة بانثر مان (MAN).

تم عرض التصميمين (بانثر مان) و (بانثر بنز) خلال الفترة من يناير حتى مارس 1942. الوزير النازي فريتز تودت (Fritz Todt) وخلفه ألبرت شبير (Albert Spee) أوصيا جميعهما بنموذج بانثر بنز (DB) للميزات العديدة التي يتفوق فيها على نموذج بانثر مان الأولي. قامت شركة مان (MAN) بتحسينات عديدة على تصميم بانثر مان من خلال الاستفادة من الاقتراحات التي صدرت عن النموذج بانثر بنز وتم مراجعة التصميم من قبل لجنة مخصصة من قبل هتلر في مايو 1942.قام هتلر بالموافقة على التصميم النهائي لشركة مان حيث أن الأحد الأسباب الرئيسية للموافقة على تصميم شركة مان استخدامها لبرج مصمم سلفا من قبل شركة راينميتال (Rheinmetall-BORSIG) بينما نموذج بنز سيتطلب البحث عن شركة جديدة للتصميم والتصنيع مما سيستغرق وقت أكثر وتأخر في الإنتاج. أنتت مصانع بورش دبابة بانثر، بصندوق تروس أوتوماتيكيًا بـ6 سرعات ويتميز بالتحكم الهيدروليكي. ويبدو أن هذا الطراز معقد ومتطور بشكل سابق لعصره، لدرجة أنه كان غير مناسب تمامًا للقتال في الخطوط الأمامية أو للاستخدام بواسطة سائقين شباب، ينقصهم التدريب والخبرة.

ألبرت شبير
ألبرت شبيير يتحدث عن دبابة البانثر ضمن سيرته الذاتية:

صممت دبابة تايجر لكي تزن 50 طن ولكن بطلب من هتلر تم زيادتها إلى 75 طن، ثم قررنا أن نقوم بتصميم دبابة جديدة تزن 30 طن وللدلالة على خفة حركتها تم إطلاق عليها بانثر (Panther) والتي تعني نمر. على الرغم من خفة الوزن إلا أنها تعمل بمحرك مماثل لمحرك دبابة النمر (Tiger) بحيث يمكن أن ينتج سرعة متفوقة، ولكن في غضون سنة أصر هتلر على إضافة الكثير من الدروع على بدن الدبابة وإضافة مدفع ضخم حيث أصبح الوزن النهائي للدبابة 48 طن والذي يمثل الوزن الأساسي للدبابة نمر (Tiger).

الإنتاج
يتميز تصميم شركة مان (MAN) بقدرات مميزة للاقتحام وذلك يعود إلى سهولة استخدام المدفع وصيانته والقدرة العالية على التنقل بسبب نظام التعليق المميز واتساع عرض المسار (الجنزير) بالإضافة إلى سعة خزان الوقود. بحلول سبتمبر 1942 , تم إنتاج النموذج الأول من الفولاذ الطري والذي تم قبوله رسميا بعد الاختبار في منطقة () الألمانية وتم وضع الدبابة في خط الإنتاج فورا ولكن بداية الإنتاج تأخر بسبب وجود عدد قليل من الآلات المخصصة لتشكيل هيكل الدبابة، تم إنتاج الدبابة بشكل رسمي في ديسمبر والتي تعاني من مشاكل مصنعيه نتيجة للتسرع في الإنتاج، أزداد الطلب على الدبابة بشكل مرتفع مما أدى إلى توسع الشركة المصنعة مان (MAN) ليشمل بنز (DB) وشركة الأعمال الهندسية () ونيدرساشسن-هانوفر (Niedersachsen-Hannover) وشركة هنشل وسون () التي تقع في مدينة كاسل الألمانية.

العدد الأولي للإنتاج كان 250 دبابة شهريا يتم انتاجه من قبل شركة مان (MAN) ثم أرتفع ليصل إلى 600 دبابة شهريا في يناير 1943 , على الرغم من كل الجهود الدؤوبة لم يمكن الوصول إلى هذا الرقم بسبب القصف المستمر من قبل قوات التحالف والعقبات الصناعية حيث بلغ معدل الإنتاج الشهري 148 دبابة في عام 1943 ثم ارتفع ليصل إلى 315 شهريا في عام 1944 حيث بلغ عدد الدبابات التي أنتجت من نوع بانثر (Panther) في تلك السنة 3,777 دبابة وبلغت ذروة الإنتاج في يوليو لتصل إلى 380 دبابة حتى توقف إنتاج الدبابة بحلول مارس 1945. مع المجموع الكلي الذي لايقل عن 6000 دبابة تم صناعتها بلغ عدد الدبابات التي اشتركت في الجبهات القتالية 2,304 دبابة حتى 1 سبتمبر 1944 لكن في نفس الوقت تم الإبلاغ عن فقدان عدد قياسي من الدبابات يصل إلى 692 دبابة.

قصف الحلفاء كان موجها لقطع خطط الإنتاج لكل من الدبابة نمر (Tiger1) والدبابة بانثر (Panther) ومصنع المحركات مايباخ (Maybach) الذي تعرض للقصف خلال ليلتي 27و28 أبريل 1944 مما أدى إلى اغلاق خط الإنتاج لمدة خمسة أشهر، تم التخطيط لبناء مصنع بديل لضمان استمرار خط الإنتاج وأطلق على المصنع مصنع الاتحاد للمركبات (Auto-Union plant) في مدينة Siegmar وبدأ الإنتاج في مايو 1944, بدأت قاذفات الحلفاء في قصف مصانع دبابات البانثر مع غارة جوية على مصنع بنز (DB) في السادس من أغسطس 1944 ومرة أخرى خلال ليلتي 23 و24 أغسطس، تم ضرب مصانع مان (MAN) في العاشر من سبتمبر والثالث والتاسع عشر من أكتوبر 1944 ومرة أخرى خلال ليلتي 20 و21 فبراير 1945, بينما لم يتم قصف مصانع الدبابات نيدرساشسن-هانوفر (Niedersachsen-Hannover) حتى 14 و28 مارس 1945.

أجبر القصف الكثيف على مصانع الدبابات على تخفيض نسبة إنتاج قطع الغيار، حيث انخفضت قطع الغيار كنسبة مئوية إلى إنتاج الدبابات من 25-30 % في 1943 إلى 8% في خريف 1944, مما ضاعف المشاكل على أعداد دبابات البانثر (Panther) الفعالة حيث تم استخدام قطع الدبابات الأخرى التي في ميدان العمليات كقطع غيار.

أرقام الإنتاج
دبابات البانثر (Panther) تعتبر ثالث أكثر عربات مدرعة ألمانية تم إنتاجها بعد المدفعية الهجومية (شتورمجيشوتس 3) التي أنتج منها 9408 مركبة والدبابة بانزر 4 (Panzer IV) التي أنتج منها 8298 مركبة.

إنتاج دبابات البانثر في عام 1944 من قبل الشركات

معرض صور

انظر أيضًا
 جانغدبانثر

مصادر

ويكيبيديا الإنجليزية: https://en.wikipedia.org/wiki/Panther_tank#Production

دبابات ألمانيا في الحرب العالمية الثانية
دبابات ألمانية متوسطة
دبابات الحرب العالمية الثانية
دبابات متوسطة
دبابات متوسطة في الحرب العالمية الثانية
عتاد عسكري مخترع في عقد 1940
مركبات عسكرية 1940–1944

دبابة بانثر