Crkva sv. Duha je crkva u naselju Ferenci, koje je u sastavu grada Ozlja, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Crkva smještena na južnim obroncima Žumberačkog gorja, izvan naselja, pravilno orijentirana, barokna je sakralna građevina jednostavnog vanjskog i bogatog unutarnjeg oblikovanja. Jednobrodna je, s lađom pravokutnog tlocrta s užim poligonalnim svetištem, sakristijom uz svetište i zvonikom ispred glavnog pročelja. Glavni kasnobarokni oltar preinačen je u drugoj pol. 19. st. Unutrašnjost crkve 1901. godine oslikao je slikar i dekorater D. Inchiostri. Sačuvano je izvorno kameno popločenje s kraja 18. st. Kapela se spominje u 17. st. kao tradicionalna kapela ozaljskog kruga. Oko 1775. godine temeljito je obnovljena i svođena, a u 19. st. dozidana je sakristija.

Zaštita
Pod oznakom Z-3882 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa preventivno zaštićeno kulturno dobro, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Crkve u Hrvatskoj
Zaštićene sakralne građevine u Karlovačkoj županiji
Građevine u Ozlju

Crkva sv. Duha (Ferenci)


Europska Formula 2 - sezona 1970. je bila 4. sezona Europske Formule 2. Naslov prvaka osvojio je Clay Regazzoni u bolidu Tecno-Ford Cosworth za momčad Tecno Racing. Jochen Rindt, Jo Siffert i Jacky Ickx su ostvarili pobjede na stazama Thruxton, Rouen i Tulln-Langenlebarn, no pošto su bili gostujući vozači, nisu mogli osvajati bodove. Od regularnih vozača Clay Regazzoni je pobijedio na četiri utrke: Hockenheimring, Rouen, Pergusa-Enna i Imola. Pobjede na Thruxtonu i Barceloni pripale su Dereku Bellu, dok su po jednu pobjedu ostvarili François Cevert na Tulln-Langenlebarnu i Dieter Quester još jednom na Hockenheimringu.

Poredak

Izvori

 1970

Europska Formula 2 – sezona 1970.


Papa-figos-de-capuz (Oriolus xanthornus) é uma espécie da família Oriolidae de aves passeriformes que vive e nidifica no sul da Ásia tropical, desde a Índia e Sri Lanka até à Indonésia.

É uma ave de floresta aberta e de cultivo. O ninho é construído em uma árvore e contém dois ovos. Seu alimento são insetos e frutas, especialmente figos, encontrados nas copas das árvores, onde passam grande parte do tempo.

Taxonomia e sistemática
A espécie foi formalmente descrita pelo naturalista sueco Carl Linnaeus em 1758 na décima edição de seu Systema Naturae sob o nome binomial Coracias xanthornus. Linnaeus ficou confuso com a aparência semelhante dos orioles do Novo Mundo não relacionados e os orioles do Velho Mundo . Em sua entrada para Coracias xanthornus, ele citou descrições de pássaros que ocorrem na Jamaica por Mark Catesby e Patrick Browne, bem como uma ilustração de George Edwards de um pássaro que ocorre em Bengala. Linnaeus especificou o habitat como "América", mas Bengala é agora o local tipo reconhecido. Também na 10ª edição, Linnaeus listou Sturnus luteolus entre os estorninhos e citou outra ilustração de Edwards. Ele renomeou esta espécie como Oriolus melanocephalus na 12ª edição de 1766. Acredita-se agora que todos os três nomes binomiais se referem ao oriole de capuz preto.

O gênero atual Oriolus foi erigido por Linnaeus em 1766 na décima segunda edição de seu Systema Naturae. O nome é do latim medieval oryolus para o oriole dourado da Eurásia, que por sua vez vem da palavra latina aureolus para "dourado". O epíteto específico xanthornus é do grego antigo xanthos "amarelo" e ornis "pássaro".

Subespécies
Cinco subespécies são reconhecidas:

 Boi. xanthornus - ( Linnaeus, 1758 ) : Encontrado do norte da Índia ao norte da Península Malaia e Indochina
 Boi. maderaspatanus - Franklin, 1831 : Originalmente descrito como uma espécie separada. Encontrado no centro e sul da Índia
 Boi. ceylonensis - Bonaparte, 1850 : Originalmente descrito como uma espécie separada. Encontrado no Sri Lanka
 Boi. reubeni - Abdulali, 1977 : Encontrado nas Ilhas Andaman
 Boi. tanakae - Kuroda, 1925 : Encontrado no nordeste de Bornéu

Ligações externas

 Xeno-canto: gravações de áudio do oriole de capuz preto

Oriolus
Espécies descritas por Lineu
Espécies pouco preocupantes
Aves descritas em 1758
Aves da Indonésia
Aves da Malásia
Aves de Mianmar
Aves do Nepal

Papa-figos-de-capuz


Saint Lucia, Batı Hint Adaları da denilen Karayipler'de Küçük Antiller'in bir parçası konumunda olan ve coğrafi açıdan Orta Amerika'ya dâhil edilen ada ülkesi. İngiliz Milletler Topluluğuna bağlı bir ülke olan Saint Lucia, Karayip Denizi ile Atlas Okyanusu arasında, Trinidad ve Tobago'nun kuzeyinde yer alır. Ülkenin başkenti Castries'dir. Ülkenin Kralı III. Charles'tır.

Saint Lucia (Fransızca: Sainte-Lucie) Atlas Okyanusu sınırındaki Doğu Karayip Denizi'ndeki Batı Hint Adaları'nda egemen bir ada ülkesidir. Adaya daha önce yerli Amerindians tarafından adaya verilen isim ve daha sonra yerli Caribs tarafından verilen Hewanorra adı verilen Iyonola deniyordu. Küçük Antiller'in bir parçası olan Saint Vincent adasının kuzey/kuzeydoğusunda,Barbados'un kuzeybatısında ve Martinik'in güneyinde yer almaktadır. 617 km²'lik (238 milkare) bir arazi alanını kaplar ve 2010 yılı itibarıyla nüfusu 165.595'tir.

Fransızlar adanın ilk Avrupalı yerleşmecileriydi. 1660 yılında yerli Ada Caribs ile bir anlaşma imzaladılar. İngiltere 1663'ten 1667'ye kadar adanın kontrolünü ele geçirdi. Sonraki yıllarda İngiltere, Fransa ile on dört kez savaştı ve adanın yönetimi sık sık değişti. 1814'te İngilizler adanın kesin kontrolünü ele geçirdi. İngiliz ve Fransız kontrolü arasında çok sık değiştiği için, Saint Lucia, Yunan mitolojik karakteri Helen Truva'nın ardından "Batı Hint Adaları Helen'i" olarak da biliniyordu.

Temsilci hükûmet 1840 yılında ortaya çıktı (evrensel oy hakkı 1953'te kuruldu). 1958'den 1962'ye kadar ada Batı Hint Adaları Federasyonu'nun bir üyesiydi. 22 Şubat 1979'da Saint Lucia bağımsız bir devlet ve Milletler Topluluğu üyesi oldu. Saint Lucia karışık bir yetki bölgesidir,  bu, kısmen medeni hukuk ve İngiliz ortak hukukuna dayanan bir yasal sisteme sahip olması demektir. 1867 St. Lucia Medeni Kanunu, İngiliz ortak hukuk tarzı mevzuatıyla desteklenen 1866 Quebec Medeni Kanunu'na dayanmaktadır. Aynı zamanda ülke Internationale de la Francophonie Örgütü üyesidir.

Tarihçe
İlk olarak İngilizler 1605'te adaya yerleşme teşebbüsünde bulunmuştur. Ülke Fransa ve İngiltere arasında el değiştirdikten sonra, 1814'te Paris Antlaşması'yla İngiltere'ye bırakıldı. 1967'de muhtariyet elde eden ada, 1979'da bağımsızlığına kavuştu.

Kaynakça

Kaynakça

İngiliz Milletler Topluluğu üyesi ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler

Saint Lucia


Audio Secrecy ist das dritte Studioalbum der US-amerikanischen Rockband Stone Sour.

Entstehungsgeschichte
Nachdem die Tour zu dem Album Come What(ever) May 2007 abgeschlossen wurde, gingen die Bandmitglieder wieder getrennte Wege um sich anderen Projekten zu widmen. Corey Taylor und James Root nahmen mit Slipknot deren viertes Album All Hope Is Gone auf, welches 2008 erschien. Die Tour dauerte bis November 2009. Allerdings veröffentlichte Stone Sour bereits im Sommer 2009 auf ihrer offiziellen Website ein Count Up.

Am 1. Dezember 2009 gab Taylor in einem Interview bekannt, dass das neue Album von Rob Cavallo produziert werden sollte. Er sagte auch, dass die Aufnahmen ab Februar 2010 laufen würden. Jedoch verriet er noch keine Details. Am 12. Januar 2010 folgte eine Pressemitteilung, in der man ankündigte, dass Nick Raskulinecz anstatt Rob Cavallo das Album produzieren würde. Raskulinecz hatte bereits das Vorgänger-Album Come What(ever) May produziert. Die Band richtete ein offizielles Twitter-Profil ein, auf denen die Aufnahmen für das Album von den Fans verfolgt werden konnten. Während der Aufnahmen wurde der Song The Pessimist aufgenommen, der später ein Soundtrack-Beitrag zu Transformers 3 wurde. Das Stück ist jedoch nicht auf dem Album enthalten. Es wurde ebenfalls wie auf den Vorgängeralben (Omega und Frozen) eine Ansprache von Corey Taylor aufgenommen. Das Stück wurde jedoch nicht veröffentlicht.

Bereits am 21. Juni 2010 erschien via iTunes die erste Single, Mission Statement. Neben Mission Statement wurden als Singles Say You'll Haunt Me, Digital (Did You Tell) und Hesitate ausgekoppelt. Zu allen Singles – bis auf Mission Statement – gab es auch ein Musikvideo. Das Album erschien am 3. September in Europa und am 7. September in Amerika. Es verkaufte sich in den USA über 46.000-mal. Audio Secrecy wurde Slipknot-Bassist Paul Gray gewidmet. Er war am 24. Mai 2010 an einer Überdosis Morphium und Fentanyl in Verbindung mit einer Herzerkrankung verstorben.

Rezeption
Thorsten Zahn vom Metal Hammer äußerte, dass die Songs des Albums ausgefeilter, reifer und leidenschaftlicher wären als alles, was Stone Sour bisher veröffentlicht hätten. Das Material sei zudem tauglich für die großen Stadien. Zwar meinte er, dass alte Fans mit dem Album Probleme haben könnten, vergab aber volle Punktzahl bei sieben möglichen Punkten.

Ronny Bittner vom Rock Hard betonte, dass Audio Secrecy die logische Weiterentwicklung einer Band wäre, die mindestens drei Weltklasse-Songwriting-Talente (Taylor, Root, Rand) vereinen würde. Er vergab acht von zehn möglichen Punkten.

Michael Edele von Laut.de meinte jedoch, dass die innerliche Ausgeglichenheit von Corey Taylor auf Kosten seiner Kreativität gehen würde und in der zweiten Hälfte des Albums Hits Mangelware wären. Er vergab drei von fünf möglichen Sternen.

Chartplatzierungen

Titelliste
Die Special Edition enthält zusätzlich ein Making-of des Albums.

Einzelnachweise

Album (Alternative Metal)
Album 2010
Stone Sour

Audio Secrecy


Güçüksu, Kahramanmaraş ilinin Göksun ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
1850'li yıllarda Kafkas halklarının Osmanlı topraklarına sürülmesi sırasında kurulduğu düşünülmektedir. Mahalleye ilk yerleşen kişilerin Behli, Hacı İbrahim'in nenesi, Dabı'nın amcası ve Elbruz-Duk (İsmail Kahya) olduğu tahmin edilmektedir. Mahallenin ilk muhtarı Elbrus-Duk'tur. Mahalleye yöre halkı tarafından verilen "Behliöyl" ismi, Çeçen dilince  "Behlinin kasabası" anlamına gelmektedir.

Kültür
Çeçen kültür gelenek ve görenekleri yaşanmaktadır. Çevre halk tarafından "Gücük" olarak da bilinir. Köy, Kafkasya kökenli olduğu için mahallede Kafkas kültürü hakimdir. "Lovzur" adı verilen köy düğünleri neşeli ve coşkulu geçer. Mahallenin çok zengin yemek kültürü vardır. "Cırdıngış", "Kurzunuş", "Cepılgiş", "Gılnış", "Hodutturg" adları verilen yemekler vardır. Her yıl şubat ayında "Hayrat" adı verilen kurban kesme töreni yapılır. Kesilen kurban etleri, başta yoksullar ve misafirler olmak üzere bütün köy halkına dağıtılır. Son yıllarda ise ağustos ayında "Mısır Festivali" yapılmaktadır.

Ekonomi
Mahallede tarım ve hayvancılığın yanı sıra tatlısu havuz balıkçılığı da yapılmaktadır.

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 106 km, Göksun ilçesine 14 km uzaklıktadır.

Nüfus

Fotoğraflar

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Göksun'un mahalleleri

Gücüksu, Göksun


1. ŽNL Krapinsko-zagorska u sezoni 2016./17. predstavlja 1. rang županijske lige u Krapinsko-zagorskoj županiji, te ligu petog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva.  Sudjelovalo je 14 klubova, a ligu je osvojila momčad Inkop iz Poznanovca.

Ljestvica

Rezultatska križaljka
podebljan rezltat - igrano u prvom dijelu lige (1. – 13. kolo)
rezultat normalne debljine - igrano u drugom dijelu lige (14. – 26. kolo)

Ažurirano 19. srpnja 2017. godine

Povezani članci
 1. ŽNL Krapinsko-zagorska
 2. ŽNL Krapinsko-zagorska 2016./17.
 MŽNL Središte Zagreb 2016./17.
 1. ŽNL Karlovačka 2016./17.

Vanjske poveznice
 Nogometni savez Krapinsko-zagorske županije
 nskzz.hr, 1. ŽNL Krapinsko-zagorska

Izvori

 nskzz.hr, 1. ŽNL Krapinsko-zagorska , pristupljeno 19. srpnja 2017.
 rsssf.com, Hrvatska 2016./17., 5. rang - 1. ŽNL
 nskzz.hr, arhiva glasila NS Krapinsko-zagorske županije , pristupljeno 19. srpnja 2017.
 nskzz.hr, Rezultati 26. kola 1. ŽNL, 22. kola 2. ŽNL i 30. kola MŽNL , objavljeno 5. lipnja 2017., pristupljeno 19. srpnja 2017.
 nskzz.hr, Službeno glasilo NSKZŽ, br. 25/2017, objavljeno 14. lipnja 2017., preuzeto 19. lipnja 2017.

Krapinsko-zagorska-1
2016-17

1. ŽNL Krapinsko-zagorska 2016./17.


تعد سلسلة كتب قاعة هاربر الثلاثية  بقلم آنا ماكافري عن فتاة اسمها مينولي Menolly، ومغامراتها على هذا كوكب اسمه بيرن Pern، حيث الموسيقى والتنين مهمان للغاية. جمهور قراء هذه السلسلة هو من الشباب البالغين من الفئة العمرية، بعكس السلسلة المخصصة للكبار والمسماة راكبي التنين في بيرن.

