Joan Anita Barbara Armatrading,  (, born 9 December 1950) is a Kittitian-English singer-songwriter and guitarist.

A three-time Grammy Award nominee, Armatrading has also been nominated twice for BRIT Awards as Best Female Artist. She received an Ivor Novello Award for Outstanding Contemporary Song Collection in 1996.

In a recording career spanning nearly 50 years, Armatrading has released 20 studio albums, as well as several live albums and compilations.

Early life
Joan Armatrading, the third of six children, was born in 1950 in the town of Basseterre in what was then the British colony Saint Christopher and Nevis. Her father was a carpenter and her mother a housewife. When she was three years old, her parents moved with their two eldest boys to Birmingham in England, sending Joan to live with her grandmother on the Caribbean island of Antigua. In early 1958, at the age of seven, she joined her parents in Brookfields, then a district of Birmingham. (The area, now mostly demolished, has been absorbed into the district of Hockley.) Her father had played in a band in his youth, later forbidding his children from touching his guitar. At about the age of 14 Armatrading began writing songs by setting her own limericks to music on a piano that her mother had purchased as "a piece of furniture". Armatrading then began teaching herself guitar after her mother had bought her one that was worth £3 () from a pawn shop in exchange for two prams.

Armatrading left school at the age of 15 to help support her family. She lost her first job (as a typist and comptometer operator) after taking her guitar to work and playing it during tea-breaks.

Career

Late 1960s and 1970s

Armatrading first performed in a concert at Birmingham University for her brother at the age of about 16. She only knew her own songs, but her brother asked her to perform something that would be familiar to the audience; she chose "The Sound of Silence". She then performed her own songs around the local area with a friend from school, and played bass- and rhythm-guitar at local clubs. In 1968 Armatrading joined a touring production of the stage musical  Hair. There she met the lyricist Pam Nestor in 1970, and they worked together on Armatrading's debut album Whatever's for Us, released by Cube Records in 1972. Nestor wrote the lyrics to eleven of the 14 songs on the album, while Armatrading wrote the lyrics to three of them, performed all the vocals, wrote all the music and played an array of instruments on the album. Although Nestor was credited as co-lyricist, Cube regarded Armatrading as the more likely  star material. These events produced a tension that broke up the partnership.

On 31 October 1972, Armatrading appeared on the BBC Radio 1 John Peel Show performing "Head of the Table", "Spend A Little Time", "Child Star" and "Whatever's For Us". She sang and played acoustic guitar and piano. In 1973 Cube released  on the Fly label (catalogue: Bug 31) Armatrading's first single, "Lonely Lady" (with lyrics by Nestor), a song that had not been included on the album. It proved unsuccessful in the charts, and a period of inactivity for Armatrading followed while she extricated herself from her contract with Cube. The single was subsequently withdrawn by Cube and re-released as a promotional single in the US by Armatrading's new label A&M Records, the same year (as A&M1452). In January 1974 she appeared again on the John Peel Show. Performing "Some Sort of Love Song", "Lonely Lady" and "Freedom", she again sang and played acoustic guitar and piano, but was accompanied by supporting musicians Snowy White (guitar), Mike Tomich (bass) and Brian Glassock (drums).

In 1975, Armatrading was free to sign with A&M Records, and issued the album Back to the Night, which she promoted on tour with six-piece English jazz-pop group The Movies. Armatrading credited English singer Elkie Brooks on the sleeve notes as she had cooked for Armatrading and the band in the studio while they had been making the album, which was produced by Brooks' then husband Pete Gage. A major publicity relaunch in 1976 and the involvement of producer Glyn Johns propelled her next album, Joan Armatrading, into the  Top 20 and spawned the Top-10 hit single "Love and Affection". The album mixed acoustic work with jazz-influenced material, and this style was retained for the 1977 follow-up  Show Some Emotion, also produced by Glyn Johns, as was 1978's  To the Limit. These albums included songs which became staples of Armatrading's live shows, including "Willow", "Down to Zero", "Tall in the Saddle", and "Kissin' and a Huggin. Also at this time Armatrading wrote and performed "The Flight of the Wild Geese", which was used during the opening- and end-titles of the 1978 war film The Wild Geese.
The song was included on the soundtrack album for the film, originally released by A&M Records, later released under licence as a Cinephile DVD. A live album entitled  Steppin' Out was released in 1979.

Between 1972 and 1976, Armatrading made a total of eight appearances in session for the John Peel show, and the decade saw her become the first Black British female singer-songwriter to enjoy international success. On 14 May 1977, Armatrading appeared as the musical guest on NBC's Saturday Night Live. She performed "Love and Affection" and "Down to Zero".

1980s and 1990s
In 1980, Armatrading revised her playing style and released Me Myself I, a harder rock- and pop-oriented album produced by Richard Gottehrer, who had previously produced albums for Blondie. The album became Armatrading's highest ever charting album both in the UK and the US, while the title track became her second UK Top 40 hit single. In that year, she performed on Rockpalast night. The same pop style as on her previous album, now coupled with synthesisers, was also evident on the 1981 album Walk Under Ladders and 1983's The Key. All three of these albums were Top 10 successes in the UK, with The Key also producing the hit single "Drop the Pilot", Armatrading's third UK Top 40 hit single (UK #11).  To capitalise on her success, A&M released the best of compilation album, Track Record, in 1983.

Armatrading performed in 1985 at a sold-out concert at the Red Rocks Amphitheater in Morrison, Colorado and another concert in Arizona with Cook da Books. That year she released her next album, Secret Secrets. The album was a top 20 hit but failed to yield any hit singles, cementing Armatrading's status as an "album artist". Taking over production responsibilities herself, she recorded the albums Sleight of Hand (1986), The Shouting Stage (1988) and Hearts and Flowers (1990) for A&M Records, which all made the UK Top 40 but failed to achieve the level of commercial success of her earlier works despite successful national tours (a show from her 1988 "Shouting Stage" tour was also filmed for television).

In 1989, she was the guest of Sue Lawley on the BBC Radio 4 radio programme Desert Island Discs where her favourite choice was Van Morrison's "Madame George". Armatrading's full list included Ella Fitzgerald and Gustav Mahler. Her luxury item was a guitar, while her castaway's book was Why Didn't They Ask Evans? by Agatha Christie.

In 1991, A&M released the compilation The Very Best of Joan Armatrading which returned her to the Top 10. However, her following studio album for A&M, 1992's Square the Circle, did not replicate this success and would be her final recording for the label. Following her departure from A&M, a label she had been with for almost 20 years, Armatrading signed with RCA for her 1995 album What's Inside. Despite various television appearances and a full tour (which included a string quartet in addition to her stage band), the album was not a commercial success, becoming her lowest charting studio album in 20 years. In August 1996 Armatrading performed at the Edmonton Folk Music Festival. In December 1998, she released Lullabies with a Difference, an album of lullabies contributed by her and several of her favourite artists, in honour of PACES, a charity for children with cerebral palsy.

2000s onwards
In 2003, no longer attached to a major label, she released the album Lovers Speak. Though it was her first album in eight years, it met with little commercial success. In 2004, she released a live album, Live: All the Way from America, which was a recording of a concert from her Lovers Speak tour.

Her 2007 album Into the Blues debuted at No. 1 on the US Billboard Blues Chart, making Armatrading the first UK female artist to earn that distinction. Into the Blues, which Armatrading called "the CD I've been promising myself to write for a long time", was nominated for a Grammy Award, also making her the first female UK artist to be nominated in the Grammy Blues category.

In 2007 Armatrading appeared in Episode 3 of the second series of Live from Abbey Road performing "Tall in the Saddle" from her 1976 self-titled album, and "Woman in Love" from the album Into The Blues. She also appeared on Later... with Jools Holland where she performed "Love and Affection", as well as "Woman in Love" and "My Baby's Gone" both from her 2007 Into The Blues album.

In 2008, she was part of Cyndi Lauper's True Colors Tour 2008.

On 29 March 2010, she released a new album, This Charming Life. The album peaked at No. 4 on the US Billboard Folk Albums chart. She embarked on an international tour to promote it, and a concert from this tour in April 2010 at the Royal Albert Hall in London was released on the CD/DVD album Live at the Royal Albert Hall, along with two tracks from a concert in Denver, Colorado, US, in February 2011. In 2012, she released the album Starlight.

Armatrading has always supported new music and local talent.  For her 2012 Starlight tour she invited 56 singer–songwriters/artists to open for her in their respective home towns before her main tour support Chris Wood. Each of the artists opening for her across the UK also had a track selected for a three disc compilation released by her record label Hypertension Music. She presented Armatrading's Singer-Songwriters, a two-part radio series showcasing these artists, which was broadcast on BBC Radio Two in February 2013.

In 2014 and 2015, Armatrading embarked on her last major tour, the Me Myself I Tour, the first to feature her solo on stage. An accompanying CD/DVD album, entitled Me Myself I World Tour, was released in 2016.

In 2016, Armatrading was commissioned by director Phyllida Lloyd and the Donmar Warehouse to write the music to an all-female production of William Shakespeare's The Tempest. Armatrading released an accompanying digital album, The Tempest Songs.

In 2018, she signed to BMG. Her first album for the label, Not Too Far Away, was released in May 2018.

In May 2021, she announced that her new album Consequences would be released later that year and shared a sample track, "Already There"; the album was released in June of that year. In 2022 she released a live album, Live at Asylum Chapel, and a book of selected lyrics, The Weakness in Me, to celebrate the 50th anniversary of her performing career.

Appearances and other media
In addition to recording, Armatrading has toured extensively and appeared in high-profile concerts such as "The Picnic at Blackbushe" in 1978 (alongside Bob Dylan and Eric Clapton) and The Prince's Trust Rock Gala in 1983. She also appeared in the film The Secret Policeman's Third Ball in 1987. She has also made many appearances on television, including The Old Grey Whistle Test in 1975, "Joan Armatrading: Rock Over Europe" in 1980, "Joan Armatrading in Concert" in 1982, "Late Night in Concert" in 1984, "Joan Armatrading" in 1985 and "In Concert" in 1988.

Armatrading presented a five-part series on BBC Radio 4 called Joan Armatrading's Favourite Guitarists which was broadcast in July 2009, in which she talked to guitarists about their music and their technique. She followed this up with another five-part series called Joan Armatrading: More Guitar Favourites, which was broadcast in November and December 2011.

On 19 May 2015 Armatrading appeared on BBC Two's Later... with Jools Holland, singing "Me Myself I". On 11 May 2018 she was a guest on BBC One's The Graham Norton Show and performed her new single "I Like It When We're Together".

In September 2019 Armatrading was the subject of the one-hour documentary Me Myself I, aired on BBC Four, in which she tells her life story, both as a songwriter and as a performer, with key performances from many of the musicians she has influenced.

Armatrading is a self-confessed fan of comics and actually appeared as herself in a 1983 edition of The Beano, in the "Tom, Dick and Sally" comic strip.

Style

Armatrading possesses the vocal range of a contralto. Her music draws on a wide range of influences including rock, folk, jazz, blues, soul, and reggae.

Her songs have been described as "some of the most deeply personal and emotionally naked ... of our times". In a 2003 interview, she said: "My songs aren't about me at all. They're always about love, the pain and anguish of it. But the way I've always written is from observation. They're about what I see other people going through. If the songs were about me I'd be so embarrassed I don't think I'd be able to walk out the front door." She went on to say: "the optimistic songs reveal a bit more of me because that's how I feel. I'm definitely a 'glass is half full' kind of a person." Many of her lyrics do not specify the gender of their subjects and she frequently uses the word "you" rather than a gender pronoun.

Guitars
Armatrading performs on both six- and twelve-string acoustic and electric guitars. She has played on Ovation acoustic instruments since 1973, and said this about them in an interview with the magazine Guitar Player: "I'm a bit of a hitter, you see – I bash – and I like to have everything going at once: bass, harmony, and melody. This is why I love Ovations. They are very powerful-sounding guitars, and when I hit those strings, they ring with a nice, clear, percussive – but not overly bright – sound that highlights the rhythms I like to play." She has played Fender Stratocaster and Gibson electric guitars. For her 2012–13 tour, she performed on six- and 12-string Ovations, Stratocasters, and customised Tom Anderson guitars, while for her 2014–2015 Me Myself I Tour, she performed on Ovation and Variax instruments.

Personal life
Armatrading is reluctant to discuss her personal life in interviews. In a 2003 interview with David Thomas of The Daily Telegraph, she said:

In addition to her music career, in 2001, after five years of studying, Armatrading earned a BA degree in history from the Open University, of which she is now a trustee. Between 2005 and 2010, Armatrading served as president of the Women of the Year Lunches. She has been a trustee of The Prince's Trust since 2020 and an ambassador since 1983.

Armatrading entered into a civil partnership with artist Maggie Butler in the Shetland Islands in 2011, the day after the Shetland Folk Festival, but does not talk publicly about being gay.

 Armatrading lived in Surrey, where she owns Bumpkin Studios, a purpose-built recording facility in the grounds of her home where she has recorded most of her albums since Sleight of Hand.

A younger brother, Tony Armatrading, was a stage, film, and television actor who lived in Los Angeles. He died of cancer on 10 May 2021, at the age of 59.

Armatrading was a guest at the Coronation of Charles III and Camilla in 2023.

Collaborations
Armatrading performed as a cameo vocalist for the song "Don't Lose Your Head" on the 1986 Queen album A Kind of Magic.

In 1997, she made an appearance on the charity single "Perfect Day".

Armatrading's song "In These Times" from her 2003 album Lovers Speak appeared on the compilation album Songs for Tibet: The Art of Peace which was released in 2008 by The Art of Peace Foundation.

Honours

Armatrading has been nominated three times for a Grammy Award and twice for a Brit Award as best female vocalist. She received an Ivor Novello Award for Outstanding Contemporary Song Collection in 1996. She has received honorary degrees from the Liverpool John Moores University (2000), the University of Birmingham (2002), the University of Northampton (2003), Aston University (2006), the Royal Scottish Academy of Music and Drama (2008), and the Open University and the University of the West Indies (2013). In 2022, she received an honorary doctorate from the University of St Andrews.  She was appointed Member of the Order of the British Empire (MBE) in the 2001 Birthday Honours and Commander of the Order of the British Empire (CBE) in the 2020 Birthday Honours for services to music, charity and equal rights.

In October 2011, Armatrading was presented with a BASCA Gold Badge Award in recognition of her contribution to music. In May 2012, before her concert at Uttoxeter, as part of the 2012 Acoustic Festival of Britain, she was presented with a Lifetime Achievement Award.

