Comet Encke , or Encke's Comet (official designation: 2P/Encke), is a periodic comet that completes an orbit of the Sun once every 3.3 years. (This is the shortest period of a reasonably bright comet; the faint main-belt comet 311P/PanSTARRS has a period of 3.2 years.) Encke was first recorded by Pierre Méchain on 17 January 1786, but it was not recognized as a periodic comet until 1819 when its orbit was computed by Johann Franz Encke. Like Halley's Comet, it is unusual in its being named after the calculator of its orbit rather than its discoverer. Like most comets, it has a very low albedo, reflecting only 4.6% of the light its nucleus receives, although comets generate a large coma and tail that can make them much more visible during their perihelion (closest approach to the Sun). The diameter of the nucleus of Encke's Comet is 4.8 km.

Discovery
As its official designation implies, Encke's Comet was the first periodic comet discovered after Halley's Comet (designated 1P/Halley). It was independently observed by several astronomers, the first two being Pierre Méchain and Charles Messier in 1786. It was next observed by Caroline Herschel in 1795 and was "discovered" for a third time by Jean-Louis Pons in 1818. Its orbit was calculated by Johann Franz Encke, who through laborious calculations was able to link observations of comets in 1786 (designated 2P/1786 B1), 1795 (2P/1795 V1), 1805 (2P/1805 U1) and 1818 (2P/1818 W1) to the same object. In 1819 he published his conclusions in the journal Correspondance astronomique, and predicted correctly its return in 1822 (2P/1822 L1). It was recovered by Carl Ludwig Christian Rümker at Parramatta Observatory on 2 June 1822.

Orbit
Comets are in unstable orbits that evolve over time due to perturbations and outgassing. Given Encke's low orbital inclination near the ecliptic and brief orbital period of 3 years, the orbit of Encke is frequently perturbed by the inner planets. Encke is currently close to a 7:2 mean motion resonance with Jupiter, and it is possible that some of the larger fragments shed by the comet, or released by a larger progenitor of the comet, are trapped in this resonance.

Encke's orbit gets as close as  to Earth (minimum orbit intersection distance). On 4 July 1997, Encke passed 0.19 AU from Earth, and on June 29, 2172, it will make a close approach of roughly 0.1735 AU. On 18 November 2013, it passed  from Mercury. Close approaches to Earth usually occur every 33 years.

Comet Encke has a perihelion (closest approach to the Sun) of , and at perihelion Comet Encke passes the Sun at . Between 1769 and 2103, Comet Encke's perihelion distance only varies from 0.330 AU (in 2050) and 0.347 AU (in 1782). Of the numbered comets less than 321P, only 96P/Machholz gets closer to the Sun.

Observations
The comet has been observed at every perihelion since 1818 except 1944.

An attempt to photograph the comet close to aphelion was made on 2 July 1913 using the Mount Wilson 60-inch telescope but the resulting photographic plate was lost in the mail. A second attempt using the same telescope was made on 1 September 1913 and this showed an object in about the right position (1.5 arcminutes from its then predicted position) but orbital uncertainties made it impossible to be sure of its identity. A recalculation of Encke's orbit in the 1970s resulted in a calculated position only a few arcseconds (2.0 in ascension and 4.6 in declination) from the imaged object meaning the object probably was Encke.

In March 1918 the Greenwich 28-inch aperture telescope took observations of Encke (1917c).

An observer of Encke's in March 1918 had this to say of the comet on March 12, comparing to the early March 9 observation, "The comet much shaper, brighter, smaller; its diameter was 1 1/2', magnitude 7.7 (B.D. scale). Its magnitude in the 6-inch Corbett was almost stellar, but in the 28 inch no definitive nucleus could be seen."

A number of attempts were made to image the comet around the aphelion of 3 September 1972. Elizabeth Roemer and G. McCorkle photographed the comet on 15 August. R.E. McCrosky and C.-Y. Shao photographed it on 5 September and Elizabeth Roemer this time with M.R. Gonzales photographed the comet on 13 September.

In 1980 Encke was the first comet to be detected by radar.

In April 1984 the Pioneer Venus Orbiter observed the comet in ultra-violet and made measurements of its rate of water loss.

The failed CONTOUR mission was launched to study this comet, and also Schwassmann–Wachmann 3.

On 20 April 2007, STEREO-A observed the tail of Comet Encke to be temporarily torn off by magnetic field disturbances caused by a coronal mass ejection (a blast of solar particles from the Sun). The tail grew back due to the continuous shedding of dust and gas by the comet.

Meteor showers

Comet Encke is believed to be the originator of several related meteor showers known as the Taurids (which are encountered as the Northern and Southern Taurids across November, and the Beta Taurids in late June and early July). A shower has similarly been reported affecting Mercury.

Near-Earth object  may be a fragment of Encke.

Mercury
Measurements on board the NASA satellite MESSENGER have revealed Encke may contribute to seasonal meteor showers on Mercury. The Mercury Atmospheric and Surface Composition Spectrometer (MASCS) instrument discovered seasonal surges of calcium since the probe began orbiting the planet in March 2011. The spikes in calcium levels are thought to originate from small dust particles hitting the planet and knocking calcium-bearing molecules into the atmosphere in a process called impact vaporization. However, the general background of interplanetary dust in the inner Solar System cannot, by itself, account for the periodic spikes in calcium. This suggests a periodic source of additional dust, for example, a cometary debris field.

Effects on Earth
More than one theory has associated Encke's Comet with impacts of cometary material on Earth, and with cultural significance.

The Tunguska event of 1908 may have been caused by the impact of a cometary body and has also been postulated by Czechoslovakian astronomer Ľubor Kresák as possibly caused by a fragment of Comet Encke.

A theory holds that the ancient symbol of the swastika appeared in a variety of cultures across the world at a similar time, and could have been inspired by the appearance of a comet from head on, as the curved jets would be reminiscent of the swastika shape (see Comets and the swastika motif). Comet Encke has sometimes been identified as the comet in question. In their 1982 book Cosmic Serpent (page 155) Victor Clube and Bill Napier reproduce an ancient Chinese catalogue of cometary shapes from the Mawangdui Silk Texts, which includes a swastika-shaped comet, and suggest that some comet drawings were related to the breakup of the progenitor of Encke and the Taurid meteoroid stream. Fred Whipple in his The Mystery of Comets (1985, page 163) points out that Comet Encke's polar axis is only 5 degrees from its orbital plane: such an orientation is ideal to have presented a pinwheel like aspect to our ancestors when Encke was more active.

Astronomers planned a 2019 search campaign for fragments of comet Encke which would have been visible from Earth as the Taurid swarm passed between July 5–11, and July 21 – August 10. There were no reports of discoveries of any such objects.

Importance in the scientific history of luminiferous aether

Comet Encke (and Biela's Comet) had a role in scientific history in the generally discredited concept of luminiferous aether. As its orbit was perturbed and shortened, the shortening could only be ascribed to the drag of an "ether" through which it orbited in outer space. One reference reads:

Encke's comet is found to lose about two days in each successive period of 1,200 days. Biela's comet, with twice that length of period, loses about one day. That is, the successive returns of these bodies is found to be accelerated by this amount. No other cause for this irregularity has been found but the agency of the supposed ether.

Encke's pole tumbles in an 81-year period, therefore it will accelerate for half that time, and decelerate for the other half of the time (since the orientation of the comets rotation to solar heating determines how its orbit changes due to outgassing forward or aft of the comet's course). The authors of this 1860 textbook of course could not know that the pole of the comet would tumble as it does over such a long period of time, or that outgassing would induce a thrust to change its course.

Gallery

References

 Klačka, Jozef (1999). "Meteor Streams of Comet Encke. Taurid Meteor Complex". Abstract
 Whipple, F.L. (1940). "Photographic meteor studies. III. The Taurid shower." Proc. Amer. Phil. Soc., 83, 711–745.
 Master, S. and Woldai, T. (2004) The UMM Al Binni structure in the Mesopotamian marshlands of Southern Iraq, as a postulated late holocene meteorite impact crater : geological setting and new LANDSAT ETM + and Aster satellite imagery. Johannesburg, University of Witwatersrand, Economic Geology Research Institute (EGRI), 2004. EGRI - HALL : information circular 382, p. 21
     http://www.itc.nl/library/Papers_2004/tech_rep/woldai_umm.pdf (1.56 MB)
 Master, S. and Woldai, T. (2004) Umm al Binni structure, southern Iraq, as a postulated late holocene meteorite impact crater : new satellite imagery and proposals for future research. Presented at the ICSU workshop : comet - asteroid impacts and human society, Santa Cruz de Tenerife, Canary Islands, Spain, November 27- December 2, 2004. p. 20
 Hamacher, D. W. (2005) "The Umm Al Binni Structure and Bronze Age Catastrophes", The Artifact: Publications of the El Paso Archaeological Society, Vol. 43
 Hamacher, D. W. (2006) "Umm al Binni lake: Effects of a possible Holocene bolide impact", Astronomical Society of Australia Meeting 40, #15

External links

 Orbital simulation from JPL (Java) / Ephemeris
 2P/Encke at the Minor Planet Center's Database
 Gary W. Kronk's Cometography page for 2P
 2P/Encke light curve by Seiichi Yoshida

Encke-type comets
Periodic comets
0002
002P
17860117
1786
Meteor shower progenitors
Comets in 2013
Comets in 2017
Comets in 2020
20231022
Articles containing video clips
Discoveries by Pierre Méchain

Comet Encke


Comoara din Vadul Vechi este un film de dramă românesc din 1964 regizat de Victor Iliu. Filmul este inspirat de nuvela lui Valeriu Emil Galan, "La răzăși".

Distribuția

Regia
 Victor Iliu

Scenariul
 Valeriu Emil Galan

Actori și actrițe

 Gheorghe Dinică - Zamfir, soțul Mariei
 Ion Caramitru - argatul Ion Dohotaru
 Ștefan Mihăilescu-Brăila - chiaburul Prisac
 Corina Constantinescu - Maria, sora lui Prisac
 Eugenia Bosânceanu - Domnica
 Iulian Necsulescu - Gheorghe
 Gheorghe Soare
 Mariana Pojar - țăranca Anita
 Gheorghe Novac
 Emil Bozdogescu
 Nicolae Tomazoglu - străinul
 Dorina Nila-Bentamar - Lenuța

Echipa

 Ion Niță - asistent regie
 Lucian Pintilie - asistent regie
 Gheorghe Fischer - imagine
 Filip Dumitriu - costume
 Nicolae Teodoru - costume
 Eugenia Naghi - montaj
 Tiberiu Olah - muzica
 Filip Dumitriu - decoruri
 Nicolae Teodoru - decoruri
 Tiberiu Borcoman - sunet

Referințe

 Filme din 1964
Filme românești

Comoara din Vadul Vechi


Toshiyasu Takahara (født 18. oktober 1980) er en japansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Toshiyasu Takahara


Destanların nazım şekli ve türünü, hem Halk Edebiyatı hem de Âşık Edebiyatı bünyesinde bulmak mümkündür.

Destanın Sözlük Anlamı
'Destan' sözcüğünün aslı ''dâstân'' olup Farsçadır. Ahmed V. Paşa, Ş. Sami, Ali Seydi M. Naci, Mehmed Salahi, Hüseyin Remzi, Ali Nazîma ile Reşat, H. K. Kadri vb. destanı birbirinin aynı ya da birbirine benzer yolda;

''Manzum hikâye, mensur hikâye, kıssa, masal'' şeklinde tarif etmişlerdir. Ancak son zamanlarda destan sözcüğünün tarih boyunca geçirdiği anlam değişikliklerini Şükrü Elçin ayrıntılarıyla ele almıştır. Bu bakımdan destanlar, umumiyetle tarihî hadiseler, savaşlar, kahramanlıklar için söylenmiştir. Destanlar, topluluk hayatı ile ilgili konuları ele alırlar.

Destanın Tarifi
Destan; 'bir milletin tarihinde gerçekleşmiş, unutulması mümkün olmayan bir olay üzerine söylenmeye başlayıp gelişmesini asırlarca devam ettiren millî eserlerdir. Öyle ise destanın değişik tariflerini şöyle yapabiliriz:

Destan; bir milletin, kederini, sevinç ve coşkularını, heyecanlarını, bütün duygu ve düşünce yapısını oluşturan türlerdir.

Destan; milletlerin geçmişlerindeki diri ve canlı hedeflerinin belirli amaçlar doğrultusunda geleceğe aktarılmasında birinci derecede önem taşıyan yazılı ve sözlü belgelerdir.

Destan; bütün dünya edebiyatlarının en eski ürünleridir. Bu sebeple her millet, destanlarına her yönüyle millî eser gözüyle bakar.

Destan; tarihî olayların ve şahsiyetlerin tarihçi gözüyle değil, halkın gözüyle yorumlanmasıdır. Bu sebeple destanlarda her şey abartılıdır.

Destan; bir milleti millet yapan unsurları kapsar, kültür alışverişlerini tespit etme imkânını verir.

Destan; anlatılan olayların ve şahsiyetlerin gerçeğe uyup uymadığından değil, söylendiği dile ve o dili konuşan millete ait pek çok eski özelliği bünyesinde bulundurmasından kaynaklanmaktadır.

Bu kısa girişten sonra şimdi de 'Destan'ın oluşum şartlarını ve tarihî evrelerini kısaca vermeye çalışalım:

Destanın Oluşum Şartları
Destan, edebî eserler içerisinde en uzun, en millî ve oluşması en zor olanıdır. Bu nedenle her milletin millî destanı yoktur. Millî destanın oluşabilmesi için şu şartların sağlanmış olması gerekir. Onlar da:

 Destan çekirdeği dediğimiz çok büyük bir olayın gerçekleşmesi ve bu olaydan sonra da destanın gelişmesi için uzunca bir sukûnet dönemi yaşanması gerekir.
 Destan çekirdeği dediğimiz bu olayın (büyük bir savaş, salgın, deprem, sel baskını, kuraklık, toplu göç, büyük zafer...) gerçekleştiği zamanda söz konusu toplumun sosyolojik aşamasını tamamlayıp millet olma seviyesine ulaşması ve bu toplum içinden çıkan sanatçıların bu olayı şiirle veya nesirle de ifade etmesi gerekmektedir.
 Bu nesir ve şiirlerin varyantlaşma sürecinin başlaması gerekir. Bir başka deyişle nesir ve şiirlere yapılan ekleme ve çıkarmalarla, ferdin malı olmaktan çıkıp anonim bir karakter kazanması gerekir.
 Bir edebî eser olarak ortaya çıkmış olan bu millî destanın unutulmaması için usta bir şair ve nâsirler tarafından bir kompozisyon dâhilinde derlenip yazıya geçirilmesi gerekir.

Destanlar, Araplar'da "esatır", Batı'da ise "myth" olarak adlandırılır.

Destanlar ikiye ayrılır:
 Yapay destanlar
 Doğal destanlar

Yapay Destanlar: yazarı belli olan, daha yakın zamanda yazılan ve olağanüstü durumlara az yer veren bir destan türü iken, Doğal Destanlar: anonim (yazarı belli olmayan), ilkel dönemde yaşanmış olayları konu alan ve sözlü destan türüdür. Destanlar İslamiyet'in kabulünden önceki Türk Edebiyatı kategorisine aittirler.

Destanlar üç bölümden oluşur:

 Oluş (Çekirdek) Dönemi; Halkın benliğinde iz bırakan olaylar ve bunda rol oynayan kahramanlar,
 Yayılma Dönemi; Olayın ağızdan ağza aktarılması,
 Toplama (Derleme) Dönemi; Daha sonra yazıya  geçirilmesidir.

Milletlerin toplumu derinden etkileyen, tarihi önem arz eden önemli olaylarını (doğal afetler, savaşlar, göç, yangın vb.) konu edinirler. Çoğu kez manzum olurlar. Tarih, etnografya, folklor gibi bilimler destanlardaki bilgilerden yararlanır.

