Tanzimat edebiyatı, Tanzimat döneminin kültürel ve siyasi hareketlerinin sonucu olarak ortaya çıkmış edebiyat akımı. 3 Kasım 1839'da Mustafa Reşid Paşa tarafından ilan edilen Gülhane Hattı Hümayunu da denilen yenileşme beratının yürürlüğe konmuş olmasından doğmuştur. Bu olay daha sonraları Tanzimat Fermanı olarak adlandırılacak, gerek siyasi alanda gerek edebî ve gerekse toplumsal hayatta batıya yönelmenin resmi bir belgesi sayılacaktır. Şinasi ile Agah Efendi'nin birlikte çıkarmış olduğu Tercüman-ı Ahval bu edebiyatın başlangıcı olarak kabul edilir.

Siyasi dönem özellikleri
18. yy Osmanlı İmparatorluğu'nda artık gerileme ve çöküş devrinin başladığı dönemdir. Ardı ardına alınan yenilgiler, geniş Osmanlı topraklarında birbiri ardına gelen isyanlar, yönetimi bir arayış içine çekmiş, III. Selim devrinde ilk kez orduda yapılan ıslahat hareketlerinin üstünlüğü karşısında imparatorluk yönünü batıya çevirmek zorunda kalmıştır. Gülhane Hattı Hümayunu'nun yürürlüğe konmuş olmasıyla her alanda bir yenileşme hareketi başlamıştır. Okullarda öğretimin Türkçeye dönmesi, gazeteciliğin başlaması ve gelişen milliyetçilik sonucunda edebî yenileşme de beraberinde gelmiş, bu değişmelere uyanan yeni fikir akımlarına paralel olarak ortaya çıkmış, yeni bir medeniyet değişiminin sonucu olarak gelişmiştir. Divan edebiyatı dönemiyle birlikte edebiyatımızda sosyal ve siyasal konuların yanında günlük olaylar tartışma alanına çekilmiştir.

Tanzimat edebiyatı genel özellikleri
Bu dönem sanatçıları, Divan edebiyatında hiç bulunmayan makale, tiyatro, roman, hikâye, anı, eleştiri gibi yeni edebiyat türleri getirmişler, Divan edebiyatında bulunan şiir, tarih, mektup gibi edebiyat türlerini Batı anlayışına göre yeniden düzenlemişlerdir.  Tanzimat edebiyatının özellikle ilk devirlerinde yetişen sanatçıların çoğu Montesquieu, Rousseau, Voltaire gibi Fransız devrimci yazarların etkisi altında kalarak, makale ve şiirlerinde zulüm ve haksızlık gibi konulara değinmişlerdir."Vatan", "millet", "hürriyet", "hak", "adalet, "kanun" gibi kavramları yaymaya çalışmışlar, "toplum için sanat" anlayışını benimsemişlerdir. Tanzimat edebiyatının ikinci devrinde yetişen sanatçılar ise (Recaizâde Mahmut Ekrem, Abdülhak Hamit, Sami Paşazade Sezai) bireysel konulara ağırlık vermişlerdir. "Sanat için sanat" anlayışını benimser görünmüşlerdir. Tanzimat edebiyatı, Divan Edebiyatı'nın tersine olarak, seçkin kişiler için değil, halk için meydana getirilen bir edebiyat düşüncesiyle ortaya çıkmıştır. Bu görüşü benimseyen Şinasi, Ziya Paşa, Namık Kemal, Ahmet Mithat, Direktör Ali Bey özellikle makale, tiyatro, anı, kısmen de olsa roman türlerinde eserler vermişlerdir. Tanzimat edebiyatının ikinci devrinde yetişen Recaizâde Mahmut Ekrem, Abdülhak Hamit, başta olmak üzere bazı edebiyatçılar ise bu amaçtan uzaklaşmış görünmektedirler. Dilin sadeleşmesi, konuşma dilinin yazı dili haline gelmesi düşüncesi savunulmuştur.

Edebî özellikler

Tanzimat edebiyatında en önemli yenilik, nesirde, anlatım kuruluşunda görülür. Bu akımda söz hüneri göstermek değil, bazı düşünceleri halka yaymak amaçlandığından, "seci" ler atılmış, asıl düşünce ile ilgisi bulunmayan doldurma sözlere yer verilmemiş, düşünceler sayfalarca süren uzun cümleler yerine kısa cümlelerle anlatılmaya çalışılmıştır. İlk zamanlarda Ziya Paşa, Namık Kemal başta olmak üzere bu akımın öncülüğünü yapan edebiyatçılar Divan Edebiyatı nazım biçimlerinin dışına pek çıkmamış, yeni düşünceler eski biçimler içinde söylenmiş olsa da sonraları eski biçimler tamamen bırakılarak yeni biçimler kullanılmaya başlanmıştır. Recaizade Mahmut Ekrem, özellikle Abdülhak Hamit'in eserlerinde bu açıkça görülmektedir. Türk Edebiyatı'na yeni giren yazı türleri önceleri Fransızcadan yapılan manzum çevirilerde görülmüş, telif şiirlerde çok sonra kullanılmıştır. Beyitlerin başlı başına birer bütün olmasıyla yetinilmeyip, bütün mısralar aralarında bir anlam bağı bulunmasına, Divan şiirindeki "parça güzelliği" anlayışı yerine şiirin baştan sona kadar belli bir düşünce etrafında gelişmesine; yani konu birliğine ve bütün güzelliğine önem verilmiştir. Şiirin konusu genişletilmiş, günlük hayatla ilgili her türlü olay, duygu ve düşünce şiirlerde yer almıştır. Genel olarak aruz vezni kullanılmakla birlikte, Türk'lerin öz vezninin hece vezni olduğu kabul edilmiş, Ziya Paşa, Namık Kemal, Ahmet Cevdet Paşa başta olmak üzere bu vezinle yazmaya özen gösterilmiş fakat bu istek geniş bir akım halini alamamış, girişilen birkaç şiir denemesi ile yetinilmiştir.

Şiir

Tanzimat edebiyatı sanatçıları her şeyden önce şiirin konusunu ve anlatımını değiştirdiler. Namık Kemal Lisân-ı Osmanî'nin Edebiyatı Hakkında Bazı Mülahazalar" isimli uzun makalesinde şiirin, fikrin gelişmesine ve halkın eğitilmesine olan büyük hizmetinden söz eder. Divan edebiyatının gerçekle ilgisizliğine, yapmacıklığına, boşluğuna şiddetle hücum eden Namık Kemal, edebiyatın yeniden düzenlenmesini ister. Bunun içinde her şeyden önce yeni bir anlatım yolu, yeni bir dil bulunmasını gerekli görür. Dilin bir an önce konuşma diline yaklaştırılması gerekliliğini savunur. Buna rağmen Tanzimat şiirinin dilinin sade olduğunu söylemek zordur.

Tanzimat şiirinin Divan şiirine bağlı kaldığı unsurlar daha çok biçim alanındadır. Bu dönemde hece veznine olan ilgi biraz artmışsa da aruz eski hakimiyetini sürdürmüştür. Divan şiirinin nazım şekilleri aynen kullanılmıştır. Aruz vezninin yanı sıra hece ölçüsü çok az kullanılmıştır.

Bu dönemde şiirin konusu değişmiş, aşk, hasret, ayrılık gibi kişisel konular bir yana bırakılmış; eşitlik, özgürlük, adalet, hukuk, medeniyet gibi toplumsal konulara önem verilmiştir. Ancak bu daha çok birinci dönem tanzimatçılarından Şinasi, Ziya Paşa, Namık Kemal gibi sanatçılarda görülür. İkinci dönem tanzimatçılarından Recaizade Mahmut Ekrem, Abdülhak Hamit, Samipaşazade Sezai'de ise kişisel konular yeniden ele alınmıştır. Genel olarak Tanzimat şiirine bakıldığında romantizm akımının etkisi görülür.

Tiyatro

Tanzimat dönemine gelinceye kadar Türk edebiyatında Batılı anlamda sahne tiyatrosu görülmez. Ancak halk arasında Karagöz ile Hacivat, Orta oyunu ve Meddah gibi seyirlik oyunlar vardır. Halk arasındaki seyirlik oyunlardan Karagöz ve Hacivat; bir kukla oyunudur. Karagöz'de değişik söz oyunlarıyla ve yanlış anlaşılan sözlerle güldürü unsuru sağlanır. Eğlendirme amacı taşır. Karagöz adlı cahil biriyle Hacivat adlı bilgili geçinen biri arasındaki atışmalarla sürer gider. Orta oyunu: şehir meydanlarında ya da kendileri için hazırlanan yerlerde Pişekar, Kavuklu, Zenne gibi sabit tiplerle oynanan güldürü amaçlı seyirlik oyundur. Meddah ise tek kişilik bir oyundur. Yüksekçe bir yere çıkan meddah, değişik şivelerle konuşarak anlattığı bir olayla güldürü oluşturur. Tanzimat dönemine kadar olan bu oyunlar belli bir metne dayanmayan, oyuncuların oyun esnasında karşılıklı konuşmalarına dayanan oyunlar olup eğitici bir amaç taşımamışlardır.

Tanzimat döneminde ise tiyatro ile okul bir sayılmış, halkın eğitilmesinde bir araç sayılmıştır. Tanzimat tiyatrosu Batı tiyatrosu etkisinde kalmıştır. Sanatçılar özellikle William Shakespeare, Victor Hugo ve Molierre gibi sanatçılardan uyarlamalar yapmışlardır. Tanzimat tiyatrosunda sosyal eğitim ön plandadır. Toplumda görülen aksaklıklara doğrudan doğruya dokunmak veya tarihin ibret verici olaylarını ele alıp onlardan ahlaki sonuçlar çıkarmak amaçlanmıştır. Tanzimat tiyatrosunda dil ve üslup konuşma diline ve üslubuna çok yaklaşmıştır. Tanzimat döneminin yazılan ilk tiyatro eseri Şinasi'nin Şair Evlenmesi adlı tek perdeden oluşan töre komedyasıdır. Şinasi bu eserinde görücü usulüyle evlenmeyi yermiştir. Tanzimat döneminin sahnelenen ilk tiyatro eseri ise Namık Kemal'in Vatan Yahut Silistre adlı yapıtıdır. Namık Kemal bu eserinde yurtseverlik konusu işlemiştir ve ülke genelinde büyük yankı oluşturmuştur. Dönemin önemli sanatçılarından olan Namık Kemal tiyatroyu sosyal yarar sağlamak için faydalı bir uğraş ve eğlence aracı olarak görmüştür. Bu dönemin önemli tiyatro yazarları arasında Direktör Ali Bey'de gösterilebilir. Direktör Ali Bey'in Konana Yatıyor ve Misafir-i İstiklal adlı tek perdelik oyunları mevcuttur.