In April 2016, she was presented with a Lifetime Achievement Award at the 2016 BBC Radio 2 Folk Awards in recognition of her "influence on a generation of singer-songwriters [as] one of the outstanding voices in British music since the 1970s".

Discography

 Whatever's for Us (1972)
 Back to the Night (1975)
 Joan Armatrading (1976)
 Show Some Emotion (1977)
 To the Limit (1978)
 Me Myself I (1980)
 Walk Under Ladders (1981)
 The Key (1983)
 Secret Secrets (1985)
 Sleight of Hand (1986)
 The Shouting Stage (1988)
 Hearts and Flowers (1990)
 Square the Circle (1992)
 What's Inside (1995)
 Lovers Speak (2003)
 Into the Blues (2007)
 This Charming Life (2010)
 Starlight (2012)
 Not Too Far Away (2018)
 Consequences (2021)

Notes

References

Reference bibliography

Further reading

External links

1950 births
Living people
20th-century Black British women singers
21st-century Black British women singers
A&M Records artists
Acoustic guitarists
Alumni of the Open University
Black British rock musicians
British blues singers
Commanders of the Order of the British Empire
EMI Group artists
English contraltos
English folk guitarists
English LGBT singers
English LGBT songwriters
English people of Saint Kitts and Nevis descent
English rock guitarists
English singer-songwriters
English women guitarists
English women singer-songwriters
Black British LGBT people
Musicians from Birmingham, West Midlands
People from Basseterre
RCA Records artists
Rhythm guitarists
Rock songwriters
Saint Kitts and Nevis emigrants to the United Kingdom
Saint Kitts and Nevis musicians
Women rock singers

Joan Armatrading


Josep Maria Carandell i Robusté (Barcelona, 13 de febrero de 1934 - ibídem, 13 de agosto de 2003) fue un filósofo, periodista y escritor español. Era hermano de Luis Carandell.

Biografía

Estudió filosofía en Barcelona, Hamburgo y Múnich, y residió un tiempo en Alemania, donde entró en contacto con las comunas K1 y K2, y Japón. Su obra se centró en temas de divulgación, culturales y sociológicos, especialmente sobre Alemania. Escribió poesía, así como diversos libros sobre Barcelona y Antoni Gaudí. En 1985 inició su obra novelística en catalán con Prínceps. También fue autor del libreto operístico Gaudí, con música de Joan Guinjoan, que se estrenó el 3 de noviembre de 2004 en el Gran Teatro del Liceo de Barcelona.

Ejerció de periodista en diversos medios, como La Vanguardia, Radio Nacional de España, Destino, El País, Ràdio Barcelona, Catalunya Ràdio o Tele/eXpres. También fue director literario de Seix Barral y comisario del Año Picasso por el Ayuntamiento de Barcelona. Fue profesor de literatura universal moderna, de historia de Barcelona y de literatura dramática en el Instituto del Teatro de Barcelona.

Así recordó en 1976 su paso por un colegio religioso en la época franquista:

Obras

Poesía
Vísperas de San Juan. Sant Martí de Centelles: Víctor Pozanco Editor, 1978.

Canciones
La cançó de les balances, 1968
La fàbrica Paulac, 1969

Historias cortas
Historias informales. Barcelona: Lumen, 1973.

Novela
Prínceps. Barcelona: Laia, 1985.

Teatro
La cançó de les balances. Barcelona: Edebé, 1977.
Violeta. A les 20 hores, futbol. Barcelona: Edicions 62, 1980.

Guiones
El mestre. Televisión: TVE Cataluña, 1981.
La vela i el vent. Televisión: TVE Cataluña, 1982.
Gaudí (ópera), con música de Joan Guinjoan, Gran Teatro del Liceo de Barcelona.

Otros
Las comunas, alternativa a la familia, Barcelona, Tusquets, 1972.
Peter Weiss: poesía y verdad. Barcelona: Taurus, 1978.
Guía secreta de Barcelona, 1974.
Nueva guía secreta de Barcelona, 1982.
L'Eixample. Barcelona: HMB, 1982.
Mirades a la Plaça Reial. Barcelona: Cinc-Cents Cinc, 1983.
Guia. Portaferrissa. Cucurulla. Boters. Barcelona: 1985.
Salons de Barcelona. Barcelona: Lumen, 1986.
Diàlegs a Barcelona. Barcelona: Ajuntament, 1986.
La Rambla i els seus misteris. Barcelona: Nou Art Thor, 1986.
Josep Guinovart. Barcelona: Àmbit, 1988.
Tarragona. Barcelona: Lunwerg, 1989.
Sitges o la Celebració. Barcelona: Lunwerg, 1991.
El temple de la Sagrada Família. Sant Lluís: Triangle Postals, 1997.
Sitges, joia de la Mediterrània. Barcelona: Lundwerg Editors, 1998.
Park Güell: una utopia de Gaudí. Sant Lluís: Triangle Postals, 1999.
La pedrera. Una obra d'art total. Sant Lluís: Triangle Postals, 2002.
Palau de música catalana. Sant Lluís: Triangle Postals, 2003.
Gaudí herètic. Barcelona: Edicions del Centre de Lectura, 2006.

Referencias

.

Enlaces externos
 Guía de la Barcelona de Picasso escrita por Josep Maria Carandell.

Poetas de España
Dramaturgos de España del siglo XX
Novelistas de España del siglo XX
Dramaturgos de Cataluña
Escritores de Barcelona
Escritores en catalán del siglo XX
Escritores en catalán del siglo XXI
Nacidos en Barcelona
Fallecidos en Barcelona

Josep Maria Carandell


Le Kalinin K-3 est un avion monoplan à hélice soviétique dont la production a commencé en 1927. Conçu par l'ingénieur russe , l'avion, un monoplan en bois à aile haute recouverte de tissu, était utilisé comme ambulance aérienne.

Caractéristiques
 Motorisation : BMW IV de
 Capacité : 1 pilote, 4 passagers,  de matériel
 Autonomie :
 Vitesse :
 Longueur :
 Envergure :
 Surface alaire :
 Poids à vide :
 Poids maximal au décollage :

Bibliographie

 Jean Bellis, Fran Coste, Pascale Orlhac, Histoires d'avions (tome 3), 2020, page 115 .
  Bijan Vasigh, Reza Taleghani, Darryl Jenkins, Aircraft Finance: Strategies for Managing Capital Costs in a Turbulent Industry, 2012, page 30 .
  Lennart Andersson, Soviet Aircraft and Aviation, 1917-1941, 1994-m, page 359 .

Lien externe
 Vues des Kalinin K-1/K-2/K-3/K-4 sur wp.scn.ri

Avion des années 1920
Avion monomoteur
Avion de ligne
Premier vol en 1927

Kalinine K-3


لودفيش الجرماني (806/810  - 28 أغسطس 876) (باللاتينية: Ludovicus II Germanicus، بالألمانية: Ludwig der Deutsche)، المعروف أيضًا باسم لودفيش الثاني، كان أول ملوك مملكة الفرنجة الشرقية وحكم منذ عام 843 حتى عام 876 م. كان حفيد الإمبراطور شارلمان والابن الثالث للودفيش الورع إمبراطور الفرنجة، وزوجته الأولى إرمينغارد من هيسباي، حصل بعد وفاته بفترة وجيزة على لقب «جرمانيكوس» تقديرًا لماجنا جرمانيا من الإمبراطورية الرومانية، ما يعكس تأكيدات الكارولينجيين على أنهم خلفاء الإمبراطورية الرومانية الشرعيين.

بعد اشتباكات مطولة مع والده وإخوته، استلم لودفيش مملكة الفرنجة الشرقية في عام 843 بموجب معاهدة فيردان. فشلت محاولاته لغزو أخيه غير الشقيق شارل الأصلع في مملكة الفرنجة الغربية في عامي 858 و 859. تميزت فترة الستينيات من القرن الثامن بأزمة حادة، عندما تمرّد الأبناء في شرق الفرنجة، بالإضافة إلى كفاح لودفيش للحفاظ على سيادته على مملكته. في معاهدة ميرسن، استحوذ على لوترينجيا لمملكة الفرنجة الشرقية عام 870. من ناحية أخرى، حاول الاستحواذ على كل من لقب الإمبراطور وإيطاليا، لكنه فشل بالمحاولتين. في الشرق، تمكن لودفيش من التوصل إلى اتفاق سلام طويل الأمد عام 874 بعد عقود من الصراع مع مورافيا. بسبب قلة المكاتيب في الأمور الحكومية والإدارة، يمكن القول أن عهد لودفيش يسبق العصر الأوتوني.

بداياته
قضى لودفيش جزءًا مهمًا سنواته الأولى في بلاط جده شارلمان، وقيل إنه كسب عاطفته الخاصة. عندما قسّم الإمبراطور لودفيش الورع سيطرته بين أبنائه في عام 817، أصبح لودفيش حاكمًا لدوقية بافاريا. حكم لودفيش من ريغنسبورغ، العاصمة القديمة لبافاريا. في عام 825، خاض حروبًا مع الونديين والصوربيين على حدوده الشرقية. في عام 827 تزوج من هيما، أخت زوجة أبيه جوديث من بافاريا، وكلتاهما من بنات فلف، التي امتدت ممتلكاتها من الألزاس إلى بافاريا.

لم يكن لودفيش أول من حكم بافاريا حتى عام 826. في عامي 828 و 829 شنّ حملتين ضد البلغار الذين أرادوا التسلل إلى بانونيا دون أن ينجحوا بذلك. خلال الفترة التي قضاها في أونتركونيغ، حاول توسيع حكمه إلى منطقة الراين-ماين.

الابن المتمرّد
كانت مشاركته في الحرب الأهلية الأولى ضد حكم والده محدودة، لكن في الثانية، أقنعه إخوته الذين يكبرونه سنًا، لوثر الأول، ملك إيطاليا حينها، وبيبين الأول، دوق آكيتاين، بغزو ألمانيا التي أعطاها والدهم لأخيهم غير الشقيق شارل، ووعدوه بمنحه حكم المنطقة في القسم الجديد الذي سيقيمونه بعد النصر. في عام 832، قاد لودفيش جيشًا من السلاف إلى ألمانيا، لكن والده نجح بطرده منها. حرمه لودفيش الورع من الميراث ولكن بلا جدوى، إذ سرعان ما قبض أبناء الإمبراطور المتمردين على والدهم وخلعوه. لكن عندما أُعيد سريعًا غلى منصبه، توصل الإمبراطور لودفيش إلى سلام مع ابنه لودفيش وأعاد له بافاريا بشكل قانوني عام 836.

كان لودفيش هو المحرض على الحرب الأهلية الثالثة التي بدأت في عام 839. بعد أن أعطيت قطعة من أرضه للأخ غير الشقيق تشارلز، غزا لودفيش ألمانيا مرة أخرى. استجاب الإمبراطور لودفيش هذه المرة بسرعة، وسرعان ما أُجبر لودفيش الأصغر على الانتقال إلى الزاوية الجنوبية الشرقية البعيدة من مملكته، وفرض عليه السلام بقوة السلاح.

تسميته
عند استخدام تسمية لودفيش الجرماني لا يُقصد بها الألماني أو المنحدر من ألمانيا، إنما تعود التسمية للضفة الشرقية من نهر الراين الواقعة خارج الإمبراطورية الرومانية وسكان تلك المنطقة.

مراجع

حكام بافاريا القرن 9
دوقات مين
كارولنجيون
محاربون فرنجة
ملوك ألمانيا القرن 9
ملوك بافاريا
مواليد 804
مواليد 806
مواليد القرن 9
وفيات 876
وفيات في فرانكفورت

لودفيش الجرماني


Umwelt & Aktiv (U&A) war ein rechtsextremes, von NPD-Mitgliedern herausgegebenes Magazin mit dem Schwerpunkt Ökologie, das von 2007 bis 2019 vierteljährlich als Rundschreiben des Vereins Midgard e. V. mit Sitz in Traunstein als Print-Magazin erschien und ein über die rechtsextreme Szene hinausgehendes Personenspektrum erreichte. Es griff thematisch und stilistisch nordische und germanische Mythologien auf. Als zusätzliche Aktivität wurden sporadisch Lesertreffen mit Vorträgen angeboten. Diese wie auch das Magazin wurden von der neonazistischen Partei Der III. Weg beworben bzw. weiterverbreitet.

Geschichte
Das Magazin erschien erstmals 2007. Sein Untertitel lautete damals "Umweltschutz – Tierschutz – Heimatschutz". Später lautete er ergänzt: "Das Magazin für ganzheitliches Denken. Umweltschutz, Tierschutz, Heimatschutz".

Das Magazin galt als die wesentliche ökologische Publikation des Rechtsextremismus in Deutschland. Ziel des Magazins war es, "aufzuzeigen, wie Tierschutz und Umweltschutz für fremde Interessen und Interessenten, die im Verborgenen agieren, zum Nachteil unserer Heimat und unseres Volkes instrumentalisiert werden". Zum Ausdruck kommt bereits hier die szenetypische Vorstellung von einer Verschwörung eines internationalen Kapitals, was in rechten Kreisen als Codewort für die antisemitische These einer jüdischen Weltverschwörung benutzt wird. Neben Kommentaren gegen das Schächten fanden sich Artikel über "germanische Vornamen" oder über neuheidnische Jahreskreisfeste. Klimaschutz wurde als "von Beginn an Unfug" bezeichnet. In der Ausgabe 3/2017 wurde "der von den Siegermächten zum Tod verurteilte Hermann Göring" gelobt, der sich als "Minister für Forst und Jagd" durch eine "starke innere Naturverbundenheit" sowie "Liebe zu Wald und Wild" und als "Treuhänder des deutschen Waldes und Schützer herrlicher Naturdenkmäler" ausgezeichnet habe. Weitere Artikel dieser Ausgabe waren überschrieben mit "Wie die Migration unser Land auffrißt" sowie "Ewiger Wald und ewiges Volk". Als parteipolitischen Feind sah das Magazin die Grünen, denen ökologischer "Verrat" vorgeworfen wurde. Auch die ÖDP wurde beschuldigt, "schwer im Fahrwasser der politischen Korrektheit gelandet zu sein" und ihren Mitbegründer Herbert Gruhl, der 1989 die Abgrenzung zu Rechtsparteien nicht mittragen wollte und als Vorsitzender zurücktrat, als "Rechtsabweichler" bezeichnet zu haben.

In der Ausgabe 2/2019 schrieb das Blatt unter der Rubrik "Heimatschutz": "und wenn die östlichen Metropolen in absehbarer Zeit ähnlich teuer wie die westlichen – und ebenso 'ethnisch gekippt' – sind, werden nicht mehr nur die in der Mainstreampresse regelmäßig beschimpften 'völkischen Siedler' die Vorzüge eines ländlichen Lebens unter ethnisch-kulturell verwandten Menschen zu schätzen wissen."

