José Manuel Méndez Rodríguez (Santa Cruz de Tenerife, 4 de julio de 1951-12 de diciembre de 2006) fue un político español.

Habiendo emigrado su padre a Brasil y Venezuela, reside junto a su madre (maestra de escuela) en el pueblo tinerfeño de Los Silos. En 1962 viaja a Venezuela a reencontrarse con su padre, regresando a las islas Canarias en 1965. Durante sus estudios de Bachillerato, participa en los inicios de las movilizaciones estudiantiles en la isla. Tras abandonar los estudios, comienza a trabajar en la construcción y en las reparaciones navales, incorporándose en 1968 a la Unión de Juventudes Comunistas de España.

En 1970 es detenido por apedrear la casa sindical en Santa Cruz de Tenerife, en un conflicto de transporte y encarcelado durante dos semanas. En el juicio es condenado a tres años de prisión, pero logra evadirla. Ese año emigra a Barcelona, comenzando a trabajar en una empresa subsidiaria de la SEAT e incorporándose a CC.OO., participando en distintas movilizaciones obreras. Poco después empieza a trabajar en el Diario de Barcelona. En desacuerdo con el estalinismo, abandona el PCE.

En 1974 se incorpora a ETA (político-militar), contribuyendo a crear su estructura en Barcelona y siendo partidario de la creación de milicias obreras para luchar contra el franquismo. En 1975 se produce la caída de la estructura de ETA(p-m) en Barcelona, y José Manuel Méndez logra escapar del asalto policial y se refugia en Francia. Una vez en Francia, rompe en 1976 con ETA(p-m) al considerar que su táctica era errónea, y se incorpora a ETA - VI Asamblea (Liga Comunista Revolucionaria) y regresa a Barcelona.

Continúa militando en la Liga Comunista Revolucionaria (LCR). En 1981 comienza a trabajar en distintas empresas de encuestas, organizando las primeras movilizaciones por los derechos laborales de los encuestadores, lo que le supuso entrar en una "lista negra" que le impidió encontrar trabajo en empresas del sector. En 1987 regresa a Canarias trabajando como encuestador del Instituto Nacional de Estadística, participando en movilizaciones por los derechos de los trabajadores eventuales.

Se incorpora a Izquierda Unida Canaria, manteniendo un posicionamiento contrario a cualquier acercamientos al PSOE y siendo uno de los principales dirigentes de esta agrupación en el archipiélago. También participa en las luchas antimilitaristas de Canarias. En el año 2005 abandona Izquierda Unida al considerar que esta organización estaba tendiendo hacia el reformismo. Se convierte en un militante activo de Asamblea por Tenerife y la Coordinadora de Pueblos y Barrios. Falleció en Tenerife en la madrugada del 11 al 12 de diciembre de 2006.

Enlaces externos

 Despedida para un revolucionario

Méndez, José Manuel

José Manuel Méndez


හැල්කට් ඔරු යනු, 1840 අතරතුර කාලයේදී එල්.ටී.පීටර් හැල්කට් (1820–1885) විසින් නිර්මාණය කරන ලද, ලුහුබර, වාතය පුරවන ලද ඔරු වර්ගයකි. හැල්කට් දිගු කාලීනව සම්බන්ධකම් පැවැත්වූයේ, කැනේඩියානු උත්තරධ්‍රැව වලදී යාත්‍රා කිරීමේ දුෂ්කරතා සහ  අසීරු බිම් පෙදෙස්හි ගෙනයාමට හැකි නමුත් සෑහෙන තරම් ශක්තිමත් උපරිම කාලගුණික තත්ත්වයන්හි භාවිත කළ හැකි ඔරු නිර්මාණය සම්බන්ධ ගැටලු පිළිබඳවයි.

හැල්කට්ගේ ප්‍රථම නිර්මාණය රබර් නිශික්ත රෙදි වලින් සාදන ලද ඇකිලිය හැකි සහ වාතය පිරවිය හැකි ඔරුවක් විය. වාතය බැස්සවීමේදී, ඔරුවේ ඔරු කඳ අඳින ලද ආවරණයක් ලෙස පත් වන අතර,  හබල්කරු යෂ්ටියක්, සහ කුඩයක් රුවලක් ලෙස භාවිත කෙරිණි. මෙය අනුගත වූයේ ද්විත්ව-මිනිස් යාත්රාකවකටය. එය මල්ලකට යෝග්‍ය වීමට තරම් සෑහෙන කුඩා වන අතර වාතය බැස්සවීමේදී දියවරණ පොරවනයක් ලෙස සේවය කෙරිණි.

කැනේඩියානු ගවේෂකයින්ගෙන් විශාල ලෙස පැසසුම් ලද වුවත්, හැල්කට්ගේ නිර්මාණයන්ට සීමාසහිත වෙළඳපොළක් තිබුණි. ඔහුට රාජකීය නාවික හමුදාවට, ඔවුන් ප්‍රධාන නාවික කටයුත්තක ඕනෑම එලදායී අරමුණක් ඉෂ්ට කරන්නා මෙන් ඒත්තු ගැන්වීමට නොහැකි විය. ඒවායේ වෙළඳාම සඳහා ගන්නා වූ උත්සාහය මසුන් ඇල්ලීමට වෙන් කළ ස්ථානයක තාරාවන් දඩයම් කරන විට අසමත් වන්නා සේ  ඔවූහු වාණිජ වශයෙන් අසාර්ථක විය. හැල්කට්  ඔරු දෙකක් පම්ණරක්, ඕක්නි ජාතිකයෙකු වූ ජෝන් රීට අයත් සහ අනෙක රඳවාගෙන සිටියේ මැනිටෝබා කෞතුකාගාරයේ හඩ්සන් බේ වෙළඳ සමාගමේ කෞතුක භාණ්ඩ එකතුවෙහි, අදත් නොනැසී පවතින බව දැනගැනීමට ලැබී ඇත.

