El Edificio Miguel E. Abed II o Edificio Miguel E. Abed Apycsa es un edificio que se encuentra en la calle Isabel La Católica No. 45 haciendo esquina con Venustiano Carranza, en la Ciudad de México (coordenadas correctas 19º 25' 53.82''N, 99º 8' 12.34''W).

En 30 de diciembre de 1932 comenzó la construcción y terminó hasta 29 de agosto de 1940 y en 1958 fue finalizado su construcción y fue inaugurado en 22 de marzo de 1960 y en 1990 hizo una remodelación en 1990 y reinaugurado 22 de marzo de 1992 y este igual que el edificio Miguel E. Abed en 1952.

Historia del edificio
Ha soportado 3 sismos en el Terremoto de 1957 , Terremoto de 1985 y Terremoto de 2017

El terremoto del 28 de julio de 1957 fue de 7.7 en la escala de Ricther, en 19 de septiembre de 1985 fue de 8.1 en la escala de Ricther, en 13 de abril de 2007 fue de 6.3, en 22 de mayo de 2009 fue de 5.7, en 30 de junio de 2010 fue de 6.0 , el de 7 de abril de 2011 fue de 6.7 en la escala de Ricther , el de 18 de abril de 2014 fue de 7.2 en la escala de ritcher y el 19 de septiembre de 2017 fue de 7.1 en la escala de Ricther.

Véase también
 Lista de rascacielos de México
 Terremoto de México de 1957
 Terremoto de México de 1985
 Palacio de Bellas Artes
 Edificio Miguel E Abed

Enlaces externos

 Historia de la torre (forma en la que se construyó, letrero de gas neón que fue el primero en América Latina)

Rascacielos de Ciudad de México
Rascacielos de México entre 100 y 149 metros
Rascacielos de México de los años 1990
Rascacielos inaugurados en 1990
E
Arquitectura de México de 1990
Arquitectura de 1940
Epónimos de Miguel E. Abed

Edificio Miguel E. Abed II


Jules Ephraim Levy (født 19. juni 1930 i Thessaloniki, Grækenland - død 3. juni 2006) var en bulgarsk komponist og dirigent.

Levy studerede komposition på Sofia Statslige Musikakademi hos Veselin Stojanov. Han studerede senere komposition privat i Frankrig. Levy har skrevet fire symfonier, orkesterværker, kammermusik, to operaer, korværker, [cenemusik, balletmusik, underholdnings musik for orkester etc. Han var også dirigent for flere orkestre såsom Statens Musikorkester for Bulgarsk Radio etc.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 "Liv og død" (1958) - for orkester
 Symfoni nr. 2 (1970) - for orkester
 Symfoni nr. 3 "Den evige flamme" (1975) - for orkester
 Symfoni nr. 4 "Burleske" (1984) - for blæsere
 "Neda" (1977) - opera
 "Mit Fædreland"'' (1976) - for blandet kor

Eksterne henvisninger

 Om Jules Levy på www.ubc-bg.com
 Om Jules Levy på www.musicweb-international.com

Komponister fra Bulgarien

Jules Levy


Kolumban Reichlin, né Thomas Reichlin le , est un prêtre catholique suisse. Depuis le  octobre 2021, il exerce la fonction d'aumônier de la Garde suisse pontificale.

Biographie
Kolumban Reichlin, né Thomas Reichlin le 2 mars 1971, a grandi dans le village de Steinerberg. Il obtient sa maturité dans le canton de Schwytz à 18 ans.

En 1991, Thomas Reichlin entre au monastère bénédictin d'Einsiedeln et prend le nom de Kolumban. Il étudie en partie la théologie au séminaire de l'abbaye Saint-Meinrad dans l'Indiana aux États-Unis. Après avoir été ordonné prêtre en 1997 à Einsiedeln, il étudie l'histoire et la liturgie à Berne, à l'université de Fribourg et à Rome.

En 2009, Kolumban Reichlin reçoit la responsabilité du prieuré de Sankt Gerold dans le Vorarlberg autrichien qu'il exerce jusqu'en 2020.

Aumônier de la Garde suisse pontificale
Le  septembre 2021, Kolumban Reichlin est nommé aumônier de la Garde suisse pontificale par le pape François. Succédant à Thomas Widmer qui occupait cette fonction depuis 2015, Kolumban Reichlin entre en fonction le  octobre 2021. Il exerce effectivement sa fonction depuis le 16 octobre 2021, date de son accueil avec les honneurs militaires à la caserne de la Garde suisse au Vatican sous le commandement du colonel Christoph Graf.

Au sein de la garde pontificale, son rôle consiste essentiellement en l'accompagnement et l'éducation spirituels des gardes suisses.

Notes et références

Liens externes

Prêtre catholique du XXe siècle
Prêtre catholique du XXIe siècle
Aumônier militaire du XXIe siècle
Bénédictin
Naissance en mars 1971

Kolumban Reichlin


الكروسين : مركب كيميائي طبيعي كاروتيني موجود في زهور الزعفران وجاردينيا.

وهو ثنائي الإستر مكون من سكر ثنائي جنطيوبيوز(disaccharide gentiobiose )، وثنائي كربوكسيلات الكروستين. وهو ذو لون أحمر غامق وبشكل بلورات ذات درجة انصهار 186° م. وهو يشكل محلول برتقالي عندما يحل في الماء.
الكروسين هو المكون الكيميائي الأساسي المسؤول عن لون الزعفران. كما أثبت أنه مضاد أكسدة فعال. كما أثبت أيضاً أنه ذو تأثير مضاد التسرطن. وأظهر الكروسين أن له خصائص مضاد الاكتئاب.

اقرأ أيضا
 الزعفران

المراجع

أصبغة طبيعية
إسترات كربوكسيلية
جليكوسيدات
زعفران
صناعة كيمياء النسيج
كاروتينات
ملونات غذائية

كروسين


A eleição presidencial nigeriana de 1983 ocorreu em  e consistiu no 2º pleito presidencial realizado no país desde sua independência do Reino Unido em 1960, sendo também a última eleição presidencial realizada antes do golpe de Estado de 1983, que pôs fim ao período da chamada Segunda República.

Resultados eleitorais

Análise e repercussão
O presidente da Nigéria à época, Shehu Shagari, candidato do Partido Nacional da Nigéria, não enfrentou grandes dificuldades para reeleger-se para um segundo mandato consecutivo e venceu o pleito por ampla margem de votos, obtendo ao todo 47,51% dos votos válidos e vencendo em 12 dos 19 estados do país.

Obafemi Awolowo, candidato do Partido da Unidade da Nigéria, ficou na 2ª colocação com 31,09% dos votos, vencendo em 5 estados.

Por fim, Nnamdi Azikiwe, ex-presidente e candidato do Partido do Povo Nigeriano, terminou o pleito na 3ª colocação com 13,99% dos votos e foi o vencedor em 2 estados.

1983
Nigéria

Eleição presidencial da Nigéria em 1983


Israel deltog i sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro, som blev arrangeret i perioden 5. august til 21. august 2016. Det er 16. gang at landet deltager ved de olympiske sommerlege.

Medaljer

Medaljevinderne

Svømning

Resultater

Referencer

Lande ved sommer-OL 2016
2016

Israel ved sommer-OL 2016


Stóra sléttuhæna (fræðiheiti: Tympanuchus cupido) er tegund fugla í orraætt. Útbreiðslan er eftir miðri Norður-Ameríku, suður frá suðurströnd Texas norður í Alberta og Saskatchewan. Áður náði útbreiðslan að Atlantshafi en tegundin er staðfugl og þolir illa umgang manna.

Tenglar

Orraætt

Stóra sléttuhæna


Amblytelus é um gênero de insetos coleópteros adéfagos pertencente à família dos carabídeos, que inclui os besouros-bombardeiros, caracterizados por antenas filiformes, capacidade de predação, segmentos abdominais visíveis, tarsos pentâmeros e sedas na parte apical das asas membranosas. O gênero apresenta em torno de 43 espécies representantes de distribuição geográfica desde o sudoeste da Austrália seguindo costeiramente a Queensland oriental. Uma grande parte de suas espécies seria descoberta recentemente.

Espécies

 Amblytelus balli
 Amblytelus barringtonensis
 Amblytelus bathurstensis
 Amblytelus bellorum
 Amblytelus bistriatus
 Amblytelus brevis
 Amblytelus brunnicolor
 Amblytelus calderi
 Amblytelus castaneus
 Amblytelus cooki
 Amblytelus curtus
 Amblytelus discoidalis
 Amblytelus doyeni
 Amblytelus fallax
 Amblytelus geoffreyorum
 Amblytelus gloriosus
 Amblytelus handkei
 Amblytelus inornatus
 Amblytelus karricola
 Amblytelus lawrencei
 Amblytelus leai
 Amblytelus longior
 Amblytelus longipennis
 Amblytelus marginicollis
 Amblytelus matthewsi
 Amblytelus meyeri
 Amblytelus minutus
 Amblytelus monteithi
 Amblytelus montiscampi
 Amblytelus montiswilsoni
 Amblytelus montorum
 Amblytelus neboissi
 Amblytelus niger
 Amblytelus observatorum
 Amblytelus pseudepelyx
 Amblytelus rugosifrons
 Amblytelus simsoni
 Amblytelus sinuatus
 Amblytelus spurgeoni
 Amblytelus striatus
 Amblytelus temporalis
 Amblytelus walfordi
 Amblytelus weiri

Ligações externas

 New species and new records of the amblyteline genera Amblytelus Erichson and Dystrichothorax Blackbur from eastern Australia

Gêneros de insetos
Gêneros de carabídeos

Amblytelus


Sulfura de mercur (II) (numită și sulfură mercurică) este un compus chimic al sulfului și mercurului, având formula chimică HgS. Este insolubilă în apă.

Structura cristalină

Sulfura de mercur este un compus dimorf, având două forme cristaline:
forma roșie, numită cinabru (α-HgS, trigonal, hP6, P3221), forma în care mercurul este cel mai răspândit în natură;
forma neagră, numită metacinabru (β-HgS), este mai puțin răspândită în natură și adoptă structura cristalină a blendei (T2d-F3m).

Obținere și proprietăți chimice
β-HgS se poate obține prin precipitare, sub forma unui compus negru, foarte greu solubil, în urma reacției hidrogenului sulfurat (H2S) gazos, care se barbotează într-o soluție ce conține săruri ale mercurului divalent (de exemplu, azotat de mercur (II)):

{H2S} + {Hg(NO3)2} -> {HgS} + 2{HNO3}

β-HgS reacționează doar cu acizi concentrați. Mercurul metalic se poate obține plecându-se de la cinabru, prin prăjirea mineralului în aer, iar apoi prin condensarea vaporilor.

Referințe

Mercur
Compuși ai mercurului

Sulfură de mercur (II)


A 25-a oră se poate referi la:
 Roman
 Ora 25 - roman de Constantin Virgil Gheorghiu

 Film
 A 25-a oră - film din 1967 de regizorul Henri Verneuil cu Anthony Quinn
 25th Hour - film din 2002 de regizorul Spike Lee cu Edward Norton ca protagonist

 Muzică
 The 25th Hour (Vision Divine album), un album heavy metal din 2007
 The 25th Hour (Terror album), un album din 2015 hardcore punk

A 25-a oră (dezambiguizare)


Kajak er en dansk kortfilm fra 1987 instrueret af Ebbe Preisler og Leif Stubkjær.

Handling

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1987

Kajak (film)


Den memphitiske triade er en oldegyptisk triade eller treenighed fra Memphis bestående af Ptah (faren), Sekhmet (moren) og Nefertem (sønnen).

Egyptiske guder
Egyptiske gudinder

Memphitiske triade


Eine Fluchtmutation (Escape-Mutation) ist eine Mutation im Erbmaterial eines Krankheitserregers (Pathogens), die der Immunevasion dient.

Eigenschaften
Fluchtmutationen dienen der Umgehung einer Immunantwort durch Veränderung des Genoms eines Pathogens. Bei den nicht-stillen Mutationen in proteincodierenden Genen verändert sich das Protein, wodurch es in geringerem Umfang von den in einem Infizierten vorkommenden Immunzellen erkannt wird. Fluchtmutationen kommen gehäuft bei stärker mutierenden Pathogenen vor wie RNA-Viren. Insbesondere bei persistenten Pathogenen helfen Fluchtmutationen bei der Immunevasion, z. B. bei HIV oder HBV. Im Anschluss müssen für eine wirksame adaptive Immunantwort erst neue Immunzellen gebildet werden, die das mutierte Epitop erkennen können. Die Art einer Fluchtmutation ist bei HIV teilweise voraussagbar und abhängig von den jeweils vorhandenen MHC-I-Subtypen im Infizierten. Das mutierte Pathogen wird als Fluchtmutante bezeichnet, die Gesamtheit der Fluchtmutationen bildet eine Quasispezies.

Fluchtmutationen sind auch eine häufige Ursache für Impfdurchbrüche, so sind beim HBV spezifische Aminosäureaustausche beschrieben, die eine HBV-Infektion trotz nachweisbar hoher Konzentration von Impfantikörpern nicht verhindern können.

Einzelnachweise

Genetik
Mikrobiologie
Infektiologie

Fluchtmutation


Böel Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 13,66 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 764 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Uwe Block tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.suederbrarup.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Böel


Ivan Løveridder er en folkebog fra middelalderen. Digtet er en oversættelse af et svensk digt som igen er baseret på Chretien de Troyes' digt om Yvain - en ridder fra Kong Arthus hof som drager på eventyr og undervejs redder en løve fra en drage, hvorefter løven følger og hjælper ham i fremtidige kampe.

Eksterne henvisninger
 Handlingsreferat
 Ivan Løveridder. Den komplette tekst – sammenknyttet med links til Gammeldansk Ordbog og til faksimiler af det originale håndskrift.

Folkebøger
Litteratur fra middelalderen

Ivan Løveridder


Fra Luka Bernardin Sokol (Kaštel Sućurac, 20. svibnja 1888.  između Badije i Orebića, 28. rujna 1944.), hrvatski crkveni i svjetovni glazbenik, glazbeni publicist, skladatelj, teolog, muzikolog, dobar polifoničar i izraziti melodičar i mučenik, žrtva zločina jugokomunističkih partizana. Važan u udjelu franjevačke glazbe u hrvatskoj glazbenoj baštini. Skladao je mise, crkvene skladbe, svjetovne skladbe, Angeluse i instrumentalne skladbe. Važno je ime hrvatske glazbe 20. stoljeća u razdoblju između dvaju svjetskih ratova.