Roman ve Hikâye

Tanzimat Dönemi öncesi Türk edebiyatında hikâye ve roman türleri yoktu. Nesir alanında daha çok tarih ve siyasetname gibi eser verilmiş, olay kaynaklı eser ise daha çok mesnevi türünde yazılmıştır. Tanzimat nesir alanında bir çığır açmış, onu şiirden daha etkili bir hale getirmiştir. Süsten, özentiden uzak, halkın okuması, bilgilenmesi amacıyla eserler ortaya koyulmuştur. Türk Edebiyatı'nda roman çevirilerle başlamıştır. Bu alanda ilk eser Yusuf Kamil Paşa'nın Fenelon adlı Fransız yazardan çevirdiği Telemak adlı romandır. Birçok teknik kusurlarla dolu olan bu eserin kahramanlarının yabancı olmasına rağmen büyük ilgi gördü. Konusuyla ve kahramanlarıyla Türk edebiyatının ilk yerli romanı ise Şemseddin Sami'nin yazdığı Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat adlı aşk romanı olmuştur. Bu da roman tekniği bakımından zayıf bir romandır. Edebi sayılabilecek ilk roman ise Namık Kemal'in İntibah adlı romanıdır. Tanzimat dönemi romanları içerik ve roman tekniği bakımından yetersizdir. Bu dönem romanlarında uzun uzun betimlemeler yapılmış ve sık sık tesadüflere yer verilmiştir. Romanda konu olarak seçilen şeyler dönemin siyasi ve gündelik sorunlarıdır. Tanzimat romanında yanlış batılılaşma, kölelik ve cariyelik gibi konular ön plana çıkmaktadır. Romanlarda kişiler tek taraflı ele alınmış, iyiler ödüllendirilirken kötüler ise cezalandırılmıştır. Dönem sanatçılarının siyasi nitelikli kişiler olması dönemin tüm edebi yapıtlarında olduğu gibi romana da yansımıştır. Tanzimat edebiyatının ilk sanatçıları romantizm akımının etkisinde kalırken sanat için sanat yapan ikinci dönem sanatçılarında ise realizm akımı baş gösterir Türk edebiyatında hikâye alanında ilk eserleri Tanzimat dönemi sanatçıları vermiştir.. Özellikle Ahmet Mithat Efendi halk hikâyeleri ile batı tekniğini birleştirmiş ve bu alandaki ilk batılı eserlerden olan Letaf-i Rivayat adlı hikâye serisi ile halk hikâyelerini modernleştirmeye çalışmıştır. Ancak Türk edebiyatında modern anlamda ilk hikâyecilik Sami Paşazade Sezai'nin Küçük Şeyler adlı eseriyle başlar.

Gazete

Türk edebiyatına gazete ilk olarak Tanzimat döneminde girmiştir. Tanzimat dönemi sanatçıları halka ulaşabilmek ve bir şeylere farkındalık yaratabilmek için gazeteyi bir araç olarak görmüşlerdir. Tanzimat ile birlikte gazetenin Türk edebiyatına girmesi birçok şeyin tetikleyicisi olmuştur. Gazete ile aydınlar ve sanatçılar makalelerini paylaşmışlardır, ayrıca roman, hikâye, tiyatro gibi türlerin gelişmesinde de gazetenin etkisi olmuştur. Tanzimat edebiyatının önemli sanatçılarından Ali Suavi gazete için: "Anlıyor musunuz, gazete ne güzel mekteptir ve orada okuyanlar nasıl da uyanıyorlar!" ifadelerini kullanmıştır. Osmanlı İmparatorluğu'nda çıkarılan ilk gazete 1831 tarihli Takvim-i Vekayi'dir Takvim-i Vekayi gazetesi haftalık olarak Türkçe basılmış olup bunun yanı sıra Arapça, Ermenice, Farsça, Fransızca ve Rumca gibi dillerde de baskıları yapılmıştır. Bunların dışında Takvim-i Vekayi  gazetesi ilk resmi gazete sayılmaktadır ve genel olarak bu gazetenin içeriği resmi duyurular ve kabul edilen yasa metinleri olmuştur. Tanzimat döneminin ilk yarı resmi gazetesi ise William Churchill tarafından çıkarılan 1840 tarihli Ceride-i Havadis gazetesidir. Bu gazete daha çok haber içerikli yayınlar yapmıştır fakat halk tarafından ilgi görmemiştir, ilk üç sayısı ise ücretsiz olarak dağıtılmıştır. Tanzimat döneminin en önemli gazetelerinden birisi de İbrahim Şinasi ile Agah Efendi'nin birlikte çıkardıkları Tercüman-ı Ahvâl gazetesi olmuştur. Bu gazete Osmanlı İmparatorluğu'nda ilk edebi ve özel gazete olup Tanzimat edebiyatının başlangıcı sayılmaktadır. İlk başlarda pazar günleri çıkan bu gazete daha sonra haftada üç kez çıkmıştır. İlerleyen dönemlerde gazete Ceride-i Havadis ile rekabet edebilmek için haftada beş kez çıkarılmıştır. Gazetede daha çok Şinasi, Ahmet Vefik Paşa ve Ziya Paşa gibi isimler görev yapmıştır. Türk edebiyatında ilk tiyatro yapıtı olan ve görücü usulü evlenmeyi yeren İbrahim Şinasi'ye ait Şair Evlenmesi adlı çalışma ilk olarak bu gazetede yayınlanmıştır. İbrahim Şinasi gazetenin 24'üncü sayısında ayrılmıştır.  Tercüman-ı Ahval gazetesinde eğitim sistemini eleştiren bir makale yayınlanınca gazete iki haftalığına kapatılmıştır. Bu olay Türk basın tarihinde yayın durdurmanın ilk örneği olmuştur. Gazete 792 sayı yayınlanmış ardından da 11 Mart 1866 yılında kapatılmıştır. Bu dönemde çıkarılan diğer gazetelerden birisi de Tasvir-i Efkâr gazetesi olmuştur. Tasvir-i Efkâr gazetesi İbrahim Şinasi tarafından çıkarılmış ardında gazetenin başına Namık Kemal getirilmiştir. Bu dönemde çıkarılmış kayda değer gazetelere örnek olarak: Ali Suavi'nin çıkardığı Muhbir, Ahmed Midhat Efendi'nin çıkardığı İbret ve Tercüman-ı Hakikat gazeteleri verilebilir.

Tanzimat edebiyatı dönemleri
Tanzimat edebiyatı birinci ve ikinci dönem olmak üzere iki başlıkta incelenir. Tanzimat edebiyatının bu şekilde dönemlere ayrılmasında temel etken sanatçılar arasındaki edebi görüş ayrılıklarıdır. Genel olarak bakıldığında birinci dönemde sanatçıları halktan yana eserler verirken ikinci dönem sanatçıları daha çok sanatsal kaygı güdüp sanat için sanat eğilimine yönelmişlerdir.

Birinci dönem Tanzimat edebiyatı

Bu dönem sanatçılarına göre edebiyat, halk eğitiminde bir araçtır. Edebiyatta hak, adalet, özgürlük, eşitlik gibi kavramlar ilk kez birinci dönem sanatçılarında görülmüştür. Roman, öykü, makale, fıkra, eleştiri ve tiyatro gibi türleri ilk olarak birinci dönem sanatçıları vermiştir. Bu dönem sanatçıları toplum için sanat anlayışını benimsemiş ve romantizm akımının etkisinde kalmışlardır. Bu dönemde Divan edebiyatı eleştirilmiş hece ölçüsüne sahip çıkılmak istenmişse de  bunlar sadece teoride kalmıştır. Dönem sanatçıları içeriğe önem vermişlerdir. Bu dönem sanatçılarından İbrahim Şinasi Türk edebiyatında noktalama işaretlerini ilk kullanan kişidir. Sanatçılar aruz ağırlıklı eserler vermiş az da olsa hece ölçüsü denenmiştir. Genel olarak yeni konular eski biçimlerle verilmiştir. Tanzimat edebiyatının genelinde de görülen Fransız edebiyatı etkisi bu dönemde de görülmüştür. Bu dönemin sanatçıları yeni türlerde ilk eserleri verdikleri için teknik bakımdan mükemmel değillerdir. Ortaya koyulan yapıtlar genellikle çeviri ve taklittir. Bu dönem sanatçıları İbrahim Şinasi, Namık Kemal, Ziya Paşa, Ahmet Mithat Efendi, Ahmet Vefik Paşa, Şemsettin Sami, Ahmet Cevdet Paşa, Ali Suavi ve Sadullah Paşa'dır. Bu sanatçılardan İbrahim Şinasi Türk edebiyatında yeniliğin öncüsü olarak bilinir. Türk edebiyatında ilk makaleyi ve ilk tiyatroyu o yazmıştır. İbrahim Şinasi aynı zamanda gazetecilik de yapmıştır. Namık Kemal ise Türk edebiyatında vatan ve hürriyet şairi olarak bilinir. Namık Kemal yapıtları ve düşünceleriyle modern Türkiye'nin kurucusu olan Mustafa Kemal Atatürk'ü de etkilemiştir. Atatürk Namık Kemal için "Vatanın kurtuluşu ve istiklâli için ölmeyi bugünkü nesle Namık Kemal öğretti. Harbiye senelerinde siyaset fikirleri baş gösterdi… Namık Kemal'den gelen sesin büyüsüne kapılmıştık. Bu ses ruhumuzu şimşek gibi sarsıyor, bu ses şimdiye dek okuduğum şiirlerdeki hiçbir sese benzemiyordu. Namık Kemal'in yiğit sesi, önümde bambaşka bir ufkun açılmasına yol açıyordu." ifadelerini kullanmıştır.  Dönemin en önemli sanatçılarından diğeri ise Türk edebiyatında 300'den fazla eser vermiş olan ve bu sebepten "yazı makinesi"  diye anılan Ahmet Mithat Efendi'dir. Ahmet Mithat Efendi daha çok öykü alanında eserler vermiştir. Dönem sanatçılarından Ahmet Vefik Paşa ise Bursa valiliği yapmış ve Bursa'da bir tiyatro binası yaptırmıştır.

