بدأ التعليم في الهند بتدريس العناصر التقليدية مثل الديانات الهندية والرياضيات الهندية وعلم المنطق في العصور الهندوسية والبوذية المبكرة من خلال مراكز التعليم مثل تاكسيلا ونالاندا قبل ظهور التاريخ.أصبح التعليم الإسلامي متأصلWا في العصور الوسطى مع إنشاء الإمبراطوريات الإسلامية في الهند، وبعد ذلك انتشرت الثقافة الغربية مع مجيء الأوروبيين واستعمارهم للهند. وكانت سلسلة من التدابير المستمرة طوال النصف الأول من القرن العشرين وضعت في نهاية المطاف أساسًا للتعليم في جمهورية الهند.

بداية التاريخ

بدايات التعليم في الهند كانت تحت إشراف الغورو (زعيم القبيلة)والتعليم هو ممنوح على أساس الانتماء الطبقي والواجبات ذات الصلة الملقاة على عاتق الشخص بوصفه عضوا في طائفة معينة. فقد تعلم البراهمانيين حول الكتاب المقدس والدين في حين أن أبناء طائفة الكشاتريا تلقوا تعليمهم في مختلف جوانب الحرب.وأبناء طائفة الفايشيا تعلموا التجارة ودورات أخرى محددة. في حين أن أبناء طائفة شودراس (أدنى الطبقات) منعوا من التعليم المهني إلى حد كبير. ان حلقات التعليم الأولى في الهند غالبا ما كانت منعزلة عن التجمعات السكانية الرئيسية. وكان من المتوقع أن يتبع الطلاب مبادئ رهبانية توجيهية صارمة كان يضعها الغورو ويجب عليهم البقاء بعيدا عن المدن. ولكن مع ازدياد عدد السكان في إطار مراكز إمبراطورية غوبتاأصبحت مراكز التعليم في الهند شائعة وملحوظة بشكل متزايد بشكل في المناطق الحضرية والمدن مثل فاراناسي ومركز بوذي في نالاندا.

التعليم في الهند في شكله التقليدي كان يرتبط ارتباطا وثيقا بالدين.من بين المدارس العقائدية كانت مدارس جاين والمدارس البوذية.كان تعليم البوذيين الهيترودكس أكثر شمولا ومنفصل عن قواعد الرهبانية البوذية في التعليم فقد كان هناك مراكز تعليم متقدمة مثل تاكسيلا ونالاندا حيث كانت تعلم النحو والطب والفلسفة والمنطق والميتافيزيقيا والفنون والحرف اليدوية وما إلى ذلك. أولى المؤسسات العلمانية في التعليم العالي مثل تاكسيلا ونالاندا ظلت تعمل جيدا حتى بداية التاريخ والتحق بها طلاب من الصين وآسيا الوسطى.

حول موضوع التعليم كتب جوزيف برابهو ما يلي: "وخارج الإطار الديني فقد كان الملوك والامراء يتثقفون في الفنون والعلوم المتصلة بالحكومة والسياسة (danda-nıti) والاقتصاد (vartta) والفلسفة (anvıkski) والتقاليد التاريخية (itihasa). ومن مصدر موثوق فقد كان غالبا ما يقارن كاوتلياز ارذاشسترا بكتاب الأمير لنيكولا مكيافيلي لنظرته الدنيوية ونصب المكائد السياسية. يرجع تاريخ الرجفيدا إلى 1500 سنة قبل الميلاد ويذكر الشعراء قصيدة البراشمافيندس جيدا وتحديدا لوبامودرا وغوشة. النساء قبل 800 من الميلاد مثل غارغي ومايتريي تم اعتبارهن كرائدات في العلوم الدينية.كانت مايا والدة بوذا التاريخية الملكة المتعلمة بينما غيرها من النساء في الهند يساهمن في كتابة هذا البالية الكنسي. وعلى الرغم من أن 154 ممن اخرجوا أدب سانجام هن من النساء. إلا أن التعليم والمجتمع في ذلك العصر كان يهيمن عليه الذكور المتعلمين.

أوائل التاريخ - العصور الوسطى

العلماء الصينيون مثل كسوان زانغ ويي جينغ قد وصلوا إلى المؤسسات التعليمية الهندية لدراسة النصوص البوذية. لاحظ يي جينغ بالإضافة إلى ذلك وصول 56 باحثا من الصين واليابان وكوريا. ومع ذلك فإن المؤسسات التعلمية البوذية صارت شيئا فشيئا وسيلة لإعطاء انبعاث التقليد البراهانزمي خلال تلك الحقبة. سافر علماء من الهند أيضا إلى الصين لترجمة النصوص البوذية. خلال القرن العاشر سافر راهب اسمه دارمادفيا من نالاندا إلى الصين وترجم عددا من النصوص الهندية هناك. وهناك مركز آخر في فكراميشيلا حافظ على علاقات وثيقة مع التبت. المعلم البوذي اتيسا كان الراهب الأكبر في فكراميشيلا قبل رحلته إلى التبت.

من أمثلة الرعاية الملكية تشييد المباني خلال حكم سلالة راستراكوتا في 945 م.رتبت المؤسسات لمساكن متعددة للمتعلمين كما أن الدولة أيضا عملت على رعاية التعليم والترتيبات للطلاب والباحثين.ترتيبات مماثلة قدمتها سلالة تشولا في 1024 م، والتي وفرت الدعم الحكومي للطلاب الذين يتم اختيارهم في المؤسسات التعليمية.من المدارس الكنيسة في الفترة بين القرن الثاني عشر والثالث عشر كانت مدرسة ناتاراجا الواقعة في تشيدامبارام وكان يعمل بها 20 امين مكتبة، من بينهم 8 من ناسخي المخطوطات و 2 كانوا يعملون من أجل التحقق من المخطوطات المنسوخة. بقية الموظفين وكلت اليهم واجبات أخرى بما في ذلك الحفاظ على المواد المرجعية وصيانتها.

منشأة أخرى خلال هذه الفترة هو معهد اداندابورا الذي أنشئ خلال القرن الثامن تحت رعاية أسرة بالا. وطورت هذه المؤسسة العلاقات مع التبت وأصبحت مركزا للالتانترا البوذية.خلال القرنين العاشر والحادي عشر وصل عدد الرهبان إلى ألف أي ما يعادل قوة الرهبان في ماهابودي المقدسة. بحلول موعد وصول الداعية الإسلامي البيروني للهند كن لدى الهنود نظام راسخ للعلوم والتكنولوجيا بالفعل. وفي القرن الثاني عشر عطلت الغزوات من الحدود الشمالية على الهند نظم التعليم التقليدية لأن الجيوش الأجنبية داهمت المعاهد التعليمية وغيرها من المنشآت.

أواخر العصور الوسطى وبدايات العصر الحديث

مع ظهور الإسلام في الهند صارت الأساليب 2 التقليدية في التعليم على نحو متزايد تحت النفوذ الإسلامي.قبل الحكام المغول مثل قطب الدين أيبك مسعود والحكام المسلمين بدأت المؤسسات الأخرى التي تم الكشف عنها المعرفة الدينية.العلماء مثل نظام الدين عوليا ومعين الدين تشيشت أصبحوا مربين وأنشأوا الأديرة الإسلامية. طلاب من بخارى وأفغانستان زاروا الهند لدراسة العلوم الإنسانية والعلوم الطبيعة.

المؤسسة الإسلامية للتعليم في الهند شملت المدارس الدينية التقليدية والمكتبات التي تدرس قواعد اللغة، والفلسفة، والرياضيات، والقانون تأثرت بالتقاليد اليونانية التي ورثها الفرس والعرب قبل أنتشار الإسلام من هذه المناطق في الهند. ومن سمات التعليم الإسلامي التقليدي كان تركيزها على العلاقة بين العلوم والإنسانيات.بين مراكز التعليم في الهند خلال القرن الثامن عشر في دلهي كانت المدرسة الرحيمية تحت إشراف شاه ولي الله أحد المعلمين الذين يفضلون اتباع نهج يوازن بين الكتب الإسلامية والعلوم. وبطبيعة الحال كانت المدرسة الرحيمية تقوم بتدريس كتابين في العلوم النحوية وكتاب في الفلسفة وكتابين في المنطق وكتابين في الفلك والرياضيات وخمسة كتب في التصوف. مركز آخر للبروز نشأت في (لكناو) تحت اشراف الملا نظام الدين السهلاوي الذي تلقى تعليمه في (محل فرنجي) والذي اعتمد نظام اسماه (درس نظامي) حيث يجمع بين الدراسات التقليدية والحديثة مع التركيز على وضع المنطق.

نظام التعليم في ظل سيادة (أكبر) اعتمد نهجا شاملا مع العاهل بمحاباة دورات إضافية تتألف من الطب، والزراعة، والجغرافيا، وحتى من النصوص من اللغات والأديان الأخرى، مثل عمل البتنجلي في السنسكريتية.فالعلم التقليدي في هذه الفترة كان متأثرا بأفكار أرسطو وبسكرى وابن سينا. هذا النهج الشمولي لم يكن غير شائع في الهند المغولية.وأكثر تحفظا كان العاهل أورنكزيب أيضا يفضل تدريس المواد التي يمكن تطبيقها في الإدارة.اعتمد المغول في الواقع نهجا ليبراليا للعلوم كما أن الاتصال مع فارس زادت العلاقة أكثر مع المدرسة العثمانية للتعليم المنغولي التي جاءت لتكون تدريجيا الاستعاضة عن المدرسة الأكثر استرخاء (المغولية).

القرون الوسطى شهدت أيضا ارتفاع رسوم التعليم الخاص في الهند.وكان المعلم شخصا مهنيا يمكنه كسب لقمة العيش المناسبة عن طريق أداء المهام، مثل خلق التقاويم أو توليد تقديرات الإيرادات للاغنياء.وهناك اتجاه آخر في هذا العصر هو التنقل بين المهن، ومن أمثلته القائم خان، وهو الأمير الشهير لبراعته في صياغة الاحذية الجلدية ومدافع تزوير.

عصر الاستعمار، الاستقلال

خلال القرنين التاسع عشر والعشرين سقطت معظم الولايات الأميرية الهندية تحت الحكم البريطاني.لم يتخذ الحكم البريطاني خلال القرن التاسع عشر تدابير كافية للمساعدة في تطوير العلم والتكنولوجيا في الهند وركز بدلا من ذلك على المزيد من الفنون والعلوم الإنسانية.حتى 1899 فقط قدمت شهادة منفصلة في العلوم في جامعة بومباي. وفي عام 1899 أصبحت جامعة كلكتا تقدم برامج البكالوريوس والماجستير.

ولكن بحلول أواخر القرن التاسع عشر كانت الهند قد تخلفت في مجال العلوم والتكنولوجيا وبرامج التعليم ذات الصلة. ومع ذلك، فإن النبلاء والارستقراطيين في الهند تابعوا إلى حد كبير تشجيع تطوير العلوم والتعليم التقني، سواء التقليدية أوالغربية.

في حين أن بعض المواضيع ذات الصلة بالعلوم التطبيقية لم يكن مسموحا بها في المناهج الدراسية الحكومية في اواسط القرن التاسع عشر كما أن مؤسسات القطاع الخاص تتمكن أيضا من اتباع الدورات العلمية بسبب نقص الأموال اللازمة لإنشاء مختبرات والتجهيزات. كما كانت رسوم التعليم العلمي في ظل الحكم البريطاني عالية أيضا. وكان الرواتب التي يحصل على الشخض في الإدارة الاستعمارية ضعيفة مما جعل من فكرة تحقيق التعليم العالي قاتمة لأنه لم يسمح للسكان المحليين لم بتولي مناصب عالية في ظل الإدارة الاستعمارية. حتى المواطنين الذين تمكنوا من بلوغ التعليم العالي واجهوا قضايا التمييز من حيث الأجور والامتيازات.

حجة واحدة للكتيبة البريطانية نحو دراسة العلوم في الهند هو ان انكلترا كانت تتفوق تدريجيا في العلوم والتكنولوجيا عن أوروبا وألمانيا والولايات المتحدة حتى احتمالات الحكم البريطاني في اعتماد سياسة طبقة العلوم العالمية العالم لحكم مستعمراتها انخفضت بشكل متزايد.ومع ذلك لاحظ ديباك كومار بدوره ان السياسة البريطانية تحولت للتعليم المهني خلال العقد السابع من القرن التاسع عشر وقدرة المبادرات الفرنسية على رفع مستوى الوعي حول العلوم والتكنولوجيا في المستعمرات الفرنسية. قام البريطانيون أنفسهم بمبادرات العلوم في كندا وجنوب أفريقيا.كان لتزايد الوعي بضرورة التعليم التقني في الهند الدور المهم بإنشاء مؤسسات مثل المعهد الهندي للعلوم التي أنشأها محسن جامشيتي تاتا في عام 1909.حتى العام 1930 كان لدى الهند ما مجموعه 10 مؤسسات تقدم دورات في الهندسة. ولكن مع مجيء الحرب العالمية الثانية في عام 1939 «حرب التخطيط وتدريب الفنيين» تحت إرنست بيفن تبع ذلك إرساء أسس التعليم التقني الحديث في الهند.في وقت لاحق بدأ التخطيط لتطوير التعليم العلمي تحت اردشير دلال في عام 1944.

افتتحت مدراس كلية الطب في عام 1875 وعملت على توفير التعليم الطبي للنساء حتى يتمكن من معالجة السكان من الإناث الذين عادة ما يتهربن من العلاجات الطبية تحت المهنيين من الذكور المؤهلين. مفهوم من النساء المتعلمات في صفوف المهنيين الطبيين اكتسبت شعبية خلال أواخر القرن التاسع عشر وبحلول عام 1894تم تأسيس في لودهيانافي ولاية البنجاب «كلية المرأة المسيحية للطب» وهي كلية طبية خاصة للنساء.

وخلال ثلاثينيات القرن الماضي وطد إنشاء مدارس الإرساليات اسس التعليم البريطاني في الهند. سياسات جديدة في عام 1835 أدت إلى استخدام اللغة الإنجليزية كوسيلة للتعليم والعلوم الغربية.كتب فريتز بلاكويل ما يلي: 'ومع إنشاء خمس جامعات في المدن الكبرى في منتصف القرن، وزيادة الوعي في المدارس الابتدائية والثانوية، أدى إلى ازدياد الوعي السياسي. وكان التجاوب مع المنهج الغربي رائعا فعلى سبيل المثال كانت جامعة كلكتا في عام 1900 في حسبما ورد أكبر جامعة في العالم مع أكثر من ثمانية آلاف طالب وطالبة. كذلك فإن عددا من الهنود، بما في ذلك غاندي ونهرو انتسبو إلى الجامعات في انكلترا.

انظر أيضا

 ابتكار هندي

مراجع

 أرنولد، ديفيد (2004)، نيو كامبردج تاريخ الهند: العلوم والتكنولوجيا والطب في الهند المستعمرة، مطبعة جامعة كامبريدج، 0521563194.
 بلاكويل، فريتز (2004) الهند: كتيب الدراسات العالمية، أي بي سي - كليو 1576073483.
 كومار، ديباك (2003)، «الهند»، تاريخ العلوم في جامعة كامبردج، في القرن الثامن عشر للعلوم الذي حرره روي بورتر، ص. 669-687، مطبعة جامعة كامبريدج، 0521572436.
 كومار، ديباك (1984)، «العلوم في التعليم العالي: دراسة في الهند فيكتوريا»، ' مجلة تاريخ العلوم الهندية: 253-260، هندي أكاديمية الوطنية للعلوم.
 برابهو، جوزيف (2006)، «المؤسسات التعليمية والفلسفات، التقليدية والحديثة»، موسوعة من الهند (المجلد 2) الذي حرره ستانلي ولبرت، صص. 23-28، طومسون غال،0684313510.
 رامان، سا)2006)، «تعليم المرأة»، موسوعة من الهند (المجلد 4) الذي حرره ستانلي ولبرت، صص. 235-239، طومسون غال، 0684313537.
 سكارف، هارتموت (2002)، التربية والتعليم في الهند القديمة، دار بريل الأكاديمي 9789004125568.
 صن، بيمال (1989)، «تطوير التعليم الفني في الهند، وسياسة الدولة، منظور تاريخي»، ' مجلة تاريخ العلوم الهندية، (2): 224-248، هندي أكاديمية الوطنية للعلوم.
 ، والتعطيل (1988)، «التعليم في الهند القديمة والقرون الوسطى»، ' مجلة تاريخ العلوم الهندية''، 23 (1): 1-32، الهندي أكاديمية الوطنية للعلوم.