පීටර් හැල්කට්
පීටර් හැල්කට් 1840දී රාජකීය නාවික හමුදාවේ ලුතිනන්වරයෙක් විය. ජෝන් හැල්කට්ගේ පුත්‍රයා විය. ඔහු එංගලන්තයට පැමිණීමට පෙර කැනඩාවේ ජීවත් වූ හඩ්සන් බේ වෙළඳ සමාගමේ අධ්යවක්ෂවරයෙක් විය. පීටර් හැල්කට් කැනේඩියානු උත්තරධ්‍රැව ගවේෂණයට දිගු කාලීන ඇල්මක් තිබුනේය.  ජෝන් ෆෑන්ක්ලින්ගේ විනාශදායක කොපර්මයින් ගවේෂණය ඔහු සුවිශේෂ ඇල්මක් තිබුනේය.

ෆෑන්ක්ලින්ගේ වයඹදිග ගමන් මාර්ගයේ ව්හිදුනු විපරම පිළිබඳව,  කැනඩාවේ උතුරුදිග වෙරළ තීරයේ තුන් අවුරුදු ගවේෂණය මිනීමැරුම් සහ මිනීමස් කෑම් චෝදනා මධ්‍යයේ ව්‍යාසනයකින් නිම විය. කණ්ඩියමේ 20 දෙනාගෙන් 11 දෙනෙක් ඝාතනය වූහ. ප්‍රවර්තකයෝ පාසි, ඔවුන්ගේම සපත්තු සහ වෘකයන් විසින් අතරමං කළ, කුණු වූ මළකුණු සුන්බුන් ආහාරයට ගැනීමට පරිවර්තනය විය. කණ්ඩායම ඔවුන්ගේ බෝට්ටු කුණාටුවෙන් විනාශ වීමෙන් පසුව කොපර්මයින් ගඟෙහි වැරදි ප්‍රදේශයේ අසරණ විය. ජෝන් රිචඩ්සන් ආරක්ෂාව සඳහා පිහිනීමට තැත් කළේය. තවද, ඔහු තීව්‍ර උණකින් පීඩා ලැබුවේය. කණ්ඩායමේ එක් සමාජිකයෙක් කැන්වස්  සහ විලෝ වලින් කුඩා අඟුලක් නිර්මාණය කළේය. ප්‍රවර්තකයෝ අඟුල භාවිතයෙන් වරකට එක් අයෙක් බැඟින් ගඟ තරණයට උපකාර කලහ.

හැල්කට් ආධුනික නිමැවුම්කරුවකු විය. නාවික හමුදාවේ සේවය කරන තුරු ඔහුගේ අමතර කාලයේදී ඔහු ඔරු නිර්මාණය කිරීමේදී ඇතිවන ප්‍රශ්න විසඳීමේ කටයුත්තේ යෙදුණේය. මෙම ඔරු කාන්තාරය හරහා ගමනාගමනය පහසු වන පරිදි කුඩා සහ ලුහුබර විය යුතුය. ඔරුවක් නිර්මාණය කිරීමේදී ඔහුගේ විසඳුම වූයේ ප්‍රයෝජන ලබන්නා ගෙන ඒවි යැයි හැල්කට් විසින් අනුමාන කළ භාණ්ඩ හෝ රෙදි ආදී සියලුම කොටස් ආපසු කැරකිය හැකි විය යුතු බවයි.

ඔරු-ආවරණය

හැල්කට්  මැකින්ටොස් රෙදි, නිශික්ත සමඟ ඉන්දියානු රබර් ද්‍රාවකයක් ලෙස නැෆ්තා භාවිතයෙන් ජල වාරක ආවරණයක් නිර්මාණය කළේය. ආවරණයේ රේඛණය වායුරෝධක සහ ජලරෝධක වාතය පිරවිය හැකි බීජාකාර යමකින් සමන්විත විය. වායුරෝධක අංශ හතරකට බෙදා වෙන් කර තිබිණ. පසුම්බිය හබල් තලයකින් සහ කුඩා මයිනහමකින් සමන්විත විය. හබලේ මිට ලෙස ආපසු කැරකිය හැකි යෂ්ටියක් ආවරණයේ පිටත පිහිටා ඇති අතර විසල් කුඩයක් රුවල ලෙස භාවිති විය. ආවරණයේ සම්පූර්ණ බර රාත්තල් 71⁄2 (කිලෝග්රෑම්3.4)ක් පමණ විය. එය වාතයෙන් පිරීමට මිනිත්තු තුන හතරක කාලයක් ගත වූ අතර වාතය පිරවීමෙන් අනතුරුව එය මිනිසුන් හයත් අටත් අතර ප්‍රමාණයක බරක් ඉසිලිය හැකි විය.