المصادر

 ترجمة من ويكي الإنجليزية

كتب نشرتها دار دابلداي للنشر
سلاسل روائية

قاعة هاربر الثلاثية


Calathocosmus mirus es una  especie de coleóptero adéfago perteneciente a la familia Carabidae y el único miembro del género monotípico Paregraphus.

Referencias

Enlaces externos
 Paregraphus en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Panagaeini

Paregraphus


Amygdules or amygdales () form when the vesicles (pores from gas bubbles in lava) of a volcanic rock or other extrusive igneous rock are infilled with a secondary mineral, such as calcite, quartz, chlorite, or one of the zeolites. Amygdules usually form after the rock has been emplaced, and are often associated with low-temperature alteration. Amygdules may often be concentrically zoned. Rocks containing amygdules can be described as amygdaloidal.

The word is derived from the Latin word amygdala, meaning "almond tree", and the Greek word αμυγδαλή, meaning "almond"reflecting the typical shape of an infilled vesicle. Amygdule is more common in American usage, while amygdale is more common in British usage.

See also

References

Igneous petrology
Igneous rocks

Amygdule


Cüneyt Gökçer (2 Şubat 1920, Malatya - 23 Aralık 2009, Ankara), Türk sinema ve tiyatro oyuncusu.

Devlet Tiyatroları genel müdürlüğü, Ankara Devlet Konservatuvarı müdürlüğü, Bilkent Üniversitesi Tiyatro Bölümü başkanlığı gibi görevlerde bulundu. Gökçer, yaklaşık 20 operanın rejisini yapmıştır. 1959 ile 1997 yılları arasında, Richard Strauss'un Salome'sinden başlayarak Çetin Işıközlü'nün Dudaktan Kalbe adlı operasına kadar yönettiği operalarla bu alanda başarılar kazanmıştır.

Ünlü sanatçı Ayten Gökçer'in eşi olan Gökçer, yurt içinde aldığı sayısız ödülün yanı sıra 1981 yılında Devlet Sanatçısı unvanını da almıştır. Yurt dışında ise, 1963'te Yunanistan Krallığı'nın I. George Nişanının 'Oficcier' rütbesiyle, 1970'te İtalya Cumhurbaşkanlığı tarafında Commendatore nişanıyla ve daha sonra Polonia Kültür Nişanı ile ödüllendirildi.

Cüneyt Gökçer 23 Aralık 2009 tarihinde Ankara'da tedavi gördüğü hastanede solunum yetmezliği nedeniyle ölmüştür. Cenazesi İstanbul Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilmiştir.

Sanat yaşamı
Gökçer, konservatuvara girme heyecanı içindeyken, ailesi onun bu hevesini engellemek ister. Fakat o her şeye rağmen tiyatro yapmaya çalışır. Ankara Halkevi Temsil Koluna üye olur. Temsil kolu başkanı Ercüment Behzat Lav'dır. Düzgün fiziği ve ses tonuyla Ercüment Bey'in ilgisini çeker. Kısa sürede varlık göstererek, 1936 yılında bir Türk yazarının piyesinde ilk başrolünü oynar.

Konservatuvar sınavına rahatsızlığı nedeniyle giremeyince, bir hafta sonra hazırladığı iki parça ile sınava tekrar katılmış ve kazanmıştır. Gökçer'in konservatuvarda ikinci yılında, Avrupa'da II. Dünya Savaşı iyice yoğunlaşır. Almanya'da Hitler'in sanatı Nazi ideolojisi doğrultusunda güdümleyen baskı rejimi birçok öncü ve aydın sanatçının ülkeyi terk etmesine neden olur. Ülkeden ayrılanlar arasında Carl Ebert'de vardır. Ebert tekrar Türkiye'ye gelir ve konservatuvardaki derslere başlar. İlk sahne dersinde öğrencilerden, bir sonraki ders için iki parça hazırlamalarını ister. Cüneyt Gökçer bu ders için, Suç ve Ceza'dan Raskolnikov, Romeo ve Juliet'den Paris'i hazırlar. Carl Ebert, Cüneyt Gökçer'in sunduğu bu rolleri çok beğenir ve Gökçer sınıfın en gözde öğrencisi olur. 1942 yılında Devlet Konservatuvarı Tiyatro Yüksek Bölümü'nden mezun olur.

Muhsin Ertuğrul, Devlet Tiyatrosu ve Operası genel müdürlüğüne atanır. 1 Ekim 1949'da Küçük Tiyatro, Ahmet Kutsi Tecer'in Köroğlu Destanı ile resmen açılır. Gökçer'in bu oyundaki rolü Köroğlu'dur. Aynı sezonda, daha önce tatbikat sahnesinde Onikinci Gece'yi sahneye koyan Renato Mordo'nun yönettiği Faust'ta Mephisto'yu oynar.

Yönetmen ve oyuncu olarak sanatında olgunlaşması 1954 ile 1958 yılları arasında Muhsin Ertuğrul'un ikinci Devlet Tiyatrosu müdürlüğüne rastlar. Muhsin Ertuğrul'un Devlet Tiyatroları Genel Müdürlüğü müdürlüğünden istifası üzerine, yerine Cevat Memduh Altar getirilir. Altar zamanında Gökçer, bilgi ve deneyim için Avrupa'ya gönderilir. Almanya, Avusturya, İngiltere ve Fransa'nın 'Oldwich', 'Commedia Française', 'Thalia Theater' gibi önemli sanat merkezlerinde yönetmen yardımcısı olarak çalışır. Ünlü yönetmenlerin ve sanatçıların provalarını izleme olanağını bulur.

25 Ağustos 1958'de Muhsin Ertuğrul'dan yaş haddi nedeniyle boşalan Devlet Tiyatrosu müdürlüğüne atandığında 38 yaşındadır. Bu görevi bir yıl arayla 1983'e kadar 23 yıl boyunca sürdürmüştür. Gökçer yöneticiliği süresince repertuvar politikasının belirlenmesi ve uygulanmasında önemli bir aşama olarak, Batı Tiyatrosunun başyapıtlarının yanı sıra daha fazla Türk tiyatro eserine yer verilmesini gerekliliğini savunur. Bu amaçla yerli oyun yazarlarını teşvik eder. Refik Erduran, Cahit Atay, Güngör Dilmen Kalyoncu, Yıldırım Keskin, Recep Bilginer, Necati Cumalı, Aziz Nesin, Oktay Arayıcı, Yaşar Kemal, Turan Oflazoğlu, Orhan Asena gibi oyun yazarlarının eserleri Gökçer döneminde seyirciyle buluşur.

Muhsin Ertuğrul döneminde çalışmaları başlatılan, tiyatronun yaygınlaşması politikası sürdürülür. Ankara merkeze bağlı olarak turnelerle varlığını sürdüren İstanbul, Adana, İzmir ve Bursa Devlet Tiyatrolarında yerleşik kadrolara geçilir. Gökçer'in yönetici olarak en büyük başarısı, 23 yıl boyunca Devlet Tiyatrolarını ve sanat politikasını, Türkiye'de sürekli değişimlerle devinen, çok önemli kriz dönemleri yaşayan siyaset dünyasının dışında tutması olmuştur.

Gökçer'in Devlet Tiyatrosu genel müdürlüğüne atandığı o yıllarda opera ve bale Devlet Tiyatrosu'na bağlıdır. 1959 yılında Opera-Bale Devlet Tiyatrosu'ndan ayrılsa da, 1960 yılında tekrar birleşir ve bu durum 1966 yılına kadar devam eder. Gökçer tiyatronun yanı sıra opera ve bale sanatlarının gelişmesi için de önemli çalışmalar yapar. Müzik konusunda İtalyan, koreografi konusunda ise İngiliz hocalardan, özellikle 'Dame Ninette de Valois'den yararlanarak bu bölümlerde yeni gelişme imkânları sağlar.

1961 yılında Yassıada Yargılamaları'ndaki Bebek Davası olarak geçen duruşmalarda tanık olarak ifade vermiştir.

1963 yılında Devlet Tiyatroları'nda ilk müzikalin sahnelenmesini sağlar. Ünlü Amerikalı konuk yönetmen Todd Bolender, Oliver D. Kingsley'in "Kiss Me Kate" adlı müzikal komedisini sahneye koyar. Bu müzikalde "Fred Graham" rolünü Gökçer oynar.

1962-1963 sezonunda başka bir konuk yönetmen Fransız Jean Mercure, Moliere'in Don Juan'ını sahneye koyar. Gökçer Don Juan'ı oynar. 1967 sezonunda ise başka bir konuk yönetmen İtalyan Maurizio Scapporo, Pirandello'nun IV. Henri adlı oyununu sahneler. 1955-1956'dan sonra ikinci kez Henri rolünü yorumlayan Gökçer, Scapporo'non rejisinde unutulmaz rollerinden birini ortaya koyar  ve oyun 3 sezon boyunca sergilenir. Yugoslavya'nın çeşitli şehirlerine turneler yapar. Pirandello'nun yüzüncü doğum yılı için Venedik'e davet edilir. IV. Henri'nin Türk, Yugoslav ve İtalyan basınında reji ve oyunculuktaki başarısından övgüyle söz edilir.

1960'lı yılların ortalarında Cüneyt Arkın isminin isim babalığını yapmıştır.

1983 yılında 23 yıldır sürdürdüğü Devlet Tiyatrosu genel müdürlüğünden ayrılır. Bu konuyla ilgili şu açıklamayı yapar: "İdarecilik ayrı bir görevdir, gelir geçer. Ben her şeyden önce sanatkârım, rejisörüm, aktörüm. Sanatıma devam edeceğim."

1985 yılında aldığı profesörlük unvanı ile Hacettepe Üniversitesi Ankara Devlet Konservatuvarı Tiyatro Bölümü başkanlığı ve öğretim üyeliği görevine devam eder. Prof. Dr. Cüneyt Gökçer, 1998-1999 öğretim yılında kuruluş çalışmalarını yürüttüğü Bilkent Üniversitesi Müzik ve Sahne Sanatları Fakültesi Tiyatro Bölümünde eğitime başlar ve Tiyatro Bölümü başkanlığına getirilir.

Cüneyt Gökçer 23 Aralık 2009 tarihinde Ankara'da tedavi gördüğü hastanede solunum yetmezliği nedeniyle 89 yaşında ölmüştür.

Tiyatro oyunları

Rol aldığı bazı oyunlar
 Van Gogh
 Nasreddin Hoca
 Yusuf ile Züleyha
 Midas'ın Kulakları
 Gülbahar (Ağrı Dağı Efsanesi)
 Romeo ve Juliet
 Salome
 La Boheme
 Madam Butterfly
 Yarasa
 Fareler ve insanlar
 Gülünç Kibarlar: Moliere - Ankara Devlet Tiyatrosu (1939)
 Otelci Kadın: Carlo Goldoni - Ankara Devlet Tiyatrosu (1940)
 Antigone: Sophokles - Ankara Devlet Tiyatrosu (1941)
 Jül Sezar (Julius Caesar): William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu (1941)
 Kral Oidipus: Sophokles - Ankara Devlet Tiyatrosu (1942)
 Minna Von Barnhelm (Asker Saadeti): Gotthold Ephraim Lessing - Ankara Devlet Tiyatrosu (1942)
 Kibarlık Budalası: Moliere - Ankara Devlet Tiyatrosu (1943)
 Bizim Şehir: Thornton Wilder - Ankara Devlet Tiyatrosu (1944)
 Yanlışlıklar Komedyası: William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu (1944)
 Anasının Kuzusu: Denis Ivanoviç Fonvizin - Ankara Devlet Tiyatrosu (1945)
 Faust: Goethe - Ankara Devlet Tiyatrosu (1945)
 Bayan Tunç ile Bay Billur: Henry Duvernois - Ankara Devlet Tiyatrosu (1946)
 Köşebaşı: Ahmet Kutsi Tecer - Ankara Devlet Tiyatrosu (1947)
 Size Öyle Geliyorsa Öyledir: Luigi Pirandello - Ankara Devlet Tiyatrosu (1947)
 Büyükbaba: Lawrence Edward Watkin - Ankara Devlet Tiyatrosu (1948)
 Eskisi Gibi Eskisinden de Üstün: Luigi Pirandello - Ankara Devlet Tiyatrosu (1948)
 Köroğlu: Ahmet Kutsi Tecer - Ankara Devlet Tiyatrosu (1948)
 Onikinci Gece: William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu (1948)
 Paydos: Cevat Fehmi Başkut - Ankara Devlet Tiyatrosu (1948)
 Altı Şahıs Muharririni Arıyor: Luigi Pirandello - Ankara Devlet Tiyatrosu (1949)
 Bir Komiser Geldi: J. B. Priestley - Ankara Devlet Tiyatrosu (1949)
 Faust: Goethe - Ankara Devlet Tiyatrosu (1949)
 Peer Gynt: Henrik Ibsen - Ankara Devlet Tiyatrosu (1949)
 Eski Şarkı: Reşat Nuri Güntekin - Ankara Devlet Tiyatrosu (1950)
 Hamlet: William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu (1950)
 Bir Yaz Dönümü Gecesi Rüyası: William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu (1951)
 Cyrano de Bergerac: Edmond Rostand - Ankara Devlet Tiyatrosu (1951)
 Fatih: Nazım Kurşunlu - Ankara Devlet Tiyatrosu (1952)
 Gelin (Thérèse Raquin): Emile Zola / Marcelle Maurette - Ankara Devlet Tiyatrosu (1953)
 Maria Stuart: Friedrich Schiller - Ankara Devlet Tiyatrosu (1953)
 Keçiler Adası Cinayeti: Ugo Betti - Ankara Devlet Tiyatrosu (1954)
 Onikinci Gece: William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu (1954)
 Şatoya Davet: Jean Anouilh - Ankara Devlet Tiyatrosu (1954)
 Tanrılar ve İnsanlar (Gılgameş): Orhan Asena - Ankara Devlet Tiyatrosu (1954)
 IV. Henri: Luigi Pirandello - Ankara Devlet Tiyatrosu (1955)
 Ruhlar Gelirse: Noel Coward - Ankara Devlet Tiyatrosu (1955)
 Bir Yastıkta: Jan de Hartog - Ankara Devlet Tiyatrosu (1956)
 Su Kızı: Jean Giraudoux - Ankara Devlet Tiyatrosu (1956)
 Hatıra Defteri: Frances Goodrich / Albert Hackett - Ankara Devlet Tiyatrosu (1957)
 Onikinci Gece: William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu (1957)
 Kral Lear: William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu (1958)
 Kral Oidipus: Sophokles - Ankara Devlet Tiyatrosu (1959)
 Hamlet: William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu (1961)
 Don Juan: Moliere - Ankara Devlet Tiyatrosu (1961)
 Öp Beni Kate: Bella Spewack / Sam Spewack - Ankara Devlet Tiyatrosu (1962)
 Julius Caesar: William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu (1963)
 Onikinci Gece: William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu (1963)
 Vanya Dayı: Anton Çehov - Ankara Devlet Tiyatrosu (1964)
 My Fair Lady: Gabriel Pascal / George Bernard Shaw / Alan Jay Lerner - Ankara Devlet Tiyatrosu (1966)
 IV. Henri: Luigi Pirandello - Ankara Devlet Tiyatrosu (1967)
 Damdaki Kemancı (Anatevka): Sholom Aleichem / Joseph Stein - Ankara Devlet Tiyatrosu (1969)
 IV. Murat: Turan Oflazoğlu - Ankara Devlet Tiyatrosu (1970)
 Mançalı Don Kişot (Don Quixote): Dale Wasserman - Ankara Devlet Tiyatrosu (1970)
 Becket (Yahut Tanrının Şerefi): Jean Anouilh - Ankara Devlet Tiyatrosu (1971)
 Hastalık Hastası: Moliere - Ankara Devlet Tiyatrosu (1972)
 İnsandan Kaçan: Moliere - Ankara Devlet Tiyatrosu (1976)
 My Fair Lady: Gabriel Pascal / George Bernard Shaw / Alan Jay Lerner - Ankara Devlet Tiyatrosu (1976)
 Kral Lear: William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu (1980)
 Damdaki Kemancı (Anatevka): Sholom Aleichem / Joseph Stein - İstanbul Devlet Tiyatrosu (1988)