Životopis

Rodio se je u Kaštel Sućurcu 1888. godine od roditelja, od Antuna i Jerke r. Batina, krsnog imena Luka. Od malena odgojen je kršćanski-katolički. S franjevcima je došao u dodir s franjevcima, prvo s fra Bernardom Mijolinom i fra Anastazijem Pavelinom, obojicom iz Kaštel Sućurca, nešto starijima od njega. Ti su fratri Sućurani, kao i mali Luka sa svojim roditeljima odlazili su barkama i jedrenjacima na Poljud gdje je bila fratarska lučica da bi obavili poslove u Splitu, često svraćavši Svetom Anti na Poljudu. Odatle im je i želja postati fratrima. Luka se tako još bolje upoznao s franjevcima i franjevačkim samostanom. Već u dječačkoj dobi roditeljima je izrazio želju biti franjevcem. I ušao je u red sv. Franje, glazbenika, kao što je poslije i sam Luka postao. Glazbeni su mu dar prepoznali su njegovi poglavari i odgojitelji. Prvo je to bilo još dok je bio u nižoj franjevačkoj školi na Košljunu (otok Krk), pa u Dubrovniku, gdje je imao svoju daljnju školsku i redovničku formaciju. Uzeo je redovničko ime Bernardin. Primivši svećenički red 1912., poslali su ga u Klosteneuburg kod Beča na odjel Bečke akademije za crkvenu glazbu, gdje je stekao prvo stručno glazbeno obrazovanje i istovremeno se usavršavao u teološkim predmetima. Poslije završetka studija, otišao je u Dubrovnik gdje je poučavao mlade franjevce u teološkim predmetima i u crkvenom pjevanju i sviranju. Poglavari su procijenili da Sokolova glazbena nadarenost zavrjeđuje daljnje glazbeno usavršavanje te su ga poslali u Rim gdje je na Papinskoj višoj glazbenoj školi diplomirao crkvenu glazbu i istovremeno doktorirao iz teoloških znanosti. Vrativši se u domovinu 1926. imao je namjeru podići kakvoću glazbenog stvarateljstva. Odmah je dobio ponudu biti profesorom crkvene glazbe na Teološkom fakultetu u Zagrebu. Ondje je bio pet godina. Kao profesor glazbe opet je bio na Badiji, u franjevačkoj klasičnoj gimnaziji, gdje je ostao do pred Drugi svjetski rat. Dotad je razvio bogatu glazbenu i skladateljsku djelatnost. Poticao je hrvatske i druge skladatelje poput Krste Odaka, Božidara Širole, Josipa Štolcera-Slavenskog, Mihovila Logara i drugih skladati crkvene skladbe. U dva se važna područja tu istaknuo: u skladanju i u izdavaštvu. Također se mnogo zalagao da se osnuje visoko učilište za crkvenu glazbu u Hrvatskoj, no nije naišao na razumijevanje. Poslije njegove smrti tose dogodilo čime ga se može smatrati pretečom šire glazbene kulture u krugu crkvenih voditelja liturgijske glazbe. Prepoznali u njegovim djelima značajke europske moderne glazbe. Izvodili su ga i u domovini Hrvatskoj i inozemstvu (Slovenija i Slovačka). Koncerte njegove glazbe prenosili su i preko radijskih postaja (u Slovačkoj). Surađivao je i s poznatim crkvenim glazbenicima u Belgiji.

Bio je strastveni hrvatski domoljub, strastveni vjernik-katolik i glazbenik. Postao je po tome poznat, što je očito teško padalo šumskim partizanima koji su ga, hvatajući vlast na jugoslavenskim prostorima, kao posve nevinoga Bogoljuba, Domoljuba i čovjekoljuba htjeli likvidirati. Kako se zao glas novih totalitarista koji su preuzimali vlast nakon starih pronio Hrvatskom, tako je to došlo i do Sokola. Još u ratu se znalo da su ubijali jugokomunisti katoličko svećenstvo i redovništvo, a pretkraj rata i u poraću to se intenziviralo. Sluteći da bi ga mogla snaći takva smrt, uoči uhićenja na tipkaćem stroju napisao je:  Prethodne totalitariste je preživio, no nije jugokomuniste. Premda se nikad nije bavio politikom, ubijen je iz "političkih razloga". Na jugu Hrvatske - kao i ono na Širokom Brijegu i drugdje u Hercegovini, partizani su ubijali i poznate crkvene ljude i ugledne građane, pod izgovorom da su protiv narodne vlasti. U Dubrovniku gdje je djelovao, pogubili su pored ostalih i trojicu Sokolovih kolega, jednako poznatih franjevaca, profesora Franjevačke teologije i Više franjevačke gimnazije iz Samostana Male braće, fra Marijana Blažića, fra Tomu Tomašića, dana 25. listopada 1944. na Daksi, a fra Gerarda Barbira na Boninovu 29. listopada 1944.Okrutno su ga ubili. Uhitili su ga u samostanu na Badiji u noći 28. rujna 1944. godine, ukrcali u brod, navodno za ispitivanje na Visu, ali su ga na pola puta između Badije i Orebića pretukli i utopili u more. Za dan njegove smrti uzima se kad su ga odveli iz samostana na Badiji. Svjedok je posvjedočio poslije da kad su jugokomunistički zločinci počeli tući Sokola, evidentno da ga tuku nasmrt, uzviknuo je Živio Krist Kralj!. Malo nakon tih dana doznali su fratri da su mu tijelo našli u moru pod Orebićem. Tijelo ubijenog Sokola isplivalo je na obalu Pelješca blizu Orsana,  na plažu Trstenica, gdje je kraj puta i pokopan, kod kuća s adresama Šetalište kneza Domagoja 47 i 49. Skupina ljudi koja ga je prepoznala, pokopala ga je u napušteno mitraljesko gnijezdo. Svjedok, onda još dječak, javno u televizijsku kameru je to izrekao na 68. obljetnicu njegove smrti 28. rujna 2012. Fra Bernardin Sokol jedna je od prvih žrtava, od ukupno 667 svećenika, redovnika, biskupa, redovnica i sjemeništaraca, protuzakonito umorenih pred kraj i nakon završetka Drugog svjetskog rata, od komunističke vlasti, što je najviše ubijenih svećenika od svih zemalja protuhitlerovske koalicije.

Ubojice su pravdale zločin navodnim Sokolovim javljanjem/denunciranjem partizana Nijemcima, što je čista komunistička laž. Bivši korčulanski partizani i najugledniji komunistički republički i savezni dužnosnici 80-ih godina detaljno svjedoče o događaju u knjizi Sjećanja jedne generacije. Grad Korčula 1900–1946(, Korčula 1990., tiskala Vojna štamparija Split) i svjedočanstva posve oslobađaju Sokola od laži da je on izdao "sedam partizana". Po njima Nijemci nisu ubili tih sedam partizana, niti ih je izdao Sokol, nego je netko od te partizanske bio nesmotren ili izdao svoje, temeljem čega su uhićena druga četvorica članova KPJ-a i SKOJ-a, koje su Nijemci sigurno ubili. Krivnja za lakoću kojom je njemačka obavještajna služba otkrila partizanski bunker s podatcima (popis prijedloga za sastav općinskih i svih mjesnih odbora JNOF-a na otoku) pada na preslobodno ponašanje i kretanje partizana po otoku. Oblasni komitet na Lastovu je 24. kolovoza 1944. učio da se je radilo o izdaji unutar partizanskih redova je izjavio "Potpuno se slažemo da pozovete na odgovornost Općinski komitet Korčula, jer se ovaj slučaj nije trebao niti smio dogoditi.". Svjedok s fratarske strane je fra Berard Barčić koji je tih dana bio s fra Bernardinom Sokolom živio na Badiji i rekao Ni padre Sokol, ni ja, ni drugi fratri na Badiji, koliko god nismo simpatizirali partizane zbog njihove komunističke ideologije, nismo nikada ništa rekli ili učinili u prilog okupatora a na štetu partizana. Ocrnjivanju Sokola pridonio je raspop Viktor Novak, spomenuvši ga u golemom antihrvatskom antikatoličkom pamfletu Magnum crimen. Komunistički režim pak je nametnuo strogu šutnju o fra Bernardinu te se tek dolaskom demokratske Hrvatske postupno otkriva Sokolov lik i djelo. No, ni tada nije našao mira. 16. rujna 2019. neki su samozvani antifašisti iz Korčule napisali i sa 75 godina zakašnjenja u medije otpravili smrtnu presudu fra Bernardinu Sokolu, "zbog izdaje partizana".

Ministarstvo obrane nedavno dopustilo iskapanje tijela stradaloga fra Bernardina, na čemu se sada intenzivno radi.
Najbolji hrvatski poznavalac života fra Bernardina Sokola je provincijski vikar na službi u Male braće u Dubrovniku dr. fra Stipe Nosić.

Djela
Skadateljski opus fra Bernardina sastoji se od oko 350 crkvenih i svjetovnih djela. Tiskomje svoje 283 skladbe. Skladateljski je najviše pridonio na području crkvene glazbe s djelima u rasponu od jednostavnih popijevki do složenih solističkih i zborskih djela uz pratnju orgulja ili manjeg instrumentalnog sastava. Ističu se sedam misa (Missa jubilaris, Missa 'Gaudens gaudebo', Missa 'Zdravo kraljice', Hrvatska misa bl. Nikole Tavelića, Staroslavenska misa u čast bl. Nikole Tavelića, Hrvatska misa u čast svete Terezije od Malog Isusa, Misa u čast sv. Ćirila i Metoda), 13 angelusa i pojedine solističke i zborske crkvene popijevke suvremenošću glazbenog jezika i neposrednošću izraza. Objavio je od 1929. do 1941. objavio je 80 svezaka zbirka crkvene i svjetovne glazbe 'Pjevajte Gospodinu pjesmu novu'. Većinu svojih skladbi tiskao je u tim zbirkama. U tom je nizu tiskao je i svjetovne skladbe u dva podniza: Glazbeni monolozi. Taj podniz opisao je kao '25 svezaka sa 125 većih ili manjih sastavaka: za malu, srednju i veliku djecu, tj. mladež, mušku, žensku i mješovitu', te Hrvatsko selo, zbirke svjetovnih muških, ženskih i mješovitih zborova koje su nosile posvete zagrebačkom nadbiskupu-koadjutoru Vjekoslavu dr. Stepincu, Slobodi naroda hrvatskoga, Hrvatskim majkama uz himne Anti Starčeviću i Eugenu Kvaterniku.

Priznanja
Hrvatska pošta njemu u čast tiskala je poštansku marku s njegovim likom.

Njemu u spomen danas se u Splitu održava manifestacija Dani fra Bernardina Sokola.

Posmrtno mu je 2019. godine dodijeljena nagrada Dubrovačko-neretvanske županije za iznimna dostignuća značajna za županiju.

Predsjednica Republike Hrvatske Kolinda Grabar Kitarović je 17. rujna 2019. godine na otoku Badiji kod Korčule otkrila je spomenik i otvorila galeriju koja nosi ime hrvatskog skladatelja i mučenika fra Bernardina Sokola.

Izvori

Vanjske poveznice

 Sokola nisu voljeli, kamenjar.com
Fra Bernardin Sokol, Stranice Franjevačkog samostana Male braće na Facebooku
fra Bernardin Sokol, Hrvatska enciklopedija
Životni put fra Bernardina Sokola , HRsvijet.net
Predstavljen zbornik o fra Bernardinu Sokolu, Dubrovačka biskupija
Fra Bernardin Sokol: Živjela Katolička crkva! (prof. dr. sc. fra Bernardin Škunca), Splitsko-makarska nadbiskupija na YouTubeu
Sokolovi dani - svetkovina pokazivanja osobe fra Bernardina u riječi i pjevanju, Hrvatski fokus
priredio fra Bernardin Škunca, u suradnji s članovima Stalnog odbora za život i djelo fra Bernardina Sokola: Mihovilom Biočićem, fra Stipom Nosićem, Vitom Balićem, Milivojem Bratinčevićem: Dr. sc. fra Bernardin Škunca: "Past će u prašinu i noviji ostatak laži na račun velike osobe fra Bernardina Sokola, te će njegov sjaj biti još ljepši"  Hrvatska katolička mreža. 22. listopada 2019.

Životopisi, Kaštela
Hrvatski franjevci
Hrvatski skladatelji
Hrvatski publicisti
Crkvena glazba u Hrvatskoj
Žrtve partizanskih progona katoličkih svećenika u Drugom svjetskom ratu i poraću

Bernardin Sokol


Dizge ya da sistem, birbiriyle etkileşen veya ilişkili olan, bir bütün oluşturan cisim veya varlıkların bileşkesidir. Bu varlıklar soyut veya somut olabilirler.

Tanım ve kapsam
Sistem kavramının farklı tanımları yapılmıştır. Genel olarak düzenli bir biçimde birbirini etkileyen ve birbirine bağlı birimlerden, değişik bölümlerden oluşan ve genel bir plana göre kurulan, belirli bir sonuca ulaşmak için amaca yönelmiş bir bütündür. Sistemler, parçalardan oluşan dizinin, bütünün genel amacına doğru birlik halinde çalışması ile ortaya çıkan yapılardır. Ackoff'a göre Sistem aralarında ilişki bulunan, belirli bir amaca ulaşmak  için, birbirleriyle etkileşimde olan elemanlar grubudur. Birbirine bağımlı olan (etkileşen veya ilişkili olan) iki veya daha fazla parçadan oluşan, çalışma ve özellikleri itibarıyla belirli bir sınırı olan örgütlenmiş ve bölünmez bir bütündür. Aynı zamanda dış çevre ile ilişkisi olan cisim veya varlıkların bileşkesidir.

Bilimsel bir kavram olarak ilk kez Eski Yunanca'da ortaya çıkan "Sistem"  değişik alanlarda hatta günlük dilde kullanılan bir sözcük olarak değişik ama birbirine benzer ve bağlantılı anlamlar içermektedir ve bu anlamların farklı kullanımlar içerisinde öne çıktığı görülmektedir. Türkçede ilk kez "Sistem" sözcüğüne Mehmet Bahaettin'in "Yeni Türkçe Lugat" (1924) adlı eserinde rastlanır.  Kelimenin anlam içerikleri başlıca şu şekildedir:

 Düzen: En genel ve en basit anlamıyla bir düzeni veya düzenli işleyişi, planlı, programlı ilerleyişi ifade eder. Örneğin: Sistemli çalışmak… Sistem kavramı çoğu zaman "düzen" ile ilişkilendirilir. "Dünyaya ve insanlara, çalışanlara, ekonomik faaliyetlere ve üretilen mallara baktığımızda ilk sorulacak soru şu olabilir: Bunun altındaki sistem ve düzen nedir?" (Walter Eucken, 1952). Bu bağlamda Türkçede bazen "Düzen" sözcüğünün Sistem manasında kullanıldığına da rastlanır.  Örneğin:  "Yeni Dünya Düzeni".
 Yöntem: Bir sonuç elde etmek için belirli bir plana göre önceden saptanan yol, usul, yordam. Örneğin: Merkez Bankası yanlış bir sistem uygulamaktadır.
Düzenek (Mekanizma): Bir aracı veya mekanik bir yapıyı oluşturan tertibat, tesisat, düzenek. Belirli bir amacı gerçekleştirmek üzere kompleks bir biçimde düzenlenmiş öğeler ya da parçalar bileşimi veya yapı. Örneğin:  Fren sistemi, Arıtma sistemi.
 Oluşum: Bir bütünü oluşturacak biçimde karşılıklı olarak birbirine bağlı öğelerin tümü, bütünleşik bir yapı veya kompleks yapılanma. Örneğin:  Güneş sistemi, Solunum sistemi.