1844දී හැල්කට්  සාර්ථක ලෙස ඔරු ආවරණයේ මූලාකෘතියක් තේම්ස ගඟේ අත්හදා බැලීය. එය කිලෝමීටර 15 (සැතැප්ම 9.3)ක් ජලයේ ප්‍රතිරෝදය නොසලකාහැර හබල් ගැසුවේය. මෙම ජයග්‍රහනයත් සමඟ ඔහු ඔහුගේ නාවික කටයුතු අතරතුර ඔරු ආවරණයේ මූලාකෘතියක්  විවිධ මුහුදු තත්වයන් යටතේ අත්හදා  බැලීමට යොදාගත්තේය. 1844 දී හැල්කට්  බිස්කේ මුහුදු බොක්කෙහි රළු මුහුදේ අයහපත් කාලගුණික තත්වයන් යටතේ ඔරු ආවරණය අත්හදා  බැලීමට බලාපොරොත්තු වුවත් කාලගුණය අසාමාන්‍ය ලෙස සන්සුන්ව පැවතින. ඔහුගේ කුඩය සහ හබල බිම හෙලීමට ඔහුට සිදුවිය. පසුව ඔහු මෙය සිහිපත් කළේ  "එදින සුළඟ ආචාර සම්පන්නව සහ නිදි වර්ජීත මුහුදු බොක්ක මුළුමනින් උදාසීන විය". බෝට්ටු ආවරණය ගවේෂකයන්ගෙන් ලැබිණි. ජෝන් රිචඩ්සන් (ඔහු 1819–1822 අතරතුර කාලයේ කොපර්මයින් ගවේෂණයදී මිය ගියේය) මෙසේ කීවේය "අපේ පළමු ගවේෂණයේ දී අපි උත්සාහයෙන් වියරු වූවෙහිද, අපේ සම්පූර්ණ කණ්ඩායම ආරක්ෂා සහිතව ගෙනඒම පිළිබඳව කුඩා කුහුලක් මට තිබිණි".

හැල්කට් ඔරු කැනේඩියානු උත්තරධ්‍රැව වලදී

ඉදිරියෙන් නෙරුමක් ඇති ඔරු ආවරණයේ භාවිතය සාර්ථක විය. ඉන්පසුව හැල්කට් එහි විසල් ඔරුවක් ඇතුළත නැවුමක් සහිතව නිර්මාණය කළේය. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මිනිසුන් දෙදෙනෙකුට හබල් දෙකක් සහිතව ගමන් කිරීමට හැකියාව ලැබිණ. අද්මිරාල්ටි අධිකාරිය විසින් හැල්කට්ගේ නිර්මාණය වැඩි දියුණු කිරීමේ අරමුණක් ඇතිව 1948 වසරේ මරයි 8 වන දින අද්මිරාල්ටි අධිකාරියේ ප්‍රථම ලේකම් වන ලෝර්ඩ් හර්බර්ට් විසින් හැල්කට්ගේ නිර්මාණය පිළිබඳව වර්ණනා කරමින් එය මුහුදු ගවේෂණ කටයුතු වලට සහ නාවික කටයුතු වලට උදවු විය හැකි බවට පවසා ලිපියක් යවා ඇත.

නමුත් අද්මිරාල්ටි අධිකාරියට මෙම හැල්කට්ගේ නිර්මාණය නාවික කටයුතු වලට යොදාගත නොහැකි බවට පෙනී ගියේය.කෙසේ වුවද එය  මුහුදු ගවේෂණ කටයුතු වලට වඩා සුදුසු යැයි ඔවුන් සිතූහ. ජෝන් ෆෑන්ක්ලින් විසින් අවාසනාවන්ත ලෙස අතුරැදහන් වුන මිනසුනු 129 දෙනෙක් පිළිබඳව සහ නැව් දෙකක් පිළිබඳව ගවේෂණය සිදු කිරීම ඇරඹිණි. කැනඩාවට ගමන් කරීමට සුදුසුම ඔරුව හැල්කට් ඔරුව බවට ෆෑන්ක්ලින්ට වැටහුණි. එබැවින් ඔහු හැල්කට් ඔරු ඔහුගේ ගවේෂණය සඳහා යොදා ගනු ලැබීය.

ඕක්නි ජාතිකයෙකු වන ජෝන් රී කැනේඩියානු එස්කිමෝවරයෙක් ලෙස ප්‍රචලිතය. ඔහු හඩ්සන් බේ වෙළඳ සමාගමේ ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙකි. පසුව ඔහු කැනේඩියානු ආර්ක්ටික් පෙදෙසේ මිනින්දෝරුවෙකු විය. ඔහු යුරෝපිකයන්ගෙන් බෙහෙවින් වෙනස් විය.

ව්‍යාපාරික අසමත්වීම්
විල පරිපූර්ණ වන්නේ මසුන් ඇල්ලීමට නමුත් එය තාරාවන් දඩයම් කිරීමට යොදාගෙන අසාර්ථක වන්නා සේ ගැටලු තිබියදීත් අනුග්‍රහ දැක්වීය. 1851 දී රාජ්‍ය ප්‍රදර්ශනයටේ ඉදිරිපත් කෙරිණි. හැල්කට්ගේ ඔරු නිර්මාණ වාණිජ වශයෙන් සාර්ථක නොවූ අතර විශේෂීකරණය වූ ක්ෂේත්‍රය කැනේඩියානු ගවේශණ වලින් බැහැරව සාමාන්‍ය භාවිතය සඳහා කිසි විටෙක ප්‍රවිෂ්ට නොවිණි. පසුව කපිතාන්  ලෙස උසස් වීමක් ලද හැල්කට් වයස අවුරැදු 65දී, 1885 මාර්තු 23 වන දින කාලක්‍රියා කළේය. ඔහුගේ ඔරු නිර්මාණ නිෂ්පාදනය අතරමඟ නැවතිණ. ජෝන් රී ඔහුගේ ඔරුව 1853 ගවේෂණයෙන් කික්වෝල්හි  සාමයේ රැජිණට ලබා දුන්නේය. එව අමතකවීමෙන්  කික්වෝල්හි දැව ආලින්දයේ පරාලයක් මත දමා ගොස් තිබිණි. අවුරුදු ගණනාවකට පසුව එය හඳුනාගෙන ප්‍රකෘති ස්වභාවයට පත්කෙරිණි. වර්තමානයේ එය ඕක්නි හි ස්ටෝම්නස්  කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනය පිණිස තබා ඇත. අනෙක් ඔරුව මැනිටෝබා කෞතුකාගාරයේ  හඩ්සන් බේ වෙළඳ සමාගමේ කෞතුක භාණ්ඩ එකතුවෙහි පවතී.