Der Vorstand des herausgebenden "Vereins Midgard e.V." setzt sich laut Angaben des Verfassungsschutzes "größtenteils aus Rechtsextremisten" zusammen. Midgard e.V. klagte gegen die Erwähnung des Vereins und der Zeitschrift Umwelt & Aktiv im Verfassungsschutzbericht Bayern 2012. Das Verwaltungsgericht München gab in einem Urteil vom 14. Januar 2016 dem Verein recht. Hiergegen legte der Freistaat Bayern Berufung ein und bekam recht.

Ende 2019 erschien als letzte Printversion eine 80-seitige Doppelausgabe 3/2019 mit dem Titel "(Macht das) Licht aus". Als Gründe für die Einstellung wurden im Februar 2020 auf der Umwelt & Aktiv-Website finanzielle Schwierigkeiten und "Repressalien" gegen das Magazin und die Herausgeber angeführt. Zuvor hatte es – laut dem Experten Andreas Speit aus strategischen Gründen – noch eine Veränderung des Erscheinungsbildes des Magazins gegeben. Laut Redaktionsmitglied Bettina Bernhardt soll die Auflage nach dem Relaunch bei 5.000 Exemplaren gelegen haben. Die Redaktion "versichert[e]" zunächst, "dass ihr Onlineportal weiterbetrieben und ein neues Magazin folgen" werde; mittlerweile ist aber auch die Website des Magazins nicht mehr erreichbar.

Verbindungen zur NPD und rechtsextremen Szene
Das Magazin gab an, "parteipolitisch unabhängig" zu sein. Allerdings enthielt bereits die erste Ausgabe aus dem Jahr 2007 einige fast wörtliche Passagen aus dem Parteiprogramm der NPD. Einige der Autoren haben engen Kontakt zur NPD. So verfassten die NPD-Mitglieder Sascha Roßmüller und Bettina Rauch Beiträge für Umwelt & Aktiv. In der Redaktion war der langjährige NPD-Kader Peter Haese tätig, ebenso seine Frau Berthild Haese (Pseudonym Laura Horn), die unter anderem auch der Deutschen Stimme und der National-Zeitung Interviews gab. Ferner existierten auf verschiedenen Internetseiten Autonomer Nationalisten und Freier Kräfte Verlinkungen auf die U&A-Website. Im März 2012 wurde das Magazin in der Zeitschrift Junge Freiheit gelobt und empfohlen.  Die neonazistische Partei Der III. Weg informierte im Internet mehrmals über die Publikation und verlinkte auf deren Website. Der Schriftleiter Christoph Hofer kandidierte für die NPD in Bayern. Dem Vorstand des Trägervereins "Midgard e.V." gehörte neben Hofer auch Hans-Günther Laimer an, der ebenfalls für die NPD kandidierte. Der Bayerische Verfassungsschutz bezeichnet die Zeitschrift als "NPD-Tarnzeitschrift". Die Zeitschrift interviewte auch Sebastian Zeilinger, einen Aktivisten der rechtsextremen Identitären Bewegung, der von "jungen europäischen Patrioten" sprach und das Identitären-Projekt Alternative Help Association (AHA) als "rechte NGO" vorstellte.

Interviewpartner
Unter den Personen, die Umwelt & Aktiv ein Interview gaben, befinden sich der rechte Publizist und Aktivist Jürgen Elsässer sowie der Mitbegründer der Umweltbewegung in der DDR Michael Beleites. Die Zeitschrift konnte auch einige Personen aus dem linken Lager als Interviewpartner gewinnen, so den ehemaligen Kommunarden Rainer Langhans und den Autor Holger Strohm. Weitere Gesprächspartner (laut Röpke/Speit aus "Naivität und Goodwill" bzw. "unkritisch gegenüber dem Magazin") waren der Ornithologe und Verhaltensforscher Peter Berthold, der Historiker und Philosoph Reinhard Falter, die Ernährungswissenschaftlerin Andrea Flemmer, der Autor und Tierrechtler Helmut F. Kaplan, der Volkswirtschaftler Karl-Heinz Paqué und die Philosophin und Globalisierungskritikerin Vandana Shiva.

Die Gespräche mit den Experten wurden häufig von dem Anwalt Heiko Urbanzyk geführt, der früher das NS-Black-Metal-Fanzine Blutvergießen herausgab und im NSU-Verfahren als Vertretungsverteidiger von Ralf Wohlleben auftrat.

Weblinks
 Naturschutz und Rechtsradikalismus, Online-Video der Sendung "Im Grünen" des SWR Fernsehens vom 28. Februar 2012, abgerufen am 21. Januar 2013

Einzelnachweise

Rechtsextreme Zeitschrift
Zeitschrift (Neue Rechte)
Medium (Umwelt und Natur)
Politische Zeitschrift (Deutschland)
Ersterscheinung 2007

Umwelt & Aktiv


Adam Gans Edler zu Putlitz zu Eickhof und Garchow, ab 1609 auch zu Lütken-Schwechten, Wildberg und Gottberg (* um 1562; † kurz nach 1621) war ein deutscher Politiker im Dienst des Kurfürsten von Brandenburg und der Kurpfalz, Erbmarschall der Mark Brandenburg, 1608–1613 dort Statthalter für Kurfürst Johann Sigismund.

Leben
Nach dem Urteil des Zürcher Theologen Johann Wilhelm Stucki "verkörperte er den Typ des gelehrten reformierten Adligen, der humanistische Interessen mit persönlicher Frömmigkeit verband".

1585–1590 im Dienst des kurpfälzischen Administrators Johann Kasimir von Pfalz-Simmern war er Mitglied des obersten Regierungskollegiums ("Oberrat") der Kurpfalz und vertrat dort eine radikal calvinistische Haltung, auch zugunsten des Hugenottenführers König Heinrich von Navarra. 1594 zählte Johann VI. von Nassau ihn zu den Personen, die sich an einer ständigen Korrespondenz führender Calvinisten beteiligen und jeweils ein "Kollegium" führen sollten.

1598 wurde er zum brandenburgischen Geheimen Kammerrat und Hofmarschall bestellt; sein Vermögen betrug 1608, als er brandenburgischer Erbmarschall und Oberkammerherr war, 142.000 Gulden. Seit mindestens 1607 gehörte er zu den konsequenten Vertretern der Interessen des Kurprinzen Johann Sigismund gegenüber dessen Vater Kurfürst Joachim Friedrich.
Beim Regierungsantritt des Kurfürsten Johann Sigismund 1608 wurde er von diesem sofort zum Statthalter der Mark Brandenburg ernannt, war dessen enger Vertrauter und mahnte 1613 seinen Dienstherrn zu sparsamer Haushaltung.

1613–1615 leitete er gemeinsam mit Adam von Schwarzenberg für den brandenburgischen Statthalter der Herzogtümer Jülich-Kleve-Berg, Kurprinz Georg Wilhelm, dessen Geheimen Rat in Düsseldorf und Kleve und die Verhandlungen mit Wolfgang Wilhelm von Pfalz-Neuburg, die Ende 1614 zum Vertrag von Xanten führten.

1612 und 1619 war er Leitender Gesandter ("Prinzipalgesandter") des Kurfürsten auf den Reichstagen zur Königswahl, wobei ihn ein Mitgesandter 1612 als habgierig bezeichnete. 1620 war er Taufzeuge des Kurprinzen Friedrich Wilhelm. Bei der Huldigung der Berliner Bürgerschaft trug er 1620 als brandenburgischer Erbmarschall das Kurschwert.

Familie
Vater:
 Christoph Gans Edler zu Putlitz († 1566).
Brüder:
 Otto Gans Edler zu Putlitz († 1588/89), 1588 als Kommandant zu Bonn in niederländischen Diensten, musste dort aber gegen die Spanier kapitulieren.
 Dietrich und Christian Gans Edle zu Putlitz, † 1578 im niederländischen Freiheitskampf bei Eindhoven.
 Stephan Gans Edler zu Putlitz (1551–1613), Studium in Frankfurt (Oder) und Wittenberg, 1609 Kommandant zu Küstrin; wurde durch seine Frau Margaretha (1580–1636), Tochter des Zacharias von Grünberg (1516–1581) und der Elisabeth von Arnim (1555–1590), Schwager des Wedigo Reimar Gans Edler zu Putlitz (1567–1626), der mit Margarethas Schwester Ursula (1581–1612) verheiratet war.

Literatur
 Franz Josef Burghardt: Zwischen Fundamentalismus und Toleranz. Calvinistische Einflüsse auf Kurfürst Johann Sigismund von Brandenburg vor seiner Konversion. Berlin 2012, ISBN 978-3-428-13797-8; dort insbesondere Kurzbiografie S. 103.

Einzelnachweise

Adam
Adam
Deutscher
Geboren 1562
Gestorben im 17. Jahrhundert
Mann

Adam Gans zu Putlitz


Aceasta este o listă de filme britanice din 1974:

Lista

Note

Legături externe
 Filme britanice din 1974 la Internet Movie Database

Vezi și
1974 în Marea Britanie
1974 în film
1974 în televiziune

 *Listă
britanice
Liste de filme britanice

Listă de filme britanice din 1974


Das Fernheizwerk Inzersdorf, auch Fernheizwerk Wien-Süd, steht in Inzersdorf im 23. Wiener Gemeindebezirk Liesing.

Geschichte
Das Fernheizwerk der Wien Energie wurde im Jahr 1995 nach den Plänen des Architekten Martin Kohlbauer errichtet und 1996 in Betrieb genommen. Es dient im Wiener Fernwärmenetz als Spitzen- und Reserveanlage, produziert ausschließlich Fernwärme, und ist üblicherweise zu den Spitzenverbrauchszeiten in den Wintermonaten in Betrieb. Das Fernheizwerk versorgt bis zu 70.000 Haushalte mit Raumwärme und Warmwasser.

Heizwerk
Das Heizwerk besitzt eine thermische Nennleistung von 340 MW und besteht aus zwei Strahlungskesseln mit jeweils sechs kombinierten Gas-Öl-Brennern, die wahlweise mit Erdgas oder Heizöl extra leicht befeuert werden. Bei Lieferengpässen von Erdgas wird auf die Befeuerung mit Heizöl umgeschaltet. Zu diesem Zweck befindet sich am Gelände im Außenbereich ein eigener Heizölspeicher. Im Kraftwerkskomplex befinden sich auch die für den Betrieb des Fernwärmenetzes nötigen Netzpumpen. Der dafür nötige Eigenbedarf an elektrischer Energie wird von extern zugeführt.

Auszeichnungen
 Österreichischer Bauherrenpreis 1997

Weblinks

Einzelnachweise

Fernheizwerk Inzersdorf
Heizwerk
Versorgungsbauwerk in Wien
Kraftwerk der Wien Energie
Erbaut in den 1990er Jahren

Fernheizwerk Inzersdorf


Den europæiske kvalifikation for VM i håndbold 2017 i Tyskland spilles over to runder. Værterne fra  og verden mestre fra 2015  kvalificeret sig automatisk til slutrunden.

I første runde af kvalifikationen blev de 15 hold, der ikke deltog i EM 2016 opdelt i fire grupper. Den første og anden placerede hold fra gruppe 1-3 og den første placeret hold fra gruppe 4 sluttede de 11 hold fra EM, som ikke kvalificerer sig direkte i en playoff at bestemme de ni hold, der kvalificerer sig til VM.

Første fase

Seedinger
Grupperne blev meddelt d. 24 Juni 2016. De to øverte placerede fra Gruppe 1–3 og vinder i gruppe 4 avancere til playoff runden.

Gruppe 1

Gruppe 2

Gruppe 3

Grruppe 4

Anden fase
Grupperne blev fundet 17 December 2016 i Göteborg.

Seedinger

Oversigt

|}

Kampe

Montenegro vandt samlet 56–51.

Serbien vandt samlet 67–39.

Rusland vandt samlet 63–48.

Ungarn vandt samlet 52–43.

Rumænien vandt samlet 67–53.

Spanien vandt samlet 46–44.

Slovenien vandt samlet 55–51.

Tjekkiet vandt samlet 60–48.

Sverige vandt samlet 77–47.

Kilder

Eksterne henvisninger
 Officiel webside

Håndbold i 2016
Håndbold i 2017
2017 - Europæisk kvalifikation (kvinder)

VM i håndbold 2017 – Europæisk kvalifikation (kvinder)


Inzaghi se poate referi la:
 Filippo Inzaghi, fost fotbalist italian la A.C. Milan, în prezent manager la clubul Venezia F.C.
 Karl von Inzaghi (1777-1856), înalt funcționar austriac
 Simone Inzaghi, fost fotbalist italian; fratele lui Filippo Inzaghi
 Inzaghi Donígio, fotbalist din Guineea-Bissau

Nume de familie italiene
Nume de familie

Inzaghi


L'Orchis occitan ou Dactylorhize d'Occitanie (Dactylorhiza occitanica) est une orchidée terrestre d'aire méditerranéenne, appartenant au genre Dactylorhiza Necker ex Nevski, 1937 et au groupe de l'Orchis élevé (Dactylorhiza elata, (Poir.) Soó, 1962).

Étymologie
Originaire d'Occitanie, par référence à la localité du type, dans l'Hérault (1987).

Description
Plante : Port assez élevé, de 20 à .

Feuilles : Oblongues à lancéolées, de 4 à 8, le plus souvent non maculées.

Fleurs : En épi dense, jusqu'à 50 environ, de rose à violacé.

Bractées : Ne dépassant généralement pas l'inflorescence.

Floraison
De fin avril à juin.

Habitat
Plante de pleine lumière, jusqu'à 400 m, dans des prairies humides à la période de floraison, au substrat le plus souvent alcalin.

Répartition
Espèce d'aire méditerranéenne, a priori uniquement en France métropolitaine (Hérault, Gard, Bouches-du-Rhône, Var, Vaucluse, Alpes-de-Haute-Provence, Ardèche, Drôme).

Protection
Espèce menacée par la raréfaction de son biotope (drainages, amendements, urbanisation...), protégée régionalement.

Statut de conservation UICN : Espèce quasi menacée (NT).

Référence bibliographique
  Marcel Bournérias, Daniel Prat & al. (collectif de la Société Française d'Orchidophilie), Les Orchidées de France, Belgique et Luxembourg,  2005, Biotope (collection Parthénope), Mèze, 504 p.

Liens externes

+
Espèce d'Orchidaceae (nom vernaculaire)
Orchidée de France

Orchis occitan


Sérstakar fulltrúadeildarkosningar fóru fram í þremur kjördæmi í Bandaríkjunum árið 2019.

