لا كوينتا  هي إحدى مدن مقاطعة ريفيرسيدي، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 1 مايو، 1982.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية للا كوينتا في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان لا كوينتا 23,694 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 8,445 أسرة وعدد العائلات 6,556 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 11,812 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 78.51% من البيض و1.42% من الأمريكيين الأفارقة و0.72% من الأمريكيين الأصليين و1.88% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.09% من سكان جزر المحيط الهادئ و13.85% من الأعراق الأخرى و3.53% من عرقين مختلطين أو أكثر و32.01% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 8,445 أسرة كانت نسبة 40.6% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 64.6% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 9.2% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 3.9% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 22.4% من غير العائلات. تألفت نسبة 17% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 6.6% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.80، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.16.

بلغ العمر الوسطي للسكان 36.4 عاماً. وكانت نسبة 29.1% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 6% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 29% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 22.4% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 13.3% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 96.3 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 93.2 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 54,552 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 56,848 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 40,553 دولارًا مقابل 31,627 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 27,284 دولارًا. وكانت نسبة 5% من العائلات ونسبة 7.8% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 11.5% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 4.8% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان لا كوينتا 37,467 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 14,820 أسرة وعدد العائلات 10,709 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 23,489 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 78.71% من البيض و1.90% من الأمريكيين الأفارقة و0.61% من الأمريكيين الأصليين و3.14% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.11% من سكان جزر المحيط الهادئ و12.26% من الأعراق الأخرى و3.26% من عرقين مختلطين أو أكثر و30.26% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 14,820 أسرة كانت نسبة 29.2% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 58.5% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 9.7% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 4% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 27.7% من غير العائلات. تألفت نسبة 21.3% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 10.3% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.52، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 2.93.

بلغ العمر الوسطي للسكان 45.6 عاماً. وكانت نسبة 21.9% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 6.7% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 20.5% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 30% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 20.9% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 48.3% ذكور و51.7% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة للا كوينتا:

مراجع

الموقع الجغرافي
الموقع الجغرافي للمناطق المحيطة بهذه النقطة هو كالتالي:

أماكن مأهولة أسست في 1926
تأسيسات سنة 1982 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
وادي كواتشيلا
مدن في مقاطعة ريفيرسايد (كاليفورنيا)

لا كوينتا (كاليفورنيا)


Peka (pekva) zvonolika je keramička ili željezna posuda za pečenje na otvorenom ognjištu. Na vrhu ima jednu ili dvije ručke; željezna je u obliku glatke kupole, a keramičkoj su dodani obruči za zadržavanje žeravice.

Jelo (kruh, pogača, meso, krumpir i sl.), položeno na toplo tlo ognjišta ili u plitku tepsiju, prekriva se pekvom (pekom) prethodno zagrijanom do užarenosti, koja se zatim prekriva žeravicom i toplim pepelom.

U južnoj Panoniji i na Balkanu koristila se već u pretpovijesti (neolitik). Uz upotrebu otvorenih ognjišta zadržala se u istočnoj Sloveniji, južnoj Mađarskoj, Rumunjskoj, Bugarskoj, Srbiji i Crnoj Gori, Bosni i Hercegovini i Italiji
(dakle na područjima koja su nastanjivali Iliri).

U Hrvatskoj je keramička pekva (peka) bila proizvod lokalnih lončara; u jadranskom i dinarskom području nastajala je na ručnom lončarskom kolu (čripnja, peka, pekva), a u Slavoniji uz pomoć kalupa (pokljuka). Željezne pekve (peke), zvane sač, proširile su se na Balkan preko Osmanlija.

Isčezle iz svakodnevnog života seoskih domaćinstava nestankom otvorenih ognjišta; danas su pekve (peke) ponovno u upotrebi za pripremu antičkih jela u modernoj ugostiteljskoj ponudi.

Izvori

Materijalna kultura

Peka


كاجول  ممثلة هندية من مواليد (5 أغسطس 1974) وتعتبر من أبرز الممثلات في بوليوود، لأنها ولدت لعائلة فنية من الطراز الأول، فهي ابنة الفنانة «تانوجا سامارت» التي مثلت في عدد كبير من الأفلام، ووالدها «سومو موخيرجي» يعمل كمنتج، وأختها تانيشا عملت في برامج التليفزيون قبل أن تنتقل للعمل في التمثيل، وجدّتها هي الممثلة الكبيرة «شوبانا سامارث»، وعمتها هي الفنانة نوتان بيهل، أما ابنة عمها فهي الممثلة الشهيرة راني موخيرجي.

هذه الخبرة الفنية الكبيرة في العائلة منحت كاجول الأرضية الصلبة التي استطاعت من خلالها انتقاء أعمالها بحرفية، حيث تركز كاجول على التمثيل أكثر من تركيزها على النجاح التجاري للعمل الذي تؤديه، خاصة أن لديها الدعم المادي الذي يجعلها غنية عن الانسياق وراء أي عمل لا تقتنع به.

ليست الخبرة الفنية ما ورثته كاجول عن عائلتها فحسب، ولكنها ورثت عن والدتها الشخصية النارية، التي جعلتها تتخذ قرارا جريئا للغاية بترك التعليم وهي في سن الـ17، لتتجه إلى التمثيل، وكانت بدايتها عام 1992 بفيلم " bekhudi" أمام كمال سانداه، ورغم أن الفيلم لم يحقق نجاحا يذكر في شباك التذاكر، إلا أنه كان إعلانا صريحا عن قدوم نجمة واعدة.

فطن المنتجون لموهبة كاجول الفنية، لذلك أسند لها دورا أمام الفنان الكبير شاه روخان في فيلم "baazigar" عام 1993 وحقق الفيلم نجاحا كبيرا، لتشارك عام 1994 في بطولة فيلم udhaar ki zindagi، ولكنه لم يحقق النجاح المتوقع.

كان فيلم yeh dillagi الذي شاركت فيه كاجول مع النجمين أكشاي كومار وسيف علي خان بمثابة الانطلاقة الحقيقية للفنانة في السينما الهندية، حيث وضعها في قائمة نجمات الصف الأول، فكومار المتخصص في أفلام الأكشن كان سيؤدي دوراً مختلفاً تماما وسيف علي خان حتى تلك اللحظة لم يكن في رصيده من النجاح ما يشفع له كي يمكن إسناد مسئولية نجاح الفيلم له، لذلك كان الحمل كله على كتفي كاجول.
كما أن كاجول بجانب الملك شاه روخان يعتبران الثنائي الأكثر رومانسية بحسب محبي سينما بوليوود وتمثل ذلك في أدائهما دورا البطولة في فيلم ديلفالي ورجوع العاشق المجنون وأمام زوجها أجاي ديفجان فشكلت ثنائيات ناجحة واستطاعت أن تحقق شهرة واسعة في جيل التسعينات وإلى الآن كاختيارتها لأدوارها وقوتها في التمثيل ولقد لقبت «بالملكة» و«البطلة الأسطورية الحية لبوليوود» وأيضا تعتبر واحدة من أهم ملكات بوليوود.

مراجع

وصلات خارجية

بنغاليون هندوس
أشخاص على قيد الحياة
بنغاليون
حائزون على جوائز فيلم فير
حائزون على وسام بادما شري للفنون
مراثيون
ممثلات أفلام تاميلية
ممثلات أفلام هنديات
ممثلات أفلام هندية
ممثلات بنغاليات
ممثلات من كالكوتا
ممثلات من مومباي
ممثلات هنديات في القرن 20
ممثلات هنديات في القرن 21
مواليد 1974
مواليد في مومباي
هندوس هنود

كاجول


An Ipsea speciosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Ipsea speciosa in nahilalakip ha genus nga Ipsea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ipsea

Ipsea speciosa


Crenea est un genre de plantes à fleur de la famille des Lythraceae, qui comprend 2 espèces, et dont l'espèce type est Crenea maritima Aubl..

Liste des espèces
Selon  :
 Crenea maritima Aubl.
 Crenea patentinervis (Koehne) Standl.

Protologue

En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant :

Références

Liens externes

Lythraceae
Plante décrite par Aublet

Crenea


Astragalus bashanensis (lat. Astragalus), vrsta kozlinca, otkrivena 2022. godine na zapadu kineske provincije Hubei. Nova vrsta je opisana i ilustrirana.

Opis
Biljke au jednogodišnje ili dvogodišnje. Primarni korijen tanak, 8-12 cm dug, žućkast; kvržice rijetko na bočnim korijenima. Stabljika duga 20-70 cm, raširena, bijelo dlakava; grane od baze, polegle ili polegnute, ukorijenjene u čvorovima, internodije duge 3-8 cm. Stipule su slobodne, trokutasto jajolike, 3-5 mm duge, baza 3-4 mm široke, gole ili s nekoliko dlačica na vrhu. Peteljke duge 5-13 cm, duže od rahisa lista, raširene-bijele-dlakave, zadebljale pri dnu. Listovi neparno perasti, 7-9-listni, rijetko parno-perasti 10-listni, 5-13,5 cm dugi, 2,5-6,3 cm široki;

Morfološki je slična vrstama A. sinicus i A. wulingensis, ali se od obje razlikuje po raširenom dlakavom indumentumu na stabljici i peteljkama, duljim peteljkama, bijelim braktejama, bjelkastim ili žutim vjenčićem, dlakavim mahunama i manjim sjemenkama.

Vanjske poveznice

Izvori

Galegeae
Flora Hubeija

Astragalus bashanensis


Pakubuwana I o Pakubuwono I fue susuhanu o sultán de Mataram, antiguo Estado del centro y el este de la isla de Java (isla), entre 1708 y 1719.

Hijo de Amangkurat I, nació con el nombre de Pageran Puger. Participó a favor de su padre en la guerra contra su hermano Amangkurat II. Posteriormente, apoyado por parte de la corte, por la Compañía Neerlandesa de las Indias Orientales y por los señores del oeste de Madura, ascedió al trono en 1708 tras el destierro de su sobrino Amangkurat III a Ceilán tras ser apresado por los holandeses en el contexto de la Primera guerra de sucesión javanesa.

Una vez en el trono recibió tratos ventajosos de los holandeses, entre ellos la abolición de la ingente deuda económica contraída por Mataram con ellos en 1705, a cambio del reconocimiento de nuevas fronteras que desmembraron el imperio y otorgaron definitivamente a la Compañía Neerlandesa diversos territorios. No obstante, los enormes pagos a los que Pakubuwana I se enfrentaba y se esforzó en pagar con medidas como la deforestación de la costa norte para reunir madera, provocaron el descontento de los oficiales regionales. Por otro lado la Compañía Neerlandesa acumulaba datos económicos negativos en Asia. En el caso de Java, los gobernantes no solían pagar más del 15% de su deuda, aunque Pakuwana I se acercó al 60%, aún lejos de generar beneficios. La presión de los holandeses ante los javaneses por los recursos se intensificó, provocando que el descontento diera paso a la rebelión en diversos puntos de Java.

En 1717 Surabaya se rebeló contra los holandeses con ayuda de Bali, iniciando una guerra que duró seis años. En 1718 se rebelaron otros territorios y el hijo de Pakubuwana I, Pangeran Dipanagara, fue enviado con un ejército contra ellos, pero se les unió.

En el clima de guerra que asolaba la mitad este del sultanato, Pakubuwana I murió en febrero de 1719. Fue sucedido por su hijo Amangkurat IV, contra cuyo nombramiento estuvo prácticamente toda Java.

Véase también
 Anexo:Soberanos de Mataram
 Sultanato de Mataram

Bibliografía

Sultanato de Mataram

Pakubuwana I de Mataram


La Comuna 8 Suroriental de Tunja es una importante zona residencial y comercial.

Límites
Norte: Calle 5: Comuna 7
Sur: Vereda Runta (Tunja)
Este: Veredas Runta y Pirgua
Oeste: Avenida Oriental: Comuna 5 y  Comuna 6

Geografía
La comuna se encuentra situada en un valle fértil aledaño a la loma de Soracá.

División administrativa

Algunos de los barrios son:

Sitios de interés

Iglesia del Barrio San Francisco
Plaza de Toros
Central de Mercadeo de Tunja

Referencias

Véase también
 Comunas de Colombia

8

Comuna 8 (Tunja)


An Crepidium latisegmentum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Schweinfurth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark Alwin Clements och David Lloyd Jones. An Crepidium latisegmentum in nahilalakip ha genus nga Crepidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Crepidium

Crepidium latisegmentum


Andrew Gordon Wilkinson (Yarnfield, Inglaterra, 6 de agosto de 1984) es un exfutbolista inglés. Jugaba de defensa y su último equipo fue el Stoke City F. C. de Inglaterra, aunque se retiró sin equipo. Dejó el fútbol en febrero de 2016 por un problema cerebral causado por un remate de cabeza.

Clubes

Referencias

Enlaces externos

Futbolistas de Inglaterra
Futbolistas del Stoke City Football Club
Futbolistas del Telford United Football Club
Futbolistas del Partick Thistle Football Club
Futbolistas del Shrewsbury Town Football Club
Futbolistas del Blackpool Football Club
Futbolistas del Millwall Football Club

Andy Wilkinson


An Liparis aurantiorbiculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jeffrey James Wood ngan Anthony L. Lamb. An Liparis aurantiorbiculata in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis aurantiorbiculata


Njemačka:
 Usa (rijeka u Njemačkoj), rijeka u Njemačkoj, pritoka Wettera

Rusija:
 Usa (pritoka Pečore), pritoka Pečore
 Usa (pritoka Toma), pritoka Toma
 Usa (pritoka Ufe), pritoka Ufe

Tanzanija:
 Usa River, grad u Tanzaniji

Usa


Le logis du Bois Not (Boisnot, Boineau) est situé à La Jarne, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine.