Destanlar da masallar gibi sözlü ve yazılı olmak üzere ikiye ayrılır.

 Doğal Destanlar (İslamiyet öncesi ve İslami Dönem Destanları, Sözlü Destanlar, Anonim)
 Yapay (Örneğin Nâzım Hikmet - Kuvayı Milliye, yazılı destanlar)

Doğal Destanlar
Doğal Destanlar anonim (yazarı belli olmayan), ilkel dönemde yaşanmış olayları konu alan sözlü destan türüdür.

Türk edebiyatında doğal destanlar İslamiyet öncesi ve İslami dönem olmak üzere ikiye ayrılır. Bu destanların çoğu destan döneminde yani müslümanlık öncesi dönemde ortaya çıkmıştır. Destan dönemi çok eski dönemlerde mitolojilerin ortaya çıktığı dönemdir. İnsanların evreni, yaratılışlarını, yaşanılan tüm doğa olaylarını sorguladıkları, adlandırmaya çalıştıkları dönemdir. (Örneğin Yunan mitolojisindeki Zeus ve Afrodit gibi tanrı ve tanrıçaların ortaya çıkması bu dönemdedir.)

 Destanların temelinde çekirdek bir olay vardır. Bu olay gerçektir. Zaman içerisinde yaşanmış olan bu gerçek olay o millet tarafından; kimi zaman benzetmeler, kimi zaman abartmalar kullanılarak yaratılmıştır.
 Özellikle İslamiyet öncesi döneme kaynaklık ederler.
 Destanların dil ve anlatımı kimi zaman kahramanlara olağanüstü özellikler kazandırır, ifadeler açıktır. Uzun betimlemeler yer almaz. (Örn. Oğuz Kağan destanında sadece Oğuz Kağanın vücudu tasvir edilmiştir.)
 Sözlü ürünlerdir. Doğal destanların üç dönemi vardır :
 Ortaya çıkma
 Yayılış
 Derleme

 Destanlar manzum örneklerdir. Bu, akılda kalıcılığı ve sürekliliği sağlamak içindir.
 İslamiyet öncesi Türkler göçebe yaşam tarzı sürerlerdi. Atçılık ve avlanma onlar için önemlidir. Göktanrı inancı hakimdir. Tüm bu sosyal şartları aynı zamanda destanlarda görebiliriz.
 Destanlarda dört tip vardır:
 "Alp" tipi (savaşçı, cesur, korkusuz kişi)
 "Alperen" tipi (savaşçı, cesur, korkusuz ve aynı zamanda bilgili kişi -alp ve veli tipleri arasında bir geçiş dönemi-)
 "Veli" tipi (yol gösteren, pir (usta) kişi)
 "Modern insan" tipi (günümüz için istenen, ideal insan tipi)

 Özellikle bazı destanlarda, anlatılan bölüm hikâye, karşılıklı konuşmaların ve seslenmelerin olduğu bölüm nazımdır. Yani nazım ve nesir iç içedir. (Destanların aslı manzum örneklerdir)

Yapay Destanlar
Yazarı belli olan, yakın zamanda yazılan ve olağanüstü durumlara az yer veren bir destan türüdür.

Ayrıca bakınız

 Türk Destanları
Türk Halk Edebiyatı El Kitabı, Prof. Dr. Abdurrahman Güzel, Prof. Dr. Ali Torun.

Kaynakça

Azerbaycan'da folklor
Orta Asya'da kültür
Sözlü tarih
Türk kültürü
Türkiye'de folklor

Destan


යුරෝපියානු අභ්‍යාවකාශ කාර්යාංශය (ESA) (ප්‍රංශ: Agence spatiale européenne - ASE; ජර්මානු: Europäische Weltraumorganisation) යනු,  සාමාජික රාජ්‍යයන් 22 කින් සමන්විත හා අභ්‍යාවකාශය ගවේෂණය කිරීම සඳහා කැපවූ, අන්තර්-ආණ්ඩුමය සංවිධානයකි. 1975 වසරෙහිදී පිහිටුවනු ලද හා ප්‍රංශයේ පැරිස් නුවර මූලස්ථානය ලත් ESA වෙත, 2,000 ට වැඩි කාර්ය මණ්ඩලයක් සහ €7.2 බිලියන පමණ (2022) වාර්ෂික අයවැයක් සතු වෙයි.

ආශ්‍රිත

යුරෝපියානු අභ්‍යාවකාශ කාර්යාංශය


Gurinder Chadha, 10 ocak 1959 Kenya doğumlu, Hint asıllı İngiliz yönetmen, senarist ve yapımcı. 1961 yılında ailesi ile beraber İngiltere'ye gelen Chadha, Southall, Londra'da büyüdü ve East Anglia Üniversitesi'nde ekonomi ve politika eğitimi aldı. BBC'de yayın habercisi olarak bir süre çalıştıktan sonra, yönetmenlik deneyimine 1990 yılında televizyon için hazırladığı 30 dakikalık "I'm British But..."   adlı belgeselle başladı. Bu güne kadar birçok film ve televizyon yapımında yönetmen, senarist ve yapımcı olarak yer alan Chadha'nın ticari olarak en çok başarı getiren çalışması, Türkiye'de "Hayatımın Çalımı: Beckham" adıyla gösterilen 2002 yapımı "Bend It Like Beckham"   isimli filmi oldu. Gurinder Chadha, "Paris, Je T'aime" (I Love You Paris) (2006) filminde "Quais de Seine" bölümünün yönetti. Ondan sonra Angus, Thongs and Perfect Snogging adlı filmin yapımcılığını, yazarlığını ve yönetmenliğini üstlendi. En son It's a Wonderful Afterlife adlı filmde yönetmenlik yaptı.

Filmografi - Yönetmen
 2010 It's a Wonderful Afterlife
 2008 Angus, Thongs and Perfect Snogging (Türkiye'de Kızlar Erkeklerden Ne İster? adıyla gösterilmiştir)
 2006 Paris, je t'aime ("Quais de Seine" bölümü) (Türkiye'de "I Love You Paris" adıyla gösterime girecektir) 2004 Bride & Prejudice
 2002 Bend It Like Beckham (Türkiye'de "Hayatımın Çalımı: Beckham" adıyla gösterilmiştir) 2000 What's Cooking?
 1995 Rich Deceiver (TV)
 1994 A Nice Arrangement
 1994 What Do You Call an Indian Woman Who's Funny
 1993 Bhaji on the Beach
 1992 Acting Our Age
 1992 Pain, Passion and Profit (VIDEO)
 1990 I'm British But... (TV)

 Filmografi - Oyuncu
 2008 Angus, Thongs and Perfect Snogging - Woman Shopping at Eastbourne Organic (uncredited)
 2002 Bend It Like Beckham - Woman in Park/Wedding Guest (uncredited)
 1996 The Stupids

 Filmografi - Yapımcı
 2010 It's a Wonderful Afterlife
 2008 Angus, Thongs and Perfect Snogging
 2005 Mistress of Spices
 2004 Bride & Prejudice
 2002 Bend It Like Beckham
 2000 What's Cooking?
 1994 What Do You Call an Indian Woman Who's Funny

 Filmografi - Senarist
 2010 It's a Wonderful Afterlife
 2008 Angus, Thongs and Perfect Snogging
 2006 Paris, je t'aime ("Quais de Seine" bölümü)
 2005 Mistress of Spices
 2004 Bride & Prejudice
 2002 Bend It Like Beckham
 2000 What's Cooking?
 1994 A Nice Arrangement
 1993 Bhaji on the Beach
 1990 I'm British But... (TV)

 Notlar

 Dış bağlantılar

 Gurinder Chadha Biyografi  www.screenonline.org.uk (İngilizce) Gurinder Chadha  IMDb (İngilizce) I Love You Paris (İngilizce)''

1959 doğumlular
Hint asıllı İngilizler
İngiliz film yönetmenleri
Hint film yönetmenleri
Yaşayan insanlar

Gurinder Chadha


Cette page concerne les évènements survenus en 2017 en Inde :

Évènement

 janvier :
 mai :
  : Élection présidentielle
 août : Inondations dans le sous-continent indien
 novembre :

Cinéma

Sorties de films

 A Gentleman
 Anjani Putra
 Aval

Littérature
 Grasta de
  de
  de

Sport
 Championnats d'Asie d'athlétisme à Bhubaneswar
 Championnat d'Inde de football 2017
 Championnat d'Inde de football 2017-2018
 Indian Super League 2017-2018
 Tournoi de tennis de Bombay (WTA 2017)
 Tournoi de tennis de Madras (ATP 2017)

Décès
 , historien.
 , musicien.
 , personnalité politique.
 , homme d'affaires, producteur et scénariste de cinéma.

Articles connexes
 Chronologie de l'Inde
 Chronologie de l'Inde, de l'indépendance à nos jours

Chronologie de l'Inde au XXIe siècle
Histoire contemporaine de l'Inde

2017 en Inde


මිනිසෙකුට හොඳින් පෙනෙන ශරීරයකුත් එසේ නොපෙනන සිතක් හෙවත් මනසකුත් ඇත. ශරීරයේ ඉතාම වැදගත් අවයවයකි මොලය. මොලය විසින් ශරීරයේ අනෙක් අවයවවල යම් පාලනයක් නියාමනයක් සිදු කරයි. විද්‍යාව අනුව, මනස යනු මොලය ආශ්‍රය කරගෙන පවතින මොලයේම යම් ක්‍රියාකාරිත්වයකි. ඇත්තටම මෙහිදී මොලය කියා තනි අවයවයක් පමණක් උලුප්පා දැක්කුවත්, මොලයට තවත් හවුල්කාරයන් කිහිප දෙනෙක් සිටී. මොලය හා එම හවුල්කාරයන් සියල්ලම පොදුවේ ස්නායු පද්ධතිය ලෙස හඳුන්වනවා. ඒ අනුව, මනස යනු මුළු ස්නායු පද්ධතියම ආශ්‍රය කරගෙන පවතින තත්වයක් බව මින් පැහැදිලි වෙනවා.

සත්වයකුට පවතින්නේ එක සිතකි. එම සිතට සුවිශේෂි ලක්ෂණ ගණනාවක් පවතිනවා. තර්ක කිරීම, විශ්ලේෂණය කිරීම, සිතීම, මතක තබා ගැනීම, සතුට-දුක-තනිකම-උනන්දුව වැනි දහසකුත් හැඟීම් හා භාවයන් ඇති කර ගැනීම, යම් යම් දේ සාධාරණීකරණය කිරීම වැනි නොයෙක් ඥාණන ක්‍රියාවන් මනසින් සිදු කරනවා. විද්‍යාව ඔස්සේ තවදුරටත් මේවා අධ්‍යනය කරගෙන යන විට, මනස තුළ මේවා සිදු වන්නේ විවිධ මට්ටම් හෝ ආකාරවලින් බව පෙනී ගියා. ඒ අනුව විද්‍යාඥයන් මනස කොටස් කිහිපයකට බෙදා දැක්වූවා. බොහෝ අය උඩු සිත හා යටි සිත ලෙස පවසන්නේ මෙලස කළ එක්තරා බෙදීමක්. එහෙත් නිවැරදිව තවත් සියුම්ව සලකා බලන විට, මනස කොටස් තුනකට බෙදා දක්වන්නටත් පුළුවන්. එය සවිඥානය, උප-විඥානය, හා අවිඥානය ලෙසයි. ඇත්තටම මෝහනය අධ්‍යනය කිරීමට මෙම බෙදීම ඉතාම යෝග්‍යයි. උඩු සිතටම තමයි සවිඥානය කියන්නේ. උපවිඥානය හා අවිඥානය යන දෙකටම තමයි යටි සිත කියන්නේ.

අවිඥානය සම්පූර්ණයෙන්ම වට කර ගෙන උපවිඥානය පිහිටනවා. හරියට පොල්ගෙඩියක මදය වටකරගෙන පොල් කට්ට පිහිටනවා වාගේ. එලෙසම එම දෙකම වටකරගෙන සවිඥානය පිහිටිනවා. ඇත්තටම රූපමය ආකාරයට, ඒ කියන්නේ ආකෘතියක් ලෙස එහෙම පැහැදිලි කළත්, සැබැවින්ම ඒවා එකිනෙකාට සාපේක්ෂව තිබෙන්නේ කෙසේදැයි කිසිවෙක් නොදනී. සාමාන්‍යයෙන් ජීවියෙක්/මනුෂ්‍යයෙක් ජීවත්වන විට මෙම මනස් තුනම ඒ ඒ මට්ටම්වලින් සමගාමීව ක්‍රියාත්මක වෙනවා. ඒ කියන්නේ අධ්‍යනය පහසුව තකා එලෙස තුන් ආකාරයට බෙදුවත් සත්‍ය ලෙස ඒ තුනම එකක් ලෙසයි ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ.

උපවිඥානයේ තමයි දිගු කාලීන මතකය පවතින්නේ. තවද, හැඟීම් හා භාවයන් තැන්පත් වන්නේද එහිමයි. අපේ පුරුදු සියල්ලම ගබඩා වී පවතින්නේය උපවිඥානයේ. මෙලෙස උපවිඥානය සතු තවත් ලක්ෂණ ගණනාවක් පවතිනවා. ඔබේ හොඳ සහ නරක ජීවන තත්තවයන් දෙකටම වග කියන්නේ මෙම උපවිඥානයයි. උදාහරණයක් ලෙස, ඔබ සිගරට් බොන නරක පුරුද්ද ඇති කරගෙන තිබේ නම්, එම පුරුද්ද පවතින්නේ මෙම උපවිඥානයේය. සවිඥානයටද සුවිශේෂි ලක්ෂණ ගණනාවක් පවතිනවා. තර්ක කිරීම, තමන් දරන මතය සාධාරණ බව තහවුරු කිරීමට වෑයම් කිරීම, බාහිරින් හෝ ශරීරය අභ්‍යන්තරයෙන් වුවද මනසට ලැබෙන පණ්වුඩ යටි සිතට යෑමේදී විකෘති කිරීම ඒ අතර ප්‍රමුඛ වෙනවා.

ඉහත කෙටි විස්තරය සලකා බැලූ පසු දැන් අපට පුළුවන් මෝහනය යනු ඇත්තටම කුමක්දැයි විද්‍යාත්මකව බැලීමට. මෝහනය යනු උඩු සිතේ බලපෑම ඉතා අවම කර, යටි සිත සමග ඍජු සම්බන්ධයක් ගොඩනඟා ගැනීම හා මෝහනයට පත්වන තැනැත්තාට අවශ්‍ය (කැමැති) යෝජනා පමණක් යටි සිතට (උඩු සිතෙන් ඇති කරන කිසිම විකෘතියකින් තොරව) ඇතුළු වීමට ඉඩ සැලැස්වීමයි.