İkinci dönem Tanzimat edebiyatı

Bu dönem sanatçıları birinci dönemin aksine sanat için sanat anlayışına dönmüştür. Dönem sanatçıları daha çok bireysel konulara yönelmiştir. Dilde tekrar bir ağırlaşma olmuş, sadeleşme fikri başarılı olamamıştır. Güzel olan her şey sanatın konusu olabilir anlayışı ikinci dönem sanatçılarınca kabul görmüştür. Bu dönemde aruz vezni tekrar ağır basmıştır. Şiirin konusu bu dönemde daha da genişlemiştir. Bu dönem sanatçıları daha çok realizm, romantizm ve natüralizm, akımlarını benimsemişlerdir. Dönemin roman ve öykü tekniği ilk döneme göre daha da gelişmiştir. Yazılan tiyatro eserleri sanat için sanat anlayışı doğrultusunda oynanmak için değil okumak için yazılmıştır. İkinci dönem sanatçıları: Recaizade Mahmut Ekrem, Abdülhak Hamit Tarhan, Samipaşazade Sezai, Nabızade Nazım, Muallim Naci, Ahmet Cevdet Paşa ve Direktör Ali Bey'dir

Ayrıca bakınız
 Tanzimat Fermanı
 İslamiyet öncesi Türk edebiyatı
 Edebiyat-ı Cedide
 Milli edebiyat
 Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatı

Kaynakça

Tanzimat edebiyatı


مهرجان أوبون  أو فقط بون  هو تقليد ياباني بوذي لتمجيد أرواح أموات الأسلاف. تساهم هذه المناسبة في إعادة تجميع الأسرة حيث يعود جميع أفراد الأسرة إلى مكان ولادتهم ويزوروا المقابر لتنظيف القبور وتزيينها حيث في تلك الفترة يعتقد أن أرواح الأموات تعود لزيارة مزاراتها في بيوتها. كما يطلق على هذا المهرجان أيضاً اسم «مهرجان القناديل» وقد بدأ الاحتفال به في اليابان منذ 500 عام أي في حوالي عام 1500م وغالباً ما ترقص فيه رقصة خاصة اسمها رقصة الأوبون (盆踊り) وتلفظ بون أودوري.

يستمر مهرجان الأوبون لمدة ثلاثة أيام، لكن تختلف فترة هذا المهرجان في مناطق اليابان المختلفة، وذلك لأسباب تاريخية تعود إلى تغيير استخدام التقويم القمري بالتقويم الميلادي في فترة ميجي. حيث يحتفل به في شهر يوليو في مناطق طوكيو،يوكوهاما، ومنطقة توهوكو. أما المهرجان الشائع فهو الذي يكون في شهر أغسطس ويحتفل به على التقويم القمري القديم.

مراجع

أعياد بوذية
البوذية في اليابان
تراث شعبي ياباني
مناسبات أغسطس
مناسبات يوليو
مهرجانات دينية في اليابان

مهرجان بون


Félix Rubén García Sarmiento (18 January 1867 – 6 February 1916), known as Rubén Darío ( , ), was a Nicaraguan poet who initiated the Spanish-language literary movement known as modernismo (modernism) that flourished at the end of the 19th century. Darío had a great and lasting influence on 20th-century Spanish-language literature and journalism.

Life
His parents, Manuel García and Rosa Sarmiento were married on 26 April 1866, in León, Nicaragua, after obtaining the necessary ecclesiastic permissions since they were second degree cousins. However, Manuel's conduct of allegedly engaging in excessive consumption of alcohol prompted Rosa to abandon her conjugal home and flee to the city of Metapa (modern Ciudad Darío) in Matagalpa where she gave birth to Félix Rubén. The couple made up and Rosa even gave birth to a second child, a daughter named Cándida Rosa, who died a few days after being born. The marriage deteriorated again to the point where Rosa left her husband and moved in with her aunt, Bernarda Sarmiento. After a brief period of time, Rosa Sarmiento established a relationship with another man and moved with him to San Marcos de Colón, in Choluteca, Honduras.

Rubén Darío was born in Metapa, Matagalpa, Nicaragua. Although, according to his baptism, Rubén's true surname was García, his paternal family had been known by the surname Darío for many years. Rubén Darío explained it as follows in his autobiography: According to what some of the old people in that town of my childhood have referred to me, my great-grandfather had Darío as his nickname or first name. In this small town he was known by everyone as "Don Darío" and his entire family as the Daríos. It was in this way that his and all his family last name began to disappear to the point where my paternal great-grandmother already replaced it when she signed documents as Rita Darío; becoming patronymic and acquiring legal stand and validity since my father, who was a merchant, carried out all his businesses as Manuel Darío...

Darío spent his childhood in the city of León Nicaragua. He was brought up by his mother's aunt and uncle, Félix and Bernarda, whom Darío considered, in his infancy, to be his real parents. (He reportedly, during his first years in school, signed his assignments as Félix Rubén Ramírez.) He rarely spoke with his mother, who lived in Honduras, or with his father, who he referred to as "Uncle Manuel". Although little is known about his first years, it is documented that after the death of Félix Ramírez, in 1871, the family went through rough economic times and they considered sending young Rubén as a tailor's apprentice. According to his biographer Edelberto Torres, he attended several schools in León before going on, during 1879 and 1880, to be educated by the Jesuits.

A precocious reader (according to his own testimony, he learned to read when he was three years old), he soon began to write his first verses: a sonnet written by him in 1879 is conserved, and he published for the first time in a newspaper when he was thirteen years old. The elegy, Una lágrima, which was published in the daily El Termómetro (Rivas) on 26 July 1880. A little later he also collaborated in El Ensayo, a literary magazine in León, garnering attention as a "child poet". In these initial verses, according to Teodosio Fernández, his predominating influences were Spanish poets contemporary to José Zorrilla, Ramón de Campoamor, Gaspar Núñez de Arce and Ventura de la Vega. His writings of this time display a liberalism hostile to the Roman Catholic Church, as documented in his essay, El jesuita, which was written in 1881. Regarding his political attitude, his most noteworthy influence was the Ecuadorian Juan Montalvo, whom he deliberately imitated in his first journalistic articles.

Around December 1881 he moved to the capital, Managua, at the request of some liberal politicians that had conceived the idea that, given his gift for poetry, he should be educated in Europe at the expense of the public treasury. However, the anti-clerical tone of his verses did not convince the president of congress, the conservative Pedro Joaquín Chamorro Alfaro, and it was resolved that he would study in the Nicaraguan city of Granada, but Rubén opted to stay in Managua, where he continued his journalistic endeavor collaborating with the newspapers El Ferrocarril and El Porvenir de Nicaragua. In the capital, he fell in love with an eleven-year-old girl, Rosario Emelina Murillo, whom he wanted to marry. He traveled to El Salvador in August 1882, at the petition of his friends who wanted to delay his marriage plans. It wasn't uncommon for people of Darío's age of 14 to marry.

In El Salvador
In El Salvador, Darío was introduced to the president of the republic, Rafael Zaldivar, by Joaquín Mendez, a poet who took him under his wing. There, he met the Salvadoran poet Francisco Gavidia, a connoisseur of French poetry. Under the auspices of Gavidia, Darío attempted, for the first time, to adapt the French Alexandrine metric into Castilian verse.

Although he enjoyed much fame and an intense social life in El Salvador, participating in celebrations such as the centenary of the birth of Simón Bolívar, things began to get worse. He encountered economic hardships and contracted smallpox. In October 1883, still convalescent, he returned to his native homeland. After his return, he briefly resided in León and then in Granada but he finally moved again to Managua, where he became an employee of the Biblioteca Nacional de Nicaragua (the National Library of Nicaragua) and he resumed his romance with Rosario Murillo. In May 1884 he was condemned for vagrancy and sentenced to eight days of public work, although he managed to evade the fulfillment of the sentence. During that time he continued experimenting with new poetic forms, and he even had a book ready for printing, which was going to be titled Epístolas y poemas. This second book also did not get published, it would have to wait until 1888 when it was finally published as Primeras notas. He tested his luck with theatre, and he released his first play, titled Cada oveja..., which had some success, but no copy remains. He found life in Managua unsatisfactory, and prompted by the advice of some friends, opted to embark for Chile on 5 June 1886.

In Chile
After making a name for himself with love poems and stories, Darío left Nicaragua for Chile in 1886, and disembarked in Valparaiso on 23 June 1886. In Chile he stayed with Eduardo Poirier and a poet by the name of Eduardo de la Barra, together they co-authored a sentimental novel titled Emelina, with which they entered in a literary contest (although they did not win). It was because of his friendship with Poirier that Darío was able to obtain a job in the newspaper La Época, in Santiago in July 1886.

During his stay in Chile, Darío had to endure continuous humiliation from the Chilean aristocracy that scorned him for his lack of refinement and for the color of his skin. Nonetheless, he managed to forge a few friendships, like the one with the son of the then president, the poet Pedro Balmaceda Toro. Soon after he published his first piece, Abrojos, in March 1887. He lived in Valparaiso for several months until September 1887 where he participated in several literary contests. In the month of July 1888, Azul, the key literary work of the modernist revolution that had just begun, was published in Valparaiso.