මූලාශ්‍ර
හැල්කට් බෝට්ටුව ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

හැල්කට් ඔරු


Karamanlar, Antalya ilinin Alanya ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Antalya ilinin Gündoğmuş ilçesine bağlı olan Karamanlar, 6 Temmuz 2001 tarihindeki İçişleri Bakanlığı kararı ile Alanya ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Antalya iline 124 km, Alanya ilçesine 42 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Alanya'nın mahalleleri

Karamanlar, Alanya


Citostaza reprezinta oprirea sau împiedicarea creșterii și înmulțirii celulelor. Medicamentele folosite pentru inducerea citostazei se numesc citostatice, având aplicații în chimioterapie.

Vezi și
 Citostatic
 Chimioterapie

Referințe

Procese celulare

Citostază


{ "type": "ExternalData", "service": "geoline", "ids": "Q1369680", "properties": { "stroke": "#3b78cb", "stroke-width": 2 } }
Der Lillooet Lake ist ein See in der kanadischen Provinz British Columbia.

Lage
Der See liegt in den südlichen Coast Mountains, etwa 120 km nordnordöstlich von Vancouver. Er wird vom Lillooet River in südlicher Richtung durchflossen. Ein weiterer Zufluss an seinem nördlichen Ende ist der Birkenhead River. 12 km nördlich des Sees befindet sich der Ort Pemberton. Der auf einer Höhe von etwa  gelegene See hat eine Länge von 25 km und eine Wasserfläche von 33,5 km². Wenige Kilometer südlich des Sees befindet sich der Little Lillooet Lake, der ebenfalls vom Lillooet River durchflossen wird.

Weblinks

 Blick auf den Lillooet Lake
 Lillooet Lake bei www.lakepedia.com

See in British Columbia
See in Nordamerika
SLillooet Lake
Squamish-Lillooet Regional District
Coast Mountains

Lillooet Lake


Agrilus occipitalis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Eschscholtz, 1822.

Referências

occipitalis

Agrilus occipitalis


Tribanj Šibuljine je zaseok Tribnja u Općini Starigrad u Zadarskoj županiji.

Zemljopis
Naselje se nalazi 15 km zapadno od Starigrada u pravcu Rijeke na geografskoj širini 44°20247" sjeverno i geografskoj dužini 15°20444" južno.

Gospodarstvo
Stanovništvo se uglavnom bavi ovčarstvom, kozarstvom i turizmom.

Spomenici i znamenitosti
Pravoslavni hram Svetog arhanđela Mihajla.

Uprava
Mjestom upravlja općina Starigrad.

Izvori

Naselja u Zadarskoj županiji

Tribanj Šibuljine


Hagen, Almanya'nın batısında, Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde (Land) kent.

Konum
Dortmund'un güneyinde, Ennepe ve Volme ırmaklarının kesiştikleri noktada ve Ruhr sanayi bölgesinin doğu ucunda yer alır. Güneyde orman ve göllerle kaplı dağlık bir bölge olan Sauerland'la çevrilidir. Nüfusu, Ağustos 2006 itibarıyla 198.493'dir. Büyük bölümü kuzey-güney enlemi 17,1 dir.Batı-doğuya 15,5 dir.Şehir sınırları 89,7 içinde: 3,3 km Dortmund'a, 9 km Unna'ya, 56,6 km Ennepe-Ruhr-Kreis'a ve 20,8 km Märkischen-Kreis'dir. Yüzölçümü 160,36 km²'dir. Hagen'in 42 % si ormanlarla kaplidir. Dört nehrinin toplami 52,2 km dir. Ruhr 11,5, Lenne 13,1 km, Volme 21,3 km ve Ennepe 6,3 km dir.

Sehrin 20% nin üzerindeki yokus yerleri:
Treppen Strasse Altenhagen'de 28%,
Böhmer Strasse 27% şehir merkezinde,
Ewald Strasse 27 %,
Tunnel Strasse ve Reh Strasse 26% Wehringhausen'da,
Kleist Strasse 23% Eppenhausen'da,
Boeler Strasse 21% Altenhagen'de,
Elfriedenshöhe 20% şehirmerkezindedir.

Tarihçe

Adına ilk kez 8. yüzyıl kayıtlarında rastlanan kent, Orta Çağın sonlarına değin bir tarım kasabası olarak kaldı. Bu tarihten sonra demir cevheri madenciliğinin ve dökümcülüğün önem kazanmasıyla çeşitli el sanatları gelişti. Brandenburg elektörü Friedrich Wilhelm (Büyük Elektör) 1661'de Solingenli kesici alet ve silah yapımcılarını kente yerleştirdi; bunları kâğıt yapımcıları ve 18. yüzyılda Berg ve Jülich'den gelen dokumacılar izledi. Kente 1746'da ayrıcalıklar tanındı. Kentte sanayi 19. yüzyılda gelişmeye başladı. II. Dünya Savaşı öncesinde çevredeki Haspe, Boele ve Vorhalle kasabaları Hagen'a bağlandı.