මෝහනය පිළිබද ඉහත අර්ථකථනය දුටු විට, එහි කොටස් දෙකක් පවතින බව පෙනේ. බොහෝ අය මෝහනය ලෙස දකින්නේ ඉන් පළමු කොටස පමණයි. එහෙත් ඇත්ත වශයෙන්ම මෝහනයට ඉහත කොටස් දෙකම අවශ්‍යයි. උඩු සිත තුනී කිරීම හෝ මග හැරීම හෝ එහි බලපෑම අවම කිරීම ඉතාම අත්‍යවශ්‍ය වේ. දෙවැනි කාර්යය ඉටු කිරීමට මෙම පළමු කාර්ය සිදු විය යුතුමයි. ඊට හේතුව මෙයයි. ඔබට සිගරට් බොන පුරුද්ද අත් හැරීමට අවශ්‍ය නම්, ඒ සම්බන්ධව යටි සිතේ පැලපදියම්ව පවතින අදහස්/තොරතුරු වෙනස් කළ යුතුය. ඒ සඳහා කියන යෝජනා නිකංම ඔබ සාමාන්‍ය සිහියෙන් සිටින විට කියපු විට, උඩු සිත විසින් ඒවා යටි සිතට ඒ විදයටම යන්නට දෙන්නේ නැහැ. ඊට හේතුව උඩු සිතේ පවතින ලක්ෂණයක් බව දැන් ඔබ දන්නවා. ඇත්තටම උඩු සිතේ මෙම ක්‍රියාවට අවධි සාධකය යන විද්‍යාත්මක නම භාවිතා වෙනවා. මෝහනයේදී මෙම අවධි සාධකය මැඩ පවත්වනවා. ඒ විතරක් නොවේ, අවධි සාධකය තුනී කළාට පසුව වුවත් මෝහනයට පත් තැනැත්තාට යෝජනා කරන ඒවා නිකංම භාර ගන්නේ නැත. ඔහුට අවශ්‍ය කරන යෝජනා පමණයි ඔහු භාර ගන්නේ. මින් ඇත්ත වශයෙන්ම යම් ආරක්ෂාවක් ඔහුට ලැබෙනවා. එහෙම නැති වුවොත් ඕනම කෙනෙක්ට වෙනත් කෙනෙකු මෝහනයට පත් කර තමන්ට අවශ්‍ය දේවල් ඔහු ලවා කරවා ගන්නට හැකියාවක් ලැබෙනවා. ඇත්තටම චිත්‍රපටිවල නම් එබදු දර්ශන තිබෙනවා. එහේත් ඒවා සම්පූර්ණයෙන්ම සාවද්‍ය වේ.

ඉතිහාසය

මධ්‍යම භාගයේ සහ නූතන කාලයේ මුල් අවස්ථාවේ ඇවිසෙන්නා වැනි වෛද්‍යවරු මෝහනය අවබෝධ කරගැනීමට පටන් ගති.

පොදු ක්‍රම

ශරීරය ක්‍රමයෙන් සැහැල්ලු කිරීම වැනි දීර්ග ක්‍රම සහ විනාඩි හතරකට අඩු කාලයකින් කෙනෙකු මෝහනයට පත්කළ හැකි වේගවත් ක්‍රමද, තත්පරයකින් කෙනෙකු මෝහනය කල හැකි ක්ෂණික මෝහන ක්‍රමද භාවිතයේ පවතී.  බිය ඇත්නම් මේ කිසිම ක්‍රමයකින් මෝහනය කල නොහැක.

References

මෝහනය


අජිත් කුමාර් යනු ප්‍රධාන වශයෙන්ම දකුණු ඉන්දියානු සිනමාපට සඳහා රංගනයෙන් දායක වන ඉන්දියානු චිත්‍රපට නළුවෙකි. රංගනයට අමතරව ඔහු මෝටර රථ ධාවකයෙක්ද වන අතර 2010 වසරේ චෙන්නායිහි පැවැත්වුණු MRF මෝටර්රථ ධාවන තරඟාවලියට සහභාගී වූයේය.  සූපවේදය සඳහාද උනන්දුවක් දක්වන අජිත් කුමාර් දක්ශ සූපවේදියෙක්, ඡායරූපශිල්පියෙක් සහ UAV/Drone යාත්‍රා සැලසුම් ශිල්පය පිලබඳව ප්‍රාමාණික උගතෙක් ලෙසද ප්‍රසිද්ධියට පත්ව ඇත.

අජිත් කුමාර් 1990 වසරේ තිරගත වුනු එන් වීඩු එන් කනවර් දමිළ චිත්‍රපටයේ කුඩා චරිතයකින් සිය රංගන දිවිය ආරම්භ කලේය. පසුව ජනප්‍රිය චිත්‍රපට පසුබිම් ගායකයකු වන S.P. බාලසුබ්‍රමනියම් මහතා විසින් ඔහුව දමිල චිත්‍රපට ක්ශේත්‍රයක හඳුන්වාදීමෙන් අනතුරුව 1993 වසරේ තිරගත වුනු අමරාවතී චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන චරිතයක් රඟපෑම සඳහා අජිත් කුමාර්ට අවකාශය ලැබුනි. එතැන් සිට අජිත් කුමාර්ට දිගින් දිගටම චිත්‍රපට සඳහා ආරාධනා ලැබුනු අතර ප්‍රේම පුස්තහම් (1993) චිත්‍රපටයත් විචාරක අවධානය ඔහු වෙතට යොමු වුනු ආසෙයි (1995) චිත්‍රපටයත් ඔහුගේ මුල් කාලීන සින්මාපට අතර වැදගත් තැනක් හිමිකරගෙන ඇත.

පරිශීලනය

අජිත් කුමාර්


La côte du Beaver Hall (anciennement la rue Frobisher) compte parmi les premières rues ouvertes sur la pente du Mont Royal à Montréal.

Situation
Aujourd'hui, elle relie les rues McGill et Aylmer, entre l'avenue Viger et le boulevard René-Lévesque.

Toponyme
La rue porte le nom de « Beaver Hall », un manoir construit vers 1792 sur quarante acres de terrain sur la colline par le marchand de fourrures et homme politique . Fréquemment le site des réunions du Beaver Club, le manoir est détruit par un incendie en 1847. Aujourd'hui l'édifice Bell s'y trouve .

Histoire

De 1781 à 1788, la région abrite l'éphémère Vauxhall de Montréal, le premier parc d'attractions de la ville, inspiré par le Vauxhall de Londres.

Aux époques victorienne et édouardienne, la côte du Beaver Hall est distingue par une montée tout en courbe parmi les flèches d'église et les terrasses d'habitations. La perspective est l'une des images les plus célèbres du Montréal victorien, entre les squares Victoria et Phillips. Les manoirs et les domaines (entre 1760 et 1840) de même que les églises (entre 1840 et 1870) et les gratte-ciels (entre 1910 et 1930) se sont implantés sur la côte du Beaver Hall pour bénéficier de vues panoramiques uniques et ainsi se démarquer dans le paysage montréalais.

Au début du XXe siècle, la zone autour de la colline de Beaver Hall aussi devient populaire auprès des artistes et prête son nom au groupe de Beaver Hall, un mouvement pionnier de femmes peintres canadiennes.

En 2017, il est intégré à la promenade Fleuve-Montagne.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
 Complexe Maisonneuve
 Édifice Bell
 Édifice Hélène-Desmarais (été 2022)

Références

Liens externes

Voie à Montréal
Centre-ville de Montréal
Culture anglo-montréalaise

Côte du Beaver Hall


Kolpendal Hede er et  90 hektar stort hedeområde der ligger som en stor lysning i Gludsted Plantage, vest for Sepstrup Sande,  sydvest for Silkeborg. Heden gennemskæres af Primærrute 13 mellem Pårup og Hjøllund. På heden findes stadig synlige spor efter Hærvejens forgreninger.

Naturbeskyttelse
Kolpendal Hede, der blev fredet i 1954,  er en del af Natura 2000 -område nr. 53 Sepstrup Sande, Vrads Sande, Velling Skov og Palsgård Skov.

Eksterne kilder og henvisninger

 Fredningskortet på fredninger.dk

Danske heder
Fredede arealer i Danmark
EU-habitatområder i Danmark
Lokaliteter i Silkeborg Kommune
Lokaliteter i Ikast-Brande Kommune

Kolpendal Hede


O vazamento de gás cloro no porto de Aqaba na Jordânia em 2022, foi um vazamento de gás tóxico ocorrido no porto de Aqaba, na Jordânia, quando um contêiner com 27 toneladas de gás cloro caiu de um guindaste em um navio ancorado e se rompeu. O incidente matou pelo menos 16 pessoas e feriu mais de 267.

Antecedentes
O Porto de Aqaba é o único porto da Jordânia e está localizado a cerca de  ao sul da cidade de Aqaba, um destino turístico popular no país.

Acidente
Em 27 de junho de 2022, às 16h15, horário local, um guindaste estava carregando um dos vários contêineres de armazenamento de produtos químicos pressurizados no navio porta-contêineres Forest 6 para exportação para Djibuti. O sistema de cabeamento do guindaste falhou; e um contêiner, contendo cerca de 25 t (55 000 lb) de cloro caiu no navio e se rompeu, fazendo com que o cloreto explodisse do contêiner. O gás então se espalhou por todo o porto enquanto as pessoas fugiam. De acordo com Haj Hassan, vice-chefe da Autoridade Portuária da Região de Aqaba, uma "corda de ferro que transportava um contêiner contendo uma substância tóxica quebrou, resultando na queda e fuga da substância venenosa". O navio estava esperando para carregar mais 20 contêineres com alto percentual de cloro.

Um vídeo do incidente foi postado no Twitter pela TV estatal jordaniana.

Resposta
O gás cloro é tóxico para os seres humanos. Quando inalado e misturado com a umidade dentro do corpo humano, ele cria ácido hipocloroso e clorídrico; e ambos podem criar radicais livres de oxigênio, que quebram as paredes celulares no sistema pulmonar, o que pode levar à irritação sob exposição leve, mas pode ser tão tóxico para criar edema pulmonar, síndrome do desconforto respiratório agudo, problemas respiratórios crônicos e morte.

O porto foi imediatamente evacuado enquanto os socorristas trabalhavam para dar atendimento médico aos trabalhadores portuários afetados. Os feridos foram transportados para dois hospitais estaduais, um hospital de campanha e uma unidade privada. O diretor de saúde de Aqaba, Jamal Obeidat, disse que os hospitais de Aqaba estão lotados e que "as pessoas feridas estão em estado médio a crítico". O ministro da Informação, Faisal Al Shboul, disse que o governo enviou um hospital de campanha e equipamentos médicos. De acordo com a mídia estatal, pelo menos um avião evacuado ferido para Amã.

O ministro da Defesa israelense, Benny Gantz, ofereceu assistência dizendo: "Como dissemos aos nossos amigos na Jordânia, o estabelecimento de defesa israelense está pronto para ajudar em qualquer esforço, por qualquer meio necessário".

Embora o porto estivesse longe da cidade e os ventos lentos impedissem que o gás se espalhasse, a autoridade de saúde da cidade tomou precaução e instruiu os moradores a fechar as janelas e ficar dentro. A patrulha rodoviária bloqueou todas as estradas que levam a Aqaba. Uma praia turística próxima, a apenas  do porto, foi evacuado e fechado. As unidades de armazenamento e processamento de grãos do porto também foram fechadas imediatamente para inspecionar o armazenamento quanto a qualquer contaminação do gás cloro. Esperava-se que o restante do porto voltasse às operações assim que fosse considerado seguro retornar.

Investigação
O primeiro-ministro Bisher al-Khasawneh instruiu o ministro do Interior a liderar um inquérito sobre o acidente.

2022 na Jordânia
Desastres em 2022
Desastres industriais
Cloro

Vazamento de gás tóxico na Jordânia em 2022


Mads Bech Sørensen (født 7. januar 1999 i Østbirk) er en dansk fodboldspiller, der spiller for FC Groningen. På leje fra Brentford.

Karriere
Han spillede i Østbirk IF, indtil han var 12 år gammel, hvorefter han skiftede til AC Horsens.

AC Horsens
Bech fik sin debut for AC Horsens den 3. maj 2016 i en alder af 16, da han startede ind og spillede de første 75 minutter, inden han blev udskiftet med Malthe Boesen i 1-1-kampen mod HB Køge i 1. division. Han blev samtidig den yngste debutant for AC Horsens nogensinde (den blev derefter stukket af Jeppe Kjær ). Han spillede seks kampe i 2014-15-sæsonen.

Bech skrev under på en ny toårig aftale den 9. juni 2015, som igen den 28. maj 2016 blev forlænget med tre år.

Brentford
Den 31. juli 2017 blev det offentliggjort, at Bech skiftede til Brentfords B-hold i Championship på en fireårig aftale for en ukendt transfersum.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Mads Bech Sørensen  på AC Horsens' hjemmeside

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Østbirk IF
Fodboldspillere fra AC Horsens
Fodboldspillere fra Brentford F.C.

Mads Bech Sørensen


بياترا نيامتس (ب: Piatra Neamţ، وهي تعني حجر (بياترا) ألماني (نيامتس)) مدينة تقع بشمال شرقي رومانيا، وهي عاصمة مقاطعة نيامتس، تعدّ أكثر من 110.000 نسمة. تلقب بلؤلؤة مولدوفا.

توأمة
لبياترا نيامتس اتفاقيات توأمة مع كل من:

 اللد
 برغاما (1998 - )

 فربانيا

 كريات ملاخي

أعلام
 تيودورا صاوه
 سيرجيو دان
 لوسيان بوردوجان
 أندري مارك
 أندري بيفل

معرض صور

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة نيامتس
سينوتول بروت
بلدات رومانيا
مقاطعات عواصم الرومانية

بياترا نيامتس


Emmanuel Obbo AJ (* 7. Oktober 1952 in Nagoke, Uganda) ist ein ugandischer Geistlicher und römisch-katholischer Erzbischof von Tororo.

Leben
Emmanuel Obbo trat der Ordensgemeinschaft der Kongregation der Apostel Jesu bei, legte die Profess am 8. Dezember 1979 ab und empfing am 13. Dezember 1986 die Priesterweihe.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 27. Juni 2007 zum Bischof von Soroti. Der Altbischof von Soroti, Erasmus Desiderius Wandera, spendete ihm am 6. Oktober desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Denis Kiwanuka Lote, Erzbischof von Tororo, und James Odongo, Militärbischof von Uganda.

Am 2. Januar 2014 ernannte ihn Papst Franziskus zum Erzbischof von Tororo. Bis zur Ernennung eines Nachfolgers verwaltet er das Bistum Soroti als Apostolischer Administrator.

Weblinks

Bischof von Soroti (römisch-katholisch)
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Ugander
Ordensangehöriger (römisch-katholisch)
Geboren 1952
Mann
Erzbischof von Tororo

Emmanuel Obbo


Martín Aguirre Gomensoro (* 17. Dezember 1937 in Montevideo, Uruguay; † 7. September 2016) war ein uruguayischer Journalist.

Seit 1959 arbeitete er für die Tageszeitung El País. Seit 1986 hatte er deren Redaktionsleitung inne und übernahm 1996 das Amt des Direktors der Zeitung. In der gleichen Funktion ist er seit 1984 zudem für Ediciones de la Plaza tätig. Aguirre Gomensoro arbeitete jedoch auch für andere Presseorgane. So stand er ab 1962 in Diensten der Zeitschrift Reporter. Ab 1972 bzw. 1978 war er für die Wochenzeitungen Opinión Nacionalista und La Democracia tätig. 1969 erhielt er ein journalistisches Stipendium in den Niederlanden und Spanien. Von 1976 bis 1984 war er zudem Chefredakteur der Abendzeitung Mundo Color. Aguirre Gomensoro nahm an Menschenrechts-Kongressen 1994 in Portugal und zwei Jahre später in Mexiko teil. 2001 erhielt er seitens der Cámara Uruguaya del Libro (CUDL) die Legión del Libro.

