Valentin Louis Georges Eugène Marcel Proust (; 10 Temmuz 1871 - 18 Kasım 1922), Fransız romancı, deneme yazarı ve eleştirmen. En tanınmış eseri 1913-1927 yılları arasında yayımlanan yedi ciltlik Kayıp Zamanın İzinde'dir. Proust, çeşitli yazarlar ve eleştirmenlerce 20. yüzyılın en etkili yazarlarından biri olarak kabul edilir.

Yaşamı
Proust Paris'in batı yakasında, Auteuil'de, Frankfurt Anlaşması Fransa-Prusya Savaşı'nı resmen sonlandırdıktan iki yıl sonra büyük amcasının evinde doğdu. Doğumu Paris yönetiminin baskılanması sonucu çıkan şiddet ortamında gerçekleşti ve çocukluğu Üçüncü Cumhuriyetçiler'in göreve geldiği sırada geçti. Kayıp Zamanın İzinde özellikle aristokrasinin çöküşü ve orta sınıfın yükselişi dönemine denk gelen Üçüncü Cumhuriyetçiler yönetimi altında gerçekleşen büyük toplumsal değişimleri konu alır.

Proust'un babası Achille Adrien Proust, Avrupa ve Asya'da koleranın nedenlerini ve yayılmasını araştırmakla görevli bir patolog ve epidemioloji uzmanıydı. Tıp ve hijyen konulu birçok makale ve kitabın yazarıydı. Proust'un annesi Jeanne Clémence Weil, Alsace'li zengin ve yüksek kültürlü bir Yahudi ailenin kızıydı.  Eğitimli ve kültürlü bir kadın olan annesinin kaliteli espri anlayışı ve yetkin İngilizcesi yazmış olduğu mektuplardan bilinmektedir.

Dokuz yaşına geldiğinde Proust ilk ciddi astım nöbetini geçirdi. Bu yaştan sonra da her zaman hasta bir çocuk olarak kabul edildi. Çocukluğunun önemli bir bölümünü Illiers'de bir çiftlikte tatil yaparak geçirdi. Bu köy, Auteuil'deki amcasının eviyle birlikte Kayıp Zamanın İzindede sık sık geçen hayali Combray köyü için model oluşturuyordu.

1882'de, 11 yaşındayken Proust Lycée Condorcet lisesine yazıldı, ancak eğitimi hastalığı yüzünden yarıda kaldı. Buna rağmen edebiyat yeteneğiyle ön plana çıkmayı başardı ve son senesinde bir ödül aldı. Sınıf arkadaşları sayesinde yüksek burjuva sınıfının salonlarına girebildi, buralarda da Kayıp Zamanın İzinde için değerli kaynaklar elde edebildi..

Kötü sağlığına rağmen Proust bir yıl (1889–90) Fransız ordusunda askerlik yaptı. Bu bir yılını Orléans'da Coligny Caserne'de geçirdi. Romanının üçüncü bölümünü oluşturan Guermante'nin Yolu'nda bu deneyiminden uzun uzadıya bahsetmektedir. Genç bir delikanlı olarak Proust eğlenceye düşkündü ve yaşamı bir yazarın disiplinli yaşamından uzaktı. Bu dönemde, bir snob ve bir amatör olarak  yarattığı ünü büyük romanının ilk bölümü olan Swann'ların Tarafı'nı yayınlatma konusunda büyük sıkıntılar yaşamasına neden oldu (1913).

Proust'un annesiyle yakın bir ilişkisi vardı. Babası ise sürekli bir kariyer edinmesi konusunda ona baskı yapıyordu. Babasının bu isteklerine karşılık vermek için 1896 yazında Bibliothèque Mazarine kütüphanesinde gönüllü bir işe girdi. Bir süre çabaladıktan sonra, yıllarca sürecek bir hastalık izni almayı başardı. Hiçbir zaman bir işte çalışmayan Proust, annesi ve babası ölünceye dek de aile evinde yaşamayı sürdürdü.

Bir eşcinsel olan Proust, eşcinsellik temasını eserlerinde açıkça ve uzun uzadıya işleyen ilk Avrupalı romancıydı.

1894'te Dreyfus olayı başladığında Marcel Proust, Dreyfus yanlıları arasında yer aldı. 1895'te felsefe lisansı diplomasını aldı. Bundan üç yıl sonra 1898'te Dreyfus olayı büyüdü. Aynı yıl Zola'nın "J'accuse" adlı açık mektubu L'Aurore gazetesinde yayımlandı.

1900-1905 döneminde aile çevresi ve genel olarak hayatı büyük değişimler geçirdi. Şubat 1903'te Proust'un ağabeyi Robert evlenip aile evini terk etti. Aynı yılın Kasım ayında babası öldü. Ama Proust en büyük darbeyi Eylül 1905'te annesi öldüğünde yedi. Annesi ölmeden önce ona kayda değer bir miras bıraktı. (2006 yılının kurlarıyla 6 milyon Amerikan dolarına yakın bir meblağ ve aylık 15.000 dolarlık sabit bir gelir.) Ancak bu dönemde kendi sağlığı da ciddi ölçüde zayıflamayı sürdürdü.

Proust son üç yılını büyük ölçüde yatak odasında geçirdi. Gündüzleri uyuyor, geceleri romanını tamamlamak için çalışıyordu. 1922 yılında zatürreye yakalanıp akciğer apsesinden öldü. Paris'te Père Lachaise Mezarlığına defnedildi. Proust yaşarken edebiyat dünyasının yarısı onu çok parlak bir yazar, diğer yarısı da okunamayacak kadar ağır buluyordu.

 Erken yazıları
Proust çok erken yaşlarda yazma ve yayınlanma işiyle ilgilenmeye başladı. Daha okul yıllarında  yazılarını yayınladığı La Revue verte ve La Revue lilas dergileriyle olan ilişkisinin yanı sıra 1890-91 yıllarında Le Mensueljürnalında da toplumla ilgili yazılar yazdığı aylık bir sütunu vardı. 1892 Le Banquet (aynı zamanda Platon'un Sempozyum kitabının Fransızca adı), adında aylık bir edebiyat dergisi çıkarma girişimine katıldı. Bunu izleyen yıllarda bu derginin yanı sıra, daha prestijli La Revue Blanche dergisinde küçük yazıları yayınlandı.

1896 Les Plaisirs et les Jours adı altında bu küçük yazıların birçoğundan oluşan bir derleme yayınlandı. Kitabın önsözünü  Anatole France yazdı, çizimleri de Mme. Lemaire tarafından yapıldı. Kitap öylesine şaşaalı bir şekilde hazırlanmıştı ki fiyatı normal bir kitabın iki katıydı.

O yıl Proust, ancak ölümüden sonra, 1954'te yayınlanacak Jean Santeuil adlı bir roman üzerinde çalışmaya başladı. Kayıp Zamanın İzinde'deki temaların birçoğunun ilk hallerine bu tamamlanmamış romanda rastalanabilmektedir.  Örneğin hafıza muamması, üzerinde düşünmenin gerekliliği ve bunun gibi başka birçok bölüm.  Jean Santeuil çalışmasında Kayıp Zamanın İzindede bulunan birçok bölümün ilk hallerine de rastlamak mümkündür. Örneğin Jean Santeuil'''de betimlenen ebeveynler Kayıp Zamanın İzindeki ebeveynlere göre oldukça kabaca ve anahatlarda betimlenmiştir. Les Plaisirs et les Jours aldığı kötü eleştireler ve kurguyu ilerletme konusunda Proust'un karşılaştığı sorunlar, yazarın sonunda Jean Santeuilyi 1897'de ilerletmeyi bırakmasına, 1899'da çalışmayı büsbütün rafa kaldırmasına neden oldu.
[[Dosya:Derniere proust.jpg|küçükresim|sol|upright=0.91|Kayıp Zamanın İzindenin el yazmalarından bir bölüm]]

1895'ten başlayarak Proust uzun yıllar Carlyle, Emerson ve John Ruskin okuyarak geçirdi. Okumaları devam ederken Proust kendi edebiyat kuramlarını geliştirmeye ve sanatçının toplumdaki yeri hakkında kendi fikirlerini geliştirmeye başladı. Aynı zamanda Kazanılan Zaman'da Proust'un evrensel kahramanı Ruskin'in "Susam ve Zambak"'ını çevirdiğinden bahsediyor. Sanatçının sorumluluğu doğayla yüzleşmek, onu gözlemek, özünü kavramak, ardından da bunu bir sanat eserinde baştan anlatmak ya da dışavurmaktır. Ruskin'in bakışaçısında sanatsal üretim çok belirleyiciydi, Proust için ise Ruskin o kadar önemliydi ki, aralarında "Mimarininin Yedi Lambası," "Amienlerin İncil'i" ve "Praeterita" da dahil olmak üzere, birçok kitabını "ezbere bildiğini" söylemiştir

Proust daha sonra Ruskin'in iki çalışmasını Fransızca'ya çevirmeye başladı ama İngilizce bilgisindeki yetersizliği buna engel oldu. Bunun üstesinden gelebilmek için çeviri çalışmasını bir grup çalışmasına çevirdi ve kabataslak çeviriyi annesine yaptırdı, ardından kendisi yazıları gözden geçirdi, son olarak da bir arkadaşının İngiliz kuzeni (ve dönem dönem sevgilisi) Marie Nordlinger tarafından son kez gözden geçirdi. Bir editörü yöntemleri konusunda onu sorgulayınca, Proust "İngilizce bildiğimi iddia etmiyorum; Ruskin'i bildiğimi iddia ediyorum" diye yanıtlamıştı.   "Amienlerin İncil'i" Proust'un geniş önsözüyle birlikte, 1904'te Fransızca'da yayınlandı Hem çeviri, hem önsöz iyi eleştiriler aldı; Henri Bergson Proust'un girişini "Ruskin'in psikolojisine iyi bir katkı" olarak değerlendirdi; çevirinin kendisini de aynı şekilde olumlu sözlerle karşıladı.  Bu kitap yayınladığı sıralarda Proust Ruskin'in Susam ve Zambaklar eserini çevirmeye başlamıştı bile. Bu eser de 1906'da yayınlandı. Edebiyat tarihçilerine göre, Ruskin'in dışında Proust'u en çok etkileyen sanatçılardan bazıları Saint-Simon, Montaigne, Stendhal, Flaubert, George Eliot, Fyodor Dostoevsky, ve Leo Tolstoy'dur.

1908 yılı Proust'un bir yazar olarak kariyeri açısından önemli bir yıldı. Yılın ilk yarısında, farklı dergilerde başka yazarların
pastişlerini yayınladı. Bu 'öykünme' çalışmaları, Proust'a kendi tarzını oturtma konusunda yardımcı olmuş olabilir. Buna ek olarak, aynı yılın ilkbaharı ve yazında Proust, daha sonra Contre Saint-Beuve adı altında toplanacak bir dizi yazı parçacığı üzerinde çalışmaya başladı. Proust çalışmasının neyle ilgili olduğunu bir arkadaşına yazdığı bir mektupta dile getirmiştir: "Şu anda üzerinde çalıştıklarım şunlardır: asilzadeler üzerine bir Paris romanı, Sainte-Beuve ve Flaubert üzerine bir deneme, kadınlar üzerine bir deneme, kulamparalık üzerine bir deneme (yayınlanması pek kolay olmayacak), mozaik cam üzerine bir çalışma, mezar taşları üzerine bir çalışma ve romancılık üzerine bir deneme."
[[Dosya:Montesquiou, Robert de - Boldini.jpg|küçükresim|upright|Robert de Montesquiou, À la recherche du temps perdude Baron de Charlus'nun esin kaynağı]]

Bu dönemde Proust, birbirinden kopuk bu parçalardan yavaş yavaş bir roman derlemeye başladı. Uyku tutmayan ve her gece çocukken annesinin onu sabahları almaya geldiği zamanları anımsayan bir başkahramanın, birinci ağızdan anlatıldığı bu çalışma, en sonunda da Sainte-Beuve üzerine eleştirel bir incelemeyle noktalanıyordu. Sainte-Beuve'ye göre biyografiler bir sanatçının çalışmalarını anlamak için en değerli belgelerdi; Proust bu görüşe karşı çıkıyordu. Bu romanın taslaklarında, daha sonra "Combray" ve "Swann" çalışmalarında karşımıza çıkacak metinler (özellikle 1. Kitap ve 7. Kitap'ın son bölümü) yer alıyordu. Kitabı için bir yayıncı bulma konusunda yaşadığı sıkıntılar nedeniyle Proust bir süre sonra temelde farklı ama içeriğinde benzer tema ve ögeler içeren başka bir projeye yönelmesine neden oldu. 1910'a gelindiğinde ise artık À la recherche du temps perdu üzerinde yoğun olarak çalışıyordu.

 Kurgusu
Kurgunun merkezinde, 4000 sayfa boyunca adı ancak bir ya da iki kere geçen Marcel adlı baş kahraman yer alıyor. Bir yazar olmak istiyor, ancak hayatının "belleğini" bulmakta güçlük çektiğinden bir türlü oturup yazamıyor. Yazarlık serüveni yedi cilt boyunca sürüyor. Bir noktada yazma işinden büsbütün vazgeçmeye karar veriyor. Eserin sonlarına doğru "belleğini" kazara buluyor ve yazmaya başlayabiliyor. Ancak bu da düşündüğü kadar hoş bir şey olmuyor. "Gerçek cennetler, unuttuklarımızdır" diyor.

 Türkçe Çeviriler
Türkçede Proust'un Kayıp Zamanın İzinde çalışması ilk defa 1990'larda tam metin olarak yayınlanmaya başlamış ve daha önce Hemingway, Berberova, Juan Benet, Oscar Wilde ve Marguerita Duras'nın da çalışmalarını Türkçeye kazandırmış Roza Hakmen'in çevirisiyle Türk okurunun karşısına çıkmıştır.

 1996'da Çiçek Açmış Genç Kızların Gölgesinde (ISBN 978-975-363-525-7)
 1977'de Guermantes Tarafı (ISBN 978-975-363-603-2)
 1997'de Sodom ve Gomorra (ISBN 978-975-363-748-0)
 1999'da Swann'ların Tarafı (ISBN 978-975-363-910-1)
 2001'de Mahpus (ISBN 978-975-363-985-9)
 2001'de Albertine Kayıp (ISBN 978-975-08-0300-0)
 2001'de Yakalanan Zaman (ISBN 978-975-08-0329-9)
 2006'da Sainte-Beuve'e Karşı.