12. kjördæmi Pennsylvaníu
Tom Marino sitjandi þingmaður (R) sagði af sér þann 23. janúar. Sérstakar kosningar fóru fram þann 21. maí.

Frambjóðendur
 Sigurvegari: Fred Keller (R), fylkisfulltrúadeildarþingmaður
 Marc Friedenberg (D)

3. kjördæmi Norður-Karólínu
Walter B. Jones Jr. sitjandi þingmaður (R) dó þann 10. febrúar. Sérstakar kosningar fóru fram þann 10. september.

Frambjóðendur
 Sigurvegari: Greg Murphy (R), fylkisfulltrúadeildarþingmaður
 Allen Thomas (D), fyrrverandi borgarstjóri Greenville

9. kjördæmi Norður-Karólínu
Sætið varð laust eftir að kosninganiðurstöðurnar 2018 voru óstaðfestar vegna kosningasvindlsásakana. Sérstakar kosningar fóru fram þann 10. september.

Frambjóðendur
 Sigurvegari: Dan Bishop (R), fylkisöldungadeildarþingmaður
 Dan McCready (D), tilnefndur fulltrúadeildarframbjóðandi 2018

Kosningar í Bandaríkjunum 2019
2019

Fulltrúadeildarkosningar í Bandaríkjunum 2019


Simeonie Amagoalik fue un escultor, tallador inuk canadiense; nacido el  en Inukjuaq y fallecido el   en Resolute (Nunavut) a causa de un cáncer.

Obras
Entre sus obras destaca el Monumento a los exiliados del Ártico Norte, en Resolute (Nunavut).

Notas y referencias

Notas

 Enlaces internos

Inuit

 Enlaces externos

Enlaces externos

Escultores de Canadá
Escultores del siglo XXI
Escultores del siglo XX
Inuit canadienses
Fallecidos por cáncer en Canadá

Simeonie Amagoalik


Brewood and Coven es una parroquia civil del distrito de South Staffordshire, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Brewood and Coven tiene una superficie de 50,54 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Brewood and Coven tenía 7071 habitantes (48,96% varones, 51,04% mujeres) y una densidad de población de 139,91 hab/km². El 17,03% eran menores de 16 años, el 74,97% tenían entre 16 y 74, y el 8% eran mayores de 74. La media de edad era de 43,51 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 19,16% estaban solteros, el 64,6% casados, y el 16,24% divorciados o viudos.

Según su grupo étnico, el 98,54% de los habitantes eran blancos, el 0,65% mestizos, el 0,57% asiáticos, el 0,14% negros, y el 0,06% chinos. La mayor parte (97,82%) eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,02% de la población, mientras que el 1,16% había nacido en cualquier otro lugar. El cristianismo era profesado por el 86,23%, el budismo por el 0,07%, el hinduismo por el 0,2%, el islam por el 0,14%, el sijismo por el 0,28%, y cualquier otra religión, salvo el judaísmo, por el 0,06%. El 7,28% no eran religiosos y el 5,74% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 3051 hogares con residentes, 65 vacíos, y 5 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos
 Ficha de Brewood and Coven en el sitio web oficial del Ayuntamiento de South Staffordshire (en inglés).

Parroquias civiles de Staffordshire

Brewood and Coven


Iryna Vasylievna Bui (en ), née le  à Derazhne, est une fondeuse et biathlète handisport ukrainienne concourant en LW8 pour les athlètes concourant debout.

Carrière
Iryna Bui est née avec les doigts de la main gauche sous développés.

Lors des épreuves de biathlon aux Jeux paralympiques de 2022, Bui remporte la médaille d'or du  debout en 36 min 43 s 1, lors d'un podium complété par deux de ses compatriotes Oleksandra Kononova et Liudmyla Liashenko.

Palmarès

Jeux paralympiques

Biathlon

Ski de fond

Références

Liens externes

Fondeuse handisport ukrainienne
Biathlète handisport ukrainienne
Championne paralympique de biathlon
Championne paralympique ukrainienne
Fondeuse aux Jeux paralympiques d'hiver de 2018
Fondeuse aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022
Biathlète (femme) aux Jeux paralympiques d'hiver de 2018
Biathlète (femme) aux Jeux paralympiques d'hiver de 2022
Naissance en avril 1995
Naissance dans l'oblast de Rivne

Iryna Bui


Leandro Semedo (26. prosinca 1994.) je zelenortski rukometaš. Nastupa za klub Club Balonmano Ademar León (od 16. listopada 2020.) i zelenortsku reprezentaciju.

Natjecao se na Svjetskom prvenstvu u Egiptu 2021., gdje je reprezentacija Zelenortske Republike završila na posljednjem, 32. mjestu. Za reprezentaciju je debitirao 15. siječnja 2021. protiv Mađarske. Njegova je momčad izgubila rezultatom 27:34, a Semedo je pritom postigao 6 pogodaka.

Izvori

Zelenortski rukometaši

Leandro Semedo


Die Liste der Kulturdenkmale in der Neustadt umfasst die Kulturdenkmale der Dresdner Gemarkung Neustadt. Grundlage bildet das vom Landesamt für Denkmalpflege Sachsen verfasste Denkmalverzeichnis.

Komplett in der Gemarkung liegt das Denkmalschutzgebiet Preußisches Viertel (in Kraft gesetzt am 21. Januar 2000), anteilig zur Neustadt gehört außerdem das Denkmalschutzgebiet Elbhänge (in Kraft gesetzt am 28. März 1997). Darüber hinaus war die Innere Neustadt von 1993 bis 2011 als Fördergebiet Städtebaulicher Denkmalschutz klassifiziert.

Die Neustadt ist die Dresdner Gemarkung mit den meisten Kulturdenkmalen – aus zwei wesentlichen Gründen: Einerseits trug sie trotz ihrer zentralen Lage vergleichsweise geringe Schäden durch die Luftangriffe auf Dresden 1945 davon und weist in weiten Teilen noch einen dichten und alten Baubestand auf. Andererseits ist die Ausdehnung der Neustadt ausschlaggebend; sie ist die Gemarkung mit den meisten Flurstücken Dresdens (5125) sowie nach der Dresdner Heide die zweitgrößte Gemarkung der Stadt. Sie gliedert sich in die Stadtteile Innere Neustadt, Äußere Neustadt, Leipziger Vorstadt, Radeberger Vorstadt und Albertstadt.

Aufgrund der hohen Anzahl der Kulturdenkmale sind die Kulturdenkmale der Gemarkung auf die einzelnen Stadtteile aufgeteilt:
 Liste der Kulturdenkmale in der Albertstadt
 Liste der Kulturdenkmale in der Äußeren Neustadt (Dresden, A–K) und Liste der Kulturdenkmale in der Äußeren Neustadt (Dresden, L–Z)
 Liste der Kulturdenkmale in der Inneren Neustadt
 Liste der Kulturdenkmale in der Leipziger Vorstadt (A–H) und Liste der Kulturdenkmale in der Leipziger Vorstadt (I–Z)
 Liste der Kulturdenkmale in der Radeberger Vorstadt

Die Stadtteile Äußere und Innere Neustadt liegen vollständig in der Gemarkung Neustadt. Zahlreiche Kulturdenkmale des Stadtteils Radeberger Vorstadt liegen in der Gemarkung Loschwitz, zahlreiche Kulturdenkmale des Stadtteils Pieschen-Süd liegen in der Gemarkung Neustadt und sind in der Liste der Kulturdenkmale in der Leipziger Vorstadt aufgenommen.

Weblinks

 Kulturdenkmale auf dem Themenstadtplan Dresden

Einzelnachweise

Neustadt
!

Liste der Kulturdenkmale in der Neustadt (Dresden)


Les élections parlementaires brésiliennes de 2022 ont lieu le  afin de renouveler les  de la Chambre des députés ainsi qu'un tiers des  du Sénat composant le Congrès national du Brésil. Les élections du président de la République et des chambres et gouverneurs des États ont lieu le même jour.

Le Parti libéral du président de la République sortant Jair Bolsonaro progresse nettement et devient le premier parti à la Chambre des députés, avec près de 20 % des sièges. La coalition Brésil de l'espoir menée par le Parti des travailleurs de Luiz Inácio Lula da Silva  progresse également, arrivant deuxième avec 16 % des sièges.

Contexte
Les élections parlementaires d' sont marquées par la percée du Parti social-libéral (PSL) de Jair Bolsonaro. Alors qu'il n'avait obtenu qu'un seul élu aux élections de 2014, le PSL sort grand vainqueur du scrutin en remportant cette fois-ci  de parlementaires, ce qui en fait la deuxième force politique au Parlement brésilien. En nombre de voix, il arrive même en tête (), devant le Parti des travailleurs (). Ce bon résultat repose principalement sur le programme et la popularité de Jair Bolsonaro, candidat d'extrême-droite arrivé dans le même temps en tête du premier tour de l'élection présidentielle, puis victorieux du second tour, et dont deux de ses fils sont élus parlementaires (avec  de suffrages, son fils Eduardo est le député le mieux élu de l'histoire du pays).

À l'inverse, le Parti des travailleurs (PT), le Parti de la social-démocratie brésilienne (PSDB) et le Mouvement démocratique brésilien (MDB) connaissent un important recul. Parmi les battus figurent notamment le président du Sénat, Eunício Oliveira (MDB), ainsi que l'ancienne présidente de la République Dilma Rousseff (PT), qui arrive en quatrième position dans son État natal du Minas Gerais alors que les sondages la donnaient grande favorite.

Les résultats surprennent alors la plupart des analystes, qui tablaient sur un relativement faible renouvellement du Parlement. Au contraire, seul 46 % des députés parviennent à se faire réélire.

Système électoral

Le Congrès national du Brésil est un parlement bicaméral. Sa chambre basse, la Chambre des députés, est dotée de  élus pour quatre ans au scrutin proportionnel plurinominal de listes. Le pays est découpé en 27 circonscriptions plurinominales correspondants aux 26 États plus le District fédéral de la capitale Brasilia et dotées de  en fonction de leur population. Les électeurs ont la possibilité d'effectuer un vote préférentiel en faveur d'un candidat de la liste pour laquelle ils votent, afin de faire remonter sa position dans la liste établie par le parti.

Après décompte des suffrages dans les circonscriptions, les sièges sont répartis sans seuil électoral, sur la base du quotient simple et de la méthode dite de la plus forte moyenne, qui avantage les gros partis. Les sièges remportés par chaque liste sont ensuite attribués aux candidats ayant recueilli le plus grand nombre de suffrages préférentiels en leur sein.

La chambre haute, le Sénat fédéral, est quant à elle dotée de  élus pour huit ans mais renouvelés en deux fois, les sénatoriales alternant tous les quatre ans un renouvellement d'un tiers ou des deux tiers du sénat. Les élections de 2022 concernent un tiers des sénateurs, soit .

Les sièges sont à pourvoir au scrutin majoritaire binominal dans vingt sept circonscriptions de un ou deux sièges chacune correspondants aux 26 États plus le District fédéral de la capitale Brasilia. Lors des renouvellement par tiers, le vote a lieu dans chaque circonscription au scrutin uninominal majoritaire à un tour. Lorsque le renouvellement s'effectue pour les deux tiers, cependant, c'est un binôme de candidats qui est élu dans chacune d'elles au scrutin majoritaire plurinominal, les électeurs étant dotés de deux voix qu'ils peuvent répartir sur les candidats de leur choix.

Le vote est obligatoire pour les citoyens de , et facultatif pour ceux âgés de  et les plus de . Un âge minimal de  est requis pour se présenter à la chambre. Il est de  pour les candidats au poste de sénateur. Dans les deux cas, les candidatures sans étiquette sont interdites, les candidats devant obligatoirement être membres d'un parti politique officiel. La citoyenneté brésilienne de naissance est également exigée

Résultats

Chambre des députés
Les résultats en termes de pourcentages comme de sièges sont comparés à ceux des précédentes élections en 2018.

Sénat
Les résultats en termes de pourcentages sont comparés à ceux des précédentes élections en 2018. Seule la moitié des sièges étant à pourvoir, le tableau prend cependant en compte les changements de partis de certains sénateurs en cours de législatures. Le total de chaque parti n'est donc pas forcément le même que la simple addition des sièges remportés en 2018 et 2022.

Sénateurs élus par État

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi
 Manifestations électorales brésiliennes de 2022-2023

Bresil, 2022
2022 au Brésil
Brésil
2022
Politique en octobre 2022

Élections parlementaires brésiliennes de 2022


Grazioso da Padova ou Gratiosus de Padua (actif vers 1391–1407) est un compositeur italien de la fin du Moyen Âge et du début de la Renaissance.

Vie et carrière
Comme prêtre, Gratiosus est actif au sein du chapitre de la Cathédrale de Padoue où un document de 1391 indique qu'il est custos et le 8 juin 1392 mansionarius. Un "Gracioso" est listé comme moine de la basilique Sainte-Justine de Padoue in 1398, mais ce n'est peut-être pas la même personne (notons néanmoins que les compositions de Grazioso ont été trouvées dans un manuscrit venant de cette basilique).

Musique
De sa production, seulement trois fragments demeurent, deux sacrés et un profane. Il a mis en musique deux portions de la messe, un Gloria et un Sanctus, tous deux à trois voix. Il a également composé une ballata (Alta regina de virtute ornata). Les caractéristiques stylistiques de sa musique - un mélange de traits français et italien - indique qu'il a peut-être été en contact avec Johannes Ciconia, habitant le nord de l'Italie mais qui a passé du temps à Padoue à l'époque où Grazioso y était actif. L'inventivité de son Gloria "français" a été salué par Layton alors que son Sanctus "italien" a été critiqué pour la "pauvreté de son invention mélodique".

Notes et références

Voir aussi
 Musique du Trecento

Liens externes

Naissance en Italie
Compositeur italien du XIVe siècle
Compositeur italien du Moyen Âge
Date de naissance non renseignée (XIVe siècle)
Date de décès non renseignée (XIVe siècle)

Grazioso da Padova


ජනක කුඹුකගේ, යනු ශ්‍රී ලංකා සිනමාවේ, වේදිකාවේ සහ රූපවාහිනියේ නළුවෙකි. ප්‍රධාන වශයෙන්ම රූපවාහිනියේ නියැලී සිටින බහුවිධ රංගන ශිල්පියෙකු වන කුඹුකගේ "සරෝජා", "දරුවනේ" සහ "උදුම්බරා" චිත්‍රපට චරිත සඳහා කැපී පෙනේ.