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 16

Einzelnachweise

Journalist (Uruguay)
Person (Montevideo)
Uruguayer
Geboren 1937
Gestorben 2016
Mann

Martín Aguirre Gomensoro


ඉන්ද්‍රප්‍රස්ත තොරතුරු තාක්ෂණ ආයතනය - දිල්ලි ඉන්දියාවේ උසස් අධ්යාපනය සඳහා ස්වාධීන තාක්ෂණික විශ්ව විද්යාල වේ. ඉන්ද්‍රප්‍රස්ත තොරතුරු තාක්ෂණ ආයතනය - දිල්ලි ජාතික වැදගත්කමක් ඇති ආයතනයක් වන.  ඉන්ද්‍රප්‍රස්ත තොරතුරු තාක්ෂණ ආයතනය - දිල්ලි 2008 දී ආරම්භ වේ

ස්ථාපිත
එය 2008 දී දිල්ලි ආන්ඩුව (ද IIIT දිල්ලි පනත, 2007) පනතක් මගින් රාජ්ය විශ්ව විද්යාලය ලෙස ආරම්භ කරන ලදී.  එය 2008 දී NSIT දී ආරම්භ කර ඇත. එය 2012 දී එහි ස්ථිර විශ්වවිද්යාලයේ ඉදිරිපත් කරන ලදී ඔක්හලා දී, අසල ගොවින්ද්පුරි මෙට්රෝ දුම්රිය ස්ථානය, නව දිල්ලිය.

කැම්පස්
IIIT-දිල්ලි එහි කැම්පස් සිට ක්රියාත්මක ඔක්හලා අදියර-III වන, නව දිල්ලිය. විශ්ව විද්යාල අධ්යයන සංකීර්ණයක්, පුස්තකාල හා තොරතුරු මධ්යස්ථානයක්, කෑම සහ විනෝද ක්රීඩා මධ්යස්ථානයක්, සහ නේවාසිකාගාර වලින් සමන්විත වේ. තොරතුරු තාක්ෂණ යටිතල පහසුකම් 1 GBPS කලාප පළල ක අන්තර්ජාල ප්රවේශය වන 40 සේවාදායක හා 45TB ගබඩා සමග දත්ත මධ්යස්ථානය ඇතුළත් වේ.

අධ්යයන වාරණ
අධ්යන සංකීර්ණය 10 දේශන ශාලා ,8 පර්යේෂණ විද්යාගාර,ආචාර්ය උපාධිය කාමර,   M.Tech විද්යාගාර,පරිපාලන කාර්යාලය,   මුදල් දෙපාර්තමේන්තුව කාර්යාල,අධ්යක්ෂ කාර්යාලය,සම්මන්ත්රණ ශාලා,   මණ්ඩලයක් කාමරය,විධිමත් ආසන හා සාකච්ඡාවක් ප්රදේශයේ,සහ පීඨ කාර්යාල ඇත.

ශාස්ත්රඥයින්

ඉදිරිපත් IIIT- තුනක් ඩී වැඩ:

1. උපාධි B.Tech -
 පරිගණක විද්යා ඉංජිනේරු.
 ඉලෙක්ට්රොනික උපකරණ හා සන්නිවේදන ඉංජිනේරු.
2. පශ්චාත් උපාධි M.Tech –
 පරිගණක විද්යා ඉංජිනේරු.
 ඉලෙක්ට්රොනික උපකරණ හා සන්නිවේදන ඉංජිනේරු.
 පරිගණක විද්යා ජීව විද්යාව (සී.බී.)
3.Ph.D
 පරිගණක විද්යා ඉංජිනේරු
 ඉලෙක්ට්රොනික උපකරණ හා සන්නිවේදන ඉංජිනේරු
 පරිගණක විද්යා ජීව විද්යාව (සී.බී.)

දෙපාර්තමේන්තු

මෙම ආයතනය පහත සඳහන් අධ්යයන දෙපාර්තමේන්තු ඇත:
පරිගණක විද්යා සහ ඉංජිනේරු දෙපාර්තමේන්තුව
ඉලෙක්ට්රොනික උපකරණ හා සන්නිවේදන ඉංජිනේරු දෙපාර්තමේන්තුව
ගණිතය දෙපාර්තමේන්තුව
මානව ශාස්ත්ර සමාජ විද්යා දෙපාර්තමේන්තුව
විද්යා දෙපාර්තමේන්තුව
පරිගණකමය ජීව විද්යාව දෙපාර්තමේන්තුව

තත්ත්වය
IIIT-දිල්ලි Aglasem විසින් 2014 සමීක්ෂණය ඉංජිනේරු විද්යාල අතර ඉන්දියාවේ 9 වැනි ස්ථානයට පත්විය
IIIT-දිල්ලි තාක්ෂණික පාසල් 2015 Dataquest සමීක්ෂණයට රජයේ ඉංජිනේරු විද්යාල අතර ඉන්දියාවේ 7 වැනි ස්ථානයට පත්විය.
මෙම ආයතනය මැයි 2015 දී ඉන්දීය රජය ජාතික ඇගයීම් සහ ප්රතීතන මණ්ඩලය විසින් 'ඒ' ශ්රේණියේ ලබා දෙන ලදි.
IIIT-ඩී AICTE විසින් ජාතික වැදගත්කමක් ඇති ආයතනයක් නිවේදනය කරනු.


Helsted Fremad IF er en dansk fodboldklub fra Helsted ved Randers. Klubbens førstehold spiller i JBU's Jyllandsserie. Klubben har en stor ungdomsafdeling, hvor fra der kommer blandt andet et par ganske prominente navne, der senere er kommet til Randers' store klub, Randers FC, heriblandt Nicolai Brock-Madsen og Nicolai Poulsen. Helsted Fremad IF spiller i grønt.

Eksterne henvisninger
 Klubbens hjemmeside

Fodboldklubber under DBU Jylland
Sport i Randers

Helsted Fremad IF


Baron Clinton is a title in the Peerage of England. Created in 1298 for Sir John de Clinton, it is the seventh-oldest barony in England.

Creation and early history
The title was granted in 1298 to Sir John de Clinton, a knight who had served in the Scottish and French wars. The peerage was created by writ, which means that it can descend through both male and female lines. It is thus one of the most ancient English titles still in existence.

William, the younger son of the first Baron, was also summoned to parliament by writ on 6 September 1330 as Baron de Clynton, even though his elder brother, the second Baron, was sitting in parliament under the same title. He was created Earl of Huntingdon in 1337.

The second Baron, John, fought with the king's army, which defeated Edward II's cousin Thomas, Earl of Lancaster, at the Battle of Boroughbridge in 1321. He was knighted by 1324. The third Baron fought at the Battle of Poitiers in the Hundred Years' War and was the Constable of Warwick Castle (1390-97). He married at least three times. His first wife, Idonea de Saye, was the daughter of Geoffrey de Saye, 2nd Lord Saye. He was succeeded in the barony by their grandson, son of their son Sir William Clinton (DVP 25 October 1383).

In 1399, upon the death of the fourth Baron's cousin, Elizabeth de Saye de Falvesley Heron, Baroness Saye, the fourth Baron succeeded to the Saye lands and styled himself Lord Saye. He married three times; firstly, to Anne Trivett, daughter of Sir Thomas Trivett; secondly, to Alice or Anne FitzWarin, daughter of the 2nd Baron Botreaux and the widow of the 6th Lord Fitzwarin; and thirdly to Mary Retford, widow of Sir Henry Retford.

He was succeeded by his son from his second marriage. The fifth Baron fought on the Yorkist side in the Wars of the Roses. He was attainted in 1461 but later restored to his title. The sixth Baron was recognised in 1471 as Lord Clinton and Saye, but was not called to Parliament under either title. He married Elisabeth, daughter of Sir Richard Fiennes, and took Fiennes as an alias, and Clinton and Saye baronies continued to be linked for several generations. The 10th and 11th Barons were called to Parliament as Baron Clinton de Saye.

Edward Clinton, 9th Baron Clinton was created Earl of Lincoln in 1572. The titles remained united until 1692 upon the death of his great-great-great-grandson, Edward de Clinton, fifth Earl of Lincoln and 13th Baron Clinton. The earldom was inherited by the late Earl's cousin, the sixth Earl (see the Earl of Lincoln for later history of this title) while the barony fell into abeyance between the issue of his two aunts, Lady Margaret Clinton (d. 1688) and Lady Arabella Clinton, the daughters of Theophilus de Clinton, 4th Earl of Lincoln and 12th Baron Clinton.

Barony into first abeyance

The abeyance of 1692 was terminated in 1721 in favour of Hugh Fortescue (d. 1751), fourteenth Baron Clinton, the grandson of Lady Margaret Clinton (d. 1688), the eldest daughter of Theophilus de Clinton, 4th Earl of Lincoln and 12th Baron Clinton (d. 1667). Lady Margaret had married Hugh Boscawen (1625–1701), MP, of Tregothnan in Cornwall, and their daughter Bridget Boscawen (d. 1708) married Hugh Fortescue (1665–1719) (son of Arthur Fortescue by Barbara Elford) and had issue Sir Hugh Fortescue (d. 1751). In 1746, he was created Baron Fortescue, of Castle Hill in the County of Devon (with remainder to his half-brother Matthew Fortescue) and Earl Clinton, with remainder to the heirs male of his body. The Earl was childless and on his death the earldom of Clinton became extinct but his two baronies continued. He was succeeded in the barony of Fortescue (according to the special remainder) by his half-brother, the second Baron Fortescue (see Earl Fortescue for later history of this title). The barony of Clinton  was inherited by his second cousin Margaret Rolle, 15th Baroness Clinton, the granddaughter of  Lady Arabella Clinton, the younger daughter of Theophilus de Clinton, 4th Earl of Lincoln and 12th Baron Clinton (d. 1667). Margaret Rolle was the widow of Robert Walpole, 2nd Earl of Orford (d. 1751) and the  daughter of Samuel Rolle, the son of Robert Rolle (d. 1660), MP, of Heanton Satchville, Devon, by his wife Lady Arabella Clinton. She was succeeded by her son, George Walpole, third Earl of Orford and 16th Baron Clinton (d. 1791). He was childless and on his death in 1791 the earldom passed to his uncle, the fourth Earl of Orford (see the Earl of Orford for later history of this title), while the barony of Clinton became dormant.

Barony dormant
The barony, which had been dormant since 1791, was successfully claimed in 1794 by the late Earl of Orford's cousin Robert George William Trefusis (1764–1797), who became the 17th Baron Clinton. He was the three-times great-grandson of Lady Arabella Clinton, the younger daughter of the fourth Earl of Lincoln. Lady Arabella's daughter Bridget Rolle had married Francis Trefusis of Trefusis in Cornwall, and had issue Samuel Trefusis (1677–1724), whose great-grandson was the 17th Baron Clinton.

The 18th Baron served as aide-de-camp to the Duke of Wellington during the Peninsular War. He was succeeded by his younger brother, who represented Callington in the House of Commons, in which role he was notable.  He was succeeded by his son, the 20th Baron Clinton (1834–1904). He served as Under-Secretary of State for India from 1867 to 1868 in the Conservative administrations of the Earl of Derby and Benjamin Disraeli and was also Lord Lieutenant of Devonshire. In 1867 Baron Clinton assumed by Royal licence the additional surnames of Hepburn-Stuart-Forbes, which were those of his father-in-law. His son, the 21st Baron, held minor office in the coalition government of David Lloyd George and served as Lord Warden of the Stannaries.

Barony into second abeyance
Following the death of the 21st Baron Clinton on 5 July 1957, the barony fell into abeyance between his two daughters: The Hon. Harriet Fane (14 November 1887 – 15 March 1958), who married Maj. Henry Nevile Fane, only son of Sir Edmund Fane  (whom she divorced in 1935); and the Hon. Fenella Bowes-Lyon (19 August 1889 – 19 July 1966), an aunt of Queen Elizabeth II through her marriage to John Bowes-Lyon, second son of the 14th Earl of Strathmore and Kinghorne. The abeyance of 1957 was terminated 18 March 1965 in favour of Gerald Neville Mark Fane Trefusis, the 22nd Lord Clinton, who is the great-grandson of the 21st Baron Clinton and grandson of Hon. Harriet Fane. His great-aunt Fenella supported his eight-year legal fight to succeed as baron. Baron Clinton had already in 1958 assumed by deed poll the additional surname of Trefusis and had inherited the 85,000-acre estate in Devon from his great-grandfather.

Residences
The family seat is Heanton Satchville, Huish, near Merton in North Devon, which was built in 1782 as "Innis House" by James Innis, Duke of Roxburgh, and was purchased by the 18th Baron Clinton in about 1805, renamed Heanton Satchville, which burned down in 1935 and was rebuilt.

After the death of Hon. Mark Rolle in 1907, Bicton House became the main residence of the 21st Baron Clinton until his death in 1957, where much grand entertaining occurred until the start of World War II and where a herd of 150 deer were kept in the park. The Duke and Duchess of York spent part of their honeymoon there.

The 1st Baron resided at Maxstoke Castle, Warwickshire, the inheritance of his wife. The 5th Baron exchanged it for lands in Northamptonshire. The 9th Baron's chief seat was in Lincolnshire on an estate which was the inheritance of his wife Elizabeth Blount. The seat of the 14th Baron Clinton was Castle Hill, Filleigh, rebuilt by him in the Palladian style. The seat of the 15th Baroness was Heanton Satchville, Petrockstowe, the ancient Rolle seat, although she spent the later part of her life on the Continent, having left her first husband, and died in Pisa. Her son the 16th Baron largely abandoned that residence in favour of Houghton Hall in Norfolk. Although he had the legal power to do so, he did not end the tail-male of the Rolle estates, and the estates thus passed to the Trefusis family not to his own heirs male the Lords Cholmondely, heirs to the Walpole estates, who unsuccessfully claimed the Rolle estates from the 18th Baron Clinton in a lengthy court case. Heanton Satchville, Petrockstowe became the seat of the 17th Baron only for a short time as it burnt down in 1795 and he died two years later. His son the 18th Baron when he came of age  purchased Innes House on the other side of a marshy valley in the parish of Huish and renamed it Heanton Satchville.

Barons Clinton (1298)
John Clinton, 1st Baron Clinton (d. 1315)
John Clinton, 2nd Baron Clinton (d. c. 1335)
John Clinton, 3rd Baron Clinton (d. 1398)
William Clinton, 4th Baron Clinton (1378–1431)
John Clinton, 5th Baron Clinton (1410–1464)
John Clinton, 6th Baron Clinton (1431–1488)
John Clinton, 7th Baron Clinton (1471–1514)
Thomas Clinton, 8th Baron Clinton (1490–1517)
Edward Clinton, 9th Baron Clinton (1512–1585) (created Earl of Lincoln in 1572)

Earls of Lincoln (1572)
Edward Clinton, 1st Earl of Lincoln, 9th Baron Clinton (1512–1585)
Henry Clinton, 2nd Earl of Lincoln, 10th Baron Clinton (1541–1616)
Thomas Clinton, 3rd Earl of Lincoln, 11th Baron Clinton (1568–1619)
Theophilus Clinton, 4th Earl of Lincoln, 12th Baron Clinton (1600–1667)
Edward Clinton, 5th Earl of Lincoln, 13th Baron Clinton (d. 1692) (abeyant)

Barons Clinton (1298; reverted)
Hugh Fortescue, 14th Baron Clinton (1696–1751) (abeyance terminated 1721; created Baron Fortescue and Earl Clinton in 1749)

Barons Fortescue and Earls Clinton (1749)
Hugh Fortescue, 1st Earl Clinton, 14th Baron Clinton (1696–1751)  (abeyant 1751)

Barons Clinton (1298; reverted)
Margaret Rolle, 15th Baroness Clinton (1709–1781) (abeyance terminated 1760)
George Walpole, 3rd Earl of Orford, 16th Baron Clinton (1730–1791) (son by mother's 1st marriage) (dormant on his death)
Robert George William Trefusis, 17th Baron Clinton (1764–1797) (cousin) (claimed title 1794)
Robert Cotton St John Trefusis, 18th Baron Clinton (1787–1832) (son)
Charles Rodolph Trefusis, 19th Baron Clinton (1791–1866) (brother)
Charles Henry Rolle Hepburn-Stuart-Forbes-Trefusis, 20th Baron Clinton (1834–1904) (son)
Charles John Robert Hepburn-Stuart-Forbes-Trefusis, 21st Baron Clinton (1863–1957) (son) (abeyant)
Gerard Neville Mark Fane-Trefusis, 22nd Baron Clinton (b. 1934) (born Gerard Fane, eldest daughter's grandson) (abeyance terminated 1965)

The heir apparent is the present holder's son the Hon. Charles Patrick Rolle Fane-Trefusis (b. 1962).