Yönettiği oyunlar

 Şamdancı: Alfred de Musset - Ankara Devlet Tiyatrosu (1947)
 Hekimliğin Zaferi (Knock): Jules Romains - Ankara Devlet Tiyatrosu (1949)
 Miras: Ruth Goetz / Augustus Goetz - Ankara Devlet Tiyatrosu (1951)
 Deriz Mavi Deniz: Terence Rattigan - Ankara Devlet Tiyatrosu (1953)
 Gelin (Thérèse Raquin): Emile Zola / Marcelle Maurette - Ankara Devlet Tiyatrosu (1953)
 Maria Stuart: Friedrich Schiller - Ankara Devlet Tiyatrosu (1953) (Yönetmen Yardımcısı)
 Haydutlar: Friedrich Schiller - Ankara Devlet Tiyatrosu (1954)
 Keçiler Adası Cinayeti: Ugo Betti - Ankara Devlet Tiyatrosu (1954)
 Onikinci Gece: William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu (1954)
 Tanrılar ve İnsanlar (Gılgameş): Orhan Asena - Ankara Devlet Tiyatrosu (1954)
 Tilki (Volpone): Ben Johnson / Jules Romains / Stefan Zweig - Ankara Devlet Tiyatrosu (1954)
 IV. Henri: Luigi Pirandello - Ankara Devlet Tiyatrosu (1955)
 Trafik Cezası: Paolo Levi - Ankara Devlet Tiyatrosu (1955)
 Bir Yastıkta: Jan de Hartog - Ankara Devlet Tiyatrosu (1956)
 Çöpçatan: Thornton Wilder - Ankara Devlet Tiyatrosu (1956)
 Su Kızı: Jean Giraudoux - Ankara Devlet Tiyatrosu (1956)
 Tahta Çanaklar: Edmund Morris - Ankara Devlet Tiyatrosu (1956)
 Hatıra Defteri: Frances Goodrich / Albert Hackett - Ankara Devlet Tiyatrosu (1957)
 Onikinci Gece: William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu (1957)
 Cadı Kazanı: Arthur Miller - Ankara Devlet Tiyatrosu (1958)
 Kral Lear: William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu (1958)
 Cephede Piknik: Fernando Arrabal - Ankara Devlet Tiyatrosu (1960)
 Gergedan: Eugène Ionesco - Ankara Devlet Tiyatrosu (1960)
 Hamlet: William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu (1961)
 Andorra: Max Frisch - Ankara Devlet Tiyatrosu (1962)
 Julius Caesar: William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu (1963)
 Onikinci Gece: William Shakespeare - Ankara Devlet Tiyatrosu (1963)
 Kireçli Bahçe: Enid Bagnold - Ankara Devlet Tiyatrosu (1965)
 Küskünler Kahvesi: Carson McCullers / Edward Albee - Ankara Devlet Tiyatrosu (1966)
 Cadı Kazanı: Arthur Miller - Ankara Devlet Tiyatrosu (1969)
 Andorra: Max Frisch - Ankara Devlet Tiyatrosu (1972)
 Bağdat Hatun: Güngör Dilmen - Ankara Devlet Tiyatrosu (1973)
 Küheylan: Peter Shaffer - Ankara Devlet Tiyatrosu (1974)
 Tarla Kuşuydu Juliet: Ephraim Kishon - Ankara Devlet Tiyatrosu (1975)
 Bağdat Hatun : Güngör Dilmen - Ankara Devlet Tiyatrosu (1980)
 Kim Korkar Hain Kurttan?: Edward Albee - Ankara Devlet Tiyatrosu (1986)
 Yedi Kocalı Hürmüz: Sadık Şendil - İstanbul Devlet Tiyatrosu (1987)
 Damdaki Kemancı (Anatevka): Sholom Aleichem / Joseph Stein - İstanbul Devlet Tiyatrosu (1988)
 Cadı Kazanı: Arthur Miller - İstanbul Devlet Tiyatrosu (1994)
 Ustalar Sınıfı (Maria Callas): Terrence McNally - Ankara Devlet Tiyatrosu (1997)

Filmografisi
 1951: Barbaros Hayrettin Paşa
 1951: Lale Devri
 1951: Vatan ve Namık Kemal
 1953: Balıkçı Güzeli (Binikinci Gece)
 1953: Kaldırım Çiçeği
 1953: Kara Davut
 1954: Nilgün
 1956: Büyük Sır
 1964: Dağlar Bizimdir
 1966: İbrahim Ethem İlahi Davet
 1967: 501 Numaralı Hücre
 1967: Hacı Bektaş Veli - Hacı Bektaş Veli
 1967: Merhamet
 1967: Yaprak Dökümü - Ali Rıza, baba
 1967: Yaşlı Gözler
 1972: Damdaki Kemancı
 1972: Süreyya
 1973: Hazreti Ömer'in Adaleti
 1973: Mevlâna - Mevlânâ Celaleddin-i Rumi
 1973: Yedi Evlat İki Damat
 1981: IV. Murat (TV Dizisi)
 1982: William Shakespeare - Kral Lear
 1991: Issızlığın Ortası
 1998: Mektup

Ödüller
 1965: Sanat Sevenler Derneği Ödülleri - En İyi Erkek Oyuncu - Onikinci Gece
 1967: Sanat Sevenler Derneği Ödülleri - En İyi Sahneye Koyucu - Küskünler Kahvesi
 1970: Sanat Sevenler Derneği Ödülleri - En İyi Sahneye Koyucu - Cadı Kazanı'ndaki reji çalışması en dikkate değer bulunmuşsa da aynı ödülü üç yıl önce aldığından Ödül Yönetmeliği'ne göre bu çalışması ödülle değerlendirilememiştir
 1970: Sanat Sevenler Derneği Ödülleri - En İyi Erkek Oyuncu - Damdaki Kemancı
 1975: Sanat Sevenler Derneği Ödülleri - En İyi Sahneye Koyucu - Küheylan
 1981: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Sanatçısı unvanı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 TSA'de Cüneyt Gökçer

1920 doğumlular
Malatya doğumlu sanatçılar
2009 yılında ölenler

Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk profesörler
Devlet Sanatçıları
Devlet tiyatroları sanatçıları
Bilkent Üniversitesi öğretim üyeleri
Hacettepe Üniversitesi Ankara Devlet Konservatuvarı öğretim üyeleri
Muhsin Ertuğrul Özel Ödülü kazananlar
Ankara'da ölenler
Solunum yetmezliğinden ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Devlet Tiyatroları Genel Müdürleri

Cüneyt Gökçer


Deutschland ist unteilbar ist der Titel mehrerer Mahn- und Denkmäler, die zwischen 1949 und 1990 errichtet wurden. Hierzu zählen:
 Seit 1955 befindet sich am Deutschen Haus nahe dem Bremer Marktplatz eine Inschrift mit den mahnenden Worten von Wilhelm Kaisen: "Gedenke der Brüder, die das Schicksal unserer Trennung tragen"
 Das Mahnmal der Deutschen Einheit in Mainz
 Das von Heinz Ridder erschaffene Mahnmal "Unteilbares Deutschland" in Recklinghausen ()
 ein Gedenkstein in Zicherie

Das 1954 gegründete Kuratorium Unteilbares Deutschland erinnerte mit zahlreichen Mahnmälern an die deutsche Teilung.

Gedenken an die deutsche Teilung
Mahnmal

Deutschland ist unteilbar


Le MV Agusta 1100 D est un petit véhicule utilitaire décliné en version fourgonnette et pickup produit par le constructeur italien MV Agusta, une des marques les plus emblématiques de l'histoire de la moto, de 1957 à 1964. C'est le premier et dernier véhicule utilitaire à quatre roues de la marque, très peu d'informations subsistent sur ce modèle.

Pourquoi MV Agusta s'est intéressé de ce secteur d'activité restera un mystère, car il n'y avait aucune chance que le constructeur puisse rivaliser même avec Alfa Romeo et ses modèles Romeo 1-2-3, sans parler de FIAT. On estime que seulement 2 000 exemplaires du 1 100/D2 ont été fabriqués.

Histoire
Au cours de la période d'après guerre, alors que l'Italie devait se reconstruire et les habitants se déplacer, MV Agusta n'a pas pensé à construire uniquement des motos mais aussi d'autres moyens de transport, des véhicules utilitaires légers. L'époque était favorable à tout moyen de transport, même rudimentaire.

En 1947, MV Agusta présente son premier motocarro, un triporteur motorisé, construit en raccordant un avant de moto et une remorque à l'arrière, le tout solidement fixé sur un robuste châssis. Ce type d'engin était très en vogue à l'époque en Italie mais aussi en Allemagne qui les utilisait aussi comme taxi. Le modèle MV Agusta utilisait le moteur de la fameuse MV 98, monocylindre à deux temps de 98 cm³. Durant l'année 1948, plusieurs modèles (en Italie destinés uniquement au transport de marchandises) ont vu le jour équipés du moteur MV Agusta de 125 cm³ avec une boîte à trois vitesses.

En 1953, MV Agusta présente le prototype d'une voiturette à deux places, Vetturetta 350. Le modèle resta au stade du prototype qui est visible au Musée MV Agusta.

En 1954, MV Agusta présente le Motocarro 175. Ce modèle comporte un moteur à quatre temps de 172,3 cm³ avec un seul arbre à cames en tête, et offre une charge utile de 350 kg.

En 1956, MV Agusta présente la fourgonnette 1100 / D2 équipée d'un moteur Agusta diesel à deux cylindres de 1 079 cm³ avec une boîte de vitesses à quatre rapports, développant 27 ch, disposait d'une charge utile de 1 000 kg. Une version pick-up a suivi. Quelques mois plus tard la version 1101 / D2L, avec une charge utile de 1 200 kg a été lancée.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Alfa Romeo Romeo (Produit de 1954 à 1967)
 Fiat 600 M Coriasco (Produit de 1956 à 1962)
 Fiat 1100 T (Produit de 1957 à 1971)
 Mercedes-Benz L319 (Produit de 1955 à 1968).

Liens externes
  Fiche technique MV Agusta 1100 D2 sur le site indépendant MV Agusta Oldtimer (consulté le ).
  MV Agusta 1100D2 pickup en vente sur Classic Driver avec de nombreuses photos (consulté le ).
  Article, fiche technique et photos sur le MV Agusta 1100 D2 (consulté le ).

1100 D2
Véhicule utilitaire
Automobile des années 1950
Automobile des années 1960
MV Agusta

MV Agusta 1100 / D2


Acara lehçesi (Gürcüce: აჭარული / Açaruli), Gürcüce'nin güneybatı lehçelerinden biri olup Acara'da ve Türkiye'de yaşayan Acaralılar tarafından konuşulur. Güneybatı lehçelerinde Acara lehçesi ile birlikte üç lehçe bulunur ve bunlardan Guria lehçesi Acara'nın kuzeyindeki Guria'da konuşulurken İmerhev lehçesi yalnızca Türkiye'de Artvin iline bağlı Meydancık, Şavşat (İmerhev) beldesinde konuşulur.

Özellikleri
Acara lehçesinde Türkçeden girmiş pek çok kelime vardır ve bu kelimelerin bu lehçeye özgü biçim değişikliklerine uğradığı görülür. Acara lehçesine Osmanlı döneminde giren Türkçe kelimeler, Acara bölgesinde belli ölçüde unutulurken Türkiye'de yaşayan Gürcülerin konuşma dilinde varlığını korumuştur.

Ağızları

Acara lehçesi kendi içinde, Yukarı Acara ve Aşağı Acara alt lehçeleri olmak üzere ikiye ayrılır. Bazen bunlar Çürüksu (Kobulet) lehçesi olarak da ayrıma tabi tutulur. Yukarı Acara lehçesi, Hulo ve Şuvahev'de, Aşağı Acara lehçesi ise Keda, Helvaçavur ve Çürüksu bölgelerinde konuşulur.

Bu lehçelerin yanı sıra, Acara bakımından, Türkçenin etkisiyle ortaya çıkmış Hulo, Şuvahev ve Çürüksu şiveleri bulunmaktadır. Çürüksu şivesi Türkçeden daha az etkilenmiştir. Hulo şivesi de kendi içinde (Gorcom ve Khikhazir) farklılık gösterir. Ayrıca Kirnat-Maradit ağızlarından da söz etmek gerekir.

Türkiye bakımından ise göçmen (muhacir) Acaralı Gürcüler ile yerleşik olanların dillerinde kelime düzeyinde bazı farklılıklar bulunduğu gibi, bölgelere göre de benzer farklılıklara rastlanmaktadır. Göç edenler açısından, göç edilen bölgenin de etkisi vardır.

İlgili eserler ve bağlantılar

 ქართული (აჭარული) ზღაპრები, ბათუმი, 1973 [K'art'uli (Açaruli) Zğaprebi, Bat'umi. = 1973 Gürcüce (Acara diyalekti) Masallar, Batum, 1973].
 შ. ნიჟარაძე, აჭარული დიალექტი, ბათუმი, 1975 [Ş. Nijaradze, Açaruli Dialek'ti, Bat'umi, 1975 = Ş. Nijaradze, Acara Diyalekti, Batum, 1975].
 პ. ჯაჯანიძე, აჭარული ლექსიკური მასალები, ქპი სრ., ხხიიი, 1961 [P. Cacanidze, Açaruli Lek'sikuri Masalebi, K'pi Sr., XXIII, 1961 = P. Cacanidze, Acara diyalekti Sözlüksel Materyaller, Kpi Sr., XXIII, 1961].
 ტ. ფუტკარაძე, მსაზღვრელ-საზღვრულის ბრუნებისათვის სამხრეთ საქართველოს დიალექტებსი, აჭარული დიალექტის დარგობლივი ლექსიკა, ვი, ტბ., 1986 [T. P'utkaradze, msazğvrel-sazğvrulis brunebisat'vis samxret' sak'art'velos dialek'tebşi, açaruli dialek'tis dargoblivi lek'sika, VI, Tb., 1986 = T. Putkaradze, Güney Gürcistan Lehçelerindeki Sıfat-İsim Çekimi, Acara Lehçesi Bölümünün Kısa Sözlüğü, VI, Tif., 1986].

Gürcüce lehçeleri

Acara lehçesi


Krivé este o comună slovacă, aflată în districtul Bardejov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2018 număra 218 locuitori. Se învecinează cu comuna Kružlov.

