is a small town located in Kusu District, Ōita Prefecture, Japan. It promotes its nine onsen, which are occasionally closed due to flooding; it is also the summer headquarters of Labo Camp Kujū, part of the LABO language program.

Kokonoe consists mainly of farms, hot springs, and countryside tourist attractions.

As of March 2017, the town has an estimated population of 9,804 and the density of 36 persons per km². The total area is 271.37 km².

Geography
Kokonoe is located within the western part of Oita, with most of the area is covered within the Aso Kujū National Park. Mount Kujū is located here with the Kusu River flowing through Kokonoe.

Neighbouring municipalities

 Ōita Prefecture
 Taketa
 Yufu
 Kusu
 Kumamoto Prefecture
 Oguni
 Minamioguni

Transportation

Railway

 JR Kyushu
 Kyūdai Main Line: Era - Hikiji - Bungo Nakamura - Noya

Highways

 Ōita Expressway
 Japan National Routes
 Route 210
 Route 387

Relations
Kokonoe have a sister city relationship with the city of Sasebo in Nagasaki since 26 July 1991.

Gallery

References

External links

 Kokonoe official website

Towns in Ōita Prefecture

Kokonoe, Ōita


La DRPLA o atrofia dentato-rubro-pálido-luisiana es un trastorno progresivo de ataxia y cambios en la inteligencia o carácter de los enfermos. Es una enfermedad genética que se hereda de forma autosómica dominante, causada por una mutación en el gen atrofina1, localizado en el cromosoma 12 de los humanos. La mutación consiste en un aumento de repeticiones del trinucleótido CAG (citosina, adenina, guanina) más de 49 veces en el cromosoma.

Esta rara enfermedad se puede manifestar por primera vez en el primer año de vida o a los 62 años de edad, siendo la edad media de comienzo los 30 años, y sus síntomas principales son la ataxia, coreoatetosis, demencia, epilepsia, temblor y rigidez.

Al ser una enfermedad autosómica dominante, el diagnóstico principal se basa en un historial familiar positivo (si un progenitor tiene la enfermedad o hay casos anteriormente registrados de ella en la familia). Es un dato importante que la DRPLA se distingue de otras ataxias por la presencia de epilepsia, que no se da en otros desórdenes parecidos. El diagnóstico más fiable es el diagnóstico genético, por secuenciación de la región del gen que es propensa a las mutaciones.

Aunque no existe tratamiento en sí para la enfermedad, sí pueden ser tratados sus síntomas:
 Tratamiento de las crisis con fármacos antiepilépticos estándar.
 Tratamiento de los problemas psiquiátricos con medicación psicotrópica.
 Para niños afectados, cuidados y adaptación de programas educativos dirigidos a sus capacidades.

Referencias

Véase también
 Ataxia

Enlaces externos
 Federación de ataxias de España
 Entrada en el GeneReviews sobre la DRPLA

Enfermedades neurológicas
Enfermedades por expansión de trinucleótidos
Enfermedades raras

Atrofia dentato-rubro-pálido-luisiana


Baile Hill est un tertre de construction humaine situé dans la région de Bishophill à York, en Angleterre. C'est le seul vestige de la motte castrale qui était connue sous le nom de Old Baile.

Historique
Les origines de Baile Hill remontent à 1068. Après s'être emparé de York cette année-là, Guillaume le Conquérant fait construire un château du côté sud de la ville, près de la rivière Ouse. Puis, en réponse à une rébellion l'année suivante, un deuxième château est construit de l'autre côté de la rivière. Aucune preuve claire ne permet de déterminer lequel de ces deux châteaux a été construit en premier, mais on pense généralement que c'est celui qui se trouvait sur le site du futur château d'York, du côté est de la rivière, et qui fut suivi de Old Baile du côté ouest. En 1069, les deux châteaux sont détruits par les Danois, et presque immédiatement reconstruits par Guillaume.

Comme son homologue opposé, Old Baile était de conception motte castrale. La motte mesurait environ 40 pieds (12 m) de haut et 180 pieds (66 m) de diamètre, et était entourée d'un grand fossé. Un escalier menait à une structure en bois au sommet qui était entourée d'une clôture, également en bois. La cour se trouvait au nord-ouest de la motte et était rectangulaire. Tout autour se trouvait un rempart en terre et un fossé extérieur.

On pense que pendant longtemps le château n'a pas été utilisé régulièrement. Au 13ème siècle, il est entre les mains de l'archevêque d'York et en 1322, l'archevêque Melton accepte de le défendre en temps de guerre. Vers 1340, une partie des remparts de la ville est construite le long des côtés sud-est et sud-ouest de Old Baile, incorporant les remparts et le fossé existants, cependant, ces défenses furent rarement utilisées. La seule occasion notable est le siège d'York en 1644 pendant la guerre civile, lorsque Baile Hill sert d'emplacement de tir royaliste. Mais en dehors de cela, Old Baile fut principalement utilisé pour les activités de pâturage et de loisirs, en particulier le tir à l'arc pendant la période médiévale.

Aujourd'hui, Baile Hill se trouve à la jonction de Baile Hill Terrace et de Cromwell Road. Les seules autres vestiges de l'ancien château sont deux légers creux dans les remparts de la ville, l'un à côté de Baile Hill et l'autre à proximité de Victoria Bar, qui indiquent l'emplacement de l'ancien fossé. Des maisons construites dans les années 1880 couvrent le reste de Old Baile.

Références

Voir aussi

Sources

Liens externes

 .
 .
 .

Château fort au Royaume-Uni
Motte castrale et château à motte

Baile Hill


فروغ-7 (لقب تعريف الناتو: FROG-7) أو لوانا  الفئة النهائية من سلسلة صواريخ فروغ السوفيتية القصيرة المدى، يبلغ مدى صاروخ فروغ بفئتيه أيه وبي حوالي 150 كم بنسبة خطأ دائري يتراوح ما بين 50 إلى 120 متر، الرأس الحربي يزن 750 كلغ من المواد الشديدة الانفجار أو مواد كيميائية أو نووية، دشن صاروخ فروغ-7 عام 1965 في الاتحاد السوفيتي صدر منه الكثير إلى دول حلف وارسو، بعد الحرب العراقية الإيرانية طورت العراق نسخة من صواريخ فروغ-7 حملت اسم ليث-90 بمدى يصل إلى 120 كم ورأس حربي يحمل ذخيرة عنقودية.

الفئات

Frog-7a
فئة مسلحة برأس حربي نووي يبلغ وزنه 500 كلغ.
Frog-7b
فئة ذات رأس حربي بزنة 490 كلغ.
ليث-90
نسخة عراقية مع مدى أطول (120 كم).

مشغلون

حاليا

سابقا

 حوالي 200 صاروخ
 أكثر من 750 صاروخ
 40
 غير معروف
 72

خصائص
 الطول: 30 قدم (7A)
 القطر: 1.8 قدم
 الوزن: 2.5-2.8 طن
 المدى: 150,000 متر (83 إلى 85 ميل)
 الرأس الحربي: شديد الأنفجار، كيميائي

مصادر

أسلحة الاتحاد السوفيتي في الحرب الباردة
صواريخ
مدفعية صاروخية

فروغ-7


Rohingya ili Rohindža je naziv za etničku grupu koja živi u Sjevernoj državi Rakhine u zapadnom dijelu Mjanmara. Rohingye su uglavnom koncentrirane u tri sjeverna grada države Rakhine (nekoć poznate kao Arakan): Maungdawu, Buthidaungu i Rathedaungu. U manjem broju ih ima i u drugim dijelovima države Rakhine. Prema podacima iz 2011. godine, muslimansko stanovništvo čini 29% stanovništva države Rakhine.

Rohingya su indoarijski narod srodan Bengalcima, koji nastanjuje sjeverne dijelove države Rakhine u Mjanmaru. Po vjeri su muslimani, a govore rohingya jezikom koji pripada u indoarijsku grupu indoeuropske skupine jezika. Ukupno ih ima oko 2,000.000, od čega u Mjanmaru oko 1,300.000.

Porijeklo Rohingya je predmet kontroverzi. Rohingyje vjeruju da su potomci autohtnog stanovništva koje se preobratilo na islam prije nekoliko stoljeća. Međutim, mjanmarska vlada to nikada nije htjela prihvatiti te ih nije priznala kao zasebnu etničku grupu, nego za njih koristi izraz "bengalski muslimani".

1961. godine nastalo je Pogranično Administrativno Područje Maju, u čiji sastav su ušli okruzi Maungdawu, Buthidaungu i dio okruga Rathedaungu. Ovo područje bilo je administrativno odvojeno od države Rakhine, a bilo je nastanjeno pretežno narodom Rohingya. Ukidanje ove administrativne jedinice uslijedilo je 1964. godine, kada se njeno područje uključuje u sastav države Rakhine .

Rohingyje su predmetom progona, a veliki broj ih je izbjegao u Bangladeš. Mjanmarska vlada je 1982. godine narodu Rohingya ukinula građanska prava. Sve do danas je ovaj narod u Mjanmaru izložen diskriminaciji i progonu. Preko 100,000 pripadnika naroda Rohingya živi u kampovima za interno raseljene osobe, koje im vlasti ne dopuštaju da napuste. Veliki broj ih živi i u izbjegličkim kampovima u Bangladešu.

Rohingya jezik pripada istočnoj podgrupi indijskih jezika, a njegovi govornici se mogu sporazumijevati s osobama koje govore čitagonški jezik u Bangladešu. Rohingyje koriste arapsko pismo, iako u posljednje vrijeme postoje pokušaji da se uvede latinica.

Rohingyje su prilično pobožni, pa je kod njih uobičajeno da muškarci nose brade, a da žene nose hidžab.

Indoarijski narodi
Etničke grupe Mianmara

Rohingya


Thomas Carow (1965) es un taxónomo, botánico, profesor y horticultor alemán, especialista en la familia de las plantas carnívoras. Es también empresario de la producción viverista de esas especies en Nudlingen, Alemania.

Algunas publicaciones
 Wistuba, A., P. Harbarth & T. Carow 2001. Heliamphora folliculata, a new species of Heliamphora (Sarraceniaceae) from the 'Los Testigos' Table Mountains in the South of Venezuela. Carnivorous Plant Newsletter 30(4): 120–125

 Wistuba, A., T. Carow & P. Harbarth 2002. Heliamphora chimantensis, a New Species of Heliamphora (Sarraceniaceae) from the 'Macizo de Chimanta' in the South of Venezuela. Carnivorous Plant Newsletter 31(3): 78–82

 Carow, T., A. Wistuba & P. Harbarth 2005. Heliamphora sarracenioides, a New Species of Heliamphora (Sarraceniaceae) from Venezuela. Carnivorous Plant Newsletter 34(1): 4–6

 Wistuba, A., T. Carow, P. Harbarth & J. Nerz 2005. Heliamphora pulchella, eine neue mit Heliamphora minor (Sarraceniaceae) verwandte Art aus der Chimanta Region in Venezuela. Das Taublatt 53(3): 42–50

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Fotografía

Botánicos de Alemania del siglo XXI
Horticultores de Alemania
Empresarios de Alemania
Taxónomos de Alemania

Thomas Carow


An Dimeria stapfiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard ngan Pilg.. An Dimeria stapfiana in nahilalakip ha genus nga Dimeria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dimeria

Dimeria stapfiana


نظام مركز البيانات العالمي هو نظام لجمع وتوزيع البيانات الصادرة عن برامج الرصد خلال سنة الجيوفيزياء الدولية بين عامي 1957 - 1958. أنشأ النظام أصلا في أوروبا، الاتحاد السوفيتي، اليابان، والولايات المتحدة، منذ ذلك الحين توسع النظام ليضم دولا أخرى، ويقع ضمن تخصصه مجالات علمية أخرى. يضم النظام الآن 52 مركزا للبيانات في 12 بلدا.

يمول النظام ويصان بواسطة الدول المضيفة نيابة عن المجتمع العلمي العالمي. وكل البيانات التي سجلها النظام متاحة بتكلفة النسخ وإرسال المعلومات المطلوبة.

وصلات خارجية
 قائمة بمراكز بيانات النظام

بيانات مفتوحة
فيزياء الأرض
معلومات
منظمات علمية عالمية

مركز البيانات العالمي


Prins (knjaz) Mikhail Vasilevitj Skopin-Sjujskij (, ; født 18. november 1586, død 3. maj 1610 i Moskva) var en russisk statsmand og militær personlighed under de urolige tider. Han var den sidste repræsentant for Sjujskije-familien, der var en del af Rurikslægten.

Opvækst
Efter at have mistet sin far, Vasili Feodorovich Skopin-Sjujskij, i en tidlig alder, blev Mikhail Skopin-Sjujskij uddannet af sin mor. Under Boris Godunovs regeringstid, blev han udnævnt stolnik (). Under Falske Dmitrij fik Mikhail titel af velikogo metjnika (), og Dmitrij bad ham personligt at bringe Marfa Ioannovna, Mikhail Fjodorovitjs mor, til Moskva fra hendes eksil. Under Vasili IVs regeringstid stod Skopin-Sjujskij sin fætter, zaren, nær.

Militær karriere

Han indledte sin militære karriere i 1606 da Ivan Bolotnikov dukkede op på scenen. Han besejre Bolotnikov to gange, først nær Pakhra med en lille enhed til rådighed (efter Bolotnikov havde knust den moskovitiske hær ledet af Mstislavskij og andre bojarer) og derefter ved Kotly. Efter det andet nederlag flygtede Bolotnikov og hans mænd til Tula. Skopin-Sjujskij deltog aktivt i en succesfuld belejring af Tula i ledelsen for den moskovitiske hær.