Ayrıca şu anlamları da ihtiva eder.
 Prosedür: Tek tip (tek düzen) bir plan veya standart uygulamalara dayalı sıralı işleyiş veya süreç. Veya ardışık olarak ilerlemesi gereken bir işlemler dizisi ya da döngü. Örneğin:  Ücretlendirme sistemi, Muhasebe sistemi, Envanter sistemi, Randevu sistemi
 İşleyiş: Bir sonuç elde etmeye yarayan geliştirilmiş uygulama (aplikasyon), araç ya da bu bunların bileşimi. Örneğin: İşletim sistemi, Bilişim sistemi.
 Model: Bir bütünün niteliğini anlamak için örneklenerek ele alınan veya incelenen parça veya versiyon. Bu anlam bütüne yönelik olarak örneğe yapılan vurguyu içerir. Örneğin: Son sistem bir yarış arabası.

Etimoloji
Sözcük 'birleşme', 'oluşma', 'bir araya gelme' anlamını taşıyan Latince "Systēma" ve Yunanca yerleşme, konumlanma birleşme, bir arada duruş manalarını içeren "Sustēma" (σύστημα) kelimelerinden türemiştir. Bu sözcükler Fr. "Système", İng. "System", Alm. "System" (okunuşu "Ziystem"), İsp. "Sistema", Rus. "Sistema" şekline dönüşerek günümüzdeki biçimine ulaşmıştır. Fransızca'da "birçok unsurdan oluşan düzen" manası ön plana çıkar.

Farklı okunuşlarına rağmen tüm Dünya'da kullanılan ortak bir terim haline gelmiş olan bu sözcük nadiren de olsa bazı dillerde farklı sözcüklerle karşılanmaktadır.
"Dizge": Öz-Türkçe bir kelime olarak Sistem kavramı karşılığında önerilmiştir. Ancak günlük kullanımda fazla yaygınlaşmamıştır ve genel olarak bilimsel terminoloji içerisinde de çok fazla kabul görmemiştir. Bu sözcüğün kelime kökenine bakıldığında diziler halindeki bir oluşumu, ardışıklığı, düzenli bir yapılanmayı ifade ettiği görülmektedir. Örneğin:  Eğitim Dizgesi Sorunları.
"Nizam": Modern Arapça'da birebir sistem manasını karşılamaktadır ve Arap ülkelerinin pek çoğunda bu tabir tercih edilmektedir. Örneğin: "Manzume-i Şemsiyye" (Güneş Sistemi) tamlamasındaki "Manzume/Manzumah" biçimi Nizam sözcüğünün çekimli halidir. Veya Arapça "Nazariyet-ül Nizam" (Ar. نظرية الأنظمة) tamlaması "Sistem Teorisi" manası taşır. Dizmek, sıralamak manaları bu sözcüğün kökeninde de bulunur. Osmanlıca üzerinden Türkçeye de geçmiş olan bu sözcük Osmanlıca'da düzen manası taşımaktadır  Örneğin: Osmanlı Kanunnamelerinde sıklıkla kullanılan "Nizam-ı Alem" tabiri . Günümüzde Türkçede hâlen bu anlamda kullanılmaktadır. Bu açıdan bakıldığında Arapça'daki anlamı Osmanlıca'da olduğundan biraz daha geniştir.

Sistemin özellikleri
Sistem birbiriyle madde, enerji veya bilgi alışversinde bulunan elemanlar veya parçaları anlamına gelir. Öğeler, ilişkiler ve faaliyet (eylem) ve amaç sistemlerin ortak noktalardır. Bu noktalardan hareketle, sistem öğelerden oluşmuştur. Bu öğeler arasında çeşitli boyutlarda ilişkiler vardır. Öğeler arasındaki ilişkiler ise belli bir amaca hizmet etmeye (faaliyete - eyleme) yönelmiştir. Bu durumda bu elemanlarını ve onların eylemlerini kapsayan matematiksel veya mantıksal bir model oluşturulabilir.
Sistemde düzenli ve uyumlu bir işleyiş söz konusudur. Epistemolojik (bilgi fesefesi) açısından bakıldığında bu durum evrendeki düzenli işleyişin doğal bir sonucudur. Düzenli ve uyumlu işleyişteki bir aksaklık veya uyumsuzluk bir soruna yol açar. Bu sorunun büyümesi ise krize dönüşür. Örneğin siyasal anlamdaki sistem krizleri veya ekonomik krizler gibi…

Sistemler kendi aralarında bir hiyerarşi (üstlük ve astlık konumlanması) içerir. Bu yaklaşım farklı isimlerle yapılan sınıflandırmalarda ortaya koyulur. Örneğin yukarıda bulunandan aşağıya doğru Süper sistem, Supra sistem, Sistem şeklinde bir adlandırma yapıldığı gibi genişliğine veya kapsadığı alana göre Makro sistem, Mezo sistem, Mikro sistem şeklindeki adlandırmalara da rastlanabilmektedir. Türkçede ise Üst sistem, Sistem, Alt sistem kavramları da tercihen kullanılmaktadır.

Sistemin başlıca özellikleri şunlardır: Alt birimlerden oluşur. Alt birimler arasında tanımlı ilişkiler vardır. Her sistem, kendini meydana getiren daha küçük alt sistemlerden oluşur. Bir sistem, daha büyük bir sistemin parçasıdır (Evren hariç). Belirli bir amacı gerçekleştirmeye yöneliktir. Belirli bir sınırı vardır. Her sistem bir çevrede faaliyet gösterir. İç ve dış çevresi vardır. İç ve dış çevre ile etkileşim içindedir. Sistem bir döngü oluşturur. Girdileri, işleyişi, çıktıları, dengesi, denetimi ve geri bildirimi vardır. Anlamlı bir bütündür. Önemli olan bütündür, parçalar bu bütüne katkıda bulunduğu ölçüde önemlidir. Değişkenler ve parametreler (sabitler) bulunur. Dengeli durum ve dinamik bir denge vardır. Mekanik, biyolojik, organik ve sosyal sistemler bulunabilir.  Sistem anlayışına göre aslında tüm evren sistemlerden örülmüştür. Bir sistem kendi başına süreklilik arz eder. Ancak üst sistemle birlikte sona erebilir. Kimi durumlarda dışarıdan enerji ve kaynak almaya bile ihtiyaç duymaz.

Bütün bunlardan hareketle Sistemi oluşturan ana özellikler şu şekilde özetlenebilir: Parçalar mutlaka birbiriyle ilişkilidir. Parçalar mutlaka birbiriyle uyumludur. Çalışırken bir bütün oluştururlar.

Sistem, davranış veya örgütlenmeyi belirleyen kurallara da değinebilir. Örneğin; Kanunlar insan sosyal davranışlarını belirleyen bir sistemdir. Gramer, dil kullanımını belirleyen bir sistemdir.

Gerçek cisimlerin veya varlıkların sistemlere bölünmeleri veya onlardan sistemlerin oluşturulması keyfidir, bu anlamda sistemler soyut bir kavramdır.

Sistem aynı zamanda kurallar bütünüdür. Bir organizasyonun olumlu sonuçlandırılması için zaman içinde elde edilen tecrübelerin birikimiyle oluşmuş bilgi kümelerinin ihtiyaç duyulan alanda kullanılmasıdır.  Sistem, aralarındaki ilişkiler bulunan ve belli bir amacı gerçekleştirmek üzere bir araya getirilmiş elemanlardan oluşan bir bütün şeklinde tanımlanır. Her sistem daha büyük başka bir sistemin parçasıdır.

Sistem örnekleri
Anatomik olarak organizmada aynı işlevleri gerçekleştirmek için birbirleriyle ilgili veya bağlantılı organların oluşturduğu birlik. Örneğin: Karınca Sindirim sistemi.
Kimya biliminde üzerinde inceleme yapılan belirli sınırlarla çevrilmiş olan evrenin bir parçası. Örneğin: Moleküler sistem.
Biyolojide üzerinde ölçme yapılan belirli canlılar topluluğu. (Doğal olmakla birlikte denetimli olarak oluşturulmuştur). Örneğin: Koli-Basili Bakteri Kültürü Sistemi.
Bilişimde sayılara dönüştürülebilen veri tanımlama yöntemleri. Örneğin: Bilgisayarların işleyişinin temelini oluşturan "0" ve "1" rakamlarının dizilişinin kombinasyonlarına dayalı olarak kullanılan "İkili (Binary) sistem".
Hukuk açısından bir işlemle veya zorunluluk sonucu ortaya çıkan insan toplulukları. Örneğin: Hapishaneler yarı-kapalı bir sistemdir.

Bunların dışında daha özgün ve özelleşmiş anlamlar içeren sistem örnekleri de mevcuttur. Örneğin:
 Düşünce Biçimi: Felsefede bir düşün/düşünce (ide/idea) etrafında toplanmış çeşitli bilgiler anlamına gelir. Ayrıca temel bir prensip ya da bir dünya görüşüne göre düzenlenmiş olan öğretiler, bilgi birikimi ve düşünceler bütünü manası taşır. Örneğin: Felsefede Descartes'den önce bir sistem anlayışı bulunmaz ve oluşturduğu analitik düşünce sistemi bu alanda bir ilktir.
 Yönetim Biçimi: Bu anlam daha çok siyasi bir oluşumu veya devletin işleyişini ifade eder. Örneğin: "Türkiye'de sistem sorunu yoktur." (-Çağatay Yılmaz). Ayrıca Kapitalist sistem, Sosyalist sistem, Liberal sistem, Komünist sistem, Kolonyalist sistem, Feodal sistem gibi ekonomik temelli siyasal yönetim anlayışları da bu anlamın içeriğine dahildir.

Açık ve kapalı sistemler
Sistem ile sistemin içinde faaliyet gösterdiği çevre arasında enerji, malzeme, bilgi-alışverişi varsa ve çevresiyle ilişki kuruyorsa açık sistemdir. (Erdoğan, 1983: 40)  İşletme gibi sosyal sistemler açık sistemlerdir. Kapalı sistemler, çevresiyle etkileşim ya da girdi-çıktı alış verişi olamayan sistemlerdir. Çevreleriyle ilişki içine girmeye ihtiyaçları yoktur.

Açık Sistem: Çevreden girdiler alan, bunları işleyerek çevreye çıktılar sunan ve çıktılarına ilişkin dönüt alan ve en az bir amacı gerçekleştiren sistemlere açık sistemler denmektedir. Açık sistem içinde yer alan öğelerden birinin ya da ikisinin bulunmaması sistemin yapısını ve türünü etkilemektedir. Sistem içindeki tüm öğeler birbirleriyle yakın bir ilişki içindedirler. Biyolojik ve toplumsal sistemler açık sistemlerdir. Açık sistemlerin Büyüme yeteneği ve kendilerini koruma eğilim ve yeteneği vardır.
Yarı Açık Sistem: Yarı açık sistemde, girdiler, işlemler ve çıktılar yer almakta ancak yeterli ve sürekli dönüt bulunmaktadır. Bu yüzden de sistemin amacına ulaşıp ulaşmadığı, ne düzeyde ulaştığı, aksaklıkların hangi öğe ya da öğelerden kaynaklandığı bilinememekte ve buna yönelik önlemler alınamamaktadır. Bu da sistemin ya sağlıksız büyümesine ya da küçülmesine fakat her iki durumda da bozulmasına ve bir süre sonra da ölmesine yol açabilir.
Kapalı Sistem: Yeterli girdisi ya da çıktısı bulunmayan bunun sonucu olarak da dönütü olmayan sistemler kapalı sistem olarak tanımlanmaktadır. Örneğin yeterli kayıt alamayan ya da mezun veremeyen bir okul, kapalı sisteme örnek olarak verilebilir. Kapalı sistem, çevresi ile etkileşimde bulunmayan bir sistemdir. Kapalı sistemler, bünyelerinde mevcut olan entropi nedeni ile bir süre sonra faaliyetlerini durdurmak zorunda kalırlar. Mekanik sistemler kapalı ya da açık sistemlerdir.

Sistem türleri
Doğal Sistemler: Büyüklüğü, amacı, yapı ve işleyişi insan tarafından tasarlanmayan sistemlerdir. Örneğin: Güneş sistemi. Alt Türleri: Biyolojik sistemler, Ekolojik sistemler, Fizyolojik sistemler…
Yapay Sistemler: Büyüklüğü, amacı, yapı ve işleyişi insan tarafından tasarlanan sistemlerdir. Örneğin: Bilgisayar sistemleri. Alt Türleri: Mekanik sistemler, Yönetim sistemleri, Siyasal sistemler, Ekonomik sistemler, Sosyal sistemler …

Alt sistem
Bir sistemi oluşturan, birbiriyle ilişkili ve çoğu kez de birbirine bağımlı parçalardır. Her sistemin bağlı olduğu daha büyük sistemlere de üst sistem denmektedir. Sistemlerin etkili ve verimli çalışabilmesi başka sistemlerle iyi işleyen bir ilişkiye ve alt sistemlerin iyi çalışmasına bağlıdır. Her alt sistem de ayrı bir sistem olarak incelenebilir. Sistem, alt sistemleriyle kaçınılmaz bir ilişki içindedir. Bir altsistem ise sistemin parçası olan ve kendisi de bir sistem oluşturan bir öğeler kümesidir. Parçalardan (alt sistemlerden) biri üzerinde yapılacak değişiklik  sistemin tümünü etkileyecektir. Bir altsistem sistemin parçası olan ve kendisi de bir sistem oluşturan bir öğeler kümesidir.

