Crkva sv. Luke, zaštićeno kulturno dobro u Dubrovniku.

Opis dobra
Smještena je u povijesnoj jezgri, u Ulici sv .Dominika nasuprot apside dominikanske crkve, a podno kule sv. Luke. Samostojeća longitudinalna kamenim klesancima građena jednobrodna građevina s kupolom i polukružnom apsidom, pravilne orijentacije, prvi put se spominje 1245. godine. Korpus crkve tvori predromanička crkva, u čijem je središnjem dijelu kupola s tamburom, koja je postala apsidom kasnijih povećavanja crkve, dograđivane u nekoliko navrata, posljednji put 1787. godine. Nakon francuske okupacije crkva je pretvorena u skladište, danas je van kulta te se u njoj nalazi prodajna galerija.

Zaštita
Pod oznakom Z-6440 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao sakralna graditeljska baština.

Izvori

Katoličke crkve u Dubrovniku
Zaštićene sakralne građevine u Dubrovačko-neretvanskoj županiji
Dubrovnik

Crkva sv. Luke u Dubrovniku


Carlos Martínez (født 27. juni 1986) er en spansk fodboldspiller som spiller i FC Goa, i den Indiske Indian Super League

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Spanien

Carlos Martínez


East Dorset was a local government district in Dorset, England.  Its council met in Wimborne Minster between 2016 and 2019.

The district (as Wimborne) was formed on 1 April 1974 by merging Wimborne Minster Urban District with Wimborne and Cranborne Rural District, plus the parish of St Leonards and St Ives transferred from the Ringwood and Fordingbridge Rural District in Hampshire.  The district was renamed East Dorset with effect from 1 January 1988. The district was abolished in 2019 at the same time that Dorset County Council and the other districts in the county were abolished, with the area becoming part of the Dorset unitary authority on 1 April 2019.

The popularity of the area, being close to the New Forest, Bournemouth and the Dorset coast saw a rapid expansion in housing from the 1970s with the Verwood, Ferndown, West Moors and Corfe Mullen populations more than quadrupling. Rural landscape prevailed in the north and west of the area. Wimborne Minster retained its identity as a historic market town.

The most notable geography is lowland heath, managed by East Dorset Countryside Management Services in partnership with the Forestry Commission. The expansion of housing has led to a massive decrease in the area of this unusual and unique habitat, which once covered 500 km2 but now covers only 15% of that.

Statistics released by the Office for National Statistics show that life expectancy at birth for males in East Dorset was 80.1 years in 2001–2003, the highest in the United Kingdom.  Female life expectancy at birth for the same period was 83.4 years, ranking seventh in the UK.  The figures for East Dorset during 1991-1993 were 77.9 years for males and 82.5 for females.

Governance

East Dorset District Council was elected every four years, with latterly 36 councillors being elected at each election. After 1976 the Conservative party held a majority on the council apart from a period between the 1995 and 1999 elections when the Liberal Democrats had control. Following the 2015 election the council's politicians were:-

The district and its council were abolished on 1 April 2019 and, together with the other 4 Dorset districts outside the greater Bournemouth area, formed a new Dorset unitary authority.

Settlements
Settlements with a population over 2,500 are in bold.
Alderholt
Chalbury, Colehill, Corfe Mullen, Cranborne
Edmondsham
Ferndown
Gussage
Hinton Martell, Hinton Parva, Holt, Horton
Long Crichel
Moor Crichel
Pamphill, Pentridge
St Ives, St Leonards, Shapwick, Sixpenny Handley, Sturminster Marshall
Verwood
West Moors, West Parley, Wimborne Minster, Wimborne St Giles, Witchampton, Woodlands

Premises
Until 2016 the council was based at Woodleaze, a large house at Furzehill in the parish of Colehill, just north of the town of Wimborne Minster. Woodleaze had previously served as the headquarters of Wimborne and Cranborne Rural District Council. In 2016 the council moved to Allenview House on Hanham Road in the town centre of Wimborne Minster.

See also

 List of civil parishes in East Dorset
List of churches in East Dorset

References

Former non-metropolitan districts of Dorset
2019 disestablishments in England

East Dorset


Utne Reader (cunoscută, de asemenea, ca Utne) este o revistă americană trimestrială care colectează și retipărește articole pe teme de politică, cultură și mediu, provenite în general din surse mass-media alternative, inclusiv ziare, reviste, buletine informative, săptămânale și DVD-uri.

Scriitorii și redactorii colaboratori ai revistei contribuie cu recenzii ale unor opere de artă, literare sau muzicale și cu articole originale, care tind să se concentreze pe noile tendințe culturale. Site-ul revistei produce zece bloguri care se referă la politică, mediu, media, spiritualitate, știință și tehnologie, literatură și arte. Numele publicației provine de la fondatorul Eric Utne. "Utne" rimează cu cuvântul englezesc "chutney" (condiment aromat originar din India) și înseamnă "neconvențional" în limba norvegiană.

Istoric
Revista a fost fondată în 1984 de Eric Utne cu denumirea Utne Reader. Eric Utne a condus revista până la sfârșitul anilor 1990, când conducerea ei a fost preluată de soția lui de atunci, Nina Rothschild Utne. Revista a avut sediul în Minneapolis.

Logo-ul de pe copertă a fost schimbat în simplul Utne în 2003, revista continuând să apară până în 2006 cu subtitlul A Different Read on Life.

În 2006 revista a fost achiziționată de grupul editorial Ogden Publications, editorul publicațiilor Grit, Mother Earth News, Natural Home și a altor reviste. A fost reluat titlul anterior Utne Reader, iar revista s-a concentrat din nou pe misiunea sa inițială de a retipări "cea mai bună presă alternativă".

Potrivit ziarului New York Times, Utne Reader a fost o revistă de frunte a saloanelor literare din anii 1980, dezbătând chestiunile actuale. Utne Reader a fost o sursă timpurie care a prezentat mișcarea acoprit începutul anului a fost o sursă de acoperire a mișcării mitopoetice atunci când aceasta a ieșit în evidență pentru prima dată la începutul anilor 1990.

Premiile Utne pentru presă independentă
În fiecare an, revista acordă premiile Utne pentru presă independentă, care onoarează revistele independente și alternative din întreaga lume. Printre câștigătorii acestui premiu în trecut au fost Wilson Quarterly, In These Times, Virginia Quarterly Review, Mother Jones, Orion, High Country News, Gnosis și New Internationalist.

În cultura populară
În episodul "King-Size Homer" al serialului comic de animație Familia Simpson, Lisa Simpson primește o scrisoare pentru a face un abonament la Utne Reader. Un episod ulterior, Dad Behavior", se referă din nou la colecția de reviste a Lisei.

În episodul "The Son Also Draws" al serialului comic de animație Family Guy, Brian Griffin este văzut citind revista.