Histoire

En 1543, Robert Lambert, marchand à La Rochelle, est seigneur des maisons de Boisneau et de Piquefesse. Puis, la demeure passe à François Tallemant, pair de la ville de La Rochelle.

Au milieu du , le Bois Not est la propriété d'Henry Bardet puis de Charles Bardet, commandant de vaisseau, époux de Marie Tersmitten (remariée à Pierre Régnier, écuyer, seigneur de Périgny, conseiller-secrétaire du roi), puis à sa sœur, Hélène Bardet, épouse d'Hélie Véronneau, écuyer, sieur de La Série, conseiller du Roi, assesseur civil et criminel en la sénéchaussée et siège présidial de La Rochelle.

Une partie est de style flamand, construite au  lorsque des Hollandais asséchèrent les marais autour de La Rochelle.

Hélène Bardet l'arrente à Michel de Vervins, maréchal de camp, inspecteur général de l'infanterie en Bretagne, Pays d'Aunis, Guyenne et Béarn, chevalier de l'ordre de Saint-Louis. Son héritier, Nicolas de Vervins, chevalier, conseiller du Roi en sa Cour, le vend à Pierre Boyer, marchand à La Rochelle, en 1716. Pierre Boyer y fait construire un colombier dans les dépendances, une chapelle domestique. Il passe ensuite à  sa fille, Élisabeth Boyer, épouse du négociant-armateur Marc-Antoine Lefebvre, échevin et directeur de la chambre de commerce de La Rochelle.

Par la suite, il est vendu devant le tribunal de La Rochelle, au préjudice des héritiers Lefebvre, à Jacques Rabon.

Au , acquis par la famille de Chérade de Montbron, il est alors réunit au château de Buzay voisin.

L'immeuble est inscrit au titre des monuments historiques par arrêté du .

Architecture

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Liste des châteaux de la Charente-Maritime

Liens externes

Bibliographie

Monument historique inscrit en 1973
Château monument historique en Charente-Maritime
Maison monument historique en Charente-Maritime

Logis du Bois Not


Sény Camara, né le  à Boffa en Guinée, est un enseignant et homme politique guinéen.

Depuis le , il est conseiller au sein du Conseil national de la transition dirigé par Dansa Kourouma.

Biographie
Sény Camara a été secrétaire général du comité national de la jeunesse du Parti de l'unité et du progrès.

Le , Sény Camara est nommé par décret membre du Conseil national de la transition guinéenne en tant que représentant des partis politiques, notamment le PUP.

Notes et références

Voir aussi
 Conseil national de la transition (Guinée, 2021)
 Dansa Kourouma

Naissance à Boffa
Naissance en juillet 1958
Membre du Conseil national de transition guinéen de 2021

Sény Camara


Líderes es el octavo álbum de estudio del dúo puertorriqueño Wisin & Yandel el cual se lanzó el 3 de julio de 2012. El álbum contiene colaboraciones de artistas como Chris Brown, T-Pain, Jennifer Lopez, O'Neill, Franco El Gorila y Alberto Stylee.

Cuenta con los sencillos «Follow The Leader» junto a Jennifer Lopez, el cual contó con un video musical filmado en Acapulco, México y fue dirigido por Jessy Terrero. Fue presentada por primera vez durante la final de la temporada 11 de American Idol.

Otros de los sencillos del disco es «Algo Me Gusta De Ti» junto a Chris Brown y T-Pain, el cual también contó con un video musical, este fue filmado en Estados Unidos y dentro del álbum, se encuentra una versión W&Y donde se reemplazan los versos de los raperos estadounidenses por los versos del cantante y compositor puertorriqueño de reguetón Wisin.

Recepción Comercial
El álbum según Billboard, vendió 10 mil y 15 mil en su primera semána en Estados Unidos y vendió 3,427 copias. El álbum Líderes, vendió 104,449 copias vendidas, ganancias de $ 135,850. ganó un premio Latin Rhythm Albums en Billboard Latin Music Awards.

Gráficos

Lista de canciones
El dúo coescribió cada canción del álbum, junto a quienes trabajaron en las canciones se muestran a continuación.
La lista de canciones fue confirmada por Universal.

Referencias

Enlaces externos
 Wisin & Yandel Página oficial

Álbumes de Wisin & Yandel
Álbumes de reguetón
Álbumes de 2012

Líderes (álbum)


Liste, 453 yıl Osmanlı hâkimiyetinde kalan Kosova'da Priştine, Prizren, İpek, Yakova, Gilan, Vıçıtırın, Mitroviça, Ferizovik, Kaçanik, Dragaş, İstok, Deçan, Nobırda şehir ve köylerinde yapılan 229 Osmanlı mimari eserini kapsar. Listede günümüze kadar gelebilen esereler sıralanmıştır ve liste, eserlerin tamamını değil derlenebildiği kadarını ifade eder.

Yakova

Külliyeler

 Hacı Ömer Külliyesi
 Hacı Ömer Camii
 Hacı Ömer Mektebi
 Hadım Süleyman Ağa Külliyesi
 Hadım Camii
 Mustafa Efendi Mezarı
 Hadım Kütüphanesi
 Hadım Mektebi
 Seyfeddin Ziya Külliyesi
 Yeni (Kerim Bey / Sofa) Külliye
 Yeni Camii (Kerim Bey /Sofa Camii)
 Yeni Camii Mektebi
 Hasan Ağa Külliyesi
 Hasan Ağa Camii
 Hasan Ağa Kulesi

Camiler
 Gerçar / Geçar (Çömlekçiler) Camii
 Getsi Camii
 Gül (Cül) Camii
 Halil Efendi Camii
 Hanka / Kızıl Camii
 Kosar Camii
 Mahmud Paşa Camii
 Molla Yusuf Camii
Feyizli Camii

Türbe

 Nukdi Baba (Şeyh Fettah) Efendi Türbesi

Tekkeler
 Bektaşî Tekkesi
 Hacı Şeyh Musa Tekkesi
 Sâdî Tekkesi / Büyük Tekke
 Şeyh Emin (Acize Baba) Tekkesi

Medrese

Rüştiye

 Yakova Rüştiyesi

Çarşı

 Yakova Çarşısı

Hanlar

 Eski Haraçi Hanı
 Yeni Haraçi Hanı

Debbağhane

 Eski

Debbağhane

Çeşme

 Pancal Çeşmesi

Köprüler

 Tabak / Debbağ Köprüsü
 Taliç Köprüsü
 Terzi Köprüsü

Kuleler

 Abdullah Paşa Kulesi (Sarayı)
 Batuşa Kulesi

Konaklar

 Sina Konağı

Deçan

Cami

 Bayraktar Camii

Kale

 Deçan Kulesi

Dragaş

Külliye

 Brodasan Kukli Mehmed Bey Külliyesi
 Kukli Mehmed Bey Camii
 Kukli Mehmed Bey Türbesi
 Kukli Mehmed Bey Namazgâhı

Cami

 Mlika Köyü Ahmed Ağa Camii

Ferizovik

Cami

 Merkez (Büyük) Camii

Rüştiye

 Ferizovik Rüştiyesi

Saat Kulesi

 Ferizovik Saat Kulesi

Gilan

Camiler

 Atik Camii
 Abdürrahim Efendi Mezarı
 Adem Efendi Mezarı
 Merkez (Çarşı) Camii

Tekke

 Şeyh İslâm Efendi (Sâdî) Tekkesi

Türbe

 Şeyh İslâm Efendi Türbesi

Kaçanik

Külliye

 Şeyhler Külliyesi
 Şeyhler Köyü Camii
 Şeyhler Sinan Türbesi

Cami

 Sinan Paşa Camii

Kale

 Kaçanik Kalesi

Mitroviça

Cami

 Muslihuddin / Müezzin Hoca Camii
 Ramazan Bey Mezarı

Tekke

 Şeyh Feyzullah Efendi Tekkesi

Türbe

 Şeyh Feyzullah Efendi Türbesi

Rüştiye

 Mitroviça Rüştiyesi

Hamam

 Zeyneddin (Zeynel) Bey Hamamı

Hastane

 Askerî Hastahane (Hamidiye Hastanesi)
eskeri ğestenesi

Konak

 Köroğlu Konağı

Nobırda

Camiler

 Fatih Camii
 Kaleiçi (Çarşı) Camii

Türbe

 Mehmed Dede Türbesi

Kale

 Nobırda Kalesi

İpek

Külliyeler

 Defterdar Külliyesi
 Defterdar Camii
 Defterdar Türbesi
 Gülfem Hatun Külliyesi
 Gülfem Hatun Camii
 Gülfem Hatun Türbesi
 Hasan Bey Külliyesi
 Hasan Bey (Hamam) Camii
 Hasan Bey Hamamı

Camiler

 Abdürezzak Efendi (Saat / Puhavac) Camisi
 Fatih (Bayraklı) Camii
 Miralay Hayri Bey Mezarı
 Zeynel Abdin Efendi (Hacı Zekâ) Mezarı
 Merre Hüseyin (Kurşunlu) Camii
 Muslih Ağa (Kızıl) Camii
 Pehlivan Meydanı Camii
 Taftalı (Kara Muço) Camii
 Virela Köyü Camii

Mescit

 Fatih Mescidi

Çeşme

 Muslih Ağa (Kızıl) Camii Çeşmesi
 Yaşar Paşa Çeşmesi

Köprü

 Budisavci Köyü Köprüsü

Konaklar

 Tahir Paşa Konağı
 Yaşar Paşa (Hacı Zekâ) Konağı

Kuleler

 Karaman Ağa Kulesi
 Zeynel Bey Kulesi

Priştine

Külliyeler

 Fatih Sultan Mehmed Külliyesi
 Fatih Sultan Mehmed Camii (Büyük Camii)
 Fatih Sultan Mehmed Hamamı (Büyük Hamam)
 Pîrî Nazır (Pîrînaz) Külliyesi
 Pîrî Nâzır (Pirînaz) Camii
 Pîrî Nâzır (Pirînaz) Türbesi
 Sultan Murad Hüdâvendigâr Külliyesi
 Sultan Murad Hüdâvendigâr Türbesi
 Hafız Mehmed Paşa Mezarı.
 Halil Rifat Paşa Mezarı
 Ali Hacı (Selâmlık) Çeşmesi
 Sultan Abdülaziz Çeşmesi
 Selâmlık Binası
 Sultan Reşad Çeşmesi

Camiler

 Emir Alaaddin Camii
 Hasan Ağa (Su'ûd Efendi) Camii
 Hatuniye Camii
 Kadriye (Muhacir Mahallesi) Camii
 Lâb (Ramazan Çavuş) Camii
 Sultan Murad (Küçük Fatih / Çarşı) Camii
 Yarar Çeribaşı (Buzağı) Camii
 Yaşar Paşa Camii
 Yusuf Çelebi (Pozderka) Camii

Türbe

 Gazi Mestan (Bayraktarlar) Türbesi

Tekkeler

 Danyal Tekkesi
 Danyal Türbesi
 Kadirî Tekkesi
 Kadirî Türbesi

Hükümet Konağı

 Priştine Hükûmet Konağı

Kışla

 Priştine Kışlası

Saat Kulesi

 Priştine Saat Kulesi

Çeşme

 Emincikler Konağı Çeşmesi. 2. Ahmed Paşa Çeşmesi

Konaklar

 Emincikler Konağı
 Hamdi Bey Konağı
 Hûnîler Konağı
 Koca Dişliler Konağı
 Konak (Kosova Bilimler Akademisi Binası)

Prizren

Külliyeler

 Emin Paşa Külliyesi
 Emin Paşa Camii
 Mehmed Emin Paşa Mezarı
 Emin Paşa Medresesi
 Gazi Mehmed Paşa Külliyesi
 Gazi Mehmed Paşa Camii
 Abbas Ağa Mezarı
 Hacı Ahmed Nurullah Mezarı
 Ömer Sabri Paşa Mezarı
 Gazi Mehmed Paşa Hamamı
 Gazi Mehmed Paşa Kütüphanesi
 Gazi Mehmed Paşa Medresesi
 Gazi Mehmed Paşa Mektebi
 Gazi Mehmed Paşa Müderris Evi
 Gazi Mehmed Paşa Türbesi
 Sûzî Çelebi Külliyesi
 Sûzî Çelebi Camii
 Sûzî Çelebi Köprüsü
 Sûzî Çelebi Kütüphanesi
 Sûzî Çelebi Türbesi

Camiler

 Arasta (Evrenos Bey) Camii
 Fethiye (Cuma/Atik) Camii
 Hacı Kasım Camii
 Hacı Ramadan (Kör Ağa) Camii
 İlyas Kuka Camii
 Mazlûme Hanım Mezarı
 Ömer Ağa Mezarı
 Kâtip Sina Bey (Levişah) Camii
 Mahmud Paşa Camii
 Maksud Paşa (Maraş) Camii
 Müderris Ali Efendi (Ali Hoca) Camii
 Saraçhane (Kukli Mehmed Bey) Camii
 Seydi Bey Camii
 Sinan Paşa Camii
 Tercüman İskender Bey (Dragoman) Camii
 Terzi Mehmed (Memi) Camii
 Mamuşa / Eski Mîr (Kamber Ağa) Camii
 Rahofça / Trolişte Köyü Camii
 Rahofça / Zırza Köyü Hüseyin Ağa (Hüseyin Sipahi) Camii

Namazgâh

 Fatih Sultan Mehmed Namazgâhı (Kırık Camii)