Da Falske Dmitrij II dukkede op på den politiske horisont, besluttede Vasili IV at søge hjælp fra svenskerne og sendte Skopin-Sjujskij til Novgorod for at forhandle med dem. Trods nogle forhindringer lykkedes det Skopin-Sjujskij at overtale svenskerne til at hjælpe den russiske zar.

Den 14. april 1609 forlod Skopin-Sjujskij Novgorod med 12.000 svenske soldater under kommando af Jakob De la Gardie for at undsætte den russiske trone. Skopin-Sjujskij erobrede Oresjek, Tver og Torzhok og ryddede den nordlige del af landet for fjender. Han besejrede hetman Jan Piotr Sapieha ved Kaljázin og tvang ham til at opgive belejringen af Troitse-Sergijeva lavra ().

Mikhail handlinger blev ofte hæmmet af manglende finansiering til de svenske lejesoldater og nødvendigheden af at træne sin egen hær. Ikke desto mindre flygtede mange tilhængere af Falske Dmitrij II ved synet af Mikhails hær, dette gav ham et ry som frelser af fædrelandet. På et tidspunkt, kom Prokopij Ljapunov til Mikhail Skopin-Sjujskij og tilbød ham den russiske trone, men han afviste tilbuddet.

Død

Alle Mikhails fremgange gjorde hans fætter, Dmitrij Ivanovitj Sjujskij, der tidligere måtte overgive sin post som øverstbefalende for den moskovitiske hær til fordel for Mikhail, misundelig. Det fremgår, at zaren besluttede at slippe af med sin 23-årige rival. Under en fest, gav Dmitrij Sjujskijs kone Mikhail et forgiftet glas vin. Han døde den 23. april 1610 to uger senere. Vasili IV beordrede at han blev begravet ham i Ærkeenglen Michaels katedral, væk fra de kongelige krypter.

Eksterne henvisninger

Personer knyttet til de urolige tider
Fyrster fra Rusland
Militærfolk fra Rusland

Mikhail Skopin-Sjujskij


Anemograf je mjerni instrument ili naprava koja trajno bilježi brzinu i smjer vjetra na papirnatoj vrpci (anemogram) ili elektronički medij. Sastoji se od pokretnoga (dijelovi kao na anemometru te vjetrokazu) i zapisnoga dijela. Omogućuje uvid u promjene osnovnih značajki vjetra u određenim vremenskim razmacima.

Objašnjenje
Anemografi služe za kontinuiranu registraciju smjera i brzine vjetra. Mogu biti mehanički i električni. Od mehaničkih najpoznatiji je univerzalni anemograf, koji registrira smjer, prijeđeni put i trenutnu brzinu vjetra. Na okomitoj osovini učvršćena je vjetrulja i tri rotirajuće šalice, koje određuju prevaljeni put vjetra. Okretanje vjetrulje prenosi se dvjema osovinama na posebni mehanizam, vezan za pera koja pišu smjer vjetra na valjku sa satnim mehanizmom. Prandtl-Pitotova cijev ugrađena je na tijelo vjetrulje, pa se tlakovi prenose sustavom cijevi na posebnu napravu u obliku obrnutog zvona koje pliva u cilindru ispunjenu tekućinom. Gibanje zvona sukladno (proporcionalno) je razlici dinamičkog i statičkog tlaka, a to se gibanje preko jedne poluge prenosi na pero koje bilježi trenutnu brzinu vjetra.

Električni anemografi imaju Robinsonov križ, vjetrulju, te registracijski dio (bilježenje). Trenutne brzine vjetra srazmjerne su veličini inducirane električne struje u električnom generatoru ispod Robinsonova križa. Te se struje odvode na registrator, a srednja brzina vjetra (najčešće za razdoblje od 10 minuta) dobiva se kontaktnim uređajem, koji nakon određenog puta daje električne impulse. Impulsi se na registracijskom uređaju zbrajaju, a pisalo se nakon 10 minuta vraća u početni položaj. Moderni uređaji integriraju trenutne brzine vjetra u izabranom razdoblju pomoću mikroprocesora, pa se na registratoru dobivaju srednje vrijednosti za čitavo razdoblje. Analognom integracijom dobiva se i srednji smjer vjetra. Anemografi starije izvedbe imaju prijenos trenutnog položaja vjetrulje kontaktnim biračima, kliznim otpornicima ili selsinskim motorima.

Izvori

Meteorološki instrumenti i oprema

Anemograf


Balagovi dvori je građevina iz 19. stoljeća u gradu Samoboru.

Opis
Dvorac smješten nedaleko od ceste koja iz Samobora vodi u Breganu, okružen perivojem, sagrađen je oko 1830. g. Riječ je o dvokrilnoj jednokatnoj građevini tlocrtne L forme kojoj je u 20. stoljeću dograđeno katno krilo čime je definiran tlocrt U forme. Prostorni koncept glavnog krila temelji se na nizanju amfiladno vezanih prostorija s orijentacijom na perivoj dok se u stražnjem dijelu proteže hodnik. Cjelokupni koncept artikulacije glavnog pročelja kao i pojedini elementi arhitektonske plastike (slijepi lukovi, pilastri, zabat) klasične su provenijencije. Dvorac je značajan primjer klasicističke rezidencijalne izgradnje prve polovice 19. stoljeća na području sjeverozapadne Hrvatske.

Zaštita
Pod oznakom Z-4733 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Zagrebačkoj županiji
Građevine u Samoboru

Balagovi dvori


Thomas "Tom" Pestock (n. 13 septembrie 1984), mai cunoscut prin numele său de scenă Baron Corbin, este un luptător profesionist american, care în prezent lucrează pentru WWE.

Acesta este de trei ori campion la concursurile Golden Gloves de box amator, precum și fost jucător de fotbal american, care a ajuns să concureze profesional în NFL pentru Indianapolis Colts și Arizona Cardinals..

În WWE, el a fost cel de-al treilea câștigător al André the Giant Trofeul Memorial, câștigat la WrestleMania 32, în prima sa apariție în roster-ul principal.

În Wrestling
 Manevre de final
 End of Days (Modificat de ridicare reverse STO) 2014-prezent
 Miscari semnatura
 Running big boot
 Snake Eyes
 Spinebuster
 Lariat
 Porecle
 "Lupul Singuratic"
 "Alfa din NXT"
 "(Numai) o Forță de Neoprit în NXT"

Campionate și realizări
 World Wrestling Entertainment
 André the Giant Trofeul Memorial (al Treilea Câștigător)
 Money in the Bank (2017)
 WWE United States Championship (1 dată)
King of the ring 2019

 Pro Wrestling Illustrated
 Clasat pe locul 274 în PWI 500 din 2014

Referințe

Nașteri în 1984
Wrestleri americani

Baron Corbin


Pjerino Hrvaćanin, hrvatski koreograf iz Varaždina. Najizvođeniji je varaždinski koreograf. Vodio je Varaždinski folklorni ansambl.

Koreografijom se isprve bavio zbog zabave, putovanja i dobrog društva. Vremenom je shvatio vrijednost očuvanja tradicijske kulture. Ističe važnost uloge Vinka Žganca koji je zapisao puno napjeva i zapisa. S Varaždinskim folklornim ansamblom obišao je 89 festivala u 20 europskih država. Varaždinska županija ga je nagradila za njegov dugogodišnji rad i iznimne iznimne uspjehe u radu Varaždinskog folklornog ansambla te poseban doprinos razvoju kulturno umjetničkog amaterizma i hrvatske tradicijske kulture.

Izvori

Životopisi, Varaždin
Hrvatski koreografi

Pjerino Hrvaćanin


Føroyar - Færøerne er en dansk dokumentarfilm fra 1961 instrueret af Jørgen Roos og efter manuskript af William Heinesen.

Handling
Filmen skildrer Færøerne omkring 1960, et lille samfund, som på trods af den store udvikling, der er sket inden for handel og industri, har bevaret forbindelsen med fortiden, med de gamle skikke og den gamle levevis. Filmen følger fem mænd, medlemmer af besætningen på samme trawler, fra de bryder op fra deres hjem fem forskellige steder på Færøerne, og indtil de efter lange og besværlige rejser mødes i hovedstaden Torshavn for at sætte til havs med trawleren.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1961

Føroyar - Færøerne


Bošilec (deutsch Boschiletz) ist eine Gemeinde in Tschechien. Sie liegt im Okres České Budějovice im Jihočeský kraj.

Die Gemeinde hat eine Fläche von 9,58 km² und hat 205 Einwohner (Stand: 2016).

Bošilec liegt etwa 24 km nordöstlich von Budweis entfernt und etwa  106 km südlich von Prag.

Sehenswürdigkeiten
 Die Kirche St. Martin von Bošilec weist mit einer einem riesigen Delphin (eigentlich Jonas Wal) nachgeformten versilberten Kanzel eine echte Kuriosität auf. Die Kanzel war 1786 aus einer anderen Kirche hierher gebracht worden. Die Altäre sind in einem schönen Akanthus-Spitzenwerk gestaltet.
 Die Bošilecký-Brücke ist überregional durch das Volkslied "Na tom bošileckym mostku" bekannt.

Persönlichkeiten
 Milan Vondruška (1925–unbekannt), Politiker der Kommunistischen Partei der Tschechischen Republik

Weblinks

Einzelnachweise

Bošilec


An Rottboellia paradoxa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni De Koning ngan Marc Simon Maria Sosef. An Rottboellia paradoxa in nahilalakip ha genus nga Rottboellia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rottboellia

Rottboellia paradoxa


Las Escuelas de la Ciudad de Huntsville (Huntsville City Schools, HCS) es un distrito escolar de Alabama. Tiene su sede en Huntsville. El consejo escolar tiene un presidente, un vicepresidente, y tres miembros.

Escuelas
Escuelas preparatorias:
Butler High School
Columbia High School
Grissom High School
Huntsville High School
Johnson High School
Lee High School
New Century Technology High School

Notas

Enlaces externos
 Escuelas de la Ciudad de Huntsville (en inglés)

Huntsville
Condado de Madison (Alabama)

Escuelas de la Ciudad de Huntsville


Le présent article fait état des règles relatives à la prostitution au Canada, de l'historique de ces règles et du phénomène de la prostitution au pays.

Historique du phénomène social de la prostitution
Dans le passé, les coutumes étaient différentes d'aujourd'hui. La plupart des actes de prostitution se produisaient à l'intérieur de maisons closes, principalement à la « basse-ville » de Québec et à Ottawa. Dans ces années, l'instauration de chemins de fer est un aspect propice à ce genre de pratique. Les maisons de débauche se sont alors rapprochées des gares ferroviaires. À la Première Guerre mondiale, où il était difficile pour les femmes de se trouver un emploi, plusieurs se livraient à la prostitution. À l'époque de la Deuxième Guerre mondiale, de nombreuses femmes abandonnaient ces pratiques pour aller se trouver un travail, mais la prostitution demeura une pratique courante.

État des lieux
La prostitution est légale au Canada, mais elle est encadrée par la loi. Le Code criminel canadien interdit de nombreuses pratiques liées à la prostitution.
La prostitution demeure, malgré ces lois, l'un des sujets les plus controversés du pays.

En décembre 2014, le Canada a changé d'approche dans la réglementation de la prostitution, en passant d'une politique législative qui réprimait les actes de prostitution par les prostituées vers un régime juridique qui réprime surtout l'achat de services sexuels par les clients, tout en maintenant l'interdiction du proxénétisme et de tirer autrement profit de la prostitution

Dispositions du Code criminel
L'article 286.1 (1) du Code criminel (ci-après C.cr.) criminalise l'obtention de services sexuels moyennant rétribution. Le second alinéa de cette disposition concerne l'achat de services sexuels de personnes mineures.

L'article 286.2 C.cr. pénalise le fait de tirer un avantage matériel provenant de la prestation de services sexuels.

L'article 286.3 C.cr. interdit le proxénétisme.

L'article 286.4 C.cr. interdit la publicité des services sexuels , mais l'article suivant prévoit une exception pour la publicité de ses propres services sexuels.

Jurisprudence de la Cour suprême du Canada

Droit constitutionnel et droit pénal
Dans le Renvoi relatif à l'art. 193 et à l'al. 195.1(1)c) du code criminel (Man.) de 1990, la Cour suprême du Canada a d'abord jugé que les anciennes dispositions du Code criminel qui interdisaient les maisons de débauche portaient clairement atteinte au droit à la liberté de la personne prévu à l'art. 7 de la Charte canadienne des droits et libertés, mais que cette violation était conforme aux principes de justice fondamentale.

Les conclusions de ce renvoi ont été renversées dans l'arrêt Canada (Procureur général) c. Bedford de 2013, où la Cour conclut à l'inconstitutionnalité de l'interdiction des maisons de débauche. Dans cet arrêt de 2013, la Cour est arrivée à des conclusions tellement opposées au renvoi de 1990 qu'elle a reconnu qu'elle devait formuler une théorie canadienne du stare decisis distincte des autres pays de common law afin de pouvoir adopter des attitudes moins rigides face à l'évolution du droit et de la société. La Cour suprême du Canada a ensuite précisé l'application de cette doctrine dans les arrêts Carter c. Procureur général du Canada et R. c. Comeau.