The heir apparent's heir apparent is his son Edward Charles Rolle Fane-Trefusis (b. 1994)

See also
Earl of Lincoln (1572 creation)
Duke of Newcastle-Under-Lyne (1756 creation)
Earl Fortescue
Earl of Orford

References

Further reading
Austin, Anne (1999). History of the Clinton Barony 1299–1999. Exeter: Privately Published.

Baronies in the Peerage of England
Baronies by writ
Baron
1298 establishments in England

Noble titles created in 1298

Baron Clinton


Henrique Chaves, né le  à Torres Vedras au Portugal, est un pilote automobile portugais. Il participe à des épreuves d'endurance au volant de voitures de Grand tourisme dans des championnats tels que le Championnat du monde d'endurance, l'European Le Mans Series, le GT World Challenge Europe Endurance Cup et l'International GT Open.

Carrière
En 2022, Henrique Chaves rejoint l'écurie anglaise TF Sport afin de participer aux championnats Asian Le Mans Series et Asian Le Mans Series. Il pilote ainsi une Aston Martin Vantage AMR GT3 pour le championnat asiatique et une Aston Martin Vantage AMR GTE pour le championnat européen. Dans les deux cas, il a comme coéquipiers les pilotes britanniques Jonny Adam et John Hartshorne. En plus de ces deux programmes, il s'engage également en GT World Challenge Europe Endurance Cup avec l'écurie britannique Garage 59 au volant d'une McLaren 720S GT3 et avec comme coéquipiers le pilote portugais Miguel Ramos et le pilote suédois . Il s' ajoute également à cela la participation au prologue du Championnat du monde d'endurance qui se déroule avant les 1 000 Miles de Sebring, où Henrique Chaves roule pour le compte de l'écurie canadienne NorthWest AMR en tant que  pilote. En effet, l'écurie canadienne avait fait appel auprès de la FIA concernant la catégorisation de leur pilote David Pittard. Si cet appel n'avait pas modifié cette catégorisation, l'écurie aurait eu alors à chercher un nouveau pilote pour compléter leur équipage. De ce fait, par mesure de précaution, Henrique Chaves participe au prologue. La catégorisation de David Pittard ayant été finalement revue, il ne participe pas aux 1 000 Miles de Sebring. À la suite de cette première expérience dans le cadre du Championnat du monde d'endurance, il remplace à partir de la seconde manche du championnat le pilote français Florian Latorre au sein de l'écurie britannique TF Sport.

Palmarès

Résultats en Championnat du monde d'endurance

* Saison en cours.

Résultats en European Le Mans Series

* Saison en cours.

Résultats en Asian Le Mans Series

Notes et références

Liens externes

 ;

  Henrique Chaves sur driverdb.com
  Henrique Chaves sur motorsportmagazine.com
  Henrique Chaves sur Racing Sportscars

Naissance en mars 1997
Pilote automobile portugais
Pilote de Formule Renault 3.5
Pilote du Championnat du monde d'endurance
Pilote des European Le Mans Series
Pilote des Asian Le Mans Series

Pilote des Michelin Le Mans Cup
Pilote des 24 Heures de Daytona

Henrique Chaves


Miroslav Martinjak (Gornja Voća, 4. kolovoza 1951.), hrvatski orguljaš, liturgičar, muzikolog, sveučilišni profesor i regens chori zagrebačke katedrale. Glavni je urednik časopisa Sveta Cecilija i član Društva »Tkalčić« za povjesnicu zagrebačke nadbiskupije te predsjednik Hrvatskog društva crkvenih glazbenika.

Životopis
Diplomirao na KBF-u u Zagrebu i Institutu za crkvenu glazbu »Albe Vidaković«. Zaređen 1976. te obnašao dužnost kapelana u Samoboru. Nakon dvije godine pastorala odlazi na sedmogodišnji studij crkvene glazbe u Rim i stječe magisterij iz Gregorijanskog pjevanja, licencijat iz sakralne glazbe (musicae sacrae), diplomu četverogodišnjeg studija orgulja (organo liturgico), te bakaleurat iz sakralnog skladateljstva (composizione sacra).

Od 1992. član Biskupske komisije Hrvatske biskupske konferencije za liturgiju, a od 1995. Europskog udruženja crkvenih glazbenika (Conferénce Européenne des Associations de Musique d'Église). Od 1996. do 2012. predstojnik Instituta za crkvenu glazbu"Albe Vidaković". Godine 2013. promaknut u redovitog profesora trajnog zvanja.

Autor knjige Gregorijansko pjevanje: Baština i vrelo rimske liturgije.

Prigodom 70. obljetnice života KBF u Zagrebu i Kršćanska sadašnjost izdali su zbornik radova posvećenih njegovu životu i glazbenomu stvaralaštvu Canite et psallite.

Značajnije skladbe
 Hrvatska misa za troglasni zbor i orgulje, 1989.
 Misa za troglasni mješoviti zbor, 1989.
 Misa brevis, 2005.
 Misa novorođenom kralju, 2005.

Izvori
 Životopis  pri KBF-u
 Kratki životopis na MIC-u
 Popis skladbi dostupnih u PDF zapisu na stranicama Varaždinske biskupije
 Popis skladbi  dostupnih u PDF zapisu

Hrvatski orguljaši
Hrvatski skladatelji
Hrvatski katolički svećenici
Hrvatski muzikolozi

Miroslav Martinjak


Dimethylsulfoxid (DMSO) er en organisk svovlforbindelse med molekylformlen (CH3)2SO. Det fremtræder under standardbetingelser som en farveløs væske. DMSO er et vigtigt polært aprotisk opløsningsmiddel, og det er blandbart med såvel vand som en lang række organiske opløsningsmidler. Det har et relativt højt smeltepunkt. DMSO har den specielle egenskab, at mange mennesker oplever en hvidløgslignende smag i munden efter hudkontakt med stoffet.

DMSO optages let gennem huden. Hvis der er opløst giftige stoffer i DMSO'en (f.eks. natriumcyanid), bringes disse med ind i kroppen og kan medføre potentielt livsfarlige situationer.

Dimethylsulfoxidmolekylet har en trigonal pyramidal geometri i lighed med andre tre-koordinerede forbindelser af svovl i oxidationstrin +4. Svovlatomet har et ledigt elektronpar, som sammen med methylgrupperne og iltatomet danner hjørnerne i et tetraeder.

Referencer

Sulfoxider
Opløsningsmidler

Dimethylsulfoxid


ප්‍රතිසංස්කරණ සාහිත්‍යය තුළ අන්තර්ගත වී ඇත්තේ 'පැරඩයිස් ලෙසට්', 'අර්ස් ඔෆ් රොචෙස්ටර්ස්' සැඩ්මන් හා ලිංගික හාස්‍ය ගැබ්ව ඇති ' ද කන්ට්‍රී වයිෆ්', 'ෆිල්ජිගේ' හා 'මොරෙල් විස්ඩම්' යන ඒවාය. එහි දක්නට ලැබෙන්නේ, 'ලොකේස්' ගේ 'ට්‍රිප්ස් ඔන් ගවර්මන්ට්' රාජකීය සමාජයේ සොයා ගැනීම, 'රොබට් බෙයිල් ගේ' පරීක්ෂණ, ඩ්‍රයිඩ්න්ගේ විවේචනයන්ට පුරෝගාමී වූ සාහිත්‍යය යන ඒවාය.  අරාජිත කාලය තුළදී පළමුවෙනි චාර්ල්ස් රජුට ඈදුනු බලකායක් විසින් විසිහැවරිදි දෙවන චාර්ල්ස් සමඟ විවාදයකට යොමු විය. එම නිසා චාල්ස් (දෙවන) සමඟ ගමන් කළ රදලයා සාහිත්‍ය කටයුතු උදෙසා දශකයක පමණ කාලයක් මෙම මහද්වීපයේ නැවතී සිටියේ ය. චාර්ල්ස් ප්‍රංශ නාට්‍යයන්ට යොමු වීමෙන් කාලය ගත කල අතර ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයන්ට රුචි නාට්‍යමය කලාවක් සංවර්ධනය කළේය. පෝලන්‍තයේ ජීවත් වූ  ශ්‍රේෂ්ඨයන් වාණිජ ගනුදෙණු කිරීම් මෙන්ම සාධාරණත්වය පිළිබඳව ඉගෙනීමට යොමු වූ අතර, බුද්ධිවාදී ගද්‍ය මඟින් නිල වශයෙන් හා සාධාරණ ලෙස ජාතිය බෙදී යෑම පිළිබඳ තර්ක කළේය.

ඉතා වැදගත් සහ විශාලමය කාව්‍යයමය ආකාරය වූයේ හාස්‍යය. සාමාන්‍යයෙන් හාස්‍යය ප්‍රකාශයට පත් කලේ නිර්නාමික ආකාරයෙනි. හාස්‍ය හා බැදුණු ඉතා බරපතල කාරණාවන් විය. අනෙක් අතින් අපහාස නීතිය ඉතා පුළුල් ජාලයක් බැවින් හාස්‍ය උත්පාදකයෙකුට ශ්‍රේෂ්ඨයෙක් පිළිබඳව විවේචනය කළ බවට ඔප්පු වූව හොත්, අධිචෝදනා වලින් මිදීමට නොහැකි විය. අනෙක් අතින් දුෂ්ඨයින් විසින් බොහෝ දුරට පොහොසත් පුද්ගලයන් වූ සැකකරුවන්ට ශාරීරික පහර දීම්  සිදු නොකළෝය. 'ජෝන් බ්‍රයිඩ්න්" සැන්ටයර් ඔන් මෑන් කයින්ඩ්' රචනා කිරීම සම්බන්ධයෙන් හුදෙක්ම සැකකරුවෙකු විය. නිර්ණාමිකත්වයේ ප්‍රතිඵලයක් වූයේ විශ්ඨත්වයෙන් හා කුසලතාවයෙන් පිරි කාව්‍යයන් ප්‍රසිද්ධියට හෝ ප්‍රකාශනයට පත්නොවීමය.

ප්‍රතිසංස්කරණ අවධියේ බලපවත්නා ගද්‍යයන් වූයේ ක්‍රිස්තියානි ආගමික ලේඛණයන් වන නමුත් අවසාන කාලයේ බලපැවැත් වූ නව ප්‍රභේදයන් දෙකක ආරම්භය දක්නට ලදී. ප්‍රබන්ධ කතා සහ ලේඛණ කලාව ආගමික ලේඛණයන් දේශපාලනික සහ ආර්ථික ලේඛණයන් තුළ වූ අතර දේශපාලනික සහ ආර්ථික ලේඛණයන් විසින් ආගම ඍජුව ප්‍රකාශ කරන ලදී. ප්‍රතිසංස්කරණය වූයේ 'ජෝන් ලෝකේ' ගේ අනුකම්පා නොවන කාර්යයන් රැසක් රචනා කල අවධියේය. 'ලොකෙස්' ගේ අනුභූතවාදය මිනිසුන් විසින් තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ දැරූ අතර, ඉන් ඉතා හොඳ තීරණ ගැනීමේ හැකියාවක් ඇති විය. පසුකාලීනව මෙම විද්‍යාත්මක ක්‍රමයන් ඇමෙරිකා පුනර්ජීවනයට හේතු විය. ඔහුගේ තේරුම් ගැනීමේ කාර්යයන් තුළින් මූලික අංගයක් වන සමාජයේ සිට 'තෝමස් හොබ්ස්' ආකාරයෙන් ප්ලාස්ටික් ආකාරයේ සමාජ ගිවිසුම් පිළිබඳ ප්‍රකාශ කිරීමට නැඹුරු විය.  ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට උත්සාහ දරමින් සිටී එක්තරා කාලයක් තුළ එරට දක්නට ලැබුණේ පුර්ණ පරාජයක නියුතු රජය පමණක් සැනසවිය හැකි සාහිත්‍ය ක්‍රමයකි. ප්‍රතිසංස්කරණය අමිහිරි නිකායවාදී ලේඛණයක් වූ නමුත් රැඩිකල් වාදය ප්‍රතිසංස්කරණයෙන් පසු නොනැසී පැවතුණි. 'ජෝන් මිල්ටන්' වැනි අසභ්‍ය දේ අතිශයින් පිලිකුල් කළ ලේඛකයින්ට විශ්‍රාම යැවීම හෝ ඒ සඳහා හැඩගැස්වීම සිදු කරන ලදී. 'මොනරාකි' සම්බන්ධයෙන් විරුද්ධ උපදේශයන් ලබා දුන් 'සිගර්'. ෆින්ක් මොනැස්විස්ට්'. 'ලෙව්ලර්' සහ චාර්ල්ස් (පළමුවන)යන අය රාජඝාතනයට ඍජුව සම්බන්ධ වුවත් ඔවුන් නොමරා මර්ධනය පමණක් කරන ලදී. සාහසික ලේඛකයින් පාතාල ක්‍රියාවලට සහයෝගය දුන් අතර, ආරාජික කාලය තුළ සේවය කල බොහෝ දෙනා ප්‍රතිසංස්කරණ තුළින් වැහැරී ගිය ස්ථානයකට හිමිකම් කියනු ලැබීය. 'ජෝන් බුන්යැන්" අනෙකුත් ආගමික කතුවරයන්ට ඉහළින් නැගී සිටියේය.ඔනියන් ගේ 'ද පිල්ග්‍රිම්ස් ප්‍රොග්‍රෙස් ' පුද්ගලයන් වරදින්  ගලවාගැනීමේ හා ක්‍රිස්තියානි ජීවිතයට මඟපෙන්වීමේ උපමා කථාවක් විය. පව්වරණය හා දිව්‍යමය විවාහවලට විරුද්ධ වන පෙලඹවීම් ජය ගත හැකි ආකාරය පිළිබඳව 'ඔනියන්' රචනා කළේය. මෙම පොත තේරුම් ගත හැකි කථාවක් ආකා‍රයෙන් සහ ජීවිත කථා හා නාට්‍යයන්ගේ බලපෑම් පෙන්නුම් කල අතර තවද ප්‍රතිසංස්කරණ කාලය තුළ දී 'එඩ්මන්ඩ් ස්පෙන්ස්ර් විසින් සොයාගත් ශ්‍රේෂ්ඨ රූපක සම්ප්‍රදායේ පරික්ෂාකාරී බව පෙන්නුම් කළේය. පංචතේතින් ලබාගන්නා සාමාන්‍ය ආකාරය වූයේ පැත්තක් මුද්‍රණය කරන ලද පත්‍රිකා ප්‍රකාශනයයි. එක් විශාල තනි පිටුවක සාමාන්‍යයෙන් පක්ෂවාදී සිද්ධීන් සම්බන්ධ රචනා ලියවී තිබිණි. මෙම අවධියේ දී වෘත්තිමය සහ කාලීන (සුපුරුදු ප්‍රකාශනයන්ගේ තෙ‍්රුම) ඉංග්‍රීසි ලේඛන කලාවේ ආරම්භය දක්නට ලැබුණි. 1689 රාජාසනයට අයිතිවාසිකම් කියන කාලයේ දී ලේඛන වාදය සංවර්ධනය විය. 'ඇම්ස්ටර්ඩන්' හි සිටි විලියම් රාජ්‍යත්වයට පැමිණි පසු එංගලන්තයේ පුවත් පත් කලාව ආරම්භ විය.