تاريخ التعليم في آسيا
تاريخ التعليم في باكستان
ثقافة جنوب آسيا

تاريخ التعليم في الهند


Søren Bojer Nielsen (født 25. januar 1960 i Thisted) er cand. oceon. fra Aarhus Universitet og tiltrådte i januar 2017 som direktør for Danmarks Naturfredningsforening.

Han er opvokset i Thisted og blev musisk-matematisk student fra Thisted Gymnasium i 1979 og cand. oceon. fra Aarhus Universitet 1987. 1995-1999 var han producent ved DR Symfoniorkestret, 2000-2010 musikchef for Sjællands Symfoniorkester og 2010 - 2016 direktør for Det Obelske Familiefond.

Erhvervsfolk fra Danmark
Organisationsfolk fra Danmark
Personer fra Thisted
Økonomer fra Danmark
Personer i Kraks Blå Bog

Søren Bojer Nielsen


Henry Venn (1725 à Barnes, Surrey, Angleterre - 1797), est un ministre évangélique anglais et l'un des fondateurs de la Secte de Clapham, un groupe évangélique influent au sein de l'Église d'Angleterre.

Biographie
Il est le troisième fils de Richard Venn, vicaire de St Antholin, Budge Row à Londres. Il fait ses études à l'Université de Cambridge à partir de 1742, étudiant aux collèges St John's et Jesus ; il obtient un BA en 1745 et une MA en 1749. Il joue également au Cricket, pour All England contre le Surrey .

Venn prend les ordres en 1747, et est élu membre du Queens' College, Cambridge, en 1749. Après avoir été vicaire à Barton, Cambridgeshire, il devient vicaire à la fois de St Matthew, Friday Street, dans la City de Londres, et de West Horsley, Surrey, en 1750. Le clergé local le considère déjà comme un méthodiste (plus tard, un évangélique), puisqu'il enseigne les Écritures chez lui et que le nombre de communiants à West Horsley est passé de douze à soixante. Cependant, ce n'est qu'à cette époque que ses croyances passent des vues de la Haute Église sur Tout le devoir de l'homme à la position plus évangélique d'Un appel sérieux à une vie dévote et sainte. En 1754, il devient vicaire de Clapham et est également élu lecteur de St Swithin's, London Stone et St Alban's Wood Street.

De 1759 à 1771, Venn est vicaire de l'église paroissiale de Huddersfield. Il trouve un petit groupe de membres du clergé du Yorkshire partageant les mêmes idées: Richard Conyers, William Grimshaw de Haworth, James Stillingfleet (1741–1826) . En 1771, il s'installe à la cure de Yelling, dans le Huntingdonshire, où il attire comme visiteurs William Faris, Joseph Jowett, Thomas Robinson et Charles Simeon . Il meurt au presbytère et est commémoré par une plaque au-dessus de la chaire de l'église paroissiale.

Henry est rappelé dans l'Église d'Angleterre avec une commémoration le  juillet .

Œuvres
Venn est bien connu comme l'auteur de The Compleat Duty of Man (Londres, 1763), un ouvrage dans lequel il entend compléter l'enseignement incarné dans l'anonyme Whole Duty of Man d'un point de vue évangélique.

Famille
Les descendants d'Henry Venn ont également pris de l'importance au fil des générations suivantes. Son fils John Venn est l'un des fondateurs de la Church Mission Society (CMS).

Sa petite-fille, par sa fille Eling, est Charlotte Elliott, auteur de nombreux hymnes, notamment le bien connu Just as I Am.

Son petit-fils, également nommé Henry Venn (1796-1873) (10 février 1796 - 13 janvier 1873), est secrétaire honoraire de la Church Missionary Society de 1841 à 1873. Il expose les principes de base des missions chrétiennes indigènes abordés plus tard et généralisés par le Congrès de Lausanne de 1974.

Son arrière-petit-fils est le logicien et philosophe John Venn, célèbre pour le diagramme de Venn.

Références

Liens externes

Théologien britannique
Étudiant de Jesus College (Cambridge)
Décès en 1797
Naissance en 1725

Henry Venn (1725-1797)


Preciosa peut faire référence à :

 Preciosa, personnage principal de La Petite Gitane de Miguel de Cervantes (1613) ;
 Preciosa, comédie de Pius Alexander Wolff avec une musique de scène de Carl Maria von Weber (1820-1821) ;
 Preciosa, film de Juan Jossé Ortega (1965) ;
 Preciosa, album de Selena y los Dinos (1988) ;
 , telenovela mexicaine (1998).

Preciosa


Tia Pê (batizada Francisca Lima do Espírito Santo, Vigia, 1915 - Vigia, 10 de junho de 1976), foi uma cantora, compositora e percussionista brasileira. É considerada uma das últimas "Tias" do carimbó de Vigia.

Biografia
Tia Pê era filha de Manoel Juvenal Lima e Maria Odocia Lima. Em Vigia, onde nasceu e viveu, dedicava-se a vender doces em tabuleiro quando não estava se apresentando com seu conjunto de carimbó. Esta era uma atividade comumente exercida por mulheres negras, como ela, que desempenhavam trabalhos braçais e pouco valorizados pela sociedade local. O "Pê" era um apelido de infância, pois sendo analfabeta, quando lhe perguntavam o que estava escrito em determinado lugar, ela respondia apenas "pê".

Tia Pê casou-se com Teodomiro Espírito Santo, com quem teve um filho, João Calandrino. Em 1955, foi residir numa área que posteriormente passou a fazer parte do bairro do Amparo. Ali, vivia numa casa que, como recorda o folclorista Vicente Salles em fins da década de 1960, era

Em Amparo, Tia Pê começou a organizar festividades que, embora fossem de cunho religioso, não estavam oficialmente vinculadas à Igreja Católica. Uma das mais importantes era a de Nossa Senhora da Conceição, em dezembro, a qual no início do século XX era organizada pelo descendente de portugueses Manoel Elesbão de Barros. A festa durava oito dias e admitia apenas convidados pelo organizador. Elesbão deixou de promover o evento após a morte de um dos seus amigos, Leandro, que puxava a ladainha. Uma irmã de Elesbão ainda organizou a festividade depois disso, mas a iniciativa não durou três anos. Foi só então que a Tia Pê, que seria sobrinha de Elesbão, passou a organizar a festa, a qual assumiu um aspecto muito mais popular, deixando de atender somente convidados. Além disso, Tia Pê cantava o carimbó, dançava, e eventualmente até tocava percussão, o que a levou a fundar em 1962 o conjunto de carimbó Tia Pê.

Tia Pê também organizava a Festa do Divino Espírito Santo em maio e dezembro, de 1958 até 1967. Originalmente, o evento ocorria apenas no centro de Vigia, mas ela o levou para o Amparo. Em 1968, deixou de organizar a festividade da Imaculada Conceição, e passou a dedicar-se à venda de doces (que comprava de terceiros para revender) e às apresentações de carimbó. Com seu conjunto, apresentou-se em várias cidades do interior do Pará e até mesmo na capital. Em 1974, no I Festival de Carimbó de Vigia, o conjunto conquistou o 3º lugar e Tia Pê foi homenageada ao receber um certificado de "Preservadora Cultural" das mãos do vice-reitor da Universidade Federal do Pará.

Embora analfabeta, Tia Pê compunha suas músicas batucando na mesa, ao compasso do carimbó. As letras tinham que ser registradas por terceiros. Ao menos três composições foram registradas pelo cantor e compositor Ely Farias, em seu disco Carimbó, de 1970: "Maçariquinho", "Papagaio" e "Laranja Madura".

Tia Pê faleceu em 10 de junho de 1976, tendo o sepultamento ocorrido no cemitério São Francisco, em Vigia. Sua morte recebeu destaque no jornal O Liberal, de Belém. Orlando Santos, sobrinho da cantora, deu seguimento à festividade de Nossa Senhora da Conceição, realizado por ela. Em 1978, o prefeito José Ildone batizou como "Escola Municipal de Ensino Fundamental Francisca do Espírito Santo - Tia Pê" uma escola de ensino fundamental no Amparo.

Legado
A partir de 2000, um grupo de dança folclórica denominado "Dança Tia Pê" passou a apresentar-se com acompanhamento musical gravado, em Vigia e outras cidades da região. Além das apresentações de carimbó, o "Dança Tia Pê" também realizou um trabalho de pesquisa e de valorização das manifestações culturais, com visitações a comunidades tradicionais e quilombolas, e entrevistando pessoas envolvidas com a cultura do carimbó.

Ainda na década de 2000, foi inaugurado em Vigia o Espaço Cultural Tia Pê. Em 2020, ao lado do espaço, erigiu-se um pequeno monumento em homenagem à Tia Pê, com três curimbós em concreto e uma placa resumindo a história da homenageada.

Ligações externas

Compositores do Pará
Cantores do Pará
Cantores de carimbó
Naturais de Vigia (Pará)
Brasileiros de ascendência africana

Tia Pê


Indiana University, acronim IU, este o universitate din statul Indiana, SUA, finanțată din fonduri publice. Universitatea are peste 110.000 de studenți, repartizați în nouă campusuri; 46.000 dintre aceștia sunt înscriși la Indiana University Bloomington, campusul cel mai notoriu.

Lista campusurilor IU:

 Indiana University Bloomington (IU Bloomington)
 Indiana University – Purdue University Indianapolis (IUPUI)
 Indiana University East (IU East)
 Indiana University Fort Wayne (IU Fort Wayne)
 Indiana University Kokomo (IU Kokomo)
 Indiana University Northwest (IU Northwest)
 Indiana University South Bend (IU South Bend)
 Indiana University Southeast (IU Southeast)
 Indiana University – Purdue University Columbus (IUPUC)

Instituții de învățământ superior din Indiana
Fondări în 1820

Indiana University


La columbina menuda  (Columbina minuta), también conocida como tórtola pecho liso, tortolita pecho liso, tórtola pecholiso, tórtola pechilisa, tortolita, tortolita diminuta, tortolita minuta, tortolita sabanera, tortolita menuda, tortolita enana, torcacita enana, palomita enana, palomita de la Virgen, turquita chica o coquito, es una especie de ave columbiforme de la familia Columbidae. Es nativo de
América Central y Sudamérica. Su hábitat consiste de matorrales, praderas y bosque degradado.

Subespecies
Se distinguen las siguientes subespecies:
 Columbina minuta amazilia (Bonaparte, 1855)
 Columbina minuta elaeodes (Todd, 1913)
 Columbina minuta interrupta (Griscom, 1929)
 Columbina minuta minuta (Linnaeus, 1766)

Referencias

Enlaces externos

minuta
Aves de América Central
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1766
Taxones descritos por Carlos Linneo

Columbina minuta


Sent M'Ahesa (* 17. August 1883 in Riga als Else von Carlberg; † Mitte November [begraben am 19. November] 1970 in Stockholm) war eine Ausdruckstänzerin der Moderne, die bis in die 1920er Jahre in Deutschland wirkte.

Leben
Else von Carlberg war die ältere von zwei Töchtern des Rigaer Statistikers und Stadtsekretärs Nikolai Walter-Carlberg (* 1858 in St. Petersburg; † 1921 in Hameln) und dessen Frau Jutta, geb. Paling († 1892). 1907 kam sie mit ihrer Schwester Erika (1886–1951), die später als Schauspielerin, Übersetzerin und Dichterin wirkte, nach Berlin, um hier Ägyptologie zu studieren. 1909 trat sie erstmals in München mit einem Programm altägyptischer Tänze auf.

Sie wurde von Max Beckmann, Bernhard Hoetger, Dietz Edzard und Adolf Münzer porträtiert. Der griechische Schriftsteller Nikos Kazantzakis sah sie 1923 in Berlin tanzen ("Sie tanzte nur einmal und fuhr dann wieder in ihre Münchner Villa zurück") und schrieb darauf seiner Frau: "Seitdem ich Sent M'Ahesa tanzen sah, will ich keine andere Art von Tanz mehr sehen. Ich sah dessen höchste Form."

1932 beendete sie überraschend ihre Tanzkarriere und übersiedelte nach Schweden, dem Herkunftsland ihrer Familie. Fortan übersetzte sie schwedische Bücher (z. B. Frans G. Bengtssons Röde Orm und Hans Petterssons Oceanographie) und war für die Frankfurter Allgemeine Zeitung und für die Zeitschrift Atlantis journalistisch tätig. Ihre letzten Lebensjahre verbrachte sie im zehnten Stock eines Stockholmer Vorstadt-Hochhauses mit Blick auf den Mälarsee.

Literatur
 Die altägyptische Tanzkünstlerin Sent M'Ahesa, in: Reclams Universum 26. Jahrgang 1. Halbband, Leipzig 1910, S. 604
 Herbert Petersen: Sent M'ahesa, in: Jahrbuch des baltischen Deutschtums 1972, Lüneburg 1971, S. 71–83
 Katja Lembke: Hannovers Nofretete. Die Bildnisse der Sent M'Ahesa von Bernhard Hoetger, Schnell & Steiner, Hannover 2012

Weblinks
 Seite zu Sent M'Ahesa beim Deutschen Tanzarchiv Köln.

Einzelnachweise

Tänzer (Deutschland)
Journalist (Deutschland)
Übersetzer aus dem Schwedischen
Übersetzer ins Deutsche
Deutsch-Balte
Geboren 1883
Gestorben 1970
Frau

Sent M’Ahesa


Kasalla (Rheinisch für Ärger, Krawall) ist eine deutsche Band aus Köln. Mit ihrem Kölschrock ist sie auch im Karneval aktiv.

Bandgeschichte

Die Band wurde Mitte 2011 von Gitarrist und Songwriter Flo Peil und Sänger Bastian Campmann gegründet. Peil ist seit Jahren in der Kölner Musikszene aktiv und schrieb bereits Musik und Texte für zahlreiche Kölner Bands wie die Bläck Fööss, Paveier und den Kölner Jugendchor Sankt Stephan. Zudem war der gebürtige Dürener Frontmann der Popgruppe Peilomat. Gemeinsam mit Sänger Bastian Campmann, Sohn des 2007 verstorbenen Räuber-Gitarristen Norbert Campmann, wurden erste Songs geschrieben.

Rund vier Monate nach ihrem ersten Konzert im September 2011 im Konzertclub MTC in Köln wurde im Januar 2012 mit Et jitt Kasalla die erste CD veröffentlicht. Die Kritiken waren positiv, das Album wurde beispielsweise als "das beste, was seit Jahren an kölscher Musik auf eine CD gepresst worden ist" gelobt. Das Stück Pirate war einer der meistgespielten Songs der Karnevalssession 2011/2012, gewann die Loss mer singe-Tour, den Wettbewerb Top Jeck bei Radio Köln und die Wahl Bestes kölsches Leed der Roten Funken.

2012 spielte Kasalla bei den Kölner Lichtern, beim Jubiläum zum 40-jährigen Bestehen der Höhner, beim DFB-Pokalfinale der Frauen im Rheinenergiestadion und als Support von Silbermond bei deren Kölner Konzert in der Lanxess Arena. Im November 2012 war Kasalla bei der Neuauflage der Anti-Rassismus-Demo Arsch huh, Zäng ussenander dabei und spielte den Song Fleisch un Bloot. Am selben Tag erschien auch das zweite Album der Band, Immer en Bewäjung, das ebenfalls positive Kritiken erhielt: "Als vor zwölf Monaten Et jitt Kasalla erschien, sprachen viele vom besten kölschen Album seit Jahren. Nun müssen sie ihr Urteil revidieren. Die zweite Platte der Band ist noch besser als die erste." Es folgte im April 2013 eine Tour durch Köln, und im Mai 2013 war die Band zu Gast in der Late-Night-Show Inas Nacht in Hamburg.