Istoric
Localitatea Krivé este atestată documentar din 1454.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Krivé


La veine thalamo-striée supérieure (ou veine terminale ou veine du corps strié ou veine des corps opto-striés ou veine opto-striée) est une veine profonde du cerveau qui nait dans le sillon séparant le corps strié du thalamus qu'elle parcourt d'arrière en avant, étant alimentée par plusieurs veines venant de ces zones.

Derrière le fornix, elle conflue avec la veine du septum pellucidum et la veine choroïde inférieure pour former la veine cérébrale interne.

Notes et références

thalamo-striée supérieure

Veine thalamo-striée supérieure


Milijarda ustaje (engleski: One Billion Rising, OBR) ili Milijarda ustaje protiv nasilja nad ženama i djevojčicama, je najveća globalna kampanja za okončanje svih oblika nasilja nad ženama, a pokrenuta je na inicijativu aktivistkinje i dramaturginje Eve Ensler. Kampanja je krenula 2012. godine kao dio pokreta V-Day. "Milijarda" se odnosi na statistiku Ujedinjenih naroda da će jedna od tri žene (odnosno, oko njih milijardu) tijekom života doživjeti seksualno ili fizičko nasilje.

Kampanja se odnosi na okončanje nasilja nad svim ženama, cisgender, transgender, i onim koje/i imaju fluidne identitete, a koji su podložni rodno utemeljenom nasilju.

Održava se svake godine u oko 200 zemalja, uz sudjelovanje brojnih organizacija, a koordinira je 45 globalnih koordinatorica. U Hrvatskoj kampanju Milijarda ustaje koordinira Rada Borić, feministička lingvistkinja i međunarodna aktivistkinja.

Osnivanje

Kampanju je pokrenula dramaturginja i aktivistkinja Eve Ensler, poznata po drami Vaginini monolozi te organizaciji pokreta V-Day. Kampanja je djelomično inspirirana komentarima kongresmena Todda Akina, iz Missourija, o "legitimnom silovanju" i trudnoći. Šokirana Akinovim izjavama, Ensler je kao odgovor napisala otvoreno pismo.

Kronologija

2012.
2012. godine kampanja Milijarda ustaje kulminirala je najvećom ikada održanom masovnom globalnom akcijom za okončanje nasilja nad ženama, s desecima tisuća održanih događaja. Pjevačica/kantautorica Tena Clark producirala je glazbeni spot pod nazivom "Break the Chain", koji je pratio kampanju.

Dana 20. rujna 2012. godine, sudionice i sudionici iz 160 zemalja su se prijavili za sudjelovanje u kampanji.

Oko 5000 organizacija pridružilo se kampanji, koju su također potpomogli ili podržali i vjerski službenici, aktivisti i graditelji pokreta, glumice i glumci Rosario Dawson, Robert Redford, te političarka Britanske radničke zadruge, Stella Creasy.

U video poruci posvećenoj Jyoti Singh, indijskoj studentici koja je umrla u prosincu nakon što ju je grupno silovalo šest muškaraca u autobusu u Delhiju, Anoushka Shankar je otkrila da ju je u djetinjstvu godinama zlostavljao bliski prijatelj njezinih roditelja. U poruci je rekla da ne vjeruje da će se ikada oporaviti od zlostavljanja koje je pretrpjela: "...kao žena često živim u strahu, bojim se hodati noću, bojim se odgovoriti muškarcu koji me pita koliko je sati, bojim se da ću biti osuđivana ili tretirana na razne načine na temelju toga kako se oblačim ili šminkam, i znate, dosta je bilo toga. Ustajem za žene poput Jyoti, za žene poput nje, s mojim nevjerojatnim sunarodnjakinjama, ustajem za dijete u sebi za koje mislim da se nikada neće u potpunosti oporaviti od onoga što joj se dogodilo."

2013.
Jednodnevni događaj održan je 14. veljače 2013. godine kada su brojni ljudi u 196 zemalja svijeta izrazili svoje bijes, štrajkali, plesali i ustali prkoseći nepravdi koju žene trpe, zahtijevajući konačno okončanje nasilja nad ženama. Događaj je održan na 15. obljetnicu pokreta V-Day.

U Hrvatskoj se kampanja održala u Čakovcu, Karlovcu, Koprivnici, Kutini, Puli, Sisku, Splitu, Slavonskom Brodu, Šibeniku, Zadru i Zagrebu, a podržali su je predsjednik RH Ivo Josipović te brojne javne osobe, institucije i organizacije. U Zagrebu su žene plešući poručile da odbijaju pristati na status quo sve dok silovanje i kultura nasilja ne nestanu, a centralni događaj, protest plesom održao se u Paviljonu na Zrinjevcu i organizirali su ga Centar za ženske studije zajedno s Centrom za žene žrtve rata, Ženskom sobom, K-zonom, SOIH - Zajednicom saveza osoba s invaliditetom i UNDP Hrvatska.

2014.
Događaj nazvan Milijarda ustaje za pravdu, održan je u veljači 2014. Kampanja se usredotočila na pitanje pravde za sve žene koje su preživjele rodno nasilje i istaknula nekažnjivost koja živi na sjecištu siromaštva, rasizma, rata, uništavanja okoliša, kapitalizma, imperijalizma i patrijarhata. Bollywoodska superzvijezda Aamir Khan, koji se i prije bavio ovim problemima kroz svoju debitantsku TV emisiju Satyamev Jayate, dao je podršku kampanji Milijarda ustaje u New Delhiju. U Los Angelesu je održan niz događanja u znak prosvjeda protiv nasilja nad vojnikinjama i zarobljenicama. Sudjelovale su brojne poznate osobe, uključujući Jane Fonda, Anne Hathaway, Marisu Tomei i Dylana McDermotta.

Na Zrinjevcu u Zagrebu su se 14. 2. 2014. okupili građani i građanke i protestnim plesom upozorili na milijardu žena i djevojaka koje proživljavaju obiteljsko i/ili partnersko nasilje, dok počinitelji u cijelom svijetu ostaju nekažnjeni. Plesom i koreografijom Break the Chain plesali su protiv nasilja i za prava žena. Po završetku događanja u nebo su se puštali rižini lampioni.

2015.
Milijuni aktivistkinja i aktivista u preko 200 zemalja okupili su se na događanju Ustani za revoluciju, kako bi promijenili paradigmu, zahtijevali odgovornost, pravdu i sustavnu promjenu i kako bi pokazali da su odlučni stvoriti novu vrstu svijesti – onu u kojoj će se odupirati nasilju sve dok ono ne postane nezamislivo. U Italiji su se događanja odvijala u više od 100 gradova, a u Afganistanu su događanja organizirana u sve 34 provincije.

Kimberlé Crenshaw, istaknuta teoretičarka kritičke teorije rase i profesorica na Pravnom fakultetu UCLA i Pravnom fakultetu Sveučilišta Columbia, udružila se s Milijarda ustaje kako bi pomogla u osvještavanju o poteškoćama s kojima se susreću Afroamerikanke u školama u New Yorku i Bostonu. Ti problemi uključuju fenomen "iz škole u zatvor", stereotipe te nejednakosti u obrazloženjima i stopama suspenzija u usporedbi s bijelim djevojkama pa tako Afroamerikanke imaju 10 puta veću vjerojatnost suspenzije.

Kampanja se, po treći put, održala i u Hrvatskoj, u više gradova. Aktivistkinje su tražile ratificiranje Konvencije Vijeća Europe o sprečavanju i borbi protiv nasilja nad ženama i nasilja u obitelji – takozvane Istanbulske konvencije, koja je stupila je na snagu 1. 8. 2014. godine., a Republika Hrvatska ju je potpisala, ali ne i ratificirala. Na događanju, održanom 14. veljače 2015. godine na Cvjetnom trgu u Zagrebu, o važnosti ratifikacije ovog dokumenta govorio je i predsjednik Republike Hrvatske Ivo Josipović, pravobraniteljica za ravnopravnost spolova Višnja Ljubičić i zamjenica gradonačelnika Zagreba Sandra Švaljek.

2016.
Tema Revolucije (Rise for Revolution) nastavila se i 2016 godine, aktivistkinje i aktivisti su pozvani da se usredotoče na marginalizirane žene i da se nacionalni i međunarodni fokus stavi na njihova pitanja te su pozivali ljude da se dižu za druge, a ne samo za sebe. Događaji su se grupirali oko 14. veljače i unijeli su novu umjetničku energiju, te se i dalje fokusirali na isticanje i stvaranje hrabrih umjetničkih inicijativa koje odražavaju akcije u zajednicama. Tema Revolucije je omogućila kreativne i umjetničke izraze, multisektorsku uključenost i pružila jedinstven prostor za uključivanje ljudi iz svih sfera života.

"Ovogodišnja kampanja će kolektivne akcije aktivista diljem svijeta podići na novu razinu i pojačati doseg njihovog poziva na sustavne promjene na putu prema okončanju nasilja nad ženama i djecom jednom zauvijek", rekla je tada globalna direktorica OBR-a, Monique Wilson.

U Hrvatskoj se kampanja obilježila u dvadesetak gradova. Tema u Hrvatskoj bila je Žene s margine, a Rada Borić, koordinatorica tada je istaknula: "Posebno je važno ne zaboraviti da mnoge žene koje žive u zatvorskom sustavu, a koje su također dvostruko stigmatizirane kada su u zatvoru u odnosu na muškarce; također je važno govoriti i o prekarnome ženskom radu, o ženama koje su ili potplaćene ili seksualno uznemiravane na poslu, a još jedna tema koja nam je važna su žene izbjeglice na putu u sigurnu Europu"

2017.
Događaj je nosio temu Ustanimo u solidarnosti protiv izrabljivanja žena i djevojaka. U mnogim regijama svijeta, žene su zlostavljane na više načina, izrabljivane i ugnjetavanje. Jedan sloj su duboko ukorijenjene patrijarhalne strukture u društvu koje nastavljaju podređivati i tlačiti žene, te uvjetuju ili prisiljavaju žene na pokornost i pokoravanje. To stvara plodno tlo za dominaciju i kontrolu nad njima. Drugi sloj je izvoz siromašnih žena za rad kada imperijalističke i kapitalističke države globalno provode ekonomsku eksploataciju i stavljaju profit iznad ljudi. Uništavanje okoliša te komodifikacija i dehumanizacija ženskih tijela u službi profita najmaligniji je čin zlostavljanja i moći. To je posebno slučaj kada se eksploatacija vrši nad najmarginaliziranijim ženama – autohtonim ženama, transrodnim ženama, ženama migrantkinjama, radnicama, ženama bez državljanstva, urbanoj sirotinji i ženama sa sela. Milijarda ustaje 2017. bio je zahtjev da se okončaju svi oblici iskorištavanja žena i djevojaka.

U Zagrebu su se 14. 2. 2017. godine građanke i građani okupili na Trgu Europe kako bi upozorili na višestruko nasilje nad ženama s invaliditetom i pokazali solidarnost u borbi da se položaj žena s invaliditetom promijeni.

2018.
Tema solidarnosti ostala je u fokusu kampanje Milijarda ustaje 2018, s nazivom Ustanite, oduprite se, ujedinite se!. Najmarginaliziraniji – radnička klasa, manjine i žene na marginama u svakom dijelu svijeta, ponovno su predvodili ustanak uz poziv na još jaču globalnu solidarnost u borbi protiv svih oblika nasilja. Kampanja je uključivala zagovaranje prava žena, zaštitu i obranu autohtonih zemalja i prava autohtonih naroda, ustanak protiv fašizma i tiranije, diskriminacije i rasizma, pljačke i uništavanja okoliša, korporativne pohlepe, ekonomskog nasilja, siromaštva, državne brutalnosti i represije, ratova i militarizma.

10. veljače 2018. godine, na Cvjetnom trgu u Zagrebu organiziran je prosvjed Sluškinje ustaju za ratifikaciju Istanbulske konvencije kao dio globalne kampanje Milijarda ustaje protiv nasilja nad ženama. Simbolika distopijske knjige Sluškinjina priča autorice Margaret Atwood izabrana je kako bi se simbolički predočile posljedice ukidanja i nedostataka mehanizama zaštite nasilja nad ženama. Odore sluškinja koje su prosvjednice nosile, šivale su radnice Udruge Kamensko. Rada Borić, koordinatorica pokreta za Hrvatsku tada je rekla: "Ovdje smo danas zato što želimo da se ratificira Istanbulska konvencija, da se prestane s pričama o rodnim ideologijama. Istanbulska konvencija je okvir za poboljšanje statusa žena po pitanju nasilja nad ženama. Stekli su se svi uvjeti u Hrvatskoj da se ratificira Konvencija. Želimo poručiti Vladi i Saboru da nismo sluškinje i da nikada to nećemo niti biti".

Hrvatski sabor je 13. travnja 2018. godine potvrdio Istanbulsku konvenciju sa 110 glasova za, dva suzdržana i 30 protiv te je predsjednica Republike Hrvatske Kolinde Grabar-Kitarović 24. svibnja 2018. godine potpisala ispravu o ratifikaciji Konvencije. Time je Hrvatska postala 31. država stranka ovog značajnog međunarodnog ugovora. Konvencija je stupila na snagu za Republiku Hrvatsku 1. listopada 2018. godine.

2019.
Imperativ kampanje 2019. godine, naziva Ustanimo: od kampanje do načina života, bio je proširiti razumijevanje opresije i eksploatacije žena u kontekstu kapitalizma, kolonizacije, rasizma, imperijalizma, uništavanja okoliša i rata. Da bi se nasilje nad ženama spriječilo, potrebno je prepoznati i povezivati nasilje u svim njegovim oblicima: uz fizičko, seksualno ili psihičko nasilje, tu su i sustavno ekonomsko, političkom i socio-kulturno nasilje. Kampanja je pozvala sve organizacije, institucije, osobe da se obavežu na otpor i solidarnost.

U Hrvatskoj je kampanja 2019. nosila naziv: Milijarda ustaje:#prekinimošutnju te je tako povezana s akcijom Prekinimo šutnju iz 2018. godine kada su stotine žena svjedočile o zlostavljanju u rodilištima. Upućena je poruka da žene imaju ustavno i zakonsko pravo na kvalitetnu zdravstvenu uslugu unutar sustava javnog zdravstva, zasnovanu na načelima humanosti, dostupnosti i suodlučivanja pacijentice. Od predsjednika Vlade RH i Hrvatskog sabora aktivistkinje su na Markovom trgu 14. veljače zatražile donošenje Akcijskog plana za zdravlje žena. Organizatorice su bile RODA – Roditelji u akciji, Centar za ženske studije, SOIH –  zajednica saveza osoba s invaliditetom Hrvatske,  Solidarna – zaklada za ljudska prava i solidarnost, CESI – centar za edukaciju i savjetovanje, Ženska soba, Status M, Bolja budućnost – udruga žena Romkinja Hrvatske.

2020.
Globalna kampanja 2020. imala je temu Podigni vibraciju, ustani za revoluciju. Usred rastuće plime nacionalizma, tiranije, mržnje i straha od imigranata, mizoginije, femicida, homofobije, transfobije, korporativne pohlepe i uništavanja okoliša, važno je ne birati cinizam, mržnju i podjele, već se poziva da otpor nasilju kroz podizanje vibracija kroz akciju, umjetnost, povezanost, maštu i ljubav.