 İngilizce Çeviri

Kitap İngilizceye C. K. Scott Moncrieff tarafından 1922 ve 1931 yılları arasında çevrildi ve ilk baskısında adı Remembrance of Things Past (Geçmişte Kalanların Hatırası) idi. Scott Moncrieff da Proust'la benzer bir kader paylaşarak kitabın ilk altı cildini çevirdi ve sonuncu tamamlanamadan öldü. Son cilt, başka çevirmenler tarafından, farklı zamanlarda parça parça çevrildi. Scott Moncrieff'in çevirisi daha sonra gözden geçirildiğinde romanın adı, bugün de kullanılan In Search of Lost Time oldu.

 Bibliyografya
 1896 Les plaisirs et les jours ("Zevkler ve Günler")
 1904 La Bible D'Amiens; John Ruskin'in Amienler İncil'i çevirisi
 1906 Sésame et les lys; Ruskin'in Susam ve Zambaklar çevirisi
 1913–27 À la recherche du temps perdu (Kayıp Zamanın İzinde)
{| class="infobox bordered" cellpadding="4" cellspacing="0" style="float: left; font-size: 95%"
|- style="white-space: nowrap; background: #ccccff;"
! Cilt.
! Fransızca Adı
! Yayın tarihi
! Türkçe adı
|- style="vertical-align: middle;"
| style="white-space: nowrap;" |1
| style="white-space: nowrap;" |Du côté de chez Swann
| style="white-space: nowrap;" |1913
| style="white-space: nowrap;" |Swann'ların Tarafı
|- style="vertical-align: middle;"
| style="white-space: nowrap;" |2
| style="white-space: nowrap;" |À l'ombre des jeunes filles en fleurs
| style="white-space: nowrap;" |1919
| style="white-space: nowrap;" |Çiçek Açmış Genç Kızların Gölgesinde
|- style="vertical-align: middle;"
| style="white-space: nowrap;" |3
| style="white-space: nowrap;" |Le Côté de Guermantes(iki cilt olarak yayınlanmıştır)
| style="white-space: nowrap;" |1920/21
| style="white-space: nowrap;" |Guermantes Tarafı
|- style="vertical-align: middle;"
| style="white-space: nowrap;" |4
| style="white-space: nowrap;" |Sodome et Gomorrhe(iki cilt olarak yayınlanmıştır)
| style="white-space: nowrap;" |1921/22
| style="white-space: nowrap;" |Sodom ve Gomorrah
|- style="vertical-align: middle;"
| style="white-space: nowrap;" |5
| style="white-space: nowrap;" |La Prisonnière
| style="white-space: nowrap;" |1923
| style="white-space: nowrap;" |Mahpus
|- style="vertical-align: middle;"
| style="white-space: nowrap;" |6
| style="white-space: nowrap;" |La FugitiveAlbertine disparue
| style="white-space: nowrap;" |1925
| style="white-space: nowrap;" |Albertine Kayıp
|- style="vertical-align: middle;"
| style="white-space: nowrap;" |7
| style="white-space: nowrap;" |Le Temps retrouvé
| style="white-space: nowrap;" |1927
| style="white-space: nowrap;" |Yakalanan Zaman
|}

 1919 Pastiches et mélanges ("Karışımlar")
 1954 Contre Sainte-Beuve ("Sainte-Beuve'ye Karşı")
 1954 Jean Santeuil (tamamlanmamış)

 Ayrıca bakınız
 20 Soru

 Kaynakça
Özel

Genel
 Adorno, Theodor (1967)  "Prisms."  The MIT Press: Cambridge, MA.
 Aciman, André (2004) The Proust Project. New York Farrar, Straus and Giroux
 Albaret, Céleste (Barbara Bray, trans.) (2003) Monsieur Proust. The New York Review of Books
 Bernard, Anne-Marie (2002) The World of Proust, as seen by Paul Nadar. Cambridge: MIT Press
 Carter, William C. (2000) Marcel Proust: A Life. New Haven: Yale University Press
 Davenport-Hines, Richard (2006) A Night at the Majestic. Faber and Faber ISBN 978-0-571-22009-0
 De Botton, Alain (1998) How Proust Can Change Your Life. New York: Vintage Books
 Deleuze, Gilles (2004) Proust and Signs: The Complete Text. Minneapolis: University of Minnesota Press
 Painter, George D (1959) Marcel Proust A Biography Vols. 1 & 2. London: Chatto & Windus
 Shattuck, Roger (1963) Proust's Binoculars: A Study of Memory, Time, and Recognition in À la recherche du temps perdu. New York: Random House
 Shattuck, Roger (2000) Proust's Way: A Field Guide To In Search of Lost Time, W. W. Norton
 Tadié, Jean-Yves: Marcel Proust: A Life. Viking, New York, 2000
 White, Edmund (1998) Marcel Proust. New York: Viking Books

 Dış bağlantılar

 Bilgibankta Marcel Proust Biyografisi ve Yaşamı
 Yapı Kredi Yayınları Proust Biyografisi
 Milliyet Kitap, Mefaret Aktaş
 Kolb-Proust Araştırma Arşivi
 Marcel Proust, İtalyanca'da Özel Bir Site
 Almanca'da Stephan Reimertz tarafından Proust üzerine bir deneme
 İngilizce Marcel Proust Project Gutenberg Australia
 Proust ve Deleuze (Madrid)
 Why Proust? And Why Now?  - Proust'un çalışmaları üzerine bir deneme
 TempsPerdu.com- Kayıp Zamanın İzindenin Fransızca ve İngilizce online metinler
 Proust lu sur Internet : Le Baiser de la Matrice  4000 web kullanıcı tarafından hazırlanmış "Kayıp Zamanın İzinde"'nin okunmasıyla ilgili filmOnline Metinler' Marcel Proust'un Yapıtları (Kanada'da telifi dolduğundan eklenmiştir)
  Swann'ların Tarafı''nın İngilizce çevrisi
 University of Adelaide Library 1 ve 4. cildin Fransızca çevirisi ve İngilizce'de tam metin

Fransa'da LGBT kişiler
Proust
Proust
Goncourt Akademisi Edebiyat Ödülü sahipleri
1871 doğumlular
1922 yılında ölenler
Père Lachaise Mezarlığı'na defnedilenler
LGBT yazarlar
Condorcet Lisesinde öğrenim görenler

Marcel Proust


Rhamphinion (nombre que significa "pico nuca"; del griego rhamphos, "pico"  que es un término frecuente en los nombres de los "ranforrincoides", y por el hecho que los restos de este animal vienen de la parte posterior del cráneo, es decir la "nuca" o inion) es un género extinto de pterosaurio que vivió entre el Sinemuriano hasta mediados del Pliensbachiano en el Jurásico Inferior, en la formación Kayenta del noreste de Arizona, Estados Unidos.

La especie tipo, Rhamphinion jenkinsi, fue descrita y nombrada en 1984 por Kevin Padian, basándose en el holotipo MNA V 4500, in cráneo parcial que incluye la región occipital, un yugal izquierdo parcial, un fragmento de la mandíbula inferior incluyendo dos dientes preservados y la impresión de un tercero, y otro fragmento que no pudo ser identificado. El nombre de la especie honra al descubridor del fósil, Farish Alston Jenkins Jr. Por entonces, éste era el más antiguo ejemplar de pterosaurio conocido en el Hemisferio Occidental. Padian no lo asignó a ninguna familia o suborden dentro de Pterosauria, pero notó que el yugal era distinto al de los pterodactiloides, y por lo tanto pudo haber pertenecido a un "ranforrincoide", es decir a un pterosaurio basal. Un hueso del ala de otro pterosaurio de la misma formación, hallado en 1981, puede también pertenecer a un "ranforrincoide", con una envergadura de cerca de 1.5 metros. Peter Wellnhofer concordó que una identidad como un "ranforrincoide" era muy probable, pero David Unwin fue más vacilante al clasificar a estos restos fragmentarios en su libro The Pterosaurs: From Deep Time, notando que sólo son una "especie posiblemente válida de relaciones inciertas."

Referencias

Enlaces externos
Rhamphinion en The Pterosauria (en inglés)

Rhamphorhynchoidea
Pterosaurios de América del Norte
Pterosaurios del Jurásico Inferior

Rhamphinion


Gökçekuyu, Han - Eskişehir ili Han ilçesine bağlı mahalle
 Gökçekuyu, Beyşehir - Konya ili Beyşehir ilçesine bağlı mahalle

Gökçekuyu


Crvenkasta panjevčica (lat. Hypholoma lateritium) je nejestiva gljiva iz porodice strnišnica (Strophariaceae). U Europi se ova gljiva često smatra nejestivom ili čak otrovnom, ali u SAD-u i Japanu očito je popularna jestiva gljiva.

Opis
 Klobuk crvenkaste panjevčice je širok od 4 do 9 centimetara, mesnat, najprije kuglast, kasnije polukuglast i na kraju raširen, gladak, crvenkastoopekaste boje, u sredini tamniji, prema obudu svjetliji, na rubu ostaci zastorka u obliku smeđih dlačica.
 Listići su gusti, pomiješani s kraćima, prirasli na stručak, blijedožućkasti, kasnije maslinaste i naposljetku tamnomaslinaste boje.
 Stručak je visok od 5 do 11 centimetara, debljine od 0,5 do 1 cm, vitak, cjevasto šupalj, tamnosmeđe boje, prema klobučiću žut, a prema dolje crvenkastoopekast. U gornjem dijelu ostaci zastorka u obliku tamnocrtastog prstenka.
 Meso je žućkaste boje, bez svojstvenog mirisa i prilično gorka okusa.
 Spore su eliptične, ljubičastosmeđe boje, 6 - 9 x 3 – 4 μm.

Kemijske reakcije
Kožica klobuka i površina stručka sa sumpornom kiselinom H2SO4 postanu lagano maslinasti, dok se sa željeznim sulfatom FeSO4 kora stručka oboji trenutačno tamnozeleno; s kalijevom lužinom stručak odmah postane narančastožut, zatim smeđ.

Stanište
Raste tijekom cijele godine po starim panjevima raznog drveće.

Upotrebljivost
Crvenkasta panjevčica nije jestiva, zbog prilično gorka okusa.

Sličnosti
Crvenkasta panjevčica raste tijekom cijele godine u krasnim kiticama po starim panjevima. Krasna crvenkastoopekasta boja klobuka odmah je odvaja od otrovne sumporače koja je sumporastožute boje. U Americi raste jedan varijetet koji je jestiv i manje gorak. Hypholoma sublateritium var. permagna naraste izvanredno velika tako da joj klobuk dosegne i do 15 cm širine.

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Agaricales
Nejestive gljive

Crvenkasta panjevčica


Gardner ist ein Einschlagkrater auf der nordöstlichen Mondvorderseite, am nördlichen Rand des Mare Tranquillitatis, südwestlich des Kraters Maraldi.
Der Krater ist schüsselförmig und wenig erodiert.

Der Krater wurde 1976 von der IAU nach dem amerikanischen Physiker Irvine Clifton Gardner offiziell benannt.

Weblinks

 Gardner auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Gardner (Mondkrater)


O Festival Dinagyang é um famoso e religioso festival cultural na Cidade de Iloilo, nas Filipinas, realizado no quarto domingo de janeiro, ou logo após os festivais de Sinulog, em Cebu, e o Ati-Atihan, em Kalibo. Dinagyang também foi eleito o melhor evento de turismo três vezes seguidas entre vários outros festivais nas Filipinas. É também o festival mais premiado do país por causa de seu legado, popularidade e inovação. Dinagyang recebeu homenagens e foi considerado um Festival de Classe Mundial e apelidado de "rainha de todos os festivais" nas Filipinas.

História
O Dinagyang começou depois que o reverendo padre Ambrosio Galindez, o primeiro reitor filipino da Comunidade Agostiniana e Pároco da Paróquia de San José introduziu a devoção a Santo Niño em novembro de 1967 depois de observar o Festival Ati-Atihan na província de Aklan. Em 1968, uma réplica da imagem original do Santo Niño de Cebu foi trazida para Iloilo pelo padre Sulpicio Enderez.

Dinagyang foi eleito o melhor evento de turismo das Filipinas em 2006, 2007 e 2008 pela Associação de Oficiais de Turismo das Filipinas. É um dos poucos festivais no mundo a obter o apoio das Nações Unidas para a promoção dos Objetivos de Desenvolvimento do Milênio e citado pelo Banco Asiático de Desenvolvimento como Melhores Práticas sobre o governo, o setor privado e as cooperativas de ONGs.

Celebração
O Festival Dinagyang é dividido em três grandes eventos realizados anualmente a cada quatro finais de semana de janeiro: Ati Tribe Competition (realizado em um domingo), Dagyang sa Calle Real (realizado em um sábado antes do evento principal no dia seguinte, a competição Ati Tribe) e o Miss Iloilo Dinagyang (que é realizado na semana dos principais destaques do Festival Dinagyang).

Como atração adicional ao concurso Ati Tribe, o concurso da Kasadyahan Cultural foi adicionado no festival entre 1980 e 2019 para mostrar os talentos dos alunos, bem como a rica herança cultural da província de Iloilo. Nos primeiros anos deste evento, escolas de várias cidades da província participam desta competição, mas nos últimos tempos, a competição cultural confinada apenas na província tornou-se um escopo regional aceitando inscrições de outras províncias da região mostrando o melhor do patrimônio cultural e histórico das Vissaias Ocidentais.

Dinagyang

Festival Dinagyang


Lopo Curado Garro (Portugal, c. 1600 — ?) foi um militar e administrador colonial luso-brasileiro. Combatente da Insurreição Pernambucana e cunhado de André Vidal de Negreiros, foi um dos três governadores da Paraíba nomeados para a Restauração a que se deu princípio no ano de 1645, além de senhor do Engenho Curado da Várzea.