Türbeler ve Mezarlıklar
 Şehid Gözcü Mahmut efendi XV.y.y
 Karabaş Efendi Türbesi
 Kemânî Rabia Hanım Türbesi
 Osmanlı Mezarlığı / Eski Mezarlık
 Şeyh Hulusi Efendi Türbesi
 Şeyh Hüseyin Türbesi
 Küçük Kruşa Köyü / Hasan Baba Türbesi

Tekkeler
 Kadirî Rezzakî Tekkesi (Seyyid Şeyh Ali Baba Dergâhı)
 Acîze Baba (Sâdî Tarikatı) Tekkesi
 Acîze Baba (Sâdî Tarikatı) Türbesi
 Kurila (Şeyh Hasan Efendi) Kadirî Tekkesi
 Kutup Musa Tekkesi Haremlik Binası
 Kutup Musa Türbesi
 Rifâî (Hüseyin Efendi) Tekkesi
 Şeyh Osman Halvetî (Saraçhane) Tekkesi
 Şeyh Osman Halvetî (Saraçhane) Tekkesi Çeşmesi
 Şeyh Osman Halvetî (Saraçhane) Tekkesi Haremlik Binası

Medrese

 Yavuz Mehmed Efendi Medresesi

Rüştiye

 Prizren Rüştiyesi

Hükümet Binaları

 Prizren Elektrik Trafosu
 Prizren Erkek Islahhânesi
 Prizren Eski Belediye Binası
 Prizren Hükûmet Konağı
 Prizren Telgrafhanesi

Kale

 Prizren Kalesi

Kışla

 Prizren Kışlası

Saat Kulesi

 Prizren Saat Kulesi
 Mamuşa Saat Kulesi
 Rahofça Saat Kulesi

Hamam

 Şemseddin Ahmed Bey Hamamı

Çeşmeler

 Belediye Çeşmesi
 Binbaşı Çeşmesi
 Esma Hanım Çeşmesi / Taş Çeşme
 Feyzullah Sipahi Çeşmesi
 Hacı Ramadan (Kör Ağa) Çeşmesi
 Sinan Paşa Çeşmesi
 Şadırvan Çeşmesi
 Mamuşa / Emin Paşa Çeşmesi

Köprüler

 Ali Bey (Taş Köprü) Köprüsü
 Kırkpınar Köprüsü
 Manastır Köprüsü

Konaklar

 Adem Ağa Jön Konağı
 Fikret Mustafa Konağı
 Musa Şehzâde Konağı
 Şaip Paşa Konağı

Vıçıtırın

Külliye

 Gazi Ali Bey Külliyesi

Camii

 Gazi Ali Bey Camii

Medrese

 Gazi Ali Bey Medresesi

Kale

 Vıçıtırın Kalesi

Hamam

 Zeynel Bey Hamamı

Köprü

 Mahmud Paşa Köprüsü

Kaynakça

 Kosova'da Osmanlı Mimarî Eserleri, I - II Mehmet Z. İbrahimgil - Neval Konuk

Osmanlı yapıları
Türk mimari yapıları
Mimari eserleri
Osmanlı İmparatorluğu listeleri
Mimari listeler

Kosova'daki Osmanlı mimari eserleri listesi


La  Unión Regional Deportiva 2011 es una nueva temporada de la unión de ligas conformada por la Liga Tandilense de Fútbol, la Liga Ayacuchense de fútbol, la Liga Rauchense de fútbol y la Liga Juarense de fútbol, desarrollándose entre el 26 de marzo y el 14 de diciembre.

La temporada 2011 consagró campeón a Ferrocarril Sud (Tandil).

Obtuvieron plazas para el Torneo del Interior 2012; Ferrocarril Sud (Tandil), Defensores del Cerro (Tandil), Sarmiento (Ayacucho) y Botafogo (Rauch).

Equipos participantes

Sistema de disputa
Apertura: El torneo apertura se llevará a cabo en dos zonas (una de once equipos y otra de doce), por el sistema de todos contra todos  (a una rueda), clasificando los primeros ocho de cada zona a octavos de final.
Los octavos, cuartos y semifinales se jugaran a un solo partido, mientras que la final se diputara en partidos de ida y vuelta.

Clausura: El torneo clusura se llevará a cabo en dos zonas (una de once equipos y otra de doce), por el sistema de todos contra todos  (a una rueda). Originariamente se había dispuesto que clasifiquen los primeros ocho de cada zona, sin embargo sobre la marcha del torneo (luego de haberse disputado 6 de las 11 fechas), el sistema de clasificación fue modificado y se dispuso que sean cuatro los clasificados por zona. Los cuartos y semifinales se jugaran a un solo partido, mientras que la final se diputara en partidos de ida y vuelta.

Final del año: La final del año, que coronara al campeón anual, será disputada por el ganador del apertura y el ganador del clausura.

Apertura 2011

Posiciones finales de la Zona 1

Posiciones finales de la Zona 2

Pts = Puntos; PJ = Partidos jugados; PG = Partidos ganados; PE = Partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles anotados; GC = Goles recibidos; Dif. = Diferencia de gol.

Fuente: Minuto 91

Resultados

 Fixture: La voz de Tandil

Fase final

Octavos de final

Cuartos de final

Semifinales

Finales

Goleadores del apertura

 Fuente: * Goleadores

Clausura 2011

Posiciones de la última fecha de la Zona 1

(1): Juventud Agraria (Rauch), se retiró del torneo en la fecha 8.
(2): Se le dio por ganado el encuentro a Velense (Vela) 2 a 0, por la no presentación de Juventud Agraria (Rauch).
(3): Se le dio por ganado el encuentro a Excursionistas (Tandil) 2 a 0, por la no presentación de Botafogo (Rauch).
(4): Se le dio por ganado el encuentro a Atlético Ayacucho 2 a 0, por la no presentación de Juventud Agraria (Rauch).
(5): Se le dio por ganado el encuentro a Excursionistas (Tandil) 2 a 0, por la no presentación de Juventud Agraria (Rauch).
(6): Se le dio por ganado el encuentro a Botafogo (Rauch) 2 a 0, por la no presentación de Juventud Agraria (Rauch).

Posiciones de la última fecha de la Zona 2

Pts = Puntos; PJ = Partidos jugados; PG = Partidos ganados; PE = Partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles anotados; GC = Goles recibidos; Dif. = Diferencia de gol.

Fuente: Minuto 91

Resultados

Play-off

Cuartos de final

Semifinal

Final

Goleadores del clausura

 Fuente: * Goleadores

Tabla general

Pts = Puntos; PJ = Partidos jugados; PG = Partidos ganados; PE = Partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles anotados; GC = Goles recibidos; Dif. = Diferencia de gol.

Campeón

{| align=center class="wikitable collapsible collapsed" width=80% border=1 cellpadding="2" cellspacing="0" style="background: #f9f9f9;border: 1px #aaa solid;border- collapse: collapse; font-size: 90%; text-align: center;"
|- align=center bgcolor=#C0C0C0
!colspan=3 width=100%|Todas las ediciones del torneo (En negrita la última edición ganada por ese club)
|- align=center bgcolor=#C0C0C0
!colspan=3 width=100%|Unión Regional Deportiva
|- align=center bgcolor=#FFFFFF
|| Unión Regional Deportiva 2007  Independiente (Tandil) (1)
|| Unión Regional Deportiva 2008  Independiente (Tandil) (2)
|| Unión Regional Deportiva 2009  Santamarina (Tandil) (1)
|- align=center bgcolor=#F8F8FF
|| Unión Regional Deportiva 2010  Atlético-Defensores (Ayacucho) (1)
|| Unión Regional Deportiva 2011  Ferrocarril Sud (Tandil) (1)
|| Unión Regional Deportiva 2012  Ferrocarril Sud (Tandil) (2)
|- align=center bgcolor=#FFFFFF
|| Unión Regional Deportiva 2013  Independiente (Tandil) (3)
||
||
|}

Enlaces externos
 Diario el Eco
 Minuto 91´
 Esperanzas del fútbol
 Deporte Tandilense
 Flashes Deportivos Tandilenses
 La Voz de Tandil
 El Picadito
 Ayacucho al Día
 Diario La Verdad
 El Fenix Digital

Referencias

Unión Regional Deportiva
Fútbol en Argentina en 2011

Unión Regional Deportiva 2011


Matematikte, Eratosthenes kalburu (Eratosten kalburu) belirli bir tam sayıya kadar yer alan asal sayıların bulunması için kullanılan bir yöntemdir. Daha hızlı ve karmaşık olan Atkin kalburunun atası sayılır. Antik Yunanistan'da Eratosten tarafından geliştirilmiştir.

İşleyişi
 Önce bir dizelgeye (listeye) 2'den başlayarak, istediğiniz en büyük tam sayıya kadar olan tüm tam sayıları yazın. Bu dizelgenin adı A olsun (resimdeki kutuların her biri).
 Bir diğer dizelgeye A'daki ilk asal sayı olan 2'den başlayarak bulduğunuz asal sayıları yazın. Bu dizelgenin adı B olsun (resmin sağında bulunan dizelge).
 A'dan 2'yi ve 2'nin tüm katlarını silin.
 A'da kalan ilk tek sayı asaldır. Bu sayıyı B'ye ekleyin
 Bu sayıyı ve tüm katlarını A'dan silin. Daha küçük katları zaten silindiğinden, silme safhası bu sayının karesinden başlayabilir.
 A dizelgesinde herhangi bir sayı kalmayıncaya kadar 4. ve 5. adımları tekrarlayın

Ayrıca bakınız
 Atkin kalburu
 Asallık deneyi
 Kalbur kuramı

Dış bağlantılar
 Etkileşimli uygulama   (JavaScript gereklidir)
 Eratosten kalburu örneği

Asallık deneyleri
Analitik sayı teorisi

Eratosten kalburu


Guru Har Sahai es una ciudad de la India en el distrito de Firozpur, estado de Punyab.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 190  a 251 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 18 348 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Punyab (India)

Guru Har Sahai


In statistics, deviance is a goodness-of-fit statistic for a statistical model; it is often used for statistical hypothesis testing. It is a generalization of the idea of using the sum of squares of residuals (SSR) in ordinary least squares to cases where model-fitting is achieved by maximum likelihood. It plays an important role in exponential dispersion models and generalized linear models.

Deviance can be related to Kullback-Leibler divergence.

Definition
The unit deviance  is a bivariate function that satisfies the following conditions:

The total deviance  of a model with predictions  of the observation  is the sum of its unit deviances: .

The (total) deviance for a model M0 with estimates , based on a dataset y, may be constructed by its likelihood as:

Here  denotes the fitted values of the parameters in the model M0, while  denotes the fitted parameters for the saturated model: both sets of fitted values are implicitly functions of the observations y. Here, the saturated model is a model with a parameter for every observation so that the data are fitted exactly. This expression is simply 2 times the log-likelihood ratio of the full model compared to the reduced model. The deviance is used to compare two models – in particular in the case of generalized linear models (GLM) where it has a similar role to residual sum of squares from ANOVA in linear models (RSS).

Suppose in the framework of the GLM, we have two nested models, M1 and M2. In particular, suppose that M1 contains the parameters in M2, and k additional parameters. Then, under the null hypothesis that M2 is the true model, the difference between the deviances for the two models follows, based on Wilks' theorem, an approximate chi-squared distribution with k-degrees of freedom. This can be used for hypothesis testing on the deviance.

Some usage of the term "deviance" can be confusing.  According to Collett:
 "the quantity  is sometimes referred to as a deviance.  This is [...] inappropriate, since unlike the deviance used in the context of generalized linear modelling,  does not measure deviation from a model that is a perfect fit to the data."

However, since the principal use is in the form of the difference of the deviances of two models, this confusion in definition is unimportant.

Examples
The unit deviance for the Poisson distribution is , the unit deviance for the Normal distribution is given by .

See also
Akaike information criterion
Deviance information criterion
Hosmer–Lemeshow test, a quality of fit statistic that can be used for binary data
Pearson's chi-squared test, an alternative quality of fit statistic for generalized linear models for count data
Peirce's criterion

Notes

References

External links
Generalized Linear Models - Edward F. Connor
Lectures notes on Deviance

Statistical hypothesis testing
Statistical deviation and dispersion

Deviance (statistics)


The Invitation  é um filme estadunidense de terror e suspense de 2022 dirigido por Jessica M. Thompson.

Sinopse
Após a morte de sua mãe, Evie decide fazer um teste de DNA. Pensando que não tem família, a jovem rastreia um primo distante cuja existência ela desconhecia. Após um primeiro contacto frutífero, este último convida-a para um casamento no coração do interior da Inglaterra, onde poderá conhecer outros membros da sua família. Mas por trás dos encantos do aristocrático Walter e das suspeitas explosões de generosidade dos anfitriões escondem-se os mais perturbadores segredos e intenções. E as festividades rapidamente se transformam em um pesadelo.

Elenco

Além disso, Carol Ann Crawford interpreta Sra. Swift, empregada de Evie.

Produção

Filmagem
A filmagem começou em setembro de 2021 em Budapeste, Hungria.

Recepção

Resposta da crítica
No Brasil, o site AdoroCinema oferece uma média de avaliações de espectadores de 2,5/5. Em países de língua inglesa, o site Rotten Tomatoes dá uma média de 29%  para 66 críticas. O site Metacritic dá uma pontuação de 45/100 para 14 críticas.

Filmes com temática feminista
Filmes de vampiros
Filmes de suspense dos Estados Unidos
Filmes de terror dos Estados Unidos
Filmes dos Estados Unidos de 2022
Filmes em língua inglesa
Filmes de terror da década de 2020
Filmes de suspense da década de 2020
Filmes ambientados em casas de campo
Filmes ambientados em Londres
Filmes ambientados em Nova Iorque
Filmes gravados em Budapeste

The Invitation (2022)


Francis Herbert Bradley  (30 January 1846 – 18 September 1924) was a British idealist philosopher. His most important work was Appearance and Reality (1893).