Note

Legături externe
 Utne Reader
 Utne Institute

Reviste din Statele Unite ale Americii
Reviste trimestriale
Fondări în 1984

Utne Reader


Peter Weiss, (8 Kasım 1916; Potsdam, Almanya - 10 Mayıs 1982; Stockholm, İsveç) Alman yazar.

Dokuma imalatçısı Yahudi bir baba ile aktris bir annenin oğludur. 18'ine kadar Almanya'da yaşamış' sonra Nazi soykırımları nedeniyle Londra'ya göç etmiştir.

Otobiyografik Ailenin Ayrılması (1961) ve Kaçış Noktası`ında (1962) romanları savaşın yıkıcı izlerini ve sömürünün, işkencenin karşısına dikilen bir başkaldırıyı ortaya koymuştur.

Eserleri
8 oyun, üç roman ve 900 sayfayı aşan not defterleri, ayrıca resim çalışmaları vardır.

En ünlü eseri, kısa adı ile " Marat\Sade" olarak bilinen, Jean Paul Marat'ın Takip Edilip Öldürülmesi'nin, Charenton Akıl Hastanesi'nde Marquis de Sade yönetiminde hastalar tarafından canlandırılması'''dır. Bu oyun, 1964'te Berlin Schiller Theater'de ilk kez sahnelendiğinde Weiss'ın Brecht'ten sonra en önemli yazar olarak değerlendirilmesini sağlamıştır. "Marat (Sade)"de devrim teması oyun içinde oyun biçiminde ele alınmaktadır. Oyun; Marquis de Sade'ın Fransız devrimini ve devrimci Jean Paul Marat'ın öldürülüşünü konu alan bir oyun yazması ve bu oyunu kendisinin de içinde bulunduğu Charenton Akıl Hastanesi'ndeki hastalara oynatması çerçevesinde gelişen olaylar dizisinden oluşmaktadır.

Diğer önemli eserleri, Portekiz'de António de Oliveira Salazar dönemini anlatan Saloz'un Mavalı, 1941 - 1945 yılları arasında Auschwitz toplama kampında öldürülenlerin sorumlularının yargılanmasını konu alan Soruşturma (Ermittlung)'' çeşitli yayın evleri tarafından kitap olarak da yayımlanmıştır.

Kaynakça

1916 doğumlular
1982 yılında ölenler
Weiss
20. yüzyıl Alman roman yazarları
Weiss
İsveç vatandaşlığına kabul edilenler

Peter Weiss


Charadrius  is a genus of plovers, a group of wading birds. The genus name Charadrius is a Late Latin word for a yellowish bird mentioned in the fourth-century Vulgate.
They are found throughout the world.

Many Charadrius species are characterised by breast bands or collars. These can be (in the adult) complete bands (ringed, semipalmated, little ringed, long-billed), double or triple bands (killdeer, three-banded, Forbes', two-banded, double-banded) or partial collars (Kentish, piping, snowy, Malaysian, Javan, red-capped, puna).

They have relatively short bills and feed mainly on insects, worms or other invertebrates, depending on habitat, which are obtained by a run-and-pause technique, rather than the steady probing of some other wader groups. They hunt by sight, rather than by feel as do longer-billed waders like snipe.

Species of the genus Aegialites (or Aegialitis) are now subsumed within Charadrius.

Taxonomy
The genus Charadrius was introduced in 1758 by the Swedish naturalist Carl Linnaeus in 1758 in the tenth edition of his Systema Naturae. The name had been used (as Charadrios sive Hiaticula) by the Italian naturalist Ulisse Aldrovandi in 1603 for the common ringed plover. The word is Late Latin and is mentioned in the Vulgate Bible. It derives from the Ancient Greek χαραδριος/kharadrios, an unidentified plain-coloured nocturnal bird that was found in ravines and river valleys (from kharadra, "ravine"). The type species is the common ringed plover. However, it appears that the taxonomy of "Charadrius" may be erroneous, as for example the Kentish plover is more closely related to lapwings than it is to, say, the greater ringed plover. Hence, the either all members of charadriidae, excluding Pluvialis are grouped in a single genus, Charadrius, or the genus is reduced to the Greater ringed plover, Piping plover, Semipalmated plover, and Killdeer.

Species
The genus in its current form contains 33 species, however if the IOC were to revise this taxonomy it may contain only four species.
 Northern New Zealand dotterel, red-breasted plover or New Zealand plover, Anarhynchys aquilonius
 Southern New Zealand dotterel, red-breasted plover or New Zealand plover, Anarynchus obscurus
 Greater ringed plover, Charadrius hiaticula
 Semipalmated plover, Charadrius semipalmatus
 Long-billed plover, Thinornis placidus
 Little ringed plover, Thinornis dubius
 Wilson's plover, Octhodromus wilsonia
 Killdeer, Charadrius vociferus
 Piping plover, Charadrius melodus
 Madagascar plover, Octhodromus thoracicus
 Kittlitz's plover, Octhodromus pecuarius
 Saint Helena plover, Octhodromus sanctaehelenae
 Three-banded plover, Afroxyechus tricollaris
 Forbes's plover, Thinornis forbesi
 Kentish plover, Octhodromus alexandrinus
 White-faced plover, Octhodromus dealbatus
 Snowy plover, Octhodromus nivosus
 Javan plover, Octhodromus javanicus
 White-fronted plover, Octhodromus marginatus
 Red-capped plover, Octhodromus ruficapillus
 Malaysian plover, Octhodromus peronii
 Chestnut-banded plover, Octhodromus pallidus
 Collared plover, Octhodromus collaris
 Puna plover, Octhodromus alticola
 Double-banded plover or banded dotterel (New Zealand), Anarhynchus bicinctus
 Two-banded plover, Octhodromus falklandicus
 Siberian sand plover, Eupoda mongola
 Tibetan sand plover, Eupoda atrifrons
 Desert sand plover, Charadrius leschenaultii
 Caspian plover, Eupoda asiatica
 Oriental plover, Eupoda veredus
 Eurasian dotterel, Eudomias morinellus
 Rufous-chested plover, Zonibyx modestus
 Mountain plover, Octhodromus montanus
In December 2020, it was described in a paper that the Kentish plover subspecies O.a.seebohmi may be a new species, the Hanuman plover.

Gallery

Notes

References

Bird genera

Charadrius


රාජපක්ෂ පවුල යනු, ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලනික පවුල්වාදී  පවුල් අතරින් එකකි. ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ විසින් නායකත්වය සැපයෙන මෙම පවුලෙහි, බොහෝ සාමාජිකයෝ ශ්‍රී ලාංකික රජයෙහි ජ්‍යෙෂ්ඨ තනතුරු හොබවති.2009 වසරෙහිදී දෙමළ විමුක්ති කොටි හෙවත් කොටි ත්‍රස්තවාදීන් පරදා අත්පත් කර ගත් ජයග්‍රහණය හා රටේ ඇති වූ සංවර්ධනය නිසා හිටපු ජනාධිපති ,  හිටපු අගමැති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා කෙරෙහි විශාල ජන ප්‍රසාදයක් ඇති වී ඇත.