Sistem yaklaşımı

Sistemlerin özelliklerini çalışan bilim dalı Sistem Kuramı, daha yakın zamanda ise Sistemik olarak adlandırılmıştır. Bu bilim dalı, madde ve zihnin organizasyonunu inceler, sistemlerin ait oldukları konudan bağımsız olarak genel kavram ve ilkeleri araştırır. İncelenen bir sorunu veya olguyu bir sistem olarak ele alan bilimsel ve düşünsel anlayıştır. Organizmaları, yapıları, örgütleri,  mekanizmaları, doğal oluşumları bir bütün oluşturacak biçimde birbirleriyle ve çevreleriyle ilişkili veya bağıntılı unsurlar dizisi olarak inceler. Değişik oluşumları içindeki unsurları ve nitelikleri arasındaki ilişkiler topluluğu olarak algılayan ve açıklayan bir yaklaşımdır. Olayların, durumların ve gelişmelerin incelenmesinde kullanılan bir bakış açısı bir düşünce tarzı, bir metottur. Sistem yaklaşımı, olaylar ve olgular arasındaki ilişkilerin ve karşılıklı etkileşimini inceleyerek analizlerde bulunur. Günümüzde sistem yaklaşımı metodolojik bir alan olmaktan ziyade bir yöntem, bir bakış açısı ve bir değerlendirme yöntemi olarak fen bilimlerinin yanı sıra eğitim, psikoloji, sosyoloji, siyaset, ekonomi gibi sosyal bilimlerde de yaygın olarak kullanılmaktadır. Sistem Yaklaşımı kimi zaman Sistem Kuramı (İng. Systems Theory) adıyla bilimsel bir teori olarak değerlendirilir.

"Sistem Yaklaşımı" Avusturyalı biyolog Ludwig von Bertalanffy'nin 1920'lerde başlattığı "Genel Sistem Kuramı" (İng. Uluslararası yaygın isim: "General Systems Theory", Alm. orijinal isim "Allgemeine System Theorie / Lehre") bilim dünyasında dikkat çekmiştir. Alman felsefe ekollerinin savaş öncesi Almanca konuşulan komşu ülkelerdeki (Avusturya, İsviçre) etkinliği bilimde yöntem arayışlarına katkı sağlamıştır

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Sistem teorisi

Literatür
 Ackoff, Russel (2012), Systems, Organizations and Interdisciplinary Research
 Bailey, Kenneth D. (1994). Sociology and the New Systems Theory: Toward a Theoretical Synthesis. New York: State of New York Press.
 Baransel, Atilla (1993), Çağdaş Yönetim Düşüncesinin Evrimi, İstanbul: Avcıol Basım
 Bertalanffy, Ludwig von  (1945), Zu einer allgemeinen Systemlehre, Blätter für deutsche Philosophie, 3/4, Biologia Generalis, (1949)
 Brauckmann, Sabine (1999). Ludwig von Bertalanffy (1901-1972), ISSS Luminaries of the Systemics Movement
 Braziller, George (1968), General System theory: Foundations, Development, Applications, New York: revised edition 1976: ISBN 0-8076-0453-4
 Braziller, George (1975), Perspectives on General Systems Theory. Scientific-Philosophical Studies, E. Taschdjian (eds.), New York, ISBN 0-8076-0797-5
 Buckley,  Walter F. (1967). Sociology and Modern Systems Theory, New Jersey: Englewood Cliffs.
 Büyükduman, F. İlke, (2012) Eğitimde Sistem ve Sistem Yaklaşımı
 Esen, Öner (1984), İşletme Yönetiminde Sistem Yaklaşımı, İstanbul: Alfa Yayınevi
 Genç, Nurulllah (2007), Yönetim ve Organizasyon, Ankara: Seçkin Yayınevi
 Klir, George J.  (1969). Approach to General Systems Theory.
 Luhmann, Niklas (1984). Soziale Systeme: Grundriß einer allgemeinen Theorie, Suhrkamp.
 Marşap, Akın (2000), Yönetsel Sistem, Ankara: Gazi Kitabevi
 Weckowicz, Thaddus E.  (1989). Ludwig von Bertalanffy (1901-1972): A Pioneer of General Systems Theory, Center for Systems Research Working Paper No. 89-2. Edmonton AB: University of Alberta
 Yozgat, Osman (1984) İşletme Yönetimi, İstanbul: Dilek Matbaası

Sistem


Der Indy Grand Prix of Alabama ist ein Automobilrennen der höchsten Kategorie im American Championship Car Racing. Es wird im Barber Motorsports Park in Birmingham, Alabama, Vereinigte Staaten ausgetragen. Es fand erstmals 2010 in der IndyCar Series statt.

Geschichte
Auf der Rennstrecke Barber Motorsports Park fanden 2007 erstmals Testfahrten der IndyCar Series statt. Von 2009 bis 2011 fanden die Vorsaisontests der IndyCar Series hier statt. Zur Saison 2010 wurde das Rennen in den Rennkalender aufgenommen, da ein Ersatz für den Detroit Indy Grand Prix gesucht wurde.

Das Rennen war ein kommerzielles Risiko, da der Talladega Superspeedway, eine Strecke, wo der NASCAR Sprint Cup antritt, keine 50 km von der Strecke entfernt ist. Die ersten zwei Rennen waren allerdings ein Erfolg und die Tribünen waren voll. Beim ersten Rennen waren alle Campingplätze in der Umgebung ausgebucht. 2011 kamen 49.000 Zuschauer zum Rennen.

Namen
Das Rennen hieß nur bei seiner ersten Veranstaltung Indy Grand Prix of Alabama Presented by Legacy Credit Union. Von 2011 bis 2022 war Honda als Titelsponsor des Rennens aufgetreten. Im Jahr 2023 war die offizielle Bezeichnung Children's of Alabama Indy Grand Prix.

Ergebnisse

Einzelnachweise

Weblinks
 Ergebnisübersicht bei Champcarstats.com (englisch)

Rennen der IndyCar Series

Indy Grand Prix of Alabama


يشير المجمع الانتخابي  إلى مجموعة الناخبين الرئاسيين الذين يشترط الدستور تشكيلهم كل أربع سنوات لغرض وحيد هو انتخاب الرئيس ونائب الرئيس. تنص المادة الثانية، القسم الأول، البند الثاني على أن تُعين كل ولاية ناخبين يُختارون بالطريقة التي تحددها الهيئة التشريعية، وتستبعد أي شخص يشغل منصبًا فيدراليًا، سواء كان منتخبًا أو معينًا، من أن يكون ناخبًا. يوجد حاليًا 538 ناخبًا في المجمع الانتخابي، والأغلبية المطلقة من الأصوات الانتخابية -270 أو أكثر- مطلوبة للمجمع الانتخابي لانتخاب الرئيس ونائب الرئيس. إذا لم يحصل أي مرشح على الأغلبية المطلقة، تُجرى انتخابات طارئة حيث يُطلب من الكونغرس الأمريكي انتخاب الرئيس ونائب الرئيس.

حاليًا، تستخدم جميع الولايات (ومقاطعة كولومبيا) التصويت الشعبي على مستوى الولاية في يوم الانتخابات في نوفمبر لاختيار الناخبين، بناءً على كيفية تعهدهم بالتصويت. يجتمع الناخبون ويصوتون في ديسمبر ويُنصيب الرئيس ونائب الرئيس في يناير. تستخدم جميع الولايات القضائية طريقة الفائز يأخذ كل شيء لاختيار ناخبيها، مع استثناء ولايات مين ونبراسكا، اللتين تستخدمان طريقة ناخب واحد لكل دائرة بينما يُعين أيضًا ناخبين بناءً على البطاقة الفائزة في التصويت الشعبي على مستوى الولاية. تعهد الناخبون في الولاية بالتصويت لمرشحين معينين وتوجد بعض قوانين الولاية ضد الناخبين غير المؤمنين (الذين لا يؤمنون بأي مرشح للانتخابات الرئاسية).

تعتبر ملاءمة نظام المجمع الانتخابي مسألة نقاش مستمر. يجادل المؤيدون بأنها عنصر أساسي للفيدرالية الأمريكية. يحافظون على نظام انتخاب الفائز في التصويت الشعبي على مستوى البلاد في أكثر من 90% من الانتخابات الرئاسية؛ يعزز الاستقرار السياسي؛ يحافظ على الدور الدستوري للولايات في الانتخابات الرئاسية؛ ويعزز نظام الأحزاب السياسية واسع النطاق ودائم ومعتدل بشكل عام. علاوة على ذلك، يُقال، يجب على المرشحين أن يتوجهوا نحو مجموعة واسعة ومتنوعة من الولايات بدلاً من التركيز فقط على المدن الأمريكية القليلة ذات الكثافة السكانية الأعلى.

يجادل النقاد بأن المجمع الانتخابي أقل ديمقراطية من التصويت الشعبي المباشر على المستوى الوطني وتخضع للتلاعب بسبب الناخبين غير المؤمنين، على الرغم من إضعاف هذا السيناريو بسبب قضية عام 2020 شيافالو ضد ولاية واشنطن؛ أن النظام مناقض للديمقراطية التي تسعى جاهدة من أجل معيار شخص واحد، صوت واحد؛ وأنه يمكن أن تكون هناك انتخابات يفوز فيها مرشح واحد بالتصويت الشعبي الوطني بينما يفوز آخر بالتصويت الانتخابي وبالتالي الرئاسة، كما في عامي 2000 و 2016، ما أدى إلى الميثاق الوطني للتصويت الشعبي بين الولايات، ويتمتع المواطنون الأفراد في الولايات الأقل سكانًا بسلطة تصويت أكبر نسبيًا من تلك الموجودة في الولايات الأكثر اكتظاظًا بالسكان. علاوة على ذلك، يمكن للمرشحين الفوز من خلال تركيز مواردهم على عدد قليل من الولايات المتأرجحة.

أظهرت معظم استطلاعات الرأي منذ عام 1967 أن غالبية الأمريكيين يفضلون انتخاب الرئيس ونائب الرئيس عن طريق التصويت الشعبي على مستوى البلاد، بدلاً من انتخاب المجمع الانتخابي، على الرغم من أن الاستطلاعات التي أجريت منذ عام 2016 أظهرت زيادة في الدعم للاحتفاظ بالهيئة الانتخابية. أظهر استطلاع أجرته مؤسسة غالوب بعد انتخابات عام 2016 أن دعم الأمريكيين للحفاظ على نظام المجمع الانتخابي لانتخاب الرؤساء قد زاد بشكل حاد، من 35% في 2011 إلى 47% في 2016. ارتفع التصويت الشعبي من 69% إلى 81% وانخفض التأييد بين الجمهوريين من 54% إلى 19%. وفقًا لاستطلاع بيو للأبحاث الذي أجري في مارس 2018، أيد 75% من الديمقراطيين الانتقال إلى نظام التصويت الشعبي مقارنة بـ 32% من الجمهوريين، مع دعم إجمالي للتصويت الشعبي بنسبة 55% مقابل 41% ضده.

طريقة العمل
تخول المادة الثانية، القسم الأول، البند الثاني من الدستور، الهيئة التشريعية لكل ولاية تحديد الطريقة التي يُختار بها ناخبي الولاية. بعد يوم الانتخابات الرئاسية الوطنية (أول يوم الثلاثاء بعد 1 نوفمبر)، تَعد كل ولاية الأصوات الشعبية وفقًا لقوانينها لاختيار الناخبين.

في 48 ولاية والعاصمة واشنطن، يتلقى الفائز بأغلبية الأصوات على مستوى الولاية جميع ناخبي تلك الولاية؛ في مين ونبراسكا، يُعين ناخبين بهذه الطريقة ويُوزع الناخبين المتبقين على أساس تعدد الأصوات في كل دائرة انتخابية. تطلب الولايات عمومًا من الناخبين التعهد بالتصويت لصالح الدولة الفائزة؛ لتجنب الناخبين غير المؤمنين، تبنت معظم الولايات قوانين مختلفة لفرض تعهد الناخبين.

يجتمع ناخبو كل ولاية في عاصمة ولايتهم في أول يوم اثنين بعد الأربعاء الثاني من ديسمبر للإدلاء بأصواتهم. تُعد النتائج من قبل الكونجرس، إذ تُجدول في الأسبوع الأول من شهر يناير قبل اجتماع مشترك لمجلس الشيوخ ومجلس النواب، برئاسة نائب الرئيس، كرئيس لمجلس الشيوخ. في حالة عدم الإدلاء بأغلبية الأصوات لمرشح ما، تُجرى انتخابات طارئة: يحول مجلس النواب نفسه إلى جلسة انتخابات رئاسية، إذ يُخصص صوت واحد لكل ولاية من الولايات الخمسين. وبالمثل، فإن مجلس الشيوخ مسؤول عن انتخاب نائب الرئيس، بحيث يكون لكل عضو صوت واحد. يُنصب الرئيس المنتخب ونائب الرئيس في 20 يناير.

منذ عام 1964، كان هناك 538 ناخباً. عدد الناخبين من كل ولاية هو نفس عدد أعضاء الكونغرس بالولاية (أعضاء مجلس النواب واثنين من أعضاء مجلس الشيوخ). هناك 100 عضو في مجلس الشيوخ و435 ممثلاً للولايات. ينص التعديل الثالث والعشرون، الذي صُودق عليه في عام 1961، على أن المنطقة التي أنشئت بموجب المادة الأولى، القسم الثامن كمقر للحكومة الفيدرالية (أي واشنطن العاصمة) يحق لها عدد الناخبين لو كانت ولاية، ولكن ليس أكثر من الولاية الأقل اكتظاظًا بالسكان. في الممارسة العملية، ينتج عن ذلك أن واشنطن العاصمة يحق لها 3 ناخبين. أراضي الولايات المتحدة (كل من الأقاليم الحديثة مثل بورتوريكو والأراضي التاريخية مثل إقليم داكوتا) لم تكن مؤهلة أبدًا لأي ناخبين في المجمع الانتخابي الأمريكي.

خلفية
استخدم المؤتمر الدستوري في عام 1787 خطة فرجينيا كأساس للمناقشات، إذ كان اقتراح فرجينيا هو الأول. دعت خطة فرجينيا الكونجرس إلى انتخاب الرئيس. وافق المندوبون من غالبية الولايات على هذا النمط من الانتخابات. ومع ذلك، بعد المناقشة، جاء المندوبون للاعتراض على ترشيح الكونغرس لكونه قد ينتهك الفصل بين السلطات. ثم قدم جيمس ويلسون اقتراحًا للناخبين بغرض اختيار الرئيس.

في وقت لاحق من المؤتمر، شُكلت لجنة للعمل على تفاصيل مختلفة بما في ذلك طريقة انتخاب الرئيس، بما في ذلك التوصيات النهائية للناخبين، وهم مجموعة من الأشخاص مقسمين بين الولايات بنفس عدد ممثليهم في الكونجرس (صيغة التي حُلت في مناقشات مطولة أدت إلى تسوية كونيتيكت وتسوية الثلاثة أخماس)، ولكن اختيرت من قبل كل ولاية بالطريقة التي قد توجهها الهيئة التشريعية. وأوضح عضو اللجنة جوفيرنور موريس أسباب التغيير. من بين أمور أخرى، كانت هناك مخاوف من المؤامرة إذا اختير الرئيس من قبل مجموعة صغيرة من الرجال الذين يجتمعون بشكل منتظم، بالإضافة إلى مخاوف بشأن استقلال الرئيس إذا انتُخب من قبل الكونغرس.