Im August 2014 fand Kasallas erstes Open-Air-Konzert im Kölner Tanzbrunnen mit über 12.000 Zuschauern statt. Die DVD dazu wurde am 15. Dezember 2014 veröffentlicht. Im Februar 2015 veröffentlichte die Band ihr drittes Studioalbum Us der Stadt met K. Norbert Ramme vom Kölner Stadt-Anzeiger schrieb, es sei ein richtig gutes kölsches Rock-Album geworden, das den Zeitgeist und das Lebensgefühl der jüngeren Generation treffe. Der Song Stadt met K mit seinem untypisch harten Gitarrensound wurde trotz anfänglicher Bedenken der Band als Single veröffentlicht und ein Karnevalshit. In der Session 2014/2015 wurde die Band mit Alle Jläser Huh Sieger des Top-Jeck-Wettbewerbs sowie bei Loss mer singe.

Ihr fünfjähriges Bestehen feierte die Band im September 2016 mit zwei Shows in der Lanxess-Arena in Köln. Als Gäste waren unter anderem Carolin Kebekus und Gentleman anwesend. Die Auftritte wurden für ein Live-Album mitgeschnitten. Das Doppelalbum mit dem Titel Live in der Kölnarena wurde im Dezember 2016 veröffentlicht und erreichte Platz 67 der deutschen Albumcharts. Im September 2017 veröffentlichten sie ihr viertes Studioalbum mit dem Titel Mer sin eins, das persönlichere Texte und als Neuerung einen kölschen Rap enthält. Das Album erreichte Platz fünf der Albumcharts. Die Band ging im Herbst 2017 auf Tournee, die sie auch in die Schweiz und nach Österreich führte. Im April 2018 wurde Kasalla für den Echo nominiert. 2019 veröffentlichte Kasalla das Album Nit esu laut, für das bereits bekannte Songs live und mit Symphonie-Orchester eingespielt wurden.

Im Juni 2022 feierte die Band ihr zehnjähriges Bühnenjubiläum mit einem Konzert im Rheinenergiestadion in Köln. Als Gäste traten unter anderem Eko Fresh und Querbeat auf. Das ausverkaufte Stadionkonzert ist mit 41.000 Besuchern das bisher größte Konzert der Bandgeschichte und war wegen der Covid-19-Pandemie um zwei Jahre verschoben worden. Aus diesem Grund waren ein Großteil der Songs des Studioalbums Rudeldiere, das ursprünglich schon 2020 anlässlich des Stadionkonzerts veröffentlicht werden sollte, zum Zeitpunkt des Konzerts bereits verfügbar und bekannt.

Diskografie
Alle Tonträger erschienen bei Pavement Records.

Alben

Singles

Auszeichnungen
 2014: Deutscher Musikautorenpreis in der Kategorie Mundart
 2018: Echo-Nominierung in der Kategorie Volkstümliche Musik für das Album Mer sin Eins

Quellen

Weblinks
 Offizielle Website
 Bericht. In: Aachener Zeitung, Oktober 2011.
 Interview mit Sänger Bastian Campmann. Radio Köln, März 2012.

Deutsche Band
Rockband
Band (Köln)
Dialektsänger (Kölsch)
Künstler (Karneval)

Kasalla


Sempé is a French surname. Notable people with the surname include:

Gabriel Sempé (1901–1990), French athlete
Inga Sempé (born 1968), French designer and constructor of technical items
Jean-Jacques Sempé (1932–2022), French cartoonist
Skip Sempé (born 1958), American harpsichordist and conductor

Sempé


Traditionelle medier har ikke længere monopol på at producere journalistisk indhold, idet digitale teknologier har givet ophav til såkaldt borgerjournalistik, der er den danske betegnelse for det, som på engelsk tidligere er blevet kaldt participatory journalism, men hvorom der i dag bruges betegnelsen citizen journalism.

Borgerjournalistisk kan i mange tilfælde – når traditionelle medier samarbejder med borgerjournalister, eller når borgerjournalister samarbejder med hinanden – være initieret af crowdsourcing-projekter Der findes altså også rene borgermedier (citizen media), hvor indholdet produceres af ikke-journalister.

Endvidere har begivenheder som folkeprotesterne i Iran efter valget i 2009, Det Arabiske Forår samt borgerkrigen i Syrien gjort, at det i dag er almindeligt for traditionelle medier at bringe indhold (videoer, fotos m.v.), der er produceret af ikke-journalister.

Når professionelle journalister ikke selv kan få adgang til aktuelle områder for at producere indhold, indtager de professionelle journalister ofte en anden rolle, hvor de underviser borgerjournalister i journalistisk etik m.v. og/eller verificerer indhold, der oploades på internettet.  Det er fx med henblik på verifikation, at Jigsaw (tidl. Google Ideas) i 2016 har lanceret et online-redskab, "Montage", hvormed journalister kan samarbejde om at analysere videoer, der oploades på YouTube.

Borgerjournalister har således igennem de senere år vundet større anerkendelse.

Definition
Der findes flere definitioner på borgerjournalistik:

Shayne Bowman og Chris WIllis har i We Media. How audiences are shaping the future of news and information (2003) defineret borgerjournalistisk som følger:

Participatory journalism: The act of a citizen, or group of citizens, playing an active role in the process of collecting, reporting, analyzing and disseminating news and information.
(Borgerjournalistik: Når en borger eller en gruppe af borgere bidrager aktivt ved indsamling, indrapportering, analysering og formidling af nyheder og information.)
Jay Rosen, der er adjunkt på Arthur L. Carter Journalism Institute på University of New York, og som bl.a. er forfatter til bogen What Are Journalists For? (1999), har foreslået en anden definition:

When the people formerly known as the audience employ the press tools in their possession to inform one another. That's citizen journalism.'''
(Når borgere, der førhen blev betragtet som læsere/seere, anvender de publiceringsredskaber, som de har til rådighed, til at informere hinanden. Dette er borgerjournalistisk.)

"Journalist" er ikke en beskyttet titel, og en borgerjournalist er altså en ikke-uddannet journalist, der selv publicerer nyheder og information fx på en blog, skriver artikler m.v. til borgermedier eller på forskellig vis bidrager aktivt til indhold, som bliver bragt i traditionelle medier.

Eksempler
Eksempler på crowdsourcing-projekter, der er blevet iværksat af traditionelle medier:
 "OffTheBus" (2007-2008): The Huffington Post indgik i et samarbejde med Jay Rosen's NewAssignment om at dække primærvalget og præsidentvalget. Her arbejdede en professionel redaktion i løbet af det 16 måneder lange projekt sammen med over 12.000 borgerjournalister.
 "MP Expenses" (2009): I forbindelse med en skandale, hvor det var blevet afsløret, at britiske parlamentsmedlemmer havde krævet godtgørelse for udgifter, der vedrørte privatforbrug, offentliggjorde the House of Commons kvitteringer fra samtlige parlamentsmedlemmer for en 4-årig periode, og the Guardian bad dets læsere om hjælp til at gennemgå det omfattende materiale. Over 26.000 læsere deltog i projektet. <ref>[http://eprints.qut.edu.au/38701/2/38701.pdf Dr. Anna Daniel & Prof. Terry Flew. The Guardian Reportage of the UK MP Expenses Scandal: A Case Study of Computational Journalism"], Communications Policy & Research Forum, 2010</ref>
 "The Counted" (2015-): The Guardian, USA, har siden januar 2015 bragt oplysninger om politidræbte med tips fra læserne. Initiativet er foranlediget af, at der i kølvandet på drabet på den 18-årige Michael Brown i byen Ferguson i Missouri i 2014 blev efterlyst en offentlig debat om politiets magtanvendelse på et oplyst grundlag.

Eksempler på internationale borgermedier (citizen media):
 "Global Voices" (2004-) (historier fra sociale medier, blogs og uafhængige medier - mediet drives af organisationen Global Voices Advocacy)
 "The Human Rights Channel on YouTube" (2012-) (dokumentation af overgreb - indholdet på kanalen kurateres af organisationen Witness)
 "Bellingcat" (2014-) (undersøgende borgerjournalistik om bl.a. borgerkrigen i Syrien - mediet er grundlagt af Eliot Higgins, der tidligere har blogget under navnet "Brown Moses")

Eksempler på danske borgermedier:
 Modkraft (2000-)
 Gellerup.nu (2010-2018)
 Vollsmose Avisen (2008-)
 Brain Food (2016-)

Kilder

Eksterne henvisninger
 "Outside Voices: Samuel Freedman On The Difference Between The Amateur And The Pro", artikel om borgerjournalistik] (en)

Journalistik

Borgerjournalistik


Manville is a village in the town of Lincoln in Providence County, Rhode Island, United States. It is located at latitude 41.9616° North, longitude 71.4744° West. It has been assigned the ZIP Code 02838.

It is a mill village that lies along the Blackstone River. Northern Lincoln Elementary School is located in Manville. The village is known for the former Manville-Jenckes Mills that burned down on September 12, 1955. The mill was a popular place to work in the village. Several row houses were constructed by mill owners to house their workers in the early 1900s. These rowhouses are known the residents of Manville as "the Brick Blocks", as well as the "Murnighan Mile". The village sports several businesses, including the Harmony Cafe, Early Birds Diner, Manville Palace Pizza, Chennai Tiffins Indian Restaurant, Manville Market (now the Joint on the Corner), Ernie's Auto Repair, One Stop Liquors, The Enrico Caruso Club, 4th Generation Salon,The Table Tennis Association of RI, The Coffee Cubby, and a Navigant Credit Union branch.

External links
 Providence Journal video of the Blackstone River
 Info on "Senetchonet to Manville: A Journey Through Time"

See also
 History of Emmanuel Episcopal Church
 Blackstone Valley

Villages in Providence County, Rhode Island
Lincoln, Rhode Island
Providence metropolitan area
Villages in Rhode Island

Manville, Rhode Island


Robert "Bevo" Nordmann (Saint Louis, Missouri, 11 de diciembre de 1939 - DeWitt, Míchigan, 24 de agosto de 2015) fue un jugador y entrenador de baloncesto estadounidense que disputó cuatro temporadas en la NBA, además de jugar en la EPBL. Con 1,98 metros de estatura, jugaba en la posición de pívot.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Billikens de la Universidad de St. Louis, en las que promedió 11,0 puntos y 9,8 rebotes por partido. En 1960, en su temporada júnior, fue incluido en el mejor quinteto de la Missouri Valley Conference tras promediar 16,3 puntos y 14,6 rebotes. Al año siguiente, una lesión en la rodilla le impidió jugar casi la totalidad de la temporada.

Profesional
Fue elegido en la vigésimo quinta posición del Draft de la NBA de 1961 por Cincinnati Royals, donde jugó una temporada como uno de los últimos jugadores del banquillo, promediando 2,3 puntos y 2,2 rebotes por partido.

Al año siguiente es traspasado a los St. Louis Hawks, pero tras varias semanas de juego es despedido, fichando como agente libre por los New York Knicks, donde por fin conseguiría minutos de juego y realizaría su mejor temporada como profesional, promediando 10,7 puntos y 8,9 rebotes por partido, el segundo mejor reboteador del equipo tras Johnny Green.

Poco después de comenzada la temporada 1963-64 es despedido, fichando como agente libre de nuevo por los Hawks, pero apenas juega una docena de partidos antes de ser cortado. Prueba entonces con los Allentown Jets de la EPBL hasta que es reclamado por Boston Celtics, donde únicamente jugaría 3 partidos antes de ser despedido y retirarse definitivamente.

Falleció a causa de un cáncer a los 75 años el 24 de agosto de 2015.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Entrenador
Tras retirarse, ejerció como entrenador asistente durante nueve temporadas con los Michigan St. Spartans, y posteriormente otras tres en su alma máter, Saint Louis Billikens.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en San Luis (Misuri)
Baloncestistas de Misuri
Entrenadores de baloncesto de Estados Unidos
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Saint Louis Billikens
Baloncestistas de los Cincinnati Royals
Baloncestistas de los St. Louis Hawks
Baloncestistas de los New York Knicks
Baloncestistas de los Boston Celtics
Baloncestistas de los Allentown Jets

Bevo Nordmann


Erich Elingius (* 5. Mai 1879 in Hamburg; † 28. März 1948 ebenda) war ein deutscher Architekt.

Leben
Elingius absolvierte von 1898 bis 1902 ein Architekturstudium in Karlsruhe und München. Von 1902 bis 1904 war er im Büro von Hermann Billing in Karlsruhe tätig.

1904 trat Elingius in das 1887 gegründete Hamburger Architekturbüro Frejtag & Wurzbach ein, das ab 1910 als Frejtag & Elingius firmierte. Hier begründete er eine durch englische Vorbilder inspirierte Tradition des gehobenen Einfamilienhausbaus, die über Jahrzehnte Gültigkeit besaß.

Elingius war Mitglied im Deutschen Werkbund und förderte den 1901 als einen der ersten Heimatschutzvereine gegründeten Verein für Vierländer Kunst und Heimatkunde. Er entwarf vorwiegend Backsteinfassaden mit klassizistischen Details und neigte damit zum Konservativen. Er zeigte sich aber auch der klassischen Moderne gegenüber aufgeschlossen, wie an einigen Siedlungsbauten und zum Beispiel an einem positiven Gutachten zum umstrittenen Landhaus Michaelsen von Karl Schneider ersichtlich wird.

1921 trat Gottfried Schramm in das Büro ein; die Partnerschaft erfolgte nach dem Tode von Leon Frejtag 1927 mit der Kurzbezeichnung Elingius & Schramm. Arbeitsgebiete waren vor allem Einfamilienhäuser (Villen, Landhäuser), Kontorhäuser und öffentlich geförderter Wohnungsbau.

1939 wurde das Büro von Konstanty Gutschow mit Gutachten und Teilentwürfen zu den Planungen zur Neugestaltung Hamburgs im Rahmen des "Führerstadt-Programms" beauftragt (unter anderem Entwurf für eine Fahrgastanlage am Nordufer der Elbe).

Nach dem Zweiten Weltkrieg setzte es seine Tätigkeit mit Verwaltungsgebäuden, Einfamilienhäusern und Geschosswohnungsbauten fort. Elingius' Mitgliedschaft in der NSDAP führte jedoch zum Entzug des Entwurfsauftrags für den Sitz der britischen Militärverwaltung, die späteren Grindelhochhäuser, auch der Versuch einer Neuetablierung des Bundes Hamburger Architekten scheiterte.

Als Erich Elingius 1948 starb, setzte Gottfried Schramm die Arbeitsgemeinschaft mit dessen Sohn Jürgen Elingius fort, der 1939 bereits pro forma als Juniorpartner dem Büro beigetreten war. Die neue Partnerschaft trug die Kurzbezeichnung Schramm & Elingius. Das Büro besteht bis heute.

Erich Elingius wurde auf dem Friedhof Nienstedten beigesetzt. Im Hamburger Stadtteil Bergedorf wurde 1979 der Elingiusplatz nach ihm benannt.