ඉතිහාසය
රාජපක්ෂවරුන් වනාහී දකුණු පළාතේ හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේ ගිරුවාපත්තුව ගමෙහි විසූ ඉඩම්-හිමි ග්‍රාමීය පවුලකි. මෙම පවුල දේශපාලන කරළියට පිවිසියේ,  දොන් ඩේවිඩ් රාජපක්ෂගේ පුතු දොන් මැතිව් රාජපක්ෂ,   හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කය සඳහා රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවට 1936දී තේරී පත් වීම හා සමගිනි. 1945දී දොන් මැතිව් මිය ගිය අතර, මේ නිසා පැවැත්වුණු අතුරු-මැතිවරණයේදී ඔහුගේ සොහොයුරු දොන් ඇල්වින් රාජපක්ෂ නිතරගයෙන් තේරී පත් විය.

පවුල් ගස

1. දොන් ඩේවිඩ් රාජපක්ෂ, විදානෙ ආරච්චි (යටත්විජිත තනතුරු) + දෝන ගිමාරා මුණසිංහ
1.1 දොන් චාර්ල්ස් කොරොනේලිස් රාජපක්ෂ
1.2 දෝන කැරොලිනා  (කැර්ලිනා) බණ්ඩාර  වීරමන්
1.3. දොන් මැතිව් රාජපක්ෂ (1896-1945),  රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවේ හම්බන්තොට සඳහා මන්ත්‍රීවරයා  (1936-45), + එමලින් වීරතුංග
1.3.1. ලක්ෂ්මන් රාජපක්ෂ, හම්බන්තොට සඳහා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී  (1947-52, 1956-60), තිස්සමහාරාමය සඳහා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී (1960-65), මුල්කිරිගල සඳහා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී (1976-77)
1.3.2. ජෝර්ජ් රාජපක්ෂ (මරණය  1976), සෞඛ්‍ය ඇමති, මුල්කිරිගල පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී (1960-76) + ලලිතා සමරසේකර
126.96.36.199. නිරුපමා රාජපක්ෂ (උපත 1962), ජල සම්පාදන සහ ජලාපවාහන නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය (2010-), හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කය සඳහා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී (1994-2000, 2005-) + තිරුකුමාරන් නඩේසන්
188.8.131.52. ශ්‍යාම්ලාල් රාජපක්ෂ (1966-2009), දකුණු පළාත් සභාවේ මන්ත්‍රී (1999-2004) + ප්‍රශාන්ති
1.3.3. එස්තර් ගර්ලි රූපසිංහ
1.3.4. පර්ල් (පර්ලි) ජයන්ති ගුණරත්න
1.3.5. කමලා වික්‍රමසූරිය
188.8.131.52 අනෝමා ලෆීර්, ජනාධිපතිවරයාගේ සම්බන්ධිකරණ ලේකම්
18.104.22.168 ජාලිය වික්‍රමසූරිය (උපත 1960), ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය සඳහා ශ්‍රී ලංකාවේ මහ කොමසාරිස්
18.104.22.168 ප්‍රසන්න වික්‍රමසූරිය, සීමාසහිත ගුවන්තොටුපොල හා ගුවන් සේවා සමාගමෙහි සභාපති
1.3.6. නීල් කුමාරදාස රාජපක්ෂ
1.3.7. රූබි ලලිතා රාජපක්ෂ + නන්දසිරි රාජපක්ෂ
220.127.116.11 චිත්‍රා
188.8.131.52 කපිල
184.108.40.206 සුයාමා
18.104.22.168 මනීසා

1.4. දොන් ඇල්වින් රාජපක්ෂ (1905-67), පාර්ලිමේන්තුවේ නියෝජ්‍ය කතානායක, රජයේ අමාත්‍ය, බෙලිඅත්ත සඳහා මන්ත්‍රී (1947-60, 1960-65) + ඩැන්ඩිනා සමරසිංහ දිසානායක* (පහළ ආශ්‍රිත පවුල් බලන්න)
1.4.1. චමල් රාජපක්ෂ (උපත 1942), පාර්ලිමේන්තුවේ කථානායක (2010-), වාරිමාර්ග සහ ජල කළමනාකරණ  අමාත්‍ය (2007-2010), වැවිලි කර්මාන්ත නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය (2004-07), වරාය සංවර්ධන සහ දක්ෂිණ සංවර්ධන නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය (2000-01), හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කය සඳහා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී (1989-) + චන්ද්‍රා මාලිනී විජේවර්ධන
220.127.116.11. ශෂින්ද්‍ර රාජපක්ෂ, ඌව පළාතේ ප්‍රධාන අමාත්‍යවරයා (2009-), මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කය සඳහා ඌව පළාත් සභා මන්ත්‍රී (2009-), රුහුණු මහා කතරගම දේවාලයේ බස්නායක නිලමේ, ජනාධිපතිවරයාගේ පුද්ගලික ලේකම්
18.104.22.168. ශමීන්ද්‍ර රාජපක්ෂ, ශ්‍රීලංකන් එයාර්ලයින්ස්හී අධ්‍යක්ෂක, ශ්‍රී ලංකා ටෙලිකොම්හී අධ්‍යක්ෂක, ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරියේ අධ්‍යක්ෂක, වරාය සහ ගුවන්සේවා අමාත්‍යවරයාගේ පුද්ගලික ලේකම, මුදල් හා සැලසුම් අමාත්‍යවරයාගේ පුද්ගලික ලේකම්
1.4.2. ජයන්ති රාජපක්ෂ
22.214.171.124. හිමාල් ලලීන්ද්‍ර හෙට්ටිආරච්චි, ස්කයි නෙට්වර්ක්ස්හී ප්‍රවිනි
188.8.131.52. රංගනී හෙට්ටිආරච්චි
1.4.3. මහින්ද රාජපක්ෂ (උපත 1945), ජනාධිපති (2005-), ආරක්ෂක අමාත්‍යවරයා (2005-), මුදල් සහ ක්‍රමසම්පාදන අමාත්‍යවරයා (2005-), මහාමාර්ග අමාත්‍ය (2010), වරාය සහ ගුවන්සේවා අමාත්‍ය (2010), වරාය සහ මහාමාර්ග අමාත්‍ය (2010-), නීතිය සහ සාමය පිළිබඳ අමාත්‍ය (2013-), අග්‍රාමාත්‍යවරයා (2004-05), විපක්ෂ නායක (2002-04), විපක්ෂයේ ප්‍රධාන සංවිධායක (2001-02), වරාය අමාත්‍ය (2000-01), ධීවර සහ ජලජ සම්පත් සංවර්ධන අමාත්‍ය (1997-01), කම්කරු සහ වෘත්තිමය පුහුණු අමාත්‍ය (1994-97), හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කය සඳහා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී (1989-2005), බෙලිඅත්ත  මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී (1970-77) + ශිරන්ති රාජපක්ෂ (විවාහයට පෙර වික්‍රමසිංහ)** (බන්ධුතාවයක් දක්වන පහත පවුල් බලන්න)
18.104.22.168. නාමල් රාජපක්ෂ (උපත 1986), හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කය සඳහා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී (2010-), තාරුණ්‍යයට හෙටක් සභාපති, කාල්ටන් ස්පෝට්ස් නෙට්වර්ක් අයිතිකරු
184.108.40.206. යෝෂිත රාජපක්ෂ, කාල්ටන් ස්පෝට්ස් නෙට්වර්ක් අයිතිකරු
126.96.36.199. රෝහිත රාජපක්ෂ
1.4.5. ලුතිනන් කර්නල් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ (උපත 1949), ජනාධිපතිවරයා (2019-මේ වන තුරු), හිටපු ආරක්ෂක ලේකම්, ලංකා හොස්පිටල්ස් සභාපතිවරයා, ලංකා ලොජිස්ටික්ස් සභාපතිවරයා
188.8.131.52. මනෝජ් රාජපක්ෂ