Life
Bradley was born at Clapham, Surrey, England (now part of the Greater London area). He was the child of Charles Bradley, an evangelical Anglican preacher, and Emma Linton, Charles's second wife. A. C. Bradley was his brother. Educated at Cheltenham College and Marlborough College, he read, as a teenager, some of Immanuel Kant's Critique of Pure Reason. In 1865, he entered University College, Oxford. In 1870, he was elected to a fellowship at Oxford's Merton College where he remained until his death in 1924. Bradley is buried in Holywell Cemetery in Oxford.

During his life, Bradley was a respected philosopher and was granted honorary degrees many times. He was the first British philosopher to be awarded the Order of Merit. His fellowship at Merton College did not carry any teaching assignments and thus he was free to continue to write. He was famous for his non-pluralistic approach to philosophy. His outlook saw a monistic unity, transcending divisions between logic, metaphysics and ethics. Consistently, his own view combined monism with absolute idealism. Although Bradley did not think of himself as a Hegelian philosopher, his own unique brand of philosophy was inspired by, and contained elements of, Georg Wilhelm Friedrich Hegel's dialectical method.

Philosophy
Bradley rejected the utilitarian and empiricist trends in British philosophy represented by John Locke, David Hume, and John Stuart Mill. Instead, Bradley was a leading member of the philosophical movement known as British idealism, which was strongly influenced by Kant and the German idealists, Johann Fichte, Friedrich Schelling, and Hegel, although Bradley tended to downplay his influences.

In 1909, Bradley published an essay entitled "On Truth and Coherence" in the journal Mind (reprinted in Essays on Truth and Reality). The essay criticises a form of infallibilist foundationalism in epistemology. The philosopher Robert Stern has argued that in this paper Bradley defends coherence not as an account of justification but as a criterion or test for truth.

Moral philosophy
Bradley's view of morality was driven by his criticism of the idea of self used in the current utilitarian theories of ethics. He addressed the central question of "Why should I be moral?"

He opposed individualism, instead defending the view of self and morality as essentially social. Bradley held that our moral duty was founded on the need to cultivate our ideal "good self" in opposition to our "bad self". However, he acknowledged that society could not be the source of our moral life, of our quest to realise our ideal self. For example, some societies may need moral reform from within, and this reform is based on standards which must come from elsewhere than the standards of that society.

He made the best of this admission in suggesting that the ideal self can be realised through following religion.

His views of the social self in his moral theorising are relevant to the views of Fichte, George Herbert Mead, and pragmatism. They are also compatible with modern views such as those of Richard Rorty and anti-individualism approaches.

Legacy
Bradley's philosophical reputation declined greatly after his death. British idealism was practically eliminated by G. E. Moore and Bertrand Russell in the early 1900s. Bradley was also famously criticised in A. J. Ayer's logical positivist work Language, Truth and Logic for making statements that do not meet the requirements of positivist verification principle; e.g., statements such as "The Absolute enters into, but is itself incapable of, evolution and progress."
There has in recent years, however, been a resurgence of interest in Bradley's and other idealist philosophers' work in the Anglo-American academic community.

In 1914, a then-unknown T. S. Eliot wrote his dissertation for a PhD from the Department of Philosophy at Harvard University on Bradley. It was entitled Knowledge and Experience in the Philosophy of F. H. Bradley. Due to tensions leading up to and starting the First World War, Eliot was unable to return to Harvard for his oral defence, resulting in the university never conferring the degree. Nevertheless, Bradley remained an influence on Eliot's poetry.

Books and publications
 The Presuppositions of Critical History (1874), Chicago: Quadrangle Books, 1968. (1874 edition)
 Ethical Studies, (1876), Oxford: Clarendon Press, 1927, 1988. (1876 edition)
 The Principles of Logic (1883), London: Oxford University Press, 1922. (Volume 1)/(Volume 2)
 Appearance and Reality (1893), London: S. Sonnenschein; New York: Macmillan. (1916 edition)
 Essays on Truth and Reality, Oxford: Clarendon Press, 1914.
 Collected Essays, vols. 1–2, Oxford: Clarendon Press, 1935.

See also
Bradley's regress

References

External links

 Encyclopædia Britannica
 Selected essays from Ethical Studies
 Online text of Appearance and Reality
 Francis Herbert Bradley, An Unpublished Note on Christian Morality on AnthonyFlood.com
 Summaries of F.H. Bradley's ethical arguments
 Selected Recordings of F.H. Bradley's Writings

1846 births
1924 deaths
19th-century British non-fiction writers
19th-century British philosophers
19th-century British essayists
20th-century British philosophers
20th-century British essayists
Alumni of University College, Oxford
British ethicists
British logicians
British male essayists
Epistemologists
Fellows of Merton College, Oxford
Idealists
Ontologists
People from Clapham
Philosophers of culture
Philosophers of education
Philosophers of history
Philosophers of language
Philosophers of logic
Philosophers of mind
Philosophers of religion
Philosophy academics
Philosophy writers
Social philosophers
Honorary Fellows of the British Academy

F. H. Bradley


Wooster Square is a neighborhood in the city of New Haven, Connecticut, to the east of downtown.  The name refers to a park square (named for the American Revolutionary War hero, David Wooster) located between Greene Street, Wooster Place, Chapel Street and Academy Street in the center of the neighborhood. Wooster Square is also known as Little Italy: a bastion of Italian American culture and cuisine, and is home to some of New Haven's (and the country's), best-known pizza (specifically, apizza) eateries, including Frank Pepe Pizzeria Napoletana and Sally's Apizza. The square and much of the neighborhood are included in the Wooster Square Historic District, which was listed on the National Register of Historic Places in 1971.

An annual Cherry Blossom Festival in Wooster Square Park commemorates the planting of 72 Yoshino Japanese cherry blossom trees in 1973 by the New Haven Historic Commission in collaboration with the New Haven Parks Department and neighborhood residents. The festival, founded and organized by the Historic Wooster Square Association, has grown from a modest event in the early 1970s with a local band entertaining a handful of neighbors under lighted trees to a major New Haven event that in 2016 attracted over 10,000 visitors.

Geography
The Wooster Square neighborhood consists of the area between the Amtrak railroad tracks (serving as the boundary with Downtown New Haven) and Interstate 91 (between Exits 1 and 3), bounded on the south by the Oak Street Connector. It is bordered on the west by Downtown New Haven, on the south by Long Wharf, on the east by the neighborhood of Mill River, and on the north by East Rock.

History

Wooster Square takes its name from Revolutionary War General David Wooster, who had a warehouse near Water Street. In 1825 the land was purchased by the city of New Haven and incorporated into the city. At that time, the area was close to the city's waterfront (it is now farther inland due to harbor filling), and by the 1840s it had become a residential area where ship captains and wholesale grocers built large houses near the port. As a result, Wooster Square now includes a concentrated collection of distinctive 19th-century residential architecture, including several buildings by New Haven architect Henry Austin. Included are examples of the Federal, Greek Revival, Islamic Revival, and Italian Villa styles, Late Victorian Italianate row houses, and Second Empire and Queen Anne homes.

By the late 19th century, increased industrial activity in the vicinity made Wooster Square less desirable as a residential neighborhood, and Italian immigrant families began to move in and operate small stores out of their homes. This commercial activity damaged the neighborhood's reputation, and the area was targeted for demolition and redevelopment as early as the 1930s. In the mid-1950s, plans called for building Interstate 91 through Wooster Square Park, but the Wooster Square Project, which started in 1958, began a neighborhood revival and resulted in re-routing of the highway.

Wooster Square made headlines on June 24, 2020, when its Christopher Columbus statue was removed by a city-hired crew in the aftermath of the George Floyd Protests. City officials have since announced the commission of a new statue to replace the Columbus statue. The new statue, which will be just a few feet away from where the Columbus statue stood, will depict an Italian family.

Culture and commerce

Wooster Square is home to restaurants and bakeries known for their pizza and Italian pastries, local businesses, and a weekly farmer's market, City Seed.  Its walkable proximity to Downtown New Haven, its architecture, and its neighborhood feel, make it one of the most sought-after New Haven neighborhoods in which to live.  It also has a thriving art scene.

A sycamore tree on the west side of Wooster Square Park has been said by some observers to resemble an outline image of Jesus Christ.

List of streets

Academy Street
Artizan Street
Bradley Street
Bridge Street
Brown Street
Chapel Street
Chestnut Street
Court Street
Depalma Court
East Street
Fair Street
Forbes Avenue
Franklin Street
Grand Avenue
Greene Street
Hamilton Street
Hughes Place
Ives Place
Jefferson
Lyon Street
New Street
Olive Street
Osborn Street
Saint John Street
Union Street
Wallace Street
Warren Street
Water Street
William Street
Wooster Place
Wooster Street (named for Revolutionary War hero David Wooster)

Notable People

 Hunter Biden (former resident) - lawyer, second son of President Joe Biden
 Rosa DeLauro (born and raised) - U.S. Congresswoman

See also
Wooster Square Historic District

References

General sources
 Harrison's Illustrated Guide: Greater New Haven
 Michael Sletcher, New Haven: From Puritanism to the Age of Terrorism, (Charleston, 2004)

Notes

Further reading
 Elizabeth Mills Brown, Historic Houses of Wooster Square, The, ASIN B0007FO856, (1969)
 Mary Hommann, Wooster Square Design, ASIN B0006C97DS, (New Haven Redevelopment Agency, 1965)
 Virginia Marangell, Wooster Square, , (2004)

External links
Wooster Square Historic District, New Haven Preservation Trust website (text excerpt from NRHP nomination, plus gallery of 9 photos)
 Wooster Square photo
 Historic Wooster Square Association

Tourist attractions in New Haven, Connecticut
Neighborhoods in New Haven, Connecticut
Italian-American culture in Connecticut
Little Italys in the United States
Populated places in New Haven County, Connecticut
Historic districts in New Haven, Connecticut
Restaurant districts and streets in the United States
National Register of Historic Places in New Haven, Connecticut

Wooster Square


Paulo Exequiel Dybala (; n. 15 noiembrie 1993, Laguna Larga, Córdoba, Argentina) este un fotbalist argentinian ce activează în Serie A la echipa AS Roma pe postul de atacant.

Poreclit Bijuteria (La Joya în spaniolă, The Jewel în engleză), datorită stilului său creativ de joc, a ritmului, tehnicii și a simțului porții, acesta a fost comparat cu compatrioții săi Sergio Agüero, Javier Pastore, Carlos Tevez și Lionel Messi, precum și cu foștii atacanți italieni Vincenzo Montella și Roberto Baggio.

Cariera internațională
Datorită cetățeniei duble, Dybala este eligibil de joc pentru Polonia și Italia, dar el a declarat în mod expres că se simte argentinian și că a visat mereu să joace pentru Argentina. Dybala susține că simte o legătură puternică între țara de origine a bunicului său și acesta, spunând că "este sângele familiei mele".

Dybala a fost convocat la echipa Argentina Under-17 pentru a participa la a XVI-a ediție a Jocurilor Pan-Americane Pan, dar în cele din urmă nu a luat parte la concurs. La 19 iulie 2012 a fost convocat pentru prima oară la echipa Argentina Under-20, dar a refuzat invitația.
La 22 septembrie 2015 Paulo Dybala a fost convocat pentru prima dată la echipa de seniori a Argentinei de către Gerardo Martino și a jucat în primul său meci internațional împotriva  Paraguayului (13 octombrie 2015), intrând pe teren în minutul 75 din postura de rezervă în locul lui Carlos Tevez.

Statistici cluburi

Palmares

Club
Palermo
Serie B: 2013–14

Juventus
Serie A: 2015–16, 2016–17, 2017-2018, 2018-2019, 2019-2020
Coppa Italia: 2015–16, 2016–17, 2017-2018
Supercoppa Italiana: 2015, 2018

Referințe

Nașteri în 1993
Fotbaliști argentinieni
Fotbaliști internaționali argentinieni
Fotbaliști ai lui Juventus
Fotbaliști ai lui AS Roma
Expatriați în Italia
Atacanți
Argentinieni în viață

Paulo Dybala


ScienceDirect, zbirka e-časopisa anglo-nizozemskog izdavača Elseviera. Od 1997. godine dostupni su tekstovi za radove u otprilike 1500 naslova časopisa.
Mrežno mjesto postoji od 12. ožujka 1997. godine. Dubina zapisa su indeksi, kratki sadržaji i cijeli tekst.

Mrežno mjesto pretplatnicima pruža pristup velikoj podatkovnoj bazi medicinskih i ostalih znanstvenih istraživanja. Udomljava 12 milijuna jedinica sadržaja iz 3500 akademskih revija i 34 000 e-knjigâ. Časopisi su grupirani u četiri glavne skupine: fizičke znanosti i inženjerstvo, znanosti o životu, zdravstvene znanosti te društvene i humanističke znanosti. Kratki sadržaji (abstract) članaka besplatno su dostupni, no pristup cijelom tekstu općenito zahtijeva pretplatu ili plaćanje po gledanju. Puni tekstovi su u formatu .pdf i kod novijih izdanja također u formatu HTML.

Izvori

Daljnja literatura

Vanjske poveznice
Službene stranice
ScienceDirectove informacijske stranice

Baze podataka
Znanost i tehnologija u Nizozemskoj

ScienceDirect


Carl Wilhelm Hermann Preen (* 15. Juni 1824 in Rübeland; † 22. Januar 1889 in Tanne) war ein deutscher Hütteningenieur und Unternehmer, der als Sozialreformer hervortrat.