Zagrebačko događanje održano je na Cvjetnom trgu, pod sloganima "I jedanput je nasilje" i "Pravosuđe ne štiti žene" na kojem se progovorilo o slučajevima nasilja i institucijama koje ne štite žene, a na početku skupa je više stotina prisutnih građana i građanki odalo je minutom šutnje počast 16-godišnjoj djevojčici ubijenoj dan ranije na Malom Lošinju. Skup su predvodile Maja Sever, Jelena Veljača i koordinatorica kampanje za Hrvatsku, Rada Borić, koja je tom prilikom naglasila sa su se : osim Zagreba kampanji pridružili i gradovi poput Pakraca, Osijeka, Bjelovara, Splita i Korčule. Kampanju u Zagrebu podržalo je i Povjerenstvo za ravnopravnost spolova Grada Zagreba. Svojim dolaskom ili javnim nastupom, akciju su podržale i brojne javne osobe i glazbeni sastavi.

U Osijeku su se 14. veljače 2020. u protestnom plesu u atriju Arheološkog muzeja, uz građanke i građane, djecu i učenike, pridružili i policijski službenici Policijske uprave osječko – baranjske i vatrogasci.

2021.
Tema 2021. godine bila je očuvanje planete i naziv kampanje Rising gardens kao kreativni prkosni poziv na oživljavanje, obnovu i preobrazbu, podsjećajući ovim suosjećajnim pozivom na pravdu da je jedna od najvećih nepravdi našeg vremena uništenje i iskorjenjivanje planete, paralelno s tekućim i eskalirajućim rodno utemeljenim nasiljem. Potrebno je poštovati i štititi Zemlju i žene kako bi postojao bilo kakav budući život.

U Hrvatskoj je Kampanja održana pod sloganom "Jače od potresa – Solidarno sa ženama s Banije" U Zagrebu su 13. veljače brojni građani i građanke ostavili poklone za žene u Baniji. Centralno događanje održano je 14. veljače u Glini, a organizaorice su tom prilikom poručile: "Ove je godine Milijarda ustaje posvećena ženama koje su podnijele najveći teret borbe s koronavirusom, radnicama u zdravstvu, te onima koje su preživjele ekonomsko nasilje, a trpe nasilje i na radnom mjestu ili u obitelji, ali i ženama koje svakodnevno brinu o svojoj zajednici tako što pripremaju i dijele hranu, obilaze starije članove i beskućnike, pomažu izbjeglicama, podržavaju žene koje su preživjele nasilje. U ozračju pandemije na lokalnoj razini život je dodatno otežao potres od kojeg se Zagreb i nakon jedanaest mjeseci nije oporavio, a potres na Baniji pokazao je dugogodišnju nebrigu za ljude i okoliš. Ove godine kampanja je stoga posvećena ženama s Banije koje su preživjele i razoran potres te su izgubile su domove, poslove, domaće životinje, vrtove."

2022.
Ovogodišnja kampanja posvećena je borbi protiv nasilja koje uništava žene i naš planet. Aktivistkinje, umjetnice, žene iz svih dijelova svijeta, kao i muškarci koji su s njima u zajedničkoj borbi protiv nasilja, upozorit će zašto nasilje mora prestati. U razdoblju od 14. veljače pa do 22. travnja, Dana planeta Zemlje aktivistkinje i aktivisti će ponovo pokazati otpor, povezanost sa zajednicom i prirodom, kreativnost, tijela u protestu, bijesu, pokretu i plesu, drugarstvu i ljubavi.

Globalne koordinatorice

 Monique Wilson – direktorica
 Abha Bhaiya / Sangat Južnoazijska feministička mreža – Indija
 Amy Oyekunle – Nigerija
 Andres Naime – Meksiko
 Anne-Christine d'Adesky – Haiti
 Colani Hlatjwako – Svazilend
 Dianne Madray – Karibi: Sveta Lucija, Jamajka, Trinidad, Gvajana
 Fahima Hashim – Sudan
 Fartuun A. Adan – Somalija
 Iman Aoun – Palestina
 Isatou Touray – Gambija
 Dan Jasona – Peru
 Jessica Montoya – Santa Fe, Sjedinjene Američke Države
 Kamla Bhasin / Sangat Južnoazijska feministička mreža – Južna Azija
 Karabo Tshikube – Južna Afrika
 Khushi Kabir – Bangladeš
 Marsha Pamela Lopez Calderon – Srednja i Južna Amerika
 Marya Meyer – Miami, Sjedinjene Američke Države
 Nico Corradini – Italija
 Nyasha Sengayi – Zimbabve
 Rada Borić – Albanija, Bosna i Hercegovina, Bugarska, Hrvatska, Cipar, Grčka, Makedonija, Crna Gora, Rumunjska, Srbija i Slovenija

Vanjske poveznice

 Službena stranica
 Popis suradničkih organizacija
 Videoporuka s podrškom Roberta Redforda na web stranici novina The Guardian
 24. rujna 2012. video intervju s Eve Ensler na Democracy Now!
 14. veljače 2013. video intervju s Eve Ensler na Democracy Now!
 Milijarda ustaje protiv nasilja nad ženama, 2014. u Hrvatskoj (Ženska soba)
 Milijarda ustaje 2021., Hrvatska (Sigurno mjesto)

Izvori

Žena
Feminizam
Manifestacije

Milijarda ustaje


Olaylar

Doğumlar
 I. Gregorius, papa (ö. 604)
 Bavyeralı I. Garibald, Bavyera Krallığı hükümdarı

Ölümler

540


Blanka (1. travnja 1328. — 8. veljače 1382.) — poznata na francuskom kao Blanche de France — bila je francuska kraljevna i vojvotkinja Orléansa. Njezini su roditelji bili kralj Karlo IV. Lijepi i njegova treća supruga, Ivana od Évreuxa, koja je Blanku rodila nakon Karlove smrti. Blankin je djed bio Filip IV. Lijepi.

Dana 18. siječnja 1345., Blanka se udala za svog bratića, vojvodu Filipa, čiji je otac bio Filip VI. Sretni. Blanka i njezin suprug nisu imali djece te je nakon Filipove smrti njegovo imanje postalo kraljevski posjed.

Blanka je pokopana u bazilici svetog Denisa.

Izvori i bilješke

Francuske princeze
Kapetovići

Blanka, kći Karla IV. Lijepog


An Sagittaria australis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jared Gage Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Kunkel Small. An Sagittaria australis in nahilalakip ha genus nga Sagittaria, ngan familia nga Alismataceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sagittaria

Sagittaria australis


Cosentinia, monotipski rod papratnica iz porodice bujadovki (Pteridaceae). Jedina vrsta je C. vellea, rasprostranjena od Mediterana do Indije  Postoje dvije podvrste.

Podvrste
 Cosentinia vellea subsp. vellea
 Cosentinia vellea subsp. bivalens (Reichst.) Rivas Mart. & Salvo

Izvori

Pteridoideae
Flora Europe
Flora Azije
Flora Afrike

Cosentinia


Le cercueil à quatre centimes (four penny coffin) ou maison cercueil (coffin house) a été l'un des premiers refuges pour sans-abris créés pour les habitants du centre de Londres. Il a été exploité par l'Armée du salut de la fin du  au début du  pour apporter aide et confort aux habitants démunis.

Pour quatre centimes, le sans-abri était autorisé à s'allonger sur le dos et à dormir dans une boîte en bois en forme de cercueil. Il recevait de la nourriture et une bâche pour se couvrir. Il s'agissait à l'époque du refuge pour sans-abri le moins cher de Londres. L'Armée du salut disposait également de refuges qui permettaient de dormir dans un lit, mais pour un prix beaucoup plus élevé. Par conséquent, la maison cercueil était populaire, car elle offrait une solution économique pour les sans-abris redoutant le froid.

Comparé aux exemples modernes, ce service est considéré comme insuffisant. Cependant, cela a été considéré, à l'époque, comme une tentative compatissante et peu coûteuse de s'attaquer au problème relativement nouveau de l'itinérance. Cet hébergement palliait la rudesse des hivers londoniens pour les plus pauvres ; il était aussi considéré comme susceptible d'attirer de nouveaux adeptes vers le christianisme.

Voir aussi

Bibliographie

Notes et références

Époque victorienne
Sans-abri
Histoire de Londres
Armée du salut
Logement au Royaume-Uni

Cercueil à quatre centimes


Nogometni klub Johovac (NK Johovac; Johovac) je bio nogometni klub iz Johovca, grad Doboj, Republika Srpska, Bosna i Hercegovina.

O klubu
U Johovcu je organizirana športska aktivnost započela 1930. godine osnivanjem športskog društva "Sokol". Nogomet se počeo igrati 1949. godine, te je osnovan klub "Budućnost". Prvu ligašku utakmicu je "Budućnost" odigrala 1962. godine u sklopu dobojskog saveza, u čijim se ligama natjecao idućih godina. 1991. godine klub mijenja ime u NK "Johovac".

Zbog rata u BiH, okupacije i protjerivanja hrvatskog stanovništva iz Johovca klub se 1992. godine gasi. U obrani sudjeluju i članovi NK "Johovac"''', od kojih je šest poginulo.
U izbjeglištvu su rad kluba aktiviran kroz veterane, kao i malnogometni klub koji se natjecao u "Malonogometnoj ligi Sesvete".

Nakon što je došlo do djelomičnog povratka stanovništva u Johovac, uređeno je igralište, ali bez ponovnog natjecateljskog aktiviranja kluba.  Glavna aktivnost kluba je redovito održavanje Malonogometnog turnira "Hrvatskih branitelja"'', koji se redovito od 2006. godine održava u Johovcu.

Uspjesi

Pregled plasmana

Poznati igrači
 Ivan Lušić

Unutrašnje poveznice
 Johovac

Vanjske poveznice
 johovac.com
 johovac.com, NK Johovac
 blogger.ba/galerije, Amblem NK Johovac nekada NK Budućnost

Izvori

 johovac.com, Povijest NK Johovac , pristupljeno 31. prosinca 2018.
 Istorija ex yu fudbala - Budućnost Johovac (Doboj), facebook stranica, objava od 11. siječnja 2018., preuzeto 31. prosinca 2018.
 posavinasport.com, Spisak ekipa koje su se postojale u nekadašnjem Brčko i Doboj savezu- 1985 sezona. ,  pristupljeno 31. prosinca 2018.
 mnl-sesvete.com, Suparnici: MNK Johovac | 2. Liga , pristupljeno 31. prosinca 2018.
 mnl-sesvete.com, Suparnici: MNK Johovac | Veterani over 40 - 2.liga , pristupljeno 31. prosinca 2018.

Johovac
Johovac
Johovac

NK Johovac


Frank Gardner (Sydney, Novi Južni Wales, Australija, 1. listopada 1931. – Mermaid Waters, Queensland, Australija, 29. kolovoza 2009.) je bivši australski vozač automobilističkih utrka.

Rezultati u Formuli 1

Rezultati u Formuli Tasman

Australski vozači Formule 1

Frank Gardner


Lista cuprinde delegații la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918 care au decretat unirea Transilvaniei cu România.

Conform regulamentului privind alegerea delegaților, decretarea unirii Transilvaniei cu România trebuia făcută de reprezentanții tuturor categoriilor sociale, fiind invitați să participe reprezentanții clerului celor două confesiuni românești, câte doi aleși din partea fiecărei societăți culturale, reuniuni de învățători, reuniuni de meseriași și reuniuni de femei, câte doi reprezentanți ai tinerimii universitare din fiecare instituție de învățământ superior, câte un reprezentant al colegiului profesoral al fiecărui institut teologic, gimnaziu, liceu, institut pedagogic și școală civilă, câte un ofițer și un soldat din fiecare secțiune județeană a gărzilor naționale. Fiecare cerc electoral (circumscripție electorală) trimitea câte cinci delegați aleși. De asemenea, PSD putea trimite un număr neprecizat de delegați (însă ponderea acestora nu era mare).

Notă: Câmpurile cu fond galben sunt nereferențiate. La completare se va pune sursa (referința) și se va scoate culoarea galbenă a fondului.

Delegați titulari

Au lipsit de la adunare Vasile Lucaciu și Octavian Goga, în acel moment în străinătate, precum și Andrei Bârseanu, Gheorghe Dima și Valeriu Braniște, bolnavi.

Toți delegații care mai erau în viață în anul 1968 au fost decorați cu medalia "Semicentenarul Unirii Transilvaniei cu România".

Delegați supleanți

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban (coord.), Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan (coord.), Dicționarul personalităților Unirii, Alba Iulia: Ed. ALTIP, 2010,
 Viorel Câmpean, Oameni și locuri din Sătmar , vol 1, Satu Mare: Ed. Citadela, 2008,
 Viorel Câmpean, Oameni și locuri din Sătmar , vol 2, Satu Mare: Ed. Citadela, 2010,
 Ioan Sebastian Bara ș.a., Județul Hunedoara: Monografie, vol. 1 (De la începuturi până la sfârșitul celui de al Doilea Război Mondial), Deva: Ed. Emia, 2012,
 Ioan Sebastian Bara ș.a., Județul Hunedoara: Monografie, vol. 5 (Personalități hunedorene), Deva: Ed. Emia, 2015,

Liste referitoare la istoria României

Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia


පැරාලිම්පික් ක්‍රීඩා යනු, කායික, මානසික සහ ඉන්ද්‍රීය සම්බන්ධ ආබාධයන් සහිත මළල ක්‍රීඩකයන් වෙනුවෙන් වූ - බහු ක්‍රීඩා ඉසව්වකි. මෙයට ඇතුළත් වන්නේ චලන ආබාධ, සිරුරේ අවයව කපා ඉවත් කරනු ලැබූවන්, දෘෂ්ටි ආබාධ සහ මස්තිෂ්ක අක්‍රීයත්වය ඇති පුද්ගලයන්ය. පැරාලිම්පික් ක්‍රීඩා, ඔලිම්පික් ක්‍රීඩාවලට අනුගාමීව සෑම වසර 04 කට වරක්ම පවත්වනු ලබන අතර එය ජ්‍යාත්‍යන්තර පැරාලිම්පික් කමිටුව (IPC) විසින් පාලනය කරනු ලැබේ. (මෙම පැරාලිම්පික් ක්‍රීඩා සමහර අවස්ථාවලදී, බුද්ධි ආබාධයන්ගෙන් පෙළෙන පුද්ගලයන් සඳහා වන විශේෂ ඔලිම්පික් ලෝක ක්‍රීඩා සමග පටලවාගනු ලැබේ.)

ග්‍රීක භාෂාවේ නමක් වන "Para" යන්න "සමීප" හෝ "පැත්තක" යන අර්ථය ගෙන දෙන අතර එබැවින් ඔලිම්පික් ක්‍රීඩාවලට සමගාමීව පවත්වනු ලබන ක්‍රීඩා යන අර්ථය ගෙන දෙයි.මෙය අංශ භාගය හෝ දෙපා අප්‍රාණික වීම යන රෝගවලට කිසිදු සම්බන්ධයක් නොමැත.  කෙසේ නමුත් ලෝක පැරලිම්පික්, මූලාරම්භයේදී 'දෙපා අප්‍රාණික රෝගය' සහ 'ඔලිම්පික්' සම්බන්ධ කෙරෙන එකතුවක් විය.