1.4.6. බැසිල් රාජපක්ෂ (උපත 1951), ආර්ථික සංවර්ධන අමාත්‍යවරයා (2010-15), පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයා (2007-15), ජ්‍යෙෂ්ඨ ජනාධිපති උපදේශකවරයා (2005-), උතුරු වසන්තය සභාපතිවරයා (2009-13) + පුෂ්පා රාජපක්ෂ
22.214.171.124. තේජනී රාජපක්ෂ
18.104.22.168. බිමල්කා රාජපක්ෂ
126.96.36.199. අසන්ත රාජපක්ෂ

1.4.7. ඩඩ්ලි රාජපක්ෂ (උපත 1957)
18.104.22.168. මිහිරි රාජපක්ෂ

1.4.8. ප්‍රීති රාජපක්ෂ (උපත 1959) + ලලිත් ප්‍රියලාල් චන්ද්‍රදාස, සුරැකුම්පත් සහ විනිමය කොමිෂන් සභාවෙහි සාමාජික, ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරියෙහි සභාපතිවරයා, රක්ෂණ මණ්ඩලයෙහි සාමාජික, රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරින්ගේ සංගමයෙහි මහා ලේකම්, පීජේ ෆාර්මා කෙයා (ලංකා) සමාගමෙහි සභාපතිවරයා, මෙඩ් 1 (පුද්ගලික) සමාගමෙහි සභාපතිවරයා, එම්ප්ලෝයීස් හෝල්ඩිංස් සමාගමෙහි සභාපතිවරයා, ජාතික ජලජීවී වගා සංවර්ධන අධිකාරියෙහි සභාපතිවරයා, ලංකා ධීවර වරාය නීතිගත සංස්ථාවෙහි සභාපතිවරයා
220.127.116.11. මාලක චන්ද්‍රදාසa
22.214.171.124. මාධව චන්ද්‍රදාස
184.108.40.206. මාධිනි චන්ද්‍රදාස
188.8.131.52. මාලික චන්ද්‍රදාස

1.4.9. චාන්දනී (ගාන්දනී) රාජපක්ෂ (උපත 1961) + තුසිත රණවක
126.96.36.199. එෂානා රණවක
220.127.116.11. නිපුණ රණවක
220.127.116.11. රන්දුල රණවක

ආශ්‍රිත

පවුල් ගස්

රාජපක්ෂ පවුල


Stefan 3. (ca. 720 - 1. februar 772) var pave fra 7. august 768 til sin død i 772.

Han blev født på Sicilien omkring 720 som søn af Olivus. Han kom til Rom under Pave Gregor 3., og blev placeret i klostret San Crisogono, hvor han blev benediktinermunk. Under Pave Zacharias blev han ordineret præst, hvorefter paven besluttede at lade ham arbejde i Lateranpaladset. Stefan streg gradvist til højere poster i takt med nye paver, og var ved Pave Paul 1.'s side ved hans død i 767.

Referencer

Litteratur
 Partner, Peter, The Lands of St. Peter: The Papal State in the Middle Ages and the Early Renaissance (1972)
 Mann, Horace K., The Lives of the Popes in the Early Middle Ages, Vol. I: The Popes Under the Lombard Rule, Part 2, 657-795 (1903)
 DeCormenin, Louis Marie; Gihon, James L., A Complete History of the Popes of Rome, from Saint Peter, the First Bishop to Pius the Ninth (1857)

Paver i middelalderen

Pave Stefan 3.


أنجلو أمبروجيني (14 يوليو 1454-24 سبتمبر 1494)، المعروف باسمه المستعار بوليزيانو (بالإنجليزية: Politian، وباللاتينية: Politianus)، كان باحثًا كلاسيكيًا إيطاليًا وشاعرًا من عصر النهضة الإيطالية. كانت دراسته مفيدة في اختلاف عصر النهضة اللاتينية (أو الإنسانية) عن أعراف لاتينية العصور الوسطى، وفي التطورات في فقه اللغة. جاء لقبه، بوليزيانو، الذي عُرِف به بشكل رئيسي حتى يومنا هذا، من الاسم اللاتيني لمكان ولادته مونتيبولسيانو.

تشمل أعمال بوليزيانو ترجمات لمقاطع من الإلياذة لهوميروس، ونسخة من شعر كتولوس وتعليقات على المؤلفين والأدب الكلاسيكيين. جذبت دراسته الكلاسيكية انتباه عائلة ميديشي الثرية والقوية التي حكمت فلورنسا. خدم عائلة ميديشي كمدرس لأطفالهم، وبعد ذلك كصديق مقرب وصديق سياسي. مجّد شعره في وقت لاحق، بما في ذلك لا جوسترا، رعيته.

استخدم قصيدته التعليمية مانتو، المكتوبة في ثمانينيات القرن الخامس عشر، كمقدمة لمحاضراته عن الشاعر الروماني فيرجيل.

سيرة شخصية

بداية حياته
وُلِد بوليزيانو باسم أنجلو أمبروجيني في مونتيبولسيانو، في وسط توسكانا في عام 1454. قُتل والده بينيديتو، وهو فقيه من عائلة جيدة وقدرة متميزة، على يد الخصوم السياسيين لتبنيه قضية بييرو دي ميديشي في مونتيبولسيانو، فمنح هذا الظرف ابنه الأكبر، أنجيلو، الفرصة لمطالبة عائلة ميديشي.