Leben
Preens Vater Carl Preen (sen.) war Hütteninspektor bei der herzoglich braunschweigischen Oberhütteninspektion in Rübeland. In der Zeit von Juni 1830 bis März 1837 besuchte Carl Preen die Volksschule in Rübeland und wechselte Ostern 1837 auf die Klosterschule nach Ilfeld. Dort legte er am 5. April 1840 sein Abitur ab. Anschließend absolvierte er ein Studium am Collegium Carolinum in Braunschweig.

In den Revolutionswirren von 1848 musste er aus Braunschweig nach Brilon ins Sauerland fliehen. In Olsberg erhielt er eine Anstellung als Prokurist bei der Firma Gebrüder Kropff & Unkraut. Im Sommer 1868 wechselte er nach Tanne, wo er als Hütteninspektor bei der Tanner Hütte angestellt wurde. Nach der Schließung des Hüttenwerks im Herbst 1869 ergriff er die Initiative und gründete eine Arbeiter-Produktivgenossenschaft, aus der 1871 die Tanner Hütte Eisenguß-Waren Aktiengesellschaft hervorging. Carl Preen war von 1871 bis 1889 der Direktor der Tanner Hütte.

Am 23. März 1872 heiratete er Caroline Brünig, am 1. Mai 1873 wurde der gemeinsame Sohn Karl Preen (jun.) geboren. Preen starb am 22. Januar 1889 in Tanne.

Arbeiter-Produktivgenossenschaft
Im Frühjahr 1871 wurde beschlossen, für den Weiterbetrieb der Tanner Hütte eine Produktivgenossenschaft zu gründen, an der alle Mitglieder zu gleichen Teilen beteiligt sein sollten. Die treibende Kraft war von Anfang an Carl Preen. Da es aber Mitglieder gab, die um ihr Hab und Gut fürchteten, wenn die Genossenschaft einmal Bankrott ginge, wurde nach einiger Zeit doch die Aktiengesellschaft als Rechtsform gewählt. Die neue Gesellschaft sollte als Tanner Hütte Eisenguß-Waren Aktiengesellschaft firmieren und ein Stammkapital von 25.000 Talern besitzen. Durch die Ausgabe von 500 Aktien zu 50 Talern sollte dieses aufgebracht werden. Nun ging es darum, die Aktien zu verteilen. Wer eine Aktie erwerben wollte, musste eine Anzahlung von 5 Talern leisten. Mit dem Erwerb der Aktien sicherte man sich gleichzeitig einen Arbeitsplatz sowie ein Mitspracherecht in der Genossenschaft. Dieses System wurde 1874 auch bei der Wiedaer Hütte in Wieda angewendet, auch dort gab man Aktien aus. Die Tanner Hütte erwarb die Aktienmehrheit und übernahm gleichzeitig die Leitung des Betriebs.

Die Arbeiter-Produktivgenossenschaft der Tanner Hütte wird heute vielfach als der erste "volkseigene" Betrieb in Deutschland angesehen.

Ehrungen
Nach seinem Tod errichtet ihm die Belegschaft der Hütte ein Ehrengrab auf dem Friedhof, in Anerkennung seiner Leistung zum Erhalt der Tanner Hütte. Im Jahr 2010 wurde in Tanne eine Straße nach ihm als Carl-Preen-Ring benannt.

Schriften
 Bericht über die Genossenschaft auf dem Hüttenwerk zu Tanne. Halle (Saale) 1872.

Literatur
 Richard Stegemann: Tanne und Wieda. Geschichte zweier Harzer Arbeiter-Genossenschaften. (=Beiträge zur Wirthschaftskunde) Verlag für kaufmännisches Unterrichtswesen und Wirthschaftskunde, Braunschweig 1899. (Digitalisat bei der Technischen Universität Braunschweig)

Einzelnachweise

Hütteningenieur
Unternehmer (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1824
Gestorben 1889
Mann

Carl Preen


The 2004 Nokia Brier was held from March 6 to 14, 2004 at Saskatchewan Place in Saskatoon, Saskatchewan. The Nova Scotia team skipped by Mark Dacey defeated the Alberta team of Randy Ferbey in dramatic fashion in the final game played on March 14, 2004. Ferbey's team was attempting to become Canadian champion for the fourth consecutive year.

Teams

Round-robin standings
Nova Scotia finished first as they defeated Alberta 8–7 in draw 13. Most of the draws were televised live on TSN.

Round-robin results
All draw times are listed in Central Standard Time (UTC−6).

Draw 1
Saturday, March 6, 1:00 pm

Draw 2
Saturday, March 6, 6:00 pm

Draw 3
Sunday, March 7, 9:00 am

Draw 4
Sunday, March 7, 1:30 pm

Draw 5
Sunday, March 7, 6:30 pm

Draw 6
Monday, March 8, 9:00 am

Draw 7
Monday, March 8, 1:30 pm

Draw 8
Monday, March 8, 6:30 pm

Draw 9
Tuesday, March 9, 9:00 am

Draw 10
Tuesday, March 9, 1:30 pm

Draw 11
Tuesday, March 9, 6:30 pm

Draw 12
Wednesday, March 10, 9:00 am

Draw 13
Wednesday, March 10, 1:30 pm

Draw 14
Wednesday, March 10, 6:30 pm

Draw 15
Thursday, March 11, 9:00 am

Draw 16
Thursday, March 11, 1:30 pm

Draw 17
Thursday, March 11, 6:30 pm

Tiebreaker
Friday, March 12, 9:00 am

Playoffs
The Brier uses the page playoff system, where the top four teams with the best records at the end of round-robin play meet in the playoff rounds. The first and second place teams play each other, with the winner advancing directly to the final. The winner of the other page playoff game between the third and fourth place teams plays the loser of the first/second playoff game in the semi-final. The winner of the semi-final moves on to the final.

Normally the 3 versus 4 page playoff game is played before the 1 versus 2 playoff game on Friday. However, since a tiebreaker was played this year on the same day to decide fourth place, the 1 versus 2 game was played first.

Page playoffs
Game one of the page playoffs was between Mark Dacey's team from Nova Scotia (first overall) versus Randy Ferbey's team from Alberta (second overall).

Friday, March 12, 1:30 pm

Game two of the page playoffs was between Brad Gushue's team from Newfoundland and Labrador (third overall) versus Jay Peachey's team from British Columbia (fourth overall).

Friday, March 12, 6:30 pm

Semifinal
The semifinal was played between Mark Dacey's team from Nova Scotia and Jay Peachey's team from British Columbia.

Saturday, March 13, 1:00 pm

Final
The final was played and televised on the CBC across Canada. Ferbey led 8–4 after the 7th end but Dacey's team put themselves back into the game with a big 3 point 8th end. Forcing Alberta to take a single in the 9th, Dacey was 2 down coming home but had last rock advantage. A couple of errors by Ferbey's team and some good shot making, gave Nova Scotia 3 points in the 10th end and the championship.

Sunday, March 14, 6:00 pm

Statistics

Top 5 player percentages
Round Robin only

Team percentages
Round Robin only

Qualifying

Alberta
@ Hinton
 Randy Ferbey
 Kurt Balderston
 Kevin Martin
 John Morris
 Rob Armitage

British Columbia
@ Nanaimo
 Jay Peachey
 Scott Decap
 Brian Miki
 Wes Craig

Manitoba
@ Brandon
 Brent Scales
 Jeff Stoughton
 Murray Woodward
 Dave Boehmer

New Brunswick
@ Fredericton
 Russ Howard
 Terry Odishaw
 Mike Flannery
 Mike Kennedy

Northern Ontario
@ Sault Ste. Marie
 Rob Gordon
 Jeff Currie
 Denis Malette
 Al Harnden

Ontario
@ Owen Sound
 Mike Harris
 Glenn Howard
 Phil Daniel
 Peter Corner

Nova Scotia
@ Kentville
 Mark Dacey

Newfoundland and Labrador
@ Goose Bay
 Brad Gushue
 Mark Noseworthy
 Keith Ryan
 John Boland

Prince Edward Island
@ Summerside
 Mike Gaudet
 John Likely
 Peter MacDonald
 Andrew Robinson

Saskatchewan
@ Moose Jaw
 Bruce Korte
 Brad Heidt
 Doug Harcourt
 Joel Jordison

Yukon/Northwest Territories
@ Whitehorse
 Brian Wasnea
 Peter O'Driscoll
 Chad Cowan
 Paul Delorey

References

2004
Nokia Brier
Curling in Saskatoon
2004 in Saskatchewan
March 2004 sports events in Canada

2004 Nokia Brier


Julens melodier er et hæfte med melodier til de mest populære julesange og -salmer, udgivet af Vilhelm Hansens forlag fra 1919. Melodierne er tilrettelagt for klaver og har underlagte tekster. Hæftet er udsendt i adskillige oplag siden første udgivelse.

Indhold
 "Juleklokkerne" (Niels W. Gade)
 "Kimer, I klokker!"
 "Glade jul"
 "Af Højheden oprunden er"
 "Dejlig er jorden"
 "Julen har bragt velsignet bud"
 "Barn Jesus i en krybbe lå"
 "Dejlig er den himmel blå"
 "De hellig tre konger så hjertensglad"
 "Det kimer nu til julefest"
 "Julen har englelyd"
 "En rose så jeg skyde"
 "Den yndigste rose er funden"
 "Et barn er født i Betlehem"
 "Forunderligt at sige"
 "I denne søde juletid"
 "Hjerte løft din glædes vinger"
 "Lad det klinge sødt i sky"
 "In dulci jubilo (En sød og liflig klang)"
 "Højt fra træets grønne top"
 "Sikken voldsom trængsel og alarm"
 "Du dejlige, grønne træ"
 "O jesulil min"
 "Sang omkring juletræet"
 "Der er noget i luften"
 "Vær velkommen, Herrens år"
 "Juletræet galop" (H.C. Lumbye)

Referencer

Musikbøger
Værker om julen

Julens melodier


Juan Manuel Magán González (Badalona, 30 de septiembre de 1978), también conocido como Magán, es un DJ, cantante
 productor discográfico, compositor de canciones y letrista español, nacionalizado dominicano.

Carrera musical
En 1999, con el sello Uptempo , saca el tema de estilo makina "Firestorm" bajo el nombre de formación "On/Off" junto a Alfredo Piñar.
También en 1999 y bajo el sobrenombre de F. A. O. (Fabricación Asistida por Ordenador) editó 3 singles llamados Winter Times, While I Come Back y Jungle Brothers III. Estos singles también eran de estilo Makina y fueron editados por Bit Music. En dichos discos firmaba con el nombre Joan Magán.

En la década del 2000 junto a Cesar Del Rio y su primo Alfredo Piñar González sacaría canciones como Midnite Rumors o In Destiny, Dancing Loving con su hermano Víctor Magan o Mi Son con Gemma Ansodi y remezclaría temas como Welcome To The Jungle de Esmoove o Weekend de Michael Gray de estilo house y creó la discográfica Molacacho Records junto al dj Willy San Juan así como Plaza Sonora que fusiona Flamenco con Bossanova y creó junto a Marcos Rodríguez el tema de Latín House A Gozar y el grupo Guajiros del Puerto, el primer grupo de reguetón en España. Una canción de dicho grupo titulada «Bomba» apareció en El Disco de Reggaeton lanzado en 2004 en España por Vale Music, disco recopilatorio que influyó decisivamente en la implantación del reguetón en España. Otras canciones con dicha formación fueron «Veo Veo», «Loco amor» y «Hazlo así», que formó parte de la banda sonora de la película Yo soy la Juani.

Entre 2007 y 2009 formó con el propio Marcos Rodríguez el dúo Magán & Rodríguez,sacando su mayor éxito en su carrera Bora Bora y Suck My... de su álbum Suave que le valió dos Discos Platino.

En 2009 inició su carrera como solista. Alcanzó popularidad en toda España tras su papel como DJ oficial del concurso Fama, ¡a bailar! de Cuatro. En 2010, hizo una colaboración con la cantante Inna para el sencillo llamado «Un momento». En 2011, se lanza una nueva versión de «Bailando por ahí», renombrada como «Bailando por el mundo» junto a Pitbull y El Cata. También apareció en un sencillo de Don Omar, «Ella no sigue modas». Recibió una nominación al Grammy Latino como Mejor Artista Nuevo en 2012.

Su álbum de estudio The King of Dance, fue nominado al mejor álbum de fusión tropical por los Premio Grammy Latino en 2015; este trabajo empaquetaba colaboraciones con artistas como Enrique Iglesias, Paulina Rubio, J Balvin, entre otros.

En 2015, lanzó el tema titulado «He llorado» junto a Gente de Zona. En marzo de 2016, lanzó una nueva canción llamada «Baila conmigo». Ese mismo año, lanzó su nuevo álbum llamado Quiero que sepas.

Electro latino

Magán define su música como "electro latino", expresión que da título a una canción realizada junto a su hermano Victor Magán entre otros, y que empezó a utilizar a modo de marca como grito en sus canciones tras una conversación con Don Omar. En una entrevista en 2013, Magán manifestó: «Hice una canción que decía "bienvenidos a la casa del electro latino". Alguien empezó a divulgarlo e hicieron una bandera de eso. Es cierto que me gustó ondear esa bandera porque la música electrónica y la latina se fusionaban y creaban un estilo que sí que podría denominarse así. No sé si soy el creador del electro latino o el rey, como algunos me etiquetan, pero sí que me ha ido bien hacer ese estilo y me siento muy cómodo porque me ha dado muchas alegrías.».

Previamente el término "electro latino" ya había sido utilizado por otros músicos tales como el alemán afincado en Chile Uwe Schmidt, (que lanzó en 2002 una composición con dicho nombre bajo su alias Señor Coconut) o el vigués Juan Rivas.