පෞද්ගලික ජීවිතය
ඔහුට එක් බාල සහෝදරයෙක් සිටී. ඔහුගේ පියා සහ මව විශ්‍රාමික ගුරුවරුන් වේ. දෙමාපිය මාරුවීම් නිසා පාසල් පහකට වැඩි ගණනකින් ඔහු ඉගෙන ගත්තේය. නාට්‍ය කෙරෙහි ඇති උනන්දුව වැඩි වූ වාද්දුව මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයෙන් ඔහු ඉගෙනුම ලැබීය. ඔහු උසස් පෙළ අධ්‍යාපනය නිම කළේ වාණිජ විෂය ධාරාවෙන්. නාට්‍ය කලාවට පිවිසීමට පෙර ඔහු මරදාන කාර්මික විද්‍යාලයට ඇතුළත් වී වසර හතරක් ව්‍යාපාර අධ්‍යයනය හැදෑරුවා. නාට්‍යවලට සම්බන්ධ වෙලා කිරි මණ්ඩලයෙත් වැඩ කළා.

1994 වසරේ ඔහු අනුෂා සමඟ විවාහ වූ අතර මෙම යුවළට එක් පුතෙක් සිටී.

වෘත්තීය ජීවිතය
1984 දී, කුඹුකගේ ගාමිණී හත්තොටුවේගමගේ නාට්‍ය වැඩමුළුවල මගපෙන්වීම යටතේ සිය නාට්‍ය ජීවිතය ආරම්භ කළ අතර පසුව ඔහුගේ වීදි නාට්‍ය කණ්ඩායමේ සාමාජිකයෙකු විය. ඔහු වීදි නාට්‍යවල සිටියදී ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායක, සෝමලතා සුබසිංහ, අශෝක හඳගම සහ ජර්මානු නාට්‍ය රචක ක්ලවුස් කූසෙම්බර්ග් සමඟ වේදිකා නාට්‍ය රැසක ද කටයුතු කළේය. 2000 වසරේ රාජ්‍ය නාට්‍ය උළෙලේ බීහම බුහුමි නාට්‍ය වෙනුවෙන් හොඳම වේදිකා නළුවාට හිමි සම්මානය හිමි වුණා. ඔහුගේ මංගල රූපවාහිනී රංගනය විමලරන්ත අදිකාරි විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද ''සිව රහස පුරා'' හරහා සිදු විය.

2009 දී ඔහු සිය මංගල වේදිකා නාට්‍යය වන සුළඟ මත කතා කරයි අධ්‍යක්ෂණය කළේය. එය ජූලි 25 සහ 26 දෙදින කොළඹ ලුම්බිණි රඟහලේදී වේදිකාගත විය. කුඹුකගේ සිය සිනමා ජීවිතය ආරම්භ කළේ 1996 දී බූඩී කීර්තිසේන විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද සිහින දේශයෙන් චිත්‍රපටියෙනි.

චිත්‍රපටකරණය

සම්මාන
ඔහු දේශීය වේදිකා නාට්‍ය, රූපවාහිනී සහ චිත්‍රපට උළෙලවලදී සම්මාන කිහිපයක් දිනා ඇත.

සුමති සම්මාන

|-
|| 1996 ||| ඉසිවර අසපුව || හොඳම නැගීඑන ටෙලිනාට්‍ය නළුවා ||

ජනාධිපති සිනමා සම්මාන

|-
|| 2000 ||| සරෝජා || හොඳම නළුවා ||

රාජ්‍ය නාට්‍ය උළෙල

|-
|| 2000 ||| බීහම බුහුමි || හොඳම නළුවා ||
|-
|| 2013 ||| ආදරණීය සංවාදයක් || හොඳම නළුවා ||

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

ශ්‍රී ලාංකික නළුවෝ
සිංහල ජනයා

ජනක කුඹුකගේ


Prestemos atención a las profecías de Daniel es un libro publicado por la Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania en 1999. Es distribuido como parte de una obra mundial de educación bíblica por parte de los Testigos de Jehová.

El libro trata sobre las profecías que realizó Daniel y tiene como objetivo declarado el fortalecer la fe de los cristianos.

Tabla de contenidos
Capítulo 1: EL libro de Daniel y nosotros
Capítulo 2: Daniel: un libro sometido a juicio
Capítulo 3: Sometidos a prueba pero fieles a Jehová
Capítulo 4: El ascenso y la caída de una imagen inmensa
Capítulo 5: Su fe superó una prueba difícil
Capítulo 6: Se desentraña el misterio del gran árbol
Capítulo 7: Cuatro palabras que cambiaron el mundo
Capítulo 8: Rescatado de las fauces de los leones
Capítulo 9: ¿Quién gobierna el mundo?
Capítulo 10: ¿Quién puede hacer frente al príncipe de príncipes?
Capítulo 11: Se revela el tiempo de la llegada del Mesías
Capítulo 12: Un mensajero de Dios fortalece a Daniel
Capítulo 13: Dos reyes en conflicto
Capítulo 14: Los dos reyes cambian de identidad
Capítulo 15: Los reyes rivales entran en conflicto en el siglo XX
Capítulo 16: Los reyes contendientes se acercan a su fin
Capítulo 17: Se identifica a los adoradores verdaderos en el tiempo del fin
Capítulo 18: Jehová promete a Daniel una magnífica recompensa

Véase también
 La verdad que lleva a vida eterna
 ¿Qué enseña realmente la Biblia?

Literatura de los testigos de Jehová
Libros de 1999


Biserica Adormirea Maicii Domnului din Vințu de Jos este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Vințu de Jos, comuna Vințu de Jos. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 8835.09.

Istoric
În anul 1733 a fost menționat ca paroh al acestei biserici protopopul Toma, ajutat de încă un preot cu numele Simeon.

Note

Monumente istorice din județul Alba
Biserici cu hramul Sfânta Maria
Biserici din județul Alba
Biserici greco-catolice din România


O Haas VF-22 é o modelo de carro de corrida construído pela equipe Haas F1 Team para a disputa do Campeonato Mundial de Fórmula 1 de 2022, pilotado por Kevin Magnussen e Mick Schumacher.

Carros de Fórmula 1 da Haas

Haas VF-22


Les lignes de bus ETUSA de 200 à 299 constituent une série de lignes que l'Entreprise de transport urbain et suburbain d'Alger exploite à Alger et dans sa banlieue.

Lignes 200 à 299

Lignes 210 à 219
Ces lignes ont été mises en place en 2021 pour faire face à la demande croissante dans le secteur de la ville nouvelle de Sidi Abdellah.

Provenance des données
Les données sur les numéros de lignes et les trajets de celles-ci proviennent des plans de lignes de l'ETUSA et de l'AOTU-A.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Transport à Alger

Lien externe
 Site web de l'ETUSA

Alger

Lignes de bus ETUSA de 200 à 299


Agaricales (Lucien Marcus Underwood, 1899) din încrengătura Basidiomycota, în clasa Agaricomycetes și subclasa Agaricomycetidae este cel mai mare ordin de ciuperci cu global 33 de familii recente, 413 genuri, și 13.200 de specii, împreună cu șase genuri dispărute, cunoscute doar din fosile. În acest ordin a cărui specii au însușiri preponderent saprofite și /sau parazitare, se găsesc unele foarte gustoase, între altele Agaricus campestris, Amanita caesarea, Calvatia gigantea sau Clitopilus prunulus, dar de asemea unele letale, ca de exemplu Amanita phalloides, Cortinarius orellanus, Inocybe erubescens sau Galerina marginata.

Istoric

Genul de diversificare cea mai veche (între 178 și 139 milioane de ani), începând din timpul perioadei geologice în Jurasic este Agaricus. Mai multe alte genuri sunt cunoscute deja din Cretacicul timpuriu de acum 113 milioane de ani, în diferență, genul Boletus, de exemplu, a apărut de abia între 44 și 34 milioane de ani în urmă.

Ordinul a fost determinat de botanistul și micologul american Lucien Marcus Underwood (1853-1907) în lucrarea sa Moulds, mildews and mushrooms din 1899.  Dar istoria este parțial mai veche, parțial mai nouă.

Mai întâi, renumitul savant suedez Elias Magnus Fries a alocat aproape toate ciupercile cărnoase genului Agaricus în familia Agaricaceae, împărțind genul devenit astfel foarte mare în triburi numeroase, unele dintre ele încă existând ca un gen comun în zilele noastre. Mai târziu a ridicat unele dintre aceste triburi la nivel generic. Fries a bazat clasificarea lui pe caractere macroscopice ale corpurilor fructifere, în special pe culoarea de imprimare a sporilor. Toate cunoașterile sale referitoare, cu care a sancționat nomenclatura binară a lui Carl von Linné și pentru ciuperci, le-a publicat în cele trei volume ale operei sale Systema mycologicum între anii 1821 și 1829.
În ultima jumătate a secolului al XIX-lea, s-a dovedit prin studii microscopice, că mai multe dintre grupările lui Fries au fost incorecte. De acea, micologi cunoscuți, au transferat multe soiuri la familii noi create, în primul rând Paul Kummer (Clitocybe, Entoloma, Hebeloma, Hygrocybe, Tricholoma ș. a.), dar și  Lucien Quélet (Panaeolus, Psathyrella ș. a.) sau Friedrich Staude (Armillaria). Mai multe alte genuri au fost orânduite în noi familii de ciuperci de micologul francez Narcisse Théophile Patouillard (între altele Lacrymaria, Leucocoprinus și Melanoleuca). Pe această bază nouă, Underwood a definit în sfârșit ordinul Agaricales.

Studii filogenetice moleculare au demonstrat că speciile ale ordinului Agaricales s-au evoluat de la un strămoș comun, fiind în aserțiune aproximativ echivalente cu Agaricales sensu stricto ale lui Rolf Singer. Un studiu recent (2006), realizat de Brandon Matheny și colegii săi, a folosit secvențe de acid nucleic, reprezentând șase regiuni genetice din 238 specii în 146 genuri, pentru a explora gruparea filogenetică în Agaricales. Analiza a arătat că majoritatea speciilor testate pot fi grupate în șase clade (vezi mai jos). Prin aceste studii s-a dovedit de asemenea, că Paxillus involutus și Hygrophoropsis aurantiaca prezintă o afinitate mult mai strânsă cu familia Boletaceae în ordinul Boletales, iar alte ciuperci destul de distinctive, ca de exemplu Bovista, Calvatia și Lycoperdon cele de genul Typhula și chiar Fistulina hepatica s-au dovedit recent ca aferente ordinului Agaricales.

Descriere
Structura cea mai complexă a basidio-carpului se întâlnește la ciupercile din ordinul "Agaricales", care au carpoforul format din pălărie și picior sau sunt sesile, prezentând în un caz (Fistulina hepatica) chiar tuburi.

 Corpul fructifer: Pălăria poate avea dimensiuni diferite, de la câțiva mm până la 50 cm, în raport de specie. Forma, culoarea, aspectul și marginea pălăriei constituie criterii care servesc la determinarea speciilor cu lamele. Piciorul acestor ciuperci au forme, dimensiuni și culori foarte variate. Inserția piciorului la pălărie poate fi diferită (centrală, marginală, excentrică). Unele specii au un corp fructifer sesil (fără picior). La unele soiuri, pălăria este acoperită de solzi, iar piciorul este învelit, parțial, de o volvă. Solzii de pe pălărie și volva provin dintr-o membrană denumită velum universale (văl universal). De asemenea, tija poartă nu rar un inel mai mult sau mai puțin bătător la ochi și o cortină pe marginea pălăriei, care provin dintr-o membrană denumită velum partiale (văl parțial). Inițial, această membrană protejează regiunea himenală. Pălăria este formată din cuticulă, carne (tramă) și regiunea himenală (himenofor). Cuticula are o structură diferită de cea a tramei, în raport de specie. Bovista, Calvatia și Lycoperdon formează o peridie (înveliș al corpului de fructificație la unele ciuperci) dublă sau simplă.
 Regiunea himenală : Organizarea cea mai complexă a regiunii fertile (himenale) se întâlnește la ciupercile Agaricales. Regiunea himenală produce basidii cu  de obicei 4, mai rar 2 basidiospori care pârguiesc exogen. La majoritatea acestor ciuperci, formațiunile denumite "himenofori" se prezintă sub formă de lamele dispuse radiar cu o muchie și două fețe (dar și sub forma de pori, ca de exemplu la Fistulina hepatica) care realizează o suprafață fertilă mare. La majoritatea bureților evoluați, în regiunea fertilă se diferențiază un strat de celule, situat pe suprafața himenoforului, numit strat himenal, iar la  unele, această regiune fertilă este netedă. Mai departe poartă elemente sterile (cestoide).
 Carnea: este partea fundamentală a ciupercii și prezintă caractere morfologice (culoare, gust, miros, consistență și altele) importante pentru determinarea speciilor. Se găsesc în pălărie, dar și în picior, când acesta există.

Sistematică (selecție)
În următor sunt enumerate familii din ordinul Agaricales precum câteva genuri. Datorită mărimii ordinului, familiile au mai fost alocate în 6 clade Agaricoidae, Hygrophoroidae, Marasmioidae, Plicaturopsidoide, Pluteoidae și Tricholomatoidae.

Genuri nealocate
Mai multe genuri n-au putut fi alocate până în prezent (2019) și sunt, cum se spune, incertae sedis: Brunneocorticium  Sheng H.Wu (2007) , Cheilophlebium  Opiz & Gintl (1856) , Cleistocybe  Ammirati, A.D.Parker & Matheny (2007) , Cribrospora  Pacioni & P.Fantini (2000) , Disporotrichum (teleomorfă, anamorfotică și halomorfă) Stalpers (1984) , Hemistropharia Jacobsson & E. Larss. (2007) , Mesophelliopsis  Bat. & A.F.Vital (1957) , Panaeolina  Maire (1933) , Panaeolus  (Fr.) Quél. (1872) , Phlebophyllum  R.Heim (1969) , Plicatura  Peck (1872) , Sedecula  Zeller (1941) , Setchelliogaster  Pouzar (1958)  și Trichocybe Vizzini (2010) .

Familii ale ordinului în imagini (selecție)

Note

Bibiliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ernst Albert Gäumann: "Vergleichende Morphologie der Pilze", Editura Gustav Fischer, Jena 1926
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983
 Linus Zeitlmayr: "Knaurs Pilzbuch", Editura Droemer Knaur, München-Zürich 1976, ISBN 3-426-00312-0

Legături externe

Agaricales
Ciuperci parazite
Ciuperci saprofite
1899 în știință

Agaricales


أسعد بواب ممثل مغربي من مواليد 31 يوليو 1980 بفرنسا شاب سطع نجمه في الفيلم ماروك الذي لعب فيه رجلا ملتزما يمنع أخته من الارتباط بيهودي، كما شارك سنة 2007 في فيلم كل ماتريده لولا ، وفيلمي رشيد بوشارب: أنديجان سنة 2006 وخارج القانون سنة 2010.