Bauten in Hamburg
 Mehrfamilienhaus Rosenhagenstraße 2
 1906: Kontorhaus, Schauenburgerstraße 15

 1907–1908: Kontorhaus Rödingsmarkt 19
 1908–1910: U-Bahnhof Berliner Tor am Westphalensweg (1964 abgerissen)
 1908–1910: Umbau der Mutzenbecher-Villa, Bondenwald 110 im Niendorfer Gehege
 1908: Haus Seip, Reventlowstraße in Othmarschen (Frejtag & Wurzbach)
 1909: Häuser für Stachow Erben, Reinbeker Weg 61–67 in Bergedorf
 1909: Villa Von-Anckeln-Straße 4 in Bergedorf
 1910: Haus Köllisch, Kösterbergstraße 12 in Blankenese
 1910: Haus Meyer, Alte Hege 5 in Aumühle
 1910–1911: Kontorhaus Neuer Wall 32
 1911: Kontorhaus Schauenburger Straße 21
 1911: Haus Möller, Reventlowstraße 5 in Othmarschen
 1916–1917: Privatklinik für Dr. A. Calmann, Johnsallee 68 in Rotherbaum
 1920: Backsteinbau Dörpfeldstraße 36 in Altona
 1922: Haus Blohm, Bebelallee 141 in Alsterdorf
 1922: Wohnhaus Klein Flottbeker Weg 89 in Othmarschen
 1923: Haus Strassburger, Goernestraße 37 in Eppendorf
 1922–1923: Haus Stahl, Bebelallee 12 in Winterhude
 1923–1924: Haus Hinrichsen, Bebelallee 14 in Winterhude
 1925: Wohnhaus Haselknick 22 in Wohldorf-Ohlstedt
 1925–1926: Haus Sellschopp, Am Mühlenteich 17 in Wentorf
 1926–1927: Versuchshäuser der Vulcan-Werft, Soltstücken 2–4 in Fuhlsbüttel
 1926–1927: Siedlungsbau Veddeler Brückenstraße in Veddel
 1926–1927: Siedlungsbau Wilhelmsburger Straße 77–94 (mit Hermann Höger)
 1927: Landhaus Westerkamp, Saselbergweg 15 in Sasel
 1928: Umbau der Eingangshalle des Verwaltungsgebäudes der HAPAG Ballindamm 25
 1928: Ohlendorff'sche Villa, Im Alten Dorfe 28 in Volksdorf
 1930: Golfklubhaus Falkenstein, In den Bargen 59 in Rissen
 1930–1960: Verwaltungsgebäude für die Hamburg-Mannheimer Versicherung, Alsterufer 1/3
 1935: Wohnhausgruppe an der Fontenay-Allee in Rotherbaum
 1938: Erweiterung des Esso-Hauses, Neuer Jungfernstieg 21, Esplanade 2–4, Fehlandstraße 2
 1939: Umbau und Erweiterung eines Landsitzes für den Reeder John T. Essberger in Trittau
 1939: Einfamilienhaus in Hamburg-Nienstedten
 1940: Verwaltungsgebäude der der Firma Kopperschmidt & Söhne, Wandsbeker Straße 13

Schriften
 Leon Frejtag, Erich Elingius (Hrsg.): Architekten Frejtag & Elingius Hamburg. Hamburg um 1920.
 Erich Elingius (Hrsg.): Die Palmaille in Altona–Ein Kulturdokument des Klassizismus. Johann Trautmann Verlag, Hamburg 1938.
 Hamburger Bauten in zwei Jahrzehnten. Arbeiten von Erich Elingius und Gottfried Schramm. Druckerei Petermann, Hamburg 1938.

Literatur
 Die Architekten Elingius und Schramm in Hamburg. In: Baukunst, 5. Jahrgang 1929, Heft 9.
 Jürgen Elingius: Erich Elingius. Ein Architekt in Hamburg. Landhäuser, Villen, Herrenhäuser, Siedlungsbau, Sozialer Wohnungsbau von 1906 bis 1946. Verein für Hamburgische Geschichte, Hamburg 1989.

Weblinks

Einzelnachweise

Architekt (Hamburg)
Mitglied des Deutschen Werkbundes
Deutscher
Geboren 1879
Gestorben 1948
Mann

Erich Elingius


O Voo China Eastern Airlines 5210 (ICAO: CES5210), também conhecido como o Desastre de Baotou Air, foi um voo do Aeroporto Baotou Erliban, na Mongólia Interior, China, para o Aeroporto Internacional de Xangai Hongqiao, com escala prevista no Aeroporto Internacional de Pequim-Capital. Em 21 de novembro de 2004, apenas dois minutos após a decolagem, o Bombardier CRJ-200ER despencou do céu e caiu em um lago no Parque Nanhai, próximo ao aeroporto, matando todas as 53 pessoas a bordo e mais duas no solo.

Acidente
O voo 5210 era operado por um Bombardier CRJ-200ER, SN 7697, alimentado por dois motores General Electric CF34-3B1, entregue em novembro de 2002, dois anos antes do acidente. No momento do acidente, o avião ainda usava a pintura da China Yunnan Airlines, apesar de a companhia aérea ter se fundido com a China Eastern Airlines em 2003. O avião decolou às 08h21, horário local, 15 minutos antes do previsto, transportando 47 passageiros e seis tripulantes. Dez segundos após a decolagem, o avião balançou por vários segundos e depois caiu no chão. O avião derrapou por um parque e colidiu com uma casa, uma bilheteria do parque e um porto, incendiando vários iates atracados. Em seguida, mergulhou em um lago gelado. Todas as 53 pessoas a bordo e dois funcionários do parque no solo morreram no acidente.

Buscas e resgates
O presidente Hu Jintao, que estava fora do país no momento do desastre, ordenou uma operação de resgate imediata. Mais de 100 bombeiros foram enviados ao local do desastre. Também foram enviados ao local 250 policiais, 50 funcionários do parque e 20 mergulhadores. As equipes de resgate tiveram que romper o gelo para recuperar os corpos. No final do dia, as equipes recuperaram 36 corpos do lago congelado. De acordo com um médico que trabalhava em um hospital próximo, os socorristas só conseguiram recuperar partes de corpos das vítimas.

Os esforços de resgate foram prejudicados pelas baixas temperaturas. No dia seguinte ao acidente, a maior parte do avião havia sido recuperada do lago. Uma equipe de especialistas em resgate do Departamento Marítimo do Ministério das Comunicações também chegou ao local em 22 de novembro. Em 24 de novembro, os investigadores localizaram o gravador de voz da cabine (CVR) e o gravador de dados de voo (FDR) pelos pings de rádio emitidos pelos dispositivos.

Passageiros e tripulação
Em 23 de novembro, o relatório de passageiros do voo foi divulgado pelas autoridades. Dos 47 passageiros a bordo, 46 eram chineses. Autoridades confirmaram que apenas um estrangeiro, da Indonésia, estava a bordo. Os tripulantes de voo foram identificados como Capitão Wang Pin, vice-capitão Yang Guang  e primeiro-oficial Yi Qinwei, além de dois comissários de bordo e um oficial de segurança.

Investigação
Muitas testemunhas afirmaram que o avião balançou por vários segundos e depois explodiu no ar. De acordo com uma testemunha, uma explosão ocorreu na cauda do avião. A fumaça começou a sair do avião antes de colidir com o parque, tornando-se uma bola de fogo, e depois derrapou pelo parque até o lago. Outros alegaram que o avião explodiu em "fragmentos em chamas" no ar antes de cair.

O acidente ocorreu apenas três meses após o bombardeio de um Tupolev Tu-154 e um Tupolev Tu-134 sobre a Rússia, que matou 90 pessoas. Na época, os investigadores dos bombardeios russos encontraram vestígios de explosivos a bordo dos dois aviões. Os investigadores do acidente do voo 5210, no entanto, afirmaram que não encontraram nenhuma evidência de terrorismo, segundo a agência de notícias estatal Xinhua.

O acidente também ocorreu apenas um mês após o acidente com o o voo Pinnacle Airlines 3701, que também envolveu um CRJ200, levando a Administração de Aviação Civil da China maner em terra todos os CRJ200 por um mês, até que se determinasse que nenhum tinha falha técnica.

O clima no momento do acidente estava bom, embora a temperatura estivesse baixa. Uma hipótese resultante de que partículas de gelo no combustível causaram o desastre foi posteriormente refutada.

Investigações posteriores revelaram que a aeronave do acidente havia sido estacionada durante a noite no aeroporto de Baotou em clima frio, causando a formação de uma camada de gelo em seu exterior. A aeronave também não foi descongelada antes do voo. Durante a decolagem, a contaminação do gelo degradou severamente o desempenho aerodinâmico e, à medida que o jato girava, entrou em um estol do qual a tripulação de voo não conseguiu se recuperar.

Consequências
Em 2006, 12 funcionários da China Eastern Airlines foram considerados responsáveis pelo acidente e receberam punição administrativa.

A China Eastern não opera mais a rota do acidente. Todos os voos entre Baotou e Xangai agora são operados por sua subsidiária Shanghai Airlines como voos 9438 e 9136 (para Pudong). O voo número 5210 foi transferido para um voo Shantou-Shanghai.

A empresa aérea também acordou pagar à época mais de 200 mil yuans por vítima falecida. (cerca de 31 mil dólares em março de 2022).

Ligações externas

 Lista de notícias no portal Sina (em chinês)
 Galeria de fotos no portal Sina

Acidentes e incidentes aéreos na China
China Eastern Airlines 5210
Acidentes e incidentes aéreos causados por gelo
2004 na China

Voo China Eastern Airlines 5210


The World Is a Thorn es el quinto álbum de estudio del grupo estadounidense de metal alternativo Demon Hunter, lanzado en 2010.

Listado de canciones

Créditos

 Christian Älverstam —	Voz
 Chris Carmichael — Instrumentos de cuerda
 Matt Carter —	Ingeniero
 Jeff Carver —	A&R
 Ryan Clark — Voz
 Demon Hunter — Compositor
 Jonathan Dunn — Bajo
 Brandon Ebel — Productor
 Elliot Sprinkle — Teclados
 Troy Glessner — Master
 Ryan Helm — Guitarra

 Patrick Judge — Voz
 Jerad Knudson — Fotografía
 Mark Lewis — Mezcla
 Ronn Miller —	Mezcla
 Aaron Mlasko — Batería
 Dave Peters —	Voz
 Aaron Sprinkle — Productor
 Björn Strid —	Voz
 Jason Suecof — Mezcla
 Yogi Watts — Batería

Véase también
 Demon Hunter

Referencias

Enlaces externos
 Demon Hunter

Álbumes de 2010
Álbumes en inglés

The World Is a Thorn


La Coupe d'Arménie 2017-2018 est la  de la Coupe d'Arménie depuis l'indépendance du pays. Elle prend place entre le  et le .

Un total de huit équipes participe à la compétition, cela inclut les six clubs de la première division 2017-2018 auxquels s'ajoutent deux équipes du deuxième échelon, l'Ararat-Moscou et l'Artsakh FC.

La compétition est remportée par le Gandzasar Kapan qui s'impose contre l'Alashkert FC à l'issue de la finale pour gagner sa première coupe nationale. Cette victoire permet à Gandzasar de se qualifier pour la Ligue Europa 2018-2019 ainsi que pour l'édition 2018 de la Supercoupe d'Arménie.

Quarts de finale
Les matchs aller sont disputés entre le 13 et le 21 septembre 2017, et les matchs retour entre le 11 et le 25 octobre suivants.

Demi-finales
Les matchs aller sont disputées les 7 et 8 mars 2018, et les matchs retour un peu plus d'un mois plus tard les 17 et 18 avril suivants.

Finale
La finale de cette édition oppose le Gandzasar Kapan à l'Alashkert FC. Il s'agît pour le premier de sa deuxième finale, ayant été battu à ce stade par le Pyunik Erevan lors de l'édition 2013-2014, tandis que l'Alashkert dispute la première finale de son histoire.

La rencontre est disputée le 16 mai 2018 au stade Républicain Vazgen-Sargsian d'Erevan. Les deux équipes restent muettes durant l'ensemble du temps réglementaire, les forçant à passer par la prolongation. Au cours de celle-ci, l'Alashkert finit par ouvrir le score à la  par l'intermédiaire de Mihran Manasyan mais Gandzasar revient au score dix minutes plus tard sur un but de Lubambo Musonda, poussant les deux à se départager lors de la séance des tirs au but. Cette dernière phase s'achève sur la victoire du Gandzasar sur le score de 4 buts à 3, qui remporte ainsi sa première coupe nationale à la faveur de deux échecs décisifs de David Manoyan et  en fin de séance côté Alashkert.

Références

Liens externes
 Coupe d'Arménie 2017-2018 sur Soccerway.com.
 Coupe d'Arménie 2017-2018 sur le site de la RSSSF.

Arménie M
Sport en Arménie en 2017
Sport en Arménie en 2018
2017-2018

Coupe d'Arménie de football 2017-2018


Charles Augustin de Coulomb (14 Haziran 1736, Angoulême – 23 Ağustos 1806, Paris), Fransız fizikçidir.

Coulomb; Angoulême, Fransa'da doğmuştur. Henry Coulomb ve Catherine Bajet'nin oğludur. Paris, Collège des Quatre-Nations'da okumuştur. Pierre Charles Monnier'den aldığı matematik dersleri Coulomb'a tıp eğitimini bırakma kararını almasına yardımcı olmuştur. 1757 ile 1759 arasında Montpellier'e dönmüş, akademiyi bırakmıştır. Babasının onayıyla 1759'da Paris'e dönmüş, Mézières'teki askeri okul giriş sınavlarında başarılı olabilmek için Abbot Camus tarafından yürütülen hazırlık enstitüsüne girmiştir. 1761'de askeri okulu bitirmiş ve Britanya'da bir süre çalıştıktan sonra 1764'te Martinique'da göreve gönderilmiştir. Burada Fort Bourbon'un inşaasında görev almıştır. Coulomb burada sekiz yıl çalışmıştır. Yüzbaşı unvanıyla döndükten sonra La Rochelle'de çalışmaya başlamıştır. 1789'da Fransız devrimi patlak verdikten sonra görevinden istifa edip emekli olmuştur. Daha sonra ölçüm birimleriyle ilgili olarak tekrar göreve çağrılmıştır. Ulusal Enstitü'nin ilk üyelerindendir. Ancak zaten sağlığı yerinde olmadığından dört yıl sonra Paris'te ölmüştür.

Elektriksel iki yük arasındaki kuvvetin, yüklerin çarpımı ile doğru, yüklerin arasındaki uzaklığın karesiyle ters orantılı olduğunu belirleyen Coulomb kanununu geliştirmiştir. Coulomb, kendi adıyla anılan kanunu, İngiliz meslektaşı Joseph Priestley'nin başlattığı çalışmaları sonucunda geliştirmiştir.

Coulomb, mekanik, elektrik ve manyetizma'nın tarihinde önemli bir isimdir. 1779'da sürtünme yasalarına ilişkin bir araştırmasını (Théorie des machines simples, en ayant égard au frottement de leurs parties et à la roideur des cordages), 20 yıl sonra da viskozite üzerine bir çalışmasını yayımlamıştır.

1785'te, elektrik ve manyetizma üzerine üç rapor sundu. Coulomb, elektrik yükleri ve manyetik kutupların birbirlerini çekme ve itme kanunlarını açıkladıysa da iki kavram arasında bir ilişki bulamadı. Çekme ve itmenin farklı akışkanlar nedeniyle olduğunu düşünüyordu.

SI sisteminde yükün birimi coulomb ve Coulomb kanunu, onun adına ithafen verilmiştir.

Dış bağlantılar

 French National Library

1736 doğumlular
1806 yılında ölenler
Fransız fizikçiler
Fransız Bilimler Akademisi üyeleri
Elektrikçi bilim insanları
18. yüzyılda Fransızlar
Tribologlar

Charles-Augustin de Coulomb


Tasman Denizi, Okyanusya bölgesinde Büyük Okyanus'a bağlı bir deniz. Avustralya ve Yeni Zelanda arasında yaklaşık 2000 km boyunca uzanır. Avustralya'nın doğu eyaletleri olan Yeni Güney Galler, Tasmanya, Queensland ve Victoria eyaletleri Yeni Zelanda'nın batısı ve Yeni Kaledonya'ya kıyıları vardır. Queensland ve Yeni Kaledonya arasındaki boğaz ile Mercan Denizi'nden ayrılır.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki körfezler listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Tasman Denizi


Aglaiocercus es un género de aves de la familia de los troquílidos que se encuentran en las selvas y montañas del noroccidente de América del Sur. Se caracteriza por la cola larga de los machos.

Lista de especies
Según la clasificación del Congreso Ornitológico Internacional (versión 2.5, 2010) este género está conformado por tres especies:
Aglaiocercus kingi, cometa verdiazul o silfo de King.
Aglaiocercus coelestis, cometa colivioleta o silfo celeste.
Aglaiocercus berlepschi, colibrí coludo de Venezuela o silfo de Berlepsch.

Enlaces externos

Trochilidae
Géneros de aves
Taxones descritos por John Todd Zimmer

Aglaiocercus


El Ferrari D50, también llamado Ferrari-Lancia D50 es un coche de Fórmula 1. Fue diseñado por el ingeniero italiano Vittorio Jano entre 1953-1954 para la Scuderia Lancia que participó en el Campeonato Mundial de Fórmula 1 en  y .