Vida privada
Catalán de nacimiento, es hijo de padre andaluz y madre castellana. En 2015, se convirtió en ciudadano dominicano naturalizado.

Discografía
Álbumes de estudio
 2012: The King of Dance
 2015: The King is Back (#LatinIBIZAte)
 2019: 4.0

 Álbumes en colaboración
 2009: Magán & Rodríguez: Suave
 2009: Juan Magán & Marcos Rodríguez: We Love Asere

 Álbumes recopilatorios
 2012: Juan Magán Presents: Bailando Por El Mundo
 2013: Juan Magán Presents: Electrolatino, El Origen

 EP
 2003: Logical Progression
 2008: Juan Magán & César del Río: Midnite Rumors
 2009: Juan & Víctor Magán: A Family Affaire
 2014: The King Is Back Vol. 1
 2016: Quiero que sepas

Referencias

Enlaces externos

  de Juan Magán

Disc jockeys de España
Productores discográficos de España
Cantantes masculinos de España
Cantantes de pop de España
Letristas de España
Productores de música dance
Músicos de Cataluña
Cantantes de latin pop
Remixers
Intérpretes número uno de Los 40 Principales de España
Nacionalizados de República Dominicana
Nacidos en Badalona
Personas de Estepona

Juan Magán


El Manzanares Fútbol Sala, es un equipo de fútbol sala español de la localidad  de Manzanares, en la Provincia de Ciudad Real. Juega en Primera División.

Historia
El club fue fundado en el año 2001, con la idea de desarrollar el fútbol sala en la localidad, comenzó basándose en jugadores de la liga local de la ciudad. El debut fue en la cuarta categoría del fútbol sala español, en la por entonces denominada 1ª Nacional "B". Para la temporada 2006-07 se decide empezar a crear categorías de base, comenzando ese año con un equipo juvenil. Luego de 7 temporadas en la categoría, obtiene el título y ascenso a 1ª Nacional A.

El paso por el tercer escalón del fútbol sala, fue efímero, en sus 2 primeras temporadas no tuvo dificultades para conservar la categoría. En la temporada 2010-11 el Manzanares FS logra el ascenso a Segunda División, a la categoría de plata del fútbol sala nacional. El equipo clasificó para los play-off al terminar la liga en tercera posición. En las eliminatorias, derrota en primer lugar, al Ebrosala de Zaragoza y en la final al Alamín de Guadalajara.

La temporada 2011-12 es histórica en el ámbito deportivo y muy complicada desde el punto de vista económico. El equipo, comienza a hacerse fuerte en su pabellón, apodado  La Bombonera de La Mancha , y se sitúa en las primeras posiciones de la clasificación. Acaba la liga en segunda posición, invictos en casa, sólo superados por el gran favorito, el Oxipharma Granada. En los play-off de ascenso a Primera División, el Manzanares FS cae eliminado ante Pescados Rubén Burela. Esa temporada conquista la Copa Diputación al vencer en la final, a doble partido, al Puertollano FS, equipo de Primera División. En el plano extra deportivo, los problemas económicos provocan el descenso administrativo del Manzanares FS a Segunda División B para la temporada 2012-13.

Después 5 temporadas consecutivas en la categoría de bronce, en la 2016-17 obtiene el título de liga y regresa a Segunda División. El primer año tras el regreso, el equipo termina en la parte media baja de la clasificación. La siguiente sería nuevamente histórica, tras finalizar 4º, nuevamente logra disputar el play-off de ascenso a Primera División, quedando eliminado frente al Atlético Mengíbar. En la temporada 2019-20 nuevamente obtiene la cuarta posición, disputando el play-off y siendo eliminado por el Irefrank Elche.

Trayectoria Histórica

Temporadas en Primera División: 3
Temporadas en Segunda División: 5
Temporadas en Segunda División B: 8
Temporadas en Tercera División: 7

Jugadores

Plantilla 2023/24

Palmarés
 Segunda División: 1 (2020-21)
 Copa Castilla La Mancha: 2 (2016-17, 2019-20)
 Segunda División B: 1 (2016-17)
 Copa Diputación: 2 (2011-12, 2013-14)
 Tercera División: 1 (2007-08)

Referencias

Deporte en la provincia de Ciudad Real
Equipos de fútbol sala de Castilla-La Mancha

Manzanares Fútbol Sala


The Shiant Islands (;   or  ) or Shiant Isles are a privately owned island group in the Minch, east of Harris in the Outer Hebrides of Scotland. They are  southeast of the Isle of Lewis.

Etymology
The name Shiant is from the Scottish Gaelic , which means the "charmed", "holy" or "enchanted isles". The group is also known as , "the big isles".  The main islands are Garbh Eilean ("rough island") and Eilean an Taighe ("house island"), which are joined by a narrow isthmus, and Eilean Mhuire ("island of the Virgin Mary") to the east. Eilean an Taighe was called Eilean na Cille ("island of the church") prior to the 19th century.

A 17th-century chart by John Adair and several other 18th-century charts call Garbh Eilean Nunaltins Isle, Eilean Mhuire St Marys Isle and Eilean an Taighe St Columbs Isle. This last name suggests that the chapel on Eilean an Taighe might have been dedicated to St Columba. The meaning of Nunaltins remains unclear.

Geography and geology

The Shiant Islands lie east of the Sound of Shiant. Garbh Eilean and Eilean an Taighe together extend to ; the much more fertile Eilean Mhuire extends to . In addition to these main islands, there is a line of Galtachan rocks that lie to the west: Galta Beag, Bodach, Stacan Laidir, Galta Mòr, Sgeir Mhic a' Ghobha and Damhag.

Geologically, these islands are an extension of the Trotternish peninsula of Skye. Their rocks are volcanic, and, at 60 million years old, very young compared with other Hebridean rocks. Dolerite columns on the north side of Garbh Eilean are over  tall and about  in diameter. They are much higher in places than those at Staffa and the Giant's Causeway, but similar in that they were formed by the slow cooling of volcanic rocks deep underground. Intrusive sills exhibit a progression in their chemical compositions, from olivine-rich rocks at the base, to rocks with very little or no olivine at the top.

The sills are thought to have been formed by crystal settling. Recent study has suggested that at least one of the sills is an example of a multiple intrusion. In some places, the basalt is overlain by Jurassic mudstone, which weathers to form much more fertile soil than is present elsewhere in the Western Isles.

The islands can be visited by means of various cruise ships that operate from other Hebridean Islands and from mainland Scotland.

History

In 1549, Donald Monro, Dean of the Isles wrote in Scots of:
"an isle called Ellan Senta, which means in English "fable island", an isle more than  long, very profitable for grain, stock-rearing and fishing, pertaining to McLeod of Lewis. On the east side of this isle there is a bore, made like a vault, longer(?) than the arrow shot of any man on earth, through which gulping vault we used to row our sail boats, for fear of the horrible break of the seas that is on the outward side, but no large ship can sail through it." Nicolson (2002) calls this "vault" on Toll a' Roimh at the north east end of Garbh Eilean the "Hole of the Seals" and describes rowing a dinghy through it.Nicolson (2002) p. 217

A century and a half later, in 1703, Martin Martin wrote that
the two southern islands are separated only by spring-tides, and are  in circumference. Island-More hath a chapel in it dedicated to the Virgin Mary, and is fruitful in corn and grass; the island joining to it on the west is only for pasturage.
At the beginning of the twentieth century, the Shiant Islands were home to only eight people. The author and politician Compton MacKenzie owned the islands from 1925 until 1937. He was an island lover who, at different points in his life, also occasionally rented Herm in the Channel Islands. He never lived on the Shiants, but paid several brief visits there during his time as owner.

In 1937, the islands were purchased by Nigel Nicolson, then an undergraduate at Oxford, using money that had been left to him by his grandmother. Nicolson later became a writer, publisher and politician, as MacKenzie had been. Nicolson's son, the writer Adam Nicolson, published the definitive book on the islands, Sea Room (2001). Today, the Shiants belong to Adam's son, Tom Nicolson. Sheep continue to graze the islands, as they have done since the mid-19th century. The simple bothy maintained by the Nicolson family on Eilean an Taighe is the only habitable structure on any of the islands. In 2012, Robert Macfarlane published a description of his visit to the islands, titled The Old Ways.

Wildlife

The Shiant Islands have a large population of seabirds, including tens of thousands of Atlantic puffins that breed in burrows on the slopes of Garbh Eilean, and significant numbers of common guillemots, razorbills, northern fulmars, black-legged kittiwakes, common shags, gulls and great skuas. (There are fewer puffins on Garbo Eilean than on the remote island of St Kilda, but they are much more densely congregated.)

Until recently, the islands were also home to a population of black rats, Rattus rattus, which are presumed to have originally come ashore from a shipwreck. Apart from one or two small islands in the Firth of Forth, the Shiants were the only place in the UK where the black rat (or ship rat) could still be found. There was thought to be a population of about 3,500 rats on the islands in wintertime, with their numbers rising exponentially during the summer. Analysis of their stomach contents had shown that they ate seabirds, but it could not be determined whether they preyed on live birds or simply scavenged dead ones. (Their numbers had for many years been well controlled in and around the house.)

During the winter of 2015–2016, Wildlife Management International Limited initiated a project to permanently eradicate rats from the Shiant Islands, as part of the Shiant Isles Seabird Recovery Project. The project was funded by contributions from the EU, the SNH, the RSPB and many individual donors. In March 2018, the Shiant Islands were deemed to have satisfactorily completed the internationally agreed two-year eradication period, and were officially declared rat-free.

The waters around the Shiant Islands are home to a fantastic variety of marine wildlife including grey and harbour seals, fin whales, killer whales, dolphins, basking sharks, porpoises.

See also

 List of islands of Scotland

References

Notes

Footnotes

General references

 Mac an Tàilleir, Iain (2003) Placenames/Ainmean-àite le buidheachas (pdf). Pàrlamaid na h-Alba. Retrieved 6 October 2009.
 Martin, Martin (1703) A Description of The Western Islands of Scotland (Circa 1695) . Appin Regiment/Appin Historical Society. Retrieved 3 March 2007

 Nicolson, Adam (2002) Sea Room. London. HarperCollins.

External links
 Site about the Shiant Isles

Islands of the Outer Hebrides
Sites of Special Scientific Interest in Western Isles North
Important Bird Areas of Scotland
Paleogene volcanism
Sills (geology)
Geology of Scotland
Archipelagoes of Scotland
Private islands of the United Kingdom

Shiant Islands


Carbon modificat (titlu original în ) este un serial TV american science fiction creat de Laeta Kalogridis bazat pe un roman omonim al scriitorului englez Richard K. Morgan. Inițial, Laeta Kalogridis a avut intenția de a realiza un film artistic pe baza acestui roman. Primul sezon are 10 episoade și a avut premiera pe  Netflix pe 2 februarie 2018.

Distribuție

Roluri principale

 Joel Kinnaman -  Takeshi Kovacs
 James Purefoy -  Laurens Bancroft
 Martha Higareda -  Kristin Ortega
 Chris Conner -  Poe
 Dichen Lachman -  Reileen Kawahara
 Ato Essandoh -  Vernon Elliott
 Kristin Lehman -  Miriam Bancroft
 Trieu Tran -  Mister Leung
 Renée Elise Goldsberry -  Quellcrist Falconer

Roluri secundare
 Will Yun Lee -  Stronghold Kovacs
 Hayley Law -  Lizzie Elliott
 Marlene Forte -  Alazne Ortega
 Byron Mann -  O.G. Kovacs
 Tamara Taylor -  Oumou Prescott
 Adam Busch -  Mickey
 Olga Fonda -  Sarah
 Waleed Zuaiter -  Samir Abboud
 Hiro Kanagawa -  Captain Tanaka
 Matt Frewer -  Carnage
 Tahmoh Penikett -  Dimitri Kadmin
 Michael Eklund -  Dimi 2
 Matt Biedel -  Gangbanger / Abuela / Dimi 2
 Antonio Marziale -  Isaac Bancroft
 Teach Grant -  Jimmy DeSoto
 Zahf Paroo -  Curtis
 Cliff Chamberlain and Courtney Richter -  Ava Elliott
 Lisa Chandler -  Mary Lou Henchy
 Chris McNally -  Sergei Brevlov
 Alika Autran -  Okulov
Katie Stuart -  Vidaura
 Arnold Pinnock -  Hemmingway
 Andre Tricoteux -  The Mongol
 Stephanie Cleough -  Alice ("Anemone")
 Daniel Berhardt -  Jaeger

Episoade

Note

Legături externe
  on Netflix

Vezi și
Listă de seriale științifico-fantastice
2017 în științifico-fantastic

Seriale de televiziune americane
Filme Netflix
Filme distopice
Cyberpunk
Neo-noir
Seriale de televiziune științifico-fantastice

Carbon modificat (serial TV)


Marcelo Ramos (født 25. juni 1973) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Marcelo Ramos


Ana Ciupagea () a fost o poetă și traducătoare română.

A fost printre puținele femei ale vremii care și-au exprimat personalitatea prin scris, fără să fi provenit din rândurile aristocrației și fără să fi avut în familie modele culturale.

Ana Ciupagea a absolvit Litere la București și Arta Dramatică la Paris. În 1897 s-a căsătorit cu istoricul Gheorghe Ionescu-Gion.

A fost actriță la Teatrul Național din București.

Influențată de Mihai Eminescu, a scris versuri romantice. În 1887, a publicat Poezii în Revista literară. A scris și piese de teatru, Virginia (1892), Noaptea de Paști (1895). A tradus piese de teatru ale dramaturgilor Paul Ferrier, Charles Favart, Ernest Legouvé, Pierre Beaumarchais.