روابط إضافية

مراجع

ممثلون من الرابات
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الرباط
خريجو ثانوية ديكارت (الرباط)
فرنسيون من أصل مغربي
ممثلو أفلام مغاربة
ممثلو تلفزيون مغاربة
ممثلون مغاربة في القرن 21
ممثلون وممثلات مغاربة
مواليد 1400 هـ
مواليد 1980
مواليد في المغرب

أسعد بواب


Hyperoglyphe macrophthalma  es una especie de pez perciforme de la familia Centrolophidae.

Morfología
Por lo general no supera los 57 cm de longitud estándar (sin incluir la aleta caudal).

Hábitat
Su hábitat natural es pelágico oceánico, en zonas de clima subtropical.

Distribución geográfica
Se encuentra en el sudoeste del océano Atlántico: costa de Río de Janeiro (Brasil).

Referencias

Bibliografía

Obras generales

Enlaces externos

Peces del océano Atlántico suroccidental
macrophthalma
Peces marinos endémicos de Brasil

Hyperoglyphe macrophthalma


Listi yfir vegamálastjóra snýr að þeim  sem hafa verið skipaðir vegamálastjórar Vegagerðarinnar frá sköpun titilsins árið 1918.

Listinn

Samgöngur á Íslandi
Listar tengdir Íslandi

Listi yfir vegamálastjóra


طلاب هيمه-يوري  وتسمى أحيانا «فيلق ليلي» في اللغة الإنكليزية، كانت مجموعة من طالبات من إحدى المدارس الثانوية شكلة وحدة لتمريض الجيش الياباني الإمبراطوري خلال معركة أوكيناوا عام 1945. تكونت المجموعة من 222 طالبا و18 مدرسا من مدرسة أوكيناوا داي-إيتشي النسوية الثانوية سابقا، ومدرسة أوكيناوا شينهان النسوية تم تعبئتها من قبل الجيش الياباني في 23 مارس 1945. اعتقد كثير من طلاب هيمه-يوري أنه باستطاعة الجيش الياباني هزيمة الأميركيين في غضون أيام، وبالتالي قاموا بإحضار مختلف اللوازم المدرسية للدراسة والاستعداد للعودة إلى صفوف الدراسة.

خلال المعركة الطويلة التي دامت ما يقرب من 3 أشهر، كان طلاب هيمه-يوري على الخطوط الأمامية، ينفذون العمليات الجراحية. قرب نهاية معركة أوكيناوا، كان العديد منهم يعيشون في كهوف مظلمة مليئة بعدد لا يحصى من الجرحى والقتلى من الجنود. في يوم 18 يونيو 1945، تم حل المجموعة فجأة؛ وصرح لهم قائدهم العسكري بالتالي «اعتمدوا على أنفسكم من الآن». حتى ل المجموعة كان 19 من الطلاب فقط قد لقوا مصرعهم، ولكن في الصباح الباكر من يوم 19 يونيو، كان الكثير منهم لقوا مصرعهم خلال هجوم شنته القوات الأمريكية على مأوى إيبارا الجراحي الثالث.في الأسبوع الذي عقب أمر حل المجموعة كان حوالي 80 ٪ من الفتيات ومعلميهم قد لقوا نحبهم. أما الناجون فقاموا بالانتحار بطرق مختلفة بسبب مخاوف من الاغتصاب على أيدي الجنود الأميركيين.حيث ألقى بعضهم بنفسه من فوق المنحدرات في حين أن البعض الآخر قتلوا أنفسهم بقنابل يدوية. أقيم نصب هيمه-يوري في 7 أبريل 1946 تخليدا لذكرى الذين لقوا حتفهم من تلك المجموعة. وقد ساعد الكثير من الذين نجوا في بناء ومواصلة الحفاظ على هذا النصب.

اقرأ أيضا
 معركة أوكيناوا

مراجع

وصلات خارجية
 متحف هيمه-يوري للسلام
 هيمه-يوري غاكوتوتاي

المرأة في الحرب العالمية الثانية
اليابان في الحرب العالمية الثانية
إتومان (أوكيناوا)
طلاب
عسكرية اليابان
مجندون أطفال في الحرب العالمية الثانية
مسرح عمليات المحيط الهادئ في الحرب العالمية الثانية
معارك الحرب العالمية الثانية
معركة أوكيناوا
وحدات وتشكيلات عسكرية في الحرب العالمية الثانية
يابانيات في الحرب

طلاب هيمه-يوري


The Tyndale Monument is a tower built on a hill at North Nibley, Gloucestershire, England. It was built in honour of William Tyndale, an early translator of the New Testament into English, who was born nearby. It is a Grade II* listed building.

The tower was constructed in 1866 and is 111 ft (34 m) tall. It is possible to enter and climb up a spiral staircase composed of 121 steps to the top of the tower. The hill it is on allows a wide range of views, especially looking down to the River Severn. A nearby topograph points to some other landmarks visible. The hill on which the monument stands is quite steep. The path follows a rough fairly steep bridleway which is part of the Cotswold Way. The tower itself is surrounded by fencing and has floodlights that light up the tower at night. The stairway has automatic lighting. The Cotswold Way long-distance footpath passes the foot of the monument, and then descends the hill into North Nibley.

The door to the tower is open most of the time for free access to a staircase which takes you to the top. Locally, it is commonly called Nibley Monument rather than its official name. The hill is called Nibley Knoll or Nibley Knob.

There is a commemorative plaque on the front of the tower. The text engraved on it reads:

ERECTED A.D. 1866
IN GRATEFUL REMEMBRANCE OF
WILLIAM TYNDALE
TRANSLATOR OF THE ENGLISH BIBLE
WHO FIRST CAUSED THE NEW TESTAMENT
TO BE PRINTED IN THE MOTHER TONGUE
OF HIS COUNTRYMEN
BORN NEAR THIS SPOT HE SUFFERED
MARTYRDOM AT VILVORDEN IN
FLANDERS ON OCT 6 1536

The monument is a landmark that can be seen even in places as far as Bristol, which is over 20 miles away. In the town of Thornbury there is a street called Tyndale View where the tower can be seen from approximately 10 miles away.

Further down the Cotswold Edge, at Hawkesbury, is the Somerset Monument, erected in 1846, and the design of the Tyndale tower has features in common with this.

In October 2019 protesters from Extinction Rebellion used the monument to display a protest banner.

References

External links

Official website
North Nibley website
Illustrated London News, November 17th 1866 - Monument opening announcement

Monuments and memorials in Gloucestershire
Buildings and structures completed in 1866
Towers in Gloucestershire
1866 establishments in England
Grade II* listed buildings in Gloucestershire

Tyndale Monument


José Maria da Piedade de Lancastre Silveira Castelo Branco de Almeida Sá e Meneses (Lisboa, 7 de febrero de 1784-Londres, 11 de febrero de 1827), fue el IV marqués de Abrantes.

Estuvo con su padre, el III marqués de Abrantes en la comisión portuguesa en Bayona (Francia) donde estuvo prisionero. Partidario y último valido de Miguel I de Portugal se le hizo responsable del asesinato del marqués de Loulé en 1824 ayudado por su lacayo Leonardo. El marqués, para evitar la cárcel, huyó a Italia en 1826. Creyendo que estaba incluido en la amnistía promulgada por Pedro IV de Portugal intentó volver a Lisboa pero el ministerio no le dejó desembarcar. Huyó a Londres donde murió, supuestamente envenenado.

Matrimonio y descendencia
Se casó en 1806 con Helena de Vasconcelos, hija del marqués de Castelo Melhor. Con ella tuvo los siguientes hijos:
 Maria de Lancastre (1812), muerta al poco de nacer.
 Maria Joana de Lancastre e Tavora (1815-1869).
 Pedro José Maria da Piedade de Alcântara Xavier de Lencastre (1816-1847), V marqués de Abrantes.
 Helena Maria da Piedade de Lancastre (1818-1889), condesa de Murça consorte.
 José Maria da Piedade de Lancastre e Tavora (1819-1870), conde de Portimão

Referencias

Nacidos en Lisboa
Nobles de Portugal del siglo XIX
Fallecidos en Londres


Nancy Reagan (6. júlí 1921 – 6. mars 2016), fædd undir nafninu Anne Frances Robbins, var bandarísk athafnakona, leikkona og stjórnmálakona. Sem eiginkona Ronalds Reagan, 40. forseta Bandaríkjanna, var hún forsetafrú Bandaríkjanna frá 1981 til 1989.

Líkt og eiginmaður sinn var Nancy Reagan leikari og lék í tólf kvikmyndum undir nafninu Nancy Davis.

Æviágrip
Anne Frances Robbins, kölluð Nancy, var einkadóttir Kenneths Seymour Robbins (1894-1972) og leikkonunnar Edith Luckett (1888-1987). Þegar Nancy var átta ára gömul giftist móðir hennar í annað sinn, taugaskurðlækninum Loyal Davis (1896-1982), sem ættleiddi Nancy sex árum síðar. Nancy tók upp ættarnafn hans og var þaðan af kölluð Nancy Davis.

Árið 1951, á meðan Nancy var vinnandi sem leikkona, kynntist hún Ronald Reagan, sem var þá forseti stéttarfélags bandarískra kvikmyndaleikara, Screen Actors Guild. Þau giftust næsta ár við einfalda athöfn í lítilli kirkju í San Fernando-dalnum í Los Angeles. Hún sagði síðar: "Líf mitt hófst fyrir alvöru þegar ég giftist manninum mínum." Þau eignuðust dótturina Patriciu Ann Reagan þann 21. október 1952, sem síðar varð vinsæll rithöfundur undir nafninu Patti Davis, og soninn Ronald Prescott Reagan þann 20. maí 1958. Nancy varð jafnframt stjúpmóðir Maureen og Michaels, barna Ronalds Reagan úr fyrra hjónabandi hans með leikkonunni Jane Wyman.

Nancy og Ronald voru talin mjög náin hjón og Nancy gaf eiginmanni sínum stundum ráð við tilnefningar á ráðgjöfum. Hún hvatti hann einnig til að beita sér fyrir þíðu í samskiptum austurs og vesturs og sagði: "Heimurinn er of lítill til þess að stórveldin tvö eigi í slæmu sambandi." Í september árið 1984, þegar sovéski utanríkisráðherrann Andrej Gromyko hlaut áheyrn hjá Bandaríkjaforseta í Sporöskjuskrifstofunni, hvatti hún Gromyko til þess að ræða við sig í Rauða salnum í Hvíta húsinu á hverju kvöldi. Hann á að hafa sagt við hana: "Hvíslaðu friður í eyra manns þíns á hverju kvöldi." Hún á að hafa svarað: "Ég hvísla það líka í þitt eyra." Hún átti einnig hlut að máli þegar Ronald Reagan fundaði með sovéska leiðtoganum Míkhaíl Gorbatsjov í Genf í nóvember 1985, þar sem kynni leiðtoganna gerði ríkjunum tveimur kleift að semja um afkjarnavopnum á fjórum leiðtogafundum..

Eftir seinna kjörtímabil eiginmanns síns birti Nancy Reagan æviminningar sínar undir titlinum Ég á leikinn (e. My Turn).

Á síðustu æviárum sínum bjó Nancy Reagan í Ben Air í Los Angeles. Hún bjó þar með eiginmanni sínum þar til hann lést árið 2004 úr Alzheimer-sjúkdómi. Árið 2005 var hún lögð inn á spítala í stuttan tíma þegar hún rann og datt í hótelherbergi sínu í London, þar sem hún var komin til að heimsækja Margaret Thatcher og Karl Bretaprins.

Þann 2. janúar 2007 aðstoðaði Nancy Reagan við skipulagningu útfarar Geralds Ford, sem hafði verið viðstaddur útför eiginmanns hennar þremur árum fyrr. Þann 3. maí sama ár var hún viðstödd ásamt Arnold Schwarzenegger, fylkisstjóra Kaliforníu, á fundi ásamt frambjóðendum í forvali Repúblikanaflokksins fyrir forsetakosningarnar 2008.

Nancy Reagan lést árið 2016, þá 94 ára gömul. Hún var þriðja langlífasta forsetafrú í sögu Bandaríkjanna, á eftir Bess Truman (látin 97 ára að aldri) og Rosalynn Carter. Útför hennar fór fram þann 11. mars 2016 við forsetabókasafn Ronalds Reagan í Simi Valley í Kaliforníu í viðurvist fjölda fólks úr kvikmyndaiðnaðinum, sjónvarpi og stjórnmálum. Hún var grafin við hlið eiginmanns síns á lóð bókasafnsins.

Tilvísanir

Bandarískir leikarar
Forsetafrúr Bandaríkjanna

Nancy Reagan


Ebu Gureyb Cezaevi işkenceleri, Irak Savaşı'nın ilk yıllarında, Birleşik Devletler Ordusu ve Merkezi İstihbarat Teşkilatı personellerinin Irak'taki Ebu Gureyb Cezaevi'nde tutuklulara fiziksel, cinsel, tecavüz, sodomi ve cinayet gibi bir dizi insan haklarını çiğneyecek türden işkenceler gerçekleştirmesi olayıdır. İşkencecilerin, ABD'deki bazı muhafazakâr medya kurumlarından destek almasına rağmen, istismarlar, CBS News'in, Nisan 2004'te işkence anlarına ait fotoğrafları yayımlanmasıyla kamuoyunun dikkatini çekti ve olaylar hem ABD'de, hem küresel kamuoyu'nda kınandı.

George W. Bush yönetimi, Ebu Gureyb'deki istismarların izole olaylar olduğunu ve ABD politikasının göstergesi olmadığını ileri sürdü. Bu iddiaya karşı tepki gösteren Kızılhaç, Uluslararası Af Örgütü ve İnsan Hakları İzleme Örgütü gibi örgütler, sadece Ebu Gureyb'de değil; Irak'ın genelinde, Afganistan'da ve Guantanamo'da Birleşik Devletler Ordusu'nun, düşman askerlerine benzer işkenceler ve acımasız muameleler uyguladığını ileri sürdüler.

Halk arasında İşkence Notları olarak bilinen belgeler olaylardan birkaç yıl sonra ortaya çıktı. Amerika Birleşik Devletleri Adalet Bakanlığı tarafından, 2003 Irak işgalinden kısa bir süre önce hazırlanan bu belgeler, yabancı tutukluların bazı geliştirilmiş sorgulama tekniklerini (genellikle işkenceyi içerecek şekilde) onayladı.