Azul... is a compilation of a series of poems and textual prose that had already been published in the Chilean media between December 1886 and June 1888. The book was not an immediate success, but was well received by the influential Spanish novelist and literary critic Juan Valera, who published in the Madrid newspaper El Imparcial, in October 1888, two letters addressed to Darío, in which, although reproaching him for the excessive French influence in his writings (Valera's used the expression "galicismo mental" or 'mental Gallicism'), he recognized in Darío "[a] un prosista y un poeta de talento" ("a prose writer and poet of talent").

Journey in Central America
The newly attained fame allowed Darío to obtain the position of newspaper correspondent for La Nación of Buenos Aires, which was at the time the most heavily circulated periodical in Hispanic America. A little after sending his first article to La Nacion, he set off on a trip back to Nicaragua. During a brief stop in Lima he met the writer Ricardo Palma. He arrived at the port in Corinto on 7 March 1889. In León, he was received as a guest of honor, but his stay in Nicaragua was brief, and he moved to San Salvador, where he was named director of the periodical La Unión which was in favor of creating a unified Central American state. In San Salvador, he was married by law to Rafaela Contreras, daughter of a famous Honduran orator, Álvaro Contreras, on 21 June 1890. One day after the wedding there was a coup d'état against president (and general) Menéndez. The coup was mainly engineered by general Carlos Ezeta, who had been a guest at Darío's wedding, which ended with the death of his wife, which led him to remarry for a brief period, only for him to separate very shortly thereafter.

He decided to leave El Salvador despite job offers from the new president. He moved to Guatemala at the end of June, while his bride remained in El Salvador. Guatemalan president Manuel Lisandro Barillas was making preparations for a war against El Salvador. Darío published, in the Guatemalan newspaper El Imparcial, an article titled Historia Negra in which he denounced Ezeta's betrayal of Menéndez. In December 1890 he was tasked with directing a newly created newspaper, El Correo de la Tarde. That same year the second edition of his successful book Azul..., substantially expanded, and using Valera's letters, which catapulted him to literary fame, as prologue (it is now customary that these letters appear in every edition of this book), was published in Guatemala. In January 1891 his wife reunited with him in Guatemala and they were married by the church on 11 February 1891. Three months later, the periodical which Darío was editing, El Correo de la Tarde, ceased receiving government subsidies, which forced it to close. He moved to Costa Rica and installed himself in the country's capital, San Jose, in August 1891. While in Costa Rica, he was haunted by debt despite being employed and was barely able to support his family. His first son, Rubén Darío Contreras, was born on 12 November 1891.

Travels
In 1892, he left his family in Costa Rica, and traveled to Guatemala and Nicaragua, in search for better economic prospects. Eventually, the Nicaraguan government named him a member of the Nicaraguan delegation to Madrid, where events were going to take place to commemorate the fourth centennial of the discovery of America. During the trip to Spain, Darío made a stop in Havana, where he met Julián del Casal and other artists, such as Aniceto Valdivia and Raoul Cay. On 14 August 1892, he disembarked in Santander, where he continued his journey to Madrid via train. Among those with whom he interacted frequently were poets Gaspar Núñez de Arce, José Zorrilla and Salvador Rueda; novelists Juan Valera and Emilia Pardo Bazán; erudite Marcelino Menéndez Pelayo; and several distinguished politicians such as Emilio Castelar and Antonio Cánovas del Castillo. In November, he returned to Nicaragua, where he received a telegram from San Salvador notifying him of his wife's illness; she died on 23 January 1893.

At the onset of 1893, Ruben remained in Managua, where he renewed his affairs with Rosario Murillo, whose family forced Darío to marry her.

In Argentina

Darío was well received by the intellectual media of Buenos Aires. He collaborated with several newspapers: in addition to La Nación, to which he was already a correspondent, he published articles in La Prensa, La Tribuna and El Tiempo, to name a few. His position as the Colombian consul was merely honorific, since, as Darío has stated in his autobiography: "no había casi colombianos en Buenos Aires y no existían transacciones ni cambios comerciales entre Colombia y la República Argentina." In the Argentinian capital he led a bohemian life-style and his abuse of alcohol led to the need for medical care in several occasions. Among the personalities with whom he dealt were the politician Bartolomé Mitre, the Mexican poet Federico Gamboa, the Bolivian poet Ricardo Jaimes Freyre and the Argentinian poets Rafael Obligado and Leopoldo Lugones.

His mother, Rosa Sarmiento, died on 3 May 1895. In October 1895, the Colombian government abolished its consulate in Buenos Aires depriving Darío of an important source of income. As a remedy, he obtained a job as Carlos Carlés's secretary, who was the general director of the institution handling mail and telegrams in Argentina. In 1896, in Buenos Aires, Darío published two of his most crucial books: Los raros, a collection of articles about the writers that most interested him, and second, Prosas profanas y otros poemas, the book that established the most definite consecration of Spanish literary modernism. However popular it became, though, his work was not initially well received. His petitions to the Nicaraguan government for a diplomatic position went unattended; however, the poet discovered an opportunity to travel to Europe when he learned that La Nación needed a Correspondent in Spain to inform about the situation in the European country after Spain's disaster of 1898. It is from the United States military intervention in Cuba that Rubén Darío coined, two years before José Enrique Rodó, the metaphorical opposition between Ariel (a personification of Latin America) and Calibán (a monster which represents the United States of America.) On 3 December 1898, Darío decamped to Europe, arriving in Barcelona three weeks later.

Between Paris and Spain

Darío arrived in Spain committed to sending four chronicles per month to La Nación about the prevalent mood in the Spanish nation after the defeat it suffered to the United States of America, and the loss of its colonial possessions; Cuba, Puerto Rico, the Philippines, and Guam. These chronicles would end up being compiled in a book that was published in 1901, titled España Contemporánea. Crónicas y retratos literarios. In the writings, he expresses his profound sympathy towards Spain, and his confidence in Spain's revival, despite the state of despair he observed. In Spain, Darío won the admiration of a group of young poets who defended Modernism (a literary movement that was not absolutely accepted by the most established writers, especially those belonging to the Real Academia Española.) Among these young modernists there were a few writers that would later have important roles in Spanish literature such as Juan Ramón Jiménez, Ramón María del Valle-Inclán and Jacinto Benavente, and some that were prevalent in their time, like Francisco Villaespesa, Mariano Miguel de Val, director of the magazine Ateneo, and Emilio Carrere.

In 1899, Rubén Darío, who was still legally married to Rosario Murillo, met Francisca Sánchez del Pozo in the Casa de Campo of Madrid. Francisca was from Navalsauz in the province of Ávila and would be his companion through the last years of his life. In April 1900, Darío visited Paris for a second time, commissioned by La Nación to cover the Exposition Universelle that took place that year in the French capital city. His chronicles about this topic would later be compiled in the book Peregrinaciones.

During the first years of the 20th century, Darío lived in Paris, where in 1901 published the second edition of Prosas profanas. That same year Francisca and Rubén had a daughter. After giving birth she traveled to Paris to reunite with him, leaving the baby girl in the care of her grandparents. The girl died of smallpox during this period, without her father ever meeting her. In March 1903 he was appointed as consul by Nicaragua. His second child by Francisca was born in April 1903, but also died at a very young age. During those years, Darío traveled through Europe, visiting, among other countries, the United Kingdom, Belgium, Germany, and Italy. In 1905, he went to Spain as a member of a committee named by the Nicaraguan government whose task was to resolve a territorial dispute with Honduras. That year he published, in Madrid, the third of his most important poetry books, Cantos de vida y esperanza, los cisnes y otros poemas, edited by Juan Ramón Jiménez. Some of his most memorable poems came to light in 1905, like "Salutación del optimista" and "A Roosevelt", in which he extols Hispanic traits in the face of the threat of United States imperialism. The second poem (below) was directed at then president of the United States, Theodore Roosevelt:

In 1906 he participated as secretary of the Nicaraguan delegation to the Third Pan-American Conference held in Rio de Janeiro where he was inspired to write his poem "Salutación del águila", which offers a view of the United States very different from that offered in prior poems:

This poem was criticized by several writers who did not understand Ruben's sudden change of opinion with respect to the United States' influence in Latin America. In Rio de Janeiro, the poet was involved in an obscure romance with an aristocrat, believed to be the daughter of the Russian ambassador in Brazil. It seems that he then conceived the idea of divorcing Rosario Murillo, from whom he had been separated for years. On his way back to Europe, he made a brief stop in Buenos Aires. In Paris, he reunited with Francisca and together they spent the winter of 1907 on the island of Mallorca, which he later frequented the company of Gabriel Alomar, a futurist poet, and painter Santiago Rusiñol. He began writing a novel, La Isla de Oro, which he never finished, although some of its chapters were published in La Nación. His tranquility was interrupted by the arrival of his wife, Rosario Murillo, in Paris. She would not grant him a divorce unless she was guaranteed sufficient compensation, which Darío felt was disproportionate. By March 1907, when he was leaving for Paris, his alcoholism was very advanced and he fell gravely ill. On recuperating, he returned to Paris, but he was unable to reach an agreement with his wife, so he decided to return to Nicaragua to present his case in court.