Cette nouvelle théorie du stare decisis distingue entre le stare decisis vertical et le stare decisis horizontal de manière à permettre aux Cours supérieures de déclarer que des règles de common law formulées par des tribunaux supérieurs (les Cours d'appel et la Cour suprême) peuvent être contraires à la Constitution, à la suite de changements sociaux et juridiques importants. Un exemple de l'application de cette nouvelle théorie du stare decisis est l'arrêt Luamba c. Procureur général du Québec, où dans une affaire de profilage racial, la Cour supérieure du Québec conclut à l'inconstitutionnalité d'une règle de common law formulée en 1990 par la Cour suprême, compte tenu de changements juridiques et sociaux importants.

Procédure civile
Dans l'arrêt Canada (Procureur général) c. Downtown Eastside Sex Workers United Against Violence Society, la Cour suprême précise le critère de la qualité pour agir dans l'intérêt public en fonction de trois facteurs :

1)  si l'affaire soulève une question justiciable sérieuse;

2) si la partie qui a intenté la poursuite a un intérêt réel dans les procédures ou est engagée quant aux questions qu'elles soulèvent;

3) si la poursuite proposée, compte tenu de toutes les circonstances et à la lumière d'un grand nombre de considérations, constitue une manière raisonnable et efficace de soumettre la question à la cour.

Le troisième critère était auparavant interprété de manière restrictive et son interprétation faisait l'objet du litige. En l'espèce, la Cour suprême a conclu qu'une association de défense des travailleuses du sexe avait qualité pour agir car elle satisfait au troisième critère de la qualité pour agir.

Références

Prostitution au Canada
Droit pénal au Canada
Droit constitutionnel au Canada

Prostitution au Canada


නෝමැන්ඩි ගොඩබැසීම් යනු දෙවන ලෝක යුද්ධයෙදී ආරම්භ කරන ලද ඔපරේෂන් ඕවර්ලෝඩ් නම් මෙහෙයුමෙහි කොටසක් ලෙස, 1944 ජුනි 6 වැනිදා මිත්‍ර පාර්ශව සෙබළුන් නාවික යාත්‍රා සහ ගුවන් යානා වලින් නෝමැන්ඩි වෙරළ තීරයට සහ ඒ අසළ ප්‍රදේශවලට ගොඩබැසීම යි. ඔපරේෂන් නෙප්චූන් යන සංකේත නාමයෙන් සහ ඩී-ඩේ (D-Day) යනුවෙන්ද හැඳින්වූ මෙය, ලෝක ඉතිහාසයේ දැවැන්තම මුහුද හරහා සිදු කළ ආක්‍රමණය වේ. මෙම මෙහෙයුම හරහා ජර්මන් පාලනයෙන් ප්‍රංශය නිදහස් කරගැනීමට සහ මිත්‍ර පාර්ශවයන්ට බටහිර පෙරමුණෙහි ජයග්‍රහණය අත් කරගැනීමට අවශ්‍ය මූලික පදනම වැටුණි.

මෙහෙයුම සැලැසුම් කිරීම 1943 දී පමණ ආරම්භ විය. ආක්‍රමණයට මාස කිහිපයකට පෙර, මිත්‍ර පාර්ශවයෝ ඔපරේෂන් බොඩිගාඩ් නමින් මෙහෙයුමක් ක්‍රියාත්මක කරන ලදී. එහි අරමුණ වූයේ ඔපරේෂන් නෙප්චූන් මෙහෙයුම ආරම්භ කරන දිනය සහ ගොඩබසින ස්ථානයන් ගැන ජර්මානුවන් මුලා කිරීමයි. මෙහෙයුමට තෝරාගෙන තිබූ නියමිත දිනයේ පැවති අයහපත් කාලගුණ තත්වය නිසා මෙහෙයුම පැය 24 කින් පමණ කල් දමන්නට සිදු වුණි. මෙහෙයුම් සැළසුම්කරුවන් චන්ද්‍රයාගේ අවධි, වඩදිය බාදිය ආදිය ගැන සළකා දින තෝරා තිබූ බැවින් මෙහෙයුමට සුදුසු වූයේ මාසයේ දින කිහිපයක් පමණක් විය. මේ නිසා මීට වඩා කල් දැමුවහොත් මෙහෙයුම සිදු කිරීමට ලැබෙනු ඇත්තේ තවත් සති දෙකකින් පමණ පසුවය. අත්ලාන්තික් සාගරය හරහා සිදුවිය හැකි ආක්‍රමණයකට මුහුණ දීම සඳහා ජර්මන් පාලකයා වූ ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් විසින් ජර්මන් හමුදාවේ අණ දෙන නිළදාරී ලෙස ෆීල්ඩ් මාර්ෂල් අර්වින් රොමෙල් පත් කරන ලදී. එක්සත් ජනපද ජනාධිපති ෆ්‍රෑන්ක්ලින් ඩී. රූස්වෙල්ට් මිත්‍ර හමුදාවන්ගේ අණ දෙන නිළදාරී ලෙස මේජර් ජෙනරාල් ඩ්වයිට් ඩී. අයිසන්හවර් පත් කරන ලදී.

මුහුදුබඩ ආක්‍රමණයට පෙරදා රාත්‍රියේ දී ඇමරිකානු, බ්‍රිතාන්‍ය සහ කැනේඩියානු සෙබලුන් 24,000 ක් පමණ ගුවනේ සිට පැරෂුට මගින් පොළොවට ගොඩබස්වන ලදී. ගුවනේ සහ මුහුදේ සිට එල්ල කළ බෝම්බ ප්‍රහාර ගණනාවකට පසු, උදෑසන 06:30 ට පමණ මිත්‍ර පාර්ශවයේ පාබල සෙබලුන් සහ සන්නාහ සේනාංක (යුධ ටැංකි) ප්‍රංශ වෙරළ තීරයට ගොඩබැසීම අරඹන ලදී. නෝමැන්ඩි වෙරළ තීරයෙහි ආක්‍රමණය කිරීම සඳහා තොරාගත් කි.මි. 80 ක ප්‍රදේශය යූටා, ඔමහා, ගෝල්ඩ්, ජූනෝ සහ ස්වෝඩ් ලෙස කොටස් පහකට බෙදා තිබුණි. යූටා සහ ඔමහා හී හැමූ වේගවත් සුළං ධාරා මගින් ගොඩබැසීම සඳහා යොදාගත් යාත්‍රා නිශ්චිත ගමන් මාර්ගයෙන් නැගෙනහිර දෙසට තල්ලු කරන ලදී. මිත්‍ර සෙබළුන් වෙරළට ගොඩබැසුවේ වෙරළ තීරයට එල්ල කර තිබූ අවි වලින් පිට වූ වෙඩි ප්‍රහාර වර්ෂාවක් මැදයි. වෙරළ තීරයෙහි බිම් බෝම්බ වළලා තිබූ අතර ලී කණු, ලෝහ ත්‍රිපාද, කටු කම්බි වැනි බාධක ද ඉදි කර තිබුණි. මිත්‍ර පාර්ශවයට ආපතිකයන් වැඩියෙන්ම සිදු වූයේ ඔමහා වෙරළේය. ගෝල්ඩ්, ජූනෝ සහ ස්වෝඩ් ආසන්නයේ තිබූ නගර කිහිපයකම, සෙබලුන් නිවසෙන් නිවසට ගොස් සටන් කර අත්පත් කරගත්හ. ගෝල්ඩ් වෙරළෙහි ඉදි කර තිබූ ජර්මානුවන්ගේ ප්‍රධාන අවි දෙකක්ම යුධ ටැංකි මගින් අක්‍රිය කරන ලදී.

මිත්‍ර පාර්ශවයට පළමු දිනයේදී සියලුම අරමුණු ඉෂ්ඨ කරගත හැකි නොවීය. කැරෙන්ටන්, ශාන්ත-ලෝ සහ බයූ නගර ජර්මානුවන් අතම පැවතුනි. ප්‍රධානතම අරමුණක් වූ කාන් නගරය අත්පත් කරගන්නා ලද්දේ ජුලි 21 වැනිදා යි. ආක්‍රමණ දිනයෙහි ජර්මන් ආපතිකයන් 4000 ත් 9000 ත් අතර වන්නට ඇතැයි අනුමාන කෙරේ. මිත්‍ර පාර්ශවයේ ආපතිකයන් අවම වශයෙන් 10,000 ක් වත් වූ අතර ඉන් 4,414 ක් තහවුරු කරන ලද මරණ විය. නෝමැන්ඩි ප්‍රදේශයේ පිහිටුවන ලද කෞතුකාගාර, අනුස්මරණ ස්මාරක සහ යුධ සුසානභූමි වලට සෑම වසරකම විශාල පිරිසක් පැමිණෙයි.

මූලාශ්‍ර

දෙවන ලෝක යුද්ධ ආක්‍රමණ
දෙවන ලෝක යුද්ධය

නෝමැන්ඩි ගොඩබැසීම්


An Dendrobium masarangense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Dendrobium masarangense in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. m. masarangense
 D. m. theionanthum
 D. m. chlorinum

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium masarangense


Don Ameche (; born Dominic Felix Amici; May 31, 1908 – December 6, 1993) was an American actor, comedian and vaudevillian. After playing in college shows, stocks, and vaudevilles, he became a major radio star in the early 1930s, which led to the offer of a movie contract from 20th Century Fox in 1935.

As a handsome, debonair leading man in 40 films over the next 14 years, he starred in comedies, dramas, and musicals. In the 1950s he worked on Broadway and in television, and was the host of NBC's International Showtime from 1961 to 1965. Returning to film work in his later years, Ameche enjoyed a fruitful revival of his career beginning with his role as a villain in Trading Places (1983) and won the Academy Award for Best Supporting Actor for his performance in Cocoon (1985).

Early life
Don Ameche was born as Dominic Felix Amici on May 31, 1908, in Kenosha, Wisconsin. His father, Felice Amici, was a bartender from Montemonaco, Ascoli Piceno, Marche, Italy. His mother, Barbara Etta Hertel, was of Scottish, Irish, and German ancestry. Ameche was the second-oldest of eight children, the others being: brothers Umberto (Bert), James (Jim Ameche), and Louis, and sisters Elizabeth, Catherine, Mary and Anna. Ameche attended Marquette University, Loras College, and the University of Wisconsin–Madison, where his cousin Alan Ameche played football and won the Heisman Trophy in 1954.

Career

Ameche had done well in college dramatics at the University of Wisconsin, and when a lead actor for a stock company production of Excess Baggage did not turn up, a friend persuaded him to stand in for the missing actor. He enjoyed the experience and got a juvenile lead in Jerry For Short in New York, followed by a tour in vaudeville with Texas Guinan until she dropped him from the act, dismissing him as "too stiff".

Ameche then moved to Chicago, where "he began a radio career in 1930 on Empire Builders, a program broadcast from the Merchandise Mart. By 1932, Ameche had become the leading man on two other Chicago-based programs: the dramatic anthology First Nighter, and Betty and Bob, the latter considered by many to be the forerunner of the soap-opera genre."

Brought to Hollywood by 20th-Century Fox producer Darryl Zanuck, Ameche played mostly romantic leads paired with many of the top female stars of the era. In 1939, he played the title character in The Story of Alexander Graham Bell (1939) which led to the use of the word "ameche" as juvenile slang for a telephone.  As noted by Mike Kilen in the Iowa City Gazette (December 8, 1993), "The film prompted a generation to call people to the telephone with the phrase: 'You're wanted on the Ameche.'" Such an identity between Ameche and the telephone was forged, that in the 1940 film Go West, Groucho Marx proclaims, "Telephone? This is 1870, Don Ameche hasn't invented the telephone yet."

Ameche was Alice Faye's leading man in Hollywood Cavalcade (1939), then played another real-life figure, Stephen Foster, in Swanee River (1939). He did a third biopic, Lillian Russell (1940) with Faye, and was top billed in a war film, Four Sons (1940), and a musical, Down Argentine Way (1940), which helped make stars of Betty Grable and Carmen Miranda. In 1940, he was voted the 21st-most-popular star in Hollywood.

Ameche did Happy Land (1943), Wing and a Prayer (1944), and Greenwich Village (1944). In 1944, he reportedly earned $247,677 for 1943, making him the second highest earner at 20th Century Fox after Spyros Skouras.

Following his appearances as announcer and sketch participant on The Chase and Sanborn Hour, Ameche achieved memorable success during the late 1940s playing opposite Frances Langford in The Bickersons, the Philip Rapp radio comedy series about a combative married couple. It began on NBC in 1946, moving to CBS the following year. He also had his own program, The Old Gold Don Ameche Show, on NBC Red in the early 1940s.

In 1950 Ameche became the star of Holiday Hotel, on ABC-TV.

Ameche appeared regularly in films until 1970, as he shifted to television and the stage. He returned to films after thirteen years with Trading Places (1983), where he was cast when director John Landis had someone in mind from the 1930s and 1940s who had not played many villainous roles and came upon Ameche (after Ray Milland was passed over due to not being able to pass the insurance physical). After having to track him down in Santa Monica, California due to not being able to reach him through the Screen Actors Guild, who said that his royalty payments were going to his son in Arizona, Ameche took on the role. This started a comeback where Ameche would appear more regularly in films.

He earned good reviews for the David Mamet and Shel Silverstein-penned Things Change (1988); The New York Times said that he showed "the kind of great comic aplomb that wins actors awards for other than sentimental reasons."<ref>Canby, Vincent. Things Change (1988) October 21, 1988 Review/Film; Mamet's Unwiseguys", New York Times movie review.</ref>

Personal life
From 1946 to 1949, together with other Los Angeles entertainment figures including Bing Crosby and Bob Hope, Ameche owned the Los Angeles Dons of the All-America Football Conference, a rival to the National Football League. He was instrumental in forming and leading the ownership group the year before play began and initially served as team president.