ඉංග්‍රීසි නවකතාවේ ප්‍රතිසංස්කරණ අවධිය තුළදී දිගු ප්‍රබන්ධ කථා සහ කල්පිතමය ජීවිත කතා,  අනෙක් ආකාරයන්ට වඩා පැහැදිළිවම වෙනස් විය. ප්‍රංශයේ සහ ස්පාඤ්ඤයේ පැවති ප්‍රේම ප්‍රබන්ධ කථා එංගලන්තයේ ප්‍රසිද්ධ විය. ප්‍රේම කථා වලට ස්ත්‍රීන් සම්බන්ධ වූ අතර, මෙය කියැවීම දුරාචාරයක් ලෙස සලකා ගැහැණුන්ට තීරු බදු අය කළේය. ප්‍රතිසංස්කරණ අවධියේ නවකතා ක්ෂේත්‍රයේ සුවිශේෂී චරිතය වූයේ 'ඇල්ෆ්‍රා බෙහෙන්' ය. ඇය වෘත්තීය කාන්තා නවකතාකරුවන් අතර ප්‍රමුඛයා වුවාය. එමෙන්ම එංගලන්තයේ ප්‍රධාන වෘත්තීය නවකතාකරුවන් අතරේද ඇය ඉදිරියෙන් සිටියාය. 'බෙන්' ගේ සුප්‍රසිද්ධ නවකතාව වූයේ 'ඔරුනොකෝ' ය. මේ සඳහා පාදක වී ඇත්තේ 1688 දී සුරුනේම් යටත් කර ගත් කල්පිත රජවරයෙකුගේ ජීවිත කථාවය. 'බෙන්ගේ' නවකතා තුළ ඛේදජනක බලපෑම් දක්නට ලැබෙන අතර නාට්‍ය රචකයෙකුගේ පරිණත භාවය දක්නට ඇත.

අසභ්‍ය දේ පිළිකුල් කරන ලද රාජ්‍ය පාලනය පොදු වේදිකාවන් තුළ සංදර්ශනය තහනම් කිරීමෙන් පසු නාට්‍යයන් අධික ලෙස සහ ඉතා වේගයෙන් ප්‍රතිනිර්මාණය කරන ලදී. ප්‍රතිසංස්කරණ ආරම්භක අවධියේදී බොහෝ ප්‍රසිද්ධ, 'ජෝන් ඩ්‍රයිඩ්න්', 'විලියම් විචර්ලි" සහ 'ජොර්ජ් එතර්ප්' ගේ රසාත්මක නොවන හෝ 'ගැඹුරු' හාස්‍ය, උසාවි වටපිටාව සහ අනුවර්ත ලිංගික කුමන්ත්‍රණ සහ දිණුම ඇති 'මචෝ' ශිෂ්ඨ ජීවිත ක්‍රමය මින් නිරූපණය විය. විලියම් කොන්ග්‍රේව් ගේ ලව් ෆො ලව් (1965) සහ 'ද වේ ඔ‍ෆ් ද වර්ල්ඩ්" (1700) සහ 'ජෝන් වෙන්බ්‍රග්ස්' ගේ 'ද ෆියලැප්ස්' ' ද ප්‍රාවොක්ඩ් වයිෆ් ' වැනි හාස්‍යයන් සැහැල්ලු සහ විසිවන ශතවර්ෂයේ ආරම්භයේ වංශවත් චිත්‍ර කලාවට වඩා වෙනස් වූ බොහෝ මාධ්‍යම පන්තියේ ශීලයක් සහ පුළුල් නරඹන්නන් පිරිසක් කෙරෙහි අවධානය යොමු කළේය. 1690 දී නාට්‍යයන් තුළ බොහෝ සමාජීය  නරඹන්නන් සහ ප්‍රබල මධ්‍ය පංතික ස්ත්‍රී නරඹන්නන් විය. උදාහරණයක් ලෙස ලිංගිකත්වය තුළ වූ හැල හැප්පීම් නිසා විවාහය දක්වා මාරු වීම යන තේමාව ප්‍රබල විය. තරුණ ආදරවන්තියන් තුළ හාස්‍ය පිළිබඳ අවධායනය අඩු අතර, වයසක පරම්පරාවේ අවධානය 'වෙඩ්න් බෙල්ස්' වලින් පසු විවාහ සම්බන්ධතාවයන් කෙරෙහි යොමු විය.

දින චර්යා සම්පාදක 'ජෝන් එලියන්' සහ 'සැමැවෙල් පෙරිස්' සැමදා ලන්ඩන් ජීවිතය සහ  කාලීන සිද්ධීන් පිළිබඳව තම රචනයන්ගෙන් විස්තර කළහ.

සටහන්
සාහිත්‍යය
{|

|-

|
|-
{|

ප්‍රතිසංස්කරණ සාහිත්‍යය


වේබැක් මැශින් යනු අන්තර්ජාල ලේඛනාගාරය විසින් නිර්මාණය කළ ලෝක ව්‍යාප්ත ජාලය (විශ්ව විසිරි වියමන) හා අන්තර්ජාලයේ අනෙකුත් තොරතුරු වල ඩිජිටල් සංරක්ෂිතාගාරයයි. මෙය ලාබ නොලබන සංවිධානයකි. ඇමරිකාවේ කැලිෆෝනියා ප්‍රාන්තයේ සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝ වල පිහිටා ඇත. 1996 දී නිර්මාණය වූ මෙය 2001 දී මහජනයාට විවෘත වූ අතර මෙමගින් පරිශීලකයාට "කාලය හරහා ගොස්" වෙබ් අඩවි අතීතයේ පැවති ආකාරය නැරඹිය හැකිය.

1996 දී මෙහි නිර්මාණයෙන් පසුව එය වෙබ් පිටු බිලියන 613 ක් පමණ සං‍රක්ෂණය කර ඇත.

ගබඩා හැකියාවන්

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි

Bibliotheca Alexandrina හි Official mirror of the Wayback Machine

වේබැක් මැශින්


{{Info/Jogo eletrônico
 |título         = Digimon Survive
 |imagem         = Kindpng 838306.png
 |imagem_tamanho = 270px
 |imagem_legenda =
 |desenvolvedora = HYDE |publicadora    = Bandai Namco Entertainment
 |distribuidora  =
 |diretor        =
 |produtor       = Kazumasa HabuTsuzuki Katsuaki
 |designer       =
 |escritor       =
 |programador    =
 |artista        = Uiti Ukumo
 |compositor     = Tomoki Miyoshi
 |motor          = Unity
 |plataforma     = Microsoft WindowsNintendo SwitchPlayStation 4Xbox One
 |conversões     =
 |lançamento     = Nintendo Switch, PS4
 |gênero         = Romance visualRPG de estratégiasobrevivência
 |modos          = Um jogador
 |série          = Digimon |antecessor     =
 |sucessor       =
 |sítio          =
}}
 é um jogo eletrônico de romance visual com elementos de RPG de estratégia e sobrevivência desenvolvido pela HYDE e publicado pela Bandai Namco Entertainment para Microsoft Windows, Nintendo Switch, PlayStation 4, Xbox One. O jogo é um projeto comemorativo do vigésimo aniversário das animações de Digimon, e foi lançado no Japão em 28 de julho de 2022, e mundialmente em 29 de julho de 2022.Digimon Survive se passa em um mundo misterioso e com monstros onde um grupo de adolescentes, que estavam em um acampamento de verão, são levados. Os jovens, liderados por Takuma Momozuka, lutam para voltar para casa através de um mundo cheio de decisões difíceis e batalhas mortais, as escolhas dos jogadores ao longo do jogo afetarão a evolução de seus aliados monstros e o final. As batalhas do jogo são travadas em 2D, em um estilo mais clássico de RPG de estratégia.

 Jogabilidade
As escolhas dos jogadores influenciam a direção da história, incluindo o processo de evolução do Digimon. Múltiplas jogadas podem resultar em diferentes caminhos e diferentes evoluções. O jogo possui vários finais e, caso escolhas erradas sejam feitas, os personagens serão mortos. O jogo é dividido em vários tipos de jogabilidade, como "Drama Parts", "Search Action", "Free Action" e "Free Battle". Durante "Drama Parts", o jogo prossegue como uma aventura de texto para contar a história. Em "Search Actions", o jogador procura uma forma de sobreviver. Em "Free Action", o jogador escolhe para onde ir e com quem falar durante uma janela de tempo limitada. Durante a "Batalha Livre", o jogador pode entrar em certas áreas para treinar seus Digimon e coletar itens.

 Desenvolvimento
 Inspiração
A inspiração para Digimon Survive é baseada nos laços entre os personagens e seus parceiros Digimon nas várias séries de anime Digimon. A equipe queria que os jogadores experimentassem isso por conta própria, fazendo escolhas que influenciariam o crescimento de Digimon. A produtora pretende fazer com que o jogo se pareça com o romance O Senhor das Moscas, da mesma forma que Digimon Adventure se parecia com o Dois anos de férias de Júlio Verne.

O produtor do jogo Kazumasa Habu, cita uma interpretação, feita pelo diretor Hiroyuki Kakudo de Digimon Adventure, de que os chamados "Digimon", não nasceram após o desenvolvimento dos computadores pelos homens, mas que se tornaram visíveis aos humanos como resultado; e que essas criaturas sempre existiram, vivendo ao lado de humanos, embora em outra dimensão. Nesta abordagem, os Digimon podem ter se manifestado através de magia ou feitiçaria ou através da antiga arte de Onmyōdō no passado, fazendo com que pareçam shikigami, yōkai ou demônios; uma manifestação que hoje é realizada no digital e depois observada pelos humanos como sendo Digimon, "monstros digitais". Foi essa abordagem que inspirou Habu a criar Digimon Survive.

 Anúncio e problemas de desenvolvimento Digimon Survive foi anunciado pela primeira vez em uma edição de julho de 2018 da revista japonesa V Jump, para PlayStation 4 e Nintendo Switch. A versão ocidental foi anunciada pela Bandai no YouTube através de um trailer, com Xbox One e Steam sendo incluídos nas plataformas. O jogo está sendo desenvolvido pela Witchcraft e publicado pela Bandai Namco Entertainment, tendo como produtores Kazumasa Habu e Tsuzuki Katsuaki. Também estão na equipe o compositor Tomoki Miyoshi e o artista Uiti Ukumo.

O desenvolvimento de Digimon Survive está conturbado. O jogo estava anunciado para sair em 2019, ano em que se comemora os 20 anos de Digimon Adventure. Porém, no dia 6 de julho de 2019, o jogo foi adiado para 2020. Em 29 de julho de 2020, a Toei Animation Europe declarou que Survive seria lançado na Europa em janeiro de 2021, no entanto isso foi removido de seu site em 4 de agosto. O trailer oficial de abertura cinematográfica de Digimon Survive foi publicado em 22 de julho de 2019. Em 8 de outubro de 2020, o produtor de jogos Kazumasa Habu afirmou no Twitter que foi adiado novamente porque o sistema de jogo para Survive estava sendo revisado e eles tiveram que refazer sua programação do zero. Em 15 de outubro, foi anunciado oficialmente pela Bandai que a data de lançamento do jogo foi adiada para 2021 devido à pandemia de COVID-19 além de ter mudado o motor do jogo durante o verão de 2020, o que significa que eles precisavam de mais tempo para trabalhar. A Bandai prometeu uma atualização sobre o status do jogo na primavera de 2021, no entanto esta atualização nunca veio com a empresa permanecendo em silêncio. Durante a E3 de 2021, não houve menção ao desenvolvimento de Digimon Survive. Em 28 de julho de 2021, a Toei Animation afirmou que o jogo seria lançado no terceiro trimestre fiscal de 2022 ou "além".Gematsu: Digimon Survive delayed to 2022: "The company now lists "Release of Digimon Survive (PS4/Switch)" under "Fiscal Year 2022 Q3 and Beyond." Fiscal year 2022 ends on March 31, 2022." O ano fiscal de 2022 termina em 31 de março de 2022, o que significa que eles esperam que o Digimon Survive'' seja lançado entre outubro e dezembro de 2021 (Fiscal Q3 2022) ou algum tempo depois disso. Em 28 de outubro de 2021, no entanto, a Bandai Namco anunciou que o jogo foi oficialmente adiado para 2022 e pediu desculpas por não fornecer uma atualização na primavera de 2021, como havia prometido.

Em 26 de fevereiro de 2022 a Bandai Namco, através do produtor Kazumasa Habu, revelou que os múltiplos adiamentos também foram ocasionados pela saída do estúdio Witchcraft do projeto; levando a uma série de "ajustes do jogo" e indica que o lançamento "deve demorar um pouco mais do que o esperado, para ter tempo de ajustar internamente". Digimon Survive passou a ser desenvolvido pelo estúdio HYDE; "Graças aos esforços da nova equipe, o jogo conseguiu voltar aos trilhos e estamos cada vez mais perto de finalizá-lo.", comentou o produtor. A Bandai Namco também mostrou vários novos detalhes, mecânicas e recursos, juntamente com um novo trailer do jogo durante a Digimon Con 2022.

Em 18 de abril de 2022, a data de lançamento japonesa do jogo foi finalmente revelada como 28 de julho de 2022. Dois dias depois, a data de lançamento localizada foi anunciada como 29 de julho.

Ligações externas
 Página oficial

Jogos para Nintendo Switch
Jogos para PlayStation 4
Jogos para Windows
Jogos para Xbox One
Jogos eletrônicos da Bandai Namco
Jogos eletrônicos de 2022
Jogos da série Digimon
Jogos eletrônicos desenvolvidos no Japão

Digimon Survive


Raïssa Gbédji est une journaliste, ancienne correspondante de la Radio France Internationale (RFI) au Bénin, activiste féministe et chanteuse béninoise.

Biographie

Enfance et formations
Raïssa Gbédji étudie le secrétariat puis la communication.

Carrière
Raïssa Gbédji après ses études devient animatrice du journal sur Golfe FM. Elle occupe le poste de rédactrice en chef à la Radio Océan FM en 2005. Repérée ensuite par RFI, elle en devient la correspondante au Bénin.

Ayant relayée une information selon laquelle des députés du parlement béninois menace de formuler une demande de mise en accusation du président Boni Yayi dans le cadre d'une affaire de sociétés illégales, elle est auditionnée en 2010 par la Haute Autorité de l'audiovisuel et de la communication (HAAC).

Raïssa Gbédji est également activiste des droits des femmes et chanteuse; elle fusionne le jazz et la musique traditionnelle béninoise. En 2018 elle sort un maxi intitulé N'djah et livre dans ce cadre un concert au Bénin royal hôtel de Cotonou le 11 mai. Ce maxi porte essentiellement sur le partage et la promotion des valeurs culturelles béninoises.

Notes et références

Articles connexes

 Golfe FM
 Médias au Bénin

Journaliste béninois
Chanteuse béninoise

Raïssa Gbédji


Strongman Champions League

Izdanja i pobjednici

Lokacija
2014.-'15. Split

Naziv natjecanja
2014.-'15. SCL Croatia

Legenda:

WR - svjetski rekord u datom trenutku

Natjecatelji koji su na izdanju 2014. bili na podiju, u ukupnom poretku na kraju te sezone bili su također najbolja trojica.

Giants Live
Nikad održana u Hrvatskoj.

Strongman Super Series
Nikad održana u Hrvatskoj. Natjecanje više ne postoji.

Vidi

Vanjske poveznice
strongmancl.com, službena stranica natjecanja

Izvori
strongmanarchives.com 2015.
strongmanarchives.com 2014.

Šport u Splitu
Međunarodna športska natjecanja u Hrvatskoj

Svjetske serije strongman natjecanja u Hrvatskoj


The sixth USS Somers (DDG-34, ex-DD-947) was a Forrest Sherman-class destroyer when her keel was laid down at the Bath Iron Works on 4 March 1958, she was launched on 30 May, and commissioned on 3 April 1959.