Ambassador in Madrid
After two brief stops in New York and Panama, Darío arrived in Nicaragua where he was given a warm welcome. Regardless of the tributes offered to him, he failed to obtain a divorce. In addition, he was not paid what was owed to him from his position as consul; this left him unable to return to Paris. After a few months he managed to be named resident minister in Madrid for the Nicaraguan government of José Santos Zelaya. He had economic problems since his limited budget barely allowed him to meet all of his delegation's expenses, and he had much economic difficulty while he was Nicaraguan ambassador. He managed to get by, partly with his salary from La Nación and partly with the help of his friend and director of the magazine Ateneo, Mariano Miguel de Val, who, while the economic situation was at its toughest, offered himself as secretary to the Nicaraguan delegation at no charge and offered his house, number 27 Serrano street, to serve as the diplomatic quarters of the Nicaraguan delegation. When Zelaya was overthrown, Darío was forced to resign his diplomatic post on 25 February 1909. He remained loyal to Zelaya, whom he had heavily praised in his book Viaje a Nicaragua e Intermezzo tropical, and with whom he had collaborated in the writing of Estados Unidos y la revolución de Nicaragua. In that work the United States and the Guatemalan dictator Manuel Estrada Cabrera were accused of planning the overthrow of the Zelaya government. During his time as ambassador, there was a rift between Darío and his former friend Alejandro Sawa, whose requests for economic assistance went unheard by Darío. The correspondence between them gives room to interpret that Sawa was the real author of several of the articles that Darío had published in La Nación.

Last years

In 1910, Darío traveled to Mexico as a member of a Nicaraguan delegation to commemorate a century of Mexican independence. However, the Nicaraguan government changed while Darío was abroad, and Mexican dictator Porfirio Díaz refused to receive the writer, an attitude that was probably influenced by United States diplomacy. Darío, however, was well received by the people of Mexico, who supported Darío and not the government.

In his autobiography, Darío relates those protests with the Mexican Revolution, which was about to occur:For the first time in thirty three years of absolute control, the house of the old Caesarean emperor had been stoned. One could say that that was the first thunder of the revolution that brought the dethronement. In light of the slight by the Mexican government, Darío left for La Habana, where, under the effects of alcohol, he attempted to commit suicide, perhaps triggered by the way he had been scorned. In November 1910 he returned to Paris, where he continued being a correspondent for La Nación and where he took a position for the Mexican Ministry of Public Instruction (Ministerio de Instrucción Pública) which may have been given to him as a compensation for the public humiliation inflicted upon him.
In 1912 he accepted an offer from the Uruguayan businessmen Rubén and Alfredo Guido to direct the magazines Mundial and Elegancias. To promote said publications, he went on tour in Latin America visiting, among other cities, Río de Janeiro, São Paulo, Montevideo and Buenos Aires. It was also around this time that the poet wrote his autobiography, which was published in the magazine Caras y caretas under the title of La vida de Rubén Darío escrita por él mismo; and the work Historia de mis libros which is very important when learning about his literary evolution.

After ending his journey due to the end of his contract with the Guido brothers, he returned to Paris and in 1913, invited by Joan Sureda, he traveled to Mallorca and found quarters at the Carthusian monastery of Valldemosa, where many decades into the past figures such as Chopin and George Sand had resided. It was in this island where Ruben began writing the novel El oro de Mallorca, which was a fictionalization of his autobiography. The deterioration of his mental health became accentuated, however, due to his alcoholism. In December he headed back to Barcelona, where he lodged at General Zelaya's house. Zelaya had taken Darío under his wing when he was president of Nicaragua. In January 1914 he returned to Paris, where he entered a lengthy legal battle with the Guido brothers, who still owed him a large sum of money for the work he had done for them. In May he moved to Barcelona, where he published his last important work of poetry, Canto a la Argentina y otros poemas, which includes the laudatory poem he had written to Argentina, which had been made to order for La Nación.

Death

Darío died on February 6, 1916, aged 49, in León. The funeral lasted several days, and he was interred in the city's cathedral on February 13, 1973, at the base of the statue of Saint Paul near the chancel under a lion made of marble by the sculptor Jorge Navas Cordonero.

Poetry

Range
Darío wrote in thirty seven different metrical lines and 136 different stanza forms.

Influences

French poetry was a determinant influence in Darío's formation as a poet. In the first place, the romantics, particularly Victor Hugo. Later on, and in a decisive fashion, Darío was influenced by the parnassians: Théophile Gautier, Catulle Mendès, and José María de Heredia. Another decisive influence was the writer of prose and poetry and national hero of Cuba, Jose Martí. The final defining element of Darianian aesthetic is his admiration towards the symbolists, especially Paul Verlaine.  Recapitulating his own poetic trajectory in the initial poem of Cantos de vida y esperanza (1905) Darío himself synthesized his main influences when he affirms that he was "strong with Hugo and ambiguous with Verlaine" ("con Hugo fuerte y con Verlaine ambiguo".)

In the section "Palabras Liminares" of Prosas Profanas (1896) he had already written a paragraph that reveals the importance of French culture in the development of his literary work:The old Spaniard with a white beard points towards a series of illustrious portraits: "This one—he says—is the great Miguel de Cervantes Saavedra, one-handed genius; this one is Lope de Vega, this one is Garcilaso, this one Quintana."  I ask him for the noble man Gracián, for Teresa of Ávila, for the brave Góngora and the strongest of all, Francisco de Quevedo y Villegas. Then I say: "Shakespeare! Dante! Hugo...! (and in my head: Verlaine...!)" Then, when saying goodbye: "-Old man, it is important to say: my wife is from my land; my mistress is from Paris."

Los raros is an illustrative volume regarding  literary tastes, which he published on the same year as Prosas profanas, and dedicated to briefly glossing some of the writers and intellectuals towards whom he felt profound admiration. Amongst those in the book we find Edgar Allan Poe, Villiers de l'Isle Adam, Léon Bloy, Paul Verlaine, Lautréamont, Eugénio de Castro and José Martí (the latter being the only one mentioned who wrote their literary work in Spanish.) The predominance of French culture is more than evident. Darío wrote: "Modernism is nothing more than Spanish verse and prose passed through the fine sieve of the good French verse and the good French prose." Setting aside his initial stage, before Azul..., in which his poetry owes a great deal to the great names of 19th-century Spanish poetry, such as Núñez de Arce and Campoamor, Darío was a great admirer of Bécquer. Spanish themes are well represented in his work, already in Prosas profanas and, specially, after his second trip to Spain, in 1899. Conscious of contemporaneous Spanish decadence in politics and the arts (a preoccupation he shared with the so-called Generation of '98), he frequently was inspired by characters and elements of the past. Regarding authors in other languages, it is worth mentioning that he felt a profound admiration towards three writers from the United States: Ralph Waldo Emerson, Edgar Allan Poe and Walt Whitman.

Assessment
Roberto González Echevarría considers him the beginning of the modern era in Spanish language poetry: "In Spanish, there is poetry before and after Rubén Darío. ... the first major poet in the language since the 17th century ... He ushered Spanish-language poetry into the modern era by incorporating the aesthetic ideals and modern anxieties of Parnassiens and Symbolism, as Garcilaso had infused Castilian verse with Italianate forms and spirit in the 16th century, transforming it forever. Darío led one of the most profound poetic revolutions in Spanish according to Latin American poets Octavio Paz, who wrote a prologue to a translation of Darío's  selected poems.

Evolution
The evolution of Darío's poetry is marked by the publication of the books in which scholars have recognized his fundamental works: Azul... (1888), Prosas profanas y otros poemas (1896) y Cantos de vida y esperanza (1905). Before Azul... Darío wrote three books and a great number of loose poems which make up what is known as his "literary prehistory" ("prehistoria literaria".)  The books are Epístolas y poemas (written in 1885, but published until 1888, under the title Primeras notas), Rimas (1887) and Abrojos (1887). In the first of these works his readings of Spanish classics is patent, as is the stamp of Victor Hugo. The metric is classic and the tone is predominantly romantic.

In Abrojos, published in Chile, the most acknowledged influence is that from the Spaniard Ramón de Campoamor.  Rimas, also published in Chile in the same year, was written for a contest to imitate the Bécquer's Rimas, hence, it is not strange that the intimate tone adopted in this book is very similar to the one present in the writings of the Sevillian poet. It consists of only fourteen poems, of amorous tone, whose expressive means are characteristically bécquerian.

Azul... (1888) has as many tales in prose as poems, which caught the critics' attention through their metric variety. It presents us some of the preoccupations characteristic of Darío, such as his expression of dissatisfaction towards the bourgeoisie. A new edition of the text was published in 1890, this one was augmented with several new texts, amongst which were sonnets in Alexandrine verses. Modernism's stage of plenitude and of the Darian poetry is marked by the book Prosas profanas y otros poemas, a collection of poems in which the presence of the erotic is more important, and which contains some esoteric themes (such as in the poem "Coloquio de los centauros"). In this book, we can also find Darío's own eclectic imagery. In 1905, he published Cantos de vida y esperanza, which announces a more intimate and reflexive trend in his works, without renouncing to the themes that have become linked to the identity of Modernism. At the same time, civic poetry appears in his work, with poems like "A Roosevelt", a trend that would be accentuated in El canto errante (1907) and in Canto a la Argentina y otros poemas (1914).

Legacy

In honor of the centenary of Darío's birth in 1867, the government of Nicaragua struck a 50 cordoba gold medal and issued a set of postage stamps. The commemorative set consists of eight airmail stamps (20 centavos depicted) and two souvenir sheets.
There is a Rubén Darío street and a Rubén Darío museum, and his face appears on statues, paintings, and lottery tickets in his homeland of Nicaragua. The National Library of Nicaragua Rubén Darío was renamed in his honour.
 There is a Rubén Darío Plaza and a Rubén Darío metro station in Madrid, Spain.
 The Spanglish novel Yo-Yo Boing! (1998) by Giannina Braschi features an argument about Rubén Darío's genius versus that of other Spanish language poets Quevedo, Góngora, Pablo Neruda, and Federico García Lorca.
There is a Rubén Darío train station in the General Urquiza Railway in Buenos Aires, Argentina.
There is a Ruben Dario avenue in the eastern side of Cochabamba, Bolivia going from north to south right under the big Cristo de la Concordia.
On 18 January 2013, Google Doodle celebrated Rubén Darío's 146th Birthday.