Ameche was married to Honore Prendergast from 1932 until her death in 1986. They had six children. One of their sons, Ron Ameche, owned a restaurant, "Ameche's Pumpernickel" in Coralville, Iowa. They had two daughters, Connie and Bonnie. Ameche's younger brother, Jim Ameche, also a well-known actor, died in 1983 at the age of 67.

Ameche was Roman Catholic and a Republican who supported the campaign of Thomas Dewey in the 1944 United States presidential election and
Dwight Eisenhower during the 1952 presidential election.

Death
On December 6, 1993, Ameche died at his son Don Jr.'s house in Scottsdale, Arizona, of prostate cancer
at age 85. He was cremated and his ashes are buried at Resurrection Catholic Cemetery in Asbury, Iowa.

Filmography

Film / TV

Short subjects

 Screen Snapshots: Stars at the Tropical Ice Gardens (1939)
 Weekend in Hollywood (1947)
 Screen Snapshots: Hollywood Night at 21 Club (1952)

Stage work
 Hazel Flagg (1954)
 Silk Stockings (1955)
 Holiday for Lovers (1957)
 Goldilocks (1958)
 13 Daughters (1961)
 How to Succeed in Business Without Really Trying (1966)
 Henry, Sweet Henry (1967)
 The Moon Is Blue (1972)
 No, No, Nanette (1972)
 Never Get Smart with an Angel (1977)
 Mame (1978)
 Life with Father (1979)
 How to Succeed in Business Without Really Trying (1981)
 Our Town'' (1989) (replacement for Spalding Gray)

Radio appearances

See also

References

Bibliography

External links

1908 births
1993 deaths
20th Century Studios contract players
20th-century American male actors
20th-century American singers
Actors from Kenosha, Wisconsin
American horse racing announcers
American male film actors
American male television actors
American male voice actors
American male musical theatre actors
American male radio actors
American male stage actors
American people of German descent
American people of Irish descent
American people of Italian descent
American people of Scottish descent
American sports announcers
Best Supporting Actor Academy Award winners
Deaths from cancer in Arizona
Deaths from prostate cancer
Male actors from Wisconsin
University of Wisconsin–Madison alumni
Vaudeville performers
Volpi Cup for Best Actor winners
California Republicans
Arizona Republicans
Wisconsin Republicans
Catholics from Wisconsin
20th-century American male singers

Don Ameche


Muhafazakârlık veya tutuculuk, geleneksel toplumsal etmenlerin korunmasını destekleyen politik ve toplumsal felsefedir. Daha belirgin bir anlamda ilgili toplumun içinde bulunduğu çağın gereklerini göz ardı etmeksizin, geçmişten gelen tarihsel, kültürel ve uygar birikimlerini kaybetmeden, kısaca öz dinamiklerinin değişmesine karşı direnç gösteren, toplumsal-kültürel değerlerin korunmasını savunan politik bir görüştür.

Yaklaşımlar
Muhafazakârlığın var olan kazanımları ve değerleri korumak şeklinde bir  yanı da vardır. Bu açıdan bakıldığında, herkes, solcular dahil, istedikleri toplumsal düzen gerçekleştiğinde muhafazakârlaşabilirler. Nitekim Sovyetler Birliği'ndeki Stalin rejimine karşı olanlar (örneğin Troçkistler) bu rejimi muhafazakârlaşmakla suçladılar. Bazı muhafazakârlık taraftarları, toplumların zamanla geçirdikleri evrim sonucu bir tür "bilgelik" biriktirdiğini, bu bilgeliğin toplum düzeninde, kültürde kendisini açığa vurduğunu, özenle korunması gerektiğini savunurlar. Bu nedenle, muhafazakârlık, bir anda büyük değişiklikler yapmayı hedefleyen devrimciliğin karşıtıdır.

Kimi yaklaşımlara göre muhafazakârlık, akla şüpheyle yaklaşır. Kendi aklının sesini dinleyerek başka insanların hayatları üzerinde kalıcı bir etki yaratmaya çalışan düşünürleri eleştirir. Muhafazakârlara göre akıl farklı sonuçlara varabilmektedir ve bir bireyin toplum üzerinde keyfi değişiklikler yaratma isteklerine araç olmamalıdır. Toplum düzeni asırların deneyimlerinin süzülerek gelen bir evrimleşme sonucu oluşmalıdır. Muhafazakârlık aklın siyasi sorunlar karşısında kullanımına karşı değildir, fakat toplumun tümünü etkileyecek planların, çoğunluğun isteğine aykırı olmalarına karşın akılcılık (rasyonalizm) kullanılarak meşrulaştırılmasına karşıdır.

Öncüler
Muhafazakârlığı sistemli bir düşünce olarak ilk savunan kişi, İngiliz filozof Edmund Burke olmuştur. Burke, Fransız Devrimi zamanında yaşamış, devrime karşıt bir düşünürdü. O sırada İngiliz devlet adamları arasında Fransız Devrimi'nin İngiltere'ye yayılacağı endişesi yaygındı. Burke, devrimsel mücadeleye karşı sistemli bir ideoloji oluşturarak, fikirsel alanda Fransız Devrimi'ne karşı bir mücadele başlattı.

Muhafazakârlık İngiltere ve ABD gibi sanayileşmiş demokratik toplumlarda yayıldığı gibi, Osmanlı İmparatorluğu, Çin İmparatorluğu gibi gelenekçi ülkelerde de siyasi iktidarları etkiledi.

Türler

Liberal muhafazakarlık

Liberal muhafazakarlık, ekonomiye asgari hükûmet müdahalesine ilişkin klasik liberal görüşü içerir. Bireyler, hükûmetin müdahalesi olmadan pazara katılma ve servet üretme konusunda özgür olmalıdır. Bununla birlikte, bireylerin yaşamın diğer alanlarında sorumlu bir şekilde hareket etmelerine tamamen güvenilemez, bu nedenle liberal muhafazakarlar, hukuk ve düzeni sağlamak için güçlü bir devletin gerekli olduğuna ve millete karşı bir görev ve sorumluluk duygusu beslemek için sosyal kurumlara ihtiyaç olduğuna inanırlar. Liberal muhafazakarlık, liberal duruşlardan güçlü bir şekilde etkilenen muhafazakarlığın bir çeşididir.Bu son iki terim zaman içinde ve ülkeler arasında farklı anlamlara sahip olduğundan, liberal muhafazakarlığın da çok çeşitli anlamları vardır. Tarihsel olarak bu terim, genellikle bırakınız yapsınlar pazarlarını savunan ekonomik liberalizm ile yerleşik gelenek, otorite ve dini değerlere saygı için klasik muhafazakarlık kaygısının birleşimine atıfta bulundu. Hem ekonomik hem de sosyal alanda birey için özgürlüğü destekleyen klasik liberalizmle tezat oluşturuyordu.

Liberteryen muhafazakarlık

Liberteryen muhafazakarlık, liberteryen ekonomik meseleleri muhafazakarlık yönleriyle birleştiren belirli siyasi ideolojileri en belirgin şekilde Birleşik Devletler'de tanımlar. Dört ana kolu anayasacılık, paleoliberteryanizm, küçük hükûmet muhafazakarlığı ve Hristiyan liberteryenizmdir. Genellikle daha kişisel ve ekonomik özgürlüğü desteklemeleri bakımından paleo-muhafazakârlardan farklıdırlar. Paleo-muhafazakârların aksine, liberteryen muhafazakarlar serbest ticaret, herhangi bir ulusal bankaya muhalefet ve iş düzenlemelerine muhalefet gibi katı bırakınız yapsınlar politikalarını desteklerler. Çevre düzenlemelerine, kurumsal refaha, sübvansiyonlara ve diğer ekonomik müdahale alanlarına şiddetle karşı çıkıyorlar.

Mali muhafazakârlık

Mali muhafazakârlık, devlet harcamaları ve borç konusunda ihtiyatlılık ilkesine dayanan bir ekonomik felsefedir. Edmund Burke, Reflections on the Revolution in France (1790) adlı eserinde, bir hükümetin büyük borçlar biriktirmeye ve bunun yükünü vergi mükellefine yüklemeye hakkı olmadığını savunmuştur:

Millî muhafazakârlık

Millî muhafazakârlık, öncelikli olarak Avrupa'da kullanılan bir siyasi terimdir ve standart muhafazakârlıktan daha çok ulusal çıkarlara odaklanırken kültürel ve etnik kimliği koruma amacını taşır. Aşırı milliyetçi veya açıkça sağcı bir yaklaşımı desteklememekle birlikte, açık bir şekilde milliyetçi olmayan bir tutumu benimser. Avrupa'da, milli muhafazakarlar genellikle Avrupa'ya şüpheyle yaklaşırlar.

Milli muhafazakarlık, geleneksel aileye ve sosyal istikrara büyük önem veren ve göçü sınırlamaktan yana olan bir yaklaşıma sahiptir. Bu nedenle, milli muhafazakarlar, serbest piyasa ekonomik politikaları, düzenlemelerin azaltılması ve mali muhafazakarlık gibi önceliklere sahip olan ekonomik muhafazakarlardan ayrılabilir. Bazı yorumcular, milli ve ekonomik muhafazakarlık arasında giderek açılan bir boşluk olduğunu belirtmişlerdir: "[Bugün] Sağ partilerin çoğu, sosyal, kültürel ve milli muhafazakarları çeşitli derecelerde marjinalleştiren ekonomik muhafazakarlar tarafından yönetilmektedir". Milli muhafazakarlık aynı zamanda gelenekçi muhafazakarlıkla da ilişkilidir.

Gelenekçi muhafazakârlık

Gelenekçi muhafazakarlık, doğal hukuk ilkeleri ve aşkın ahlaki düzen, gelenek, hiyerarşi ve organik birlik, tarımcılık, klasikçilik ve yüksek kültür ile sadakatin kesişen alanlarına vurgu yapan bir siyasi felsefedir. Bazı gelenekçiler, Aydınlanma'dan bu yana bu terimlere yapışan olumsuz çağrışımlara meydan okuyarak "gericilik" ve "karşı-devrimci" etiketlerini benimsemişlerdir. Toplumda hiyerarşik bir görüşe sahip olan birçok gelenekçi muhafazakar, Amerikalılar arasında da (Ralph Adams Cram, Solange Hertz, William S. Lind ve Charles A. Coulombe gibi dikkate değer örneklerle birlikte) yer almaktadır. En doğal ve faydalı toplumsal düzenlemeyi monarşik siyasi yapı olarak savunurlar.

Kültürel muhafazakârlık

Kültürel muhafazakarlar, bir ulusun mirasının veya ulusal sınırlarla tanımlanmayan bir ortak kültürün korunmasını desteklerler. Ortak kültür, Batı kültürü veya Çin kültürü gibi farklılaşabileceği gibi, Amerika Birleşik Devletleri'nde "kültürel muhafazakar" terimi kültür savaşında muhafazakar bir pozisyonu ima edebilir. Kültürel muhafazakarlar, devasa değişimlere rağmen geleneksel düşünce biçimlerine sıkı sıkıya bağlı kalır. Geleneksel değerlere ve geleneksel politikalara güçlü bir şekilde inanırlar ve genellikle acil bir ulusçuluk duygusuna sahiptirler.

Sosyal muhafazakârlık

Sosyal muhafazakârlık, kültürel muhafazakârlıktan farklıdır, ancak bazı örtüşmeler vardır. Sosyal muhafazakârlar, toplumun görev, geleneksel değerler ve kurumlar aracılığıyla desteklenmesi gereken kırılgan ilişkiler ağı üzerine inşa edildiğine inanabilirler. Sosyal muhafazakârlar, hükümetin geleneksel değerleri veya davranışları teşvik etme veya zorlama rolü olduğuna inanır. Sosyal muhafazakârlar, genellikle radikal politikaları veya toplumsal mühendislik olarak gördükleri şeylere karşı çıkarak, geleneksel ahlak ve toplumsal normları korumayı amaçlarlar. Sosyal değişim genellikle şüpheli olarak kabul edilir.

Bugün sosyal muhafazakarlar genellikle kürtaj tartışmasında anti-kürtaj tutumunu desteklemekte ve insan embriyonik kök hücre araştırmalarına karşı çıkmaktadır (özellikle kamu fonlarıyla desteklenenler); hem eugenik hem de insan geliştirme (transhümanizm) karşıtıdırken biyokoruma konusunu desteklemektedir. Geleneksel evlilik tanımını bir erkek ve bir kadın olarak destekler; çekirdek aileyi toplumun temel birimi olarak görür; aynı cinsiyetli ilişkilerdeki çiftlere sivil evlilik ve çocuk evlat edinmesinin genişletilmesine karşı çıkar; kamusal ahlakı ve geleneksel aile değerlerini teşvik eder; özellikle militan ateizme ve sekülerizme karşı çıkar; Uyuşturucuların, fuhuşun ve ötenaziye karşı yasağı destekler; pornografinin ve kendilerine göre müstehcen veya edebe aykırı olan şeylerin sansürlenmesini desteklemektedirler.

Dini muhafazakârlık

Dini muhafazakarlık, özellikle belirli dinlerin öğretilerini siyasete uygular: bazen sadece bu öğretilerin değerini ilan ederek, diğer zamanlarda ise bu öğretilerin yasalara etki etmesini sağlayarak.