Görülmeye değer yerleri
Savaş sırasında büyük ölçüde yıkılan kent, modern bir anlayışla yeniden düzenlendi, çok sayıda park, bir tiyatro binası, sanat ve yerel tarih müzeleri inşa edildi. 19. yüzyıldan kalan kuleleri: Freiherr-vom-Stein-Turm, Kaiser-Friedrich-Turm, Eugen-Richter-Turm, Bismarck-Turm.

Ekonomi
Demir-çelik, basınçlı döküm, makine, kimya, kâğıt ve dokumacılık başlıca sanayi kollarıdır.

Kardeş şehirler

Hagen kentinin şu kentlerle resmi kardeş şehir bağlantıları bulunmaktadır:

Resimler

Dış bağlantılar
 Hagen Belediyesi
 Şehir Tiyatroları
 Kent haritası ve Hagen'den görüntüler
 Hagen'dan harita ve görüntüler
 Hagen ekonomi portali
 Hagen tarihi
 Heinrich Heine Hagen'i anlatıyor
 Hagen Gözlem İstasyonu
 Hagen Gezegen Modelleme Kurumu
 Hagen ve çevresi
 Hagen'dan graffiti ve sokak sanatı
 Vestfalya Açık Hava Müzesi

Hansa Birliği üyeleri

Hagen


Forte Tiuna (formalmente o Complexo Militar do Forte Tiuna) é o nome dado a uma das instalações militares mais reconhecidas na cidade de Caracas e da Venezuela.

Existem instituições como a sede do Ministério do Poder Popular para a Defesa, EFOFAC, Comando Geral do Exército, Campo de Tiro El Libertador, Centro de Alimentação do Exército, Círculo Militar de Caracas e a Residência La Viñeta (Residência Oficial do Vice-Presidente).

Por sua grande extensão, abriga não apenas estruturas militares, mas também espaços esportivos, urbanos, culturais e financeiros.

Fortificações da Venezuela
Caracas

Forte Tiuna


Bora Dugić (serb.: Бора Дугић, * 10. Juni 1949 in Đurđevo) ist ein serbischer Flötist.

Nach seinem Mathematikstudium arbeitete er als Flötist. In Belgrad wurde er Mitglied des Nationalorchesters der Radio-Televizija Srbije. Als Solist gab er zahlreiche Konzerte im In- und Ausland, veröffentlichte mehrere Alben und gewann diverse Preise. Er begleitete die Sängerin Jelena Tomašević auf ihren Wunsch beim Eurovision Song Contest 2008 als Flötist auf der Frula. Das Duo erlangte mit dem Titel Oro den sechsten Platz als Beitrag Serbiens beim Wettbewerb.

Weblinks
Homepage

Einzelnachweise

Musiker (Serbien)
Musiker (Jugoslawien)
Klassischer Flötist
Interpret eines serbischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Serbe
Jugoslawe
Geboren 1949
Mann

Bora Dugić


20 වෙනි ශත වර්ෂය ආරම්භයේදි ඇමෙරිකානු නවකථා කරුවන් ඉහළ සහ පහළ පන්ති සමාජ ජීවිතය හසුකර ගැනීම සඳහා ඔවුන්ගේ ප්‍රබන්ධ කථා වල විෂය පථය පුළුල් කළහ. එඩිත් වාර්ටන් (Edith Wharton 1862-1937) ඇගේ කතාවල සහ නවකථාවල ඉහළ පන්තිය පරෙස්සමින් සෝදිසි කළාය. ඊස්ටන් සීබෝඩ් සමාජය නම් වූ එම සමාජය තුල ඇය හැදි වැඩුනාය. ඇගේ කදිම පොත් වලින් එකක් වූ  ඒජ් ඔෆ් ඉනසන්ස් (The age of innocence) ඉලක්ක කර තිබෙන්නේ විවාහය සඳහා ලස්සන පිටස්තර ගැහැණියකට වඩා සාම්ප්‍රදායික සිරිත් විරිත් ගරු කරන සමාජය පිළිගත් ගැහැණියක තෝරා ගන්නා පිරිමියෙකු ගැනයි. මෙම කාලය තුලදීම ස්ටීවන් ක්‍රේන් (1871-1900) (Stephen crane) නිව් යොර්ක් නගරයේ වෙසඟනන් ගැන කියැවෙන 'මැගි: අ ගර්ල් ඔෆ් ද ස්ට්‍රීට්ස්' නැමැති කෘතිය කළේය. ඔහු ප්‍රසිද්ධියට පත් වූයේ සිවිල් යුද්ධය අලලා ඔහු ලියු 'ද රෙඩ් බැජ් ඔෆ් කරේජ්' නම් නව කථාවෙනි. එමෙන්ම 'සිස්ටර් කැරි' නමින් තියසෝර් ඩ්‍රෙසියර් (1871-1945) Theodore Dreiser) විස්තර කරන්නේ චිකාගෝ නගරයට පැමිණි ගම්බද කාන්තාවක් ගැනයි. හැමිලින් යාර්ලන්ඩ් සහ ෆ්‍රෑන්ක් නොරිස් ඇමෙරිකානු ගොවීන්ගේ ප්‍රශ්න ගැන ලියුවේය.