Al final de la temporada 1955, Italcementi adquiere la empresa Lancia que estaba en quiebra, cierra su tienda y ofrece a la Scuderia Ferrari los restos del Lancia D50. Ferrari utilizó el chasis del Lancia y le efectúa algunas modificaciones para finalmente inscribirlo en el campeonato de 1956 bajo el nombre de Ferrari D50 y a continuación, en el año  bajo el nombre de Ferrari 801.

Las diferentes versiones de la D50 tomaron pare en la salida de 18 Grandes Premios puntuables para el Campeonato del Mundo, 4 como el Lancia en los campeonatos de 1954 y 1955 y 14 en 1956-1957, como el Ferrari. Estos vehículos le permitieron a los conductores alzarse con 5 victorias, 19 podios, uno de ellos como el Lancia, ocho pole positions, de los cuales 2 fueron para Lancia, y seis vueltas rápidas, uno bajo el nombre de Lancia. Juan Manuel Fangio ganó el título mundial de 1956 al volante del Ferrari.

Referencias
 http://www.museofangio.com/es/autos/5-lancia-ferrari-d-50/
 http://www.elenaferrari.net/lanciad50.html
 http://www.jmfangio.org/lanciad50h.html
 http://www.jmfangio.org/lanciad50.htm
 http://www.laf1.es/articulos/motores-de-marca-blanca-una-historia-de-exitos-y-fracasos-915508

Enlaces externos

D50
Monoplazas de la temporada 1954 de Fórmula 1
Monoplazas de la temporada 1955 de Fórmula 1

Lancia D50


م48 أو مسييه 48 (بالإنجليزية:Messier 48 أوM 48 أو NGC 2548 ) هو تجمع نجمي مفتوح يوجد في كوكبةالشجاع . أكتشفه الفلكي الفرنسي شارل مسييه عام 1771 و أضافه إلى الفهرس المعروف باسمه فهرس مسييه للمذنبات .

ترجع التسمية NGC 2548 إلى الفهرس العام الجديد.

ويمكن رؤية التجمع مسييه 48 بالعين المجردة في الليالي المعتمة و البعيدة عن المدن و الأماكن المليئة بالتلوث الضوئي . ويقدّر عمر التجمع بنحو 300 مليون سنة.

يحوي هذا التجمع على نحو 80 نجماً و يبلغ إتساعه في السماء حوالي 23 سنة ضوئية و يبعد عن الأرض نحو 1.500 سنة ضوئية ( 460 فرسخ فلكي) ، و يبلغ لمعان التجمع مسييه48 حوالي 5,8 قدر ظاهري و يبلغ لمعان أسطع نجم  فيه لـ8.8 قدر ظاهري.

و العنقود واضح للغاية ، حيث يحتل مساحة 54 دقيقة قوسية من السماء الظاهرة ، و التي تتوافق مع قطر مكاني يبلغ 23 سنة ضوئية.

و تمتد المنطقة المركزية المركزّة في مسييه48 على مساحة تزيد عن 30 دقيقة قوسية. أفضل وقت في السنة لمراقبة العنقود هو في أشهر ديسمبر و يناير و فبراير.

و يمكن رؤية العنقود بسهولة بواسطة المناظير و التلسكوبات الصغيرة ، و التي تكشف عن حوالي 50 نجماً من أصل 80 نجم من بينها ثلاث نجوم عملاقة من ضمن الأنواع الطيفية من G إلى K.

و هذا العنقود يعتبر أكثر سطوعاً من سطوع الشمس بـ 70 مرة.

أصل الإكتشاف
و نظراً لأن الإدخال رقم 48 لمسييه كان يعتبر ضائعاً ، فقد تم أكتشاف العنقود بشكل مستقل من قبل عالم الفلك الألماني يوهان إليرت بود حوالي عام 1782 و عالمة الفلك الألمانية البريطانية كارولين هيرشل في 8 مارس 1783.

اقرأ أيضا
 مجرة حلزونية
 مجرة
 قزم أبيض
 عملاق أحمر
 نجم
 مجرة إهليجية
 الانفجار العظيم
 خط زمني للانفجار العظيم
 نجم نيوتروني
 ثقب أسود

مراجع

وصلات خارجية
 موقع الكون

أجرام الفهرس العام الجديد
أجرام فلكية اكتشفت في 1771
اكتشافات شارل مسييه
بقايا مستعرات عظمى
ذراع الجبار
عناقيد مفتوحة
فهرس مسييه
كوكبة الشجاع

مسييه 48


Alžirska A' nogometna reprezentacija (ar.  منتخب الجزائر لكرة القدم للمحليين), izabrana je reprezentativna nogometna reprezentacija Alžira otvorena samo igračima koji se natječu u alžirskom prvenstvu. Reprezentacija djeluje pod krovom Alžirskog nogometnog saveza (fr. Fédération Algérienne de Football).
Nadimak ove reprezentacije je pustinjske lisice (ar. الأفنــاك ).

Članica je CAF-a, Afričke nogometne konfederacije. Nosi Fifin kod - ALG. Službeni domaći stadion je Stade OPOW Koléa u Koléi. Predstavlja Alžir na Afričkom kupu nacija od 2009. godine, a dotad ga je predstavljala alžirska reprezentacija sastavljena od igrača koji igraju u Alžiru i inozemstvu. Na završni turnir 2009. nije se plasirala, 2011. bili su četvrti, 2014. povukli su se s natjecanja, 2016. su diskvalificirani.

Sadašnji izbornik je Ali Fergani, a kapetan Abdelkader Laïfaoui. Najviše nastupa za A' reprezentaciju skupio je Hocine Metref (13), a najbolji strijelac je Youcef Ghazali (4).

Do danas je imala četiri izbornika. Godine 2008. vodio ih je Mustapha Heddane uz učinak od dvije neriješene utakmice. 2009. – 2011. vodio ih je Abdelhak Benchikha uz učinak od 6 pobjeda, 3 neriješene i 1 poraz. 2010. godine izbornik je bio Mohamed Chaib uz učinak 1-1-0. Chaib je u te dvije prijateljske utakmice protiv Malija vodio Alžir, dok je prethodni izbornik Benchikha tada vodio A reprezentaciju. Godine 2011. Ali Fergani preuzeo je A'.

Izvori

Vanjske poveznice
Alžirski nogometni savez
DZFoot

Nogometne reprezentacije
Nogomet, A'
Nogomet u Alžiru

Alžirska A' nogometna reprezentacija


Lautoroute A2 en Grèce, également appelée Egnatía Odós (), est une autoroute en Grèce, faisant partie de la route européenne 90. Elle suit partiellement le tracé de l'antique via Egnatia et s'étend du port occidental d'Igoumenítsa au village de Kípi, à la frontière orientale gréco-turque. Sa longueur totale est de . Le mégaprojet a débuté en 1994 et s'est achevé en 2009, pour un coût de 5,93 milliards d'euros

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Liste des autoroutes de la Grèce

Liens externes

Autoroute en Grèce
1994 en Grèce
2009 en Grèce

Autoroute A2 (Grèce)


Illia Kiva (en ), né le  à Poltava, est un homme politique ukrainien.

Biographie
Il est né le 2 décembre 1977 à Poltava. Militaire, il fit partie de Secteur droit ; il fut aussi conseiller d'Arsen Avakov.

Il représentait le Parti socialiste d'Ukraine aux élections présidentielles de 2019.

Il fut membre de la IXe Rada du 29 août 2019 au 15 mars 2022 comme représentant de la Plateforme d'opposition-Pour la vie. Il est démis de son mandat par la procureure générale Iryna Venediktova sous la charge de haute trahison, comme ayant intrigué contre l'intégrité territoriale de l'Ukraine.

Avant l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022, Kiva était parti en Espagne. Le premier jour de l'invasion, Kiva a exprimé son soutien à l'invasion, affirmant que « le peuple ukrainien a besoin d'être libéré » et que « les Ukrainiens, les Biélorusses et les Russes sont un seul peuple ». Le 17 avril 2022, il a appelé - depuis son compte Telegram - le Kremlin à lancer une frappe nucléaire sur l'Ukraine, pour « mettre fin à la confrontation avec les autorités ukrainiennes et tout l'Occident ».

Notes et références

Liens externes

Naissance à Poltava
Naissance en octobre 1977
Personnalité politique ukrainienne
Candidat à une élection présidentielle en Ukraine
Militaire ukrainien du XXIe siècle

Illia Kiva


Winchester House may refer to:

in England
Winchester Palace, former residence of the Bishops of Winchester in London, also known as Winchester House
Winchester House, Chelsea, a later former residence of the Bishops of Winchester in London
Winchester House, Putney, 18th century private club in London
in the United States
Winchester Mystery House, San Jose, in Santa Clara County, listed on the National Register of Historic Places (NRHP)
Averitt-Winchester House, Miccosukee, Florida, in Leon County, NRHP-listed
Winchester House (Louisville, Kentucky), in Jefferson County, NRHP-listed
Winchester House (Natchez, Mississippi), in Adams County, NRHP-listed

See also
Winchester Building, Little Rock, Arkansas, formerly known as Winchester Auto Store, NRHP-listed

Winchester House


أمانة والي. (ولدت في دمشق في 8 أيلول/سبتمبر عام 1962 ). ممثلة سورية ، تخرجت في قسم التمثيل في المعهد العالي للفنون المسرحية، وبدأت مشوارها الفني عام 1982، لكن بدايتها الحقيقية ظهرت في مسلسل «عودة عصويد» للمخرج عدنان إبراهيم.

حياتها الأسرية
لها ابن يدعى «سليمان» انجبته من زوجها السابق يوسف رزق قبل طلاقهما، كما تزوجت من الموسيقي غزوان زركلي واستمر زواجهما فقط 4 أشهر وقد تزوجت ثلاث مرات.

أعمالها الفنية

في السينما
سحاب 1992

في التلفزيون

عناية مشددة

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من دمشق
فلسطينيو سوريا
كوميديون سوريون
مسرحيون سوريون
ممثلات من دمشق
مواليد 1379 هـ
مواليد 1382 هـ
مواليد 1962

أمانة والي


is a vertically scrolling shoot 'em up developed by SKONEC Entertainment and distributed by Success. It is the sequel to the 2000 title, Psyvariar.

The game was initially developed for the Sega NAOMI arcade platform, and was released in Japanese arcades in November 2003. A Dreamcast version was released on February 26, 2004, and ports to both the PlayStation 2 and Xbox were released later that year.

External links
SKONEC page
Success corp page: Arcade, DC/Xbox/PS2, DC, Xbox, PS2

2003 video games
2004 video games
Arcade video games
Dreamcast games
PlayStation 2 games
Vertically scrolling shooters
Video games developed in Japan
Xbox games
Success (company) games

ja:サイヴァリア#サイヴァリア2

Psyvariar 2


Leonid Pilunsky (en  ; 15 septembre 1947 - 21 novembre 2021) est un homme politique ukrainien de Crimée.

Biographie
Membre du Mouvement populaire d'Ukraine, il a servi dans la Verkhovna Rada de Crimée de 2006 à 2014, lorsque le territoire a été annexé par la Russie.

Leonid Pilunsky décède le 21 novembre 2021, en Crimée, après avoir souffert de la COVID-19. Il avait 74 ans.

Références

Mort de la maladie à coronavirus 2019 en Russie
Mort de la maladie à coronavirus 2019 en Ukraine
Décès en novembre 2021
Naissance en septembre 1947
Décès à 74 ans

Leonid Pilunsky


Das Horseshoe Bay Ferry Terminal ist ein Fährhafen in der kanadischen Provinz British Columbia. Er liegt an der Bucht des Howe Sound in der Nähe von West Vancouver im Regionaldistrikt Metro Vancouver. Der Fährhafen liegt unter anderem auf der Route des Highway 1.

BC Ferries (ausgeschrieben British Columbia Ferry Services Inc.), als der Hauptbetreiber der Fährverbindungen an der Westküste von British Columbia, betreibt von hier aus verschiedene Routen.

Vom Fährterminal besteht eine Anbindung mit öffentlichen Verkehrsmitteln an die Innenstadt von Vancouver. Für die Bereitstellung dieser Verbindung ist grundsätzlich TransLink verantwortlich. Zurzeit wird die Strecke durch die Buslinien 250 und 257 der West Vancouver Blue Bus bedient. Mit dem Expressbus 257 beträgt die Fahrzeit vom Fährterminal bis in die Innenstadt etwa 40 Minuten.

Routen
Von hier werden folgende Ziele angelaufen:
 nach Nanaimo über (Departure Bay)
 nach Langdale
 nach Bowen Island (Snug Cove)

Weblinks
 BC Ferries: Fahrpläne
  TransLink: Fahrpläne

Pazifikhafen
BC Ferries
Verkehr (Metro Vancouver)
West Vancouver
Hafen in Nordamerika
Hafen in British Columbia

Horseshoe Bay Ferry Terminal


الضفيرة العضدية  هي عبارة عن مجموعة من الأعصاب متداخلة مع بعضها البعض تعصب الطرف العلوي، تتوضع في العنق وفي الإبط.

يتم تغذية الأطراف العلوية (الذراعان) والسفلية (الرجلان) عصبيا عن طريق تشكيلات من الأعصاب تعرف بالضفائر العصبية. وعلى ذلك فإن الضفيرة العضدية هي تلك الشبكة من الأعصاب التي تغذي الطرف العلوي.

أهمية التغذية العصبية

بشكل عام فإن التغذية العصبية - التي تتم لجميع أجزاء الجسم بلا استثناء - تعمل عمل كابلات الكهرباء لنقل
الأحاسيس من أعضاء الجسم المختلفة إلى المخ الذي يقوم بإدراكها ونقل الأوامر الحركية من المخ إلى
الأعضاءالمنفذة كالعضلات والغدد وغيرها.

أما في الطرف العلوي بشكل خاص لها وظائف هامة مثل: وظيفة الإحساس (للبشرة وللتراكيب الداخلية كالمفاصل)، وظيفة الحركة لعضلات الطرف العلوي، وظيفة تغيير أقطار الأوعية الدموية بوساطة الأعصاب المُحَرِّكة الوعائية، ووظيفة تنبيه الإفراز للغدد العرقية.

التكوين
 تنشأ هذه الضفيرة في مثلث الرقبة الخلفي من الفروع الأمامية للأعصاب الشوكية التالية: العنقية الخامسة والسادسة والسابعة والثامنة، والصدرية الأولى، وتُقسم إلى أجزاء أربعة وهي: الجذور، الجذوع، الأقسام، الحبال، والفروع الرئيسية. الجذور تم ذكرها، أما الجذوع فإنها تتكون من جذر أو اثنين؛ فالجذع العلوي يتكون من الجذرين (ر5،ر6) والجذع الأوسط هو امتداد العصب (ر7)، أما (ر8،ص1) فتجتمع لتكون الجذع السفلي. هذه الجذوع ينقسم كل منها إلى قسم أمامي وخلفي. القسم الأمامي لكل من الجذع العلوي والأوسط تجتمع لتكون "الحبل الوحشي"، أما القسم الأمامي للجذع السفلي فيمتد ليكون الحبل الإنسي، الأقسام الخلفية للجذوع الثلاثة تجتمع لتكون الحبل الخلفي.

تبدأ الجذور من الحبل الشوكي ثم تصل قاعدة الرقبة من بين العضلتين الأخمعية الأمامية والوسطى، ثم تعبر الجذوع والأقسام مثلث الرقبة الخلفي وتجتمع والشريانَ الإبطي والوريد الإبطي وتحاط ثلاثتها بالغمد الإبطي.

تخرج الفروع من الضفيرة العضدية كالآتي:

- من الجذر العلوي:العصب الكتفي الظهراني، والعصب الصدري الطويل

- من الجذع العلوي:العصب لعضلة تحت الترقوة، والعصب فوق الكتف (تغذي عضلة فوق الشوك وتحت الشوك – وهما عضلتان فوق وتحت شوكة لوح الكتف من الخلف-)

- من الحبل الوحشي: العصب الصدري الوحشي، العصب العضلي الجلدي، الجذر الوحشي للعصب المتوسط

- من الحبل الإنسي: العصب الصدري الإنسي، العصب الجلدي الإنسي للعضد والعصب الجلدي الإنسي للساعد، العصب الكُعبُري، الجذر الإنسي للعصب المتوسط.