Çoğu demokraside, siyasi muhafazakarlık geleneksel aile yapılarını ve toplumsal değerleri korumayı amaçlar. Dini muhafazakarlar genellikle kürtajı, LGBT davranışlarını (veya belirli durumlarda kimlikleri), uyuşturucu kullanımını ve evlilik dışı cinsel faaliyetleri karşı çıkar. Bazı durumlarda, muhafazakar değerler dini inançlara dayanır ve muhafazakarlar dini, kamusal hayatta daha etkin bir rol oynamayı hedefler.

Ataerkil muhafazakârlık

Ataerkil muhafazakarlık, toplumların organik olarak var olduğuna ve geliştiğine inanan ve bu toplumun üyelerinin birbirlerine karşı sorumlulukları olduğunu yansıtan bir muhafazakarlık akımıdır. Bu akımın özellikle ayrıcalıklı ve zengin olanların daha yoksul kesimlere karşı paternalistik sorumluluğuna vurgu yapılır. Organisizm, hiyerarşi ve görev gibi prensiplerle uyumlu olduğu için, geleneksel muhafazakarlığın bir uzantısı olarak görülebilir. Paternalist muhafazakarlar, ilke olarak ne bireyi ne de devleti desteklerler, ancak hangisinin daha pratik olduğuna bağlı olarak ikisini desteklemeye veya bir denge önermeye hazırdırlar. Paternalistik muhafazakarlar tarihsel olarak daha aristokratik bir bakış açısını (gelenekselist muhafazakarlığa göre daha monarşist olan) tercih etmişlerdir ve ideolojik olarak Eski Tory'lere bağlantılıdırlar.

Günümüzde, taraftarları yoksullukla başa çıkmak için sosyal güvenlik ağının önemini vurgulamakta, tüketici ve üretici çıkarlarını korumak amacıyla sınırlı bir servet yeniden dağılımını ve piyasaların hükümet tarafından düzenlenmesini desteklemektedir. Paternalistik muhafazakarlık, Birleşik Krallık'ta Başbakan Benjamin Disraeli'nin "Tek Ulus" Toryizmi altında ilk kez ayrı bir ideoloji olarak ortaya çıktı. Birleşik Krallık'ta çeşitli tek milletçi muhafazakâr başbakanlar bulunmaktadır. Bu başbakanlar arasında Disraeli, Stanley Baldwin, Neville Chamberlain, Winston Churchill ve Harold Macmillan gibi başbakanlar yer almaktadır.

Almanya'da, 19. yüzyılda Şansölye Otto von Bismarck işçilere karşı devlet tarafından zorunlu sigorta politikalarını benimsemiştir; bu sigortalar hastalık, kaza, iş gücü kaybı ve yaşlılık durumlarına karşı koruma sağlamaktadır. Şansölye Leo von Caprivi ise "Yeni Yol" adını verdiği bir muhafazakar ajandayı desteklemiştir.

İlerici muhafazakârlık

Amerika Birleşik Devletleri'nde, ilerlemeci muhafazakarlık politik geleneğiyle en çok özdeşleştirilen kişi Theodore Roosevelt'tir. Roosevelt, "her zaman sağduyulu bir ilerlemeciliğin ve sağduyulu bir muhafazakarlığın el ele gittiğine inandığını" belirtmiştir. Başkan William Howard Taft'ın Cumhuriyetçi yönetimi ilerlemeci muhafazakar bir nitelik taşımaktaydı ve kendisini "ilerlemeci muhafazakarlık inancına sahip" olarak tanımlamıştır. Başkan Dwight D. Eisenhower, kendisini "ilerici muhafazakarlık" yanlısı olarak ilan etti.

Kanada'da çeşitli muhafazakar hükümetler, Kırmızı Tory geleneğinin bir parçası olmuştur ve Kanada'nın eski ana muhafazakar partisi 1942-2003 yılları arasında İlerici Muhafazakar Parti olarak adlandırılmıştır. Kanada'da, Başbakanlar Arthur Meighen, R. B. Bennett, John Diefenbaker, Joe Clark, Brian Mulroney ve Kim Campbell, Kırmızı Tory federal hükümetlerin başında bulunmuşlardır.

Otoriter muhafazakârlık

Otoriter muhafazakarlık veya reaksiyoner muhafazakarlık, siyasi bir terim olarak kullanılan ve genellikle muhafazakarlık ideolojisinin otoriter veya geriye dönük bir varyasyonunu ifade eden bir kavramdır. Otoriter muhafazakarlık veya reaksiyoner muhafazakarlık, ulusal muhafazakarlık etrafında ideolojisini merkezine alan otokratik rejimleri ifade eder. Bu rejimlerde etnik milliyetçilik yerine ulusal muhafazakarlık ön plandadır, ancak bazı durumlarda antisemitizm gibi ırksal unsurlar da bulunabilir. Otoriter muhafazakar hareketler, din, gelenek ve kültüre sıkı bir bağlılık gösterirken aynı zamanda diğer aşırı sağ ulusalcı hareketlere benzer şekilde yoğun bir milliyetçilik ifade eder. Otoriter muhafazakar liderlerin örnekleri arasında António de Oliveira Salazar ve Engelbert Dollfuss bulunur. Otoriter muhafazakar hareketler, faşizmle aynı dönemde belirgindi ve bazen çatıştı. Her iki ideoloji de milliyetçilik gibi temel değerleri paylaştı ve komünizm ve materyalizm gibi ortak düşmanları vardı, ancak otoriter muhafazakarlığın gelenekselci doğasıyla faşizmin devrimci, yeniden doğuşçu ve popülist doğası arasında bir kontrast vardı - bu nedenle otoriter muhafazakar rejimlerin yükselen faşist ve Nazi hareketlerini bastırmak yaygındı. İki ideoloji arasındaki düşmanlık, Engelbert Dollfuss'un ultra-Katolik siyasetçinin Avusturya Nazileri tarafından suikastla öldürülmesiyle belirlenen güç mücadelesinde vurgulanmaktadır. Sosyolog Seymour Martin Lipset, 1920-1960 döneminde sağcı aşırılıkçı politikaların sınıf temelini incelemiştir: Sağcı veya sağcı aşırılıkçı hareketler, tarihin farklı dönemlerinde ortaya çıkmıştır. Bunlar, Macaristan'daki Horthyistler, Avusturya'daki Dollfuss'un Hristiyan Sosyal Partisi, Hitler öncesi Almanya'daki Der Stahlhelm ve diğer milliyetçiler, Salazar'ın Portekiz'i, pre-1966 Gaullist hareketler ve çağdaş Fransa ve İtalya'daki monarşistler gibi çeşitli örnekler verilebilir. Sağcı aşırılıkçılar muhafazakardır, devrimci değillerdir. Kültürel ve ekonomik olanları korumak veya restore etmek için siyasi kurumları değiştirmeyi amaçlarlar, merkez ve sol aşırılıkçılar ise kültürel ve sosyal devrim için siyasi araçları kullanmayı amaçlarlar. Sağcı aşırılıkçının ideali totaliter bir hükümdar değil, bir kral veya bir gelenekselci olan kişidir. İspanya, Avusturya, Macaristan, Almanya ve İtalya gibi ülkelerdeki birçok hareket açıkça monarşisttir... Bu hareketlerin destekçileri, merkezcilerin destekçilerinden daha zengin ve daha dindar olma eğilimindedirler, bu da potansiyel kitle desteği açısından daha önemlidir.

Tarihçe

İdeolojik tarih
İngiltere'de, Restorasyon dönemi (1660-1688) sırasında Tory hareketi, muhafazakarlığın öncüsüydü. Toryizm, ilahi hükümdarlıkla yönetilen hiyerarşik bir toplumu destekliyordu. Ancak, Toryler, egemenliğin halktan geldiği fikrini reddetmekte ve parlamentonun otoritesini ve din özgürlüğünü reddetmekte muhafazakarlardan farklılık gösterir. Robert Filmer'ın Patriarcha: or the Natural Power of Kings (1680'de ölümünden sonra yayımlanan, ancak 1642-1651 İngiliz İç Savaşı'ndan önce yazılan) doktrinlerinin açıklaması olarak kabul edildi. Bununla birlikte, 1688 Glorious Devrimi İngiltere'de anayasal bir hükümetin kurulmasıyla bu prensibi kısmen yok etti ve Tory'lere karşı olan Whig ideolojisinin hâkimiyetine yol açtı. Yenilgiyle karşı karşıya kalan Tory'ler hareketlerini reform ettiler. Kraliyet, Lordlar ve Avam Kamarası olmak üzere üç mecliste egemenliğin bulunduğunu, sadece Kraliyet'te değil, daha muhafazakar pozisyonlar benimsediler. Dönemin muhafazakarları Richard Hooker (1554-1600), Halifax Markisi (1633-1695) ve David Hume (1711-1776) idi. Halifax hükümette pragmatizmi teşvik ederken, Hume siyasi rasyonalizme ve ütopyacılığa karşı çıktı.

Edmund Burke (1729-1797), muhafazakarlığın felsefi kurucusu olarak kabul edilmektedir. Burke, Marquis of Rockingham'ın özel sekreteri olarak görev yaptı ve Whig partisinin Rockingham kolunun resmi broşür yazarı olarak görev aldı. Tory'lerle birlikte, 18. yüzyılın sonlarında Birleşik Krallık'ta muhafazakarlar olarak tanınıyorlardı. Burke'nin görüşleri, muhafazakârlık ve cumhuriyetçilik arasında bir karışımdı. 1775-1783 Amerikan Devrimi'ni desteklerken, 1789-1799 Fransız Devrimi'nin şiddetini iğrenç buldu. Özel mülkiyetin ve Adam Smith'in (1723-1790) ekonomi anlayışının muhafazakar ideallerini kabul etti, ancak ekonominin muhafazakar toplumsal etiğe bağlı kalması gerektiğini düşündü. Kapitalizmin ortaçağ sosyal geleneğe bağlı olması ve iş sınıfının soyluluğa bağlı olması gerektiğini savundu. Ortaçağ soylu geleneğinden türeyen onur standartlarına ısrar etti ve soyluluğu ulusun doğal liderleri olarak gördü. Bu, taçın yetkilerine sınırlamalar getirilmesi anlamına geliyordu, çünkü Burke'ye göre Parlamento'nun kurumları, icra tarafından atanan komisyonlardan daha iyi bilgi sahibiydi. Kurumsal bir kiliseyi destekliyordu, ancak bir dereceye kadar dini hoşgörüye izin veriyordu. Burke, sonuç olarak sosyal düzeni geleneğe dayandırdı: geleneğin türün bilgeliğini temsil ettiğini düşündü ve topluluğu ve sosyal uyumu sosyal reformlardan daha değerli buldu.

Fransa'da, Britanya'daki muhafazakarlıkla paralel olarak gelişen başka bir muhafazakarlık biçimi ortaya çıktı. Bu, Joseph de Maistre (1753–1821) ve Louis de Bonald (1754–1840) gibi isimlerin Aydınlanma Karşıtı eserlerinden etkilenmiştir. Kıta Avrupası'ndaki birçok muhafazakar, kilise ve devletin ayrılmasını desteklememekte olup çoğunlukla Katolik Kilisesi'nin devlet tarafından tanınmasını ve işbirliğini desteklemektedir; bu durum, Fransız Devrimi öncesinde Fransa'da mevcuttu. Muhafazakarlar ayrıca liberalizm ve Fransız Devrimi ile ilişkilendirilen milliyetçiliği erken benimsemişlerdir. Diğer bir erken Fransız muhafazakarı olan François-René de Chateaubriand (1768–1848), moderniteye karşı romantik bir tutumu benimsemiş, onu geleneksel inanç ve sadakatin 'dolu yürek' ile karşılaştırmıştır. Kıta Avrupa'sının diğer bölgelerinde ise, Alman düşünürler Justus Möser (1720–1794) ve Friedrich von Gentz (1764–1832) Devrim'in sonucu olarak ortaya çıkan İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirgesi'ni eleştirdi. Karşıtlık ayrıca Adam Müller (1779–1829) ve Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1771–1830) tarafından da dile getirildi ve Hegel, hem sol hem de sağ kanatta takipçileri etkiledi.

Her ne kadar Burke ve Maistre, farklı nedenlerden dolayı genel olarak demokrasiye eleştirel ve şüpheci yaklaşsalar da, düşünceleri birbirinden farklılık göstermektedir. Maistre, insanların kurallara uyma yeteneğine pessimist bir şekilde bakarken, Burke ise insanların doğuştan kurallar koyabilme yeteneğine şüpheyle yaklaşmaktadır. Maistre için kuralların ilahi bir kökeni vardır, oysa Burke'a göre kurallar gelenekten doğar. Burke için gelenek eksikliği, Maistre için ise ilahi rehberlik eksikliği insanların korkunç şekillerde hareket etmelerine neden olur. Her ikisi de yanlış türdeki özgürlüğün şaşkınlığa ve siyasi çöküntüye yol açtığına inanmaktadır. İdeaları, anti-rasyonalist, romantik bir muhafazakarlık akımına birlikte dökülecektir, ancak yine de ayrı kalacaktır. Burke daha çok tartışma ve anlaşmazlık üzerine açıktırken, Maistre inanç ve otoriteye dayanmayı tercih etmiştir, bu da daha illiberal bir düşünce akımına yol açmıştır.