Opere
Poezie
 Poezii, 1887

Teatru
 Virginia, 1892
 Noaptea de Paști, 1895

Note

Bibliografie

Nașteri în 1875
Decese în 1972
Poeți români
Traducători români
Femei din România

Ana Ciupagea


An Puya alpestris in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Friedrich Poeppig, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Claude Gay. An Puya alpestris in nahilalakip ha genus nga Puya, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Puya

Puya alpestris


Longue Marche 2E était une fusée chinoise conçue pour envoyer des satellites (principalement de communication) en orbite de transfert géostationnaire. Elle fut remplacée par la fusée Longue Marche 3B, et donnera plus tard la Longue Marche 2F.

Caractéristiques

Premier étage
Le premier étage (nommé CZ-2E-1 ou L-180), haut de 23.70m et d'un diamètre de 3.35m est propulsé par 4 moteurs-fusées YF-20B fonctionnant au peroxyde d'azote/UDMH, ce qui lui permet d'atteindre la poussée maximale de 2 961.6 kN. Sa masse à vide est de 9 500kg, pour 196 500kg au décollage. Cet étage coûte 6 millions de dollars.

Second étage
Le 2ème étage (nommé CZ-2E-é ou L-90) est quant à lui haut de 15.52m et d'un diamètre identique à celui du 1er étage. Il est propulsé par un moteur-fusée YF-25/23 fonctionnant aussi au peroxyde d'azote/UDMH, ce qui lui donne une poussée de 738.4 kN. Sa masse à vide est de 5 500kg et 91 500kg une fois rempli. Cet étage coûte 3 millions de dollars.

Troisième étage, le EPKM
L'étage EPKM est haut de 2,936m et de 1,7m de diamètre utilise un moteur-fusée , qui donne à l'étage une poussée de 190 kN. Le EPKM passe d'une masse de 541kg à vide, à une masse de 5 985kg lorsqu'il est rempli de son carburant, le PBHT.

Propulseurs d'appoint
La fusée dispose de 4 propulseurs d'appoint : les CZ-2E-0 (ou LB-40). Ils fonctionnent chacun grâce à un unique moteur-fusée YF-20B fonctionnant au peroxyde d'azote/UDMH et fournissent chacun une poussée de 740.4 kN. Chaque booster à une masse à vide de 3 200kg, et de 41 000kg au lancement. Un booster coûte 2.750 millions de dollars.

Coiffe
La coiffe, longue de 11.948m, est d'un diamètre maximal de 4,2m.

Liste de lancements

Le dernier vol du lanceur Longue Marche 2E a eu lieu le 28 décembre 1995.

Sources

2E

Longue Marche 2E


පොල් ගස යනු තාල වර්ගයේ සාමාජිකයෙකි.මෙයට ඇත්තේ තන්තු මූල පද්ධතියකි. එසේ ම genus cocos කුලයේ පවතින බවට හඳුනාගෙන ඇති
එක ම ප්‍රභේදය යි. ජීව විද්‍යාත්මකව ඵලයක් නොව අෂ්ටි ඵලයක් ලෙස සැලකුණ ද " coconut" (පොල්) යන පදය ( අතීතයේ "cocoanut" යන්නෙන් හැඳින් වූ) පොල් ගසේ බීජය, ඵලය යන ඕනෑ ම කොටසක් සඳහා භාවිතා කළ හැකි ය. සමානව පැතිරුණු වත්‍ර අංගවලින් සමන්විත පොල් ලෙල්ලේ කඩතොලු 3කට ඇතුළතින් ඇති හිස හෝ හිස් කබල යන අර්ථය සහිතව Coco යන පෘතුගීසි සහ ස්පාඤ්ඤ පදයෙන් 16 වන සියවසේ දී බිඳී පැමිණි පදයක් ලෙස coconut යන්න හැඳින්විය හැකි ය. පොල්වල බහුකාර්ය ගුණය ආහාර නිෂ්පාදනනයේ සිට විලවුන් නිෂ්පාදනය දක්වා තරම් විහිදුණු පුළුල් පරාසයක පැතිර පවතියි. පැසුණුපොල් බීජය තුල ඇති මාංසලයත් ඉන් ලබා ගන්නා පොල් කිරිත් බොහෝ නිවර්තන සහ උප නිවර්තන ප්‍රදේශවල ජකතාවගේ ආහාර වේලේ නොවරදින අංගයකි. පොල් බීජය තුළ ඇති " පොල් වතුර " හෝ  "පොල් යුෂ"  යනුවෙන් හැඳින්වෙන හැදිලි ද්‍රවයක් පොල් බීජාණුධරයේ විශාල වශයෙන් අඩංගු වන නිසා පොල් අනෙකුත් ඵල වලින් වෙනස් වේ. පැසුණු ඉදුණු පොල් ආහාරයට ගත හැකි බීජයකි. එලෙසම පොල් මාංශලය පොල් තෙල් ලෙස හෝ පොල් කිරි ලෙස සකසා ගත හැකිය. පොල් කටුවෙන් පොල් කටු අඟුරු ද පොල් ලෙල්ලෙන් පොල් කෙඳි ද ලබා ගැනේ. වියළි පොල් මදය ' 'copra  හෙවත් "කොප්පරා" යනුවෙන් හැඳින්වෙන අතර ලබාගන්නා තෙල් සහ කිරි පොදුවේ ඉවුම් පිහුම් කටයුතු සඳහා ද යොදා ගැනේ. පොල් කටුව, පොල් ලෙල්ල, සහ දෙපසට විහිදුණු දිගු පත්‍ර විවිධ ඇසුරුම් සහ අලංකරණ කටයුතුවල දී අමුද්‍රව්‍යක් ලෙස යොදා ගැනේ. විශේෂයෙන් හින්දු ආගමික වතාවත් සිදු ඉන්දියාව වැනි ඇතැම් සමාජ තුළ පොල්වලට සංස්කෘතික සහ ආගමික වැදගත්කමක් පවතියි.

 නිරුක්තිය
"coconut" යන නාමය 16 සහ 17 වැනි ශතවර්ෂවල දී  හිස යන්නට සමාන වූවක් ලෙස නැව්කරුවනගෙන් බිඳී පැමිණියකි.1521 දී පෘතුගීසි සහ ස්පාඤ්ඤ ජාතික දේශ ගවේෂකයන් පැසිෆික් දූපත් වාසීන් මුණ ගැසුණ අවස්ථාවේ පොල් ලෙල්ල දුටු ඔවුන් හට පෘතුගීසි ජන කතාවල  "coco" යන නමින්  හැඳින්වූ භූතාත්ම හෝ මායාකාර‍යෙක් සිහි ගැන් වූ අතර  coco සහ coconut යන්න ඉන් පැමිණෙන්නට ඇති බව  පෙනී යන්නකි. nucifera යන ගණ නාමය ලතින් බසින් " ඵල දරා සිටින" යන අර්ථය හඟවයි.

 ඉතිහාසය
 රාමායණය සහ ශ්‍රී ලාංකික වංශ කථාවන්ගේ සඳහන්ව ඇති සාහිත්‍යමය සාක්ෂිවලට අනුව  ඉන්දියානු අර්ධද්වීපයේ ක්‍රි.පූ.පළමු ශත වර්ෂයට පෙර සිට ම පොල් පැවතී ඇත. පොල් පිළිබඳ තවත් පූර්ව සඳහනක්  "Thousand and One Nights";සින්බෑඩ් නම් නාවිකයාගේ කථාව දක්වා දිව යයි.ඔහු ඔහුගේ පස් වන මුහුදු ගමන අතරතුර පොල් මිලට ගැනීම සහ විකිණීම සිදු කර ඇති බවට සාක්ෂි පවතියි."තේංගා" යනුවෙන් හඳුන්වන පොල්වල මලයාලම් නාමය, පොල් පිළිබඳ සවිස්තරාත්මකව දක්වා ඇති  Luduvio di Varthema විසින් 1510 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද itinerario හි මෙන්ම  පසුව Hortus Indicus Malabaricus හිත් සඳහන් වී තිබේ. ඊට පෙර පවා  අරාබි ජාතිකයන් විසින් jawz hindi යනුවෙන් හැඳින් වූ එය 1280 දී සුමාත්‍රාවේ දී මාකෝ පෝලෝ විසින්  nux indica යනුවෙන් හඳුන්වා "indica nut" ලෙස පරිවර්තනය වී තිබේ. 545 දී පමණ ලියැවුණු Cosmas Indica ගේ Topographia Christina මඟින් පොල් ගස යනුවෙන් හැඳින්වෙන අර්ජල් ගස සහ එහි අෂ්ටි ඵලය සම්බන්ධයෙන් සඳහනක් ඇත. 1521 මාර්තුවලදී " Megellan ලොව වටා යාත්‍රනය " අතරතුර පැසිෆික් සාගරය හරහා පළමු යුරෝපීය යාත්‍රනයේ දී පසු කාලීනව ගුආන් සහ පිලිපීනය බවට පත් වූ ප්‍රදේශයේ එවකට වැසියන් හමු වීමෙන් අනතුරුව  Antonio Pigafetta විසින් ඔහුගේ ජර්නලයේ ඉතාලි බසින්  කරන ලද විස්තරයේ "cocho"/"cochi"යන පද වලින් පොල් පිළිබඳව වාර්තා කර තිබේ. ඔවුන් ගුවානයේ දි පොල් ආහාරයට ගත් ආකාරය සහ එහි වාසය කළ ස්වදේශිකයන් පවා ඔවුන්ගේ සිරුරු සහ හිසකෙස් පොල් සහ බෙනිසීඩ් තෙල් යොදා පිරිසිදු කළ ආකාරය ඔහු විස්තර කරයි.

 සම්භවය

පොල් ගසේ ස්වභාවික ජන්ම භූමිය රතු රේඛාවෙන් නිරූපනය වේ.( Wreth(1933) ගේ තොරතුරු  මත පදනම් ව නික්ලස් ජොන්සන් විසින් සුළු වශයෙන් වෙනස් කරන ලද )
මුල් කාලීන අද්‍යතන පර්යේෂකයෙක් සහ ඇමරිකානු ජාතික උද්භිත විද්‍යාඥයෙක් වන Orator F. Cook පොල් ශාකයේ ලොව පුරා වර්තමාන පැතිරීම පදනම් කර ගනිමින් පොල් ශාකයේ සම්භවය පිළිබඳව 1091 දී උපකල්පනයක් ඉදිරිපත් කළේය.

 පරිණාමික ඉතිහාසය
cocos nusifera සහ cocoseae කුලයේ  අනෙකුත්  සාමාජිකයන්ගේ පරිණාමික ඉතිහාසය සහ ෆොසිල ව්‍යාප්තිය,.වර්නමාන ව්‍යාප්තිය සහ බෙදී යාම ට වඩා නොපැහැදිලි බවක් පෙන්නුම් කරන්නේ එහි අත්‍යන්ත සම්භවය සහ මානව ආගමනයට පෙර එහි ව්‍යාප්තිය තවමත් අපැහැදිලි බැවිනි. Cocos යන ගණයේ සම්භවය ඉන්දු පැසිෆික් ප්‍රදේශයේ ද  දකුණු ඇමරිකාවේ ද යන්න සම්බනධව දැනට මත දෙකක් පවතියි. පොල්වලට සමාන යැයි සැලකිය හැකි  ෆොසිල සොයාගෙන ඇත්තේ නවසීලන්තය සහ බටහිර ඉන්දියාව යන ලෝකයේ ප්‍රදේශ දෙකකින් පමණි. කෙසේවෙතත් බොහෝ පාම් වර්ගයේ පොසිල මෙන්ම පොල්වලට සමාන ලක්ෂණ සහිත පොසිල ද අනුමාන වශයෙන් හඳුනා ගැනීමට අසීරු වේ.
 මුල් කාලීනව සොයා ගන්නා ලද පොල්වලට සමාන යැයි සැලකෙන පොසිල cococ zeylanica යන නමින් හැඳින් වූඅතර   එය 3.5cm සිට 2.5cm දක්වා ප්‍රමාණයෙන් යුක්ත කුඩා ඵලයන්ගේ පොසිල ලෙස ඒවා විස්තර කෙරේ.1926 දී නවසීලන්තයේ මයොසීන්හි දී ඒවා සොයා ලන්නා ලදියි. එතැන් පටන් නවසීලන්තයේ Eocene,Oligocene සහ Holoceneහි දී  පොල්වලට සමාන අනෙකුත් ඵල වර්ග ගණනාවක පොසිල සොයා ගන්නා ලදියි. නමුත් ඒවා සත්‍ය වශයෙන් ම cocos ගණයට අයත් වන්නේ ද යන වග පිළිබඳව තවමත් පර්යේෂණ පැවැත්වේ. එන්ඩ්ට් සහ හේවර්ඩ්(1997) cocos ගණයේ ශාක දකුණු ඇමරිකානු කුලයක් වන Parajubaeaවලට දක්වන අනුහාරය අනුව cocosවලට වඩා දකුණ ඇමරිකානු කුලයක් වන Parajubaeaහි ඇමරිකානු සම්භවයක් පවතින බව යෝජනා කළහ. කෙසේවෙතත් හඳුන්වා දුන් විශේෂයක් ලෙස විශාල ප්‍රදේශයක ව්‍යාප්තියට වඩා ඒකදේශීය වශයෙන්  නවසීලන්තය තුළ මෙම ශාකයේ විකාශනය මේ හරහා පෙන්වා දෙයි.
 බටහිර ඉන්දීයාවේ ඩෙකෑන් සානුවෙන් cocosවලට සමාන ඵල, පත්‍ර,සහ කඳ සහිත පොසිල වර්ග ගණනාවක් සොයා ගෙන ඇත.ඊට palmoxylon sundaran, palmoxylon insignae සහ Palmocarpon cocoidides වැනි marphotaxa අඩංගු  වේ. cocos වලට සමාන ඵලවල පොසිලයන්ට cocos intertrappeansis, cocos pantii,සහ cocos sahnii අඩංගු වේ.එමෙන් ම වර්තමාන cocos nusifera ලෙසින් තාවකාලිකව හඳුන්ගෙන ඇති ඵලයන්ගේ පොසිලවල ද ඒවා අන්තර්ගත වී ඇත.මේවාට cocos palaeonucifera සහ cocos binoriensis යන නිදර්ශක අයත් වන අතර මෙම දෙවර්ගය ම වසර මිලියන 70 සිට 62 කට පෙර  maastrichtian-Danian යන සමයට අයත් යැයි කතුවරුන් විසින් නම් කරන ලැබ ඇන.c.binoriensis, cocos nusiferaහි මුල් කාලීන පොසිල වලට හිමිකම් කියාපාන්නට ඇති බව කතුවරු සඳහන් කරති.
cocos-nusiferaවලට සමාන පොසිල හමු වී ඇත්තේ  නවසීලන්තයෙන් සහ ඉන්දියාවෙන් පිටත ප්‍රදේශ දෙකක් වන ඔස්ට්‍රේලියාව සහ කොලොම්බ්යාව යන ප්‍රදේශවලින් පමණි.