Casou com Isabel Ferreira de Jesus, irmã de André Vidal de Negreiros, tendo:

 Antônio Curado Vidal, Tenente-General, Fidalgo Cavaleiro da Casa Real e Cavaleiro da Ordem de Cristo, pela qual foi Comendador da Comenda de São Pedro do Sul, por herança do tio materno. Foi também senhor do Engenho Curado e de imensas sesmarias na ribeira do Ipojuca e na Paraíba. Casou com Maria de Carvalho de Andrada, filha de Francisco de Oliveira Lemos e de Grácia de Carvalho de Andrada, pessoas das mais nobres de Pernambuco, com sucessão, tendo por herdeiros os seus filhos, o Capitão Salvador Curado Vidal, Fidalgo da Casa Real e Cavaleiro da Ordem de Cristo (com apenas doze anos de idade), e o Padre Antônio Curado Garro. Teve também uma filha ilegítima, de nome Catarina Ferreira Vidal, casada com o Capitão Antônio Teixeira Chaves, com sucessão.
 Isabel Vidal de Negreiros, casada com João de Andrade Falheiros, sargento-mor e Cavaleiro da Ordem de Cristo, filho do sargento-mor José Correia de Lima e de Maria Antônia de Oliveira, pessoas nobres e principais de Sergipe, com sucessão.

Ver também
André Vidal de Negreiros

Insurreição Pernambucana

Referências

Militares de Portugal
Insurreição Pernambucana

Lopo Curado Garro


{{موسم مسلسل تلفزيوني
|show_name=بريزون بريكك
|season_name=بريزون بريك الموسم الثاني
|headercolour=ff9b39
|image=
|caption= غلاف ديفيدي بريزون بريك الموسم الثاني
|dvd_release_date=المنطقة 1: 4 سبتمبر 2007المنطقة 2: 20 أغسطس 2007المنطقة 4: 19 سبتمبر 2007
|country=
|network=شبكة فوكس التلفزيونية
|first_aired=12 أغسطس 2006
|last_aired=2 أبريل 2007
|num_episodes=22
|prev_season=الموسم الأول
|next_season=الموسم الثالث
|}}
بدأ بث الموسم الثاني من بريزون بريك -المسلسل التلفزيوني الدرامي الأمريكي- في الولايات المتحدة في 21 أغسطس 2006 في يوم الاثنين عند الساعة 9:00 مساءً (المنطقة الزمنية الشرقية) على شبكة فوكس التلفزيونية. أنتج بريزون بريك Adelstein-Parouse Productions بالتعاون مع Rat Television و Original Television Movie وتلفزيون فوكس القرن العشرين. يتكون الموسم من 22 حلقة، انتهت في 2 أبريل 2007.

يدور بريزون بريك حول أخوين: حُكم على أحدهما بالإعدام لجريمة لم يرتكبها، وشقيقه الأصغر العبقري الذي أعد خطة للهرب من السجن. استطاع الأخوين مع ستة آخرين الفرار من إصلاحية نهر فوكس، ويتابع الموسم الثاني مطاردة المجموعة. أطلق عليهم اسم «ثمانية نهر فوكس»، تفرّقت المجموعة، وسلك كل فرد طريقة، وكانوا يلتقون نادرا. كافحوا بصعوبة من أجل الهرب من الشرطة ومن المجموعة الدولية السرية التي تسمى «الشركة» الذيْن يريدان قتلهم.

في هذا الموسم، صارت ثلاث شخصيات فرعية بعد أن كانت أساسية، وفي المقابل أصبحت بعض الشخصيات أساسية وقدِمت شخصية جديدة. تم التصوير في دالاس لقرب طبيعتها من أحداث الموسم. صُوّرت أحداث الحلقة الأخيرة في بينساكولا في ولاية فلوريدا وكانت تمثل باناما. تضاربت الآراء حول الموسم، لكن لاقت إضافة ويليام فيشتنر الكثير من الترحيب.
 الإنتاج
 الممثلون
اختار الموسم الثاني تسعة ممثلين لبطولة المسلسل. بدلا من عشرة في المسلسل الأول. ظهر خمسة من الثمانية الهاربين بشكل متكرر طوال حلقات المسلسل، بينما ظهر الثلاثة الآخرون بشكل متقطع. وينتورث ميلر الذي يلعب دور مايكل سكوفيلد المهندس المعماري العبقري الذي خطط للهرب. ودومينيك بورسيل الذي يلعب لينكون بوروز وهو شقيق مايكل الذي يواجه حكم الإعدام لقتل شقيق نائبة رئيس الولايات المتحدة ترينس ستيدمان. وأموري نولاسكو الذي يلعب دور فرناندو سوكري رفيق مايكل في زنزانته الذي قرّر الهرب عندما علم أن حبيبته ماريكروز ديلغادو حامل؛ وروبرت نبر الذي يمثل دور تي-باغ، المغتصب المتعصب الأبيض الذي يسعى للثأر من السجناء الآخرين الذين تسببوا بقطع يده؛ وروكموند دنبار الذي يلعب دور سي-نوت المجند السابق الذي يريد العودة إلى أهله. وسارة وين كوليز التي تلعب دور سارا تانكريدي الطبيبة السابقة في السجن وحبيبة مايكل؛ وبول أدلستين الذي يلعب بول كيليرمان عميل المباحث الذي يساعد مايكل ولينكون لاحقا لرد ثأره من الشركة؛ وويد وليامز الذي لعب دور براد بيليك حارس السجن السابق الذي يسعى للحصول على جائز الإمساك بالهاربين. جاء ويليام فيشتنر ليلعب دور ألكساندر ماهون عميل المباحث الفيدرالية الأمريكية المفوض بملاحقة الهاربين. بينما لعب مارشال ألمان (إل.جي) وروبن توني (فيرونيكا دونوفان) وبيتر ستورمر (جون أبروزي) أدوارًا ثانوية أو ألغوا من المسلسل.

 التصوير
بدأ التصوير في 15 يونيو 2006 في دالاس في ولاية تكساس لقرب طبيعتها من أحداث المسلسل.

 الإصدار
 التقييم
نالت الحلقة الأولى من هذا الموسم ما يقارب 9.4 مليون مشاهد أمريكي، بينما شاهد ما يقارب 10.5 مليون مشاهد أمريكي الحلقة الأولى من الموسم الأول. وشاهد الحلقة الأخيرة من الموسم الأول ما يقارب 10.24 مليون مشاهد أمريكي. نالت حلقة «شيكاغو» قرابة 10.12 مليون مشاهد وكانت أكثر حلقات الموسم مشاهدة. لكن الحلقة الأخيرة من المسلسل نالت 8.12 مليون مشاهد أمريكي فأصبحت أقل حلقة مشاهدة في تاريخ المسلسل. بينما حصل المسلسل ككل على معدل مشاهدة 9.30 لكل حلقاته الاثنين والعشرين. في أستراليا، شاهد الحلقة الأولى من الموسم 1.22 مليون مشاهد، لكن النسبة قلت تدريجيا. في المملكة المتحدة، تراجعت حصة المسلسل من 9% في الموسم الأول إلى 8.5% في الموسم الثاني. شاهد الحلقة قبل الأخيرة من الموسم فاين ديل كاوينو ما يقارب 1.2 مليون مشاهد، وحصلت على 7% من حصة المشاهدة. وكنتيجة لذلك، قرّرت القناة الخامسة عدم عرض الموسم الثالث. غير أنه بُثّ في كندا وحقّق مركزا من بين العشر مسلسلات نلفزيونية الأعلى تقييمًا على الشبكة التلفزيونية العالمية.

 إصدارات الديفيدي
أُصدر الموسم باسم بريزون بريك — الموسم الثاني'' للشاشات العريضة في مجموعة من ستة أقراص في منطقة الديفيدي الأولى في الولايات المتحدة في 4 سبتمبر 2007. أضيف إلى الاثنين والعشرين حلقة التي بُثّت تعليقات على الحلقات ولقطات من خلف الستار بما في ذلك «عودة مسلسلٍ» و«تحويل دالاس إلى أمريكا». توجد أيضا لقاءات مع منفذي ومنتجي المسلسل، ومنهم منشئ المسلسل والكاتب الرئيس بول شويرينغ. أُصدرت نفس المجموعة في 20 أغسطس 2007 في المنطقة 2 قبل أسبوعين من إصدارها للمنطقة 1، وأُصدرت -بزيادة الحلقة الأولى من الموسم السادس ل24- في 19 سبتمبر 2007 في المنطقة 4.

الحلقات

مراجع
مراجعة عامة
 بريزون بريك: الموسم الثاني على آي جي إن
 معلومات ديفيدي بريزون بريك— الموسم الثاني على TVShowsOnDVD.com
 بريزون بريك الموسم الثاني على FoxStore.com
مراجع محددة

بريزون بريك
حلقات بريزون بريك
مواسم تلفزيونية
مواسم تلفزيونية أمريكية 2007

مواسم تلفزيونية أمريكية في 2006

بريزون بريك (الموسم 2)


O Serviço de Estatísticas de Estado da Ucrânia () é uma agência governamental ucraniana responsável por coletar, analisar e publicar informações e estatísticas a respeito da economia, população e sociedade desse país. Encontra-se sob o controle do Ministério da Economia desde 2010.

Ligações externas
Site oficial (em ucraniano e inglês)

Institutos de estatística


Salvamarul este persoana cu pregătire specializată, cu rolul de a salva persoanele aflate în pericol de înec. Acționează de obicei pe lacuri, pe întinderi mari de apă (ocean, mare) dar și în centre de agrement (spre exemplu: parcuri de distracție acvatice). În activitatea lor, salvamarii se folosesc de diferite dispozitive: binocluri, motociclete, plutitoare, șepci, fluiere, bărci, veste de salvare, atv-uri. Aceștia au de obicei un punct de observație din care supraveghează sectorul care îi este repartizat.

Responsabilități

Vezi și
 Primul ajutor
 Piscină
 Plajă
 Salvamont

Referințe

Legături externe
 Site-ul A.N.S.P.S.R. (Asociația Națională a Scafandrilor Profesioniști și Salvamarilor din România)

Primul ajutor
Servicii de urgență

Salvamar


جكتيس، هي مدينة أثرية تقع على خليج بوغرارة في ولاية مدنين بالجنوب الشرقي للبلاد التونسية. يرجع تاريخ جكتيس إلى العهد البونيقي وقد كانت لها أهمية إستراتيجية من كونها تقع على الطريق بين لبدة الكبرى وقرطاج. شكلت المدينة منذ القرن السادس قبل الميلاد جزءا من الأراضي التابعة لسيطرة قرطاج. خضعت البلدة للرومان بعد احتلالهم البلاد وقد تميزت منذ القرن الأول بعد الميلاد بنسيج عمراني متطور إلا أنها لم تأخذ مرتبة مونيسيبيوم إلا في القرن الثاني بعد الميلاد في عهد الإمبراطور أنطونيوس بيوس. عرفت جكتيس ازدهارا كبيرا في العهد الروماني لتصبح محطة تجارية هامة تحيط بها عدة أحياء سكنية. خلفت المدينة عدة معالم من أهمها فوروم روماني وكابيتول إضافة لعدد من لوحات الفسيفساء.

المعالم الأثرية المصنفة
يوجد بالموقع الأثري جكتيس تسع معالم أثرية مصنفة والمحمية من قبل المعهد الوطني للتراث.

مراجع

بلدات ومدن رومانية في تونس

مواقع أثرية في تونس
ولاية مدنين

جكتيس


Netrobalane canopus es una especie de lepidóptero ditrisio de la subfamilia Pyrginae  dentro de la familia Hesperiidae, es el único miembro del género monotípico Netrobalane.

Se encuentra en la sabana de África, desde Sudáfrica a Kenia hasta Nigeria y sur de Sudán.

Tiene una envergadura de alas de 26-44 mm para los machos y de 42-45 mm las hembras. Los adultos se encuentran en vuelo desde septiembre hasta noviembre y desde febrero a mayo en el sur de África.

Las larvas se alimentan de especies del género Grewia (incluyendo Grewia occidentalis, Grewia similis y Grewia flavescens), especies de Dombeya  (incluyendo Dombeya cymosa y Dombeya calantha), y especies de Hibiscus y Pavonia (incluyendo Pavonia macrophylla y Pavonia burchelli).

Referencias

 http://www.tolweb.org/Netrobalane_canopus/95342

Tagiadini

Netrobalane


Karl Ludwig von Littrow (18 iulie 1811, Kazan, Imperiul Rus - 16 noiembrie 1877, Veneția, Italia) a fost un astronom austriac, fiu al astronomului Joseph Johann von Littrow.

A intrat în serviciul observatorului imperial, unde i-a succedat tatălui său ca director și profesor de astronomie în 1842.

Lucrări
 Populäre Geometrie, 1839
 Beitrag zu einer Monographie des Halleyschen Cometen, 1834
 Beitrag zu Adalbert Stifter Die Sonnenfinsterniss am 8. July 1842
 Verzeichnis geograph. Ortsbestimmungen, 1844
 Physische Zusammenkünfte der Planeten, 1859
 J. J. v. Littrow's Vergleichung der vorzüglichsten Maße, Gewichte und Münzen, Beck, 1844.

Note

Vezi și
 Listă de astronomi

Astronomi austrieci
Astronomi din secolul al XIX-lea
Nașteri în 1811
Nașteri pe 18 iulie
Decese în 1877
Decese pe 16 noiembrie
Nașteri la Kazan
Decese la Veneția

Karl Ludwig von Littrow


Das Damendoppel der French Open 1990 war ein Tenniswettbewerb in Paris.

Titelverteidigerinnen waren Larisa Savchenko und Helena Suková. Das Finale bestritten Jana Novotná und Helena Suková gegen Larisa Savchenko und Natallja Swerawa, das Novotná und Suková in zwei Sätzen gewann.

Setzliste

Hauptrunde

Viertelfinale, Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Obere Hälfte 3

Obere Hälfte 4

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Untere Hälfte 3

Untere Hälfte 4

Weblinks

Damendoppel
1990

French Open 1990/Damendoppel


عبد الرحمن بن عبد القارِيْ القارِّي المدني، تابعي، مختلف في صحبته.

سيرته
هو من القارة، والقارة ولد محلم بن غالب بن عائذة، قال الزبير بن بكار: عضل والقارة ابنا يثيع بن الهون بن خزيمة بن مدركة. قال الذهبي: ولد في أيام النبوة. وقال أبو داود: أتي به النبي وهو صغير. وقال الواقدي: له صحبة. قال ابن سعد: توفي سنة ثمانين بالمدينة وله ثمان وسبعون سنة.