Muhafazakar partilerin ve hareketlerin tarihi
Muhafazakar siyasi partiler, ülkeden ülkeye farklılık gösteren hedeflere sahiptir. Hem muhafazakar hem de liberal partiler genellikle mülkiyetin özel sahipliğini, komünist, sosyalist ve yeşil partilerin aksine, toplumsal sahiplik veya mülk sahiplerinin sosyal sorumluluğunu gerektiren yasalara karşı desteklemektedir. Muhafazakarlar ve liberal partiler arasındaki fark genellikle sosyal konularda ortaya çıkar. Muhafazakarlar, bazı toplumsal normlara uymayan davranışları reddeder. Modern muhafazakar partiler genellikle liberal veya işçi partilerine karşıtlıklarıyla kendilerini tanımlarlar. "Muhafazakar" teriminin Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kullanımı, o ülkeye özgüdür.

İtalya'da, liberal ve radikal gruplar tarafından birleştirilen (Risorgimento) liberal partiler, sağ partilerin yerini almıştır. Hollanda'da ise muhafazakarlar, 1980 yılında yeni bir Hristiyan demokrat partiyle birleşmiştir. Avusturya, Almanya, Portekiz ve İspanya'da ise muhafazakarlık faşizme veya aşırı sağa dönüşmüş ve bu akımlarla bütünleşmiştir. Japonya'da ise 1940 yılında tüm partiler tek bir faşist parti altında birleştirilmiştir. Savaşın ardından Japon muhafazakarları kısa bir süre siyasete geri dönmüş olsa da, büyük ölçüde kamudan uzaklaştırılmışlardır.

Latin Amerika ülkelerinde uzun süredir muhafazakar elitler egemenlik kurmuştur. Genellikle bunlar, parti siyaseti yerine sivil kurumlar, kilise ve silahlı kuvvetlerin kontrolünü ve desteğini sağlayarak gerçekleştirilmiştir. Kilise genellikle vergiden muaf tutulmuş ve çalışanları sivil yargılama kapsamı dışında tutulmuştur. Ulusal muhafazakar partilerin zayıf veya var olmadığı durumlarda, muhafazakarlar tercih ettikleri hükümet biçimi olarak askeri diktatörlüğe daha çok dayanmışlardır. Ancak elitlerin halk desteğini muhafazakar partiler için harekete geçirebildiği bazı ülkelerde daha uzun süreli siyasi istikrar sağlanmıştır. Şili, Kolombiya ve Venezuela, güçlü muhafazakar partilerin geliştiği ülkelerin örnekleridir. Arjantin, Brezilya, El Salvador ve Peru ise bunun gerçekleşmediği ülkelerin örnekleridir. Venezuela'nın Muhafazakar Partisi, 1858-1863 Federal Savaşları'nın ardından ortadan kaybolmuştur. Şili'nin muhafazakar partisi olan Ulusal Parti, 1973 askeri darbenin ardından dağılmış ve sonraki demokrasi döneminde yeniden siyasi bir güç olarak ortaya çıkmamıştır. Louis Hartz, Quebec ve Latin Amerika'daki muhafazakarlığı feodal toplumların yerleşimleri olarak açıklamıştır. Amerikalı muhafazakar yazar Russell Kirk, muhafazakarlığın Amerika'ya getirildiğini ve Amerikan Devrimi'ni bir "muhafazakar devrim" olarak yorumlamıştır.

Ülkelerine göre
Birçok ülkede siyasi muhafazakarlık gelişmiş olsa da, çoğu ülkede muhafazakar partiler bulunmamaktadır. Varoluş nedenleri ortadan kalktığında birçok muhafazakar parti de ortadan kaybolmuştur. Aşağıda günümüzde varlığını sürdüren tarihi muhafazakar akımlar listelenmektedir.

Fransa
Fransa'da muhafazakarlık, Fransız Devrimi'nin laikliğini reddetme, Katolik Kilisesi'nin rolünü destekleme ve monarşinin geri getirilmesi üzerine odaklanmıştır. Monarşist hareket 1870'lerde zaferin eşiğindeyken, önerilen kral Henri, Chambord Kontu, üç renkli bayrağı asmaktan kaçındığı için çökmüştür. Dini gerilimler 1890-1910 döneminde artmış, ancak Birinci Dünya Savaşı'nda birlik ruhunun etkisiyle ılımlı bir hâl almıştır. 1940-1944 dönemindeki Vichy rejimi, aşırı muhafazakarlıkla karakterize edilmiş olup, antisemitizm, bireyciliğe karşıtlık, aile hayatının vurgulanması ve ekonominin ulusal yönlendirilmesi gibi unsurları bünyesinde barındırmıştır.

İkinci Dünya Savaşı'nın ardından Fransa'da, muhafazakarlar Gaullist grupları destekledi ve milliyetçilik, gelenek, düzen ve Fransa'nın yeniden inşası üzerinde vurgu yaptı. Gaullistler, sosyal konularda farklı görüşlere sahipti. Muhafazakar grupların sayısı, istikrarsızlıkları ve yerel konularla özdeşleşme eğilimleri basit bir kategorizasyonu reddeder. İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana muhafazakarlık, Fransa'da önemli bir siyasi güç olmuştur. Olağandışı bir şekilde, savaş sonrası Fransız muhafazakarlığı, bir liderin kişiliği etrafında şekillenmiş olan Charles de Gaulle'e dayanmış ve geleneksel Fransız muhafazakarlığından ziyade Bonapartizm geleneğine dayanmıştır. Gaullizm, Fransa'da Cumhuriyetçiler (eski adıyla Halk Hareketi Birliği) çatısı altında devam etmektedir ve daha önce Nicolas Sarkozy tarafından yönetilmiştir, Fransa'da bir muhafazakar figür (bkz. Solculuk). "Muhafazakar" kelimesi, Fransa'da birçok insan için bir hakaret terimidir.

Birleşik Krallık
Tarihçi James Sack'a göre, İngiliz muhafazakarlar, aslen İrlandalı olan Edmund Burke'ü entelektüel babaları olarak görürler. Burke, Whig Partisi ile ilişkilendirilmiş olup sonradan Liberal Parti haline gelmiştir, ancak modern Muhafazakar Parti genellikle Tory partisinden türediği kabul edilir ve modern muhafazakar parti milletvekilleri hala sıkça Tory olarak anılır.

Burke'nin 1797'deki ölümünden kısa bir süre sonra, Whig partisi içinde bir dizi iç bölünme yaşandığından, muhafazakarlık yeniden ana akım bir siyasi güç olarak canlandı. Bu yeni nesil muhafazakarlar, politikalarını Burke'den ziyade öncüsü olan Bolingbroke Kontu'ndan (1678-1751) almışlardır. Bolingbroke, bir Jacobite ve geleneksel Tory olarak Burke'ün Whig politikalarına olan sempatisinden yoksundu; örneğin, Katolik özgürlüğü ve Amerikan bağımsızlığı gibi konularda Whig politikalarına karşıydı (Samuel Johnson'ın "Taxation No Tyranny" eseriyle ünlü bir şekilde eleştirmiştir). 19. yüzyılın ilk yarısında, birçok gazete, dergi ve yayın, din, siyaset ve uluslararası ilişkiler konularında sadık veya sağcı tutumları destekledi. Burke nadiren anılırdı, ancak William Pitt the Younger (1759–1806) belirgin bir kahraman haline geldi. En ünlü dergiler arasında Whig'lerin Edinburgh Review'una karşı bir denge unsuru olarak 1809'da kurulan The Quarterly Review ve daha da muhafazakar olan Blackwood's Edinburgh Magazine bulunmaktadır. Sack'e göre, The Quarterly Review, Katolik özgürlüğüne tarafsız yaklaşan ve Azınlık Protestanlığı'na hafif eleştirilerde bulunan dengeli bir Canning tarzı Tory politikasını destekledi; köleliğe karşı çıktı ve mevcut yoksulluk yasalarını destekledi; "saldırgan bir şekilde emperyalist"ti. İngiliz Kilisesi'nin yüksek kilise papazları ise Yahudi, Katolik, Jacobin, Metodist ve Unitaryen sözcülere karşı düşman olan Orthodox Churchman's Magazine'i okurlardı. Ultra Tory'leri temsil eden Blackwood's Edinburgh Magazine ise Katolik özgürlüğüne kesinlikle karşı çıktı, köleliği destekledi, ucuz para, merkantilizm, Navigation Act'ler ve Kutsal İttifak'ı savundu.

1820'lerden sonra muhafazakarlık, 1846'da serbest ticareti benimseyerek ve özellikle Disraeli döneminde demokrasiye bağlılık göstererek evrim geçirdi. Bu etkiyle muhafazakarlık, temelde toplumsal bir siyasi güç olarak önemli ölçüde güçlendi. Muhafazakarlık artık toprak sahibi aristokrasinin felsefi savunması olmaktan çıkmış, yenilenmiş bir şekilde düzenin, hem dünyevi hem de dini, genişleyen emperyalizmin, güçlenen monarşinin ve Whig'lerin ve liberallerin ceza odaklı vizyonuna karşı daha cömert bir refah devleti vizyonunu yeniden tanımlamıştı. Disraeli bile 1835'te Whig'leri ve utilitaristleri endüstri oligarşisine tutsak bir şekilde bağlı olmakla suçlarken, diğer Tory üyelerini İngiltere'nin tek "gerçekten demokratik partisi" ve tüm halkın çıkarlarına adanmış olarak nitelendirdi. Bununla birlikte, parti içinde varlıklı işadamlarının giderek artan sayısı ile aristokrasi ve kırsal soylu sınıfı arasında bir gerilim vardı. Aristokrasi, işadamlarının zenginliklerini bir asil unvanı ve kırsal bir malikane satın almak için kullanabileceklerini keşfettikçe güç kazandı.

Muhafazakarlar, orta sınıfın parlamentoda daha fazla temsiline izin verme girişimlerine karşı çıksalar da, seçim reformunun geri döndürülemeyeceğini kabul ettiler ve kilise ve devlet kurumlarını erozyona uğratmadığı sürece ileriye yönelik reformları desteklemeyi vadettiler. Bu yeni prensipler, tarihçilerin yeni Muhafazakar Parti'nin inançlarının temel açıklaması olarak kabul ettiği 1834 Tamworth Bildirgesi'nde sunuldu.

Bazı muhafazakarlar, geçmişte soyluların saygınlığını teşvik eden bir atmosferin hakim olduğu pastoral bir dünyanın kaybolmasını üzüntüyle karşıladı. Anglikan Kilisesi ve soyluluk, ticari zenginliğe karşı dengeleyici güçler olarak görülüyordu. Çalışma koşullarının ve şehir konutlarının iyileştirilmesi için yasal düzenlemelere yönelik çalışmalar yaptılar. Bu bakış açısı daha sonra Tory demokrasisi olarak adlandırıldı. Ancak, Burke'tan bu yana geleneksel aristokratik muhafazakarlık ile zengin iş dünyası arasında her zaman bir gerilim olmuştur.
1834 yılında Tory Başbakanı Robert Peel, ılımlı siyasi reformları destekleyeceğini taahhüt ettiği Tamworth Bildirisi'ni yayınladı. Bu, İngiliz muhafazakarlığının High Tory reaksiyonerlikten daha modern bir "koruma" temeline dayalı bir dönüşümünün başlangıcını işaret etti. Parti bu nedenle Conservative Party olarak adlandırılmaya başlandı ve günümüze kadar bu ismi korudu. Ancak, Peel aynı zamanda partide geleneksel Toryler (Derby Kontu ve Benjamin Disraeli tarafından temsil edilen) ile "Peelite" olarak adlandırılan kanadın (önce Peel liderliğinde, sonra Aberdeen Kontu tarafından yönlendirilen) ayrışmasının kökeni oldu. Ayrışma 1846 yılında serbest ticaret ile Derby'nin desteklediği korumacılık arasındaki sorun üzerine gerçekleşti. Partinin çoğunluğu Derby tarafını tutarken, üçte birlik bir grup ayrılarak sonunda Whigler ve radikallerle birleşerek Liberal Party'i oluşturdu. Ayrılığa rağmen, ana akım Conservative Party 1852 yılında serbest ticaret doktrinini kabul etti.

19. yüzyılın ikinci yarısında, Liberal Party siyasi ayrılıklarla karşı karşıya kaldı, özellikle de İrlanda'nın kendi kendine yönetim hakkı konusunda. Lider William Gladstone (kendisi bir eski Peelite), İrlanda'ya bir dereceye kadar özerklik vermeyi amaçladı, ancak partisinin sol ve sağ kanadındaki bazı unsurlar buna karşı çıktı. Bunlar Liberal Unionists olarak ayrıldı ve 1912'de onlarla birleşmeden önce Muhafazakârlarla koalisyon oluşturdu. Liberal Unionist etkisi, Muhafazakâr Partiyi sola doğru çekti ve 20. yüzyılın başında bir dizi ilerici reformu geçiren Muhafazakâr hükümetler ortaya çıktı. 19. yüzyılın sonlarına gelindiğinde, Liberal Party'nin geleneksel iş destekçileri Muhafazakârlara katılarak onları iş ve ticaret partisi haline getirdi.

Birinci Dünya Savaşı öncesi dönemde Liberal Parti'nin egemen olduğu bir süreçten sonra, Muhafazakârlar hükümette giderek daha etkili olmaya başladı ve 1922'de kabinedeki tam kontrolü yeniden ele geçirdi. İkinci Dünya Savaşı öncesi dönemde, Muhafazakârlık İngiltere'de ana ideoloji olarak öne çıktı ve Liberal Parti, solun kontrolü için İşçi Partisi ile yarıştı. İkinci Dünya Savaşı sonrasında, Clement Attlee liderliğindeki ilk İşçi hükümeti (1945-1951), endüstrinin kamulaştırılması ve sosyal refahın teşviki gibi bir dizi politikaya girişti. Muhafazakârlar genellikle bu politikaları 1980'lere kadar kabul etti.