දේශපාලන ලියවිලි මගින් සමාජ ප්‍රශ්න සහ සමගියේ බලය ගැන ඍජුව සාකච්ඡා වුනේය. එඩ්වර්ඩ් බෙලමි වැනි ඇතැම්හු ඉදිරියේදි විය හැකි දේශපාලන සහ සමාජ හැඩ ගැසීම් වල හැඩය Looking Backward හිදී පෙන්වා දුන්හ. ද ජංගල් කෘතිය නිසා බොහෝ ප්‍රසිද්ධ වූ අජටන් සින්ක්ලෙයාර් නම් ලේඛකයා සමාජවාදය හඳුන්වා දුන්නේය. යුගයේ සිටි අනෙකුත් දේශපාලන ලේඛකයින් අතරට එඩ්වින් මාර්ක්හැම්, විලියම් වෝහ්න් මූඩි යන අය අයත් වෙති. පත්‍ර කලාවේ විවේචකයන් වූ ඉඩා එම් ටාර්බල් සහ ලින්කන් ස්ටෙෆෙන්ස් "අපචාර අවුස්සන්නේ" (muskrakers) ලෙස හඳුන්වනු ලැබූහ. හෙන්රි ඇඩම්ස්ගේ ස්වයං චරිතාපදානය වූ 'ද එඩියුකේෂන් ඔෆ් හෙන්රි ඇඩම්ස්' කෘතියෙන් අධ්‍යපන ක්‍රමයේ සහ නවීන ජීවිතයේ නොමනා පැති හෙළි කළේය.

හැඩය සහ ශෛලිය පිළිබඳ පරික්ෂණ ප්‍රස්තුත කාරණය සමග ඉක්මණින් සම්බන්ධ විය. 1909 දී එවකට පැරීසියට පිටමං වී සිටි ගර්ට්රූඩ් ස්ටෙයින් (1874-1946) ත්‍රී ලයිව්ස් නම් කෘතියක් ප්‍රකාශයට පත් කළාය. එය ජ්‍යාමිතික චිත්‍ර කලාව, ජෑස් සංගීතය සහ සමකාලීන කලා සහ සංගීතයේ අංග වලට ඇයට තිබු සමීප බව ආභාෂයට ගෙන ලියැවුනු අමුතු ආකාරයේ කෘතියක් විය.

එස්රා පවුන්ඩ් (1885-1972) නම් කවියා ඉඩහෝ හි උපන් නමුත් ඔහුගේ වැඩිහිටි කාලය බොහෝ සෙයින් ගත කළේ යුරෝපයෙහිය. ඔහුගේ නිර්මාණ සංකීර්ණය. ඇතැම් විට තේරුම් ගැනීමට දුෂ්කරය ඒවායේ වෙනත් කලා ක්‍රමවලට සහ පෙර අපර දෙදිග සාහිත්‍යයට යොමු කළ කරුණු ඇත. ඔහු වෙනත් ෙබාහෝ කවීන්ගේ ආභාෂය ලබා ගත්තේය. විශේෂයෙන් ටී.එස්.එලියට් (1888-1965) සඳහන් කළ හැක. පවුන්ඩ්ගේ කෘති මෙන්ම එලියට්ගේ කාව්‍යයන්ද ව්‍යාංගර්ථයන් බහුලය. ඔහුගේ වෙස්ට්ලන්ඩ් (The wasteland) නම් කාව්‍ය සංග්‍රහයේ කවියා විසින්ම තබන ලද අධෝ ලිපි තිබේ. 1948 දී සාහිත්‍ය සම්බන්ධයෙන් එලියට් නොබෙල් ත්‍යාගයෙන් පිදුම් ලැබුවේය.

ඇමෙරිකානු ලේඛකයෝ යුද්ධය මත ඇති වූ සිත්වල පවතින මුලාවන් ප්‍රකාශ කළහ. එෆ්. ස්කොට් ෆිට්ස්ජෙරාල්ඩ්ගේ (1896-1940) කථා සහ නවකථා 1920 දශකයේ අසහනකාරි නොසැලකිලිමත් තත්වයන් හසුකර ගනි. ඔහුගේ ද ග්‍රේට් ගැට්ස්බි (The Great gatsby) කෘතියේ තේමාව වී ඇත්තේ තරුණයින්ගේ රන් සිහින බලාපොරොත්තු කඩවීම සහ අසමත් වීම මත දියවී යාමයි. සින්ක්ලෙයාර් ලුවිස් සහ ෂර්වුඩ් ඇන්ඩර්සන් ද ඇමෙරිකානු ජීවිතය විවේචන කරන ආකාරයේ නවකථා ලියූහ. ජෝන් ඩොස් පැඩෝස් යුද්ධය ගැන මෙන්ම පරිහානිය දක්වා විහිදෙන එක්සත් ජනපද ත්‍රිත්වය (U.S.A. Trilogy) ගැන ලියුවේය.
	අර්නස්ට් හෙමිංග්වේ (1899-1962) පළමු ලෝක යුද්ධ සමයේ ගිලන්රථ රියදුරෙකු වශයෙන් සේවය කිරීමේදි දරුණු ක්‍රියා සහ මරණය පිළිබඳ අත්දැකීම් ලබා තිබුනේය. ඔහු තම ලේඛණ වලින් අනවශ්‍ය වචන කපා හැරියේය. වාක්‍ය ව්‍යුහය සරල කළේය. ද සන් ඕල්සෝ රයිසස් සහ අ ෆෙයාර්වෙල් ටු ආර්මි යන කෘතින් සාමාන්‍යයෙන් ඔහුගේ අගනාම කෘතින් ලෙස සළකනු ලැබේ. 1954 දී ඔහු සාහිත්‍යය සඳහා නොබෙල් ත්‍යාගය ලැබුවේය.