ඉතිහාසය
1948 දී ශ්‍රීමත්  ලුඩ්විග් ගුට්මාන් (පසුව ස්ටෝක් මැන්ඩෙවිල් ක්‍රීඩා නමින් හැඳින්වූ) ක්‍රීඩා තරඟ මාලාවක් සංවිධානය කළේය. මෙයට සම්බන්ධ වූයේ දෙවැනි ලෝක සංග්‍රාමයෙහි නියැලුනු කොඳු ඇට පේලියට අනතුරු සිදු වූ යුද්ධයට සහභාගී වූ පිරිසකි. 1952 දී නෙදර්ලන්තයෙන් පැමිනි තරඟකරුවෝ තරඟවලට සහභාගී වෙමින් අන්තර්ජාතික පිළිගැනීමක් එම ව්‍යාපාරයට එක් කළහ. ආබාධ සහිත වූ පුද්ගලයින් සඳහා ඔලිම්පික් ආකාරයේ ක්‍රීඩා උළෙලක් 1960 දී රෝමයේදී පවත්වන ලදි. නම වෙනි වාර්ෂික අන්තර්ජාතික ස්ටෝක් මැන්ඩෙවිල් ක්‍රීඩා ලෙස නිල වශයෙන් හැඳින්වුනු මේවා පළමු පැරා ඔලිම්පික් ක්‍රීඩා ලෙස සළකන ලදි. පළමු ශීත ඍතු පැරා ඔලිම්පික් පවත්වන ලද්දේ 1976 දී ස්වීඩනයේ öinsköldsvik හිදී ය.

1988 වර්ෂයේ සිට ඔලිම්පික් තරඟ වලට අනුගාමීව එම සත්කාරක නගරයේම පැරාඔලිඕපික් ද පවත්වන ලදි. මෙම ක්‍රමය 1992 දී ශීත ඍතු පැරාඔලිම්පික් සඳහාද යොදා ගන්නා ලදි. 2001 ජූනි 19 දින ඇති කර ගත් එකඟතාවයක් මත පසුව එය අන්තර්ජාතික ඔලිම්පික් කමිටුවේ සහ IPC යේ නිල ප්‍රතිපත්තියක් බවට පත් විය. ඔලිම්පික් ක්‍රීඩා උළෙල අවසන් වී සති තුනකට පසුව එම නගරයේම, එම පහසුකම් යටතේම පැරාඔලිම්පික්ද පවත්වනු ලැබේ. ඔලිම්පික් ඉල්ලා සිටින සත්කාරක රට තම ඉල්ලුමේ පැරා ඔලිම්පික්ද ඇතුළත් කළ යුතු වේ. සිරිතක් වශයෙන් මෙම ක්‍රීඩා දෙකම තනි සංවිධානාත්මක කමිටුවක් විසින් පවත්වනු ලැබේ.

බාහිර සබැඳි
 Official Website
 Paralympic Sport TV, web-TV channel of the International Paralympic Committee (IPC)
 Paralympic Games - Facts and figures

සත්කාර  නගර

මූලාශ්‍ර

ක්‍රීඩා
ඔලිම්පික්
පැරාලිම්පික්

පැරා ඔලිම්පික්


Psebai  es un asentamiento de tipo urbano del raión de Mostovskói del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado a orillas del río Psebaika y en la orilla izquierda del río Málaya Labá, constituyente del Labá (de la cuenca del Kubán), frente a Andriuki, 30 km al sur de Mostovskói y 157 al sureste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 10 839 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio Psebaiskoye, al que pertenecen asimismo Perevalka, Burni, Nikítino y Kírovski.

Historia

La localidad fue fundada en 1857 por cosacos como parte de una nueva línea defensiva en la conquista y asimilación del territorio de la región del Cáucaso Norte frente a las incursiones de los pueblos adigué de la montaña. En 1862 se instalaron cosacos de la stanitsa Novopokróvskaya. De esta época se conserva la pequeña iglesia de madera Sviato-Preobazhenski, de 1858. En 1873 se le concedió el estatus de stanitsa. Para 1881 tenía más de 1 500 habitantes y varias fábricas y talleres. En 1894, el zar Nicolás II emitió un decreto por el que se entregaba una parcela de tres hectáreas a los cosacos que hubieran combatido durante 17 años, hecho que contribuyó a aumentar la población de la localidad. En 1898, se construyó una casa de campo para el duque Sergio Mijáilovich Románov. Con el patrocinio de los Románov se construyeron dos escuelas. Para 1910 contaba con 6 489 habitantes y 7 557 desiatinas de tierra.

Entre 1944 y 1962 fue centro del raión de Psebai y desde 1958 tiene estatus de asentamiento de tipo urbano.

En la noche del 14 de mayo de 2018, un grupo de personas cometió un brutal asesinato de una madre de muchos hijos, Natalia Dmitrieva, que recibió resonancia pública. En este momento, dos sospechosos han sido detenidos (Saveliy Nikiforov, 20, y Maxim Bondarenko, 16). El 18 de mayo, se realizó una concentración para castigar a los asesinos. El jefe de la aldea renunció el 21 de mayo.

Demografía

Composición étnica

De los 11 031 habitantes que había en 2002, el 94.6 % era de etnia rusa, el 2.1 % era de etnia ucraniana, el 0.4 % era de etnia bielorrusa, el 0.4 % era de etnia alemana, el 0.3 % era de etnia georgiana, el 0.3 % era de etnia armenia, el 0.3 % era de etnia tártara, el 0.2 % era de etnia griega, el 0.1 % era de etnia adigué, el 0.1 % era de etnia azerí y el 0.1 % era de etnia turca

Economía y transporte

Los principales sectores económicos de la localidad son: la producción de materiales de construcción (yeso, la industria maderera (haya), y el turismo senderista y ciclista (Agencia Vozjod).

Es terminal de la línea de ferrocarril Kurgáninsk-Psebai. En la década de 1980 se cerró el ferrocarril de vía estrecha hacia Kurdzhinovo, en la república de Karacháyevo-Cherkesia.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Псебай.
 Psebai en la Gran Enciclopedia Soviética .
 Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net
 Iglesia de Psebai en Panoramio
 Vista de Psebai en Panoramio
 Calle de la localidad en Panoramio

Localidades del raión de Mostovskói del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1857

Psebai


Amiot Métayer (died 20/21 September 2003) was a gang leader in Haiti. His gang, based in the northern city of Gonaïves, was called the "Cannibal Army". He was also known as "Ti-Cubain" (créole for Little Cuban). Although he had once worked for Haitian President Jean-Bertrand Aristide to put pressure on his political opposition, the government arrested him for arson on May 21, 2002, after pressure from the U.S. government for his acts of violence towards political parties. At the time of his arrest, the Bush administration had been putting constant pressure on the Haitian government to arrest him as well as other such "handyman" that were being employed by Haitian President Jean-Bertrand Aristide. He was, however, freed from jail by members of his gang in August 2002 and proceeded to lead anti-government riots. He was found murdered in September 2003, his body dumped in the bushes, with his heart, liver and eyes missing. His supporters accused Aristide of having ordered his death.

In March 2004, following a successful rebellion against Aristide in February (of which Buteur Métayer, Amio's brother, was a leader), newly appointed Haitian prime minister Gérard Latortue visited Gonaïves and paid tribute to Métayer, calling for a moment of silence to remember him.

Notes

External links
Haiti in the balance: why foreign aid has failed and what we can do about it
Letter From Haiti: A Battle of Cannibals And Monsters - Time

Year of birth missing
2003 deaths
Haitian rebels
Gang members
People from Gonaïves

Amiot Métayer


الوزير ابن هبيرة. أحد الوزراء المشهورين. هو أبو المظفر يحيى بن محمد بن هبيرة الشيباني نسباً ثم الدوري البغدادي الحنبلي. ولد سنة 499 هـ وتوفى سنة 560 هـ

الإمام الوزير ابن هبيرة
ابن هبيرة عالم عامل بعلمه، تولى الوزارة فلم تشغله عن طلب العلم والتأليف والتدريس، فهو قدوة لكل من اشتغل بمنصب أو اعتلى كرسياً في الدولة. ابن هبيرة تاريخ حافل بالآراء السديدة، والاستنباطات العجيبة من الكتاب والسنة. ابن هبيرة بلغ درجة عظيمة من الإحسان لمن أساء إليه أو ظلمه، عقيدته سلفية، له كلام عجيب حيث قال: والله لا نترك أمير المؤمنين علي بن أبي طالب مع الرافضة، بل نحن أحق به منهم، ولا نترك الشافعي مع الأشعرية بل نحن أحق بالشافعي منهم.

مات ابن هبيرة مسموماً، وجنازته خرج فيها ما لم ير في جنازة غيره في عصره كما قال ابن الجوزي.

ابن هبيرة وطلبه للعلم وبعض مؤلفاته
في سلسلة (أضواء على سير العلماء) نتحدث في هذه الليلة -إن شاء الله- عن سيرة العالم الوزير الكامل الإمام العادل عون الدين أبي المظفر يحيى بن محمد بن هبيرة بن سعيد بن الحسن بن جهم الشيباني الدوسي العراقي الحنبلي، صاحب المصنفات تعالى، وهذا الإمام عربيٌ شيبانيٌ. كان مولده بقرية بني أوقر من الدور إحد بلدان العراق، ولذلك يقال في نسبه: الدوري. ودخل بغداد في صباه، وطلب العلم، وقرأ القرآن بالراوية على جماعة. وسمع الحديث من جماعة، منهم: القاضي أبو الحسين بن الفراء، وابن الزاغوني، وعبد الوهاب الأنماطي، وغيرهم. وقرأ القرآن بالقراءات السبع. وشارك في علوم الإسلام، ومهر في اللغة، وكان يعرف مذهب الإمام أحمد، والعربية، والعروض. يقول الذهبي عنه كما في السير: «كان سلفياً أثرياً». وهذه صفة مهمة للعلماء. سلفياً: يتبع السلف في المعتقد. أثرياً: يعتمد الأثر والحديث والدليل في أقواله الفكرية وغيرها. وقرأ الفقه على أبي بكر الدينوري . وقرأ الأدب على أبي منصور الجواليقي . وصَحِبَ أبا عبد الله محمد بن يحيى الزبيدي الواعظ الزاهد من حداثته، وأخذ عنه التألُّه والعبادة، وانتفع بصحبته حتى إن الزبيدي كان يركب جملاً ويعتم بإزار ويلويها تحت حنكه وعليه جبة وهو مخضوب بالحناء، فيطوف بأسواق بغداد ويعظ الناس، وزمام جمله بيد أبي المظفر ابن هبيرة، فكان ابن هبيرة يمسك بجمل هذا الواعظ يمشي به وهو يطوف على الناس يعظهم، وكلما وصل الزبيدي موضعاً، أشار أبو المظفر بمسبحته ونادى برفيع صوته: (لا إله إلا الله وحده لا شريك له، له الملك وله الحمد يحيي ويميت وهو حي لا يموت بيده الخير وهو على كل شيء قدير) وهذا الذكر يقال عند دخول السوق. وكان متشدداً في اتباع السنة وسيرة السلف الصالح، ولما طلب العلم حصل أنه أمضه الفقر، وأعيته الحاجة، واحتاج إلى موردٍ للكسب، فتعرض للكتابة فصار كاتباً -حصل على وظيفة كاتب- وتقدم وترقى في الكتابة لدى الخليفة، وصار على مشارف الخزانة، ثم ولي ديوان الزمام، أي: ديوان يُعْنَى بالشئون المالية المدنية والعسكرية، وفيه تُحفظ السجلات، وهو من التراتيب الإدارية في الدولة الإسلامية في ذلك الوقت، فلوحظ عليه الأمانة وجودة العمل وإتقانه، فكان قوياً أميناًَ، فتولى ديوان الزمام للخليفة المقتفي لأمر الله، وفي سنة: (544 هـ) عينه وزيراً، واستمر في الوزارة لابنه المستنجد بالله بعد الخليفة المقتفي. وكان ديِّناً، خيِّراً، متعبداً، عاقلاً، وقوراً، متواضعاً، باراً بالعلماء، مكباً -مع أعباء الوزارة- على العلم وتدوينه، كبير الشأن، وكان حسنة الزمان في ذلك الوقت.

مؤلفات ابن هبيرة
شرح الوزير ابن هبيرة الصحيحين، وسماه: الإفصاح عن معاني الصحاح، في عشرة مجلدات كما يقول الذهبي. ولما وصل إلى حديث: (من يرد الله به خيراً، يفقهه في الدين) شرح الحديث، وتكلم على معاني الفقه، وآل به الكلام إلى أن ذكر مسائل الفقه المتفق عليها والمختلف فيها بين الأئمة الأربعة المشهورين: أبي حنيفة، ومالك، والشافعي، وأحمد، فكان هذا كتاب فقه فيه أقوال العلماء في المسائل المختلفة الفقهية داخلٌ ضمن شرحه لصحيح البخاري وصحيح مسلم؛ ولكن الناس أفردوه عن الكتاب الأصلي، وطُبِع باسم الإفصاح عن معاني الصحاح، وهو كتاب مهم، ولكنه في الحقيقة قطعة من الكتاب الأصلي في شرح الصحيحين. هذا الكتاب صنفه في ولايته للوزارة، واعتنى به، وجمع عليه أئمة المذاهب، فكان يعرف آراء المذاهب من أصحابها، وأوفدهم من البلدان لأجل هذا الكتاب، وحضروا عنده، وأنفق على تأليف ذلك الكتاب مائة ألف دينار يدخل فيها نفقات العلماء الذين رحلوا واجتمعوا وتباحثوا في هذا الكتاب. وحدَّث بهذا الكتاب، واجتمع خلق عظيم لسماعه، وبُعِث به إلى العظماء في أطراف المملكة الإسلامية، واستُنْسخت منه نسخٌ كثيرة، وبلغ ذلك الكتاب إلى السلطان نور الدين الشهيد، واشتغل الفقهاء في ذلك الزمان بكتاب الإفصاح عن معاني الصحاح يدرسونه في المساجد، ويعيده المعيدون، ويحفظ منه الفقهاء.
من مؤلفاته :
 (المقتصد ) وهو كتاب في النحو .
 مختصر كتاب ( اصلاح المنطق ) لابن السكّيت .
 ( العبادات الخمس ) وهو كتاب في مذهب الإمام أحمد .
 أرجوزات في المقصور والمدود وأرجوزة في الخط .
 اختلاف الأئمة العلماء.