- من الحبل الخلفي: العصب تحت الكتف العلوي والسفلي، والعصب الإبطي، والعصب الصدري الظهري، والعصب الزَّندي

انظر أيضاً
 تخدير الضفيرة العضدية
 عصب متوسط

مراجع

أعصاب الطرف العلوي
ضفائر عصبية

ضفيرة عضدية


Gallant Fox (1927-1954) est un cheval de course pur-sang américain. Membre du Hall of Fame des courses américaines, cheval de l'année en en 1930, il remporte cette année-là la Triple Couronne.

Carrière de course
Né à Claiborne Farm, Gallant Fox appartient à la vénérable écurie Belair Stud, fondée en 1747 par le Gouverneur du Maryland et reprise à la fin du XIXe siècle par de riches banquiers, les Woodward, qui en font une place forte des courses américaines. Comme tous les chevaux de l'écurie, il est confié à l'entraîneur Sunny Jim Fitzsimmons qui le fait débuter à l'été de ses 2 ans. Ses premiers pas ne sont guère enthousiasmants mais à sa troisième sortie il remporte à la surprise générale les prestigieux Flash Stakes, et par la suite se place dans les meilleures courses pour poulains, dont les importants Futurity Stakes où il est associé pour la première fois à celui qui devient dès lors son jockey attitré, le populaire Earl Sande.

En 1930, il compte parmi les poulains les plus en vue pour les classiques, et sa victoire inaugurale dans les Wood Memorial Stakes, où il défait Crack Brigade par quatre longueurs, fait de lui le favori pour la Triple Couronne. À l'époque la première manche de la trilogie sont les Preakness Stakes, disputés début mai. Gallant Fox y devance à nouveau Crack Brigade, de trois-quart de longueur cette fois. Deux semaines plus tard, 50 000 personnes se pressent dans les travées de Churchill Downs pour assister à un Kentucky Derby disputé sous une pluie battante, et à une nouvelle victoire de Gallant Fox, le cheval au bonnet rouge. Dans les Belmont Stakes, il retrouve Whichone qui l'avait battu à 2 ans dans les Futurity Stakes, qui a manqué le Derby mais remporté les Withers Stakes et passe pour le poulain le plus doué de sa génération, du moins il est le favori pour nombre d'observateurs. Mais Gallant Fox remet les pendules à l'heure : le numéro un de sa génération, c'est bien lui, qui s'impose par trois longueurs devant Whichone et devient le deuxième gagnant de la Triple Couronne de l'histoire après Sir Barton en 1915.

L'été continue et deux succès s'enchaînent, dans les Dwyer Stakes puis l'Arlington Classic, à l'époque une épreuve de premier plan. Puis arrivent les Travers Stakes, qui sont en passe d'acquérir leur réputation de "cimetière des champions" et où, plus tard, de nombreux cracks mordront la poussière, de Man o'War à American Pharoah en passant par Secretariat. Gallant Fox y retrouve son compère Whichone pour la belle, mais c'est un troisième larron qui emporte la mise, un énorme outsider, Jim Dandy, qui apprécie le terrain boueux qui a rebuté les deux vedettes. Sunny Jim Fitzsimmons regrettera par la suite d'avoir, sous la pression de ses propriétaires, aligné son poulain sur un tel terrain. Ce sera la dernière défaite de Gallant Fox, qui enchaîne pour terminer trois succès dont deux face aux chevaux d'âge, dans la Saratoga Cup et la Jockey Club Gold Cup.

Lorsqu'il se retire au haras à la fin de la saison 1930, Gallant Fox a battu le record de gains pour un poulain américain. Il n'y a pas de classement officiel pour le sacre du cheval de l'année, mais il obtient naturellement ce titre quand le journal de référence des courses américaines, The Blood-Horse, établit un classement rétrospective pour les années 1887-1935 qui fait autorité. Par ailleurs, dans la liste des 100 chevaux américains du siècle établie en 1999 par ledit magazine, Gallant Fox est classé à la 28ème place. Enfin il entre au Hall of Fame des courses américaines lorsque celui-ci est créé dans les années 50.

Résumé de carrière

Au haras
Retiré comme étalon à Claiborne Farm, Gallant Fox réussit un exploit qui restera peut-être unique : il devient le premier, et le dernier à ce jour, vainqueur de Triple Couronne à engendrer un autre vainqueur de Triple Couronne (du moins américaine, car Affirmed est le père de Peteski, vainqueur de la Triple Couronne canadienne). En effet son fils Omaha, issu de sa première génération, est sacré roi des poulains en 1935. Gallant Fox est aussi le père de Granville, cheval de l'année 1936, lauréat des Belmont Stakes et des Travers Stakes, et de Flares, le propre frère d'Omaha, qui fit carrière en Angleterre où il remporta entre autres la Gold Cup à Ascot et les Champion Stakes.

Gallant Fox s'éteint le 13 novembre 1954, à 27 ans. Il est enterré à Claiborne Farm.

Origines
Gallant Fox appartient à la première génération du grand étalon Sir Gallahad, dont la judicieuse importation depuis France en 1926 a bouleversé l'élevage américain. Acquis par un syndicat d'éleveurs (dont Arthur B. Hancock de Claiborne Farm et William Woodward de Belair Stud), l'étalon devient quatre fois Leading Sire dans les années 30, et douze fois Leading Broodmare Sire, un record.

Sa mère, Marguerite, si elle n'a pas brillé en course, est elle aussi une grande reproductrice, puisqu'elle a donné, outre Gallant Fox, trois autres champions :

 Petee-Wrack (1925, par Wrack) - vainqueur des Travers Stakes en 1928 devant le cheval de l'année Reign Count, et l'année suivante du Twin City Handicap, du Merchants and Citizens Handicap et du Metropolitan Handicap.

 Fighting Fox (1935, par Sir Gallahad) - vainqueur des Grand Union Hotel Stakes, des Wood Memorial Stakes, du Carter Handicap, du Jamaica Handicap, du Massachusetts Handicap et du Fleetwing Handicap où il établit un record sur la piste de Empire City qui allait tenir 22 ans. Étalon, il est le père de Crafty Admiral, cheval de l'année en 1952 Champion et tête de liste des pères de mères en 1978 (il est notamment le père de mère d'Affirmed).

 Foxbrough (1936, par Sir Gallahad) - 2 ans de l'année en Angleterre, puis vainqueur à 5 ans du Yonkers Handicap et duButler Memorial Handicap.

À Claiborne Farm, Marguerite est enterré à côté de la tombe de Sir Gallahad, qu'elle a rencontré sept fois, Arthur B. Hancock ayant souhaité que ces éternels fiancés reposent côte à côte.

Pedigree

Références

Cheval de course
Cheval de course né en 1927
Animal né en 1927
Animal mort en 1954
Étalon pur-sang anglais
Cheval de l'année aux États-Unis
Vainqueur du Kentucky Derby
Vainqueur de la Triple Couronne américaine
Membre d'un Hall of Fame des courses hippiques
Famille 4-n

Gallant Fox


.pr ist die länderspezifische Top-Level-Domain (ccTLD) des Gebietes Puerto Rico. Sie existiert seit dem 27. August 1989 und wird vom Unternehmen Gauss Research Laboratory Inc. mit Hauptsitz in San Juan verwaltet.

Eigenschaften
Unterhalb .pr existieren zahlreiche Second-Level-Domains wie zum Beispiel .info.pr oder .name.pr, die teilweise von jeder natürlichen oder juristischen Person ohne Einschränkungen registriert werden können. Ein Wohnsitz oder eine Niederlassung in Puerto Rico sind nicht erforderlich. Seit 2009 unterstützt .pr die Verwendung von spanischen, portugiesischen, deutschen und französischen Sonderzeichen.

Sonstige
Im Jahr 2011 beanspruchte die Universität von Puerto Rico die Top-Level-Domain, da Gauss Research Laboratory die Verwaltung unrechtmäßig übernommen habe. Letztlich konnte sich die Universität mit ihrer Einschätzung nicht durchsetzen.

Weblinks
 Offizielle Website der Vergabestelle

Einzelnachweise

Länderspezifische Top-Level-Domain
Medien (Vereinigte Staaten)
Puerto Rico

.pr


Privatizacija braka je koncept prema kojemu država ne bi trebala imati autoritet i kontrolu nad definicijom uvjeta odnosa između članova društva (građana). Zagovaratelji privatizacije braka su najčešće neki anarhisti, minarhisti, libertarijanci te dio onih koji se protive državnom intervencionizmu te isti tvrde kako takve odnose najbolje definiraju članovi društva sami između sebe. Zagovaratelji smatraju privatizaciju braka najboljim rješenjem socijalnih kontroverzi i pitanja oko istospolnih brakova.

Izvori/vanjske poveznice
 Privatize Marriage, Cato Institute
 On Privatizing Marriage, Foundation for Economic Education

Brak

Privatizacija braka


HŠK Tomislav je bio nogometni klub iz Zenice, oko kojeg su se okupljali Hrvati.

Sudjelovao je u nogometnom prvenstvu NDH. 1943. prošao je regionalno natjecanje - područje župa u okolici Sarajeva. U 2. krugu bio je drugi u skupini C. 1944. prošao je u 1. krugu područje župa u okolici Sarajeva, a u ispao je u 1. krugu doigravanja skupine Sarajevo / Banja Luka. Nakon drugog svjetskog rata jugoslavenske komunističke vlasti zabranile su mu rad.

Tomislav
Tomsislav
Tomislav
Tomislav

HŠK Tomislav Zenica


An Sunipia scariosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Sunipia scariosa in nahilalakip ha genus nga Sunipia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sunipia

Sunipia scariosa


Lumina de Duminică este un supliment săptămânal al ziarului Lumina. Cotidianul "Lumina" a apărut la Iași pe 7 februarie 2005. Săptămânalul "Lumina de Duminică" apare din 16 octombrie 2005.

Publicațiile "Lumina" sunt parte a Centrului de Presă "Basilica" al Patriarhiei Române.

Note

Legături externe
 www.ziarullumina.ro - Site web oficial

Biserica Ortodoxă Română
Fondări în 2005
Ziare din România

Lumina de Duminică


Kristalleştirme veya kristalizasyon, katı bir maddenin uygun bir çözücü içinde çözünmesi sonrasında çöktürülmesi yoluyla katı ve sıvı fazlarının birbirinden ayrılmasını sağlayan işlem.

Yöntem
Önce uygun çözücü seçilir. Bu amaç için kullanılacak ideal bir çözücü soğukta az, sıcakta çok çözüyor olmalıdır. Maddeyi çözebilmeli safsızlıkları çözmemelidir. Madde ile reaksiyon vermemelidir.

Saflaştırılacak madde çözücü içinde ısıtılarak tamamen çözülmesi sağlanır. Çözücü su ise ısıtma işlemi için bek ya da elektrikli ısıtıcı; çözücü organik bir madde ise kaynama noktasına göre su banyosu kullanılmalıdır. Organik maddeler hiçbir suretle bek veya elektrikli ısıtıcıda ısıtılmamalıdır.

Daha sonra süzme işlemine geçilir. Süzme işlemi içinse, süzgeç kağıdı huninin tepesinden 0,5 cm. aşağıda kalacak şekilde kesilmeli, büyüklüğü huni kadar olmalıdır. Bir erlenin içine birkaç damla çözücü konup, üzerine süzgeç kâğıtlı huni yerleştirilir. Su banyosuna bırakılır. Böylece çıkan çözücü buharlarının huniyi ve süzgeç kağıdını ıslatması sağlanır. Maddenin daha hızlı süzülmesi için süzgeç kağıdı pilelendirilebilir. Beherden huniye madde aktarılırken cam baget kullanılır. Süzme işlemi sonunda üstte safsızlık, altta çözücü içinde saf madde kalır.

Madde renkli safsızlıklar içeriyorsa süzmeden önce bu safsızlıkların adsorblanması gerekir. Bunun için sıcak çözelti ısıtıcıdan uzaklaştırılır, biraz soğuduktan sonra çok az miktarda aktif kömür katılır, karıştırılır, birkaç dakika kaynatılır. Aktif kömür büyük moleküllü safsızlıkları adsorblayarak uzaklaştırır. Daha sonra sıcak çözelti süzülerek aktif kömürden ayrılır.

Süzme işlemi sonunda altta toplanan süzüntü üzeri saat camı ile kapatılarak soğumaya (kristallenmeye) bırakılır. Maddeyi, kristallenme sırasında karıştırmak çok ince kristaller oluşmasına sebep olur ve bunlar safsızlıkları tutarlar. Bu yüzden süzüntü oda sıcaklığında kendi halinde bırakılarak soğutulmalıdır.

Bir süre beklendikten sonra kristallenme başlamamışsa şu yöntemlere başvurulmalıdır:
 Çözücü ısıtılarak buharlaştırılmalı, böylece maddenin çözeltideki derişimi artırılmalıdır.
 Çözelti aşırı doygun olmuşsa kristallenmeyi başlatmak için aşılama yapılmalıdır.

Aşılama iki şekilde olur:
 Cam baget kristallenmeyen çözeltiye daldırılıp çıkarılır. Bagete üflendiğinde yine kristallenme görülmezse çözücüyü uçurup, derişimi artırmak gerekir.
 Çözeltiye bir miktar benzoik asit katılır ve kristallenme görülür.

Kristallenme tamamlandıktan sonra çözücüyü ortamdan çekmek için Nuçe erleni ve Büchner hunisi kullanılır. Bu süzme işlemi için de önce süzgeç kağıdı yanlardan taşmayacak şekilde huninin ölçüsüne göre kesilir. Bir miktar çözücü ile ıslatılır. Çözelti huniye dökülür. Damlama bittikten sonra erlendeki çözücü başka bir kaba aktarılır ve madde içinde çözücü kalmaması için erlen trompa bağlanır. Vakum uygulanır. Maddenin içinde çözücü kalması kurutma süresini uzatır ve safsızlık oluşturur.

Kristalleri üzerinde bulunduran süzgeç kağıdı spatül ile huni üzerinden alınır ve üzerinde süzgeç kâğıtları bulunan saat camı üzerinde kurutulur. Kurutma işleminde etüv kullanılır. Etüvün sıcaklığı, maddenin erime noktasına göre ayarlanmalıdır.

İşlem bitiminde saflık kontrolü yapılır. Bu kontrol katı maddeler için; kromatografi, erime noktası veya kırılma indisi tayini ile olabilmektedir.

İnorganik kimya
Kimya mühendisliği
Kimyasal işlemler
Kristalografi
Laboratuvar teknikleri
Mineraloji
Maddenin hâlleri
Hâl değişimi

Kristalleştirme


අරුමාදුර නන්දසේන සිල්වා කුලසිංහ  (උපත:1919 ඔක්. 26) ශ්‍රී ලාංකික සිවිල්, යාන්ත්‍රික, විදුලි හා නාවික ඉංජිනේරුවරයෙකි. ඔහු විසින් පේටන්ට් බලපත්‍රය ලබා ගන්නා ලද ගන්නා ලද කුලසිංහ පෙරසවි කොන්ක්‍රීට් තාක්‍ෂණය නිසා, කොන්ක්‍රීට් කුලසිංහ යන අන්වර්ථ නාමයෙන් වඩාත් වඩාත් ප්‍රකට විය.

ශ්‍රී ලංකා ග්‍රහලෝකාගාරය, සම්බුද්ධ ජයන්ති චෛත්‍යය, කොත්මලේ මහවැලි මහා සෑය හා කළුතර බෝධිය චෛත්‍යය මොහුගේ ඉදි කිරීම් අතර කැපී පෙනෙන නිර්මාණ ය.