හෙමිංවේට අවුරුදු පහකට කලින් තවත් ඇමෙරිකානුවෙකු වූ විලියම් ෆෝල්ක්නර් (William Faulkner) (1897-1962) නොබෙල් සම්මානය දිනා ගැනීමට සමත් විය. ඔහු විසින්ම නිර්මාණය කරන ලද මිසිසිපි ප්‍රදේශයක් වූ යොක්නපටව්ෆා කවුන්ටි (Yoknapatawha County) යෙහි මනුෂ්‍යත්වය පිළිබඳ අති විශාල පරාසයක් ඇතුළත් කර ගැනීමට සමත් විය. ඔහු ඔහුගේ චරිත නිර්මාණය කර ඇත්තේ (පෙනෙන ආකාරයට) සංස්කරණයකින් තොරව දිගින් දිගටම විස්තර කරමින් එම චරිත වල අභ්‍යන්තර ස්වභාවය පෙන්වා දීම සඳහාය. (මෙම ක්‍රමය හඳුන්වා දී තිබෙන්නේ 'Stream of consciousness' යනුවෙනි.) වර්තමානය තුල අතීතය පවතින්නේ කෙසේද කියා පෙන්වීමට ඔහු කාල ක්‍රමානූකුල පිළිවෙල (විශේෂයෙන් ඈත දකුණේ වහල් සේවය පැවති කාලය) වෙනස් කළේය. ඔහුගේ ශ්‍රේෂ්ඨතම කෘති අතරට ද සවුන්ඩ් ඇන්ඩ් ද ෆියුරි, ඇබ්සැලොම්, ඇබ්සැලොම්!, ගෝ ඩවුන්. මෝසෙස් සහ ද අන්වැන්ක්විෂ්ඩ් යනාදි කෘතින් ඇතුලත් වේ.

අවපාත යුගයේ (Depression era) සාහිත්‍යය තියුණු නොවීය. එසේම එය යොමු වූයේ කෙළින්ම සමාජ විවේචනය සඳහාය. ජෝන් ස්ටෙයින්බෙක් (1902-1968) කැලිෆෝර්නියාවේ සැලිනාස් හි උපත ලද අතර එහිදි ඔහුගේ බොහෝ ග්‍රන්ථ සකස් වුනේය. ඔහුගේ ශෛල්‍ය සරල මෙන්ම ප්‍රබෝධාත්මකය. මේ නිසාම විවේචකයින්ගේ නොව බොහෝ සෙයින් පාඨක ප්‍රසාදයට ඔහුට ලැබුනි. ඔහු බොහෝ විට දුගී ජනයා, සහ යහපත් ජීවිතයක් පතා වැඩ කරන පන්තිය ගෙන යන අරගලය ගැන ලීවේය. ඔහුගේ යුගය ගැන බලන විට සමාජය ගැන හොඳින් දැනුවත්ව සිටි පුද්ගලයා ඔහු බව කිව හැකිය. 'ද ග්‍රේප්ස් ඔෆ් රොත්' ඔහුගේ අගනා කෘතිය ලෙස සැළකේ. එය ඉතා බලවත් සමාජය මූලික කරගත් කෘතියකි. වඩා හොඳ ජිවිතයක් අපේක්ෂාවෙන් ඔක්ලොහෝමා සිට කැලි‍ෆෝර්නියා දක්වා ගිය ජෝඩ් (Joads) නම් දුගි පවුලක් වටා එම කථාව ලියැවි තිබේ. ඔහුගේ අනෙකුත් ජනප්‍රිය කථා අතරට ටොරිල්ලා ෆ්ලැට් ඔෆ් මයිස් ඇන්ඩ් මෙන්, කැනරිරෝ සහ ඊස්ට් ඔෆ් ඒඩ්න් නම් කෘතින් ඇතුලත් වේ. 1962 වර්ෂයේදි ඔහු සාහිත්‍යය සඳහා නොබෙල් සම්මානය ලැබුවේය. දුගි අය ගැන ලියු අනෙකුත් ලේඛකයින් නම් නදනියෙල් වෙස්ට් (Nathanael west) ෆීල්ඩින් බර්ක්, ජැක්  කොන්‍රොයි, ටොම් ක්‍රොමර්, රොබට් කැන්ට්වෙල්, ඇල්බර්ට් හාපර් සහ එඩ්වින් ඇන්ඩර්සන් යනාදිහු වේ.

අර්නස්ට් හෙමිංවේ - පළමුවෙනි ලෝක සංග්‍රාම නිල ඇඳුමෙන්


Palermo (Sicilyaca: Palermu, Yunanca: Panormos), İtalya'nın güneyinde tarihi bir şehir olup otonom bölge olan Sicilya ve Palermo ilinin başşehridir. Şehir, onun 2700 yıllık sürecinde zengin tarihi, kültür, mimari ve gastronomi ile oynadığı önemli rolleriyle tanınır. Palermo Sicilya adasının kuzeybatı kısmında konumlanır ve Tiren Denizi'ndeki Palermo Körfezi'ne göre sağdadır.

Tarihçe
Şehir Fenikeliler tarafından kurulmuş fakat Antik Yunanlar tarafından Panormus olarak isimlendirilmiştir (anlamı bütün liman). Palermo Roma Cumhuriyeti'nin bir parçası oldu ve sonunda binlerce yıl için Bizans İmparatorluğu'nun bir parçası oldu. Kısa bir dönem için Arap hükümdarının yönetimi altında başşehir oldu. Norman istilasını takiben, Palermo 1130 dan 1816 tarihine kadar yeni bir krallık olan Sicilya Krallığı'nın başşehri oldu. En sonunda 1861'deki İtalyan birleşmesi''ne kadar, Napoli Krallığı ile birleşik olacaktı.