ابن هبيرة يتولى الوزارة
استدعي ابن هبيرة من قبل الخليفة محمد المقتفي لأمر الله العباسي سنة: (544 هـ) إلى داره وقلده الوزارة، ومشى أرباب الدولة وأصحاب المناصب كلهم بين يديه وهو راكبٌ إلى الإيوان في الديوان، وكان يوماً مشهوداً، وكان ذلك تقليداً عظيماً لمن يتولى الوزارة. ولكن الرجل لما بلغ ذلك المنصب لم يفسد، ولم ينشغل بأمور الدنيا، ولم يترك طلب العلم، وهذا درسٌ عظيمٌ جداً يؤخذ من حياة هذا الإمام، بل إن أخلاقه قد ازدادت بعد توليه الوزارة، وكان يقول بعد توليه الوزارة: لا تقولوا في ألقابي: سيد الوزراء. لماذا نهاهم عن تسميته بسيد الوزراء؟ قال: لأن الله سمى هارون وزيراً. وجاء عن النبي صلى الله عليه وسلم أن وزيريه من أهل السماء: جبريل، وميكائيل، ومن أهل الأرض: أبو بكر، وعمر. فإذا قيل: سيد الوزراء، قد يُتَوَهَّم دخول هارون، وأبي بكر، وعمر في هؤلاء الوزراء، ولا يمكن أن يكون سيداً لهم، ولا يجوز أن يكون كذلك، فكان يتنبه حتى لهذه المسائل. وكان متواضعاً لله تعالى، لم يشغله أو يطغه المنصب، بل كان ملتزماً لجانب التواضع، وقال: إن النبي صلى الله عليه وسلم قال: (إن الله اختارني، واختار لي أصحاباً، فجعلهم وزراء وأنصاراً) يقول الوزير ابن هبيرة: «ولا يصلح أن يقال عني: إني سيد هؤلاء السادة»، واستمر في المنصب حتي خلافة يوسف المستنجد بالله العباسي.

موته ومشهد جنازته
قلنا سابقاً: إن الرجل قد سُقِي السم، وقلنا: لعل بعض أهل الشر الذين ما راق لهم وجود هذا الرجل العادل في هذا المكان، وكيف كانت سيرته، وأنه ربما نغَّص عليهم وحرمهم من أشياء بسبب أنه كان لا يبعثر الأموال، ولا يرشي، ولا يرتشي، ولا يعطي من لا يستحق، فمثل هذا الرجل لا يطول به المقام، عمر بن عبد العزيز حكم سنتين، وسُقِي السم، فمات مسموماً، عمر بن عبد العزيز لم يصبر عليه بنو عمه بنو أمية، كيف يفعل هذا العدل ويحرمهم من الأشياء والمزايا. ويبدو أن الوزير كان له من يترصد له، وكان يتأسف على دخوله الوزارة، ويرجو السلامة، والنجاة مما دخل فيه، وأنها ندامة يوم القيامة، وكان يخشى الله، فكان يكثر التأسف على دخوله فيها، ثم صار يسأل الله الشهادة ويتعرض لأسبابها، فحصل له في الثاني عشر من جمادى الأولى سنة: (560هـ) نام ليلة الأحد في عافية، فلما كان وقت السحر قاء -حصل له قيء- فحضر طبيب، فسقاه شيئاً، فقيل: إنه سَمَّه، سقاه سُمَّاً على أنه دواء، وسُقِي الطبيب بعده بنحو ستة أشهر سُمَّاً أيضاً، فكان يقول: سُقِيْتُ كما سَقَيْتُ، فمات الطبيب أيضاً. وحُمِلت جنازة ابن هبيرة يوم الأحد إلى جامع القصر، وصُلِّيَ عليه، ثم حُمِل إلى مدرسته التي أنشأها بباب البصرة، فدُفِن بها، وغلِّقَت يومئذٍ أسواق بغداد ، وخَرَجَ جمعٌ لم ير لمخلوق قط، في الأسواق وعلى السطوح، وشاطئ دجلة، وكثر البكاء عليه لِمَا كان يفعله من البر ويظهره من العدل. ورُثي بأبياتٍ كثيرة ومنها:

مراجع
 الوزير ابن هبيرة وجهوده في تقرير عقيدة السلف : رسالة ماجستير : د.عبد الله الميمان - جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية
 كتاب الإفصاح عن معاني الصحاح لابن هبيرة .
 موقع جامعة أم القرى .

عراقيون في القرن 12
علماء دين سنة عراقيون
بكر بن وائل
حقوقيون في القرن 12
حنابلة
سلفيون عراقيون
شعراء بغداديون
عرب في القرن 12
قضاة عراقيون
كتاب عرب في القرن 12
كتاب وكاتبات عراقيون
مواليد 1105
مواليد 499 هـ
وزراء عباسيون
وفيات 1165
وفيات 560 هـ
وفيات في بغداد

ابن هبيرة


Zakhar Grigoryevich Chernyshev (172231 August 1784) was a Russian noble, courtier to Catherine the Great, Imperial Russian Army officer, and Imperial Russian politician in the 18th century.

After made a courtier to then-Princess Sophie of Anhalt-Zerbst in 1744, Chernyshev remained a favorite of the future Russian monarch into the 1770s.  An Imperial Russian Army officer during the Seven Years' War, Chernyshev retired in 1764, and would be ultimately promoted to General Field Marshal by Catherine II.  At her appointment, Chernyshev led the College of War from 1764 to 1774, served as her governor-general of the Pskov and Mogilev Governorates, and was the mayor of Moscow until his death.

Personal life
Born a Russian count in 1722, Zakhar Grigoryevich Chernyshev () was the older brother of Ivan and Andrei Chernyshev.  By 1744, Chernyshev spoke Russian, French, and German.

When Princess Sophie of Anhalt-Zerbst was betrothed to Peter III of Russia in 1744, Chernyshev was chosen by Empress Elizabeth of Russia as one of three nobles to join the princess' personal court as a gentleman of the chamber.  In 1745, Chernyshev's mother begged Empress Elizabeth to send her son away because she feared his infatuation with the Grand Duchess Catherine Alekseievna of Russia; Chernyshev was given a diplomatic assignment.  When he returned to Saint Petersburg six years later, Chernyshev began actively courting the then-grand duchess: flattering Catherine, sending love letters, and finding occasion to recreate with the royal.

Chernyshev died unexpectedly on 31 August 1784 in Moscow.

Military

At the age of 13, Chernyshev joined the Imperial Russian Army in 1735, and was promoted to kapitan in 1741.  In 1748, he was assigned to a regiment in Moscow, and in 1750, he was promoted to the ranks of polkovnik and general-major.

As an Imperial Russian general officer, Chernyshev commanded soldiers in the Seven Years' War.  In 1757, he was at the Battle of Kolín, and in 1758, he joined forces with the Austrian army.  For his leadership in the 1758 Battle of Zorndorf and the 1760 occupation of Berlin—capital of the Kingdom of Prussia, Chernyshev was awarded the Order of Saint Alexander Nevsky.  In early 1762, then-General Chernyshev commanded a Russian corps of 16,000 infantry in Silesia that was attached to the Austrian army, fighting the Prussian kingdom.  With the 1762 Treaty of Saint Petersburg, Peter III withdrew from the war and instead threw Russia's lot in with Prussia.  Chernyshev was given command of the Russian forces now attached to the Prussian Army, and the Prussian monarch (Frederick the Great) awarded him the Order of the Black Eagle.  When Emperor Peter III was replaced by Empress Catherine II later that year on 28 June, one of her first orders was to Chernyshev: immediately return to Russia with his corps, and if King Frederick interfered, "join the nearest army corps of her Imperial Roman Majesty, the empress of Austria ."  Upon this change in alliances, Catherine II awarded Chernyshev with the Order of St. Andrew.

In November 1762, Chernyshev was one of ten military commanders convened by Catherine II for the purposes of reforming the Imperial Russian military.  Chernyshev retired from the military in early 1764, citing "weak health and straitened finances."

Politics
In 1742, Kapitan Chernyshev was sent to the Holy Roman Empire city of Vienna, where he worked under the Russian ambassador there, Ludovic Lanczynski.  At his mother's urging, Empress Elizabeth next sent Chernyshev as her representative to the sejm of the Polish–Lithuanian Commonwealth in 1745.

On 4 March 1764, Catherine II appointed Chernyshev to the College of War's top post of vice-president.  He was a Governing Senator in March 1765 when he was awarded  by Catherine II for his governmental service.  When it first met on 4 November 1768, Chernyshev was on Catherine II's advisory council for the Russo-Turkish War, and in autumn 1773, he was appointed to the new position of War College president, along with a commiserate promotion to General Field Marshal, and advised Catherine II regarding Pugachev's Rebellion.  Having lost Catherine II's favor to Lieutenant-General Grigory Potemkin, Chernyshev resigned from the College of War in August 1774.

Administration
Upon the 1772 First Partition of Poland, the Russian Partition consisted mostly of former Polish–Lithuanian Commonwealth territory in the drainage basin of the Vistula river:  that became the Pskov and Mogilev Governorates.  On 28 May 1772, Chernyshev was appointed these new governorates' governor-general.  He still held this office in May 1780 when Catherine II met with Holy Roman Emperor Joseph II in Mogilev.

In 1782, Chernyshev was recalled to Moscow to serve as that city's mayor.  He commissioned Matvey Kazakov, and had a luxury home built on Tverskaya Street that would house Muscovite mayors into the 20th century.  During his tenure, he "renewed [and] decorated the ancient capital with many buildings".  For his service, he was awarded the Order of Saint Vladimir by Catherine II.

References

1722 births
1784 deaths
18th-century diplomats of the Russian Empire
18th-century regents
counts of the Russian Empire
court of Catherine the Great
courtiers from the Russian Empire
field marshals of Russia
mayors of Moscow
people of the Russo-Turkish War (1768–1774)
recipients of the Order of St. Vladimir
Russian military personnel of the Seven Years' War

Zakhar Chernyshev


As eleições estaduais no Pará em 2022 foram realizadas em 2 de outubro, como parte das eleições gerais do Brasil daquele ano. Os eleitores foram eleger um governador, vice-governador, um senador, 17 deputados para a Câmara dos Deputados e 41 deputados da Assembleia Legislativa. O processo eleitoral de 2022 está marcado pela sucessão para o cargo ocupado pelo atual governador Helder Barbalho, do MDB, que é elegível para um segundo mandato e concorreu à reeleição. Para a eleição ao Senado Federal, esteve em disputa a vaga ocupada por Paulo Rocha, do PT, que não iria disputar a reeleição, após anunciar sua aposentadoria política.

O governador e o vice-governador eleitos nesta eleição exercerão um mandato alguns dias mais longo. Isso ocorre devido a Emenda Constitucional n° 111, que alterou a Constituição e estipulou que o mandato dos governadores dos Estados e do Distrito Federal deverá ser iniciado em 06 de janeiro após a eleição. Entretanto, os candidatos eleitos nesta eleição assumem dia 1º de janeiro de 2023 e entregam o cargo no dia 06 de janeiro de 2027.

Pela primeira vez desde a redemocratização, a disputa para o governo do Pará foi definida em primeiro turno, com Helder Barbalho (MDB) sendo reeleito, se tornando também o Governador mais votado do Brasil. Além disso, Hana Ghassan, do mesmo partido, foi eleita vice-governadora, sendo a segunda mulher a ocupar o posto desde Valéria Pires Franco (do extinto PFL) em 2003, quando esta foi eleita junto com Simão Jatene (à época do PSDB). Para o senado, foi eleito Beto Faro (PT).

Calendário eleitoral

Candidatos ao governo do estado do Pará

 Helder Barbalho (MDB) - Natural de Belém, nasceu em 1979 e é empresário e administrador. Já foi vereador de Ananindeua entre 2001 e 2002, Deputado Estadual entre 2003 e 2004, Prefeito de Ananindeua por dois mandatos entre 2005 e 2012, chegando a ser presidente da Federação das Associações dos Municípios do Estado do Pará (FAMEP) entre 2007 e 2014, Ministro da Pesca e Aquicultura em 2015, Ministro-chefe da Secretaria Nacional dos Portos entre 2015 e 2016, ambos pelo Governo Dilma Rousseff e Ministro da Integração Nacional entre 2016 e 2018 durante o Governo Michel Temer. Foi candidato ao governo do estado em 2014 e 2018, no último sendo eleito e se tornando Governador do Pará. Sua vice é Hana Ghassan, do mesmo partido, é Secretária Licenciada de Administração e Planejamento, além de já ter sido Secretária Municipal de Finanças de Belém entre 2017 e 2020 durante a gestão de Zenaldo Coutinho (PSDB) e Secretária Municipal de Saneamento e Infra-estrutura da Prefeitura Municipal de Ananindeua. A convenção ocorreu em 5 de agosto.
 Zequinha Marinho (PL) - Natural de Araguacema, nasceu em 1959 e é pedagogo e técnico em contabilidade. Já foi Deputado Estadual entre 1997 e 2003, Deputado Federal entre 2003 e 2014, Vice-governador do Pará entre 2015 e 2018 e Senador desde 2019. Já passou pelos partidos PDT, PTB, PSC (2003-2005; 2006; 2009-2021) e PMDB. Sua vice é a odontóloga Rosiane Eguchi, do PSC. A convenção ocorreu em 20 de agosto.
 Leonardo Marcony (Solidariedade) - Natural de Belém, é Major do Exército Brasileiro e presidente da Fundação Marcony. Seu vice é Nilo Noronha, do mesmo partido. A convenção ocorreu em 28 de julho.
 Adolfo Neto (PSOL) - Natural de Belém, nasceu em 1985 e é Professor e presidente estadual do PSOL. Sua vice é a cabeleireira Vera Rodrigues, do mesmo partido. A convenção ocorreu em 3 de agosto.

 Cleber Rabelo (PSTU) - Natural de Bacuri, nasceu em 1972 e é Operário da construção civil. Já foi vereador de Belém entre 2013 e 2016, sendo um dos únicos filiados ao PSTU a assumir tal cargo. Foi candidato ao governo do estado em 2010 e 2018, candidato a Deputado Estadual em 2014 e candidato a Prefeito de Belém em 2016 e 2020. Sua vice é a professora Benedita do Amaral, do mesmo partido. A convenção ocorreu em 26 de julho.
 Sofia Couto (PMB) - É advogada e ex-coordenadora da Casa do Idoso de Belém entre 2019 e 2020 durante a gestão de Zenaldo Coutinho (PSDB). Foi candidata a vereadora de Belém em 2016 e 2020 e candidata deputada estadual em 2018, tendo passagens pelo PTC, PRB e PSL. A convenção ocorreu em 29 de julho.
 Felipe Augusto (PRTB) - Natural de Xinguara, é médico cardiologista. Seu vice é Antônio Delgado, do mesmo partido. A convenção ocorreu em 5 de agosto.
 Paulo Cezar (AGIR) - Natural de Belém, é engenheiro. Seu vice é o advogado Murilo Monteiro, do mesmo parido. A convenção ocorreu em 5 de agosto.

Candidaturas confirmadas
As convenções partidárias iniciaram-se no dia 20 de julho, se estendendo até 5 de agosto. Os seguintes partidos políticos já confirmaram suas candidaturas. Os partidos políticos têm até 15 de agosto de 2022 para registrar formalmente os seus candidatos.