من روى عنهم ورووا عنه
 روى عن: عمر وأبي طلحة وأبي أيوب وأبي هريرة وغيرهم.
 روى عنه: السائب بن يزيد وعروة والأعرج والزهري ويحيى بن جعدة بن هبيرة وابنه محمد، وغيرهم.
 وثقه أحمد بن صالح الجيلي والعجلي ويحيى بن معين.

مراجع

صحابة
محدثو التابعين

عبد الرحمن بن عبد القاري


Die Open 13 2012 waren ein Tennisturnier, welches vom 20. bis zum 26. Februar 2012 in Marseille stattfand. Es war Teil der ATP World Tour 2012 und wurde in der Halle auf Hartplatz ausgetragen. In der gleichen Woche wurden in Memphis die Regions Morgan Keegan Championships sowie in Buenos Aires der Copa Claro gespielt. Letzterer zählte genau wie die Open 13 zur Kategorie ATP World Tour 250, während die Regions Morgan Keegan Championships zur Kategorie ATP World Tour 500 gehörten.

Der Titelverteidiger im Einzel, Robin Söderling, konnte aus Krankheitsgründen nicht antreten. Im Finale setzte Juan Martín del Potro sich in zwei Sätzen gegen Michaël Llodra durch. Dies war der zehnte ATP-Titel seiner Karriere und der erste bei einem Hallenturnier. Für Llodra hingegen war es bei seinem dritten Marseille-Finale die zweite Niederlage, nachdem er zuvor 2009 das Finale verloren und 2010 den Titel gewonnen hatte. Für Aufsehen sorgte der 20 Jahre alte Albano Olivetti, der als Qualifikant bei seinem ATP-Debüt das Viertelfinale erreichte und dabei unter anderem den an Position 2 gesetzten Top-10-Spieler Mardy Fish besiegte.

Im Doppel waren Robin Haase und Ken Skupski die Titelverteidiger, Skupski trat jedoch in diesem Jahr mit einem neuen Partner an und schied mit diesem im Halbfinale aus. Der Turniersieg ging an die rein französische Paarung Nicolas Mahut und Édouard Roger-Vasselin, die sich im Finale gegen Jo-Wilfried Tsonga und Dustin Brown durchsetzten. Dies war ihr zweiter gemeinsamer ATP-Titel, nachdem sie erst drei Wochen zuvor in Montpellier ihren ersten Triumph bei einem ATP-Turnier gefeiert hatten. Für Roger-Vasselin war es zugleich der zweite ATP-Titel überhaupt, während Mahut im Laufe seiner Karriere nun insgesamt fünf Titel mit verschiedenen Partnern gewonnen hat.

Das Teilnehmerfeld der Einzelkonkurrenz bestand aus 28 Spielern, jenes der Doppelkonkurrenz aus 16 Paaren. Die vier topgesetzten Spieler im Einzel bekamen jeweils ein Freilos in die zweite Runde.

Qualifikation
Die Qualifikation fand vom 18. bis 20. Februar 2012 statt. Ausgespielt wurden vier Qualifikantenplätze, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten.

Folgende Spieler hatten die Qualifikation überstanden und spielten im Hauptfeld des Turniers:

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks und Quellen
 Offizielle Homepage des Turniers

Turnier der ATP World Tour 2012
Tennisturnier in Marseille

Open 13 2012


Belle Toujours ist ein portugiesisch-französischer Film des Regisseurs Manoel de Oliveira aus dem Jahr 2006. Es ist eine Fortsetzung von Luis Buñuels Film Belle de Jour von 1967.

Handlung
Henri Husson trifft Séverine Sérizy nach einigen Jahrzehnten zufällig in einem Konzert wieder. Nach einigem Sträuben willigt sie in ein Abendessen zu zweit ein, das sie nach einem vielfältigen Gespräch vorzeitig verlässt, als Henri wiederholt auf die Exzesse ihrer Vergangenheit zu sprechen kommt.

Rezeption
Der Film ist eine Hommage an Buñuel, den Oliveira besonders für seine Ironie in seiner Verzweiflung am Menschen verehrt, und mit dem er den Respekt vor dem Privaten teilt. Wieder spielt Michel Piccoli den Verehrer Husson, während Séverine 2006 von Bulle Ogier verkörpert wird (1967 von Catherine Deneuve dargestellt). Die ausdrucksstarke Fotografie des Films und besonders die präzise gezeichneten Charaktere in ihrem großbürgerlichen, vordergründig kultivierten Ambiente sind hier die wesentlichen Merkmale.

Der Film hatte am 8. September 2006 bei den 63. Internationalen Filmfestspielen von Venedig Premiere und war für verschiedene Preise nominiert, u. a. für den Globo de Ouro und den Europäischen Filmpreis.

Belle Toujours war der portugiesische Kandidat für den besten fremdsprachigen Film zur Oscarverleihung 2008, gelangte dort jedoch nicht zur Nominierung.

Weblinks

 Belle Toujours in der portugiesischen Filmdatenbank Memoriale-CinemaPortuguês (portugiesisch)

Siehe auch
 Portugiesischer Film
 Liste der portugiesischen Vorschläge für die Oscar-Nominierung in der Kategorie bester internationaler Film

Literatur
 Manoel de Oliveira - 100 anos: Begleitbuch zur 21-DVD-Box zum 100. Geburtstag (ZON Lusomundo 2008)
 Sérgio C. Andrade: Ao Correr do Tempo - Duas Décadas com Manoel de Oliveira. Portugália Editora, Lissabon 2008, ISBN 978-972-9487-94-1.

Quellen

Filmtitel 2006
Portugiesischer Film
Französischer Film
Manoel de Oliveira

Belle Toujours


Die Brasil Open 2009 waren ein Tennisturnier, welches vom 9. bis 14. Februar 2009 in Costa do Sauípe stattfand. Es war Teil der ATP World Tour 2009 und wurde im Freien auf Sandplatz ausgetragen. In derselben Woche wurden in Rotterdam das ABN AMRO World Tennis Tournament sowie in San José die SAP Open gespielt. Letztere zählten genau wie die Brasil Open zur Kategorie ATP World Tour 250, während das ABN AMRO World Tennis Tournament zur Kategorie ATP World Tour 500 gehörte.

Titelverteidiger im Einzel war Nicolás Almagro, der in diesem Jahr bereits im Viertelfinale ausschied. Die Einzelkonkurrenz konnte der an zwei gesetzte Spanier Tommy Robredo gewinnen. Im Finale besiegte er den Brasilianer Thomaz Bellucci in drei Sätzen mit 6:3, 3:6, 6:4 und gewann damit seinen achten Karrieretitel. Im Doppel waren Marcelo Melo und André Sá die Titelverteidiger, sie schieden in der ersten Runde aus. Im Doppelfinale siegte das Duo Marcel Granollers und Robredo gegen Lucas Arnold Ker und Juan Mónaco in zwei Sätzen mit 6:4 und 7:5. Robredo gewann durch seinen Sieg im Einzel und Doppel insgesamt ein Preisgeld von 104.500 US-Dollar.

Das Teilnehmerfeld der Einzelkonkurrenz bestand aus 32 Spielern, jenes der Doppelkonkurrenz aus 16 Paaren. Das Gesamtpreisgeld betrug 505.000 US-Dollar, die gesamten finanziellen Verbindlichkeiten lagen bei 562.500 US-Dollar.

Qualifikation
Die Qualifikation fand vom 7. bis 9. Februar 2009 statt. Ausgespielt wurden vier Qualifikantenplätze, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten.

Folgende Spieler hatten die Qualifikation überstanden und spielten im Hauptfeld des Turniers:

Preisgelder und Weltranglistenpunkte
Es wurden die folgenden Preisgelder und Weltranglistenpunkte für das Erreichen der jeweiligen Runde ausgezahlt bzw. gutgeschrieben. Spieler, die über die Qualifikation ins Hauptfeld einzogen, erhielten die angegebenen Qualifikationspunkte zusätzlich zu denen für das Erreichen der jeweiligen Runde. Ansonsten sind die Beträge nicht kumulativ zu verstehen. Preisgelder für den Doppelwettbewerb gelten pro Team.

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks und Quellen
 Offizielle Homepage des Turniers

Turnier der ATP World Tour 2009
Tennisturnier in Costa do Sauípe

Brasil Open 2009


A Fundação São Francisco Xavier ou simplesmente (FSFX) é uma entidade beneficente de assistência social, criada pela Usiminas no dia 22 de dezembro de 1969. Atualmente, a FSFX está presente em seis estados brasileiros por meio da operadora de saúde Usisaúde e suas unidades organizacionais. Responsável atualmente pela administração do Centro de Odontologia Integrado, Colégio São Francisco Xavier, Hospital Libertas, Hospital Márcio Cunha, Hospital Municipal Carlos Chagas, Hospital Libertas, a operadora de saúde Usisaúde e o Vita

Hospital Márcio Cunha
O Hospital Márcio Cunha (HMC) é um hospital localizado no município brasileiro de Ipatinga, no interior do estado de Minas Gerais. Seu nome vem do engenheiro Márcio Cunha, que exerceu papel fundamental para o planejamento da cidade de Ipatinga. Trata-se de um hospital muito demandado para emergências e urgências na Região Metropolitana do Vale do Aço, que conta com 530 leitos para 2 unidades e atende em média mais de 1 milhão de pessoas anualmente, realizando também exames laboratoriais e de diagnóstico por imagem.

Administrado pela Fundação São Francisco Xavier, o Hospital Márcio Cunha atende a pacientes do Sistema Único de Saúde, de convênios e de operadora própria de plano de saúde da Fundação. Em 2003, o Hospital Márcio Cunha foi a primeira entidade hospitalar do Brasil a obter o certificado de Acreditação com Excelência, concedido pela Organização Nacional de Acreditação (ONA) e, a partir de 2015, passou a integrar o seleto grupo de hospitais a possuir a certificação internacional da Det Norske Veritas International Accreditation Standard (DIAS), patamar alcançado por apenas seis instituições brasileiras.

História
A implantação da Usiminas em Ipatinga e o inevitável crescimento populacional do Vale do Aço a partir da década de 1960 impuseram às lideranças políticas e empresariais um planejamento urbanístico estratégico de longo prazo. Ao atrair trabalhadores dos quatro cantos do país, fomentava-se a necessidade de uma rede de serviços e produtos, principalmente em saúde e educação, que garantissem a qualidade de vida dessa população. Tarefa que jamais chegaria a bom termo sem o amparo de uma instituição como a Fundação São Francisco Xavier. Instituída em 1969 para assumir a administração do Hospital Márcio Cunha e do Colégio São Francisco Xavier, passou a investir cada vez mais na ampliação e na qualidade de seus serviços, crescendo na mesma proporção do município estruturado como pólo regional.

Nas décadas seguintes, uma moderna concepção arquitetônica transformou o Hospital, que passou a ter, em sua estrutura, unidades de apoio ao diagnóstico, de tratamento intensivo, novos laboratórios, centro de terapia renal substitutiva, hemoterapia, centro cirúrgico, centro obstétrico e consultórios com médicos especializados, além de unidades de apoio como farmácia, central de materiais e esterilização, nutrição, manutenção e processamento de roupas, dispostas em um amplo complexo horizontal, integrado aos sete andares do prédio vertical que contempla sua Unidade de Internação. Avanços que foram fundamentais para a consolidação de um atendimento médico e hospitalar com segurança e qualidade.

Inauguração da Unidade II do HMC em 2004
Inaugurada em 2004, a Unidade II do Hospital Márcio Cunha, no bairro Bom Retiro, deu continuidade ao histórico de prestação de serviços da Fundação São Francisco Xavier. São 7.400 m² de área construída, que abrigam Unidade de Internação, com leitos em enfermarias e apartamentos, unidade de terapia intensiva, centro de diagnóstico por imagem, ambulatório e unidades de apoio como farmácia, central de materiais e esterilização, nutrição e manutenção. Com uma concepção paisagística acolhedora, a Unidade II dispõe ainda de outros 33,5 mil m² de área pavimentada e ajardinada.

Em 2011, a Fundação São Francisco Xavier inaugurou a Unidade de Medicina Diagnóstica, no bairro Ideal, ampliado oportunidades a clientes do hospital para a realização de ultrassonografias, exames de radiologia digital e patologia clínica, com a mesma eficiência e qualidade dos serviços desempenhados nas demais unidades.

No mesmo ano, a Fundação São Francisco Xavier  incorporou ainda a Unidade de Oncologia às atividades do Hospital Márcio Cunha, referência em tratamento oncológico completo para uma população ainda maior, de quase 50 municípios e mais de 1 milhão de habitantes.

Colégio São Francisco Xavier

O Colégio São Francisco Xavier é uma instituição de ensino do município brasileiro de Ipatinga, no interior do estado de Minas Gerais. Seu prédio principal, onde são lecionadas a educação infantil e os ensinos fundamental e médio, está localizado no bairro Cariru, enquanto que a unidade de ensino técnico se encontra no Horto, fornecendo os cursos de enfermagem, análises clínicas e mecânica.

Hospital Municipal Carlos Chagas
A Fundação São Francisco Xavier responde atualmente pela gestão do HMCC desde 2016 e, consequentemente, pelo processo de alavancada do Hospital Municipal Carlos Chagas, localizado no município mineiro de Itabira.

Classificado como hospital geral ampliou sua capacidade de atendimento e os serviços prestados, sendo hoje credenciado para atendimentos nas áreas de alta complexidade, ambulatorial, internação, UTI, maternidade, centro cirúrgico, tratamentos de hemodiálise, quimioterapia e serviços de diagnóstico, realizados na sua totalidade por meio do Sistema Único de Saúde (SUS).A unidade conta com 100 leitos, sendo 45 de clínica médica, 13 da maternidade, 7 de pediatria, 5 cirúrgicos, 20 de Unidade de Terapia Intensiva e 10 de enfermaria covid-19.

Vita
Instituída pela Fundação São Francisco Xavier ao longo de décadas de atuação, a VITA – Soluções em Saúde Ocupacional atua, desde 2006, na prestação de serviços especializados em segurança, por medicina do trabalho e meio ambiente. As atividades realizadas pela VITA vão desde higiene ocupacional, elaboração de documentação legal, treinamentos, assessoria em segurança do trabalho, exames ocupacionais, serviços de ergonomia e exames psicológicos, dentre outros.