1980'lerde Margaret Thatcher liderliğindeki Muhafazakâr hükümet, neoliberal ekonomi politikaları doğrultusunda İşçi Partisi'nin birçok sosyal programını ekarte etti, Birleşik Krallık ekonomisinin büyük bir kısmını özelleştirdi ve devlete ait varlıkları sattı. Muhafazakâr Parti ayrıca yumuşak bir Avrupa karşıtı politika benimsedi ve Federal Avrupa'ya karşı çıktı. 1993 yılında kurulan Birleşik Krallık Bağımsızlık Partisi (UKIP), Kuzey İrlanda'nın Ulster Birlik Partisi (UUP) ve 1971 yılında kurulan Demokratik Birlik Partisi (DUP) gibi diğer muhafazakâr siyasi partiler ortaya çıkmaya başladı, ancak henüz Westminster'de önemli bir etki yaratmadılar (2014 itibarıyla, DUP Kuzey İrlanda Meclisi'ndeki hükümet koalisyonunda en büyük siyasi parti olarak yer alırken, 2017-19 yılları arasında DUP, Muhafazakâr azınlık hükümetine güven ve tedarik anlaşması kapsamında destek sağladı).

İtalya

1945 yılına gelindiğinde Benito Mussolini'nin aşırı sağ İtalyan faşist hareketi itibarını yitirmişti. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, İtalya'da muhafazakâr partiler, merkezde yer alan Hristiyan Demokrasi (DC) partisi tarafından domine ediliyordu. 1948'deki solu ezmeyle elde ettiği ezici zaferiyle, merkez (ilerici ve muhafazakâr fraksiyonları da içeren) iktidardaydı ve Denis Mack Smith'in de dediği gibi, "ılımlı derecede muhafazakâr, din veya mülke dokunmayan her şeye oldukça hoşgörülü, fakat her şeyden önce Katolik ve bazen kiliseye yakın" bir yapıya sahipti. DC partisi 1994 yılında dağılana kadar siyaseti domine etti.

1994 yılında medya patronu ve girişimci Silvio Berlusconi, liberal muhafazakâr parti Forza Italia'yı (FI) kurdu. Berlusconi, 1994, 2001 ve 2008'de üç seçimi kazanarak Başbakan olarak neredeyse on yıl boyunca ülkeyi yönetti. Forza Italia, hükümetteyken sağcı bölgesel parti Lega Nord ile bir koalisyon oluşturdu. FI'nın yanı sıra, muhafazakâr fikirler şu anda Angelino Alfano liderliğindeki Yeni Merkez-Sağ partisi tarafından temsil edilmektedir. Berlusconi, Forza Italia'nın yeniden doğuşu olan yeni bir parti kurdu ve bu şekilde yeni bir muhafazakâr hareketin temellerini attı. Alfano Dışişleri Bakanı olarak görev yaptı. 2018 seçimlerinden sonra, Lega Nord ve Beş Yıldız Hareketi sağ popülist bir hükümet oluşturdu, ancak daha sonra başarısız oldu. 2022 İtalyan genel seçimleri sonrasında ise muhafazakâr siyasi güçler, yani Liga, Forza Italia ve FdI, yeniden yürütme gücüne döndü.

Türkiye

Türkiye'deki muhafazakârlık anlayışı dönem dönem farklı ideoloji ve görüşlerle birlikte de var olmuştur ve esas olarak sağcılık ile eş anlamlı olarak değerlendirilmektedir. Bu genel kanıyı eleştiren İdris Küçükömer gibi isimler ise Türkiye'de sağ olarak anılan çizginin aslında sol olarak isimlendirilmesi gerektiğini öne sürmektedir. Muhafazakârlığın birlikte yaşam alanı bulduğu görüşler ve ideolojiler arasında İslami demokrasi, İslamcılık ve milliyetçilik yer almaktadır. Bunun neticesinde muhafazakâr demokrasi gibi kavramlar ortaya çıkmıştır ve çeşitli muhafazakâr partiler bu etiketi benimsemiştir. Milliyetçilik, İslamcılık ve muhafazakârlığın iç içe geçtiği anlayış ise "Türk tipi muhafazakârlık" olarak ele alınmaktadır.

Türkiye'de özellikle Demokrat Parti ile başlayıp 1980 Askeri Darbesi sonrasında Anavatan Partisi ve Refah Partisi ile devam ettirilen ve Adalet ve Kalkınma Partisinin devamcısı olduğunu öne sürdüğü çizgi İslami muhafazakâr anlayışın siyaseten kendini yakın gördüğü tarihsel arka plandır. Türkiye'deki muhafazakâr anlayışın Kemalizm karşıtlığı üzerinden kendini tanımladığı da öne sürülmektedir. Yeni sağ politikaların kamu hizmeti anlayışını İngiltere'de Thatcherizm ile ABD'de ise Reaganizm ile doğrudan etkilediği bu süreç Türkiye'de de karşılık bulmuştur. Ülkede 12 Eylül 1980 askeri darbesinden sonra yapılan ilk genel seçimlerde Turgut Özal liderliğinde yeni kurulan Anavatan Partisi açık farkla tek başına iktidara geldi ve 1991 yılına kadar iktidarı kimse ile paylaşmadan görevde kaldı. Hem İstanbul hem de Anadolu sermayesinin desteğini alan hareketin lideri Özal, önemli değişimlere imza attı ve Türkiye'de uyguladığı yeni sağ politikalarla Özalcılık adı verilen yeni bir süreci başlattı.

Özal'ın da iktidarda olduğu 1980'li yıllar, tüm dünyada yeni sağ anlayışının egemen olmaya başladığı bir dönem olmuş ve Özal da bu süreçten etkilenmek ile beraber bizzat bu yeni dönemin politik öznesi haline gelmiştir. Thatcher'in, "Ben Özal politikalarının sonuna kadar savunucusuyum." demesi, Özal'ın karizmatik ve pragmatist kimliğine vurgu yapmak dışında onun liberal ve muhafazakâr siyaset anlayışının dış dünyada da takdir gördüğünü göstermesi açısından önemli bir açıklama olarak değerlendirilmektedir.

Yeni sağ anlayışından etkilenen Özal; kamunun küçültülmesi ve işletmeselleşmesi, yönetişim, âdem-i merkeziyet ve yerelleşme konularındaki talepleri dillendirmesi bağlamında statükonun açık hedefi olmayı göze almıştır. Bu çerçevede Özal ve partisi ANAP, Türk siyasal hayatında neo-liberalizm ve neo-muhafazakârlık sentezinin Özalcılık şekliyle Türkiye'deki mimarı olmuştur. Özalizm, neoliberal ve neomuhafazakâr unsurları birleştiren yeni sağ politikaların Türkiye'deki uygulamasını ifade etmektedir. Reaganizm ve Thatcherizm diye başkan isimleri ile anılan politikaları ve uygulamalarını anlatan görüşlerin Türkiye'deki ilk ifadesidir. Özal bu anlayışla, liberalizasyon politikaları doğrultusunda devletin ekonomide düzenleyici bir aktör olmaktan çok yol gösterici olması, devlet yerine bireyin müteşebbis olması gerektiğini savunmuştur. Bu düşüncelerini sağlık, eğitim, sosyal hizmetler ve sosyal sigorta alanlarında uyguladığı özelleştirme politikalarıyla hayata geçirmeye çalışmıştır.

Bunun yanı sıra Türkiye'deki muhafazakârlık anlayışının İslamcılık ve milliyetçilik ile fazla iç içe geçmiş olmasından dolayı bağımsız bir görüş olamadığı da söylenebilir. Türkiye'deki muhafazakâr liderlerin giderek otoriter bir anlayışa savrulduğu öne sürülmektedir. Türkiye'deki muhafazakârların tartıştığı ve savunduğu konular arasında ahlaki ve toplumsal yapının gidişatı, kültürel mirasın korunması, geleneğin ihyası, Batı merkezli anlayışların reddi veya nasıl topluma adapte edileceği sorgulaması, İslam'ın Türkiye toplumundaki yeri ve önemi, Osmanlı kültürü ve mirasına bakış ile Kemalist dönemin yanlışlarının düzeltilmesi gibi konular yer almaktadır.

Millî Görüş hareketinden ayrıldığını ve Millî Görüş kimliğini terk ettiğini açıklayan Ak Parti'nin kurucuları kendilerine yeni kimlik olarak "muhafazakâr demokrat" tanımını benimsedi. İlk olarak 2002 Türkiye genel seçimleri öncesinde Ak Parti çizgisini muhafazakâr demokrat olarak açıklayarak seçimlere girdi. Muhafazakâr demokrasi tanımı, Millî Görüş'ün çizgisinden farklı olarak Batı ile daha uyumlu ve iyi geçinen, liberal ekonomik değerleri benimseyen, içine kapanmayan ve daha çok dış dünyaya açılan, din dayatması yapmayan ama kendi içinde muhafazakâr çizgisini sürdüren, toplumun farklı hayat şekillere karşı daha hoşgörülü bir yaklaşımı ifade ediyordu. Ekonomik yaklaşım olarak eskiye kıyasla farklardan birisi; Millî Görüş, faize dini ve sosyal gerekçelerle karşı çıkarken, muhafazakâr demokrat çizgi ise faizi bir Dünya gerçeği olarak ele aldı.

Günümüz

Eski İslamcı hareketlerden bir modernist kırılma partisi olarak kurulması, Adalet ve Kalkınma Partisi'nin muhafazakâr demokrat ideolojisini İslami demokrasinin ılımlılığını ve daha laik ve demokratik değerleri desteklemesi olarak tarif edilmiştir. Adalet ve Kalkınma Partisi'nin seçim başarıları ve Yeni Osmanlıcı dış politikası ile Türkiye'nin bölgesel etkisini genişletmeyi hedefleme çalışmaları partinin muhafazakâr demokrat ideallerinin Fas'ta Adalet ve Kalkınma Partisi ve Tunus'ta Nahda Hareketi gibi diğer ülkelere de yansımasına yol açmıştır. Bunun yanında Erdoğanizm, muhafazakâr demokrasinin kişiselleştirilmiş bir versiyonu olarak, temel idealleri arasında öncelikle seçimsel onaya dayanan, daha az olarak ise güçler ayrılığı ve kurumsal denge ve denetim ilkelerine dayanan güçlü bir merkezi liderliğe, dinin ilham kaynağı olduğuna dair bir anlayışa sahiptir. Eleştirmenler, Erdoğan'ın siyasi bakış açısını sıklıkla otoriter veya seçimle iş başına gelen bir otoriterlik olarak nitelendirmektedirler. Erdoğanizm'in seçim odaklı bakış açısı, Macaristan Başbakanı Viktor Orbán gibi yabancı liderler tarafından sıklıkla illiberal demokrasi olarak tanımlanmıştır. 'Erdoğanizm' terimi, ilk olarak Erdoğan'ın 2011 genel seçim zaferinden kısa bir süre sonra ortaya çıktı ve genellikle AK Parti'nin muhafazakâr demokratik ideallerinin Erdoğan'ın demagoji ve kişilik kültüyle birleştiği şekliyde tanımlandı. Terimin kullanımı, Erdoğan'ın küresel sahnede daha fazla tanınmasına paralel olarak artmıştır, bunun başlıca nedeni Neo-Osmanlıcılığa dayanan proaktif dış politika ideallerine dayanan Erdoğanizm'in kapsadığı bir temel faktördür.

Geniş anlamda "muhafazakâr demokrasi" terimi demokrasi ile İslam'ın uyumluluğunu ve hükûmet içinde bir Batı odaklı dış politika, neoliberal ekonomi ve laikliği vurgulamaktadır.

Ahmet Davutoğlu, 24 Haziran 2018'de yapılan genel seçimlerde milletvekili adaylığı için başvuru yapmadı. 2019 Türkiye yerel seçimleri sonrasında partisine yönelik eleştirilerde bulundu ve 9 Eylül 2019 tarihinde Adalet ve Kalkınma Partisi üyeliğinden istifa etti. 12 Aralık 2019 tarihinde Ahmet Davutoğlu liderliğinde Gelecek Partisi kuruldu. 19 Aralık 2019'da Kurucular Kurulu ilk toplantısını gerçekleştirdi. Toplantıda Ahmet Davutoğlu oy birliğiyle genel başkan seçildi. Ali Babacan, 8 Temmuz 2019 itibarıyla 18 yıllık Adalet ve Kalkınma Partisi üyeliğini sonlandırdığını açıkladı. 10 Eylül 2019 tarihinde Ali Babacan, verdiği röportajında ilk defa bir parti kuracağına dair ortaya çıkan haberleri kamuoyuna doğrulayarak yıl sonuna yeni partinin tüzel kişiliğini oluşturmayı amaçladıklarını açıkladı. Demokrasi ve Atılım Partisi, 13 yıl Türkiye Cumhuriyeti dışişleri ve ekonomi bakanlığı yapmış olan Ali Babacan liderliğinde 9 Mart 2020 tarihinde kuruldu. Partinin kurucuları arasında ayrıca, uzun yıllar Erdoğan kabinelerinde görev yapan eski Adalet Bakanı Sadullah Ergin, eski Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanı Nihat Ergün, eski Devlet Bakanı Selma Aliye Kavaf ve Adalet ve Kalkınma Partisinden eski Balıkesir Büyükşehir Belediye Başkanı Ahmet Edip Uğur da yer aldı.