بدأ بوليزيانو دراسته في فلورنسا في سن العاشرة، بعد وفاة والده المبكرة، وبقي ضيفًا لدى ابن عمه. تعلم هناك اللغات الكلاسيكية اللاتينية واليونانية. تعلم من مارسيليو فيسينو أساسيات الفلسفة. بدأ في الثالثة عشر من عمره في توزيع الرسائل اللاتينية، وكتب في السابعة عشر من عمره مقالات باللغة اليونانية، ونشر في الثامنة عشر طبعة من شعر كتولوس. فاز في عام 1470 بلقب هوميريكوس الشاب لترجمة الكتب من الجزء الثاني إلى الخامس من الإلياذة إلى سداسية تفاعيل لاتينية. أخذ لورينزو دي ميديشي، حاكم فلورنسا المستبد والراعي الرئيسي للتعلم في إيطاليا في ذلك الوقت، بوليزيانو إلى منزله، وجعله معلمًا لأطفاله، ومن بينهم بييرو المغفل (المتعوس) وجيوفاني، البابا المستقبلي ليو العاشر. جعله المحتوى الإنساني لدروسه في صراع دائم مع والدتهما كلاريشي. حصل لورينزو أيضًا على منصب متميز في جامعة فلورنسا. حاضر بوليزيانو خلال هذا الوقت في الأكاديمية الأفلاطونية تحت إدارة مارسيليو فيسينو، في كاريجي فيلا.

السنوات الأخيرة
قضى بوليزيانو سنواته الأخيرة دون قلق مالي أو غيره، ودرس الفلسفة خلالها. طلب بييرو المغفل من البابا ألكسندر السادس أن يجعله كاردينالًا.

اعتُقِد أن بوليزيانو كان مثلي الجنس، أو كان لديه أحبّاء ذكور على الأقل، ولم يتزوج أبدًا. تشمل الأدلة الاتهامات بالسدومية الموجهة إلى السلطات الفلورنسية، والقصائد والرسائل من المعاصرين، والتلميحات داخل عمله (وعلى الأخص موسيقا الأورفيو) وظروف وفاته. أشار آخر اقتراح إلى أنه قُتل بسبب الحمى (التي قيل إنها ناجمة عن مرض الزهري)؛ والتي تفاقمت بسبب وقوفه تحت نافذة صبي كان مفتونًا به على الرغم من إصابته بالمرض. شُكّ فيه أيضًا بأنه كان عشيق بيكو ديلا ميراندولا.

رُجِّج سبب وفاته السريع إلى فقدان صديقه وراعيه لورنزو دي ميديشي في أبريل عام 1492. توفي بوليزيانو في 24 سبتمبر عام 1494 قبل أن يجتاح الغزو الأجنبي في فرنسا إيطاليا.

استُخرِجت جثتي بوليزيانو وبيكو ديلا ميراندولا في عام 2007 من كنيسة سان ماركو في فلورنسا لتحديد أسباب وفاتهما. أظهرت اختبارات الطب الشرعي أن كلا من بوليزيانو وبيكو ماتا على الأرجح بسبب تسمم بالزرنيخ، وذلك ربما بأمر من خليفة لورنزو بييرو دي ميديشي.

وصلات خارجية

مراجع

أشخاص من مونتيبولسيانو
شعراء إيطاليون
شعراء إيطاليون في القرن 15
شعراء وشاعرات إيطاليون
كتاب اللغة اللاتينية في القرن 15
كتاب إيطاليون في عصر النهضة
كتاب مثليون
كتاب مثليون من إيطاليا
مترجمو القرن 15
مترجمون من هوميروس
مواليد 1454
وفيات 1494
وفيات في فلورنسا
شعراء مثليون إيطاليون

أنجلو بوليزيانو


An Eriochloa punctata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni William Hamilton. An Eriochloa punctata in nahilalakip ha genus nga Eriochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eriochloa

Eriochloa punctata


Karl Spielbüchler (* 27. September 1939 in Bad Ischl; † 9. Januar 2012 in Gosau) war ein österreichischer Jurist, Universitätsprofessor und Mitglied des Verfassungsgerichtshofes.

Leben
Als Sohn des im Austrofaschismus verfolgten SPÖ-Politikers Karl Spielbüchler aus Gosau studierte er nach seiner Matura mit Ausbildung zum Volksschullehrer ab 1958 Rechts- und Staatswissenschaften; 1962 wurde er an der Universität Wien promoviert. Nach einer ersten Anstellung ab 1966 als Bezirksrichter im Mühlviertel war er von 1967 bis 1971 Assistent am "Institut für Arbeitsrecht und Sozialrecht" der "Hochschule für Sozial- und Wirtschaftswissenschaften" Linz und ab 1970 Mitglied der "Kommission zur Vorbereitung der Neuordnung des Arbeitsrechts". Im gleichen Jahr erfolgte seine Habilitation für Bürgerliches Recht und Arbeitsrecht; 1971 wurde er zum außerordentlichen, 1973 zum ordentlichen Universitätsprofessor für Bürgerliches Recht an der  mittlerweile aus der Hochschule hervorgegangenen Johannes-Kepler-Universität Linz berufen. 1975 wurde er Mitglied der "Kommission zur Wahrung des Rundfunkgesetzes". Im Jahr 1976, mit erst 36 Jahren, erfolgte seine Ernennung zum Mitglied des Verfassungsgerichtshofes, dem jüngsten und zum Ende seiner Tätigkeit im Jahr 2009 auch dem dienstältesten in der österreichischen Geschichte.

Er war Mitbegründer und seit 2001 Präsident der "Österreichischen Gesellschaft für Arbeitsrecht und Sozialrecht".

Spielbüchler war verheiratet und hatte drei Kinder. Nach seiner Emeritierung lebte er wieder in seiner Heimatgemeinde Gosau.

Karl Spielbüchler verstarb am 9. Januar 2012 im Alter von 72 Jahren.

Werke
Siehe Johannes-Kepler-Universität Linz: Publikationsverzeichnis Prof. Dr. Karl Spielbüchler.

Weblinks

 Karl Spielbüchler: Verfassungsrichter vergaß nie seine Gosauer Wurzeln. OÖ Nachrichten vom 11. Januar 2012

Einzelnachweise

Rechtswissenschaftler (20. Jahrhundert)
Rechtswissenschaftler (21. Jahrhundert)
Mitglied des Verfassungsgerichtshofs (Österreich)
Absolvent der Universität Wien
Person (Bad Ischl)
Person (Gosau)
Österreicher
Geboren 1939
Gestorben 2012
Mann

Karl Spielbüchler (Jurist)


UTC+4 er betegnelsen for den tidszone hvor klokken er 4 timer foran UTC.

UTC+4 bruges året rundt i følgende lande og områder

Europa
 I dele af Rusland (Astrakhan oblast, Samara oblast, Saratov oblast, Uljanovsk oblast, Republikken Udmurtien) hvor tiden kaldes Samara-tid eller MSK+1 da tidszonen er 1 time foran Moskva tid
 Armenien
 Aserbajdsjan
 Georgien

Asien
 Oman
 Forenede Arabiske Emirater

Afrika
 Seychellerne
 Mauritius
 Réunion (hører til Frankrig)

Tidszoner

UTC+4


Abdallah ben Wanudin El Hintati est un cheikh almohade originaire de la tribu Hintata du Haut Atlas marocain. Il est nommé gouverneur du Gharb et des Ghomaras en 1238, par le calife almohade Abd al-Wahid ar-Rachid, pour mettre fin à l'agitation des Riyāh et Mérinides. En effet, ces derniers ont fait irruption pour la première fois par la trouée de Taza dans la région de Fès en 1213.