Unidades administradas anteriormente

Hospital de Cubatão
O Hospital de Cubatão estava sob gestão da Fundação São Francisco Xavier desde outubro de 2017. Com 125 leitos, sendo 100 para atendimento ao SUS e 25 leitos para convênios, o HC conta com 32 especialidades médicas e atua nas áreas de internação materno-infantil e adulto; unidade de terapia intensiva (UTI) neonatal, pediátrica e adulto; cirurgia geral e ortopédica, procedimentos de média complexidade, urgência e emergência em obstetrícia, maternidade, oncologia, hemodiálise e apoio ao diagnóstico.A parceria firmada entre a Hospital de Cubatão e a Fundação foi rescindida desde março de 2023.

Hospital e Maternidade Vital Brazil
A Fundação São Francisco Xavier assumiu a gestão do Hospital e Maternidade Vital Brazil em setembro de 2020, através de um contrato emergencial com o Secretário de Saúde do Estado.

A unidade conta com 85 leitos, e 55 deles são dedicados a atendimento ao SUS, a Prestação de serviços de Unidade de Terapia Intensiva (UTI) adulto; leitos de Internação (para as especialidades de clínica médica, pediatria, cirurgia geral, ortopedia); a Maternidade e o Apoio ao Diagnóstico.Desde o dia 10 de abril de 2023 a Fundação encerrou o contrato de prestação de serviços com o município de Timóteo.

Ver também
 Usipa
 Usiminas
 Fundação (instituição)

 Aeroporto de Ipatinga
 Centro Cultural Usiminas
 Colégio São Francisco Xavier

Ligações externas

 Página oficial do Hospital Márcio Cunha
 Página oficial da Usiminas Mecânica
 Página oficial da Usiminas
 Página oficial do Centro Cultural Usiminas

FSFX
Usiminas
Empresas de Ipatinga
Construções de Ipatinga
Fundações (instituição)
Organizações do Brasil por tipo
Instituições do Brasil

Fundação São Francisco Xavier


Francis Mackenzie,  comte de Cromartie (né Francis Sutherland-Leveson-Gower) ( - ) est un pair britannique.

Jeunesse
Francis est né le 3 août 1852, troisième fils de George Sutherland-Leveson-Gower (3e duc de Sutherland) et d'Anne, duchesse de Sutherland. Son frère aîné survivant est Cromartie Sutherland-Leveson-Gower (4e duc de Sutherland). Il a deux sœurs, Florence Sutherland-Leveson-Gower (l'épouse d'Henry Chaplin (1er vicomte Chaplin)) et Alexandra Sutherland-Leveson-Gower, décédée célibataire en 1891.

Son père est le fils aîné de George Sutherland-Leveson-Gower (2e duc de Sutherland) et de Harriett Howard (la troisième fille de George Howard (6e comte de Carlisle) et de Georgiana Cavendish, fille aînée de William Cavendish (5e duc de Devonshire)). Sa mère est la fille unique de John Hay-Mackenzie de Newhall et Cromarty (le frère cadet de George Hay (7e marquis de Tweeddale)) et d'Anne Craig (la troisième fille de James Gibson-Craig,  baronnet). Elle est l'arrière-arrière-petite-fille de  qui a participé au soulèvement jacobite de 1745 et est déclaré hors la loi en 1746).

À la mort de sa mère le 25 novembre 1888, il hérite des titres de  baron de Castlehaven, de Castlehaven, de  vicomte Tarbat, de Tarbat, de  baron Macleod de Castle Leod et de  comte de Cromartie le 25 novembre 1888.

Vie privée
Le 2 août 1876, Lord Francis épouse Lillian Janet Bosville-Macdonald, la troisième fille survivante de Godfrey Bosville-Macdonald,  baron Macdonald et de Maria Anne Wyndham (fille et cohéritière de George Thomas Wyndham de Cromer Hall, Norfolk). Sa tante, Cecilia Wyndham, est l'épouse d'Alfred Paget (le sixième fils d'Henry Paget,  marquis d'Anglesey) Ensemble, ils ont deux filles :

 Sibell Lilian Mackenzie, comtesse suo jure de Cromartie, qui épouse le lieutenant-colonel Edward Walter Blunt, le fils aîné du Major général Charles Harris Blunt d'Adderbury Manor (le petit-fils de Walter Blunt, un fils cadet d'Henry Blunt,  baronnet) et de Mary Augusta Tod (une fille du colonel James Tod, un officier de la British East India Company).
 Constance Mackenzie, qui épouse Edward Stewart-Richardson,  baronnet et est connue pour sa danse semi-vêtue pour les « sièges shilling » des théâtres en 1910 qui a suscité le mécontentement d'Édouard VII, qui considérait ce comportement inapproprié pour une femme noble, la conduisant à être exclue de la cour.

Lord Cromartie est décédé le 24 novembre 1893.

Références

Liens externes

Comte de la pairie du Royaume-Uni
Décès en novembre 1893
Naissance en août 1852
Décès à 41 ans

Francis Mackenzie (2e comte de Cromartie)


Ku-ring-gai Council is a local government area in Northern Sydney (Upper North Shore), in the state of New South Wales, Australia. The area is named after a fictional Aboriginal Language Group.

Major transport routes through the area include the Pacific Highway and North Shore railway line. Because of its good soils and elevated position as part of the Hornsby Plateau, Ku-ring-gai was originally covered by a large area of dry sclerophyll forest, parts of which still remain and form a component of the Ku-ring-gai Chase National Park. There are also many domestic gardens in the residential parts of Ku-ring-gai.

The mayor of Ku-ring-gai Council is Cr. Sam Ngai, an independent politician, elected on 19 September 2023.

The Council comprises an area of 86 square kilometres (33 sq mi), and as at the 2021 census, had an estimated population of 124,076. Ku-ring-gai is the most advantaged area in Australia to live in, at the top of the Index of Relative Socio-economic Advantage and Disadvantage (IRSAD).

Suburbs and localities in the local government area
Suburbs and localities serviced by Ku-ring-gai Council are:

Demographics
At the , there were 124,076 people in the Ku-ring-gai Council local government area, of these 48.2 per cent were male and 51.8 per cent were female. Aboriginal and Torres Strait Islander people made up 0.2 per cent of the population, significantly below the national average of 3.2 per cent. The median age of people in the Ku-ring-gai Council area was 42 years; slightly above the national average of 38 years. Children aged 0 – 14 years made up 19.5 per cent of the population and people aged 65 years and over made up 19.3 per cent of the population. Of people in the area aged 15 years and over, 60.7 per cent were married and 7.2 per cent were either divorced or separated; a rate that is more than half the national average.

Population growth in the Ku-ring-gai Council area between the  and the  was 0.93 per cent and in the subsequent five years to the , population growth was 8.13 per cent. At the 2021 census, the population in the Ku-ring-gai Council area increased by 5.1 per cent. When compared with total population growth of Australia for the same period, being 8.6 per cent, population growth in the Ku-ring-gai local government area is slower than the national average. The median weekly income for residents within the Ku-ring-gai Council area was significantly higher than the national average.

At the 2021 census, the area was linguistically diverse, with Asian languages spoken in more than 20 per cent of households; more than four times the national average.

Council

Current composition and election method

Ku-ring-gai Council is composed of ten councillors elected proportionally as five separate wards, each electing two councillors. All councillors are elected for a fixed four-year term of office, but due to delays as a result of amalgamation processes, the current term will only run for three years. The mayor is elected bi-annually by the councillors at the first meeting of the council, while the deputy mayor is elected annually. The most recent full council election was held on 4 December 2021, and the makeup of the council is as follows:

The current council, elected in 2021, in order of election by ward, is:

Council history
Ku-ring-gai was first incorporated on 6 March 1906 as the "Shire of Ku-ring-gai" and the first Shire Council was elected on 24 November 1906. The first leader of the council was elected at the first meeting on 8 December 1906, when Councillor William Cowan was elected as Shire President. There would not be a Deputy President until the council election on 1 March 1920.

On 22 September 1928, the Shire of Ku-ring-gai was proclaimed as the "Municipality of Ku-ring-gai" and the titles of 'Shire President' and 'Councillor' were retitled to be 'Mayor' and 'Alderman' respectively. In 1993, with the passing of a new Local Government Act, council was retitled as simply "Ku-ring-gai Council" and aldermen were retitled as councillors.

A 2015 review of local government boundaries by the NSW Government Independent Pricing and Regulatory Tribunal recommended that Ku-ring-gai Council and parts of the Hornsby Shire north of the M2 merge to form a new council with an area of  and support a population of approximately 270,000. The Ku-ring-gai Council took the NSW Government to court and, on appeal, the NSW Court of Appeal found that the council had been denied procedural fairness. The proposed merger was stood aside indefinitely. In July 2017, the Berejiklian government decided to abandon the forced merger of the Hornsby and Ku-ring-gai local government areas, along with several other proposed forced mergers.

Planning and development

During the term of former Planning Minister, Frank Sartor, planning law reforms were passed that gave development approval to a panel and away from local government. These new laws were controversially implemented in Ku-ring-gai, with immense opposition from the local population who claim that their suburbs, with nationally recognised heritage values in both housing and original native forest, are being trashed by slab-sided apartment developments with no effective protection provided by either the Ku-ring-gai Council or the state government. This has been termed "The Rape of Ku-ring-gai".

The laws are intended to take development approval power away from local councils and to the Planning NSW, via the development panels. Planning panels are about to be introduced across New South Wales under recently passed planning reforms. In 2005–06, Ku-ring-gai had the second highest reported total development value in the state – A$1.7 billion, more than Parramatta, second only to the City of Sydney.

Shire Clerks, Town Clerks and General Managers

Heritage listings
Ku-ring-gai Council has a number of heritage-listed sites, including:
 Gordon, 17 McIntosh Street: Eryldene, Gordon
 Gordon, Middlemiss Street: Gordon railway station, Sydney
 Gordon, 691 Pacific Highway: Iolanthe, Gordon
 Gordon, 707 Pacific Highway: Tulkiyan
 Gordon, 799 Pacific Highway: Gordon Public School (former)
 Killara, 13 Kalang Avenue: Harry and Penelope Seidler House
 Killara, 1 Werona Avenue: Woodlands, Killara
 Lindfield, 33 Tryon Road: Tryon Road Uniting Church
 Pymble, Pacific Highway: Pymble Reservoirs No. 1 and No. 2
 Pymble, 982-984 Pacific Highway: Pymble Substation
 Pymble, 29 Telegraph Road: Eric Pratten House
 Turramurra, 17 Boomerang Street: Ingleholme
 Turramurra, 43 Ku-Ring-Gai Avenue: Cossington (Turramurra)
 Wahroonga, 62 Boundary Road: Jack House, Wahroonga
 Wahroonga, 69-71 Clissold Road: Rose Seidler House
 Wahroonga, 61-65 Coonanbarra Road: St John's Uniting Church, Wahroonga
 Wahroonga, 16 Fox Valley Road: Purulia, Wahroonga
 Wahroonga, 69 Junction Road: Evatt House
 Wahroonga, North Shore railway: Wahroonga railway station
 Wahroonga, 1526 Pacific Highway: Mahratta, Wahroonga
 Wahroonga, 1678 Pacific Highway and Woonona Avenue: Wahroonga Reservoir
 Wahroonga, 23 Roland Avenue: Simpson-Lee House I
 Wahroonga, 14 Woonona Avenue: The Briars, Wahroonga

See also

 Local government areas of New South Wales
 WildThings, a 2004 urban fauna translocation program

References

External links
Ku-Ring-Gai Council
Ku-Ring-Gai Art Centre and Gallery Artabase page

Local government areas in Sydney
1906 establishments in Australia

Ku-ring-gai Council


Albany County is the name of two jurisdictions in the United States in different states:

Albany County, New York
Albany County, Wyoming

Albany County


Evelyn Billings, australska liječnica. Diplomirala je medicinu na sveučilištu u Melbourneu, nakon čega je specijalizirala pedijatriju. 1966. godine pridružila se svome mužu, dr. Johnu Billingsu, u njegovom istraživanju i razrađivanju Billingsove ovulacijske metode, kojoj je ona uvelike doprinijela svojim ispitivanjima dojilja i žena koje se približavaju menopauzi. Dr. Billings je autorica brojnih članaka objavljenih u znanstvenim časopisima i koautor je Atlasa Ovulacijske metode. Svake godine putuje širom svijeta držeći predavanja i poučavajući Billingsovu metodu. 2003. godine odlikovana je Dame zapovjednice Reda sv. Grgura Velikog.

Izvori

Australski znanstvenici
Pedijatri

Evelyn Billings


පාට පිලිබඳ සිද්ධාන්ත වලට අනුව පාටකට සුදු එක්කිරීමෙන්  ලා පැහැය (Tint) ද පාටකට කළු එක්කිරීමෙන්  තද පැහැය (Shade)ද ලැබේ. පාටක ලා පැහැය මූලික අවස්ථාවට වඩා දීප්තිමත් අතර පාටක තද පැහැය මූලික අවස්ථාවට වඩා අඳුරුය.

ආශ්‍රිත ලිපි
 පාට

පාට
පැහැයන්

පැහැයන්


Za Budinog učenika, pogledajte Mahākāśyapa.

Prema hinduističkoj mitologiji, Kashyapa [Kašjapa] (Kaśyapa) bio je drevni indijski mudrac, koji je spomenut u mnogim hinduističkim spisima. Njegovo ime na sanskrtu znači "kornjača" te je — prema Michaelu Witzelu — povezano s avestičkom riječju kasiiapa i perzijskom riječju kašaf. Možda je Kašmir dobio ime po Kashyapi. U starogrčkim tekstovima, Kašmir je poznat kao Kasperia.

Tekstovi
Budući da je Kashyapa smatran iznimno važnim mudracem, za mnoge tekstove se kaže da potječu od njega. Ovo je popis nekih djela:
Kashyapa Samhita — djelo posvećeno brizi oko djece i poboljšanju dječjeg zdravlja
Kashyapa Jnanakandah Kashyapina — knjiga mudrosti
Kaśyapa dharmasutra
Kaśyapa sangita — djelo posvećeno glazbi
Kasyapasilpa — djelo posvećeno graditeljstvu

Obitelj
Kashyapa je bio sin mudraca Marichija, a oženio je kćeri boga Dakshe: Aditi, Diti, Kadru, Danu, Arishtu, Surasu, Kamadhenu, Vinatu, Tamru, Krodhavashu, Iru, Vishvu i Muni. On je sa ženama dobio mnoštvo djece, različitih imena i atributa u različitim tekstovima.