تاريخيًا
في بادئ الأمر، اضطلعت الهيئات التشريعية باختيار الناخبين في العديد من الولايات. اعتبارًا من أوائل القرن التاسع عشر، تحول نهج الولايات تدريجيًا إلى اختيار الناخبين عن طريق الانتخابات الشعبية. بحلول عام 1824، بقي ست ولايات فقط يُعيَّن الناخبون فيها من الناحية التشريعية. بحلول عام 1832، كانت ولاية كارولينا الجنوبية فقط من لم تغير هذا النهج. منذ عام 1880، جرى اختيار الناخبين في كل ولاية على أساس الانتخابات الشعبية التي أُجريت في يوم الانتخابات. تعني الانتخابات الشعبية أن يجري اختيار الرئيس ونائبه من خلال الانتخاب غير المباشر الذي يمارسه المواطنون.

منذ منتصف القرن التاسع عشر، حيث جرى اختيار جميع الناخبين شعبيًا، انتخب المجمع الانتخابي المرشح الذي حصل على أكثر الأصوات الشعبية على الصعيد الوطني (ولم يكن بالضرورة الأغلبية)، باستثناء أربعة انتخابات: 1876 و 1888 و 2000 و 2016. في عام 1824، حيث جرى تعيين الناخبين تشريعيًا في ست ولايات بدلًا من الانتخاب شعبيًا، لم يكُن عدد الأصوات الشعبية الوطنية الفعلي مؤكدًا. لم يختر الناخبون في عام 1824 مرشحا فائزًا، ولذلك قرر مجلس النواب حل المسألة.

الخطة الأولية
تنص المادة الثانية من الفرع الأول من البند الثالث في الدستور على الخطة الأولية التي يصوت الناخبون بموجبها لصالح الرئيس. تبعًا للخطة الأولية، يدلي كل ناخب بصوتين للرئيس، ولم يصوت الناخبون لمنصب نائب الرئيس. يصبح من يحصل على أغلبية أصوات الناخبين رئيسًا، أما نائب الرئيس فهو من يحصل على ثاني أكبر عدد من الأصوات.

استندت الخطة الأولية للمجمع الانتخابي إلى عدة فرضيات وتوقعات تكهن بها واضعو الدستور:

 ينبغي أن يعكس اختيار الرئيس شعور الشعب في وقت معين، وليس ما تمليه هيئة قائمة سلفًا مثل الكونغرس أو الهيئات التشريعية للدولة، ويجب أن يكون اختياره مستقلًا عن نفوذ أي قوة أجنبية.
 يرتبط الاختيار بالتعبير الكامل والمنصف عن الإرادة العامة ارتباطًا وثيقًا، بالإضافة إلى تقليص فرص حدوث أي اضطراب قدر الإمكان.
 ينتخب المواطنون الناخبين فرادى على صعيد كل مقاطعة على حدة، ويشمل التصويت للرئيس أكبر عدد من الناخبين المسموح به في كل ولاية.
 يمارس كل ناخب رئاسي حكمًا مستقلًا عندما يصوت، ويتداول المعلومات المتاحة في نظام يميل مع مرور الوقت إلى تحقيق إدارة جيدة للقوانين التي أقرها الكونغرس.
 لا يُسمح للمرشحين بالاجتماع على نفس البطاقة الانتخابية بافتراض التنسيب لمنصبي الرئيس ونائب الرئيس.

أشار خبير الانتخابات، ويليام كيمبرلينغ، إلى الغرض الأصلي من الخطة الأولية على النحو التالي:«يمكن تشبيه وظيفة المجمع الانتخابي في اختيار الرئيس بوظيفة مجمع الكاردينالات في الكنيسة الكاثوليكية الرومانية لاختيار البابا. يتمثل الغرض الأصلي من المجمع باختيار الأفراد الأكثر معرفة وإحاطة من كل ولاية لمنصب الرئيس على أساس الجدارة فقط وبدون وضع أي اعتبار لولاية المنشأ أو الحزب السياسي.»خالف قاضي المحكمة العليا، روبرت جاكسون هذا الرأي، وذكر أن الغرض الأصلي من المجمع هو جعل الناخبين يشعرون بأنهم غير ملزمين بدعم أي مرشح معين، وأنهم سيصوتون وفقًا لما تمليه ضمائرهم عليهم بمنأى عن الضغوط الخارجية.

«لا يمكن لأي شخص مخلص لتاريخنا أن ينكر أن الخطة المُشار إليها أصلًا، وهو ما يرد ضمنيًا في نصها، تضمن أن يكون الناخبين وكلاء أحرار، لممارسة حكم مستقل وغير حزبي بشأن أفضل الرجال تأهيلًا لأرفع المناصب في الدولة.»

استشهد القاضي جاكسون بالقانون الفيدرالي رقم 68 في محاولة لدعم رأيه:«كان من المُستحب أن يختار الشعب الشخص الجدير بالثقة وفقًا لما تمليه ضمائرهم عليهم. استجابة لتلك الغاية وفي سبيل تحقيقها، يجب الالتزام بحق الأشخاص في تحقيقها، لا الهيئات القائمة سلفًا، بل للرجال الذين يختارهم الشعب لهدف خاص، وفي ظل ظروف خاصة... ومن المستحب كذلك أن يُنتخب الرجال الأكثر قدرة على تحليل الصفات التي تتوافق مع المواقف فورًا، والعمل في ظل ظروف مؤاتية للأخذ والعطاء، ولمجموعة أسباب حكيمة تناسب تنظيم اختيارهم. من المرجح أن يمتلك عدد قليل من الأشخاص، الذين يختارهم مواطنوهم من الجماهير العامة، المعلومات والوضوح اللازمين لإجراء هذه التحقيقات المعقدة.»يوضح الدكتور فيليب فانفوسن، من جامعة بوردو، أن القصد الأصلي للناخبين لم يكن التعبير عن إرادة المواطنين، بل «أن يكونو مراقبين للشعب الذي قد يسهل تضليله.»

أشار الدكتور راندال كالفيرت، أستاذ إيغلتون للشؤون العامة والعلوم السياسية في جامعة واشنطن إلى أنه «عند صياغة الإطار، كان الافتراض الأكثر أهمية هو أن الناخبين، الذين يتوقع أن يكونوا أكثر دراية ومسؤولية، سيختارون بالفعل.»

تداعي المجمع وتنقيحه
سرعان ما أدى ظهور الأحزاب السياسية والحملات الانتخابية المنسقة وطنيًا إلى تعقيد الأمور في انتخابات عامي 1796 و 1800. في عام 1796، فاز مرشح الحزب الاتحادي جون أدامز في الانتخابات الرئاسية. فاز مرشح الحزب الديمقراطي الجمهوري توماس جيفرسون، خصم الاتحاديين، بالمركز الثاني وأصبح نائب الرئيس. أدى ذلك إلى أن يكون الرئيس ونائب الرئيس من أحزاب سياسية مختلفة.

في عام 1800، رشح الحزب الديمقراطي الجمهوري جيفرسون للرئاسة مجددًا ورشح آرون بور كذلك لمنصب نائب الرئيس. بعد أن صوت الناخبون، تعادل جيفرسون وبور بـ 73 صوتًا انتخابيًا لكل منهما. بما أن بطاقات الاقتراع لم تميز بين الأصوات للرئيس والأصوات لنائب الرئيس، فإن كل اقتراع لصالح بور افتُرض تقنيًا صوتًا له ليصبح رئيسًا، على الرغم من أن جيفرسون كان جليًا الخيار الأول لحزبه. نظرًا لعدم وضوح الفوز وفقًا للمعايير الدستورية، تعين على مجلس النواب أن يقرر الانتخاب عملًا بأحكام الدستور المتعلقة بالانتخابات الطارئة.

بعد أن خسر الحزب الاتحادي السباق الرئاسي، انتهز ممثلوه خلال جلسة مجلس البطة العرجاء الفرصة لإحراج معارضتهم من خلال محاولة انتخاب بور وتفضيله على جيفرسون. وصل مجلس النواب إلى طريق مسدود للحصول على 35 بطاقة اقتراع، إذ لم يحصل أي من المرشحين على الأغلبية اللازمة من أصوات وفود الولايات في المجلس (تطلب وجود أصوات تسع ولايات لإجراء انتخابات حاسمة). في الاقتراع السادس والثلاثين، أعلن ممثل ديلاوير الوحيد، جيمس بايارد، عن نيته بالخروج من المأزق خشية أن يؤدي عدم القيام بذلك إلى تعريض مستقبل الاتحاد للخطر. امتنع بايارد وغيره من الاتحاديين من كارولينا الجنوبية وماريلاند وفيرمونت عن التصويت، وكُسر الجمود ومُنح جيفرسون أغلبية الأصوات.

ردًا على المشاكل الناجمة عن تلك الانتخابات، اقترح الكونغرس في 9 ديسمبر 1803 التعديل الثاني عشر للدستور، وأقرت به ثلاثة أرباع الولايات بحلول 15 يونيو 1804. ابتداء من انتخابات عام 1804، اقتضى التعديل من الناخبين إجراء اقتراعات منفصلة للرئيس ونائب الرئيس، لتحل محل النظام المبين في المادة الثانية من الفرع الأول من البند الثالث.

اختيار ناخبي المجمع الانتخابي

ترشيحهم
المرشحون لكبار الناخبين يتم تعيينهم من طرف الأحزاب السياسية في الولايات المختلفة في الأشهر التي تسبق يوم الانتخاب، يسمح الدستور الأمريكي لكل ولاية باختيار نظامها الخاص بالانتخاب.

انتخابهم
يتم تحديد تاريخ الانتخاب في أول يوم ثلاثاء الذي يلي أول إثنين من شهر نوفمبر.

إقصاء أحد ناخبي المجمع الانتخابي
حسب الدستور الأمريكي لا يمكن لأي مسؤول فيدرالي معين أو منتخب من الترشح ليكون كبير ناخبين.

اجتماع ناخبي المجمع الانتخابي

سيرورة إنتخاب
لا يجتمع ناخبو المجمع الانتخابي أبدا في جلسة موحدة، يجتمع كبار الناخبين في عواصم ولاياتهم التي انتُخِبوا فيها.

الناخب الخائن
هو الذي ينتخب مرشحا آخر غير الذي انتخب له.

رؤساء فازوا عبر المجمع الإنتخابي
 1876 كانت من الأكثر منافسة صامويل تيلدن حصل من أصوات الأمريكيين أكثر مما حصل عليه منافسه رذرفورد هايز. وأيضا فاز تيلدن في «المجمع الانتخابي» بأصوات 184 من أعضائه، مقابل 165 حصل عليها راذرفورد هايز.
 1888 جروفر كليفلاند، والثاني بنجامين هاريسون، ففاز كليفلاند بالتصويت الشعبي، إلا أنه حصل على 168 من أصوات ممثلي الولايات في «المجمع الانتخابي» مقابل 233 حصل عليها بنجامين هاريسون، فأصبح هاريسون رئيساً.
 2000 فوز مرشح الرئاسة جورج دبليو بوش عام 2000، لأنه فاز بأصوات المجمع الانتخابي، رغم أنه خسر التصويت الشعبي لصالح آل جور.
 2016، فوز مرشح الرئاسة دونالد ترامب بأصوات المجمع الانتخابي، على الرغم من خسارته التصويت الشعبي لصالح هيلاري كلينتون.

جدول كرونولوجي

مصادر
 الانتخابات الرئاسية 1789–2000 في Psephos (Adam Carr's أرشيف الانتخابات)
 ملاحظة: في 1788, 1792, 1796, و 1800, كل ناخب صوت مرتين للرئيس.

مراجع

تأسيسات سنة 1789 في الولايات المتحدة
تاريخ حقوق التصويت في الولايات المتحدة
سياسة الولايات المتحدة
مجمعات انتخابية

المجمع الانتخابي (الولايات المتحدة)


Tilavet secdesi, Kur'an'daki on dört secde ayetinden herhangi birini okuyan veya işiten bir mükellefin, yani akıllı ve ergenlik çağına erişmiş bir Müslümanın yapması vâcip (lâzım gelen) secde. Secde ayetleri, Kur'an'ın A'râf Sûresi 7-206, Ra'd Sûresi 13-15, Nahl Sûresi 16-49, İsrâ Sûresi 17-109, Meryem Sûresi 19-58, Hac Sûresi 22-18, Furkān Sûresi 25-60, Neml Sûresi 27-25, Secde Sûresi 32-15, Sâd Sûresi 38-24, Fussılet Sûresi 41-37, Necm Sûresi 53-62, İnşikāk Sûresi 84-21 ve Alak Sûresi 96-19 sûrelerinde bulunmaktadır.

Kaynakça

Kur'an

Tilavet secdesi


Mario Simioni (født 1. april 1963 i Toronto, Canada) er en italiensk-canadisk professionel ishockeytræner og tidligere professionel ishockeyspiller. Som spiller spillede han bl.a. fem sæsoner i Superisligaen, herunder fire sæsoner for Vojens IK og en for Odense Bulldogs.

Som træner har han primært arbejdet for klubber i Superisligaen, hvor han først coachede Odense Bulldogs til to gange DM-sølv og en -bronze i 1999-2004 og senere SønderjyskE Ishockey til fire danmarksmesterskaber og tre pokaltitler i perioden 2004-13. I sæsonen 2015-16 vandt han DM-sølv med Herning Blue Fox, og fra 2016 til 2018 var han cheftræner for Frederikshavn White Hawks, som han førte til DM-bronze i sin første sæson.

Spillerkarriere

Mario Simioni blev drafted af Calgary Flames i NHL-draften i 1981 (5. runde, nr. 99) men opnåede aldrig at spille i National Hockey League. Han kom imidlertid på isen for Colorado Flames, der var Calgarys CHL-hold, i sæsonerne 1982-83 og 1983-84. I 1984-85 spillede han skiftevis for Salt Lake Golden Eagles i IHL og Moncton Hawks fra AHL, inden han valgte at fortsætte sin professionelle karriere i Europa. Simioni skrev kontrakt med Asiago fra den italienske Serie A og dominerede ligaens topscorerliste i sit syv-årige ophold i klubben. Hans italienske rødder kvalificerede canadieren til at spille på det italienske landshold, som han repræsenterede ved tre verdensmesterskaber (to i B-gruppen og ét A-VM).