Further reading
English:
 Poet-errant: a biography of Rubén Darío/Charles Dunton Watland., 1965
 Rubén Darío centennial studies/Miguel Gonzalez-Gerth, 1970
 Critical approaches to Rubén Darío/Keith Ellis, 1974
 "Rubén Darío and the romantic search for unity"/Cathy Login Jrade, 1983
 Beyond the glitter: the language of gems in modernista writers/Rosemary C. LoDato, 1999
 An art alienated from itself: studies in Spanish American modernism/Priscilla Pearsall, 1984
 Modernism, Rubén Darío, and the poetics of despair/Alberto Acereda, 2004
 Darío, Borges, Neruda and the ancient quarrel between poets and philosophers/Jason Wilson, 2000
 The meaning and function of music in Ruben Dario a comparative approach/Raymond Skyrme, 1969
 Selected Poems of Rubén Darío/Lysander Kemp, trans., 1965.
 'Four Melancholic Songs by Rubén Darío', Cordite Poetry Review, 2013

Spanish:
 Rubén Darío. Biografía/Julio Chiappini, 2012
 Miradas críticas sobre Rubén Darío/Nicasio Urbina, 2005
 La poesía de Rubén Darío: ensayo sobre el tema y los temas del poeta/Pedro Salinas, 2005
 Luis Cernuda y Rubén Darío: modernismo e ironía/James Valender, 2004
 Rubén Darío visto por Juan de Dios Vanegas/Juan de Dios Vanegas, 2003
 Rubén Darío, puente hacia el siglo XXI y otros escritos/Carlos Tünnermann Bernheim, 2003
 Rubén Darío y su vigencia en el siglo XXI/Jorge Eduardo Arellano, 2003
 Paralelismo entre Rubén Darío y Salomón de la Selva/Nicolás Navas, 2002
 Bases para una interpretación de Rubén Darío/Mario Vargas Llosa, 2001
 La angustia existencial en la poesía de Rubén Darío/Roque Ochoa Hidalgo, 2001
 Rubén Darío, addenda/José María Martínez Domingo, 2000
 Aproximación a Rubén Darío/Teodosio Muñoz Molina, 2000
  "Calibán: icono del '98. A propósito de un artículo de Rubén Darío",  Revista Iberoamericana 184–185 (1998): 441–455 by Carlos Jáuregui
 "Calibán: icono del '98. A propósito de un artículo de Rubén Darío" y "El triunfo de Caliban" edicion y notas
 "Rubén Darío y la búsqueda romántica de la unidad: El recurso modernista de la tradición esotérica"/Cathy Login Jrade, 1984
 Sus Mejores Poemas/Rubén Darío, 1929 (NOTE: freely, openly available with page images and full text from the Digital Library of the Caribbean here)

Notes

References

Sources

 Acereda, Alberto and Rigoberto Guevara. "Modernism, Rubén Darío, and the Poetics of Despair".
 Orringer, Nelson R. (2002). "Introduction to Hispanic Modernisms", Bulletin of Spanish Studies LXXIX: 133–148.
 Ramos, Julio (2001). Divergent Modernities: Culture and Politics in Nineteenth-Century Latin America trans. John D. Blanco, Duke University Press, Durham, NC,
 Mapes, Edwin K. (1925). L'influence française dans l'oeuvre of Rubén Darío Paris, republished in 1966 by Comisión Nacional para la Celebración del Centenario del Nacimiento de Rubén Darío, Managua, Nicaragua
 Rivera-Rodas, Oscar (1989). "El discurso modernista y la dialéctica del erotismo y la castidad" Revista Iberoamericana 146–147: 45–62
 Rivera-Rodas, Oscar (2000). "'La crisis referencial' y la modernidad hispanoamericana" Hispania 83(4): 779–90
 Schulman, Iván A. (1969). "Reflexiones en torno a la definición del modernismo" In Schulman, Iván A. and Gonzalez, Manuel Pedro  (1969)  Martí, Darío y el modernismo Editorial Gredos, Madrid
 Crow, John A. (1992). The Epic of Latin America. London: University of California Press
 Skidmore, Thomas E. & Smith, Peter H. (2005). Modern Latin America. New York: Oxford University Press

Further reading
 Fiore, Dolores Ackel. Rubén Darío in Search of Inspiration: Graeco-Roman Mythology in His Stories and Poetry. New York: La Amėricas Publishing Co., 1963.
 Morrow, John Andrew. Amerindian Elements in the Poetry of Rubén Darío: The Alter Ego as the Indigenous Other. Lewiston: Edwin Mellen Press, 2008.
 O'Connor-Bater, Kathleen, translator. 2015. A Bilingual Anthology of Poems by Ruben Dario 1867–1916: Annotations and Facing Page Translations. Edwin Mellen Press.

External links

Ruben Dario Papers 1882-1945 at https://repository.asu.edu/collections/147

1867 births
1916 deaths
People from Matagalpa Department
Nicaraguan diplomats
19th-century Nicaraguan poets
Mestizo writers
Modernismo
Modernist poets
Disease-related deaths in Nicaragua
Ambassadors of Nicaragua to Spain
Nicaraguan male poets
19th-century male writers
20th-century diplomats
20th-century Nicaraguan poets
National Heroines and Heroes of Nicaragua
20th-century male writers

Rubén Darío


was a town located in Shisō District, Hyōgo Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 4,691 and a density of 29.08 persons per km2. The total area was 161.30 km2.

On April 1, 2005, Haga, along with the towns of Chikusa, Ichinomiya and Yamasaki (all from Shisō District), was merged to create the city of Shisō and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Shisō in Japanese

Dissolved municipalities of Hyōgo Prefecture
Shisō, Hyōgo

Haga, Hyōgo


Chaim Be'er (, geb. Rachlewski; * 9. Februar 1945 in Jerusalem, Mandats-Palästina) ist ein israelischer Autor und Hochschullehrer.

Leben
Be'er wuchs mit seiner orthodoxen jüdischen Familie im Viertel Ge'ullah, westlich des Viertels Me'ah Scheʿarim von Jerusalem, auf. Er besuchte die Städtische Religiöse Oberschule Maʿaleh. Von 1963 bis 1965 diente er bei den Israelischen Streitkräften (IDF) im Rabbinat der Landstreitkräfte und schrieb für die Heereszeitung Mahanayim (). 1966 begann er im Verlagshaus Am Oved (Arbeitendes Volk) und stieg dort zum Mitglied der Redaktionsleitung auf. Bis heute (2012) werden seine Bücher durch Am Oved veröffentlicht. Er lehrt Hebräische Literatur an der Ben-Gurion-Universität des Negev in Be'er Scheva.

Preise und Auszeichnungen
 1980: Bernstein-Preis in der Kategorie: Roman, der ursprünglich in Hebräischer Sprache veröffentlicht wurde.
 2002: Bialik-Preis für Literatur zusammen mit drei weiteren Preisträgern.

Veröffentlichungen
 1970: Sha'ashu 'ei Yom Yom. (Gedichte: Freuden von Tag zu Tag). 1970.
 1979: Notzot.
 deutsch von Anne Birkenhauer: Federn. Roman. dtv, München 2002, ISBN 3-423-24306-6.
 1983: The Pure Element of Time. University Press of New England, Hanover, New Hampshire, USA, ISBN 1-58465-277-2.
 1987: Et ha-Zamir. (The Time of Trimming). Tel Aviv 1987, ISBN 965-13-0516-9.
 1993: Gam Ahavatam Gam Sinatam - Bialik, Brenner, Agnon Ma'arakho Yahasim. (Their Love and Their Hate: Bialik, Brenner, Agnon, Relationships, Biography).
 1998: Havalim.
 deutsch von Anne Birkenhauer: Stricke. Roman. dtv, München 2000, ISBN 3-423-24219-1.
 2007: Lifnei Ha-makom.
 deutsch von Anne Birkenhauer: Bebelplatz. Roman. Berlin-Verlag, Berlin 2010, ISBN 978-3-8270-0861-9.
 2010: El makom sheha-ruaḥ holekh, 'An 'oved, Tel Aviv, ISBN 978-9651321870.

Weblinks
 Biografie und Bibliografie des Autors

Einzelnachweise

Siehe auch
 Liste der Preisträger des Bialik-Preises

Autor
Hochschullehrer (Ben-Gurion-Universität des Negev)
Israeli
Geboren 1945
Mann

Chaim Be’er


Kouji Mori (森 恒二, 28 de novembro de 1966) é um artista de mangá japonês nascido em Tóquio. Sua esposa é uma artista de mangá Akkiu, "Holyland", que foi publicado em "Young Animal", e também foi transformado em um drama de TV.

Biografia
Kouji Mori foi nasceu com um bom físico e desde criança se dedicou ao beisebol na Little League, onde entrou por recomendação de seus pais. O time, ao qual ele pertencia, ganhou o torneio nacional. Porém, Kouji Mori não estava muito entusiasmado com o beisebol e gostaria de desenhar em casa. Quando ele estava no primeiro ano do ensino médio, leu "Ganbare Genki" e começou a se tornar um artista de mangá.

Kouji Mori virou amigo de Kentaro Miura na escola em que entrou e começaram a desenhar mangás juntos na casa de seu novo amigo, onde seus pais eram designers. Naquela época, a colaboração desenhada pelos dois teria permanecido na seleção final de "Weekly Shonen Sunday". Shizuya Wazarai também era colega de classe, mas naquela época ele não desenhava mangá e não tinham interação. Houve um tempo que ele não se dava bem com seus pais. Então, os pais de Miura sugeriram que ele morasse na casa deles. Então Kouji Mori ia e voltava da escola juntos com seu amigo para desenhar mangá. No entanto, ele não poderia morar lá para sempre, e ele começou a divertir em Shimokitazawa e passar todo o seu tempo em brigas.

Após a morte de Kentaro Miura em 2021, autor de Berserk, o departamento editorial da revista de mangá Young Animal anunciou que o mangá Berserk continuará, sendo retomado para 24 de junho de 2022. Será realizado pelos assistentes e aprendizes do Studio Gaga (estúdio de Miura) e supervisionado por Kouji Mori.