Irak'taki işkencelerin anlatıldığı kamuoyundan gizlenen 53 sayfalık bir raporda Ebu Gureyb'den çıkan resimlerin ardından bu rapordan kimi bölümler de Amerikan basınında yer almış, buna göre, "sadistçe, kaba ve gayri ahlaki" diye tanımlanan çok sayıda işkence örneği anlatılırken, "Iraklı esirlere sopalar ve farklı aletlerle tecavüz edildiği, çırılçıplak soyuldukları, kadın çamaşırları giymeye zorlandıkları, günlerce su ve tuvalet bulunmayan hücrelerde tutuldukları ve sürekli olarak dövüldükleri" dile getirilmiştir.

Olayların ortaya çıkmasından sonra Amerikalı çavuş Charles Graner askeri mahkemede yargılayarak suçlu bulmuşlardır.

Ebu Gureyb'ten sorumlu general J. Kaprinski, Ebu Gureyb Cezaevi'nin askeri istihbarat tarafından yönetildiğini, taciz ve kötü muamelenin fiilen resmî politika olduğunu ve sorgulamalara CIA ajanlarının da katıldığını belirtmiştir.

Askerler tarafından çekilen ve daha sonra montajlanarak DVD haline getirilen görüntüler, 'Palm Beach Post' gazetesinin internet sitesinde yayınlanmıştır.

Ayrıca bakınız

 Bagram Cezaevi işkenceleri

Dış bağlantılar
 Irak hapishaneleri: Ebu Gureyb'in laneti

Kaynakça

Amerika Birleşik Devletleri'nin işlediği savaş suçları

Ebu Gureyb Cezaevi işkenceleri


Estisk Wikipedia blev lanceret 24. august 2002.

Kilder

Eksterne henvisninger

Wikipedia efter sprog
Etableret i 2002
Estisk sprog

Estisk Wikipedia


20513 Lazio este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
20513 Lazio este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Campo Catino de Franco Mallia și Gianluca Masi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,56 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 2,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 20001-21000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

20513 Lazio


Pierre Trahard (* 2. Februar 1887 in Orléans; † 30. Oktober 1986 in Dijon) war ein französischer Autor, Dichter, Romanist und Literaturwissenschaftler.

Leben und Werk

Trahard habilitierte sich 1924 mit den beiden Thèses La jeunesse de Prosper Mérimée (1803-1834). Essai sur sa formation intellectuelle et sur ses premiers ouvrages (2 Bde., Paris 1925) und Une revue oubliée. La Revue poétique du XIXe siècle, 1835 (Paris 1925, Genf 1978) und wurde Professor für französische Literaturgeschichte an der Universität Dijon.

Weitere Werke

Prosper Mérimée et l'art de la nouvelle, Paris 1923, 1941, 1952
Le romantisme défini par "Le Globe, Paris 1924
Prosper Mérimée de 1834 à 1853, Paris 1928
(mit Pierre Josserand) Bibliographie des oeuvres de Prosper Mérimée, Paris 1929, New York 1971
La vieillesse de Prosper Mérimée (1854-1870), Paris 1930
Les maîtres de la sensibilité française au XVIIIe siècle (1715-1789), 4 Bde., Paris 1931-1933, Genf 1967 (I. Marivaux. L'abbé Prévost. Le Théâtre de Voltaire; II. Nivelle de La Chaussée. Vauvenargues. Diderot. Duclos; III. Jean-Jacques Rousseau; IV. Choderlos de Laclos. Bernardin de Saint-Pierre. Rétif de La Bretonne)
La sensibilité révolutionnaire 1789-1794, Paris 1936, Genf 1967
Le Mystère poétique, Paris 1940,1970
L'art de Colette, Paris 1941, Genf 1971
En Côte d'Or au hasard de la promenade. Texte de Pierre Trahard. 24 peintures de Pierrette Servadei. Lettre-préface de Paul Valéry. Introduction de Jacqueline Bouchot-Saupigne, Dijon 1945
La vie intérieure, Paris 1947
Entretiens sur l'esprit français, Paris 1952
L'art de Marcel Proust, Paris 1953
« La porte étroite » d'André Gide. Etude et analyse, Paris 1968
Essai critique sur Baudelaire poète, Paris 1973
Henri-Frédéric Amiel juge de l'esprit français, Paris 1978

Herausgabe

(mit Edouard Champion) Oeuvres complètes de Prosper Mérimée, 12 Bde., Paris 1927-1933
Prosper Mérimée, Lettres à la duchesse de Castiglione-Colonna, Paris 1938
(mit Georges Connes) Prosper Mérimée, Lettres à Fanny Lagden. Texte anglais et traduction publiés d'après le manuscrit original appartenant à Édouard Champion, Paris 1938, 1941, 1960
Prosper Mérimée, Nouvelles choisies et extraits, Paris 1939
Bernardin de Saint-Pierre, Paul et Virginie, Paris 1958, 1964, 1970, 1976; (mit É. Guitton) 1989
Dieu était avec eux: "Gott mit uns". Récits de guerre 1914-1918 et 1940-1945, Paris 1977

Romane

Celestin Percheron. Roman, Paris 1938
Berli-Berlot. Roman, Paris 1941
L'Eveil. Roman, Paris 1942
Tartagaz, soldat. Roman, Paris 1943
Crève-la-mort. Roman, Paris 1944
Césarion. Satire, Paris 1965 (über De Gaulle)

Gedichte

Le Cycle des chimères. Poèmes, Paris 1929
Les Jours sans ombre. Poèmes, Paris 1933
Privilèges. Poèmes, Paris 1939
Le Poème de Madinina, Paris 1946
Chants de nous-mêmes, Paris 1956
Visages. Poèmes, Paris 1972

Weblinks

Romanist
Hochschullehrer (Universität von Burgund)
Franzose
Geboren 1887
Gestorben 1986
Mann

Pierre Trahard


Nummer-et hits i Norge i 1997 er en liste over de singler der lå nummer et på den norske singlehitliste i 1997. Den var udarbejdet af International Federation of the Phonographic Industry og Nielsen Soundscan, og blev udgivet af VG-lista.

Historie

Referencer

Se også
 Musik i 1997

1997
Musik i 1997

Nummer-et hits i Norge i 1997


Circaetinae is a bird of prey subfamily which consists of a group of medium to large broad-winged species. These are mainly birds which specialise in feeding on snakes and other reptiles, which is the reason most are referred to as "snake-eagles" or "serpent-eagles". The exceptions are the bateleur, a more generalised hunter, and the Philippine eagle, which preys on mammals and birds.

All but one of the subfamily are restricted to warmer parts of the Old World: Spilornis and Pithecophaga in south Asia, the others in Africa. The short-toed eagle Circaetus gallicus migrates between temperate Eurasia and Africa, as well as being resident in India.

They have hooked beaks for tearing flesh from their prey, strong legs and powerful talons. They also have extremely keen eyesight to enable them to spot potential prey from a distance.

Species
The following taxonomy is based on the International Ornithological Congress.

Notes

Bird subfamilies
Eagles
Accipitridae

Circaetinae


Bark, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Segeberg iline bağlı bir yerleşim yeri. 20,44 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 984 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Hartmut Faber tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-leezen.de

Kaynakça

Segeberg iline bağlı yerleşim birimleri

Bark


Tajni vrt (dan. Den hemmelige Have) je skladba danskog skladatelja Frederika Maglea iz 2019. godine. Skladba je napisana za istoimenu umjetničku instalaciju u Rigshospitaletu (Nacionalnoj ili Kraljevskoj bolnici) u Kopenhagenu.

Svugdje u svijetu, zbog sprječavanja eventualnog zračenja okolice, radiološki odjeli ukopani su duboko u zemlju, u posebno opremljenim podrumima (bunkerima). Na radiološki odjel Rigshospitaleta u Kopenhagenu na zračenje dnevno dolazi oko 250 pacijenata oboljelih od raka. Troje umjetnika sudjelovalo je u projektu oplemenjivanja prostora tog odjela:
 Maria Dubin - oslikavanje i dizajn
 Kim Borch - svjetlosni efekti
 Frederik Magle - glazba

Inspiracija djela je arapski ili talijanski dvorišni vrt (patio) u kome vladaju ljepota, mir i sigurnost. Instalacija "Tajni vrt" službeno je otvorena 12. travnja 2019. godine.

Magleova skladba potpuno se uklapa u ambijent. Mirna, konteplativna glazba s povremenim kratkim isticanjem pojedinih glazbala (flauta, klarinet, oboa, horna, violina) dočarava zvuke otvorenog vrta.

Skladba, koja se preko zvučnika izvodi u bolnici, snimljena je 1. ožujka 2019. godine u Nišu. Simfonijski orkestar Fakulteta umjetnosti u Nišu uz pridodane članove Niškog simfonijskog orkestra vodila je maestra Milena Injac, a snimanju je nazočio i skladatelj. Na svjetskoj premijeri, odnosno prvom javnom izvođenju 10. svibnja 2019. godine u Nišu maestra Injac vodila je Niški simfonijski orkestar. Gosti na premijeri bili su slikarica Maria Dubin i skladatelj Frederik Magle.

Izvori
 Blog Frederika Maglea o nastanku skladbe "Tajni vrt"  (objavljeno: 12. travnja 2019., pristupljeno 18. studenoga 2019.)
 "Rigshospitalet uvodi umjetničko djelo za obolele od raka", Rigshospitalet indvier kunstværk til kræftpatienter, službena stranica Rigshospitaleta u Kopenhagenu, www.rigshospitalet.dk  (objavljeno: 12. travnja 2019., pristupljeno 17. studenoga 2019.)
 Programski vodič za koncert od 10. svibnja 2019.  (pristupljeno 17. studenoga 2019.) - Arhivirana stranica programskog vodiča, web.archive.org (arhivirano: 13. srpnja 2019., pristupljeno: 19. studenoga 2019.)

Vanjske poveznice

 Službena snimka skladbe "Tajni vrt" iz Koncertno-izložbenog prostora Fakulteta umetnosti u Nišu, www.youtube.com (objavljeno: 12 travnja 2019., pristupljeno: 17. studenoga 2019.)

Danska glazba

Tajni vrt


ස්වකීය ප්‍රදේශ ජාලයක් ( En=Personal area network) යනු පරිඝණක උපාංග , දුරකථන සහ පුද්ගල සංඛ්‍යාංක උදවු කරුවන් ඇතුලත් සන්නිවේදනය සඳහා භාවිතා කරන, පුද්ගලයකුට ඉතාමත් සමීප පරිඝණක ජාල ගතකරණයකි. මෙම උපාංග සමහර විට පුද්ගලයාට අයිති වීම හෝ නොවීම සිදු විය හැකිය.ස්වකීය ප්‍රදේශ ජාල ගත කරණයෙහි දුර සාමාන්‍යයෙන් මීටර් කිහිපයක් දක්වා වේ.පුද්ගල ප්‍රදේශ ජාල ගත කරණය, පුද්ගල උපකරණ, ඒවා අතර සන්නිවේදනයකිරීම සඳහා (ජලයේ ඇති උපකරණ අතර සන්නිවේදනය )හෝ ඉහල තත්වයේ ජාල සහ අන්තර්ජාලය සමඟ සම්බන්ද විම සඳහා යොදා ගත කළ හැකිය.

ස්වකීය ප්‍රදේශ ජාල ගත කිරීම සමහරවිට USB ,FireWire යනාදී රැහැන් සහිත computer bus සමඟ ඇත. රැහැන් රහිත ස්වකීය ප්‍රදේශ ජාල සඳහා IrDA, Bluetooth, UWB, Z-Wave and ZigBee. යනාදී රැහැන් රහිත තක්ෂණය යොදා ගැනීමේ හැකියාවක් පවතී.

තාක්ෂණය
මෙම ලිපිය මෙහි මුල් පර්යේෂණ පිටපතෙහි ද අඩංගු විය හැකිය. කරුණාකර එය සාදන ලද හිමිකම් සහ යොමුව එකතු කිරීම සථ්‍යාපනය කරමින් දියුණු කරන්න. මෙහි ඇත්තේ මුල් පිටපතෙහි අඩංගු ප්‍රකාශන පමණක් වන අතර සමහර ඒවා ඉවත්කර ඇත. ඇඩි විස්තර ආමන්ත්‍රණ පිටුවෙහි අන්තර් ගත විය හැකිය. සැප්තැම්බර් -2007

බ්ලු ටූත් ස්වකීය ප්‍රදේශ ජාලයක ක්‍රියාකාරී උපකරණ 8 ක් දක්වා master, slave සම්බන්ඳතාවයන් සහිතව තනා තිබේ, එය piconet ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ.(ඉතා විශාල උපකරණ ප්‍රමානයක් "parked"ආකාරයට එකිනෙකට සම්බන්ඳ කිරීමට හැකිය ) piconet හි මුල්ම බ්ලු ටූත් උපකරණය master ආකාරයට සහ අනෙකුත් සියළු උපකරණ slave ආකාරයට master උපකරණය සමඟ තොරතුරු හුවමාරු කරයි.piconet එක සාමාන්‍යයෙන් මීටර් 10 පමණ වුවත් එය ආදර්ශීය හේතූන් නිසා මීටර් 100 දක්වා වැඩි කල හැකිය.

මෑත කාලීන නව්‍යතා ලෙස නියම ආකාරයෙන් නිපදවා ඇති මෙම උපකරණය සඳහා දැනට ඇති පරාස බොහෝ සෙයින් ඉක්මවා යෑම සඳහා බ්ලු ටූත් ඇන්ටනා ඉඩ ලබා දේ."flexilis" ලෙස හඳුන්වන පරිඝනක අනවසරයෙන් භාවිතා කරන්නන් කණ්ඩායමක් DEF CON 12 හිදී සාර්ථක ලෙස බ්ලු ටූත් උපකරණ දෙකක් සැතපුම් භාගයක් දුරින් එකිනෙක සම්බන්ධ කරතිබෙනවා.ඔවුන් ඉඩ ඇති සහ Yagi Antena සහිත ඇන්ටනාවක් භාවිත කළා, මේ සියල්ල රයිපල් අල්ලුවකට සම්බන්ඳ කර තිබෙනවා. ඇන්ටනාවේ කේබලය පරිඝණකයේ බ්ලුටූත් කාඩ් පතට අමුණා ඇත. පසු කාලීනව මෙය The BlueSniper ලෙස නම් කර ඇත.