Fra 1994 til 1998 spillede Simioni for Vojens IK, og hans målnæse kom også til sin ret i Eliteserien, hvor han ligeledes holdt til i den pæne ende af topscorerlisten. Den følgende sæson tilbragte han i den britiske superliga for Cardiff Devils, inden han afsluttede sin karriere som spiller hos Odense Bulldogs i sæsonen 1999-2000 som spillende træner.

Trænerkarriere

Efter en sæson som spillende træner i sæsonen 1999-2000 nøjedes Simioni de følgende sæsoner med rollen som træner. I hans fem år hos Odense Bulldogs, coachede han holdet til DM-sølv i 2002 og 2003 samt en pokaltitel i 2003.

I april 2004 blev Simioni udpeget som cheftræner for Krefeld Pinguine fra den tyske liga, man han blev fyret allerede i oktober 2004 efter at holdet kun havde vundet tre af dets første ti kampe i sæsonen. Han vendte derfor tilbage til Danmark, hvor han i december 2005 overtog cheftrænerposten i SønderjyskE Ishockey, hvilket blev indledningen på en gylden æra for sønderjyderne. Under Simionis ledelse vandt klubben, som han selv havde spillet for sidst i 1990'erne (under navnet Vojens IK), fire danske mesterskaber (2006, 2009, 2010 og 2013), fire gange DM-bronze (2007, 2008, 2011, 2012), tre danske pokaltitler (2010, 2011, 2013) og bronzemedaljer ved IIHF Continental Cup 2010-11. Han forlod SønderjyskE efter sæsonen 2012-13.

I august 2014 blev Simioni ansat som cheftræner i HC Bozen fra EBEL, hvor han imidlertid blev fyret i februar 2015. I april 2015 blev han udnævnt til cheftræner for Herning Blue Fox og førte holdet til slutspilsfinalen i sæsonen 2015-16, hvor det måtte strække våben mod Esbjerg Energy. Simioni forlod Herning efter blot et år for at blive en del af trænerstaben i Hamburg Freezers fra Deutsche Eishockey Liga (DEL) i Tyskland som assistent for Serge Aubin. Hamburg-holdet lukkede imidlertid i maj 2016 og et par dage efter lukningen blev offentliggjort, blev Simioni udnævnt som cheftræner for Frederikshavn White Hawks i Metal Ligaen.

Han førte Frederikshavn White Hawks til DM-bronze i sin første sæson, mens den anden sæson endte med et ydmygende nederlag i kvartfinalen med 0-4 i kampe til lokalrivalerne Aalborg Pirates, hvilket fik parterne til at opsige samarbejdet.

Kilder
 EliteProspects - Mario Simioni (spillerprofil)
 EliteProspects - Mario Simioni (trænerprofil)

Noter

Ishockeyspillere fra Canada
Ishockeytrænere fra Canada

Mario Simioni


Nuraminis ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Metropolitanstadt Cagliari auf Sardinien. Die Gemeinde liegt etwa 27,5 Kilometer nordnordwestlich von Cagliari.

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die Strada Statale 131 Carlo Felice von Cagliari nach Porto Torres. Im westlichen Nachbarort Serramanna liegt der nächste Bahnhof an der Bahnstrecke Cagliari–Golfo Aranci Marittima.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort auf Sardinien

Nuraminis


Grdoselski ulomak je spomenik hrvatske pismenosti iz 12. stoljeća, iz sela Grdosela u blizini Pazina.  Spada u najstarije hrvatskoglagoljske epigrafske spomenike. Dio je glagoljskog natpisa koji je bio uklesan u kamen. Uklesana glagoljica je oblika na prijelazu iz oble glagoljice u uglatu (formativno razdoblje). Pronašli su ga među kamenjem jedne od dviju crkava (vjerojatno sv. Ane) s područja staroga grdoselskoga grada (Kaštela).  Ulomak se čuva u župnoj crkvi u Grdoselu. Kopija se nalazi u Lapidariju Aleje glagoljaša uz crkvicu Gospe od Snijega u selu Brnobićima.

Sadržaj ulomka

Sadržaj ulomka je posveta oltara (»prekrst«) ili postavljanje svetih moći dviju svetica u oltar u vrijeme kad je kapelan grdoselskog kneza Pankracija pop Golob iz Tinjana upravljao crkvom. Branko Fučić je rekonstruirao tekst u obliku ъ oltarê/ъ s(ve)tama / golobъ s tina(na) / a panъgrac.

Izvori

Vanjske poveznice
Starohrvatska prosvjeta Branko Fučić: Grdoselski ulomak prilog kulturnoj geografiji istarskog glagolizma

Hrvatska kulturna baština
Povijest hrvatskoga jezika
Glagoljski zapisi

Grdoselski ulomak


أسد بلفور  هو تمثال أو منحوتة لفردريك بارتولدي الذي صمم تمثال الحرية القابع قبالة شواطئ مدينة نيويورك الأمريكية، وهو موجود في مدينة بلفور في شرقي فرنسا قرب فتحة تفصل بين جبال الفوج والجورا.

تم الانتهاء منه في العام 1880 وصنع بالكامل من الحجر الرملي الأحمر، وقد تم صنع أجزاءه بشكل فردي ثم أعيد تجميعها تحت قلعة المدينة القديمة، يبلغ طوله 22 متراً وارتفاعه 11 متراً. ويستند بظهره إلى الصخرة المشرفة على المدينة.

يجسد الأسد شجاعة وبسالة مدينة بلفور وأهلها خلال الهجوم الذي استمر 103 يوماً من قبل بروسيا (من ديسمبر 1870 إلى فبراير 1871)، حيث قام بحماية المدينة السكان (17.000 شخص فقط منهم 3.500 كانوا عسكريين) بقيادة الكولونيل دنفار روشرو الذي كان يحث على هذا الصمود من قرابة 40.000 جندي بروسي غازي.

يوجد نظير برونزي مصغر من الأسد في «ساحة دنفار روشرو» في باريس حيث يبدو وكأنه يراقب حركة المرور الباريسية، وكذلك نسخة أخرى في حديقة النباتات في مونتريال، كندا.

مراجع

آثار ونصب تذكارية في فرنسا
أعمال في 1888
إقليم بلفور
تماثيل ضخمة
مبان ومنشآت في بلفور
معالم فرنسية
منحوتات 1880
منحوتات أسود
منحوتات خارجية في فرنسا

أسد بلفور


Storbritanniens Grand Prix er et Formel 1-løb som afholdes på Silverstone i Northamptonshire. Silverstone var arena for løbet da Formel 1 startede i 1950, og hvert år siden 1987 (Løbet blev afholdt på Brands Hatch hvert andet år mellem 1964 og 1986, og på Aintree Racecourse hvert andet år mellem 1955 og 1962).

Vindere af Storbritanniens Grand Prix

Eksterne henvisninger

 Silverstone.co.uk Silverstones officielle hjemmeside

Storbritanniens Grand Prix


Now, NOW eller The Now kan referere til:

Organisationer
 National Organization for Women, en amerikansk feministisk organisation
 The NOW! Organization, en canadisk non-profit bæredygtighedsorganisation
 National Oversight and Whistleblowers (NOW), en malaysisk NGO for fremmelse af gennemsigtighed og whistleblower
 NYSE symbol ServiceNow, et cloud computing firma

Medier

 NOW TV (Storbritannien og Irland), et telekommunikationsfirma der dækker Storbritannien og Irland, ejet af Sky UK Limited
 Now Business News Channel, en 24 timers nyhedskanal om finans
 NOW Comics, et amerikansk tegneserie-forlag der var aktivt fra1985–2005
 Now (britisk tv-kanal), en britisk tv-kanal der begyndte at sende i 1990 og ophørte samme år
 Now TV (Hong Kong), en kinesisk betalings.kanal med hovedkvarter i Hong Kong, drevet af PCCW Media Limited
 now.com.hk, onlineservice ejet af PCCW
 NOW.com, onling tv/bredbånsnetværk, tidligere Network of the World ejet af PCCW
 NOW News, en Beirut-baseret libanesisk nyhedsside, der fokuserer på Mellemøsten, udgivet på engelsk og arabisk

Printede medier
 Now (1940–1947), et politisk og litterært tidsskrift grundlagt af George Woodcock
 NOW! (1979–81 magasin), kortlivet britisk nyhedsmagasin
 The Now (avis), en canadisk avis der udkommer hveranden uge
 Now (avis), en canadisk avis
 Now (britisk magasin), et britisk underholdningsmagasin
 Now (manhwa), koreansk grafisk roman
 TV Now, et irsk fjernsynsmagasin
 Now (book), a 2017 book about radical leftist politics by anonymous author(s) The Invisible Committee

Film, episode eller tv-serier
 No Opportunity Wasted, tv-serie på Discovery Channel med Phil Keoghan som vært
 "Now" (The Walking Dead), episode af tv-serien The Walking Dead
 In Time, tidligere blot Now, amerikansk science fictionfilm fra 2011
Now with Tom Brokaw and Katie Couric, refereret til som Now, et nyhedsprogram fra 1993–94
 Now on PBS, tidligere NOW with Bill Moyers, et tv-magasin som blev sendt fra 2002 til 2010
 Now with Alex Wagner, et nyhedsprogram på MSNBC, som havde premiere i 2011

Musik
 The Now, et engelsk punkrockband
 The Now, navn brugt af det amerikanske rockband Tripsichord Music Box
 NOW Nightmares on Wax, en DJ og elektronisk komponist

Albums
 Now (Anna Abreu-album)
 Now (Astrud Gilberto-album)
 Now (Bibi Zhou-album)
 Now (Cara Jones-album)
 Now (The Dubliners-album)
 Now (Fireflight-album)
 Now (Girugamesh-album)
 Now (Jade Warrior-album)
 Now (Jessica Andrews-album)
 Now (Kato-album)
 Now (Maxwell-album)
 Now (Mucky Pup-album)
 Now (MYMP-album)
 Now (The New Seekers-album)
 Now (Patrice Rushen-album)
 Now (Peter Frampton-album)
 Now (Paul Rodgers-album)
 Now (Shania Twain-album)
 Now (Ten Years After-album)
 Now (The Tubes-album)
 Now, et album af Bhagavan Das (yogi)
 Now, et album af George Baker
 Now, et album af Greg Long
 Now, et album af Kosmos Express
 Now, et album af Lou Sino
 Now, et album af Steve Roach
 Now! (Bobby Hutcherson-album)
 Now! (France Joli-album)
 Now! (Other Dimensions In Music-album)
 Now! (Sonny Stitt-album)
 Now That's What I Call Music, en serie af opsamlingsalbums
 The Rolling Stones, Now!, et album af The Rolling Stones
 Gary Lewis, Now!, et album af Gary Lewis & The Playboys

Sange
 "Now" (Def Leppard-sang), fra albummet X
 "Now" (Joywave-sang), fra albummet How Do You Feel Now?
 "Now" (Paramore-sang), fra albummet Paramore
 "Now" (Staind-sang), fra albummet Staind
 "Now", af Avail fra albummet Front Porch Stories
 "Now", af Brotherhood of Man fra albummet Love and Kisses from Brotherhood of Man
 "Now", af Carpenters fra albummet Voice of the Heart
 "Now", af Days of the New fra albummet Days of the New (album fra 1997)
 "Now", af Edie Brickell fra albummet Shooting Rubberbands at the Stars
 "Now", en single af Eyedea & Abilities
 "Now", af Krokus fra albummet Change of Address
 "Now", af Prince fra albummet The Gold Experience
 "Now", af Trouble Maker fra albummet Chemistry (EP)
 "Now!", af Sandra fra albummet The Wheel of Time (Sandra-album)
 "Now!", af Scorpions fra albummet Blackout (Scorpions-album)

Anden brug
 Google Now, em søgeapplication fra Google
 Negotiable Order of Withdrawal account, en type bankkonto
 Network of Workstations, omputernetværk
 Northern Ohio and Western Railway, jernbane i Ohio

Se også
 The Now Show, britisk radioshow
 Life Starts Now, et album af  Three Days Grace
 Now and Forever (flertydig)

Now


Bredsted Sogn (på tysk Kirchspiel Bredstedt) er et sogn i det vestlige Sydslesvig, tidligere i Nørre Gøs Herred (≈ Bredsted Landskab, Bredsted Amt, indtil 1785 under Flensborg Amt), nu i kommunerne Bredsted og Reussenkog i Nordfrislands Kreds i delstaten Slesvig-Holsten.

I Bredsted Sogn findes flg. stednavne:
 flækken Bredsted (Bredstedt)
 Christiansborg (Christiansburg)
 Desmerciereskog (oktrojeret kog, Desmerciereskoog)
 Odinsbjerg (Odinsburg)
 Reussenkog (oktrojeret kog, Reußenkoog)
 Sophie-Magdalenekog (oktrojeret kog, Sophien-Magdalenen-Koog)
 Teglgaard

Litteratur
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, side 207

Eksterne henvisninger
 Bredsted Menighed / Kirchengemeinde Bredstedt
 Bredsted danske Menighed

Sogne i Sydslesvig

Bredsted Sogn


La Société Télé Pakistan (; ), est le réseau principal de télévision d'état au Pakistan, faisant partie de Radiodiffusion télévision pakistanaise.

Chaînes

Notes et références

Liens externes

Chaîne de télévision au Pakistan
Entreprise fondée en 1964
Chaîne ou station de télévision fondée en 1964

Société Télé Pakistan


James Douglas Morrison eða Jim Morrison (f. 8 desember, 1943 – d. 3. júlí, 1971) var bandarískur söngvari og skáld sem var söngvari hljómsveitarinnar The Doors. Hann er talinn einn áhrifamesti söngvari rokksögunnar. Hann var með villta og óútreiknanlega sviðsframkomu og fór stundum með ljóðalestur á tónleikum. Morrison tók upp 6 stúdíóplötur með The Doors.

Hann ánetjaðist áfengi og hafði það áhrif á frammistöðu hans á tónleikum. Morrison lést aðeins 27 ára í París. Dauði hans er sveipaður dulúð þar sem engin krufning var gerð.

The Doors störfuðu í 2 ár í viðbót og áttu erfitt með að fóta sig á ný. Plata með ljóðalestri Morrison við undirspil sveitarinnar kom út 1978; An American Prayer.

Morrison var lestrarhestur og var undir áhrifum frá m.a. Friedrich Nietzsche, Plútarkos, Arthur Rimbaud, William S. Burroughs, Jack Kerouac, Allen Ginsberg, Charles Baudelaire, Vladimir Nabokov, Molière, Franz Kafka, Albert Camus, Honoré de Balzac og Jean Cocteau.

Árið 1991 gerði Oliver Stone kvikmynd um Morrison með leikaranum Val Kilmer í aðalhlutverki. Myndin var gagnrýnd fyrir að einblína um of á villt líferni Morrisons.