Pessoas vivas
Nascidos em 1966
Mangakas

Kouji Mori


Der Klub Schetissu-Sunkar Taldyqorghan (kasachisch: Жетысу-Сұңқар Талдықорған, russisch: Футбольный клуб Сункар Каскелен / Жетысу-Сункар) war ein kasachischer Fußballverein aus der Stadt Taldyqorghan. Bis zum Ende der Saison 2013 spielte der Klub unter dem Namen Sunkar und war in Kaskelen beheimatet.

Geschichte
Der Verein wurde im Jahre 2004 als Karasai Sarbasdary gegründet und spielte in der zweithöchsten kasachischen Liga. Nach der Umbenennung im Jahre 2009 gewann das Team 2011 die Meisterschaft in der zweithöchsten Liga und stieg in die Premjer-Liga auf, musste jedoch am Saisonende wieder absteigen. Im Januar 2014 wurde der Umzug des Teams nach Taldykorgan und die Umbenennung in Schetissu-Sunkar beschlossen. Zum Ende der Saison wurde der Verein aufgelöst.

Stadion
Nach dem Umzug nach Taldyqorghan trug der Verein seine Heimspiele im 5.500 Zuschauer fassenden Schetissu-Stadion aus.

Erfolge
 Meister der Ersten Liga: 2011

Bekannte ehemalige Spieler
  Älibek Böleschew (2011–2012)
  Farchadbek Irismetow (2012)
  Asat Nurgalijew (2012)
  Nikola Tonev (2012)

Einzelnachweise

T

Gebiet Almaty

Schetissu-Sunkar Taldyqorghan


Eduardo Álvarez Puga (Cortegada, 5 de agosto de 1930-Barcelona, 31 de mayo de 2021)  es un periodista e historiador español, reconocido ampliamente por sus publicaciones en contra de la ideología derechista.

Trayectoria
Álvarez Puga nació en Cortegada (Orense) en 1930. Se licenció en Derecho por la Universidad de Santiago de Compostela y en Periodismo en la Escuela Oficial de Barcelona.

Fue colaborador del Diario de Barcelona  entre 1969 y 1972, director del semanario Mundo entre 1973 y 1977, y de Dossier Mundo entre 1975 y 1976. Fue también subdirector de La Voz de Cataluña en 1976, redactor de Meridiano en 1977, director de Revisión  en 1977, subdirector de Mundo Diario entre 1977 y 1979, y director de Interviú en 1980. En 1977 escribió Pueblo.

Publicaciones
 Historia de la Falange, Editorial Dopesa: En este libro Álvarez Puga describe la prehistoria del movimiento falangista; José Antonio Primo de Rivera; la segunda unificación; desenvolvimiento de la Falange española de las J. O. N. S; viviendo en la clandestinidad; el comienzo de las hostilidades; la unificación; la caída de Manuel Hedilla y el nuevo partido; la Falange de la paz
 Abajo la democracia, B Ediciones ISBN 84-6662-065-6: Esta obra Álvarez Puga analiza la larga marcha que ha conducido al mundo a la tiranía de un imperio nuevo y poderoso capaz de extender su dominio a todas las actividades humanas y cuyas fronteras coinciden con los confines del planeta.
 Matesa, más allá del escándalo, Editorial Dopesa ISBN 84-7235-205-6: Álvarez Puga escribe sobre Matesa, empresa productora de maquinaria textil, se vio envuelta en el mayor escándalo financiero a finales del franquismo, provocando una crisis de gobierno
 Diccionario de la Falange, Editorial Dopesa ISBN 84-7235-302-8
 La irracionalidad nacionalista, B Ediciones ISBN 84-6660-007-8: La llamada de la patria; Pesadillas nacionalistas en el sueño de la razón; La trilogía del terror: nacionalsocialismo, nacionalfascismo y nacionalsindicalismo; La feria de los nacionalismos; La guerra de las mil lenguas; Las historietas nacionalistas de la historia; El gran artificio de la nación.
 Maldito mercado: manifiesto contra el fundamento neoliberal, B Ediciones ISBN 84-406-6700-0

Referencias

Periodistas de España
Historiadores de España
Nacidos en Cortegada
Fallecidos en Barcelona

Eduardo Álvarez Puga


Destiny Chukunyere (født 29. august 2002) er en maltesisk sanger som repræsenterede Malta og vandt Junior Eurovision Song Contest 2015 med sangen "Not My Soul". Sangen opnåede 185 point.
Hun skulle igen have repræsenteret Malta, denne gang ved Eurovision Song Contest 2020, efter hun vandt den anden sæson af X factor i Malta. Eurovision Song Contest 2020 blev imidlertid aflyst på grund af COVID-19-pandemien.

Eksterne henvisninger

Sangere fra Malta
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2020
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2021
Junior Eurovision Song Contest-deltagere
Maltas Eurovision Song Contest-deltagere

Destiny Chukunyere


Sophiegård (dansk) eller Sophienhof (tysk) er et område og statistisk distrikt i bydelen Sporskifte i det sydvestlige Flensborg. Sophiegård er beliggende mellem Fredshøj i nord, Friserbjerg og Rude i øst og det centrale Sporskifte i syd. I den danske tid lå området i Sankt Johannis Sogn.

Stednavnet kan føres tilbage til en syd for Flensborg beliggende fåregård. Gården var en af flere kolonistgårde, der blev oprettet på heden syd for Flensborg i 1700-tallet i forsøg at opdyrke og kolonisere de jyske hedeområder (se kartoffeltyskere). Senere blev gården drevet som almindeligt landbrug, indtil den blev overtaget af byen i 1903. I 1970erne blev der opført bolig- og ehversområder på stedet.

Noter

Bydele i Flensborg

Sophiegård (Flensborg)


Rita Marrafa de Carvalho (Setúbal, 13 de junho de 1977) é uma jornalista, escritora, correspondente de guerra, professora universitária portuguesa.

Carreira profissional
Licenciada em ciências da comunicação pela Universidade Nova de Lisboa com mestrado em cultura contemporânea, Rita Marrafa de Carvalho é jornalista da RTP desde 2000. Foi enviada especial para cobrir o tsunami no sudeste asiático em 2004, as grandes cheias na Madeira, em 2010, o primeiro aniversário dos ataques de 11 de setembro de 2001 em Nova Iorque ou o mundial de futebol na África do Sul em 2010. Acompanhou, durante dez anos, o processo Casa Pia, e cobriu grande parte dos julgamentos mais mediático do país. Como redatora principal, geriu a pasta da justiça, realizou várias grandes reportagens e os documentários A Corte Carioca e A Morte de Rosalina Ribeiro. Recebeu, em 2009, uma menção honrosa do prémio de jornalismo direitos humanos e integração da UNESCO. Foi professora de jornalismo audiovisual na ETIC e é, frequentemente, convidada para seminários e palestras que envolvam o tema de justiça e investigação criminal. Escreve, com regularidade, para a plataforma feminista Capazes. Em janeiro de 2022, assumiu a cordenação do programa semanal «A Prova dos Factos» na RTP e foi enviada especial à Ucrânia para a cobertura sobre a invasão russa daquele país.

Vida pessoal
Marrafa de Carvalho é natural de Setúbal e teve dois filhos, Mariana e Miguel, com o repórter de imagem José Carlos Ramalho.

Livros
 Vieste p@ra ser o meu livro (2006) Prime Books.
 Esmeralda ou Ana Filipa (2008) Oficina do Livro.
 Caracolando (2015) Science4you.
 Depois do crime (2021) Casa das Letras.

Ligações externas

Jornalistas de Portugal
Mulheres jornalistas de Portugal
Escritoras de Portugal
Naturais de Setúbal
Correspondentes de guerra
Feministas de Portugal

Rita Marrafa de Carvalho


ليلي سوبيسكي  ، من مواليد 10 يونيو 1983م ، وهي ممثلة أمريكية.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مانهاتن
أمريكيون من أصل بولندي
أمريكيون من أصل فرنسي
أمريكيون من أصل هولندي
أمريكيون من أصل يهودي
خريجو جامعة براون
فنانات أمريكيات
ممثلات أطفال أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات من مدينة نيويورك
ممثلات يهوديات أمريكيات
مواليد 1983
مواليد في نيويورك
يهود أشكناز
يهود أمريكيون في القرن 21

ليلي سوبيسكي


A segunda y final de temporada de Pasión de Gavilanes foi anunciada pelo Telemundo em 12 de maio de 2021, no adiantamento para a temporada de televisão 2021-2022. A temporada é estrelada por um ensemble cast com Danna García, Mario Cimarro, Juan Alfonso Baptista, Natasha Klauss, Paola Rey, e Zharick León, com Michel Brown como convidado.

A segunda temporada da novela colombiana se passa 20 anos após os eventos da primeira temporada, que foi ao ar em 2003. A temporada é produzida pela Telemundo Global Studios e CMO Producciones.

A temporada estreou em 14 de fevereiro de 2022 no Telemundo. No Brasil, a novela estreou em 16 de maio de 2022 no SBT, sendo retirada do ar no capítulo 7 no dia 24 do mesmo mês.

Enredo
Vinte anos após os eventos da temporada anterior, a família Reyes-Elizondo é forçada a enfrentar novos desafios que ameaçam sua família. O assassinato do professor Genaro Carreño abala a família, pois as evidências apontam os filhos de Juan e Norma como os culpados. As tensões continuam a crescer com a chegada de Samuel Caballero (Sergio Goyri), um homem poderoso e cruel que não hesitará em fazer o que for preciso para recuperar sua filha e sua esposa, Rosario Montes (Zharick León), cujo retorno a San Marcos chamou a atenção de todos.