අනෙක් ස්වකීය ප්‍රදේශ ජාල කරණය වන්නේSkinplex ය. මිනිස් සමට ආසන්න ක්ෂේත්‍රයක් හරහා සම්ප්‍රේෂණය කරයි. මිනිස් සිරුරේ සිට මීටර් 1ක් දක්වා ආවරනය කර ගැනීමට සහ අදහස් හුවමාරු කර ගැනීමට Skinplex ට හැකියාව ඇත. මෙය දොරවල් ඇරීම හා වැසීම පාලනය කිරීම සඳහා සහ කාර් වල වෙනස් කල හැකි වහලයන්හිර වීම වැලැක්වීමට දැනටමත් යොදා ගනී.

රැහැන් රහිත ස්වකීය ප්‍රදේශ ජාලය.
රැහැන් රහිත ස්වකීය ප්‍රදේශ ජාල යනු ස්වකීය ප්‍රදේශ ජාලයකි.මෙය පුද්ගලයකු වැඩ කරන ප්‍රදේශය වටා ඇති උපකරණ එකිනෙක සම්බන්ධ කර ඇති මධ්‍යස්ථානයක ජාලයක් ලෙස හැඳින් වේ.ඒවා රැහැන් රහිත සම්බන්ධතා වේ.රැහැන් රහිත පුද්ගල ප්‍රදේශ ජාලයක් මීටර් 10 ක් පමණ ඇතුලත සාර්ථකව සන්නිවේදනය කිරීමට සමහර තාක්ෂණයන් යොදා ගනී.වෙනත් ලෙස සඳහන් කරන්නේ නම් ඉතා කුඩා පරාසයක් තුල සාදන ජාලයකි. බ්ලු ටූත් යනු එවැනි ඓ IEEE 802.15 සම්මත තත්වයට අනුව භාවිතා කරන තාක්ෂණයකි.

මිනිසුන්ට ඔවුන්ගේ ලියන මේසය මත හෝ කුඩා දුර ප්‍රදේශයකට උපකරණ ගෙන යාමට අවශ්‍ය උණා, රැහැන් රහිත ස්වකීය ප්‍රදේශ ජාලයකට සාමාන්‍ය පරිඝණක උපකරන හා සන්නිවේදන උපකරණ එකිනෙක සම්බන්ධ කර සේවා ඉටු කිරීමට හැකි වුණා.මෙම ජාලය, ශල්‍ය වෛද්‍ය වරයෙකුට සැත්කමක් අතරතුරේදි කන්ඩායමේ අනෙකුත් සාමාජිකයින් සමඟ අදහස් හුවමාරු කර ගැනීමට වැනි විශේෂිත අරමුණු ඉටු කර ගැනීමට යොදා ගනී.

රැහැන් රහිත ස්වකීය ප්‍රදේශ ජාල ගත කිරීමේ තක්ෂණයේ ප්‍රධාන සංකල්පය "plugging in" ලෙස හැඳින්වේ. ආදර්ශ ක්‍රමයට අනුව සැකසීමේ දී රැහැන් රහිත ස්වකීයප්‍රදේශ උපකරණය සහිත උපාංග දෙකක් ඉතා ආසන්නයට පැමිණි විටදී හෝ ප්‍රධාන server ට ඉතා කිට්ටු කිලෝමීටර් ගණනක් ආසන්නයට පැමිණිය හොත් ඒවාට රැහැන් මගින් සම්බන්ධ වී ඇති ආකාරයටම සන්නිවේදන කිරීමේ හැකියාවක් පවතී.අනෙක් වැදගත් ලක්ෂණය නම් එක් එක් උපකරණයට අනෙක් තෝරා ගත් උපකරණ ලොක් කිරීමේ හැකියාව හා අනවශ්‍ය බාධක වලින් හෝ තොරතුරු වලට අනවසරයෙන් ඇතුල්වීම් වැලැක් වීමේ හැකියාවයි.

රැහැන් රහිත ස්වකීය ප්‍රදේශ ජාල සඳහා වන තාක්ෂණ එහි මුල් අවදියේ සහ දැනට එය ඉතා සීඝ්‍රයෙන් දියුණු වෙමින් පවතී.සංඛ්‍යාංක ආකාරයේ යෝජිත යෙදීම් සංඛ්‍යාතයන් වන්නේ ගිගා හර්ට්ස් 2.4 ක් පමණ.මෙහි මූලික අරමුණ වන්නේ නිවසක හෝ ව්‍යාපාර උපකරණ හා පද්ධති සඳහා සීමා රහිත ක්‍රියාවන් ඉටු කිරීමට පහසුකම් සැලසීමයි.එක් රැහැන් රහිත පුද්ගල ප්‍රදේශ ජාලයක් තුල සෑම උපකරනයකටම එම රැහැන් රහිත ස්වකීයප්‍රදේශ ජාලය තුල ම ඇති වෙනත් උපකරණ සමඟ එකට සවි වීමේ හැකියාවක් පවතී.ඒවා එක් උපකරණයක් අනෙක් උපකරණයට එහි භෞතික පරාසය සපයයි.මීට අමතරව රැහැන් රහිත ස්වකීය ප්‍රදේශ ජාල එකිනෙක සම්බන්ධ ලෝක ව්‍යාප්ත ජාලයක් වෙයි.උදාහරණයක් ලෙස මින්නේපොලිස් හි ඇති මින්නෙසොට විශ්ව විද්‍යාලයේ ගණකාධිවරුන් ඔවුන් සොයා ගන්නා දේවල් පරිඝණක දත්ත ගබඩාවට යැවීමට, එහි දත්ත සෘජුවම පරිශීලනය කිරීමටත් PDA යොදා ගනී.

මේවත් බලන්න
 හාත්පස පැතිරුණු ජාලs
 බ්ලුටූත්
 DASH7
 Skinplex
 IEEE 802.15
 Internalnet
 Ultra-wideband and FM-UWB networks
 Z-Wave
 ZigBee
 6lowpan
 Near-me area network

මූලාශ්‍ර
 http://searchmobilecomputing.techtarget.com/sDefinition/0,,sid40_gci837444,00.html

අමතර පිටුs
 Intrabody Signalling by ටොම් සීම්මෙර්මන් and නේල් ගෙර්ශෙන්ෆෙල්ඩ්
 බාගත කිරීම් සමඟ ලේඛනගත සංස්කරණs
 ASPAN  - ඊළඟ පරම්පරාවේ ස්වකීය ප්‍රදේශ ජාල s
 smartnfc.com  - අභ්‍යන්තර සන්නිවේදන සහ ස්වකීය ප්‍රදේශ ජාලs

රැහැන් රහිත ජාලගත කිරීම.s
ස්වකීය ප්‍රදේශ ජාල ගත කිරීමs
බ්ලුටූත්

ස්‍වකීය ප්‍රදේශ ජාලය


Ichthyophis daribokensis  es una especie de anfibio gimnofión de la familia Ichthyophiidae.

Es endémica de Megalaya (India). Habita en lugares de una altitud de unos 522  en los Montes Garo, cordillera en la que habita el pueblo garo y que forma parte de la cadena montañosa Garo-Khasi, compuesta por esa cordillera y por la de los Montes Khasi.

Bibliografía

 Mathew y Sen, 2009: "Studies on caecilians (Amphibia: Gymnophiona: Ichthyophiidae) of North East India with description of three new species of Ichthyophis from Garo Hills, Meghalaya and additional information on Ichthyophis garoensis Pillai & Ravichandran, 1999" ("Estudios sobre las cecilias  (Amphibia: Gymnophiona: Ichthyophiidae) del nordeste de la India, con descripciones de tres especies recién descubiertas en los Montes Garo, en Megalaya, y adscritas al género Ichthyophis, así como información suplementaria sobre Ichthyophis garoensis Pillai y Ravichandran, 1999"). Records of the Zoological Survey of India (Registros de la institución Estudios zoológicos de la India). Occasional Papers (Documentos especiales). Vol.309, pp.1-56.
 Imagen de la portada.
 . Revista mensual de la institución Zoological Survey of India  (Estudios zoológicos de la India). Vol. 1; n.º 12. Diciembre del 2009. El número presenta, entre otras, una breve reseña del trabajo que dio lugar a la publicación de Mathew y Sen; en la reseña, localizable en la pág. 5, se ofrecen fotografías de Ichthyophis alfredii, Ichthyophis daribokensis e I. nokrekensis. Texto en inglés.

Enlaces externos

 Ichthyophis daribokensis en el sitio de AmphibiaWeb.

 Fotos de Ichthyophis daribokensis e ''I. nokrekensis

daribokensis

Ichthyophis daribokensis


An Gongora scaphephorus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach ngan Josef Ritter von Rawicz Warszewicz. An Gongora scaphephorus in nahilalakip ha genus nga Gongora, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gongora

Gongora scaphephorus


Claudette L'Heureux, née à Maniwaki (Québec), est une conteuse et comédienne québécoise.

Biographie
Claudette L'Heureux grandit dans une épicerie, entourée de ses onze frère et sœurs. Elle commence sa carrière de conteuse en 1993, au premier Festival interculturel du conte de Montréal. Elle fait la lecture de contes dans des écoles, des résidences de personnes âgées et dans des bibliothèques, en plus d'animer ses ateliers Praticontes 101, qui permet de s'initier à l'univers du conte.

À 43 ans, elle monte pour la première fois sur scène en tant que comédienne pour la pièce Qu'est-ce que je vais faire quand je vais être grande ?

En 2014, elle est la première artiste à bénéficier de la résidence de création pour conteur, à Saint-Élie-de-Caxton, prêtée par Fred Pellerin. Elle profite de cette opportunité pour préparer une nouveau spectacle ayant pour thème le patrimoine familial.

Ses contes sont parfois philosophiques, parfois merveilleux. Ses histoires, inspirées des anecdotes des voyageurs et des clients de l'épicerie familiale, font plonger les petits et les grands au cœur des années 1960 au Québec.

Pendant sa carrière, elle participe à de nombreux festivals, partout à travers la province.

Œuvres
Jeunesse
 Les Contes de la poule à Madame Moreau, Montréal, Planète rebelle, 2002, 54 p. .

Collaboration
 L'Art du conte en dix leçons, Montréal, Planète rebelle, coll. « Regards », 2012, 264 p. .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Planète rebelle

Liens externes

 Vide ton sac : tête-à-tête autour du conte
 Les Dimanches du Conte

Femme de lettres québécoise
Conteur québécois
Romancière québécoise
Actrice québécoise de théâtre
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Claudette L'Heureux


Der Chartered Alternative Investment Analyst (CAIA) ist ein Titel, der von der CAIA Association an Kandidaten vergeben wird, die zwei Prüfungen bestanden haben. Die Ausbildung ist für Personen gedacht, die Portfolios von Alternative Investments betreuen. Das Institut ist eine Non-Profit-Organisation und wurde 2002 gegründet. Das CAIA ist im Bereich der Alternative Anlagen eine sehr renommierte Ausbildung, welche von diversen Hochschulen und Universitäten als Weiterbildung und Vertiefung nach dem Abschluss eines Masterprogramms wie beispielsweise in Banking & Finance empfohlen wird.

Nach Aussage der CAIA gibt es weltweit mehr als 10.000 CAIA-Charterholders. 48 % der Charterholder stammen aus den USA, 35 % aus Europa. Der Rest stammt zum großen Teil aus Asien.

Es wird vertreten, dass vor der Aufnahme eines MBA-Studiums mit Schwerpunkt Finanzen das vorherige Erlangen eines CAIA-Diploms hilfreich sein soll. Die spanische Wirtschaftshochschule Instituto de Empresa empfiehlt Interessenten ihres Finanz-MBA-Programms das Ablegen der ersten CAIA-Prüfung.

Prüfungen
Zum Erlangen des CAIA-Titels muss ein Kandidat zwei Prüfungen bestehen. Der Inhalt der ersten Prüfung ist:
 Professional Standards und Wirtschaftsethik
 Standard 1: Professionalität
 Standard 2: Integrität der Kapitalmärkte und -marktteilnehmer
 Standard 3: Pflichten ggü. Kunden
 Standard 4: Pflichten ggü. Arbeitgeber
 Standard 5: Investmentanalysen, Empfehlungen und Handlungen
 Standard 6: Interessenskonflikte
 Standard 7: Verpflichtungen als CFA (CAIA) Institute Member oder CFA (CAIA) Kandidat
 Einführung in Alternative Anlagen
 Was sind Alternative Investments
 Das Umfeld von Alternativen Investments
 Quantitative Methoden inkl. Regressionsanalyse, Multivariater und Nonlinearer-Methoden
 Statistik & Stochastik
 Risiko- and Performance-Kennzahlen
 Finanzökonomie
 Benchmarking and Performance-Zurechnung
 Alpha- und Beta-Treiber sowie Hypothesentests
 Real Estate
 Natürliche Ressourcen und Land
 Rohstoffderivate
 Immobilien und Immoblienarten
 Immobilienkredite
 Immobilienfonds
 Hedgefonds
 Struktur der Hedgefondsindustrie
 Macro and Managed Future Funds
 Event-Driven Hedge Funds
 Relative Value Hedge Funds
 Equity Hedge Funds
 Funds of Hedge Funds
 Wirtschaftsgüter (z. B. Schiffs-, Flugzeugfonds)
Strukturiertes Finanzprodukte
Einführung in die Strukturierung
Kreditrisiken und Kreditderivate
CDO Strukturierung
Equity-Linked Structured Products
 Private Equity und Venture Capital
 Einführung in das Thema Private Equity und Venture Capital
 Eigenkapitalinvestments im Bereich Private Equity und Venture Capital
 Kreditarten im Bereich Private Equity und Venture Capital

Die zweite Prüfung beinhaltet:
 Vertiefung der Themen aus Püfung 1
 Aufkommende Trends und Themen (z. B. FinTech und Crypto)
 Ethik, Regulierung und ESG
 Komplexe Finanzmodelle
 Institutionelle Anleger und Investmentvorgaben
 Risiko und Risikomanagement
 Due Diligence und Managerauswahl
 Anlageallokation und Portfoliomanagement
 Strategien unter Berücksichtigung der Volatilität und Illiquidität der Alternativer Anlagen

Siehe auch
 Financial Risk Manager (FRM)
 Chartered Financial Analyst (CFA)

Einzelnachweise

Finanzanalyse
Abschluss oder Zertifikat


42482 Fischer-Dieskau este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
42482 Fischer-Dieskau este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,38 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 2,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 42001-43000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1988
Centura de asteroizi

42482 Fischer-Dieskau


بلدية باويبلا دي لا راينا , هي إحدى بلديات مقاطعة بطليوس, التي تقع في منطقة إكستريمادورا, والتي تقع في غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 907 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في بطليوس
بلديات بطليوس

باويبلا دي لا راينا