Abdallah ben Wanudin tente de jouer la division entre les deux principales branches mérinides. Il s'allie aux Beni Asker contre les Beni Hammama. Vers 1239-1240, lors d'une bataille décisive, les Beni Asker font finalement défection abandonnant Abdallah, tandis que son armée d'Almohades, Riyāh, et mercenaires chrétiens est écrasée par les Beni Hammama mérinides. Outre cette défaite, Abdallah ben Wanudin suscite également le mécontentement des populations locales par ses exigences fiscales chez les Ghomaras, et dans les villes de Meknès et Fès. Abdallah ben Wanudin abandonne finalement son poste, et part se réfugier dans sa tribu, les Hintata du Haut Atlas marocain.

Références

Almohades
Personnalité berbère du XIIIe siècle
Personnalité almohade
Histoire du Maroc

Abdallah ben Wanudin El Hintati


Die Niederländische Badmintonmeisterschaft 1966 war die 25. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in den Niederlanden.

Sieger und Finalisten

Weblinks
badminton.nl

1966
Badminton 1966


نادي هورنتشورتش لكرة القدم  نادي كرة قدم إنجليزي يلعب في دوري الدرجة السادسة. تم تأسيس النادي في سنة 1923.

مراجع

وصلات خارجية
 Official site
 Forum

أندية كرة قدم انحلت في 2005
أندية كرة قدم أسست في 1923
أندية كرة قدم أسست في 2005
أندية كرة قدم سابقة في إنجلترا
أندية كرة قدم في إنجلترا
أندية كرة قدم في لندن
الرابطة البرلمانية
انحلالات سنة 2005 في إنجلترا
تأسيسات سنة 1923 في إنجلترا
تأسيسات سنة 2005 في إنجلترا

هورنتشورتش


NGC 323 este o galaxie eliptică situată în constelația Phoenix. A fost descoperită în 3 octombrie 1834 de către John Herschel.

Note

Vezi și
 NGC 322
 NGC 324

Legături externe
 NGC 323 pe spider.seds.org
 NGC 323 pe WikiSky

Galaxii eliptice
Obiecte NGC
Constelația Phoenix
Obiecte astronomice descoperite în 1834
Obiecte astronomice descoperite de John Herschel

NGC 323


Veľká Ves este o comună slovacă, aflată în districtul Poltár din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 443 de locuitori. Se învecinează cu comuna Kalinovo.

Istoric
Localitatea Veľká Ves este atestată documentar din 1335.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Veľká Ves


La estación Leningradsky (en ruso: Ленингра́дский вокза́л, Leningradsky vokzal) es la estación de ferrocarril más antigua de Moscú, Rusia, y una de las nueve estaciones de la capital. Está situada en la plaza Komsomólskaya y conecta Moscú con las ciudades del noroeste, principalmente con San Petersburgo. La estación opera trayectos internacionales a Tallin y Helsinki.

Historia
La estación fue construida entre 1844 y 1851 por el arquitecto Konstantín Ton como la terminal de la línea ferroviaria Moscú-San Petersburgo, un proyecto del zar Nicolás I. La estación fue inaugurada en 1851 y fue conocida como estación Peterburgski debido a que el trayecto finalizaba en la ciudad petersburguesa. Tras la muerte del zar cinco años después, la estación fue renombrada Nikoláievski y, por consiguiente, la línea ferroviaria cambió a Nikoláievskaya, nombre que se conservó hasta 1924. Ese año, los bolcheviques renombraron la estación a Oktiábrski para conmemorar la Revolución de Octubre. El nombre actual se fijó en 1937.

Los diseños de Ton eran muy similares a los de la estación Moskovski de San Petersburgo. Las serias líneas de la edificación fueron animadas con detalles de estilo Italianizante y un reloj en el centro de la torre. Más riguroso, incluso, es el exterior de la cercana Casa de la Aduana de Moscú (1844–1852), obra también de Ton. El interior de la estación fue remodelado en 1950 y 1972.

Destinos

Larga distancia desde Moscú

Alta velocidad

Otros destinos

Destinos suburbanos
Los trenes de cercanías (elektrichka) conectan la estación de Leningradsky con las ciudades periféricas de Jimki, Zelenograd (estación de Kriúkovo), Solnechnogorsk (Podsólnechnaya), Klin, Konakovo y Tver.

Imágenes

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial  (en ruso)

Obras de Konstantín Ton
Leningradsky
Leningradsky
Leningradsky
Transporte de Moscú
Arquitectura de Rusia del siglo XIX

Estación Leningradsky


Sundsbjerg (dansk) eller Sandesberg (tysk) er er en 53,5 meter høj bakke beliggende en kilometer øst for Østerfjolde og vest for Trene-floden i det sydvestlige Sønderjylland syd for grænsen. Sundsbjerget er det højeste punkt i Nordfrislands Kreds. Bakken er sammen med f.eks. Nyhøj (Nünehau) en del af et større bakkedrag på den midtslesvigske gest.

Noter

Bakker i Sydslesvig

Sundsbjerg


Biserica Sfinții Voievozi Mihail și Gavril din Târgoviște este un monument istoric aflat pe teritoriul municipiului Târgoviște. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 65351.30.01, 65351.30.02.

Anterioară primei atestări documentare din anul 1615, biserica a fost ridicată pe locul unui lăcas mai vechi. De plan trilobat, cu o turlă zveltă pe naos si un pridvor pe stâlpi, prezintă particularităti arhitecturale care o individualizează între bisericile de la sf. sec. XVI si începutul sec. XVII. Grav avariată de seismele din anii 1977, 1986 si 1990.

Note

Monumente istorice din județul Dâmbovița


Smáspeki er vefrit sem hóf göngu sína 2020. Að ritinu standa Katrín Ólína Pétursdóttir, hönnuður, og Sigríður Þorgeirsdóttir, heimspekingur.

Heimildir

Tenglar
Vefrit

Íslensk vefrit

Smáspeki


Currais Novos es un municipio brasileño en el interior del estado del Rio Grande do Norte. Localizado a 172 km de la capital estatal, Natal, se encuentra en la región del Seridó, en la región central del estado. Sus principales actividades económicas son la agricultura, la ganadería y la minería.

Su símbolo religioso es la estatua "Cristo-Rei", réplica fiel, pero en menor proporción, de la estatua del Cristo Redentor, que fue traída desde Francia y donada por Cel. Manoel Salustino en 1937.