Somers was decommissioned 11 April 1966, and converted at San Francisco Naval Shipyard. On 15 March 1967 she was reclassified as a guided missile destroyer, and was re-commissioned 10 February 1968. She was decommissioned on 19 November 1982 and on 26 April 1988, she was stricken from the Naval Vessel Register. On 22 July 1998, she was sunk as target near Hawaii.

History
The sixth Somers was laid down on 4 March 1957 by the Bath Iron Works Corp., at Bath, Maine; launched on 30 May 1958; sponsored by Mrs. Charles E. Wilson; and commissioned on 3 April 1959, Comdr. Edward J. Cummings, Jr., in command.

On 1 June 1959, the destroyer sailed from Boston, Massachusetts, to Newport, Rhode Island, before departing the United States five days later for her maiden voyage which took her - via Argentia, Newfoundland - to the ports of northern Europe. On her itinerary were Copenhagen, Denmark; Stockholm, Sweden; Portsmouth, England; and Kiel, Germany, where she represented the Navy during the "Kiel Week" festivities. Somers took leave of Europe at Portsmouth, England, and-after stopping briefly at Bermuda and training for five days out of Guantanamo Bay, Cuba-transited the Panama Canal on 19 July. She arrived at her home port, San Diego, California, on 27 July and conducted shakedown training along the California coast for the next six weeks. She underwent final acceptance trials on 17 September; then, completed just over a month of overhaul from 1 October until 8 November.

Vietnam service

Over the next six and one-half years, Somers alternated between operations out of San Diego and deployments to the 7th Fleet in the Far East. In all, she deployed to the western Pacific four times during this period, remaining on the west coast in 1962 and 1964.

Her first three tours in the Far East were relatively uneventful, peacetime assignments, consisting of 7th Fleet operations and exercises with units of the navies of the SEATO allies of the United States. During her second and third deployments, in 1961 and 1963, Somers steamed to Australia to participate in the celebrations commemorating 19th and 21st anniversaries of the Battle of the Coral Sea. During her fourth tour of duty with the 7th Fleet, the destroyer saw her first wartime operations as American involvement in the Vietnam War escalated. She plied the waters of the Tonkin Gulf, plane guarding for , , and  as their aircraft pounded enemy supply lines in North Vietnam.

Conversion
On 30 July 1965, Somers got underway from Yokosuka, Japan, to return to the United States. She arrived in San Diego on 12 August and, after a month of leave and upkeep, she resumed normal operations along the west coast. She continued to be so engaged until 11 April 1966 when she entered San Francisco Naval Shipyard to begin conversion to a guided missile destroyer. On that day, she was decommissioned at Hunters Point. From then until February 1968, Somers was in the shipyard having 90% of her superstructure replaced, installing the AN/SPS-48A 3D air search radar, receiving the Tartar surface-to-air missile system and the ASROC antisubmarine rocket system. In addition, her engineering equipment was completely overhauled, and she received a lot of additional electronic gear. On 10 February 1968, Somers was recommissioned at Hunters Point as the Navy's newest guided-missile destroyer, DDG-34.

Her conversion was completed on 16 May 1968, and she departed Hunters Point the next day for her new home port, Long Beach, Calif. For the rest of 1968 and most of 1969, the guided-missile destroyer ranged the west coast from Mexico to the state of Washington, conducting trials and exercises.

Return to Vietnam
On 18 November 1969, she got underway to deploy again to the western Pacific. She stopped over in Hawaii from 24 to 28 November and loaded ammunition at the Oahu Naval Ammunition Depot. Continuing westward, she paused at Midway on 1 December to refuel and at Guam on the 8th. She made Subic Bay in the Philippines on the 11th. During this deployment, Somers returned to the Gulf of Tonkin alternately plane guarding Hancock and serving on the gunline. During late March and early April, she joined units of the Australian and New Zealand navies in the SEATO exercise, "Sea Rover." After that, she returned to plane guard duties, this time for . Two days after joining the carrier, however, Somers was detached to return to Subic Bay. She arrived on 19 April and remained until the 24th, when she got underway for the United States.

Somers arrived at Long Beach on 8 May 1970. After an availability period and an extended leave and upkeep period, the guided-missile destroyer embarked 35 Naval Reserve Officer Training Corps midshipmen for five weeks training during PACMIDTRARON 70. The cruise commenced on 22 June and was concluded on 6 August at Long Beach. She resumed operations out of her homeport until 13 November when she got underway for another deployment to the western Pacific. Somers was assigned to the 7th Fleet from December 1970 until 4 May 1971. During that time, she plane guarded the carriers on six occasions, rendered naval gunfire support on three, and once stood watch on the northern search and rescue station. In between line periods, she visited Keelung, Taiwan; Hong Kong; Singapore; and Penang, Malaysia, in addition to putting in periodically at the naval station at Subic Bay.

She cleared the Gulf of Tonkin on 4 May, headed back to the United States, and made Long Beach on the 23d. Somers resumed operations out of Long Beach until 9 July when she began a month of pre-overhaul preparations. On 9 August, the guided-missile destroyer entered Long Beach Naval Shipyard to commence regular overhaul. The overhaul lasted until 3 December and, following that, she went into a period of restricted availability which carried her through 31 December. Somers completed her restricted availability on 3 January 1972 and began trials, tests, and exercises which lasted through 31 March. After nine days of preparations, she headed west on 10 April to rejoin the 7th Fleet.

Sailing via Pearl Harbor and Guam, Somers made Subic Bay on 29 April. After a voyage to Singapore and back, she joined the carriers in the Gulf of Tonkin on 9 May. Her tour of duty in the Far East lasted until late October. She cruised with the aircraft carriers in the Gulf of Tonkin five times during this deployment, rendered naval gunfire support three times, and stood duty on the south Talos station and PIRAZ station once each. Between line periods, she normally put into Subic Bay, but managed to visit Sasebo, Japan, and Hong Kong. Somers returned to Long Beach on 9 November 1972.

Two periods of operations from her home port separated by two months of restricted availability at Long Beach took up the first nine months of 1973 for Somers. On 9 October, she got underway to deploy to the western Pacific. On 15 October 1973, SOMERS arrived at her new homeport, Pearl Harbor, Hawaii, en route to her eighth Western Pacific deployment. On this deployment, she made Subic Bay on 5 November. She remained on duty with the 7th Fleet until mid-May 1974, when she reentered Pearl Harbor.

Post Vietnam Service

SOMERS deployed in November 1978 for her tenth Western Pacific deployment. Upon her return from deployment, she entered the Pearl Harbor Naval Shipyard to undergo a scheduled overhaul (ROH). SOMERS remained in the shipyard for fifty-one weeks and returned to sea on 4 August 1980.

The months following her return to sea were devoted to Engineering, Operations and Weapons System shakedown, tests and ultimate certifications which demonstrated her worthiness to return to Fleet Service.

In early 1981, SOMERS joined Battle Group Charlie and participated in READIEX 5–81 in preparation for the Battle Group s deployment. SOMERS was also a participant in the July 1981 FLEETEX 1-81, the largest U.S. Navy exercise in history.

On 3 November 1981, she deployed with Battle Group Delta headed by USS CONSTELLATION (CV-64). During her eleventh and final deployment, SOMERS operated primarily in the Indian Ocean and made port calls in Guam, the Philippines, Diego Garcia, Bunbury Australia, Maldive Islands and Singapore. After successfully participating in READIEX 2–82 in May 1982, she returned home arriving in Pearl Harbor on 16 May 1982. After returning from this deployment, she was preparing for more operations, when preparations were cut short by the notice that she was to be decommissioned. Somers was decommissioned on November 19, 1982.

During her service, USS SOMERS earned two Marjorie Sterrett Battleship awards, a meritorious Unit Commendation, three Battle Efficiency E awards and presently wears departmental excellence awards.for Supply, Gunnery, Missiles, ASW, CIC, Communications, Electronic Warfare and Damage Control.

SOMERS was relocated to the Inactive Ship Facility at Pearl Harbor until approximately 1988. From there, she was sold to the U.S. Maritime Administration. She was in use at Port Hueneme, California for many years as an experimental ship.

Sinking
On 20 May 1998, Somers was towed from Port Hueneme for the last time. On 21 July 1998, two United States Air Force B-52 Stratofortresses from the 20th Bomb Squadron fired missiles at Somers – adrift in the Pacific Ocean about  northwest of Kauai. Hawaii – as part of the Rim of the Pacific 1998 exercise. Each B-52 crew launched one AGM-142 Have Nap missile, and both missiles hit Somers. On 22 July 1998, an explosive ordnance disposal team rappelled from a helicopter to Somers and sank her with explosive charges; this was shown in a video issued by the RIMPAC 98 public relations officer. Her final resting place is off the coast of Kauai, at . She rests at a depth of .

References

Forrest Sherman-class destroyers
Cold War destroyers of the United States
1958 ships
Ships sunk as targets
Maritime incidents in 1998

USS Somers (DD-947)


Festivalul de film neorealist Laceno d'oro a fost un festival de film fondat în 1959 de Camillo Marino și Giacomo D'Onofrio, numit după stațiunea de schi Laceno, comuna Bagnoli Irpino din provincia Avellino, unde au avut loc primele ediții.

Istoric
Primele ediții ale festivalului au avut loc în stațiunea Laceno din comuna Bagnoli Irpino, în munții din Alta Irpinia. Locul de desfășurare al evenimentului a fost sugerat de Pier Paolo Pasolini, căruia pădurea montană și peisajul nealterat îi amintea de cultura rurală și de peisajele friuliane, locurile copilăriei sale. La prima ediție Pier Paolo Pasolini, membru al juriului, a ridicat premiul câștigat de către Michelangelo Antonioni pentru filmul Strigătul, și de atunci va fi prezent la toate edițiile.

Începând din 1966 festivalul s-a mutat de la Laceno la Avellino și în alte comune ale provinciei. Cea mai recentă ediție a acestui festival a avut loc în 1988. Printre diferiții președinți ai juriului care s-au succedat de-a lungul anilor, în afară de Marino, au fost Domenico Rea, Carlo Lizzani, Tinto Brass, Cesare Zavattini.

În 2001, la doi ani după moartea lui Camillo Marino, a fost instituit "Premiul Camillo Marino - Laceno d'oro", care începând cu anul 2007, cu acordul moștenitorilor fondatorilor, s-a transformat public în noul Laceno d'Oro. În afară de Premiul Camillo Marin, este atribuit, de asemenea, începând din anul 2008 Premiul Giacomo d'Onofrio pentru cel mai bun artist debutant.

Premii

Laceno d'oro pentru cel mai bun regizor
 1959: Michelangelo Antonioni pentru Il grido, ridicat de Pier Paolo Pasolini
 1960: Leopoldo Trieste
 1961: Gillo Pontecorvo pentru Kapò
 1962: Alfredo Giannetti pentru Giorno per giorno disperatamente
 1963: Nanni Loy pentru Le quattro giornate di Napoli
 1964: Mario Monicelli pentru I compagni
 1965: Carlo Lizzani pentru Il processo di Verona
 1972: Massimo Antonelli pentru Tema di Marco (Frammenti d'Amore)
 1974: Predrag Golubovic
 1975: Alberto Lattuada
 1976: Carlo Lizzani pentru San Babila ore 20: un delitto inutile
 1977: Aldo Florio pentru Una vita venduta și  Silvano Agosti pentru Matti da slegare
 1985: Luigi Faccini pentru Inganni

Laceno d'oro pentru cel mai bun actor
 1966: Saro Urzì
 1974: Bekim Fehmiu pentru Il gioco della verità
 1975: Luigi Proietti
 1977: Gerardo Amato
 1985: Bruno Zanin pentru Inganni

Laceno d'oro pentru cea mai bună actriță
 1961: Valeria Moriconi
 1964:Scilla Gabel
 1975: Rada Rassimov
 1976: Claudia Cardinale
 1977: Adriana Asti
 1979: Brigitte Fossey
 1985: Serena Grandi pentru Miranda
 1988: Anna Bonaiuto pentru Donna d'ombra

Laceno d'oro pentru actor tânăr
 1963: Lando Buzzanca
 1975: Stefano Satta Flores, Michele Placido
 1982: Marzio Honorato pentru Core mio al lui Stefano Calanchi
 1984: Luca Barbareschi
 1985: Mattia Sbragia
 1988: Massimo Dapporto

Laceno d'oro pentru actriță tânără
 1963: Laura De Marchi pentru La donnaccia
 1972: Mara Venier pentru Il diario di un italiano
 1984: Barbara De Rossi
 1988: Almerica Schiavo pentru L'uscita

Laceno d'oro pentru producător
 1960: Dino De Laurentiis
 1961: Alessandro Iacovoni
 1968: Gian Vittorio Baldi
 1971: Silvio Clementelli
 1974: Mario Cecchi Gori, Jves Gasser (Elveția)
 1975: Gianni Ricci pentru Don Milani: un prete scomodo
 1985: Marina Piperno

Laceno d'oro pentru cel mai bun regizor străin
 1977: Jan Lasko, Vatroslav Mimica, Lula Mikkelsen

Placheta de aur
 1968: Vatroslav Mimica
 1971: Dominique Boschero, Lou Castel
 1972: Alida Valli
 1974: Velimir Bata Živojinović
 1976: Serghej Mikaelian pentru Il premio, Riccardo Cucciolla, Vittorio Schiraldi pentru Lettere dal fronte,  Lina Wertmüller și placheta specială de aur lui Sergio Nasca
 1978: Pasquale Squitieri, Nicola Babic, Leonida Ossika
 1979: Edith Bruck pentru Improvviso, Mara Venier și Francesco De Federico pentru Un'emozione in più,  Luc Merenda, Florestano Vancini
 1981: Giuseppe Ferrara pentru Panagulis zei,  Ida Di Benedetto, Saverio Marconi, Luigi Borghese pentru Razza selvaggia, Pupella Maggio (motivație: pentru o viață dedicată cinematografiei), Giuseppe De Santis
 1982: Lina Wertmüller,  Pasquale Festa Campanile, Cinzia TH Torrini și Piera Degli Espostie Renzo Montagnani pentru Gioco d'azzardo, Anton Ribas pentru La città bruciata, Silvano Agosti
 1983: Stefania Sandrelli pentru La Chiave, Pupi Avati, Carlo Delle Piane, Giovanni Bertolucci, Luciano Secchi, Giuseppe Fava
 1984: Marcello Mastroianni, Giuliana De Sio,  Nanni Loy, Enzo Porcelli, Ettore Scola,
 1985: Tinto Brass, Giancarlo Giannini, Peter Kaiscev, Elem Klimov, Vadym Abdrašytov
 1986: Margherita Lozano, Amiasi Damiani, Lea Massari, Leopoldo Trieste, Mauro Berardi.
 1987: Antonio Avati, Alessandro Haber, Enrica Maria Modugno, Silvano Agosti, Francesco Calogero
 1988: Giancarlo Giannini, Marco Leto

Placheta specială de aur
 1976: Pietro Naca

Placheta de argint
 1976: Karel Stekly, Peter Bacso, Milena Dravic, Serghei Soloviov
 1984: Franco Angrisano, Giacinto Bonacquisti, Gianfranco Bullo, Daniele Segre, Silvio Soldini, Jamusz Petelski, Pawel Pitera
 1985: Marianne Erdos, Iosif Demian, Marta Bifano, Emanuela Torri

Placheta "Pietro Bianchi"
În memoria criticului de film Pietro Bianchi
 1977: Gianni Minello pentru Nel cerchio
 1979: Giacinto Bonacquisti pentru L'albero della maldicenza
 1981: Luigi Faccini pentru Nella città perduta di Sarzana
 1982: Marcello Gatti
 1983: Nuccio Ambrosino, Collettivo Itsos
 1984: Piero Vida
 1985: Luca Santini pentru L'esperienza amara
 1986: Chantal Bergamo și Enzo Porcelli pentru Il sapore del grano
 1988: Adriana Monti pentru Gentili signore

Placheta "Kim Arcalli"
În memoria actorului, scenaristului și editor de film Kim Arcalli
 1978: Jean-Cristoff Bouvet
 1979: Marcello Gatti pentru Ogro
 1981: Gianni Minello pentru  L'amore e i giovani
 1982: Stefano Calanchi
 1983: Fiorenza Muller
 1984: Massimo Mazzucco
 1986: Gianni Da Campo pentru Il sapore del grano
 1987: Piero Natoli
 1988: Ennio Marzocchini pentru W Werde

Placheta Pasolini
În memoria regizorului Pier Paolo Pasolini
 1976: Tinto Brass
 1978: Luigi Magni pentru  In nome del Papa Re
 1979: Franco Brusati pentru întreaga operă
 1981: Sergio Citti
 1982: Mario Monicelli
 1983: Gianni Minello
 1984: Vittorio Sindoni
 1985: Damiano Damiani
 1986: Giampaolo Bernagozzi pentru Dedicato a chi perdona și  Gian Maria Volonté pentru Caso Moro (Superplacheta P.P. Pasolini)
 1987:  Leandro Castellani pentru Il coraggio di vivere
 1988: Florestano Vancini

Cupa "Pietro Germi"
În memoria regizorului Pietro Germi
 1986: Cinematografia cehoslovacă
 1987: Paola Nazzaro
 1988: Gianluca Fumagalii pentru A fior di pelle și Andrea Papini pentru Ponte sospeso

Plachera pentru opera prima
 1984: Luciano Tovoli pentru L'armata ritorna
 1985: Enrico Montesano pentru A me mi piace
 1988: Paolo Benvenuti pentru Il bacio di Giuda

Placheta pentru film de avangardă
 1984: Maria Bosio
 1985: Piero Vida pentru La vita di scorta
 1988: Marco Tullio Giordana pentru Appuntamento a Liverpool.