Desistências
 Willian Fonseca (PRTB) - Prefeito de Oriximiná (2021-presente). Após a decisão do Ministério Público do Pará (MPPA) em manter Fonseca no cargo de Prefeito de Oriximiná, sua candidatura acabou sendo descartada. Além disso, o mesmo não renunciou ao cargo no tempo previsto.
 José Nery (PSOL) - Senador pelo Pará (2007-2011). Chegou a ser cogitado como candidato ao governo, no entanto, o próprio irá disputar para o cargo de deputado federal.
 Sílvia Letícia (PSOL) - Professora. Após o partido decidir pela candidatura de Adolfo Neto ao governo, a então candidata optou por se lançar ao cargo de deputada estadual, criando um coletivo com seis nomes.
 Fernando Carneiro (PSOL) - Vereador de Belém (2013-presente). Com a definição de Adolfo Neto como candidato ao governo do estado, a candidatura acabou sendo descartada.
 Shirley Alves (PROS) - Professora. Em 18 de agosto, anunciou renúncia atendendo a uma decisão da executiva nacional do partido, uma vez que o comando do PROS foi devolvido a Eurípides Júnior em 5 de agosto, que decidiu pelo apoio ao candidato Luiz Inácio Lula da Silva (PT) e pela decisão de não ter candidatos majoritários. Shirley então, optou por se lançar candidata a deputada federal, ficando com uma vaga remanescente pelo TRE. Sua candidatura já enfrentava resistência dentro do próprio partido com uma grande oposição, inclusive de Marcus Holanda, então presidente, chegando a ter sua pré-candidatura rejeitada em 30 de junho e em seguida, se relançando ao cargo em 16 de julho.

Candidatos ao Senado Federal
Os partidos políticos têm até 15 de agosto de 2022 para registrar formalmente os seus candidatos.

Candidaturas confirmadas

Candidaturas indeferidas

Desistências

 Ursula Vidal (MDB) - Secretária de Cultura do Pará (2019–2022). Abriu mão da pré-candidatura ao Senado Federal logo após anunciar a sua desfiliação da REDE, e em seguida se filiou ao MDB, para lançar sua pré-candidatura a deputada federal.
 Aguinaldo Promissória (UNIÃO) - Vereador de Santarém (2021-2022). Chegou a ser cogitado como pré-candidato ao senado, no entanto, irá disputar a vaga de deputado federal.
 Simão Jatene (Solidariedade) - Governador do Pará (2003-2006; 2011-2018). Abriu mão da candidatura ao Senado Federal em decorrência do vazamento da notícia pelo próprio partido a um site conhecido, que pretendia lançar seu nome no dia 15 de agosto. Além disso, Jatene estaria inelegível até o primeiro turno das eleições em decorrência da reprovação de contas prestadas em seu terceiro mandato e por ter sido condenado em 2017 devido as denúncias de compra de votos, usando o programa "cheque moradia" durante as eleições de 2014, a qual foi reeleito na época.

Convenções
As convenções nacionais e estaduais tem como objetivo confirmar as candidaturas presidenciais, estaduais, federais e apoios partidários. Elas podem ocorrer no período de 20 de julho até o dia 5 de agosto de 2022.

 Os partidos PMN, PCB, PCO e Novo não apresentaram candidatos e nem definição de apoio as candidaturas ao governo do estado e senado federal.

Assembleia Legislativa
O resultado das últimas eleições estaduais e a situação atual da bancada da Assembleia Legislativa do Pará está abaixo:

Debates
Os candidatos Cleber Rabelo, Paulo Roseira e Sofia Couto não foram convidados para o debate por conta dos respectivos partidos não terem representação no congresso, além de serem chamados apenas os bem posicionados na pesquisa IPEC.

Apenas um debate foi realizado no primeiro turno na disputa para o governo, sendo realizado pela TV Liberal. Compareceram os candidatos Zequinha Marinho (PL), Major Marcony (Solidariedade), Adolfo Oliveira (PSOL) e Dr. Felipe (PRTB). Helder Barbalho (MDB), que liderava com folga as pesquisas, não compareceu ao debate por motivos de saúde.

Pesquisas de opinião

Governador

Primeiro turno
O primeiro turno aconteceu em 2 de outubro de 2022.

Segundo turno
O segundo turno (caso este seja necessário) estava marcado para acontecer em 30 de outubro de 2022.

Helder x Zequinha

Senador

Resultados

Governador

Senador
O candidato Paulo Castelo Branco (PROS) não teve seus votos calculados devido aos problemas em sua candidatura junto ao TSE.

Deputados federais eleitos
São relacionados os candidatos eleitos com informações complementares da Câmara dos Deputados.

Representação eleita

Assembleia Legislativa
Nas eleições para a Assembleia Legislativa do Pará, havia 41 cadeiras em jogo.

Deputados estaduais eleitos
Foram escolhidos 41 deputados estaduais para a Assembleia Legislativa do Pará.

Eleições estaduais no Pará
Pará
2022 no Pará

Eleições estaduais no Pará em 2022


En droit américain, la clause de suprématie  statue que la Constitution des États-Unis, ainsi que les lois et traités adoptés par le gouvernement fédéral, constituent « la loi suprême de la nation » .
En droit canadien, l'article 52 de la Loi constitutionnelle de 1982 est dite la clause de primauté ou clause de suprématie parce qu'elle énonce que la Constitution du Canada est la loi suprême du Canada et qu'elle rend inopérantes les dispositions incompatibles de toute autre règle de droit.
En droit québécois, l'article 52 de la Charte des droits et libertés de la personne contient une clause de même nature.

Clause de suprématie


Cezura (latinski: caesura: rez, usjek) je metrički pojam za prekid u stihu, osobito dužem, unutar stope na granici dviju riječi. Stalan položaj i broj cezura određen je vrstom stiha. Katkada se svi prekidi (metrički i izvedbeno-retorički, dijereze i dr.) smatraju cezurom. Znak | ili | |.

Izvori

Pjesništvo

Cezura


La tragédie du stade Corregidora se déroule le , lors d'un match du Championnat du Mexique de football opposant le Querétaro FC et l'Atlas FC. Une émeute éclate entre supporters adverses assistant au match au Stade Corregidora, à Santiago de Querétaro. Des vidéos publiées sur les médias sociaux montrent des groupes d'hommes frappant, donnant des coups de pied, fouettant, traînant au sol et déshabillant des victimes.

Selon la déclaration initiale de l'agence de protection civile de l'État de Querétaro, au moins 22 hommes ont été blessés. Ce nombre a été porté à 26 le lendemain matin. David Medrano Félix, de TV Azteca, a fait état d'un bilan officieux de 17 morts, mais c'est ensuite rétracté.

Contexte
Le contentieux entre les supporters du Querétaro FC et de l'Atlas FC remonte à 2007, lorsqu'Atlas a battu Querétaro deux buts à zéro au Stade Jalisco lors d'un match comptant pour le tournoi de clôture du championnat du Mexique, un résultat qui a entraîné la relégation de Los Gallos Blancos, le surnom du Querétaro FC, en Liga de Ascenso. En raison de l'enjeu, ce match a été très suivi par les supporters de l'équipe visiteuse.

En 2010, alors que le Querétaro FC est de retour dans le championnat de Primera División, lors d'un match du Tournoi du Bicentenario, les supporters d'Atlas étaient plus nombreux que ceux de Querétaro au Stade Corregidora, et des heurts entre les supporters ont été signalés. Depuis lors, des conflits entre les supporters des deux clubs existent et les rencontres entre les équipes sont considérées comme potentiellement à risque.

Émeutes
Le 5 mars 2022, à 17:00 CST (UTC-6), le rencontre entre le Querétaro FC et l'Atlas FC comptant pour la  journée du tournoi de clôture 2022 débute. Julio César Furch inscrit un but pour Atlas à la  minute, le seul de la rencontre.

La confrontation entre les supporters des deux clubs commence à la  minute et, à la  minute, un groupe de personnes réussit à déjouer le dispositif de sécurité et à envahir le terrain de jeu. le jeu est arrêté à la  minute. Au fil des minutes, les autorités perdent le contrôle, ce qui donne lieu à une bataille rangée entre les supporters des deux camps. La retransmission télévisée montre un mouvement soudain de foule dans les tribunes derrière le but du Querétaro FC. Quelques instants plus tard, les autorités autorisent l'entrée des spectateurs sur le terrain pour assurer leur sécurité et les deux équipes rentrent aux vestiaires. À la  minute, Le match est finalement suspendu. Un premier bilan fait état de 22 blessés dont deux graves, il est revu ensuite à la hausse avec 26 blessés dont trois graves

Réactions
Atlas FC et Querétaro FC ont tous deux publié des déclarations sur les médias sociaux condamnant les émeutes et demandant aux autorités de poursuivre les instigateurs responsables.

L'incident a été rapporté par tous les médias mexicains. Le gouverneur de l'État de Querétaro, Mauricio Kuri González, condamne la violence et donne des instructions . Le président de la Ligue de football mexicaine, Mikel Arriola, déclare que la violence était  et que des  seraient infligées aux responsables des émeutes. Arriola s'est ensuite rendu à Santiago de Querétaro le lendemain pour rendre visite aux supporters blessés.

Le 7 mars 2022, le gouverneur n'avait toujours pas réussi à arrêter qui que ce soit, bien qu'il dispose de preuves photographiques des auteurs. Il n'a pas non plus pu fournir la preuve qu'il n'y avait pas eu de décès. Des déclarations de la CONCACAF et de la FIFA ont été faites le lendemain de l'émeute, condamnant la violence. La CONCACAF et la FIFA ont demandé aux autorités de rendre des comptes et ont déclaré que la CONCACAF apporterait tout son soutien à la Fédération mexicaine de football et à la Liga MX.

Le 7 mars 2022, le président mexicain Andrés Manuel López Obrador annonce lors d'une conférence qu'il ne tiendrait pas le gouverneur de l'État comme responsable des émeutes, bien qu'il ne les ait pas condamnées. L'entraîneur du Querétaro FC, Hernán Cristante, déclare que ses joueurs avaient également reçu des menaces de mort à la suite des émeutes.

Le 8 mars 2022, le CD Guadalajara annonce via son site Internet et ses médias sociaux que le club interdirait les  de Guadalajara et du Club América lors de leur prochain derby le 12 mars.

Le 9 mars 2022, Arriola déclare que les émeutes auraient pu affecter le rôle du Mexique dans l'organisation conjointe de la Coupe du monde de la FIFA 2026, affirmant que son rôle aurait été compromis s'il n'y avait pas eu de réponse à la violence.

Conséquences
En réponse à l'événement, la Liga MX annonce que tous les matchs du dimanche seraient reportés et seraient reprogrammés à la demande du syndicat des joueurs, l'. La commission disciplinaire de la ligue ainsi que celle de la Fédération du Mexique de football ont ouvert une enquête sur les émeutes. Son homologue féminin, la Liga MX Femenil, annonce également que les rencontres du 6 mars seraient reportés et reprogrammés.

La ligue confirme également que le match entre le Querétaro FC et Atlas FC sera reprogrammé à une date ultérieure où elle jouera le temps restant du match comme l'exige le règlement des compétitions de la ligue. En outre, la Liga de Expansión MX, la ligue de deuxième niveau du système de ligue de football mexicain, annonce également que tous les matchs prévus entre le 8 et le 13 mars 2022 seront joués à huis clos. Au moins cinq officiels, des employés de la police et de la défense civile ainsi que trois personnes impliquées dans la planification et les préparatifs des rencontres ont été suspendus après les émeutes.

Le 8 mars 2022, la Liga MX interdit aux supporters d'assister aux matches à domicile du Querétaro FC pendant un an au maximum, exigeant que tous les matches à domicile soient joués à huis clos, interdit les , les associations de supporters, de Querétaro pendant trois ans au maximum, et interdit également aux propriétaires du club, Manuel Velarde, Gabriel Solares, Alfonso Solloa, Javier Solloa et Greg Taylor, de mener des activités liées au championnat pendant cinq ans au maximum. Elle exige également que le club soit transféré à un nouveau propriétaire. Le club sera transféré à ses propriétaires d'origine, Grupo Caliente, qui possède également le Club Tijuana et doit vendre le Querétaro FC d'ici la fin de l'année. Si le Grupo Caliente ne parvient pas à vendre le club, la ligue deviendra propriétaire du club. Elle décide également que le match était une victoire pour l'Atlas FC, le score enregistré étant une victoire trois buts à zéro. Elle condamne également les propriétaires actuels à une amende de 1,5 million de pesos mexicains, ordonne aux équipes de jeunes et féminines du club de jouer à huis clos, et interdit aux  affiliés à Atlas FC d'assister aux matchs à domicile pendant une période pouvant aller jusqu'à six mois.

La ligue annonce également que de nouvelles mesures de sécurité et de sûreté seront mises en œuvre pour les équipes d'ici la saison 2022-23, y compris la reconnaissance faciale et les cartes d'identité des supporters où ils doivent enregistrer et identifier les membres des groupes de supporters d'une équipe, tandis que les mineurs seront désormais interdits d'être dans les sections des groupes de supporters. Elle interdit également la sécurité privée dans les stades et exige que la police d'État, locale et municipale assure la sécurité de toutes les rencontres. La Liga MX ne désaffiliera pas non plus Querétaro de la ligue pour éviter toute interférence avec le reste de la saison 2022 du Clausura.

Le 8 mars, 14 suspects, tous de sexe masculin, ont été arrêtés en lien avec les violences. Deux d'entre eux ont été libérés peu après, faute de preuves.

Articles connexes
 Hooliganisme dans le football
 Émeute sportive

Références

Catastrophe dans un stade de football
Émeute sportive
2022 au Mexique

Tragédie du stade Corregidora


Das Wohnhaus Zöllmener Straße 33 mit Nebengebäude ist ein denkmalgeschütztes Fachwerkhaus im Freitaler Stadtteil Wurgwitz.

Das traufständige Haus befindet sich an der Zöllmener Straße, Ecke "Am Weinberg" und hat eine Grundfläche von etwa 15 × 5 m. Wie auch der sich im stumpfen Winkel zur Straße hin anschließende Schuppen ist das Obergeschoss des Hauptgebäudes in Fachwerkbauweise errichtet. Es hat sechs Fensterachsen und ein ziegelgedecktes Satteldach.

Zu Beginn des 19. Jahrhunderts war es das erste Haus von Wurgwitz an der von Zauckerode kommenden Straße. Zum Anwesen gehörte ein kleines Grundstück hinter dem Gebäude. Erster dokumentierter Besitzer war Johann Gottlieb Döhnert. Dieser verkaufte es am 28. Mai 1847 an Carl Gotthilf Brendel, dem auch das nur wenige Meter entfernte Rittergut Wurgwitz gehörte. Auch heute noch ist das Gebäude ein Wohnhaus, in den Schuppen wurde zur Straße hin ein Garagentor eingebaut. Als Relikt des ursprünglichen Dorfbildes und seiner baugeschichtlichen Relevanz wurde es als Kulturdenkmal eingestuft.

Einzelnachweise

Kulturdenkmal in Freital
Bauensemble in Sachsen
Wohngebäude in Freital
Fachwerkhaus in Sachsen
Erbaut im 19. Jahrhundert
Wurgwitz

Wohnhaus Zöllmener Straße 33


Aarhus Universitetshospital i Risskov var et psykiatrisk hospital. Hospitalet oprettedes i 1852 under navnet Jydske Asyl – anstaltens første overlæge var psykiater Harald Selmer. I slutningen af 2018 flyttede det psykiatriske hospital til Det Nye Universitetshospital i Skejby.

På hospitalet i Risskov lå Museum Ovartaci med kunst af psykiatribrugere med Ovartaci i centrum samt en psykiatrihistorisk samling.

Universitetshospital, Risskov
Universitetshospitaler
Hospitaler i Region Midtjylland
Psykiatriske hospitaler i Danmark

Aarhus Universitetshospital, Risskov