 විස්තරය

 ශාකයcocos nusifera යනු මීටර් 30ක් තරම් උසින් යුක්ත වූ ද එකක් 60-90cm තරමේ දෙපසට විහිදුණු පත්‍රිකා සහිතව මීටර් 4-6ක් තරම් දිගු වූ ද පැරණි පත්‍ර පිරිසිදුව සහ පහසුවෙන් කඳෙන් ගැලවී යන්නා වූ ද ශාකයකි. සාමාන්‍යයෙන් පොල් උස් සහ කුරු ලෙස දෙආකාරයකට වර්ගීකරණය කළ හැකිය. සරු පසේ දී උස් පොල් ශාකය වසරකට ගෙඩි 75ක් දක්වා අස්වැන්නක් ලබා දෙයි.නමුත් බොහෝ විට එම අස්වැන්න ගෙඩි 30කට වඩා අඩු වේ. දෙනු ලබන ප්‍රශස්ත අවධානය සහ වර්ධනය වන තත්වයන් හමුවේ වසර 6 සිට 10 දක්වා කාලය තුළ මුල් වරට ඵල දරන අතර උපරිම ඵල නිෂ්පාදනයට ලඟා වීමට වසර 15 සිට 20 දක්වා කාලයක් ගත වේ.

 පුෂ්පයසාමාන්‍යයෙන් වසර 4-6 අතර කාලයේ වසන්ත සමය වන විට පොල් ශාකයේ  කහ පැහැති සුගන්ධවත් මල් හට ගැනීම ආරම්භ වේ. පොකුරු ලෙස හට ගන්නා මල් යන්තමින් අතු බෙදුණු නටුවකට සම්බන්ධ වී පවතියි.පිරිමි සහ ගැහැණු මල් පුෂ්ප මංජරියක් ලෙස වර්ධනය වේ.ගැහැණු මල් හැලී යාමට පළමුව ප්‍රපුංපරිණතිය ( පිරිමි මල් පළමුව පරිණත වීම) සිදු වී පරාග නිදහස් වේ.පසුව පුෂ්ප පොල් ගෙඩි බවට පත් වේ.

 ඵලයමූලික වශයෙන් භ්‍රෑණපෝෂය න්‍යෂ්ටික කලාපයේ පොල් වතුර තුළ පවතින බවට විශ්වාස කෙරේ. භ්‍රෑණපෝෂයේ තැම්පත් සෛල ස්ථර වර්ධනය නොකඩවා සිදු වන විට එය ආහාරයට ගත හැකි "මාංසලයක්" බවට පත් වේ. උද්භිත විද්‍යාත්මකව  පොල් ඵලය යනු අෂ්ටිඵලයක් විනා සත්‍ය ඵලයක් නොවේ. අනෙකුත් ඵලයන්ගේ මෙන්ම එහි ද බාහිරාවරණය, වධ්‍යාවරණය,අභ්‍යන්නරාවරණය  ලෙස ස්ථර තුනක් පවතියි.බාහිරාවරණය සහ වධ්‍යාවරණය පොල් ලෙල්ල නිර්මාණය කරයි. නිවර්තන නොවන රටවල පොල්වල බාහිරාවරණය ඉවත් කළ පොල් විකිණීම සඳහා තබා ඇත.කෙඳිවලින් සෑදුන වධ්‍යාවරණය "කොහු" ලෙස හැඳින්වෙන අතර එයින් සම්ප්‍රදායික සහ වාණිජවය වටිතාකම් රාශියක් ලබාගැනේ. පොල් කටුවේ ප්‍රරෝහණ සිදුරු "ඇස්"  තුනක්  ඇති අතර එය දැකිය හැකි වන්නේ පිටතින් ඇති මතුපිට ආවරණය  ඉවත් කළ විට දී ය.හොඳින් වැඩුණු පොල් ගෙඩියක් 1.4kg ක පමණ බරකින් යුක්ත වේ. කොප්පරා ටොන්1ක් නිෂ්පාදකය සඳහා හොඳික් වැඩුණු පොල් ගෙඩි 6000ක් පමණ අවශ්‍ය වේ.

 මුල්ඇතැම් ශාක මෙන් පොල් ගසේ මුදුන් මුලක් හෝ මූල පද්ධතියක් නොමැත. එහි ඇත්තේ තන්තු මූල පද්ධතියකි. පොල් ගසේ මූල පද්ධතිය ශාකයෙන් පිටතට වර්ධනය ආරම්භ වි  මතුපිට පෘෂ්ඨයට ආසන්නයෙන් ගමන් කරන සිහින් තන්තු බහුල වූවකි. ස්ථාවරත්වය සඳහා මුල් කිහිපයක් පමණක් ගැඹුරට ගමන් කරයි.මේ වර්ගයේ මූල පද්ධති තෘණ වර්ගයේ ශාකවල ද දක්නට ලැබෙන අතර  තන්තුමය හෝ ආගන්තුක මූල පද්ධති යනුවෙන් ඒවා හැඳින්වේ .අනෙකුත් විශාල ශාක නිපදවන්නේ පොළව දෙසට වර්ධනය වන තනි මුලක් වන අතර පෝෂී මුල් ගණනාවක් ඉන් පැන නඟියි.
පොල් ශාකය එහි ජීවිත කාලය පුරා ම කඳේ පාදමෙන් මුල් නිපදවීම නොකඩවා සිදු කරයි. නිපදවන මුල් සංඛ්‍යාව ශාකයේ ආයු කාලය සහ  පරිසරය මත  රඳා පවතියි.  වසර 60 ත් 70ත් අතර ශාකයක මුල් 3600කට වඩා පැවතිය හැකිය.
මුල්, සාමාන්‍යයෙන් ශාක කඳේ සිට මූලාන්තය දක්වා 75mm (අඟල් 3) කට වඩා අඩු ඒකාකාර විෂ්කම්භයකින් යුක්ත වේ

 පුෂ්පමංජරිය''

පොල් ශාකය පිරිමි සහ ගැහැණු මල් දෙවර්ගය ම එකම පුෂ්පමංජරියක නිපදවන නිසා ඒකගෘහී ශාකයක් වේ.එනම් බහුයෝගී වේ. ගැහැණු පුෂ්පය පිරිමි පුෂ්පයට සාපේක්ෂව විශාලය. මල් හටගැනීම නොකඩවා සිදු වේ. ඇතැම් කුරු පොල් විශේෂ ස්ව-පරාගනය සිදු කළ ද පොල් ශාකය සැලකෙන්නේ විශාල වශයෙන් පරපරාගනය සිදු කරන ශාකයක්  ලෙස ය.

පොල්


Das Rentamt in Eichtersheim, einem Ortsteil der Gemeinde Angelbachtal im Rhein-Neckar-Kreis im nördlichen Baden-Württemberg, wurde 1779 errichtet. Das Gebäude steht neben der Schlosskirche.

Geschichte und Beschreibung
Das zwölfachsige Rentamtsgebäude ist ein barocker Bau, der einem Schloss ähnelt. Eine mit zwei Lisenen abgetrennte und durch einen Dreiecksgiebel akzentuierte Mittelpartie ist die Symmetrieachse. Der lange zweigeschossige Bau besitzt ein Mansarddach. Als Fassadenschmuck ist nur das Allianzwappen der Erbauer Carl Philipp von Venningen (1728–1797) und Maria Anna von Hutten zu Stolzenberg († 1781) im Dreiecksgiebel angebracht. Seitlich, ebenfalls symmetrisch angeordnet, befinden sich die beiden Eingänge mit Freitreppen.

In dem Gebäude, das von 1807 bis 1813 als Amtsgebäude des Amtes Eichtersheim diente, wurde der badische Revolutionär Friedrich Hecker im Jahre 1811 geboren. Sein Vater Josef Hecker war Rentamtmann der Herren von Venningen.

Heute lebt der Künstler Jürgen Goertz im Heckerhaus.

Weblinks

 Baukunst in Baden

Barockbauwerk im Rhein-Neckar-Kreis
Erbaut in den 1770er Jahren
Rentamt

Rentamt (Eichtersheim)


El término acuario puede referirse, en esta enciclopedia:

 a un acuario (recipiente), recipiente capaz de contener agua y albergar vida, como peces, invertebrados, plantas, etcétera;
 a un acuario público, instalación abierta al público para ver especies acuáticas;
 a Acuario (constelación), una de las constelaciones reconocidas por la astronomía moderna;
 a Acuario (astrología), uno de los doce signos del Zodiaco, en astrología;
 a la era de Acuario, un concepto astrológico;
 al trío Acuario, trío musical español formado por Mayra Gómez Kemp, María Durán y Beatriz Escudero;
 a Acuario (álbum), el cuarto álbum (2012) como solista del cantautor chileno Manuel García.

Además, puede hacer referencia a:

 Camus de Acuario, personaje del manga y anime Saint Seiya, conocido en español como Los Caballeros del Zodiaco.

Enlaces externos

Acuario


Jalani premadasa is the wife of sajith premadasa and supports him in political activities.

Jalani premadasa


In cryptography, a trusted third party (TTP) is an entity which facilitates interactions between two parties who both trust the third party; the third party reviews all critical transaction communications between the parties, based on the ease of creating fraudulent digital content. In TTP models, the relying parties use this trust to secure their own interactions. TTPs are common in any number of commercial transactions and in cryptographic digital transactions as well as cryptographic protocols, for example, a certificate authority (CA) would issue a digital certificate to one of the two parties in the next example. The CA then becomes the TTP to that certificate's issuance. Likewise transactions that need a third party recordation would also need a third-party repository service of some kind.

'Trusted' means that a system needs to be trusted to act in your interests, but it has the option (either at will or involuntarily) to act against your interests. 'Trusted' also means that there is no way to verify if that system is operating in your interests, hence the need to trust it. Corollary: if a system can be verified to operate in your interests, it would not need your trust. And if it can be shown to operate against your interests one would not use it.

An example
Suppose Alice and Bob wish to communicate securely – they may choose to use cryptography. Without ever having met Bob, Alice may need to obtain a key to use to encrypt messages to him. In this case, a TTP is a third party who may have previously seen Bob (in person), or is otherwise willing to vouch for that this key (typically in a public key certificate) belongs to the person indicated in that certificate, in this case, Bob. Let's call this third person Trent. Trent gives Bob's key to Alice, who then uses it to send secure messages to Bob. Alice can trust this key to be Bob's if she trusts Trent. In such discussions, it is simply assumed that she has valid reasons to do so (of course there is the issue of Alice and Bob being able to properly identify Trent as Trent and not someone impersonating Trent).

Actual practice
How to arrange for (trustable) third parties of this type is an unsolved problem. So long as there are motives of greed, politics, revenge, etc., those who perform (or supervise) work done by such an entity will provide potential loopholes through which the necessary trust may leak. The problem, perhaps an unsolvable one, is ancient and notorious. That large impersonal corporations make promises of accuracy in their attestations of the correctness of a claimed public-key-to-user correspondence (e.g., by a certificate authority as a part of a public key infrastructure) changes little. As in many environments, the strength of trust is as weak as its weakest link. When the infrastructure of a trusted CA is breached the whole chain of trust is broken. The 2011 incident at CA DigiNotar broke the trust of the Dutch government's PKI, and is a textbook example of the weaknesses of the system and the effects of it. As Bruce Schneier has pointed out, after the 2013 mass surveillance disclosures, no third party should in fact ever be trusted.

The PGP cryptosystem includes a variant of the TTP in the form of the web of trust. PGP users digitally sign each other's certificates and are instructed to do so only if they are confident the person and the public key belong together. A key signing party is one way of combining a get-together with some certificate signing. Nonetheless, doubt and caution remain sensible as nothing prevents some users from being careless in signing others' certificates.

Trusting humans, or their organizational creations, can be risky. For example, in financial matters, bonding companies have yet to find a way to avoid losses in the real world.

Parallels outside cryptography
Outside cryptography, the law in many places makes provision for trusted third parties upon whose claims one may rely. For instance, a notary public acts as a trusted third party for authenticating or acknowledging signatures on documents. A TTP's role in cryptography is much the same, at least in principle. A certificate authority partially fills such a notary function, attesting to the identity of a key's owner, but not to whether the party was mentally aware or was apparently free from duress (nor does the certificate authority attest to the date of the signature).

See also
 Trusted computing base
 Double-spending

References

Public-key cryptography
Computational trust

Trusted third party