Bandarískir söngvarar

Jim Morrison


Clémence-Louise Michel, cunoscută sub numele de Louise Michel (; ), alias " Enjolras ", Fecioara Roșie, cum a numit-o Paul Verlaine, a fost o institutoare, activistă anarhistă, franc masonă, cu idei feministe și una dintre figurile importante ale Comunei din Paris. Prima care a arborat steagul negru, și care l-a popularizat în mișcarea libertară.

 Adeptă a blanquiștilor, în 1871, participă activ la evenimentele Comunei din Paris, în prima linie. Capturată în luna mai, ea este deportată în Noua Caledonie, unde se convertește la anarhism.

Louise Michel s-a întors în Franța în anul 1880 și, foarte populară, își înmulțește demonstrațiile și întâlnirile în favoarea proletarilor. Rămâne supravegheată de poliție și este închisă în mai multe rânduri, dar și-a continuat activismul politic în toată Franța, până la moartea sa, la vârsta de 74 de ani.

Ea rămâne și astăzi o figură de revoluționară și anarhistă.

Deportarea

La bordul Virginiei , în luna August, anul 1873, pentru a fi deportată în Noua Caledonie, Louise Michel ajunge pe insulă, după o călătorie de patru luni, pe data de 8 decembrie. La bord, ea a făcut cunoștință cu Henri Rochefort, un celebru polemist, și Nathalie Lemel, anarhistă. Ea rămâne șapte ani în Noua Caledonie, refuzând să beneficieze de un regim diferit de al bărbaților.

Louise Michel și feminismul

Pionieră a feminismului, ea scrie în Memorii: "Problema femeilor este, mai ales la ora actuală, inseparabilă de problemele omenirii. ", "Femeile, mai ales, sunt vite umane călcate în picioare și vândute," înainte de a lansa : "Locul nostru între oameni nu trebuie să fie cerșit, ci luat. "

Fiică naturală, de paternitate incertă, a unei slujitoare și a unui membru al micii nobilimi, se cunosc puține despre viața privată a Louisei Michel, numită de către Verlaine (sau de către Clovis Hugues), Fecioara Roșie. Apropierea de Victor Hugo, dragostea sa (platonică?) cu Théophile Ferré, camaraderiile de sex feminin cu Paule Minck , și Nathalie Lemel, o relație pe termen lung cu Charlotte Vauvelle, pe care ea a numit-o "tovarășa mea de 15 ani încoace" la sfârșitul vieții sale. La înmormântarea ei, Séverine, libertariană și feministă este cea care pronunță elogiul funebru. " În limbajul nostru de azi, am imagina cu ușurință o relație lesbiană, dar Louise Michel a fost de multe ori criticată pentru comportamentul său, mai degrabă calificat ca puritan."

Pozițiile sale față de relațiile dintre bărbați și femei sunt binecunoscute : "Dacă egalitatea între cele două sexe ar fi recunoscută, ar fi o mare breșă făcută prostiei umane. Dar până atunci, femeia rămâne , cum zicea bătrânul Molière, supa bărbatului.

Despre prostituție, cuvintele ei sunt lipsite de ambiguitate: "există între proprietarii de case de prostituție schimburi de femei, cum există schimb de cai sau de boi între fermieri; aceste turme, aceste vite umane sunt cele care aduc cel mai mare profit. [...] Dacă marii comercianți ai piețelor de femei care călătoresc prin Europa pentru tranzacții, ar fi fiecare la capătul unei frânghii, nu eu aș fi cel care s-o taie. [...] Vreți să îmi spuneți că nu există piețe în care sunt vândute în stradă, pe trotuare, frumoasele fiice ale poporului, în timp ce fetele bogate sunt vândute pentru zestrea lor? Pe prima o ia cine vrea; cealaltă este dată cui vrea; prostituția este aceeași [...] un Sclav este proletarul, sclavă între toți este femeia proletarului."

Lucrări

 Lueurs dans l'ombre. Plus d'idiots, plus de fous. L'âme intelligente. L'idée libre. L'esprit lucide de la terre à Dieu…, Paris, 1861

Publicații postume
 Înainte de Comună vol. I, prefață de Laurent Tailhade, Alfortville, Librărie, internaționalist, 1905,
 Scrisori de la Victor Hugo citit de Anouk Grinberg, cd, Frémeaux, 2008
 Cartea închisorii, precedată de Lumină în umbră, mai stupide, mai nebun , și cartea lui Hermann, text stabilit și prezentat de Véronique Fau-Vincenti, Presses Universitaires de Lyon, 2001, 200 pages
 Scrisori de la Auberive, cu o prefață și note Xaviere Gauthier, Abația de la Auberive - Ou sălbatice, 2005
 Legende, cântece și gesturi de kanak (1875), urmat de Legende și cântece de gesturi canaques (1885), și de Civilizație, text stabilit și prezentat de către François Bogliolo, Presses Universitaires de Lyon, 2006, 238 pages
 La Misère, un roman de Louise Michel și Marguerite Tinayre, text prezentat de Xavière Gauthier, și Daniel Armogathe, Presses Universitaires de Lyon, 2006, 1203 pages
 Amintiri și aventuri din viața mea, publicat în serial în 1905.
 Amintiri și aventuri din viața mea : Louise Michel, în Noua Caledonie, care a fost republicată într-o carte de Editura Maïade în 2010, text stabilit și adnotat de Josiane Garnotel, , 351 p. Prix Panazol.
 Povești și legende, Editura Noir et rouge, col. Libertăți ale copiilor, 69 p., 2015.
 Prin moarte - Amintiri, nepublicate, 1886-1890, ediție stabilită și prezentată de către Claude Rétat,  2015, 360 p.

Memoria
Promoția 1984 de la École Nationale d'Administration poartă numele ei .

În cultura populară

Muzică, cântec, teatru
 Lupoaica neagr[ de Giancarlo Ciarapica, piesă de teatru care a avut premiera la festival de la Avignon 2008, cu Pauline Latournerie, publicat de Christophe Chomant editor.
 Grupul rock, francez Louise Attaque își ia numele de la personaj.

Note

Nașteri în 1830
Decese în 1905
Francezi cunoscuți sub pseudonimele folosite
Francmasoni francezi

Louise Michel


Crkva sv. Dominika je rimokatolička crkva u gradu Konjščina, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Jednobrodna barokna župna crkva sv. Dominika nalazi se na blagoj uzvisini u središtu naselja Konjščina. Lađa crkve je gotovo kvadratna, a na nju se nastavlja uže i niže svetište poligonalnog zaključka. Sjeverno uz svetište je sakristija, a pred glavnim, zapadnim pročeljem zvonik. Gradnja današnje crkve trajala je od 1729. do 1732. godine. Očuvana propovjedaonica jedna je od najljepših u Hrvatskom zagorju. Sjeverno od crkve nalazi se župni dvor, katnica od opeke s četveroslivnim krovom, s početkom gradnje 1777. g. na mjestu ranijeg drvenog objekta. Ovaj skladni kasnobarokni objekt spada među ranije zidane župne kurije u Zagorju.

Zaštita
Pod oznakom Z-2840 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Nepokretna pojedinačna kulturna dobra u Krapinsko-zagorskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj

Crkva sv. Dominika (Konjšćina)


ReLoad, Amerikalı heavy metal grubu Metallica'nın, 18 Kasım 1997'de Elektra Records etiketiyle çıkardıkları 7. albümlerinin adıdır. Albümün kapak tasarımında yine Load albümüne benzer iki cam arasına inek kanı ve idrarı birleştirilerek sıkıştırılmıştır.

Albümdeki şarkılar
 "Fuel" (Hammett, Hetfield, Ulrich) – 4:29
 "The Memory Remains" (Hetfield, Ulrich) – 4:39
 "Devil's Dance" (Hetfield, Ulrich) – 5:19
 "The Unforgiven II" (Hammett, Hetfield, Ulrich) – 6:36
 "Better than You" (Hetfield, Ulrich) – 5:21
 "Slither" (Hammett, Hetfield, Ulrich) – 5:13
 "Carpe Diem Baby" (Hammett, Hetfield, Ulrich) – 6:12
 "Bad Seed" (Hammett, Hetfield, Ulrich) – 4:05
 "Where The Wild Things Are" (Hetfield, Newsted, Ulrich) – 6:54
 "Prince Charming" (Hetfield, Ulrich) – 6:05
 "Low Man's Lyric" (Hetfield, Ulrich) – 7:37
 "Attitude" (Hetfield, Ulrich) – 5:16
 "Fixxxer" (Hammett, Hetfield, Ulrich) – 8:15

Grup
Grup üyeleri
 James Hetfield - Gitar, Vokal
 Kirk Hammett - Gitar
 Lars Ulrich - Davul
 Jason Newsted - Bas

Yardımcı Kişiler
 David Miles - Laterna
 Jim McGillveray - Perküsyon
 Marianne Faithfull - "The Memory Remains"deki geri vokal
 Bernardo Bigalli - Keman

Prodüksiyon
 Prodüktörler - Bob Rock, James Hetfield, Lars Ulrich
 Mühendisler - Brian Dobbs, Randy Staub
 Yardımcı Mühendisler - Bernardo Bigalli, Darren Grahn, Kent Matcke, Gary Winger
 Dizayn - Andie Airfix
 Fotoğrafçı - Anton Corbijn
 Dijital Düzenleme - Paul DeCarli, Mike Gillies, Darren Grahn

Dış bağlantılar
 Albümdeki şarkıların sözleri
 OrionTurk Turkish Local Chapter

1997 albümleri
Metallica albümleri
Billboard 200'de bir numara olan albümler

ReLoad


Henry Grimes (November 3, 1935 – April 15, 2020) was an American jazz double bassist and violinist.

After more than a decade of activity and performance, notably as a leading bassist in free jazz, Grimes completely disappeared from the music scene by 1970. Grimes was often presumed to have died, but he was discovered in 2002 and returned to performing.

Biography

Early life and career
Henry Alonzo Grimes was born in Philadelphia, to parents who both had been musicians in their youth. He took up the violin at the age of 12, and then began playing tuba, English horn, percussion, finally switching to the double bass at Mastbaum Technical High School. He furthered his musical studies at Juilliard and established a reputation as a versatile bassist by the mid-1950s.

Grimes recorded or performed with pianist Lennie Tristano and saxophonists Lee Konitz, Gerry Mulligan and Sonny Rollins, pianists Thelonious Monk and McCoy Tyner, singer Anita O'Day, clarinetist Benny Goodman and many others. When bassist Charles Mingus was experimenting with a second bass player in his band, Grimes was the person he selected for the job. One of his earliest appearances on film is captured in the Bert Stern documentary on the Newport Jazz Festival of 1958, Jazz on a Summer's Day. Grimes was 22 years old, and as word spread among the musicians about his extraordinary playing, he ended up playing with six different groups in the festival that weekend: those of Benny Goodman, Lee Konitz, Thelonious Monk, Gerry Mulligan, Sonny Rollins, and Tony Scott. And though Henry's name never even appeared in the festival's printed program, New York Times critic Bosley Crowther took note of the remarkable young bassist and listed him as one of the festival's primary players.

Gradually growing interested in the burgeoning free jazz movement, Grimes performed with most of the music's important names, including pianist Cecil Taylor, trumpeter Don Cherry, saxophonists Steve Lacy, Pharoah Sanders, Archie Shepp, and Albert Ayler. He released one album, The Call, as a trio leader for the ESP-Disk record label in 1966. The album features Perry Robinson on clarinet and drummer Tom Price and is considered to be representative of his career at that time.

Disappearance and return

In the late 1960s, Grimes's career came to a halt after his move to California. It was commonly assumed Grimes had died; he was listed as such in several jazz reference works. Then Marshall Marrotte, a social worker and jazz fan, set out to discover Grimes's fate once and for all. In 2002, he found Grimes alive but nearly destitute, without a bass to play, renting a tiny apartment in Los Angeles, California, writing poetry and doing odd jobs to support himself. He had fallen out of touch with the jazz world and was unaware Albert Ayler had died in 1970 but was eager to perform again. Word spread of Grimes's return, and some musicians and fans offered their help. Bassist William Parker donated a bass (nicknamed "Olive Oil" for its distinctive greenish color) and with David Gage's help had it shipped from New York to Los Angeles, and others assisted with travel expenses and arranging performances. Grimes's return was featured in The New York Times and on National Public Radio. A biography, Music to Silence to Music, was published by Northway Books in London in 2015.

Making up for lost time, Grimes performed at more than two dozen music festivals or other appearances in 2003. He received a returning hero's welcome at the free jazz-oriented Vision Festival, and began teaching lessons and workshops for bassists. His November 2003 appearance on trumpeter Dennis González' Nile River Suite was the bassist's second recording in more than 35 years, the first being a JazzNewYork recording of a solo concert that Grimes played on the air from WKCR-FM's studios at Columbia University in New York within weeks of his return to New York. In 2004, he recorded as leader with David Murray and Hamid Drake; and in 2005 with guitarist Marc Ribot, who also wrote an introduction to Grimes' first book, Signs Along the Road, published in March 2007 by buddy's knife jazzedition in Cologne, Germany, a collection of Grimes' poetry in which he presents his selection of entries from thousands of pages of his writings during the long years he was not playing music. Also in 2007, Grimes recorded with drummer Rashied Ali, with whom he played a half-dozen duo concerts and a trio with Marilyn Crispell, and in 2008 with Paul Dunmall and Andrew Cyrille, a co-leader trio called the Profound Sound Trio, among others. Following his return in 2003, Grimes played at many venues around New York City and on tour in the United States, Canada, and 30 countries in Europe, the Far East, and Brazil; often working as a leader, Grimes had been making music with Rashied Ali, Marshall Allen, Fred Anderson, Marilyn Crispell, Ted Curson, Andrew Cyrille, Bill Dixon, Dave Douglas, Andrew Lamb, Joe Lovano, Roscoe Mitchell, William Parker, High Priest (from Anti-Pop Consortium), Wadada Leo Smith, Cecil Taylor (with whom Grimes resumed playing in October, 2006 after 40 years), John Tchicai, and many others.

In 2011, the Chelsea Art Museum hosted a re-creation of the performance Black Zero, a happening created in the 1960s by pioneering media artist Aldo Tambellini. Tambellini performed the multi-media piece on several occasions between 1965 and 1968, often in collaboration with jazz musicians such as Bill Dixon and Cecil McBee. The performance at the Chelsea Art Museum was produced by Swiss conceptual artist Christoph Draeger, who invited Grimes to join. Grimes played with Ben Morea, accompanying simultaneous slide and film projections by Aldo Tambellini and sound recordings of the late Calvin Hernton's radical poetry.  In all, between Henry Grimes's return to the music world in 2003 and his 80th year, 2016, he played more than 640 concerts, including many festivals, in 30 countries.