Según el censo realizado por el IBGE (Instituto Brasileño de Geografía y Estadística) en el año 2010, su población es de 42 668 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Río Grande del Norte

Currais Novos


Odbor SAD za zemljopisna imena,  odnosno eng. United States Board on Geographic Names
kod za bugarski lev
kod za belučki jezik
kratica za biglikan, proteoglikan koji kodira kod ljudi gen BGN

BGN


Als Herrenfahrer wurden im frühen Automobilsport Rennfahrer bezeichnet, die bei den Wettbewerben mit ihren eigenen Wagen als Amateure antraten – im Gegensatz zu den bei den Automobilunternehmen angestellten Werksfahrern, die bei Rennen Firmenwagen steuerten.

Zu Beginn des 20. Jahrhunderts gab es im gesamten deutschsprachigen Raum Herrenfahrer-Verbände, etwa die Wiener Motorsportliche Herrenfahrer-Vereinigung.

Begriff
Der Begriff Herrenfahrer – analog zu Herrenreiter gebildet – wurde für Kutscher, Radfahrer und Motorradfahrer schon im 19. Jahrhundert benutzt. So war der Herrenfahrer im Wiener Sportblatt: Centralblatt für die Interessen der Pferdezucht und den Sports ein gängiger Begriff für besonders wendige Kutscher:Der Glanzpunkt des Abends [in der Tippelt'schen Reitschule] dürfte unstreitig die Fahrschule werden, indem die Lenker der Gespanne einige in unseren Sportkreisen rühmlichst bekannte Herrenfahrer sind, deren schnittige Jucker eine Zierde unseres Pratercorso bilden, und eine derartige Production unseres Wissens bis jetzt in Wien nicht stattgefunden hat.Auch besonders sportliche Fahrradfahrer, wie etwa beim Radrennen ("Fernfahrt") Wien – Berlin am 29. Juni 1893, wurden Herrenfahrer genannt.

Erst mit der Serienfertigung und der damit verbundenen Erschwinglichkeit kleiner Automobile für Bürger mittlerer Einkommen in den 1920er Jahren etablierte sich der Begriff in der Welt des Motorsports. Zuvor konnten sich nur Reiche Automobile leisten und ließen sich in der Regel von Angestellten chauffieren, die die Fahrzeuge auch reparieren konnten.

Im anglo-amerikanischen Sprachraum heißen Herrenfahrer Gentleman Drivers, im Gegensatz zu den Pay Drivers, die nicht, wie oft angenommen, dafür bezahlt wurden, dass sie fahren, sondern sich gratis ins Cockpit setzten und dem Team aus ihrem persönlichen Vermögen Sponsorengelder oder andere Unterstützung zukommen ließen.

Geschichte

In Deutschland erschien zwischen 1924 und 1928 eine Monatszeitschrift mit dem Titel Der Herrenfahrer – das Blatt vom Auto und anderen Annehmlichkeiten des Lebens. Diese Zeitschrift beschäftigte sich von Beginn an mit dem Auto als Inbegriff eines neuen Lebensstils, der Mobilität, der Unabhängigkeit, des technischen Fortschritts. Neben Berichten über Automobilmessen, Autotests, Mode für den Autofahrer, Autorennen druckte die Zeitschrift auch Comics, Glossen (zum Beispiel über den Autokauf oder über die Frau am Steuer) und wissenschaftliche Abhandlungen (zum Beispiel über die Technik des Kompressormotors). Sie gilt als Vorläufer der modernen Autozeitschriften. Anfangs war Der Herrenfahrer auch das Organ des Motorradclubs von Deutschland (MvD).

Die ersten Autorennen seit Mitte der 1890er Jahre bestritten in Europa und in den Vereinigten Staaten zunächst die Konstrukteure und deren Mitarbeiter selbst, um ihre Maschinen zu testen und mit der Konkurrenz zu messen. In Europa bevorzugte man dafür Stadt-zu-Stadt-Rennen, die nach dem tödlichen Unfall Marcel Renaults am 24. Mai 1903 im Rennen Paris–Madrid aufgegeben wurden; bei weiteren Unfällen in diesem Rennen hatten mehrere Rennfahrer und Zuschauer ihr Leben verloren. Ebenfalls ins Rennen starteten stets auch Amateure, die sogenannten Herrenfahrer. Sie entstammten durchweg der wohlhabenden höheren Gesellschaftsschicht und waren begeisterte Automobilisten, so zum Beispiel Emil Jellinek, Wiener Geschäftsmann und Diplomat, der 1901 mit einem Daimler-Rennwagen bei der Rennwoche in Nizza siegte. Bereits nach dem Ersten Weltkrieg und in den 1920er und 1930er Jahren fuhr den meisten Herrenfahrern die Konkurrenz der angestellten Werksfahrer von Alfa Romeo, Auto Union, Maserati oder Mercedes-Benz – unter ihnen zum Beispiel Rudolf Caracciola, Hans Stuck, Bernd Rosemeyer oder Tazio Nuvolari – erfolgreich davon.

Der Begriff war auch in der Mitte des 20. Jahrhunderts geläufig. So hieß ein Heft mit Prüfungsfragen im Jahr 1948 (Autor: Alexander Niklitschek): "Autofahrschule für Berufs- u. Herrenfahrer".

Heute nehmen Amateure als sogenannte Herrenfahrer gelegentlich noch erfolgreich an Radrennen und am Motorradsport teil.

Bekannte Herrenfahrer
Bekannte Herrenfahrer waren neben anderen Philippe de Rothschild, der 1929 mit einem Bugatti T35 an zahlreichen Grand-Prix-Rennen teilnahm, darunter die Großen Preise von Monaco, San Sebastián und Deutschland. Fürst Georg Christian Lobkowitz aus der Tschechoslowakei verunglückte beim Avus-Rennen 1932 tödlich. Der letzte männliche Nachkomme des österreichischen Fürsten Metternich, Paul Alfons von Metternich-Winneburg, der von 1975 bis 1985 auch als Präsident der FIA wirkte, nahm 1956 mit seinem privaten Mercedes-Benz 300 SL am 24h-Rennen von Le Mans teil, schied allerdings nach 58 Runden vorzeitig aus. Als einer der letzten "echten" Herrenfahrer gilt Carel Godin de Beaufort, ein niederländischer Adeliger, der mit seinem privaten Porsche 718 zu 28 Weltmeisterschaftsläufen der Formel 1 gestartet war. Beim Training zum Großen Preis von Deutschland 1964 auf dem Nürburgring verunglückte er schwer und starb einen Tag später.
Ein Herrenfahrer war auch Carlo Felice Trossi.

Literatur
 Handbuch der selbständigen Herrenfahrer-Verbände Deutsch-Oesterreichs : und zwar: Steirischer Radfahrer-Gauverband Niederösterreich, Radfahrer-Verband "Ostmark", Kärntner Radfahrer-Gauverband, Tiroler Radfahrer-Verband, Landesverband der Radfahrer von Oberösterreich und Salzburg, Klagenfurt, 1899, digitalisiert: UB Klagenfurt.
 Bugatti. Museum für Kunst und Gewerbe, Hamburg 1983.
 Barbara Walter: Vom Herrenfahrer zum Werksfahrer. Die frühe Epoche des Automobilrennsports 1896 bis 1910, 2000.