කොළඹ ග්‍රහලෝකාගාරය හෝ වරායේ සම්බුද්ධත්ව ජයන්ති චෛත්‍යය හෝ පොල්ගොල්ල වේල්ල හෝ එකවරක් පමණක් නොව කිහිපවරක් දකින්නකු තුල වුවද විස්මයක් හටගනු නො අනුමානයි.එහි නිර්මාතෘවරයා වන්නේ ආචාර්ය ඒ.එස්.එන්. කුලසිංහ මහතාය.ශ්‍රි ලංකාවේ කොන්ක්‍රීට් විශ්වකර්මයා ලෙස හැඳින්වෙන ඔහු චෛත්‍යය,තට්‍ටු නිවාස,ආයතන,ගොඩනැගිලි,වරාය,පාලම් යනාදී වශයෙන් ඉදිකිරීම් ගණනාවක නිර්මාතෘවරයා වේ.බ්‍රිතාන්‍යයේ යටත් විජිතයක්ව පැවත නිදහස ලැබූ රාජ්‍යන් අතරින් ශ්‍රී ලංකාව 1948න් පසු බුද්ධිමත් දක්ෂ විද්‍යාඥයන් කිහිපදෙනෙකුම බිහිකල අතර ආචාර්ය කුලසිංහ මහතා ද ඔවුන් අතර එක් අයකු බව ආතර් සී. ක්ලාක් මහතා වරක් පවසා සිටියා.

1919 දී ජාඇළ උදම්විට උපන් ඒ.(අරුමාදුර) එන්.(නන්දසේන) එස්.(සිල්වා) කුලසිංහ අධ්‍යාපනය ලැබුවේ මීගමුව මාරිස්ටෙලා විද්‍යාලයෙන් හා කොටහේන ශාන්ත බෙනඩික් විදුහල හා කොළඹ තාක්ෂණික විද්‍යාලයෙනි.ඔහු රාජ්‍ය ඉංජිනේරු සංස්තාවේ නිර්මාතෘ  හා ප්‍රථම සභාපති වන අතර ශ්‍රී ලංකා ඉංජිනේරු පර්යේෂණ හා සංවර්ධන ආයතනයද (NERD) ආරම්භ කරන ලද්දේ ඔහු විසිනි.විවිධ අවදීන්හි විවිධ ආයතනවල නිලතල දැරූ කුලසිංහ මහතා ජාතික හා ජාත්‍යන්තර මට්ටමින් සම්මාන ගරු බුහුමන් බොහෝමයක් ලබා ඇත.1979 දී මොර‍ටුව විශ්ව විද්‍යාලයෙන් ඔහුට ආචාර්ය උපාධිය පිරිනමන ලදී.පෙරසවි තාක්ශණය (Pre-Cast Concrete) හඳුන්වාදීමේ පුරෝගාමියා වන්නේ ආචාර්ය කුලසිංහ මහතාය.ඒ අනුව ඔහු ඉදිකිරීම් රැසක් කර තිබෙනවා.වරක් ශ්‍රී ලංකාවේ නිවාස හා ඉදිකිරීම් ඇමතිවරයෙක් නිවාස ඉදිකිරීම් සඳහා අඩු වියදම් තාක්ෂණික උපදෙස් ගැනීමට මැලේසියාවට ගොස් තිබෙනවා.එහිදී මැලේසියානු නිවාස හා ඉදිකිරීම් ඇමතිවරයා පවසා ඇත්තේ මෙවැන්නකි;"අපද නිවාස ඉදිකිරීම් කටයුතු වලදී තාක්ෂණික උපදෙස් ගත්තේ ඔබේ රටින්.(ඒ කියන්නේ කුලසිංහ නමැති දක්ෂ ඉංජිනේරුවරයාගෙන්)එහෙම අය ඔබ රටේ සිටිද්දී ඔබලා ඇයි එන්නේ අපෙන් උපදෙස් ගන්න" යනුවෙනි.කුලසිංහයන් මැලේසියාවේ පමණක් නොව ඉන්දුනීසියාව,සිංගප්පූරුව,පිලිපීනය,තායිලන්තය වැනි රටවලද උපදේශක ඉංජිනේරුවරයෙකු ලෙස කටයුතු කර ඇත.

පෙරසවි තක්ෂණය ඇතුළු  විවිධ තාක්ෂණික විධික්‍රම 25ක් පමණ කුලසිංහයන් සොයාගෙන තිබෙන බව පැවසෙනවා.කොළඹ වරායේ සම්බුද්ධත්ව ජයන්ති චෛත්‍යය,මාලිගාවත්ත මහල් නිවාස පිහිටි තැන 1960 ගණන්වල තිබුනේ විශාල මඩ වගුරකි."කුලසිංහට පුළුවන්ද ඔය මඩ වගුරේ ගෙවල් හදන්න." ආර්. ප්‍රේමදාස මහතා දිනක් කුලසිංහගෙන් අසා ඇත."හා හොඳයි." ඒ කුලසිංහගේ පිළිතුරයි.එම මඩ වගුරේ තට්‍ටු හතරේ ගෙවල් හැදුවේ එලෙසිනි.ඉන්පසු නාරාහේන්පිට මහල් නිවාසත් ඔහු යටතේ ඉදි කෙරුණා.කුලසිංහයන්ගෙන් සිදුවු මහානාර්ඝ සේවයක් වන්නේ වසර 30කින් ඉදිකිරීමට යෝජිතව තිබූ මහවැලි ව්‍යාපෘතිය වසර 6කින් නිම කිරීමයි.කඩිනම් මහවැලි ව්‍යාපෘතිය යටතේ වු නළ මාර්ග හා විදුළිබල මධ්‍යස්තාන ඇතුළුව වික්ටෝරියා,කොත්මලේ,මාදුරු ඔය,රන්දෙණිගල,රන්ටැඹේ ජලාශ ඉදිකිරීම් කටයුතු අධීක්ෂණය කලේ කුලසිංහයන් විසිනි.එකල නායයෑම් වලට හේතුව මහවැලි කඩිනම් කිරීම බව ඇතැමුන් චෝදනා කරද්දී කුලසිංහ මහතා තර්කානුකූලව පෙන්වා දුන්නේ ඊට හේතුව වන්නේ කැපීමෙන් සිදුවන පස සෝදායාම බවයි.ධීවර වරාය ගණනාවකම නිර්මාතෘ වන කුලසිංහ මහතා හම්බන්තොට වරාය ගැන කලකට ඉහතදී දැක්වූ ආකල්ප මොනතරම් සාධනීයදැයි ඔහුගේ පහත ප්‍රකාශයෙන් සාක්ෂාත් වනවා."හම්බන්තොට වරායක් හැදුවොත් ලංකාවට විශාල ආදායමක් එනවා.ඒක මහවැලියටත් වඩා විශාල ව්‍යාපෘතියක් වෙනවා.මුළු වැඩේම අපිටම කරන්න පුළුවන්;පිටරට උදව් නැතිව." මිරිස්ස,තංගල්ල,යාපනය,බේරුවල ධීවර වරායන් කුලසිංහයන්ගේ නිර්මාණ වේ.තාර ඇතිරූ මහාමර්ග වෙනුවට කොන්ක්‍රීට් දැමීම,දුම්රිය මාර්ගවල දැව සිල්පර වෙනුවට කොන්ක්‍රීට් සිල්පර දැමීම,පූට්‍ටු පාලම් ඉදිකිරීම් කුලසිංහයන්ගේ අධීක්ෂණය යටතේ සිදු වූ තවත් වැදගත් ක්‍රියාකාරකම් වේ.

දුම්රිය මාර්ගවලට කොන්ක්‍රීට් සිල්පර දැමීමෙන් 25% ක පමණ මුදලක්  ඉතිරි කරගත හැකි බවත් ඔහු පෙන්වා දුන්නා.දේශීය ඉංජිනේරුවන්ගේ ශිල්පීය හැකියාව කෙරෙහි කුලසිංහයන් සියයට සීයක් විස්වාසය තැබුවා.විදේශීය උපදෙස් ගැන ඔහු ඒතරම් තැකීමක් කළේ නැහැ.ඔහු ඇතැම් අවස්ථාවලදී විදේශීය ඉංජිනේරුවන් සමග ගැ‍ටුණු බවක්ද සඳහන් වෙනවා.ඊට හොඳම නිදර්ශනයක් තමයි මාදුරු ඔය ජලාශයේ ඉදිකිරීම්.මෙහි ඉදිකිරීම් කටයුතු සිදුවෙමින් පැවතියදී ඉහළින් ලැබුණු නියෝගයකින් කියැවුණේ ඉදිකිරීම් වහාම නවතා දමන ලෙසයි.එයට හේතුව වූයේ කැනඩාවෙන් ඉංජිනේරු කණ්ඩායමක් පැමිණීමයි.මෙයින් වියදම සිවු ගුණයක් වන බවත් කිසියම් ප්‍රමාදයක් සිදුවන බවත් කුලසිංහයන් පෙන්වා දුන් නමුත් වගකිව යුත්තන් ඒ පිළිබඳ තැකීමක් කලේ නැත.
මිලියන 650 කින් නිමකරන්නට සැලසුම්කර තිබූ මෙම ජලාශය විදේශ ආධාර යටතේ ඉදිකිරීම සඳහා මිලියන 2800 වැයකිරීමට සිදුවීම,එපමණක් නොවේ දේශීය සැලසුම්වල මෙගාවොට් 6ක විදුලි බලාගාරයක් ද ඇතුලත් විය.එහෙත් කැනඩා සැලසුම්වල එවැන්නක් තිබුනේ නැත.එම ඉන් ලැබෙන වාසියද ලංකාවට අහිමි විය.එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ මාදුරු ඔය ජලාශයේ ජලය අපතේ යාමයි.

ආශ්‍රිත

1919 උපත්
චරිත කතා
2006 මරණ

ඒ.එන්.එස්. කුලසිංහ


17 هـ هي سنة في التقويم الهجري امتدت مقابلةً في التقويم الميلادي بين سنتي 638 و639.

أحداث
 بناء الكوفة
 عزل خالد بن الوليد عن قيادة الجيوش الإسلامية
 اعتمر عمر بن الخطاب وبنى المسجد الحرام ووسع فيه، وأقام بمكة عشرين ليلة
 تزوج عمر بن الخطاب من أم كلثوم بنت علي بن أبي طالب، وهي ابنة فاطمة بنت رسول الله - صلى الله عليه وسلم - ودخل بها في ذي القعدة.
 عزل عمر بن الخطاب المغيرة بن شعبة عن البصرة، واستعمل عليها أبا موسى

مواليد

 عبد الرحمن بن أبي ليلى
 عطية بن قيس الكلابي

وفيات
 مجزأة بن ثور السدوسي

انظر أيضًا
 أحداث ومواليد ووفيات وقعت في الفترة الأولى من سنة 17 هـ
 أحداث ومواليد ووفيات وقعت في الفترة الثانية من سنة 17 هـ

مراجع

17 هـ


Yun Suk-young (Hangul: 윤석영; født 13. februar 1990) er en sydkoreansk fodboldspiller, der i øjeblikket spiller for Kashiwa Reysol.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Sydkorea
Fodboldspillere fra Jeonnam Dragons
Fodboldspillere fra Queens Park Rangers F.C.
Fodboldspillere fra Doncaster Rovers F.C.
Fodboldspillere fra Charlton Athletic F.C.
Fodboldspillere fra Brøndby IF
Fodboldspillere fra Kashiwa Reysol

Yun Suk-young


Steiropteris, rod papratnjača iz porodice Thelypteridaceae, dio reda osladolike. Na popisu je 28 vrsta u neotropima (Južna i Srednja Amerika i Karibi).

Vrste

 Steiropteris alstonii Salino & A. R. Sm.
 Steiropteris buchtienii (A. R. Sm.) Salino & T. E. Almeida
 Steiropteris clypeolutata (Desv.) Pic. Serm.
 Steiropteris comosa (C. V. Morton) Salino & T. E. Almeida
 Steiropteris connexa (Kuhn ex Baker) comb. ined.
 Steiropteris decussata (L.) A. R. Sm.
 Steiropteris deltoidea (Sw.) Pic. Serm.
 Steiropteris fendleri (D. C. Eaton) Pic. Serm.
 Steiropteris gardneriana (Baker) Pic. Serm.
 Steiropteris glabra A. R. Sm. & M. Kessler
 Steiropteris glandulosa (Desv.) Pic. Serm.
 Steiropteris hatschbachii (A. R. Sm.) Salino & T. E. Almeida
 Steiropteris hottensis (C. Chr.) Salino & T. E. Almeida
 Steiropteris insignis (Mett.) Pic. Serm.
 Steiropteris leprieurii (Hook.) Pic. Serm.
 Steiropteris lonchodes (D. C. Eaton) Pic. Serm.
 Steiropteris mexiae (C. Chr. ex Copel.) Salino & T. E. Almeida
 Steiropteris nana (A. Rojas) comb. ined.
 Steiropteris parva (A. R. Sm. & M. Kessler) Salino & T. E. Almeida
 Steiropteris pennellii (A. R. Sm.) Salino & T. E. Almeida
 Steiropteris polyphlebia (C. Chr.) Salino & T. E. Almeida
 Steiropteris polypodioides (Raddi) Salino & T. E. Almeida
 Steiropteris praetervisa (Kuhn) Pic. Serm.
 Steiropteris seemannii (J. Sm.) Salino & T. E. Almeida
 Steiropteris setulosa (A. R. Sm.) A. R. Sm. & S. E. Fawc.
 Steiropteris valdepilosa (Baker) Pic. Serm.
 Steiropteris villosa (Link) Salino & T. E. Almeida
 Steiropteris wrightii (Mett. ex D. C. Eaton) Pic. Serm.

Sinonimi
 Glaphyropteris Fée
 Dryopteris subgen.Glaphyropteris (Fée) C.Chr.
 Thelypteris subgen.Glaphyropteris (Fée) Alston
 Thelypteris sect.Glaphyropteris (Fée) Morton
 Thelypteris subgen.Steiropteris (C.Chr.) K.Iwats.
 Glaphyropteris (Fée) C.Presl ex Fée
 Glaphyropteris (Fée) C.Presl, Abh. (K.) Böhm. Ges. Wiss.
 Phegopteris subgen.Glaphyropteris Fée
 Steiropteris subgen.Glaphyropteris (Fée) A.R.Sm.

Izvori

Thelypteridaceae

Steiropteris


Majisyen maji yapabilen kimseye verilen addır. Tarihteki büyük majisyenler eski inisiyasyonlarda yetişmiş inisiyelerden çıkmıştır. Majisyen sözcüğünün kökeni olan, Kalde ve Pers dillerindeki magu ve magh ya da mogh sözcüklerinin bilge ve rahip anlamına gelmesinin nedeni de budur. Bu sözcükler eski Yunanca'da magos, Latince'de magus ve magi sözcüklerine dönüşmüştür. Majisyenlerin en büyük silahı asadır.

Eski inisiyasyonlardaki inisiyeler nefsini, duygu ve düşüncelerini denetlemesini bilen, enerjilerini bireysel çıkarları için kullanmayan, kısaca psişik etkinliklerini asla ak maji sınırından kara maji sınırları içine taşırmamayı bilecek derecede kendilerini denetleyebilen kimselerdi. Bu yüzden inisiyelerden hiçbiri kara majisyen olmamıştır ya da tersini söylemek gerekirse, kara majisyenlerin hiçbiri inisiye değildir.

Ayrıca bakınız

 Büyü

Kaynakça

 Gizli Öğreticilik, Ergün Arıkdal
 Okültizm, Ege Meta Yayınları

Okültizm

Majisyen


خيانة الأمانة الأكاديمية، وسوء السلوك الأكاديمي، والاحتيال الأكاديمي، والنزاهة الأكاديمية هي مفاهيم مترابطة تشير إلى الأفعال المتنوعة التي يقوم بها الطلاب بشكل يتنافى مع المعايير المتوقعة للمدرسة أو الجامعة أو مؤسسات تعليمية أخرى. تُحدد تعاريف سوء السلوك الأكاديمي عادةً ضمن السياسات المؤسسية. جرى توثيق خيانة الأمانة الأكاديمية في كل أنواع البيئة التعليمية من المدرسة الابتدائية إلى كلية الدراسات العليا. قوبل هذا النوع من الخيانة الأكاديمية بدرجات متفاوتة من العقوبات على مر التاريخ.