Izvori i bilješke

Mitološki Indijci

Kashyapa


Castelo (llamada oficialmente Santiago de Castelo) es una parroquia española del municipio de Culleredo, en la provincia de La Coruña, Galicia.

Geografía

Situada a 240 metros de altitud, Castelo es la parroquia más alta del municipio de Culleredo; también la más rural, pues, debido a su situación, no se vio afectada por la explosión demográfica y urbanística de las parroquias del municipio situadas en la ribera de la ría del Burgo.

Se localiza a los pies del Monte Xalo (514 metros de altitud en su vértice geodésico), justo en el collado que separa los valles de Culleredo y Carral, con lo que es un antiguo lugar de paso.

Entidades de población

Entidades de población que forman parte de la parroquia:
 Castelo de Abaixo
Castelo de Arriba
 Donepedre
 Folgueira
 Vilaverde
 Xalo
 Xián

Demografía

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Parroquias de Culleredo

Castelo (Culleredo)


{{Monarh
| ime                  = Haakon VII.
| slika                =
| opis                 = Haakon VII., norveški kralj
| titula               = norveški kralj
| vladavina            = 18. studenog 1905. - 21. rujna 1957.
| krunidba             = 22. lipnja 1906.
| prethodnik           = Oskar II., kralj Švedske i Norveške
| nasljednik           = Olaf V.
| regent               =
| titula1              =
| vladavina1           =
| krunidba1            =
| prethodnik1          =
| nasljednik1          =
| regent1              =
| titula2              =
| vladavina2           =
| krunidba2            =
| prethodnik2          =
| nasljednik2          =
| regent2              =
| titula3              =
| vladavina3           =
| krunidba3            =
| prethodnik3          =
| nasljednik3          =
| regent3              =
| nasljeđe             = -
| supruga              = Maude Velška
| supruge              =
| suprug               =
| supruzi              =
| djeca                = Olaf V.
| puno ime             = Christian Frederik Carl Georg Valdemar Axel
| postumno ime        =
| dinastija            =  Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg
| vladarska himna      =
| otac                 = Fridrik VIII.
| majka                = Ludovika Švedska
| datum rođenja        = 3. kolovoza 1872.
| mjesto rođenja       = Charlottenlund, Kopenhagen
| datum smrti          = 21. rujna 1957.
| mjesto smrti         = Oslo
| datum pokopa         =
| mjesto pokopa        =
| potpis               =
| zanimanje            =
| vjera                = Luteranska
}}
Haakon VII., pravim imenom Christian Frederik Carl Georg Valdemar Axel (Charlottenlund, 3. kolovoza 1872. – Oslo, 21. rujna 1957.), danski princ i prvi kralj Norveške, nakon obnove njene neovisnosti 1905. godine. Vladao je od 1905. do 1957. godine i bio je član dinastije Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg.

 Životopis

 Danski princ

Rodio se u Kopenhagenu kao drugorođeni sin danskog prijestolonasljednika i kasnijeg danskog kralja Fridrika VIII. i njegove supruge, princeze Ludovike. U mladosti je nosio ime princ Karlo Danski. Školovao se od 1886. godine za karijeru pomorskog časnika. Dimplomirao je 1893. godine poslije čega je stekao čin potporučnika, da bi kasnije stekao čin prvog poručnika.

Godine 1896., princ Karlo oženio je svoju prvu rođakinju, britansku princezu Maud, kćerku budućeg britanskog kralja Eduarda VII. i buduće kraljice Aleksandre. S njom je imao sina, princa Aleksandra, budućeg noreškog kralja Olafa V.

  Dolazak na norveško prijestolje

Dana 7. lipnja 1905. godine, norveški parlament je dokinuo personalnu uniju između Norveške i Švedske, čime je uspostavljena neovisna norveška monarhija. U listopadu iste godine, dotadašnji švedski i norveški kralj Oskar II. odrekao se norveške krune, ali odbio je i formalnu ponudu norveške vlade da pošalje jednog od dvojice svojih mlađih sinova koji bi bio okrunjen za norveškog kralja. Odluka je stoga pala na danskog princa Karla, koji je imao rodbinsku vezu s dotadašnjom švedsko-norveškom dinastijom Bernadotte te vezu preko braka s britanskom kraljevskom obitelji. Budući da je već imao i sina prijestolonasljednika, postao je logičan izbor za novog kralja. Međutim, prije pristanka zahtijevao je da se održi referendum na kojem bi se norveški građani odlučili za monarhiju i njega kao kralja. Nakon što su mu građani referendum iskazali povjerenje, prihvatio je ponuđenu krunu i bio izabran za kralja 18. studenog 1905. godine, nakon čega je promijenio svoje ime u  Haakon, a sinovljevo u Olaf'' u uspomenu na stare norveške kraljeve iz srednjeg vijeka.

Novi kralj Haakon VII. i njegova supruga, kraljica Maude okrunjenu su 22. lipnja 1906. godine u katedrali Nidaros u norveškom gradu Trondheimu.

Početak vladavine

Tijekom svoje prve godine života u novoj domovini, kralj Haakon i njegova supruga su obišli krajeve Norveške, kako bi se upoznali sa zemljom. Kraljevski par se preko polarnog istraživača Fridtjofa Nansena upoznao s skijanjem, nacionalnim sportom, poslije čega je kralj ustanovio tradiciju pohođenja skijaških događanja u sportsko-rekreacijskoj zoni Holmenkollen. Također, kraljevski je par započeo i drugu važnu tradiciju, odnosno godišnju dječju paradu koja se održava svakog 17. svibnja, na Dan Ustavnosti, prilikom koje kraljevska obitelj prati paradu s balkona kraljevske palače.

Kralj Haaakon VII. je u potpunosti prihvatio ulogu ustavnog monarha, ali tražio je od vlade da bude informiran o važnim političkim aferama i događajima. Svoje kraljevske ovlasti iskoristio je 1928. godine kada je postavio prvu laburističku vladu u norveškoj povijesti.

Dana 20. studenog 1938. godine, kralj Haakon VII. ostao je udovac, nakon što mu je preminula supruga Maude.

Drugi svjetski rat

Nacistička Njemačka izvršila je invaziju na Norvešku 9. travnja 1940. godine s ciljem da zarobe kraljevsku obitelj i vladu kako bi ih prisilili na kapitulaciju. Ipak, kralj i vlada izbjegli su iz Osla prije njegova pada. U međuvremenu, nacisti su postavili zahtjev kralju da postavi nacističkog simpatizera Vidkuna Quislinga na premijersku dužnost, što je kralj odbio učiniti. Nezadovoljni kraljevom odlukom, Nijemci su u znak odmazde opetovano bombardirali selo Nybergsund u kojem se kralj skrivao. Kralj je s obitelji i vladom uspio izbjeći u Veliku Britaniju, odakle je u radijskom prijenosu inspirirao svoj narod na borbu protiv nacističkog okupatora, čime je postao simbolom otpora.

Nakon rata

Poslije oslobođenja i završetka rata, Haakon i njegova porodica vratili su se 7. lipnja 1945. godine u Norvešku, gdje su bili srdačno dočekani od naroda. Kralj je u kasno ljeto iste godine poduzeo turneju po Norveškoj kako bi svjedočio stupnju ratnog razaranja i doprinio oporavku zemlje.

Haakon je doživio nesreću u srpnju 1955. godine, a umro je dvije godine kasnije, nakon čega ga je naslijedio Olaf V.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Håkon VII. - Hrvatska enciklopedija
 Haakon (Håkon) VII. - Proleksis enciklopedija
 Haakon VII. - Britannica Online
 Kralj Haakon VII. - kongehuset.no

Norveški kraljevi
Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg
Vitezovi Zlatnoga runa

Haakon VII.


Radio Gradska mreža je bivša radijska postaja iz Splita.

Povijest
Osnovana je 1992. pod imenom Radio 24 - gradska mreža Solina, Trogira i Splita. Postaje su se poslije razdvojile na Radio Gradsku mrežu i Radio 24. Programski sadržaj bio je upravljen ka slušateljskoj populaciji od srednjoškolske mladeži do populacije u zreloj srednjoj dobi, te je kod njih naišla na široki odaziv. Prevladavao je glazbeni sadržaj. Imali su noćne kontakt emisije, od kojih je svakako bila najpoznatija emisija Vedrana Sesartića, etabliranog voditelja s Radio Brača te razne glazbene emisije. Jedna je od postaja na kojoj se sviralo u kasnijim satima techno glazbu. U to vrijeme je u medijima bila haranga u dijelu hrvatskih medija protiv techno glazbe. Za techno glazbu bile su specijalizirane emisije Rave Time s komercijalnijim technom u večernjim i cjelonoćna emisija Futuristic Underground rafiniranijeg ukusa, gdje su izvodili skladbe njemačkih, američkih i japanskih izvođače, koji su snimali za njemačke izdavačke kuće.
Određene dane postaja je reemitirala BBC-jev Radio 1 kad je bila njihova emisija s techno glazbom.
Postaja je djelovala do 2000. godine.

Izvori

Splitske radijske postaje

Radio Gradska mreža


er en kvindelig japansk manga kunstner. Hun deltager ofte i  cosplay events.

Illustrerede værker
H2O: Footprints in the Sand artbook & manga
√after and another artbook
Ebiten: Kouritsu Ebisugawa Koukou Tenmonbu
Seitokai no Ichizon

Mangaka

Kira Inugami


An Arthrostylidium simpliciusculum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Pilg., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mcclure. An Arthrostylidium simpliciusculum in nahilalakip ha genus nga Arthrostylidium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arthrostylidium

Arthrostylidium simpliciusculum


Yasunori Takada (født 22. februar 1979) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Shonan Bellmare og Thespa Kusatsu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yasunori Takada


Duan Yucai () (1735–1815), courtesy name Ruoying () was a Chinese philologist of the Qing Dynasty. He made great contributions to the study of Historical Chinese phonology, and is known for his annotated edition of Shuowen Jiezi.

Biography
A native of Jintan, Jiangsu, he resigned his government post at the age of 46 to concentrate on his studies. A student of Dai Zhen, he divided Old Chinese words into 17 rhyme groups. He suggested that "characters sharing the same phonetic component must belong to the same rhyme group [as deduced from the rhyming scheme of Shijing]" (). He also suggested that there is no departing tone in Old Chinese.

His monumental Shuowen Jiezi Zhu (說文解字注 "Annotated Shuowen Jiezi"), which he spent 30 years to complete, was published shortly before his death (in 1815). Wang Niansun, in his preface to the work, says that "it has been 1,700 years since a work of the same quality appeared" (), suggesting that it is the greatest Chinese philological work since Shuowen Jiezi, which was published during the early 2nd century.

References
He Jiuying 何九盈 (1995). Zhongguo gudai yuyanxue shi (中囯古代语言学史 "A history of ancient Chinese linguistics"). Guangzhou: Guangdong jiaoyu chubanshe.
Zhongguo da baike quanshu (1980–1993). 1st Edition. Beijing; Shanghai: Zhongguo da baike quanshu chubanshe.

External links
On-line edition of Annotated Shuowen Jiezi
說文解字注 online version by Alain Lucas and Jean-Louis Schott

1735 births
1815 deaths
Chinese Confucianists
Linguists from China
Qing dynasty writers
Writers from Changzhou
Scientists from Changzhou
People from Jintan District
18th-century Chinese writers

Duan Yucai


Forgiving conocido en América Latina como Perdonar y en España como Perdón es el décimo séptimo episodio de la tercera temporada de la serie de televisión estadounidense Ángel. Escrito por Jeffrey Bell y dirigido por Turi Meyer. Se estrenó originalmente el 15 de abril de 2002.

Argumento
Poco después de la desaparición de Daniel Holtz en el plano de la tierra, un enfurecido Angel secuestra al abogado Linwood para forzarlo a abrir un portal a Quor'Toth, la dimensión en la que se encuentra Connor. Linwood le ordena a Lilah que le de a Angel lo que requiere. Lilah lleva al vampiro a la habitación blanca donde hablan con un socio mayoritario en la forma de una niña. El socio advierte que Sahjhan fue un demonio guerrero que perdió su forma corpórea por intervención de unos hechiceros, que fue así como ganó la habilidad de saltar en diferentes dimensiones, y que sólo se le puede detener por una urna especial que lo aprisionará por siempre. Por último, el socio le entrega a Angel un ritual de magia negra para materializar a Shajah.

Mientras tanto Fred y Gunn inician una búsqueda frenética por el paradero de Wesley. Incluso visitan a Justine quien ahora está a cargo de dirigir a los Holtzianos. La cazadora de vampiros les explica que la cooperación de Wesley fue voluntaria todo el tiempo y que no sabe dónde está. Fred y Gunn se rehúsan a creerle y buscan en la basura de Wesley los diarios que contienen las traducciones de las profecías Nyzianas. Lo que encuentran no es otra cosa más que la traducción que impulsó al inglés a traicionar al vampiro.

Fred y Gunn le comentan lo de las profecías a Angel, pero el vampiro está más interesado en encontrar a Sahjhan, ya que el hechizo que realizó lo materializó en otra parte de la ciudad. En el templo de Sahjhan, Justine recuerda con dolor todo lo que vivió con Holtz antes de su desaparición. Al lugar viene un deleitado Sahjhan dispuesto a matar a Justine por el placer de volver a ser corpóreo. Al lugar llegan Angel, Fred y Gunn para detenerlo, pero todos son derrotados por la enorme fuerza y resistencia del demonio. Sahjhan se prepara para estacar a Angel, pero es detenido por Justine quien consigue encerrarlo en la urna que Holtz tenía en el templo. Poco después confiesa que degolló a Wesley en el parque cerca de su casa.

El equipo entero lleva a Wesley hasta un hospital, donde Angel le explica que ya sabe sus motivaciones detrás de su traición, acto seguido el vampiro trata de sofocar a Wesley con un almohada hasta que es detenido por los paramédicos. A medida que se aleja, Angel le grita al inglés que nunca lo perdonará por lo que hizo y que lo matará.