Weblinks
 ; Projekte Geschichte, Universität Freiburg (abgerufen am 24. März 2012)
 Johannes Hübner: . In: TOP Magazin Berlin, 4/2011, S. 118–120 (abgerufen am 24. März 2012)
 Privatrennfahrer und deren Erfolge (mit Fotogalerie; abgerufen am 22. August 2012)

Einzelnachweise

Fachbegriff (Motorsport)
Geschichte des Straßenverkehrs
Personenbezeichnung (Verkehrswesen)
Motorsport an Land

Herrenfahrer


وادي عمد هو أحد مديريات وادي وصحراء حضرموت، ويقع بأعالي وادي حضرموت من الجهة الغربية، يحده من الشرق وادي دوعن، ومن الغرب وادي رخية ومن الشمال مديرية حريضة ومن الجنوب مديرية الضيلعة، ويبلغ عدد سكانه حوالي 36  ألف نسمة، وينقسم الوادي إلى جهتين الشرقية والغربية، وتتناثر القرى والمدن على جانبيه، كما يبلغ طول الوادي من 70-80 كليو وبمساحته إجمالية تقدّر بحوالي ألف ومائة (1100) كيلو متر مربع.

ذكر وادي عمد في كثير من المنقوشات الحميرية القديمة، وتشير المصادر إلى أن أهله عبدوا إله القمر سين، حيث تتواجد في أسفل الوادي مآثر شاهدة على هذا الحضارة العريقة، كما يعتبر وادي عمد أول منطقة تنزع ولاء الطاعة عن السلطنة القعيطية، والتي كانت الشرارة الأولى لسقوط سلطنات الجنوب العربي وقيام جمهورية اليمن الديموقراطية الشعبية.

التسمية

سمي الوادي قديمًا باسم وادي قضاعة، نسبة إلى قبيلة قضاعة أحد أشهر القبائل الحضرمية، كما يلقّب حاليًا باسم وادي عمد نسبة لمدينة عمد التي تقع في وسط الوادي تقريباً وهي المركز التجاري والإداري للوادي، والمدينة الأكبر بالنسبة لبقية قرى ومدن وادي عمد، وهناك بعض القرى المحيطة بها سنقوم بسردها تدريجيا في سياق سرد قرى ومدن الوادي أبتدأ من اسفل الوادي ألي أعلاه مع ذكر اسما قاطني تلك المناطق

الاقتصاد

يعتمد سكان الوادي في كسب لقمة عيشهم على الزراعة وتربية النحل والمواشي منذ قديم الزمان وفي الوقت الحاضر اعتمدوا الغالبية العظمى من سكان الوادي على الاغتراب في دول الخليج العربي وقبل ذلك في جنوب شرق آسيا كالهند وإندونيسيا وإلى حد ما على تربية المواشي وتربية النحل أما بالنسبة إلى الزراعة فقل الاعتماد عليها. أسوة بكل وديان ومناطق حضرموت الداخل الأخرى. علماً بان الزراعة تعتمد على مياه الأمطار الموسمية أما المزروعات الأساسية هي الذرة والسمسم بنسبة قليلة جداً وكذلك واللوبيا (الدجر).
الروافد المائية : تتفرع من وادي عمد العديد من الأودية والشعاب والتي تغذي الوادي بالسيول عند هطول الأمطار ومن أهمها: صبله وبجود بالرضحين وبدح بشراقي باسليمان والشعبات ومرفد ويثول بحنكة الباصليب وسدة وحبرة والشجن وعنق والخضيراء وتبرعة (الأودية والشعاب تنازلية من الأعلى إلى الأسفل).

العادات والتقاليد
معظم عادات أهالي وادي عمد متقاربة فيما بينها، في الزواج وفي فض المنازعات والأعياد واستقبال شهر رمضان وإحياء لياليه، أو إقامة المناسبات الدينية ودفن الموتى واستقبال الضيوف والعوائد الاجتماعية الأخرى، كما يلبس أهالي الوادي ملبسًا موحدًا مثل بقية أهالي وديان حضرموت، ويشتهر أهالي الوادي بالموروثات الفلكورية الحضرمية والرقصات الشعبية كالشرح والدان والزوامل وغيرها من الموروثات الأخرى.

وفي الوادي تختلف اللهجات من منطقة إلى منطقة ومن قرية إلى أخرى بل وفي بعض القرى تختلف اللهجة من شريحة إلى شريحة أخرى.

انظر أيضًا
 وادي شوان

المراجع

مدن محافظة حضرموت
أودية اليمن
مواقع أثرية في اليمن

وادي عمد


Klein Rönnau, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Segeberg iline bağlı bir yerleşim yeri. 4,53 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 1438 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Margret Schlüter tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-trave-land.de

Segeberg iline bağlı yerleşim birimleri

Klein Rönnau


Robinson Ekspeditionen 2018 er den 20. sæson af det danske realityshow Robinson Ekspeditionen. Sæsonen havde premiere i dansk tv den 27. august 2018 og blev optaget i sommeren 2018 i Filippinerne.

Dette er anden sæson af Robinson Ekspeditionen hvor deltagerne er inddelt i tre hold fra starten, hvilket de også var i Robinson Ekspeditionen 2017. Værten for sæson er Jakob Kjeldbjerg. Hovedpræmien er på 500.000 kr og helte og skurke er årets tema. I sæsonen medvirker 27 deltagere, bestående af blandt andre Türker Alici og Puriya "Loco" Haidariano.

Sæson byder på gensyn med de tidligere deltagere: Dan Marstrand – bedre kendt som Dan the Man – fra 1999 og 2002, Richard Asklund fra 2016 og 2000-vinderen Sonny Rønne Pedersen, der sammen har opdelt de 3 hold i sæsonen ved at kigge på de forskellige ansøgninger.

Deltagere

Eksterne henvisninger
 Robinson Ekspeditionen

2018
Kultur i 2018

Robinson Ekspeditionen 2018


All England Open Badminton Championships 2019 var en badmintonturnering, der blev spillet i Arena Birmingham i Birmingham, Storbritannien i perioden 6. - 10. marts 2019. Det var den 109. udgave af All England-mesterskaberne.

Præmier

Den samlede præmiesum for All England Open 2019 androg $ 1.000.000, hvilket var det samme som det foregående år. Præmierne fordelte sig som følger:

Resultater

Herresingle

Turneringen havde deltagelse af 32 spillere.

Damesingle

Turneringen havde deltagelse af 32 spillere.

Herredouble

Turneringen havde deltagelse af 32 par.

Damedouble

Turneringen havde deltagelse af 32 par.

Mixed double

Turneringen havde deltagelse af 32 par.

Kilder
 All England Open Badminton Championships
 Tournament Software - All England Open Badminton Championships 2019

Noter

Open 2019
Badminton i 2019

All England Open 2019