تاريخها
يعود تاريخ خيانة الأمانة الأكاديمية إلى الاختبارات الأولى. لاحظ الباحثون أن الغش كان سائدًا في امتحانات الخدمة المدنية الصينية منذ آلاف السنين، حتى عندما كانت عقوبة الغش هي الموت لكل من المُمتَحن والمُمتحِن. كانت رشوة المُمتحِنين شائعة أيضًا، مثلما جرى تمثيلها في أعمال مثل المجموعة القصصية لسلالة مينغ الحاكمة التي تحمل عنوان «كتاب الاحتيال» ورواية سلالة تشينغ التي تحمل عنوان (Rulin waishi) أو [التاريخ غير الرسمي للباحثين].

بدأ وضع معايير الاقتباس والإشارة المرجعية في نهاية القرن التاسع عشر مع ظهور التوجيهات التي قدمتها المجتمعات البحثية الأكاديمية والتي طور كل منها متطلبات خاصة باختصاصه فيما يخص الإشارة المرجعية مثل جمعية اللغة الحديثة (MLA) وجمعية علم النفس الأمريكية (APA). في الوقت نفسه تقريبًا، بدأ الباحثون عملية البحث في القضايا المتعلقة بالغش، عبر بعض الأبحاث التي يعود تاريخها إلى نهاية القرن التاسع عشر وبدايات القرن العشرين، وذلك عندما أصبح الغش مشكلة واسعة الانتشار في حرم الجامعات في الولايات المتحدة.

تشير التقديرات إلى أن ما يصل إلى ثلثي الطلاب قاموا بالغش في مرحلة ما من حياتهم الجامعية في مطلع القرن العشرين. قامت الأخويات غالبًا بإنشاء ما يسمى بنوك المقالات، حيث توضع الأوراق البحثية الفصلية في ملف ويمكن أن يعاد تقديمها من قبل طلاب مختلفين مرارًا وتكرارًا، وغالبًا مع تغيير الاسم على الورقة فقط.

برزت قضية خيانة الأمانة الأكاديمية بشكل أكبر في النصف الأخير من القرن العشرين، إذ تحولت الجامعات نحو مناهج أكثر ديمقراطية في القبول الجامعي.

في يومنا هذا
لا يوجد تعريف عالمي للخيانة الأكاديمية. تفهم المؤسسات التعليمية في مختلف المناطق خيانة الأمانة الأكاديمية وتتصرف حيالها بطرق مختلفة. قائمة المناطق التالية ليست شاملة.

الولايات المتحدة
في الولايات المتحدة، أظهرت إحدى الدراسات أن 20% من الطلاب بدؤوا بالغش في الصف الأول. وبالمثل، كشفت دراسات أخرى أن 56% من طلاب المدارس الإعدادية في الولايات المتحدة حاليًا و70% من طلاب المدارس الثانوية يقومون بالغش. وجدت دراسة واسعة النطاق في ألمانيا أن 75% من الطلاب الجامعيين اعترفوا أنهم ارتكبوا على الأقل واحد من سبعة أنواع من سوء السلوك الأكاديمي(مثل السرقة الفكرية وتزوير البيانات) خلال الأشهر الستة الماضية.

ليس الطلاب هم الوحيدون الذين يغشون في الأوساط الأكاديمية. وجدت دراسة بين معلمي المدارس في كارولينا الشمالية أن نسبة 35% ممن شملتهم الدراسة قالوا إنهم كانوا شاهدين على غش زملائهم بشكل أو بآخر. يعتبر ارتفاع نسبة الاختبارات عالية المخاطر وعواقب نتائجها على المعلمين سببًا في رغبة المعلمين بتضخيم نتائج طلابهم.

وجدت الدراسات البحثية الأولى عن خيانة الأمانة الاكاديمية في التعليم العالي في ستينيات القرن العشرين أنه، على المستوى الوطني في الولايات المتحدة، قام بين 50-70% من الطلاب الجامعيين بالغش على الأقل مرة واحدة. بينما تبقى معدلات الغش هذه مستقرة اليوم على المستوى الوطني في الولايات المتحدة، يوجد تفاوتات كبيرة بين المدارس المختلفة اعتمادًا على حجم المدرسة، وانتقائيتها، وسياسات مكافحة الغش فيها. عمومًا، كلما كانت الجامعة أصغر وأكثر انتقائية، يحدث الغش بشكل أقل فيها. على سبيل المثال، عدد الطلاب الذين كانوا متورطين في خيانة الأمانة الأكاديمية في الكليات الصغيرة النخبوية للفنون الليبرالية كان منخفضًا إلى حد 15-20%، بينما يمكن أن تصل نسبة الغش في الجامعات العامة الكبيرة إلى 75%. علاوة على ذلك، وجد الباحثون أن الطلاب الذين يلتحقون بالمدارس ذات القانون الشرفي هم أقل احتمالًا للغش من الطلاب في المدارس التي تمتلك طرق أخرى لفرض النزاهة الأكاديمية. أما بالنسبة للدراسات العليا، فقد وجدت دراسة حديثة أن 56% من طلاب ماجستير إدارة الأعمال اعترفوا بالغش، إلى جانب 54% من طلاب الدراسات العليا في الهندسة، و48% في التعليم، و45% في القانون.

يوجد أيضًا اختلاف كبير بين رؤية الطلاب وحقيقة سلوكهم الأخلاقي. في أحد استطلاعات عام 2008 التي شملت ثلاثين ألف طالب في المدرسة الثانوية والذي أجرته مؤسسة جوزيفسون لأخلاق الشباب، قال 62 بالمئة من الطلاب المشمولين بالاستطلاع إنهم «نسخوا واجبًا منزليًا من شخص آخر لمرتين أو أكثر في السنة الماضية». لكن في الاستطلاع نفسه، قال 92 منهم إنهم كانوا «راضيين عن أخلاقهم الشخصية وشخصيتهم». وبالتالي، يوجد عمومًا تباين بين السلوك الحقيقي والصورة الذاتية لشخصيات طلاب المدرسة الثانوية.

مع تزايد نسبة الطلاب الذين يأخذون المقررات الدراسية والتقييمات عبر شبكة الإنترنت، فإن هناك تصورًا مستمرًا بأن الغش في صف دراسي عبر شبكة الإنترنت أسهل من الغش في صف دراسي مباشر. علاوة على ذلك، يوجد خدمات عبر الإنترنت تعرض إعداد أي نوع من أنواع الواجبات المنزلية للمدرسة الثانوية والمرحلة الجامعية وتُجري الاختبارات عبر الإنترنت نيابة عن الطلاب. على الرغم من أن الإداريين على دراية بمواقع مثل هذه، غير أنهم لم ينجحوا في الحد من الغش في الواجبات المنزلية والامتحانات غير المراقبة عبر الإنترنت، ولجؤوا إلى توصية من جمعية أوهايو للرياضيات لمنح 80% على الأقل من علامة الصفوف الدراسية على شبكة الإنترنت من خلال اختبارات مُراقبة. إضافة إلى ذلك، تلجأ الكليات والجامعات بشكل متزايد إلى خدمات المراقبة عبر شبكة الإنترنت للإشراف على عشرات الآلاف من الامتحانات سنويًا.

في حين أن الأبحاث حول خيانة الأمانة الأكاديمية أقل شمولية في دول أخرى، غير أن الأدلة المتناقلة تشير إلى أن الغش يمكن أن يكون أكثر شيوعًا حتى في بلدان مثل اليابان والفيليبين.

ابتكر بيري(2010) تصنيفًا لسوء السلوك الأكاديمي. يقدم تصنيف بيري نموذجًا ذو بعدين لسوء السلوك الأكاديمي إذ يقيس أحد البعدين إلى أي درجة تكون القوانين مفهومة بينما يقيس البعد الآخر مدى التقيد بهذه القوانين. وفقًا للتصنيف، فقط أولئك الطلاب الذين يفهمون القوانين لكنهم يفشلون في الالتزام بها يصنفون على أنهم«يغشون».

أستراليا
في أستراليا، تُعالج خيانة الأمانة الأكاديمية من خلال وكالة معايير جودة التعليم العالي، التي هي وكالة حكومية.

المملكة المتحدة
في المملكة المتحدة، وكالة ضمان الجودة هي المسؤولية عن ضمان الجودة في التعليم العالي. وقد وضعت العديد من وثائق السياسات والتوجيه لصانعي السياسات والمعلمين وعامة الشعب.

كندا
في كندا، يُعالج سوء السلوك الأكاديمي من قبل مؤسسات ما بعد الثانوي الفردية، على الرغم من أن الأبحاث في هذا الموضوع تخلفت عن البلدان الأخرى. أظهرت الأبحاث أن حالات خيانة الأمانة الأكاديمية في كندا مشابهة لتلك في الولايات المتحدة.

المراجع

ممارسات تعليمية متنازع عليها أخلاقيا
أكاديمية
خداع
تواصل كاذب
سوء السلوك
غش في مدرسية
مصطلحات أكاديمية

خيانة أكاديمية


Longwood Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Longwood Township (Missouri)
 Longwood Township (Oklahoma)

Longwood Township


Wolfgang Gedat (* 10. Januar 1940 in Gielsdorf bei Berlin; † 10. Dezember 2019 in  Schillig) war ein deutscher Biologe und Autor.

Leben
Schon als Jugendlicher gehörte Wolfgang Gedat zum Arbeitskreis "Vertebrata" (Wirbeltiere) im Tierpark Berlin und war dort bei den Ornithologen tätig. Er lernte das Präparieren im Naturkundemuseum Berlin und begleitete Wissenschaftler bei biologischen Exkursionen. Nach einem Studium der Biologie in Potsdam machte er Mitte der 1970er Jahre sein Diplom. Er unterrichtete viele Jahre das Fach Biologie und qualifizierte sich nebenbei als Freiland-Biologe. Er engagierte sich im Umweltschutz. Als Zoopädagoge leitete er von 1992 bis 2002 die Zooschule im Heimatgarten Fürstenwalde. Während dieser Zeit war Gedat als Moderator für naturwissenschaftlichen Unterricht am Pädagogischen Landesinstitut Brandenburg (PLIB) in der Lehrerfortbildung tätig.

Gedat war seit 1992 staatlich geprüfter Wattführer und seit 2010 Nationalparkwattführer. Seit 2002 wohnte er im Nordseeheilbad Horumersiel-Schillig. Er bot Wattwanderungen an und hielt Vorträge, publizierte und machte die Besucher mit dem Naturerbe Nationalpark Wattenmeer vertraut.

Gedat bot besondere Naturführungen für Kinder an, denen er die Pflanzenwelt anhand von märchenhaften Erzählungen nahebrachte. Seine gesammelten Erzählungen veröffentlichte Gedat in mittlerweile vier Büchern; sein aktuelles Werk "Wispern am Wegesrand" erschien 2013.

Er wohnte mit seiner Frau in Schillig, Gemeinde Wangerland.

Veröffentlichungen
 Wie die Blumen zu ihrem Namen kamen. Verlag Stapp, 1999, ISBN 3-87776-281-6
 Märchen zu Pflanzen in den Salzwiesen und dem Land hinterm Deich. Verlag Florian Isensee, 2003, ISBN 3-89598-980-0
 Salzwiesengeflüster – ein märchenhaftes Pflanzenbestimmungsbuch. Verlag Erigon Kreativ Handel, Marl 2009, ISBN 3-9812642-0-7
 Wispern am Wegesrand – ein märchenhaftes Pflanzenbestimmungsbuch. Verlag Erigon Kreativ Handel, Marl 2013, ISBN 3-9812642-1-5

Weblinks

Einzelnachweise

Autor
Biologe
Deutscher
Geboren 1940
Gestorben 2019
Mann

Wolfgang Gedat


El ducado de Losada es un título nobiliario español y siciliano otorgado en Las dos Sicilias  por Real Cédula del Rey  Carlos VII de Nápoles  en 1741 (Real Despacho en 1745) a José Fernández-Miranda Ponce de León (1706-1783), teniente general del ejército y su Sumiller de Corps desde 1749, segundo hijo del III   marqués de Valdecarzana.

La denominación hace referencia al lugar y valle de Losada en el municipio de Bembibre en la Provincia de León.

Losada
Grandeza de España
Losada
Losada
España en 1759

Ducado de Losada


Greencastle Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Greencastle Township (Indiana)
 Greencastle Township (Iowa)

Greencastle Township


අභ්‍යාවකාශ මධ්‍යස්ථානය යනු මිනිසාට අභ්‍යාවකාශයේ ජීවත් වීම සදහා තනන ලද කෘත්‍රීම ව්‍යුහයන් වේ. තවමත් ක්‍රියාවට නංවා ඇත්තේ පහළ පෘථිවි කක්ෂ (LEO) මධ්‍යස්ථාන පමණක් වන අතර ඒවා කක්ෂීය මධ්‍යස්ථාන ලෙස ද හැදින්වේ. අභ්‍යාවකාශ මධ්‍යස්ථාන ප්‍රධාන ප්‍රචාලන බලයෙන් සහ ගොඩබෑමේ පහසුකම්වලින් අනිකුත් මිනිසුන් රැගෙන යන අභ්‍යවකාශ යානාවලින් වෙනස්වන අතර එම අභ්‍යාවකාශ යානා බොහෝ විට අභ්‍යාවකාශ මධ්‍යස්ථානය වෙත ප්‍රවාහන වාහන ලෙස හැදින්විය හැක. අභ්‍යාවකාශ මධ්‍යස්ථාන සැලසුම් කර ඇත්තේ කක්ෂයේ සති, මාස සහ සමහර විට වර්ෂ ගණනක් වැනි මධ්‍ය කාලීන කාලයක් වාසය කිරීමටය. දැනට භාවිතා වන එකම අභ්‍යාවකාශ මධ්‍යස්ථානය අන්තර්ජාතික අභ්‍යාවකාශ මධ්‍යස්ථානය වේ. මීට පෙර තිබූ ඒවා වන්නේ අල්මැස් (Almaz) , සැලීයුට් කාණ්ඩය (Salyut Series) , ස්කයි ලැබ් (Sky lab) සහ මීර් (Mir) ය.

මේ වන විටත් (2007 තෙක්) අභ්‍යාවකාශ මධ්‍යස්ථාන භාවිතා කරනුයේ දිගු කාලීන අභ්‍යාවකාශ ගමන්වලින් මිනිස් සිරුරට සිදුවන බලපෑම අධ්‍යයනය කිරීමටත් අනෙකුත් අභ්‍යවකාශ යානාවල පහසුකම් නොමැති විශාල විද්‍යාත්මක අධ්‍යයනයන් කිරීමේ වේදිකාවක් ලෙසය. සෝයූස් 11 සහ සැල්යුට් 1 වැනි අවාසනාවන්ත යානා සහ සෑම මිනිසුන් රැගත් අභ්‍යාවකාශ  යානාවල අභ්‍යාවකාශ ගමන් කාල සීමා අභ්‍යාවකාශ මධ්‍යස්ථානය පිහිටුවීම කරළියට ගෙන ආ අතර 1994 සි‍ට 1995 දක්වා "වැලරි පොල්යකොව්" (Valeriy Polyakov)  විසින් මීර් (Mir) හි සිට දින 437.7 අභ්‍යාවකාශයේ ගතකර වාර්තාවක් තැබූ අතර 2008 වන විට අභ්‍යාවකාශ ගාමීන් තුන් දෙනෙක් වර්ෂයකට වඩා තනි අභ්‍යාවකාශ චාරිකා සම්පූර්ණ කර ඇත. ඔවුන් සෑම දෙනාම මීර් යානයේ ද සිටි සාමාජිකයන් ද වීම විශේෂයකි.

අභ්‍යාවකාශ මධ්‍යස්ථානය


إراتيرا (Εράτυρα) هي مدينة في كوزاني في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1332 نسمة.

مراجع

مدن اليونان
أماكن مأهولة في كوزاني (مقاطعة)

إراتيرا


Kjellerupvej er en tosporet omfartsvej der går vest om Kjellerup.

Omfartsvejen er en del af primærrute 52 der går fra Rindsholm der ligger syd for Viborg, til Vesterby der ligger vest for Juelsminde.
Den er med til at lede trafikken uden om Kjellerup, så byen ikke bliver belastet af så meget gennemkørende trafik.

Vejen forbinder Kjellerupvej i nord med Kjellerupvej i syd.

Kilder

Vej (Kjellerup)
Omfartsveje i Danmark

Kjellerupvej (Kjellerup)