Elenco

Principal
 David Boreanaz como Ángel.
 Charisma Carpenter como Cordelia Chase.
 Alexis Denisof como Wesley Wyndam-Pryce.
 J. Agust Richards como Charles Gunn.
 Amy Acker como Fred Burkle.

Continuidad
 Aparece por primera vez en la serie "La Habitación Blanca", un espacio interdimensional que jugara un papel más importante en las dos últimas temporadas.
 Cordelia y Groo siguen en sus vacaciones en México.
 La búsqueda de redención de Angel se retrasa un poco ya que el vampiro busca vengarse de Wolfram&Hart y Holtz.
 Los lazos de amistad y confianza que Angel y Wesley desarrollaron son dañados violentamente, cuando Angel no perdona a Wesley por lo que hizo y trata de matarlo.

Enlaces externos

Episodios de la tercera temporada de Angel

Forgiving


«Chasing Pavements»  es una canción interpretada por la cantautora británica Adele, incluida en su álbum debut, 19, de 2008. La intérprete la compuso junto a Eg White, mientras que este último también la produjo. XL Recordings la lanzó oficialmente como el segundo sencillo de 19 el 13 de enero de 2008 en Europa y Oceanía. De acuerdo con Daily Mail, prohibieron la canción en varias emisoras de radio de los Estados Unidos debido a que su letra podría significar «perseguir a los hombres homosexuales».

«Chasing Pavements» logró un éxito comercial mediano alrededor del mundo. En los Estados Unidos, alcanzó la posición número veintiuno en la lista Billboard Hot 100, la diez en Digital Songs y la dieciséis en Adult Pop Songs. En el Reino Unido, el tema se ubicó en el segundo puesto del conteo UK Singles Chart, siendo la canción mejor posicionada de la intérprete en ese entonces, hasta que «Someone Like You» alcanzó el primer puesto en 2011. Además recibió un disco de platino en los Estados Unidos por parte de la RIAA, ya que vendió más de un millón de copias, mientras que en el Reino Unido recibió un disco de oro otorgado por la BPI.

Su vídeo musical se estrenó el 31 de enero de 2008 en la cuenta oficial de XL Recordings en YouTube, donde se representa un accidente automovilístico ocurrido en el Hyde Park de Londres, Inglaterra. El elenco de la serie Glee versionó «Chasing Pavements» para el episodio The New Rachel. En 2009, en la 51.ª entrega de los Premios Grammy, la canción recibió tres nominaciones; grabación del año, canción del año y mejor interpretación vocal pop femenina, ganando en esta última categoría.

Antecedentes y descripción

En 2006, Adele publicó tres demos en su cuenta de MySpace como parte de un trabajo escolar, lo que llamó la atención de la discográfica XL Recordings. Posteriormente dijo a la revista estadounidense Rolling Stone que: «Pensé que tendría un trabajo de escultismo, hasta que ellos me dijeron que firmara un contrato». Mientras trabajaba en su álbum debut, la cantante descubrió que su novio la había engañado y confesó que: «Fui a la taberna [donde él estaba] y lo golpeé. Me sacaron y cuando estaba huyendo vino hacia mí la frase "Chasing Pavements". La canté en mi teléfono, fui a casa y saqué los tres acordes juntos». La canción se lanzó en formato de descarga digital el 13 de enero de 2008 y en CD el 21 del mismo mes, este último sólo se puso en venta en el Reino Unido e incluye a la canción «That's It, I Quit, I'm Movin' On» como lado B.

«Chasing Pavements» es una canción de género soul, influenciada por los estilos pop rock y jazz. La intérprete la compuso junto con Eg White y producida por este último, bajo el sello discográfico de XL Recordings. Según Ron Hart de PopMatters, «canciones como ésta, ayudan a acentuar el poder de la voz [de Adele] con más eficacia». En su revisión de 19, Matthew Chisling de Allmusic dijo que «esta canción, junto a "Melt My Heart to Stone", hacen que la intérprete se deje llevar por la letra de cada una de estas canciones increíbles». De acuerdo con una partitura publicada por Universal Music Publishing Ltd. en el sitio en Musicnotes.com, el tema tiene un tempo de 80 pulsaciones por minuto y está compuesto en la tonalidad de do menor. El registro vocal de Adele se extiende desde la nota mi♯4 hasta la do♯6. Su letra trata de una historia de amor. Una chica quiere expresar sus sentimientos por el chico que le gusta, pero, al mismo tiempo tiene miedo de si el hombre no se siente de la misma manera. Ella está en una paradoja, si luchar por el amor que tiene hacia el chico, o perseguir los pavimentos grises y vacíos sin que estos lleven a ningún lugar.

Recepción

Comentarios de la crítica
Bill Lamb de About.com comentó que: «la canción es la mejor del álbum, gracias a su buen desempeño comercial en listas del Reino Unido y de los Estados Unidos». Además, Lamb la ubicó en el top 10 de las mejores canciones de Adele, donde ocupó el puesto número tres. El sitio Sputnikmusic dijo que «los versos sutiles y suaves se yuxtaponen en contra de los estribillos» y agregó: «esta, junto con "Cold Shoulder" y "Melt My Heart to Stone", son sin duda las mejores colaboraciones que realizó Eg White en todo el álbum [19]». Nick Levine de Digital Spy la calificó con cuatro de cinco estrellas y comentó: «"Chasing Pavements" es una canción suave que contiene el soul de la vieja escuela».

De acuerdo con Daily Mail, la canción se prohibió en varias radioemisoras de los Estados Unidos, debido a que la letra podría significar «perseguir a los hombres homosexuales», lo cual causó mucha controversia en contra de Adele. De acuerdo con el sitio web Blinded by Sound, comienza con una tonada suave y llena de emoción, agregando que: «Cuando empiezan los estribillos, puede llegar a poner la piel de gallina de quien la escuche, e incluso sacarle una lágrima».

Recepción comercial
«Chasing Pavements» tuvo un buen recibimiento comercial en los Estados Unidos. Alcanzó puesto veintiuno en la lista Billboard Hot 100. También se ubicó en las posiciones número diez, dieciséis y veintitrés de las listas Digital Songs, Adult Pop Songs y Adult contemporary, respectivamente. Para octubre de 2011, la canción había vendido 1 200 000 descargas digitales en dicho país, lo cual le hizo valer la certificación de disco de platino por la RIAA. En Canadá, debutó en la posición veintiocho del conteo Canadian Hot 100, siendo esta su máxima posición en la lista. Además, se le acreditó por la CRIA con un disco de oro por haber vendido más de 40 000 copias digitales en el país.

En los Países Bajos, el tema debutó en la posición sesenta y tres de la lista Dutch Singles Chart y a su quinta semana, alcanzó su máxima posición en el tercer lugar, permaneciendo en esta posición solo una semana. En Bélgica, tuvo una buena recepción en sus dos regiones: en la región flamenca alcanzó la posición número diez del conteo Ultratop 50, mientras que en la región valona llegó al número veintiuno. En Noruega, alcanzó el número uno de la lista Norwegian Singles Chart por dos semanas consecutivas, siendo este el sencillo mejor posicionado de Adele en dicho país. Luego de su buena recepción en listas noruegas, la IFPI le otorgó un disco de oro a «Chasing Pavements» por ventas superadas a 5000 descargas digitales. En el Reino Unido, se ubicó en el segundo lugar de la lista UK Singles Chart, convirtiéndose en el sencillo mejor posicionado de la intérprete en dicho país, hasta que en 2011, «Someone like You» alcanzará el número uno. Además, la BPI condecoró a la canción con un disco de oro por vender más de 400 000 copias en dicho país.

Promoción

Vídeo musical
El vídeo musical se estrenó el 31 de enero de 2008 en la cuenta oficial de XL Recordings en YouTube, donde se representa un accidente automovilístico ocurrido en el Hyde Park de Londres, Inglaterra. Mathew Cullen dirigió el video y se grabó en Los Ángeles, por lo cual se tuvo que ambientar el lugar de filmación para que se viera similar a la ciudad de Londres. El vídeo comienza mostrando a una pareja en un pavimento afectada por un accidente automovilístico; cuando comienza a sonar la canción, se observa a Adele en un automóvil a unos metros del accidente junto a un hombre que la acompaña y también empiezan a aparecer varias personas para ver lo que sucedió. En el momento en que empiezan los estribillos, la pareja actúa como si nada hubiese pasado, comienzan a recrear su relación con varias acciones. Después, la intérprete se baja del auto donde se encontraba para cantar al lado de un árbol mientras ve cómo los heridos son auxiliados por un equipo médico. Antes de terminar la canción, la pareja y todos los presentes en el lugar del accidente comienzan a bailar. Ya al término del vídeo, retorna la realidad, se llevan a los heridos en una camilla, cada uno en diferentes direcciones.

Interpretaciones en directo

«Chasing Pavements» apareció en tres episodios de la serie británica Hollyoaks. También apareció en la película Wild Child, publicada el 15 de agosto de 2008. Adele la interpretó, junto con «Cold Shoulder» en el programa nocturno estadounidense Saturday Night Live el día 18 de octubre de 2008. También la cantó en Friday Night with Jonathan Ross el 7 de diciembre de 2007. La intérprete realizó una presentación en donde cantó el tema, junto con Jennifer Nettles en la quincuagésima primera entrega de los premios Grammy. Según Ben Wener del periódico The Orange County Register, Adele lucía «elegante, hermosa, conmovedora» agregando que: «hubiera preferido que "Chasing Pavements" ganara en la categoría grabación del año, en lugar de  "Please Read the Letter" de Robert Plant & Alison Krauss». La canción se incluyó en el primer EP de la cantante, iTunes Live from SoHo, lanzado digitalmente el 3 de febrero de 2009. También en la lista de canciones de su álbum en DVD Live at the Royal Albert Hall. Adele la ha incluido en el repertorio de sus giras An Evening with Adele (2008-09), Adele Live (2011) y Adele Live 2016 (2016-17).

Formatos
Descarga digital

Sencillo en CD y en vinilo de 7"

Posicionamiento en listas

Semanales

Sueción en listas

Anuales

Certificaciones

Premios y nominaciones

El sencillo «Chasing Pavements» obtuvo nominaciones en distintas ceremonias de premiación. A continuación, una lista de las candidaturas que obtuvo:

{| class="wikitable sortable"
|-
! Año
! Ceremonia de Premiación
! Categoría
! Resultado
! Ref.
|-
!2008
!MTV Video Music Awards
|align="center"|Mejor coreografía
|
|
|-
!rowspan="5"|2009
!BMI London Awards
|align="center"|Mejor canción pop
|
|
|-
!Brit Awards
|align="center"|Mejor sencillo británico
|
|
|-
!rowspan="3"|Premios Grammy
|align="center"|Grabación del año
|
|
|-
|align="center"|Canción del año
|
|
|-
|align="center"|Mejor interpretación femenina vocal de pop
|
||}

Créditos y personal
 Adele: Voz y composición.
 Eg White: Producción, composición y arreglos.
 Tom Elmhirst: Mezcla.
 Dan Perry: Mezcla.
Fuente: Discogs.

Véase también
 Anexo:Discografía de Adele

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de Adele (en inglés).
 Canal oficial de Adele en YouTube (en inglés).
 Canal VEVO de Adele en YouTube (en inglés).

Sencillos de 2008
Sencillos de Adele
Sencillos número uno en Noruega
Canciones de Adele
Canciones en inglés

Chasing Pavements


Kyliniella, monotipski rod crvenih algi iz porodice Stylonemataceae. Jedini predstavnik je slatkovodna alga K. latvica.

Izvori

Stylonematophyceae

Kyliniella


دينا حبيب باول (بالإنجليزية: Dina Powell) سياسية مصرية-أمريكية ونائبة مستشار الأمن القومي الأمريكي للشؤون الإستراتيجية وكبيرة مستشاري الرئيس الأمريكي دونالد ترامب للمبادرات الاقتصادية. شغلت باول سابقاً عدة مناصب سياسية واقتصادية منها مساعدة وزير الخارجية للشؤون التعليمية والثقافية من العام 2005 وحتى العام 2007 ونائبة وكيل وزارة الخارجية للشؤون العامة والدبلوماسية، كما عملت باول في مؤسسة غولدمان ساكس وتبوأت عدة مناصب في ذلك الوقت وأشرفت على عدد من البرامج الاستثمارية والخيرية هناك. وفي ديسمبر 2017 أعلن البيت الأبيض عزم باول الاستقالة من إدارة الرئيس دونالد ترامب مطلع العام 2018.

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من القاهرة
أشخاص من دالاس (تكساس)
أشخاص من مانهاتن
أشخاص من واشنطن العاصمة
أقباط مهاجرون إلى الولايات المتحدة
أمريكيات في القرن 21
أمريكيون متجنسون
أمريكيون من أصل قبطي
جمهوريون من ولاية تكساس
جمهوريون من ولاية نيويورك
دبلوماسيات أمريكيات
دبلوماسيون أمريكيون
دبلوماسيون أمريكيون أقباط
رئيسات تنفيذيات أمريكيات
سياسيون أمريكيون من أصل قبطي
فاعلو خير من ولاية نيويورك
مساعدو وزير الخارجية الأمريكي
مسيحيون أمريكيون
مسيحيون شرق أوسطيون
مهاجرون مصريون إلى الولايات المتحدة
مواليد 1393 هـ
مواليد 1973
مواليد في القاهرة
موظفات خدمة مدنية أمريكيات
موظفو إدارة ترامب
موظفو إدارة جورج بوش الابن
أعلام مصريون من أصل قبطي

دينا باول


Kuglački klub "TVIN" (KK "TVIN"; KK "Tvin"; TVIN Virovitica; TVIN; Tvin) je bio muški kuglački klub iz Virovitica, Virovitičko-podravska županija, Republika Hrvatska.

O klubu
Klub je osnovan 1953. pod imenom "Hrast". Klub je kasnije promijenio naziv u "Drvodjelac"', a potom u "TVIN" ("Tvin"). Uz klub "Sloboda", "Tvin" je bio vodeći kuglački klub u Virovitici.
Osamostaljenjem Hrvatske, "Tvin" se do sezone 2011./12. natjecao u ligama hrvatske kuglačke regije "Istok".
Klub je bio dio Športskog društva "TVIN". Klub je 1977. dobio svoju četverostaznu kuglanu, koja je renovirana i modernizirana 2008. godine.