Elenco

Principais
 Mario Cimarro como Juan Reyes Guerrero
 Danna García como Norma Elizondo Acevedo
 Juan Alfonso Baptista como Óscar Reyes Guerrero
 Paola Rey como Jimena Elizondo Acevedo
 Natasha Klauss como Sara "Sarita" Elizondo Acevedo
 Zharick León como Rosario Montes
 Bernardo Flores como Juan David Reyes
 Camila Rojas como Muriel Caballero
 Juan Manuel Restrepo como León Reyes
 Sebastián Osorio como Erick Reyes
 Yare Santana como Gaby Reyes
 Jerónimo Cantillo como Andrés Reyes
 Ángel de Miguel como Albín Duarte
 Alejandro López como Demetrio Jurado
 Germán Quintero como Martín Acevedo
 Kristina Lilley como Gabriela Acevedo de Elizondo
 Boris Schoemann como Pablo Gunter
 Katherine Porto como Romina Clemente

Recorrente
 Carmenza González como Quintina Canosa
 Tatiana Jáuregui como Dominga
 Constanza Hernández como Panchita López
 Jacobo Montalvo como Duván Clemente
 Jonathan Bedoya como Nino Barcha
 Sebastián Vega
 Valeria Caicedo como Sibila
 Álvaro García

Convidados
 Michel Brown como Franco Reyes Guerrero
 Sergio Goyri como Samuel Caballero

Produção

Desenvolvimento
Em 12 de maio de 2021, o Telemundo anunciou que reviveria Pasión de Gavilanes para uma segunda temporada. As filmagens da temporada começaram em 18 de outubro de 2021 e foram concluídas em março de 2022.

Elenco
O elenco completo foi confirmado em 18 de outubro de 2021, com Danna García, Mario Cimarro, Juan Alfonso Baptista, Natasha Klauss, Paola Rey, Zharick León, Kristina Lilley, Carmenza González e Tatiana Jáuregui retornando da primeira temporada. Michel Brown inicialmente se recusou a retornar para a segunda temporada, no entanto, em novembro de 2021, foi confirmado que ele estaria reprisando seu papel de Franco Reyes.

Marketing
Para promover a nova temporada, o Telemundo começou a mostrar reprises da primeira temporada nas tardes da semana a partir de 9 de agosto de 2021. Em 19 de janeiro de 2022, o Telemundo lançou o primeiro trailer oficial da temporada.

Ligações externas

Telenovelas da Colômbia
Telenovelas da Telemundo
Programas de televisão da Colômbia que estrearam em 2022
Telenovelas da década de 2020
Telenovelas em espanhol

Pasión de Gavilanes (2.ª temporada)


Gojakovac je naseljeno mjesto u sastavu općine Zenice, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH. Nalaze se na obali rijeke Bosne.

Upravna organizacija
Godine 1981. pripojen je naselju Topčić Polju (Sl.list SRBiH 28/81 i 33/81)

Stanovništvo
Prema popisu 1981. ovdje su živjeli:

 Srbi - 55
 Muslimani - 3
 Jugoslaveni - 9
 UKUPNO: 67

Izvor

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji
Zenica

Gojakovac (Zenica, BiH)


Guzman'ı Ararken, Nisan Yayınları tarafından birinci baskısı Eylül 1997'de yayımlanan Nicholas Shakespeare'e ait kitaptır. Kitabı Türkçe'ye çeviren Murat Çelikkan'dır.

Nicholas Shakespeare, "The Vision of Elena Silves" adlı romanıyla Somerset Maugham ödülü'nü kazanmıştır. 1993 yılında En İyi Genç İngiliz Romancı seçilen yazarın "Guzman'ı Ararken" kitabı, "In Pursuit of Guzman" (1988) ve "Guzman Found" (1994) adlı iki makalesinin bir araya getirilmesinden oluşmaktadır.

İngiliz romanları

Guzman'ı Ararken


Der Gyala Peri (chinesisch: , Pinyin: Jiālābáilěi) ist mit 7294 m der zweithöchste Gipfel der östlichsten Ausläufer des Himalaya.

Höher noch ist der 22 km südlicher gelegene Namjagbarwa mit 7782 m. Der Gyala Peri befindet sich im Kreis Mêdog (me tog rdzong  / Mòtuō Xiàn ) im Regierungsbezirk Nyingchi in Tibet in China. Beide Berge umschließen die große Biegung des Yarlung Zangbo, auch kurz "Zangbo" oder "Tsangpo" genannt ("Der Reinigende"). Er bildet den Oberlauf des Brahmaputra, weshalb die Stelle auch die Yarlung Zangpo/Brahmaputra-Schleife genannt wird. Hier liegt zugleich der Eingang zu den Dihangschluchten, in welchen der Fluss schnell Höhe abbaut. Die enge Schlucht zwischen den Bergen gilt als die weltweit größte und unbegehbar.

Bis heute ist das Gebiet aufgrund seiner Unzugänglichkeit weitgehend unbekannt. Chinesen erforschen die Gegend zwar, doch bilden logistische Schwierigkeiten und die klimatischen Bedingungen große Hindernisse. Eine der Fragestellungen, die die Forschung bewegt ist die, wie und warum der fast 3000 Kilometer lange Himalaya hier als Gebirgseinheit endet.

Besteigungsgeschichte
Die Erstbesteigung des Gipfels erfolgte 1986 durch eine japanische Expedition über den Südgrat. Diese zog sich über einen Monat hin. Im Himalayan Index des Alpine Clubs sind keine weiteren Besteigungen aufgeführt.

Staudammprojekt
Die Regierungsbehörden hatten am nordöstlichsten Punkt der Flussschleife um die beiden Berge Gyala Peri und Namjagbarwa die Einrichtung eines "Yarlung Tsangpo Grand Canyon"-Nationalparks angedacht, gleichwohl erübrigten sich diese Pläne durch ein Dammprojekt zur Stromerzeugung. Er soll 160 m hoch werden und würde mit 26 Turbinen und einer geplanten Leistung von 40.000 MW das größte Wasserkraftwerk der Erde werden. Dieses umstrittene Projekt erfährt insbesondere aus Indien große Kritik, da die entlang des Flusses liegenden Dörfer nachhaltig beeinträchtigt würden.

Literatur
 Blanche C. Olschak, Augusto Gansser, Emil M. Bührer, Himalaya – Wachsende Berge, Lebendige Mythen, Wandernde Menschen, vgs, ISBN 3-8025-2218-4

Weblinks

 U.S. Army Map Service (1955), 1:250,000. Abgerufen am 26. März 2012
 summitpost.org

Einzelnachweise

Berg im Himalaya
Assam-Himalaya

Gyala Peri


للحياة بقية مسلسل خليجي درامي من تأليف نادر خليفة وإخراج يوسف حمودة وبطولة سعاد عبد الله. تم إنتاج المسلسل في عام 1990.

طاقم العمل
• أسمهان توفيق
 سعاد عبد الله
 علي المفيدي
 عائشة إبراهيم
 زهرة الخرجي
 عبد الإمام عبد الله
 محمد المنيع
 عبير الجندي
 داوود حسين

مراجع

مسلسلات عبير الجندي
مسلسلات تلفزيونية كويتية بدأ عرضها في 1990

للحياة بقية (مسلسل)


L'ambassade du Canada en Lettonie est la représentation diplomatique du Canada dans les pays baltes. Ses bureaux sont situés au 20/22, rue Baznicas (6e étage), dans la capitale lettone Riga.

Mission

Cette ambassade est responsable des relations entre le Canada et les pays baltes et offre des services aux Canadiens en Lettonie (ambassade) ainsi qu'en Estonie et en Lituanie (bureaux).

 Ambassade à Riga : 20/22, rue Baznicas, 6e étage
 Bureau à Tallinn : Toom Kooli 13, 2e étage
 Bureau à Vilnius : Business Centre 2000, 4, rue Jogailos, 7e étage

Histoire

Le , le Canada annonce l'établissement de relations diplomatiques avec la Lettonie. Au départ, l'ambassadeur de Suède est accrédité en Lettonie et en Lituanie et l'ambassadeur de Finlande est accrédité en Estonie. Les trois pays baltes ont ensuite leur propre ambassadeur.

Ambassadeurs
Cette représentation diplomatique canadienne est dirigée par un chef de mission qui porte le titre d'ambassadeur extraordinaire et plénipotentiaire.

Voir aussi

Articles connexes
 Ambassade de Lettonie au Canada
 Relations entre le Canada et la Lettonie
 Représentations diplomatiques du Canada

Liens externes
 Site officiel de l'ambassade du Canada en Lettonie

Références

Lettonie
Canada

Ambassade du Canada en Lettonie


Marcus Collins (Liverpool, Reino Unido, 15 de mayo de 1988), es un cantante, compositor y peluquero inglés, conocido por su participación en el programa Factor X. En 2012, estrena su primer tema promocional, que a su vez es una versión de «Seven Nation Army» del dúo The White Stripes. Mismo pertenece a su primera placa discográfica homónima.

Biografía y carrera musical

1988—2010: inicios musicales
Antes de su audición en solitario en 2007, Collins fue un miembro de la boyband  Eton Road, que saltó a la fama en la tercera serie de The X Factor. Collins no apareció en el show, y se unió a la banda después que Anthony Hannah dejara la banda. Collins se mantuvo dentro de Eton Road durante diez meses, antes de partir para comenzar una carrera en solitario. Más tarde, Collins decidió convertirse en peluquero en su ciudad natal de Liverpool.

2011—presente: Factor X y debut discográfico
El intérprete aprobó el filtro de pre-candidatos y participó en el octava temporada del programa británico Factor X. En el concurso logró quedar de segundo, perdiendo contra Little Mix quien obtuvo el primer lugar.

En 2012, estrena su primer sencillo promocional que es una nueva versión del clásico de The White Stripes llamado «Seven Nation Army», mismo pertenece a su primera placa discográfica, que lleva como título su nombre.

Vida personal
Collins es abiertamente homosexual y vive en Liverpool con su novio David Heath.

Discografía

Álbumes de estudio
 2012: Marcus Collins

Sencillos
 «Seven Nation Army»
 «Mercy»

Otros sencillos
 «Wishing on a Star» (Factor X)

Referencias

Enlaces externos

Cantantes en inglés
Cantantes masculinos de Inglaterra
Cantantes de pop de Inglaterra
Participantes de Factor X
Personas homosexuales de Reino Unido
Músicos gais
Peluqueros
Anglo-granadinos
Nacidos en Liverpool

Marcus Collins