Premiul "Giampaolo Bernagozzi"
În memoria regizorului Giampaolo Bernagozzi, numai la ultimele două ediții.
 1987: Anna Di Francisca
 1988: Luigi Faccini și Giuseppe Ferrara

Premiul "Filippo Sacchi"
În memoria criticului de film Filippo Sacchi
 1984: Claudio Tanari
 1985: Antonio Gesualdi pentru Le origini del cinema nel Veneto
 1986: Enrico Giacovelli pentru La commedia all'italiana și Norma Andriani pentru Pirandello e il cinema.

Cupa Regione Campania
 1983: Reinaldo Zambiano
 1985: Giuseppe Ferrara pentru P2 story e l'Italia dei misteri

Premiul de film pentru copii
 1983: Aronne de Fabio Del Bravo.

Bibliografie
 Paolo Speranza: "Con Pasolini cominciammo: Antologia e immagini del Laceno d'Oro". con prefazione di Carlo Lizzani, Atripalda, Edizioni Laceno, 2006
 Natascia Festa, Claudia Iandolo, Paolo Speranza: "Fotogrammi : gli anni del Laceno d'Oro: 1959-1988". Edizioni del Centro Dorso, 1999
 Pasolini, l'Irpinia, il neorealismo del Laceno d'oro. Cinemasud, 1980

Legături externe
 Site oficial

Festivaluri de film
Fondări în 1959

Festivalul filmului neorealist de la Avellino


Daniel Conceicao Silva (født 10. oktober 1970) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kyoto Purple Sanga og Vissel Kobe.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Daniel Conceicao Silva


Vedere asupra castelului Het Steen dimineața devreme este o pictură peisagistică realizată de Rubens, datând din jurul anului 1565.

Măsoară 131,2 cm x 229,2 cm și se află acum în National Gallery din Londra.

Acest tablou este un exemplu rar al unei lucrări pictate pentru plăcerea artistului, mai degrabă decât pentru o comandă, arată o imagine a proprietății Het Steen lângă Bruxelles, pe care a dobândit-o în 1635, plasată într-un peisaj de toamnă devreme. Inițial intenționase să realizeze o pictură mult mai mică, concentrându-se asupra casei, folosind trei panouri mici de stejar, probabil piese de schimb din atelierul său - dar după cum s-a dezvoltat conceptul, s-au adăugat alte șaptesprezece panouri.

A influențat artiști, incluzându-i pe John Constable, în timpul perioadei în care lucra pentru Sir George Beaumont, care era proprietarul picturii și ulterior a donat-o National Gallery în 1823.

Pictura prezintă prima imagine convingătoare a cerului macrou.

Legături externe
Catalog National Gallery

Picturi din 1565
Picturi realizate de Peter Paul Rubens


An Aloe madecassa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Marie Henry Alfred Perrier de la Bâthie. An Aloe madecassa in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. m. lutea
 A. m. madecassa

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe madecassa


Eridan (grč. , Eridanós), u grčkoj mitologiji rijeka je u Hadu.
 Eridan (zviježđe), zviježđe nazvano po ovoj rijeci
 Superpraznina Eridan, praznina u Eridanu

Eridan (razdvojba)


89264 Sewanee este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
89264 Sewanee este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Cordell-Lorenz de Douglas Tybor Durig. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,36 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 11,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 89001-90000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

89264 Sewanee


Veneoja ist ein Dorf (estnisch küla) im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands. Seit Oktober 2013 liegt es in der Landgemeinde Lüganuse (Lüganuse vald). Bis zu deren Bildung lag es in der Landgemeinde Maidla (Maidla vald).

Das Dorf hat neun Einwohner (Stand 2000).

Weblinks
 Beschreibung (estnisch)

Ort in Estland
Geographie (Lüganuse)

Veneoja


The Family That Preys est un film américain réalisé par Tyler Perry, sorti en 2008.

Synopsis
Deux amies, Charlotte Cartwright, une femme riche, et Alice Pratt, une femme prolétaire, doivent faire face aux secrets de leurs familles respectives.

Fiche technique
 Titre : The Family That Preys
 Réalisation : Tyler Perry
 Scénario : Tyler Perry
 Musique : Aaron Zigman
 Photographie : Toyomichi Kurita
 Montage : Maysie Hoy
 Production : Reuben Cannon et Tyler Perry
 Société de production : Louisiana Producers Film Source et The Tyler Perry Company
 Société de distribution : Lionsgate (États-Unis)
 Pays :
 Genre : Drame
 Durée : 111 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distribution
 Alfre Woodard : Alice Pratt
 Sanaa Lathan : Andrea
 Rockmond Dunbar : Chris
 KaDee Strickland : Jillian Cartwright
 Cole Hauser : William Cartwright
 Taraji P. Henson : Pam
 Robin Givens : Abby
 Tyler Perry : Ben
 Kathy Bates : Charlotte Cartwright
 Sebastian Siegel : Nick
 Santana Pruitt : Christopher
 Kaira Akita : Robin
 Jeffrey Alan Chase : Austin

Accueil
Le film a reçu un accueil mitigé de la critique. Il obtient un score moyen de 49 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2008
Film dramatique américain
Film réalisé par Tyler Perry
Film distribué par Lionsgate

The Family That Preys


Titáni, en , est un village du dème des Sicyoniens, district régional de Corinthie, en Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village dans le Péloponnèse (périphérie)
Corinthie

Titáni (Corinthe)


القدح هو مكيال شرعي إسلامي، وهو ثمن كيلة مصرية. فحجم القدح: 2.0625 لترا. والقدح في اللغة: «إِنَاءٌ يَرْوِي الرَّجُلَيْنِ»، وفي اصطلاح الفقهاء: «الصَّاعُ قَدَحَانِ إِلاَّ سُبُعَيْ مُدٍّ، وَكُل خَمْسَةَ عَشَرَ مُدًّا سَبْعَةُ أَقْدَاحٍ».

يتعلق القدح بالأحكام الفقهية الإسلامية، خصوصًا الأحكام التي تتعلق بالصَّاعِ؛ لأنه جزء منه، مِن ذلك ما ذكره الخطيب الشربيني في نصاب الزرعِ فقال: «فَالنِّصَابُ عَلَى قَوْل السُّبْكِيِّ خَمْسُمِائَةٍ وَسِتُّونَ قَدَحًا، وَعَلَى قَوْل الْقَمُولِيِّ سِتُّمِائَةٍ، وَقَوْل الْقَمُولِيِّ أَوْجَهُ، وَإِنْ قَال بَعْضُ الْمُتَأَخِّرِينَ: إِنَّ قَوْل السُّبْكِيِّ أَوْجَهُ، لأَِنَّ الصَّاعَ قَدَحَانِ تَقْرِيبًا».

مراجع

أدوات الأكل
مكاييل شرعية
وحدات حجم

قدح (مكيال)


An Festuca gredensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Vicente de la Fuente García ngan Ortúñez. An Festuca gredensis in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Spain. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca gredensis


Christian Tauson (født 15. maj 1973) er en dansk tidligere ishockeyspiller, og nuværende Key Account Manager hos Modular Lighting Instuments i København.

Karriere
Som ishockeyspiller repræsenterede Christian Tauson i karrieren Hellerup IK og Icehockey Club Gentofte Stars der spillede i Superisligaen og 1. division. Her spillede han blandt andet sammen med bror Søren Tauson.

Trivia
1. januar 2018 var Christian én af 16 danske nulevende personer med efternavnet Tauson.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Profil på LinkedIn

Personer fra Virum
Christian
Ishockeyspillere fra Danmark

Christian Tauson


Todor Hristov Jivkov (Bulgarca: Тодор Живков, trl: Todor Živkov, ; 7 Eylül 1911 - 5 Ağustos 1998), 1954-1989 arasında Bulgar Komünist Partisi Merkez Komitesi Birinci Sekreteri ve 1971-1989 arasında Bulgaristan Başbakanı.

Yaşam öyküsü
Bulgaristan'ın batısındaki Pravets kasabasında, yoksul bir köylü ailesinin çocuğu olarak dünyaya gelen Jivkov, gençlik yıllarını Sofya'da geçirdi. Genç yaşta Bulgaristan Komünist Partisi üyesi oldu. II. Dünya Savaşı sırasında Devrimci Halk Kurtuluş Ordusu olarak bilinen direniş hareketinin örgütlenmesinde görev aldı. Eylül 1944 sonra, Sofya polis gücünün başkanı oldu. 1945 yılında bir aday üyesi ve 1948 yılında tam üye olarak BCP Merkez Komitesi'ne seçildi. Savaştan sonra yönetim kademelerinde yükselerek, başta binlerce siyasi muhalifi tutuklayan Halk Milisleri'nin komutanlığı olmak üzere birçok önemli görevde bulundu. 1951'de Politbüro üyesi oldu. Mart 1954'te, Vılko Çervenkov'un yerine Merkez Komitesi birinci sekreterliğine getirilerek sosyalist ülkeler arasında en genç parti lideri oldu.

1962-1971 yılları arasında başbakan olarak olarak görev yapan Jivkov 1972'de Bulgaristan'ın yeni anayasasıyla oluşturulan Devlet Konseyi başkanlığına seçildi. 1965'te sosyalist bir ülkede ilk kez görülen muhalif parti üyeleriyle subayların önderliğindeki bir darbe girişimini önlemeyi başardı. Jivkov iç ve dış politikada Sovyet çizgisine sıkı sıkıya bağlı kaldı. Onun yönetiminde Bulgaristan'da sanayileşme aksamadan ilerledi ve halkın yaşam düzeyi büyük ölçüde yükseldi. Buna karşılık Jivkov yönetimi ülkedeki Türk azınlığa karşı zorla asimilasyon politikası uygulayarak 1989 baharında Türkiye'ye doğru büyük bir göç akınının başlamasına neden oldu. 1985'te Bulgarlaştırma politikasına girişmiştir. Türklerden isimlerini değiştirmeleri, Türkçe konuşmamaları ve ibadet etmekten vazgeçmelerini istemiştir.

1989 sonbaharında Doğu Avrupa'yı saran demokratikleşme dalgası sonucunda Jivkov Kasım 1989'da bütün görevlerinden çekilmek zorunda kaldı. Ocak 1990'da tutuklandı. İki yıl sonra Hükümet fonlarını zimmete geçirmek suçundan 7 yıl hapis cezasına mahkûm oldu. Ancak bozulan sağlık durumu nedeniyle hapis cezası ev hapsine çevrildi. 1996'da Bulgar Yüksek Mahkemesi tarafından beraat etti. 1998'de zatürreden öldü. Ölümü nedeniyle yeniden yargılanması için açılan davalar düştü.

Dış bağlantılar
 (Bulgarca) Todor Zivkov'un son röportajı

Kaynakça

Dış bağlantılar

Collection of content related to Todor Zhivkov  from the Hoover Institution

1911 doğumlular
1998 yılında ölenler
Bulgaristan cumhurbaşkanları
Bulgaristan başbakanları
Bulgar siyasetçiler
Bulgar ateistler
II. Dünya Savaşı'nda direniş hareketleri üyeleri
Bulgar komünistler

Todor Jivkov


Die Vietnam Open 1997 im Badminton fanden Ende November 1997 statt.

Sieger und Platzierte

Weblinks
 tournamentsoftware.com
 http://www.worldbadminton.com/shuttlenws/19971123.html

1997
World Badminton Grand Prix 1997

Vietnam Open 1997


فجحان هلال الديحاني المطيري، (1933 - 1975) مدير دائرة التشريفات في الديوان الأميري ورئيس سابق لديوان المحاسبة الكويتي.

السيرة الذاتية
ولد فجحان هلال بن فجحان بن مفيز المطيري في الكويت من عام 1933 وتوفي والده تاجر الؤلؤ الشهير هلال فجحان المطيري بعد ولادته بخمس سنوات ، دخل المدرسة الشرقية وتخرج منها ، ومنها مارس هوايته الرياضية لاعبا لكرة السلة في نادي القادسية وظل يدعم النادي ماليا ومعنويا حتي لحظة وفاته ، ثم سافر الي القاهرة ليدخل جامعة القاهرة - كلية التجارة - وتخرج منها عام 1960 ، وبعد تخرجه عين في وزارة المالية ثم انتقل الي الديوان الأميري وتدرج بالسلم الوظيفي حتي أصبح مدير دائرة التشريفات في الديوان الأميري سنة 1961، ثم أصبح وكيل وزارة مساعد في ديوان المحاسبة الكويتي سنة 1964 ، وأستقال من الديوان سنة 1966 ، وتفرغ للعمل الصحفي وأسس مؤسسة المرزوق الصحفية سنة 1965 ( نسبة الي عائلة زوجته غنيمة المرزوق ) ، وأصبح عضواً في مجلس إدارة مؤسسة الخطوط الجوية الكويتية، وعضواً في مجلس إدارة شركة الصناعات البترولية ، وعاد الي العمل الحكومي ليترأس ديوان المحاسبة الكويتي في الفترة ما بين 30 يناير 1974 و26 ديسمبر 1974.

مواقفه السياسية
من أهم مواقف فجحان هلال المطيري السياسية هو عندما انضم الي عدد من مرشحي مجلس الأمة الكويتي ووقع علي عريضة بسبب قولهم بأن الحكومة قد زورت الانتخابات، وقد رفض عدد منهم عند فوزهم المقعد النيابي وذلك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1967.

وفاته
توفي فجحان هلال المطيري في أبريل من عام 1975 اثناء رحلة قنص في بادية الكويت ، حيث داهمته ذبحة صدرية توفي بعدها علي الفور عن عمر ناهز ال42 عام.

أماكن سميت باسمه
 صالة فجحان هلال المطيري - نادي القادسية

مراجع

اقتصاديون كويتيون
رؤساء ديوان المحاسبة الكويتي

فجحان هلال المطيري