Uspjesi

Ekipno

nakon 1991.
 3. HKL
 drugoplasirani: 2004./05. (Zona Požega)

 4. HKL - Zona Požega
 prvak: 2009./10.

do 1991.

Pojedinačno (po disciplinama)

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Unutarnje poveznice
 Virovitica

Vanjske poveznice
 sportilus.com, ŠPORTSKI KUGLAČKI KLUB TVIN VIROVITICA
 kuglacki-savez-os.hr, Tvin

Izvori
 Zvonimir Prpić i dr.: Povijest športa u Virovitici , Virovitica, 1997., , str. 69-74

TVIN
Šport u Virovitici

Kuglački klub TVIN Virovitica


Kséniya Yúrievna Pervak (también escrito Ksenia Pervak; en ruso: Ксения Юрьевна Первак; Cheliábinsk, Rusia, 27 de mayo de 1991) es una jugadora zurda de tenis rusa nacionalizada kazaja. En 2009 fue la campeona junior del Abierto de Australia derrotando en la final a la británica Laura Robson 6-3 6-1.

Vida personal

Es una jugadora zurda cuya superficie favorita es la tierra batida y el cemento. Actualmente es entrenada por Vladímir Platenik. Sus ídolos son Steffi Graf y Anastasia Mýskina.

Desde 2012, esta jugadora, defiende los colores de la bandera de Kazajistán, debido a que aspira participar en los Juegos Olímpicos.

Títulos WTA (1)

Individuales (1)

Finalista en Individuales (1)

Títulos ITF (12; 7+5)

Individuales (7)

Finalista (5)

Dobles: 5 (3-2)

Títulos (3)

Finalista (2)

Referencias

Enlaces externos

 Kséniya Pervak en Facebook

Tenistas femeninas de Rusia
Tenistas femeninas de Kazajistán
Campeones del Abierto de Australia junior
Nacidos en Cheliábinsk

Kséniya Pervak


Danny and the Wonderbras ist eine deutsche Rock-'n'-Roll-/Country-Band, die 2005 von Sänger und Gitarrist Danny Wuenschel gegründet wurde.

Geschichte

Anfänge
Die Band ging im Sommer 2005 aus einer Schulband des Helmholtz-Gymnasiums Karlsruhe hervor und bestand zunächst aus Danny Wuenschel (* 8. November 1986, Speyer), Schlagzeuger Tim Harbusch (* 19. April 1983, Karlsruhe) und Merten Lindorf an der Bassgitarre. Als "klassisches" Rockabilly-Trio spielten sie zunächst ein Bühnen-Programm aus den Songs von Chuck Berry, Elvis Presley, Jerry Lee Lewis, Buddy Holly, Eddie Cochran und Carl Perkins. 2007 kam Kontrabassist Caron Pomp an Stelle von Merten Lindorf in die Band. Des Öfteren tourten sie in dieser Zeit als Supportband gemeinsam mit Boppin' B.

Im Januar 2008 erschien ihr erstes offizielles Album End of the Road bei NIWO-Music/DMG. Die Aufnahmen entstanden im Proberaum und enthalten, neben einem Großteil an Coverstücken wie zum Beispiel Alice Coopers Poison oder Follow Me von Uncle Cracker, auch die ersten Eigenkompositionen, u. a. Pretty Baby, Oh My Darling und Why Why Why. Bei zwei Songs des Albums, Hey Little Girl und dem Gene-Vincent-Klassiker Race With The Devil, übernahm Tim Harbusch den Leadgesang.

Umbruch
Nach mehreren ausgiebigen Tourneen durch Deutschland und das angrenzende Ausland verließen Harbusch und Pomp die Band im Juni 2009, um an der Musical-Produktion Buddy der Firma Stage Entertainment mitzuwirken. Kurz darauf gelang es Danny, den Kontra-Bassisten Matthias Kraus und den Schlagzeuger Patrick Metzger als "neue Wonderbras" zu gewinnen. Letzterer wurde dann im Frühjahr 2010 durch Torsten Neumaier ersetzt.

An den Aufnahmen zum zweiten Album It's Time to Rock'n'Roll, die in dieser Zeit stattfanden, wirkten deshalb beide Schlagzeuger mit. Im Gegensatz zur ersten CD ist der Anteil an selbst geschriebenem Material auf Time to Rock'n'Roll deutlich höher: einige Titel des Albums wie Louisiana Summernights, Separate Ways, Cemetery Rock oder My Bella genießen einen hohen Bekanntheitsgrad, sowohl unter DatW-Fans, als auch generell in der deutschen Rockabilly-Szene. Zu den wenigen Coversongs des Albums gehören das von Elvis Presley bekannt gemachte Suspicious Minds und Amy Winehouse' Valerie.

Seit 2010 weitet das Trio seine Tour-Frequenz stetig aus, mit bis zu 18 Auftritten in manchen Monaten auf Festivals, in Clubs, in Kneipen und auf Festen verschiedenster Art, im gesamten deutschen Raum sowie in Frankreich, Österreich, Italien, Schweden, Luxemburg, Belgien, den Niederlanden, Großbritannien und der Schweiz. Sie gelten als eine der aktivsten Rock'n'Roll-Bands Europas.

Projekte
Neben ihren eigenen Tourneen tourte die Band bislang immer mal wieder als Begleitband verschiedener Künstler, wie zum Beispiel dem Münchener Sänger Chris Aron sowie James "The King" Brown aus Belfast und vor allem mit dem amerikanischen Sänger Ski King unter dem Namen "Ski King and the Wonderbras", nicht selten auf Tattoo-Conventions. Das Repertoire dieses Projekts beinhaltet zum Großteil Songs von Johnny Cash und Elvis Presley, aber auch Hardrock-Klassiker von Bands wie Motörhead, AC/DC, Judas Priest oder Guns N' Roses.

Rockabilly Party
2011 erschien die dritte Platte der Band namens "Rockabilly Party", erneut bei NIWO-Music/DMG, welches neben Stücken von Wünschel auch die erste Komposition von Matthias Kraus, Hot Rod Gang, enthält. Neben harten Rockern wie Hear My Please, My Finger Do the Talkin oder Ships Without Harbour, einem Cover der Düsseldorfer "Teddy Boy"-Band Black Raven gehen Danny and the Wonderbras mit Titeln wie I'm on My Way, Laura Wood oder You and Me and the Devil Makes Three verstärkt in Stilrichtung Country, was sowohl für negative, als auch positive Kritik sorgte.

Rock It!
Am 1. Februar 2013 wurde das vierte Studioalbum der Band bei DMG-Germany veröffentlicht. Es trägt den Titel Rock It!. Zudem ist es das erste DatW-Album, von dem neben der CD-Version auch eine Vinyl-Auflage erschienen ist. Die darauf enthaltenen Songs gehen zum Teil erneut stark in Richtung Country-Rock. Neben einigen Coverversionen bekannter Country-Songs, wie z. B. The Race Is On von George Jones, Black Rose von Billy Joe Shaver oder Me And Bobby McGee von Kris Kristofferson finden sich wieder viele Eigenkompositionen der Band. Auch Matthias Kraus steuerte mit You Got It Girl und Carolin erneut zwei Songs zum Album bei.

Live at the FUCK
Während ihrer Sommer-Tour 2011 schnitt die Band eines ihrer Konzerte mit. Der Auftritt fand in Gelsenkirchen in der Kultkneipe "Lokal ohne Namen" statt, welche seine Stammgästen aber als eher "Fuck" bekannt ist. Neben den Songs der bis dato erschienenen Alben spielte sich das Trio an diesem Abend durch ein großes Repertoire an Rock'n'Roll- und Country-Coversongs. Die Aufnahmen waren lange Zeit verloren, doch tauchten zu Beginn des Jahres 2015 wieder auf und wurden zum zehnjährigen Jubiläum der Band als Doppelalbum veröffentlicht. Das Cover-Motiv, auf dem zwei Whiskey trinkende Affen abgebildet sind, zeigt ein Gemälde, welches sich auf dem DJ-Pult des "Lokal ohne Namens" befindet.

2012–2014
Am 17. März 2012 belegte das Trio den 1. Platz beim 1st-Rockabilly-Rumble-Band-Contest in Pullman City und am 18. November 2012 den 2. Platz beim internationalen Countrymusic-Award in der Kategorie "Trio".
Zum Jahresbeginn 2013 entschied sich Neumaier, die Gruppe zu verlassen, worauf sein Platz am Schlagzeug von dem Freiburger Sven Lück eingenommen wurde. Im Laufe des Jahres vergrößerte sich die Band zu einem Quintett. Zum einen kam mit Daniel "Junior" Leinmüller ein junger Boogie-Pianist dazu, zum anderen fand Danny in Christoph "Chris Lee" Leonhardi einen idealen Gitarrenpartner mit starken Blues-Einflüssen. Von dieser Besetzung gibt es, bis auf das gemeinsame Album mit Ski King keine Veröffentlichungen, obgleich ein Konzert für das Fernsehstudio "Kanal 21" eingespielt wurde.

Auflösung
Nach einem Jahr verließ Leonhardi die bereits 2014 Gruppe wieder und Kraus kündigte seinen Ausstieg für das darauf folgende Jahr an. 2015 holte Wuenschel Schlagzeuger Torsten Neumaier zurück in die Band und die beiden gingen nach Nashville, Tennessee um gemeinsam an einem Album für Wuenschels Soloprojekt zu arbeiten. Nach Kraus' Ausstieg spielten Wuenschel, Neumaier und Leinmüller abwechselnd zusammen mit der Kölner Bassistin Lea Küpper und dem Bassisten Guido Dieringer aus Stuttgart. Nach der Veröffentlichung des Doppelalbums Live at the FUCK und dem Jubiläums-Konzert in Essen tourte die Band noch bis Jahresende und spielte ihr letztes gemeinsames Konzert am 26. Dezember 2015. Danny Wuenschel startete zeitgleich eine Solokarriere als Countrymusiker und arbeitet hin und wieder mit verschiedenen Teilen der "Wonderbras" zusammen.

Diskografie
 2008: End of the Road
 2010: It's Time to Rock'n'Roll
 2011: Rockabilly Party
 2013: Rock It!
 2014: Live at Wild at Heart (als "Ski King and the Wonderbras")
 2015: Live at the FUCK

Weblinks
 Offizielle Website
 Danny and the Wonderbras bei Myspace
 Danny and the Wonderbras bei Facebook
 Offizielle Website von Danny Wuenschel

Rock-'n'-Roll-Band
Deutsche Band

Danny and the Wonderbras


5367 Sollenberger este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5367 Sollenberger este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,04 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 10,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1982
Centura de asteroizi

5367 Sollenberger


78 هـ هي سنة في التقويم الهجري امتدت مقابلةً في التقويم الميلادي بين سنتي 697 و698.

أحداث

 قيام الحجاج بن يوسف الثقفي بعزل أمية بن عبد الله بن خالد عن ولاية خرسان بعد أن استمرت قرابة الأربع سنوات.

مواليد
 تميم بن نصر الكناني

وفيات
 جابر بن عبد الله بن عمرو بن حرام
 العلاء بن زياد البصري
 جنادة بن أمية الأزدي

انظر أيضًا
 أحداث ومواليد ووفيات وقعت في الفترة الأولى من سنة 78 هـ
 أحداث ومواليد ووفيات وقعت في الفترة الثانية من سنة 78 هـ

مراجع

تقويم هجري

78 هـ


Marko Divković (Vinkovci, 11. lipnja 1999.), hrvatski nogometaš. Igra napadača u slovačkoj prvoj ligi.

Klupska karijera
Debitirao je u slovačkom prvoligašu DAC 1904 Dunajská Streda 22. lipnja 2017. u utakmici protiv Železiarne iz Podbrezove. Suigrač mu je hrvatski nogometaš Marin Ljubičić.

Izvori

Vanjske poveznice
 FC DAC 1904 Dunajská Streda
 Eurofotbal
 Soccerway
 Futbalnet
 Fortuna Liga

Hrvatski nogometaši
Životopisi, Vinkovci
Aktivni nogometaši koje treba ažurirati

Marko Divković (nogometaš)


Rose est un film français réalisé par Aurélie Saada et sorti en 2021.

Synopsis

Rose est une femme de 78 ans dont le mari, autour duquel tournait toute son existence, vient de mourir. Elle prend conscience que la vie vaut quand même le coup d'être vécue et sa transformation surprend toute la famille.

Fiche technique
 Titre original : Rose
 Réalisation : Aurélie Saada
 Scénario :  et Aurélie Saada
 Musique : Aurélie Saada
 Décors :
 Costumes : Marion Moules et Matthieu Camblor
 Photographie : Martin de Chabaneix
 Montage : Francis Vesin
 Production : Priscilla Bertin, Judith Nora et Elsa Rodde
 Sociétés de production : Silex Films, Germaine Films, France 3 Cinéma et Apollo Films
 Société de distribution : Apollo Films
 Pays de production :
 Langue originale : français (partiellement en yiddish)
 Format : couleur — 2,35:1
 Genre : drame
 Durée : 102 minutes
 Dates de sortie :
 Suisse :  (Festival de Locarno)
 France :  (Festival d'Angoulême) ;  (sortie nationale)

Distribution
 Françoise Fabian : Rose
 Aure Atika : Sarah, la fille de Rose et Philippe
 Grégory Montel : Pierre, le fils aîné de Rose et Philippe
 Damien Chapelle : Léon, le fils cadet de Rose et Philippe
 Pascal Elbé : Laurent, le barman
 Mehdi Nebbou : Nicolas, l'ex-mari de Sarah
 Anne Suarez : Sophie
 Delphine Horvilleur : Rabbin
 Julia Dumont : Annaëlle, la fille de Sarah et Nicolas
 Bernard Murat : Philippe, le mari de Rose
 Déborah Saïag : Tsilla, l'épouse de Pierre
 Michaël Abiteboul : Olivier
 Michèle Moretti : Marceline Loridan-Ivens
 Bouraouïa Marzouk : Jojo
 Adèle Van Reeth : Adèle

Notes et références

Liens externes

Film français sorti en 2021
Film dramatique français
Film tourné à Paris
Film se déroulant à Paris
Film sur le deuil
Film sur la vieillesse
Film sur le judaïsme

Rose (film, 2021)