2006 yılında kendisini "muhafazakâr değil" olarak tanımlayanların oranı %12,6 iken bu oran 2012'de %8,6'ya gerilemiştir. Son araştırmalarda kendisini muhafazakâr olarak tanımlayanların oranının ise 2013'te %39,2 iken 2015 yılında %20,7'ye gerilediğini göstermektedir.  Adalet ve Kalkınma Partisi, Anavatan Partisi, Büyük Birlik Partisi, Demokrat Parti, Demokrasi ve Atılım Partisi, Doğru Yol Partisi, Fazilet Partisi, Gelecek Partisi, Islahatçı Demokrasi Partisi, Millî Nizam Partisi, Millî Selamet Partisi, Refah Partisi, Saadet Partisi Türkiye tarihindeki muhafazakâr partiler olarak tanımlanmaktadır.

Psikoloji

Dürüstlük
Birkaç araştırma tarafından bulunan Büyük Beş Kişilik Modeli, siyasi psikoloji alanında kullanılmaktadır. Bilinçlilik (çalışkanlık ve dikkatli olma niteliği) puanı yüksek olan bireylerin daha yüksek bir olasılıkla sağcı siyasi kimliklere sahip olduğu bulunmuştur. Spektrumun karşı ucunda ise Deneysel Açıklığa yüksek puan verenler arasında sol eğilimli bir ideoloji arasında güçlü bir ilişki tespit edilmiştir.

Kişilik psikolojisi araştırmaları, muhafazakarlığın düzenlilikle pozitif, yeni deneyimlere açıklıkla ise negatif ilişkili olduğunu göstermektedir. 2021 yılında yapılan bir araştırma, düzenliliğin iş performansıyla pozitif ilişkili olduğu için muhafazakar hizmet çalışanlarının, liberal olanlara göre daha yüksek değerlendirmeler, değerlendirmeler ve bahşişler aldığını bulmuştur.

Otoriterlik
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, psikologlar sol ve sağ arasındaki ideolojik farklılıkları açıklayan farklı motivasyonlar ve eğilimler üzerine araştırmalar yaptı. Erken dönem çalışmalar muhafazakarlar üzerinde yoğunlaşırken, Theodor W. Adorno'nun F-skala kişilik testine dayanan The Authoritarian Personality (1950) adlı çalışmasıyla başladı. Bu kitap teorik ve metodolojik açıdan yoğun eleştirilere maruz kalmış olsa da, bazı bulguları daha sonraki deneysel araştırmalar tarafından doğrulanmıştır.

Psikolog Bob Altemeyer'e göre, politik olarak muhafazakar olan bireyler genellikle RWA ölçeğinde sağ otoriterlikte yüksek puan alırlar. Bu bulgu Adorno tarafından da tekrarlanmıştır. İsrail'deki İsrailli ve Filistinli öğrenciler üzerinde yapılan bir çalışmada, sağ parti destekçilerinin RWA puanlarının sol parti destekçilerininkinden önemli ölçüde daha yüksek olduğu bulunmuştur. Ancak H. Michael Crowson ve meslektaşlarının 2005 yılında yaptığı bir çalışma, RWA ile diğer muhafazakar pozisyonlar arasında orta düzeyde bir fark olduğunu belirterek, "sonuçlarımız muhafazakarlığın RWA ile eşanlamlı olmadığını gösterdi" demiştir.

Belirsizlik toleransı-hoşgörüsüzlük
İngiliz psikolog Glenn Wilson, 1973 yılında, muhafazakar inançların temelinde yatan genel bir faktörün "belirsizlikten korku" olduğunu kanıtlayan etkili bir kitap yayımladı. Jost, Glaser, Kruglanski ve Sulloway tarafından 2003 yılında yapılan bir araştırma literatürünün meta-analizi, belirsizlik hoşgörüsüzlüğü ve bilişsel kapanış ihtiyacı gibi birçok faktörün, bireyin politik muhafazakarlığı derecesine ve karar vermedeki tezahürlerine katkıda bulunduğunu bulmuştur. Kathleen Maclay tarafından yapılan bir çalışma, bu özelliklerin "kişisel bağlılık ve kararlı sadakat gibi genel olarak değer verilen özelliklerle ilişkili olabileceğini" belirtmiştir. Araştırma ayrıca, çoğu insanın değişime dirençli olduğunu, liberallerin ise daha hoşgörülü olduğunu göstermektedir.

Sosyal baskınlık yönelimi
Psikolog Felicia Pratto ve meslektaşları, yüksek bir sosyal baskınlık yöneliminin (SDO) muhafazakar siyasi görüşlerle ve eşitliği teşvik etmek için sosyal mühendislik karşıtlığıyla güçlü bir şekilde ilişkili olduğunu destekleyen kanıtlar bulmuşlardır. Pratto ve meslektaşları ayrıca yüksek SDO puanlarının önyargı ölçüleriyle yüksek düzeyde ilişkili olduğunu bulmuşlardır.

Ancak David J. Schneider, üç faktör arasındaki ilişkilerin daha karmaşık olduğunu savunarak, "SDO kontrolü yapıldığında, önyargı ile politik muhafazakarlık arasındaki korelasyon neredeyse sıfıra indirgenir, bu da muhafazakarlık-önyargı bağlantısının SDO tarafından oluşturulduğunu göstermektedir" şeklinde yazmıştır. Muhafazakar siyasi teorisyen Kenneth Minogue, Pratto'nun çalışmasını eleştirmiştir, şöyle söylemiştir:1996 yılında yapılan bir araştırma, ırkçılık ile muhafazakârlık arasındaki ilişkinin daha eğitimli bireyler arasında daha güçlü olduğunu bulmuştur, ancak "siyahilere yönelik olumsuz duygu, herhangi bir eğitim veya entelektüel düzeyde politik muhafazakârlıkla hemen hemen hiç ilişkili değildir" şeklinde bir bulguya da ulaşılmıştır. Ayrıca, ırkçılık ve muhafazakârlık arasındaki ilişkinin tamamen sosyal hakimiyet yönelimi ile karşılıklı ilişkileriyle açıklanabileceği ortaya konmuştur.

Mutluluk
Arthur C. Brooks'ın 2008 tarihli "Gross National Happiness" adlı kitabında, muhafazakârların sosyal liberallere göre yaklaşık olarak iki kat daha mutlu olduğu bulgusunu sunmaktadır. 2008 tarihli bir çalışma, muhafazakârların toplumdaki eşitsizliklere kayıtsız kalmaları ve mevcut durumu meşrulaştırma eğilimleri nedeniyle liberallerden daha mutlu olduklarını öne sürmüştür. Ancak, 2012 tarihli bir çalışma bu sonucu çürütmüş ve muhafazakârların daha yüksek kişisel etki (örneğin, kişisel kontrol, sorumluluk), daha olumlu bir bakış açısı (örneğin, iyimserlik, özsaygı) ve daha üstün ahlaki inançlar (örneğin, daha yüksek dindarlık, daha yüksek ahlaki netlik) ifade ettiklerini göstermiştir.

Yararlı yazılar
 Muhafazakârlık Nedir? - Bekir Berat Özipek, Star Gazetesi Yazarı, Liberal Düşünce Topluluğu Üyesi

Kaynakça

Toplumsal teoriler

Muhafazakârlık


Songs of a Circling Spirit is an album by Canadian musician Tom Cochrane released in 1997 (see 1997 in music). The album contains newly recorded acoustic versions of selected songs written by Cochrane, and previously recorded either by Cochrane or Red Rider.

Track listing

Personnel
 Tom Cochrane - guitar, vocals, mixing
 Gregor Beresford - drums, djembe
 Bill Bell	   - guitar, mandolin, background vocals
 Tara Maclean - background vocals
 John Webster  - mixing
 Bob Ludwig	   - mastering
 Ed Krautner	   - engineering and mixing
 John Rummen	   - art direction and design
 Crystal Heald	   - design
 Andrew MacNaughtan - photography
 Justin Zivojinovich - photography

References

1997 compilation albums
Tom Cochrane albums
Capitol Records compilation albums

Songs of a Circling Spirit


Die Präsidentschaftswahlen in Serbien 2012 fanden parallel zu den serbischen Parlamentswahlen am 6. Mai 2012 statt.

Nachdem der amtierende Präsident Serbiens, Boris Tadić, am 5. April 2012 offiziell seinen Rücktritt erklärt hatte, wurden vorgezogene Neuwahlen für die serbische Präsidentschaft nötig. Diese wurden auf den gleichen Termin wie die Parlamentswahlen gelegt. Zur Wahl standen 12 Kandidaten.

Amtsinhaber Tadić (DS) lag im ersten Wahlgang mit 25,33 % etwa 13.000 Stimmen vor seinem Herausforderer Tomislav Nikolić (SNS), der 24,99 % der Stimmen erzielte. Drittstärkster Bewerber wurde Innenminister Ivica Dačić (SPS) mit 14,24 %. Die Wahlbeteiligung lag bei 57,8 %.

In der Stichwahl am 20. Mai konnte sich Nikolić überraschend mit 49,54 % der Stimmen gegen Tadić mit 47,31 % durchsetzen. Tadić räumte seine Niederlage ein. Die Wahlbeteiligung in der Stichwahl lag nur noch bei 46,3 %, was dem Wahlsieg von Nikolić wahrscheinlich zugutekam.

Ergebnis

Weblinks

 Wahlkommission Serbiens (englisch)

Einzelnachweise

2012
Serbien

Präsidentschaftswahl in Serbien 2012


La section féminine du Birkirkara Football Club est un club maltais féminin de football basé à Birkirkara, fondé en 1995.

Histoire

Le club est la première équipe maltaise à faire son apparition sur la scène européenne, lors de la coupe d'Europe 2007-2008, faisant de Malte la  à participer à la compétition. Ruth Steer Chatham marque pour le Birkirkara FC le premier but d'un club maltais dans l'histoire de la compétition face aux Slovènes de ŽNK Krka. Après un premier match nul (2-2) en 2018-2019 face aux Cardiff Mets, Birkirkara décroche la première victoire maltaise de l'histoire de la compétition en 2022-2023 face au Glentoran WFC (2-1).

Palmarès

Joueuses notables

  Loza Abera
  Esther Anu

Notes et références

Liens externes

Club de football à Malte
Club de football fondé en 1995

Birkirkara Football Club (féminines)


Las elecciones federales de México de 1945-1946 se llevaron a cabo el domingo 7 de julio de 1946, y en ellas fueron elegidos a nivel federal:

Presidente de la República. Jefe de Estado y de Gobierno electo para un periodo de seis años no reelegibles en ningún caso, y que comenzó su gobierno el 1 de diciembre de 1946. El candidato electo fue Miguel Alemán Valdés.
 Senadores de la República. Miembros de la cámara alta del Congreso de la Unión, dos por cada estado de la federación y por el Distrito Federal, electos de manera directa.
 Diputados Federales. Miembros de la cámara baja del Congreso de la Unión, elegidos de manera directa por cada distrito.

Antecedentes
Con el establecimiento de la Ley Electoral Federal de 1946, se registraron tres partidos políticos: el Partido Acción Nacional (PAN), el Partido Democrático Mexicano (PDM) y el Partido Revolucionario Institucional (PRI) (sucesor del Partido de la Revolución Mexicana).

En ese mismo año, el presidente Manuel Ávila Camacho llevó a cabo una reestructuración del partido oficial con la eliminación del sector militar, procuró mayor disciplina del obrero y fortaleció el popular, para con ello establecer un mejor control de los diferentes grupos que conformaban el partido y así evitar divisiones internas antes de la jornada electoral como había sucedido con el almazanismo en las elecciones federales de 1940.

Asimismo, el PRI afrontaba un cambio generacional, producto del envejecimiento de los militantes formados en la lucha revolucionaria. Esto obligó a ceder lugares de poder a civiles con educación universitaria.

Designación del candidato presidencial del PRI
En el PRM, Miguel Alemán Valdés y Maximino Ávila Camacho se disputaban la candidatura presidencial. Maximino tenía una larga trayectoria en la política y ejercía un poder desmedido en Puebla, su estado natal. Pero encarnaba a lo peor de la clase política mexicana, la hizo más perversa y corrupta; se le responsabilizaba por la muerte o la desventura de más de uno de sus adversarios.

Mientras que Miguel Alemán, secretario de Gobernación, había acaparado fuerzas entre los diferentes actores políticos y sociales. Tenía de su lado a quienes buscaban la paz y la estabilidad que permitiera el desarrollo y la inversión en un país donde todo estaba por hacerse.

A principios de 1945, Maximino murió. Su muerte siempre ha quedado entre sospechas, difundiéndose el rumor de que habría sido envenenado durante un banquete en Atlixco al que fue invitado por la Confederación Regional Obrera Mexicana (CROM).

Campaña
El coordinador de la campaña de Alemán Valdés fue Ramón Beteta Quintana, quien sería el futuro secretario de Hacienda en el sexenio alemanista.

El PAN acordó postular a Luis Cabrera Lobato como candidato a la Presidencia, pero este declinó la postulación. Algunos miembros del partido apoyaron la candidatura de Ezequiel Padilla Peñaloza, quien fue postulado por el PDM.

Resultados electorales

Elección Legislativa

Véase también
 Elecciones federales de México

1946
1946

Elecciones federales de México de 1946