In his last years, Grimes also held a number of residencies and offered workshops and master classes on major campuses, including City College of New York, Berklee College of Music, Hamilton College, New England Conservatory, the University of Illinois at Urbana–Champaign, the University of Michigan at Ann Arbor, the University of Gloucestershire at Cheltenham, Humber College, and more. He released or played on a dozen new recordings, made his professional debut on a second instrument (the violin) at Cecil Taylor's side at Lincoln Center at the age of 70, and had been creating illustrations to accompany his new recordings and publications. Grimes received many honors in recent years, including four Meet the Composer grants. He can be heard on nearly 90 recordings on various labels, including Atlantic, Ayler Records, Blue Note, Columbia, ESP-Disk, ILK Music, Impulse!, JazzNewYork Productions, Pi Recordings, Porter Records, Prestige, Riverside, and Verve. Grimes was a resident of New York City and had a busy schedule of performances, clinics, and international tours.

On June 7, 2016, he received a Lifetime Achievement Award from Arts for Art/Vision Festival on opening day at Judson Memorial Church in New York City. He stopped performing in 2018, with the relentless progression of the effects of Parkinson's disease causing severe disabilities.

Death
Henry Grimes died on April 15, 2020, at the age of 84 from complications of COVID-19. The date of his death and its cause were confirmed by his wife, Margaret Davis-Grimes, to the Jazz Foundation of America.

Discography

As leader or co-leader
1966: The Call (ESP-Disk)
2005: Live at the Kerava Jazz Festival (Ayler Records)
2007: The Power of Light (Not Two)
2008: Going to the Ritual (with Rashied Ali, Porter Records)
2009: Opus de Life (with Paul Dunmall and Andrew Cyrille as the Profound Sound Trio, Porter Records)
2009: Solo (ILK Music)
2010: Spirits Aloft (with Rashied Ali, Porter Records)
2014: The Tone of Wonder (solo, doublebass and violin, Uncool Edition)

As sideman
with Mose Allison
 I Love the Life I Live (Columbia, 1960)

with Albert Ayler
 Spirits (Debut, 1964)
 Spirits Rejoice (ESP, 1965)
 Albert Ayler in Greenwich Village (Impulse!, 1967) – live recorded in 1966-67
 Swing Low Sweet Spiritual (Osmosis, 1981) – recorded in 1965

With Bill Barron
 West Side Story Bossa Nova (Dauntless, 1963)

with Roy Burns
 Skin Burns (Roulette, 1963)

with Don Cherry
 Complete Communion (Blue Note, 1966) – recorded in 1965
 Symphony for Improvisers (Blue Note, 1967) – recorded in 1966
 Where Is Brooklyn? (Blue Note, 1969) – recorded in 1966

with Walt Dickerson
 Jazz Impressions of Lawrence of Arabia (Dauntless, 1963)

with Shafi Hadi
 Debut Rarities, vol. 3 (recorded in 1957, NYC, by the Shafi Hadi Sextet; released as Original Jazz Classics CD OJCCD-1821-2 in 1993)

with Roy Haynes
 Out of the Afternoon  (Impulse!, 1962)

with Lee Konitz
 Tranquility (Verve, 1957)

with Rolf Kühn
Be My Guest (Panorama)

with Carmen Leggio
 The Carmen Leggio Group (Jazz Unlimited)

With Gerry Mulligan
 The Gerry Mulligan Songbook (World Pacific, 1957)
 Reunion with Chet Baker (World Pacific, 1957) - with Chet Baker
 Annie Ross Sings a Song with Mulligan! (World Pacific, 1957) - with Annie Ross

with William Parker
 Requiem (Splasc(H), 2006) - with Charles Gayle

with Marc Ribot
 Spiritual Unity (Pi Recordings, 2005)
 Live at the Village Vanguard (Pi, 2014)

with Sonny Rollins
 Brass & Trio (1958)
 In Stockholm (1959)
 A Jazz Evening With: Oleo (1959)
 Sonny Meets Hawk! (1963)

with Pharoah Sanders
Tauhid (Impulse! 1967)

with Shirley Scott
Shirley Scott Plays Horace Silver (Prestige)

with Archie Shepp
Further Fire Music (Impulse!)
On This Night (Impulse!)

with Billy Taylor
Uptown (Riverside, 1960)
Warming Up! (Riverside, 1960)

with Cecil Taylor
Into the Hot (Impulse! – issued under Gil Evans's name)
Conquistador! (Blue Note)
Unit Structures (Blue Note)

with Lennie Tristano
Continuity (Jazz Records)

with McCoy Tyner
Reaching Fourth (Impulse!)

with Marzette Watts
Marzette Watts and Company (ESP-Disk)

with Frank Wright
Frank Wright Trio (ESP-Disk)
The Complete ESP-Disk Recordings (ESP-Disk)

Additional recent CD releases can be found at |url=https://henrygrimes.com/store ].

Books
Henry Grimes, Signs Along the Road (buddy's knife jazzedition, 2007)

References

Bibliography
Frenz, Barbara (2015). Music to Silence to Music: A Biography of Henry Grimes, Foreword by Sonny Rollins. London: Northway Publications, .
 Feather, Leonard G. (1966). The Encyclopedia of Jazz in the Sixties, Horizon Press, p. 146, .
 Carr, Ian, Digby Fairweather and Brian Priestley (1995). Jazz: The Rough Guide, 1st edn, Rough Guides, Ltd, p. 253, .

External links

Henry Grimes Discography by Michael Fitzgerald, at jazzdiscography.com.

Neil Strauss, Silent 30 Years, a Jazzman Resurfaces, The New York Times feature, May 26, 2003.
NPR feature by Felix Contreras.
Rashied Ali and Henry Grimes interview by Monk Rowe, in Hamilton College Fillius Jazz Archive.
Essay on Music to Silence to Music by Pierre Crépon, at Point of Departure.

Henry Grimes papers, 1957-2018, held by the Music Division, The New York Public Library for the Performing Arts

1935 births
2020 deaths
African-American musicians
American jazz double-bassists
Male double-bassists
Avant-garde jazz musicians
Juilliard School alumni
Jazz musicians from Philadelphia
People with bipolar disorder
21st-century double-bassists
21st-century American male musicians
American male jazz musicians
Ilk Records artists
Deaths from the COVID-19 pandemic in New York (state)
21st-century African-American musicians

Henry Grimes


Krauts with Attitude war ein 1991 veröffentlichtes Compilation-Album und gilt als erster deutscher Hip-Hop-Sampler. Das Album wurde von den DJs Michael Reinboth und Katmando sowie dem Journalisten Chris Maruhn zusammengestellt und gilt als "Bestandsaufnahme" des deutschen Hip-Hop und "einigermaßen repräsentativer Querschnitt durch die westdeutsche Hip Hop Szene" der frühen 1990er Jahre.

Hintergrund
Der Titel Krauts with Attitude nimmt Bezug auf eine Titelgeschichte der Musikzeitschrift Spex vom März 1990, in dem die kalifornische Hip-Hop-Gruppe N.W.A (Niggaz with Attitude) und den Begriff "Krauts" als stereotypisierende Bezeichnung für Deutsche zusammengefasst wurden.

Alle auf dem Sampler vertretenen 15 Musiker und Bands stammen aus Westdeutschland. Trotz des Anspruchs, 100 % deutschen Hip Hop bieten zu wollen, rappten nur drei Musiker in deutscher Sprache, elf in Englisch und eine Musikerin in Französisch. Auch musikalisch orientierten sich die Stücke stark an US-amerikanischen Vorbildern wie N.W.A, Ice Cube, Dr. Dre und Public Enemy, die zum damaligen Zeitpunkt die wichtigsten Identifikationsfiguren der westdeutschen Hip-Hop-Szene darstellten.

Covergestaltung
Das Cover zeigt den Titel Krauts with Attitude in den Farben Schwarz-Rot-Gold vor einer grauen Mauer sowie den Untertitel German HipHop Vol.1. Die Covergestaltung sowie der Text der Liner Notes, in dem es u. a. heißt: "Es ist Zeit, dem Selbstbewusstsein der Engländer oder Amerikaner irgendwas entgegenzusetzen. [...] Es war schwer genug, als Nicht-Amerikaner und Bleichgesicht im HipHop akzeptiert zu werden. Ich glaube, hier liegt die Schuld deutlich bei den großen Plattenfirmen, die vorzugeben meinen, ohne einen Neger kein HipHop verkaufen zu können.", wurde von Dietmar Elflein als problematisches "nationalistisches Statement" verstanden.

Titelliste
 L.S.D.: Accompagnato (Jazzy Muv Part 2) – 5:11
 N-Factor: Rebelz In Rhythm (A.U.A. Vers.) – 6:36
 Controversial Unique Style: Jungle Philosophie – 3:21
 State Of Departmentz: Better World – 4:24
 Dub Invaders featuring Ras Anna: Bad Woman Skank – 3:58
 Original Kick: I Can't Stop – 3:27
 Mentally Black Alliance: King Of Pimps – 3:41
 End Two: My Name Is End Two Producer – 7:37
 Al Rakhun featuring Bunker Youth: Gimme What Ya Got – 4:24
 Brothers Moving Germany: Brothers On The Slide – 4:27
 Exponential Enjoyment: Style Introduction – 4:04
 Raw Deal: Mellow Poet Over The Top – 4:30
 Lyrical Poetry: Poetry Of An Alien – 3:47
 Die Fantastischen Vier: Jetzt Geht's Ab – 3:24
 The Individual Concern: Hey, Hey Mama (What Shall We Do) – 3:19

Weblinks
 Krauts with Attitude bei Discogs

Einzelnachweise

Album (Hip-Hop)
Album 1991
Sampler (Musik)

Krauts with Attitude


Stockfish kvikmyndahátíð (Kvikmyndahátíðin Stockfish Film Festival & Industry Days) er alþjóðleg kvikmyndahátíð í Reykjavík. Hátíðin fer fram í Bíó Paradís ár hvert og stendur yfir í ellefu daga. Hátíðin er kvikmynda- og ráðstefnuhátíð innlends sem erlends fagfólks í kvikmyndabransanum. Hátíðin tekur við af Kvikmyndahátíð Reykjavíkur sem var síðast haldin árið 2001 en var upphaflega sett á laggirnar árið 1978.

Sigurvegarar Sprettfisksins

Heimildir

Íslenskar kvikmyndahátíðir

Stockfish kvikmyndahátíðin


An Halophila major in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Zollinger, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Friedrich Anton Wilhelm Miquel. An Halophila major in nahilalakip ha genus nga Halophila, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo kulang hin datos. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Halophila (Hydrocharitaceae)

Halophila major


Njemačka narodna stranka (njemčki: Deutschnationale Volkspartei, skrćeno DNVP) bila je nacionalno konzervativna stranka u Weimarskoj republici, čiji je program uključivao nacionalizam, nacionalni liberalizam, antisemitizam, imperijalno-monarhistički konzervativizam i etničke elemente. Nakon što je u početku bila razvidno neprijateljski raspoložena prema republici i, na primjer, podržavajući Kapp puč iz 1920., ona je od sredine 1920-ih sve više sudjelovala u carskim i regionalnim vladama. Nakon poraza na izborima 1928. i izdavača Alfreda Hugenberga koji je izabran za vođu stranke, stranka je opet zastupala krajnje nacionalističke poglede i zahtjeve. Kao rezultat suradnje s NSDAP-om, od 1930. DNVP gubi na važnosti.

Izvori

Njemačke političke stranke
Povijest Njemačke

DNVP


Netischyn (ukrainisch ; russisch /, polnisch Nityszyn) ist eine Stadt in der Ukraine. Die Stadt liegt etwa 104 Kilometer nördlich der Oblasthauptstadt Chmelnyzkyj am Fluss Horyn.

Geschichte
Der Ort wurde 1542 zum ersten Mal schriftlich erwähnt und blieb bis zum Bau des Kernkraftwerk Chmelnyzkyj in den 1980er Jahren ein kleines Dorf. Zwischen 1920 und 1939/45 war es Grenzort der Sowjetunion zu Polen, die Bahnstrecke Kowel–Kosjatyn verläuft seit dem Ende des 19. Jahrhunderts nördlich des Ortes. Das Kernkraftwerk wurde etwa 3 Kilometer südlich des Ortes am Flussufer des Horyn gebaut und für den Bau und Betrieb wurde eine neue Siedlung südöstlich des alten Dorfkerns erbaut, 1984 bekam der Ort den Stadtstatus zuerkannt.

Verwaltungsgliederung
Am 31. Mai 2019 wurde die Stadt zum Zentrum der neugegründeten Stadtgemeinde Netischyn (Нетішинська міська громада/Netischynska miska hromada). Zu dieser zählen auch die 2 in der untenstehenden Tabelle aufgelisteten Dörfer, bis dahin bildete sie die gleichnamige Stadtratsgemeinde Netischyn (Нетішинська міська рада/Netischynska miska rada) unter direkter Oblastverwaltung im Westen des ihn umgebenden Rajons Slawuta.

Am 17. Juli 2020 kam es im Zuge einer großen Rajonsreform zum Anschluss des Rajonsgebietes an den Rajon Schepetiwka.

Folgende Orte sind neben dem Hauptort Netischyn Teil der Gemeinde:

Söhne und Töchter der Stadt
 Alina Komaschtschuk (* 1993), Säbelfechterin
 Olha Schownir (* 1989), Säbelfechterin

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Oblast Chmelnyzkyj
Ersterwähnung 1542
Ort an der Horyn

Stadtrechtsverleihung 1984

Netischyn


Awosting bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Awosting (New Jersey)
 Awosting (New York)

Awosting


Allosyncarpia (vernakularno: anbinik), monotipski rod drveća iz porodice mirtovki (Myrtaceae) smješten u tribus Eucalypteae.

Ova golema stabla rastu samo na sjeveru Australije na području bioregije Arnhem Plateau. Debla ovih stabala mogu biti promjera više od tri metra, a cvjetaju svake tri do sedam godina za vrijeme od listopada do prosinca. Plodovi se otvaraju od veljače do ožujka i sjeme im padne na zemlju da klijaju.

Šume anbinika, kako ga lokalno stanovništvo naziva, dom su mnogim životinjskim vrstama, među kojima i ptici Meliphaga albilineata. Aboridžinsko pleme Bininj iz Arnhemove zemlje ljepljivi sok anbinik-a koristi kao antiseptik za posjekotine i čireve. Drvo se ponekad koristi za izradu borbenih štapova.

Izvori

Eucalypteae
Flora Sjevernog teritorija

Allosyncarpia