 Coğrafi konum

 İklim

 Nüfus gelişmesi
Palermo komününün belediye sınırları içinde nüfusunun 19. ve 20. yüzyıllarda gelişmesi resmî nüfus sayımı sonuçlarına göre şu gösterimde özetlenmiştir:

Kişi

 Görülecek yerler

 Komşu komünler
Palermo komünü şu komünlerle sınır komşusudur: Altofonte, Bagheria, Belmonte Mezzagno, Ficarazzi, Isola delle Femmine, Misilmeri, Monreale, Torretta, Villabate

 Kardeş şehirler
Palermo şu kentlerle kardeş şehir bağlantısı kurmuştur:

|valign=top|

 Dış ülke konsoloslukları ve resmî temsilcilikleri
Palermo'da birçok yabancı ülkenin konsoloslukları ve resmî temsilcilikleri bulunmaktadır:

 Avrupa Birliği Ülkeleri:
  Avusturya
  Çekya
  Danimarka
  Finlandiya
  Fransa
  Almanya
  Yunanistan
  Litvanya
  Lüksemburg
  Malta
  Hollanda
  Portekiz
  İspanya
  İsveç
  Macaristan
|valign=top|
 Diğer ülkeler''':
  Arnavutluk
  Bolivya
  Brezilya
  Yeşil Burun Adaları
  Libya
  Fas
  Meksiko
  Norveç
  Monako
  Rusya
  Senegal
  Birleşik Krallık
  Amerika Birleşik Devletleri
  Tunus

Fotoğraflar
Palermo

Popüler  kültürde yeri
2019 ve 2021 yılıllarında Rodrigo de la Serna Netflix in ispanya yapımı suç dizisi La casa de papel de canlandırdığı martin karakterinin kod adı Palermo dur

Ayrıca bakınız
 Sicilya
 Palermo (il)

Kaynakça

 İtalyanca Vikipedi'de "Palermo" maddesi   (Erişim:15 Kasim 2010)

Dış bağlantılar

Palermo


Goonierne er en amerikansk eventyrfilm fra 1985, instrueret af Richard Donner. Filmen er baseret på en historie skrevet af Steven Spielberg, som også var med på produktionssiden.

Medvirkende
 Sean Astin som Michael 'Mikey' Walsh
 Josh Brolin som Brandon 'Brand' Walsh
 Jeff Cohen som Lawrence 'Chunk' Cohen
 Corey Feldman som Clark 'Mouth' Devereaux
 Kerri Green som Andrea 'Andy' Carmichael
 Martha Plimpton som Stefanie 'Stef' Steinbrenner
 Jonathan Ke Quan som Richard 'Data' Wang
 John Matuszak som Lotney 'Sloth' Fratelli
 Robert Davi som Jake Fratelli
 Joe Pantoliano som Francis Fratelli
 Anne Ramsey som Mama Fratelli

Eksterne henvisninger

Amerikanske film fra 1985
Familiefilm fra USA
Eventyrfilm fra USA

Goonierne


Olaylar
 Amida Kuşatması sona erdi.

Doğumlar

Ölümler
 Narsai, geç antik çağ'da yaşamış din adamı (d. 410 sonrası)

503


අබුගිඩා (Abugida) යනු ලෝකය පවත්නා ලේඛනය සඳහා  භාවිත වන අක්ෂරමාලා ක්‍රම අතරින් එකක් වන සේම  එය ලේඛන කලාවේ තවත් අපූරු නිර්මාණයක් ලෙස හැඳින්විය විය හැක . මෙය අල්ෆාසිලබරි( alphasyllabary ),  නියෝසිලාබරි ( Neosyllabary ) සහ ව්‍යාජ හෝඩිය ( pseudo alphabet ) යන නම්වලින් ද හඳුන්වනු ලබයි .මෙම අක්ෂරමාලා  විශේෂයෙහි දැකිය හැකි ප්‍රධානතම ලක්ෂණය නම් අක්ෂර භාවිතයේදී ව්‍යංජන අක්ෂර නිරූපණය සදහා ප්‍රමුඛතාව ලබා දීමයි. මින් අදහස් වන්නේ ස්වර ශබ්ද නොසලකා හැරීම නොව, ව්‍යංජන ශබ්ද සම්පූර්ණ අක්ෂරයකින් නිරූපණ  කිරීමට ප්‍රමුඛතාව දී ඇති බව සේ ම ව්‍යංජන අක්ෂරය සමග බැඳී පවත්නා ස්වර ශබ්දය වෙනම අක්ෂරයක් ලෙස නොදක්වා ව්‍යංජන ශබ්දය නිරූපිත අක්ෂරයේම ඉදිරියෙන් , පිටුපසින් , ඉහළින් හෝ පහළින් ස්වර ශබ්ද නිරූපණය සඳහා  ශබ්දය සංකේතයක් යෙදීම යි. මෙම ස්වර සංකේත පිල්ලම් නමින් හඳුන්වනු ලබයි.  මේ ලේඛන අක්ෂරමාලාව සම්බන්දයෙන් ස්වාධීන අදහසක් 1948 ජේම්ස් ජර්මෙයින් ෆෙව්රියර් ( James Germain Fevrier)   "නියෝසිලබිස්ම්" යන නමින් ද ඩේවිඩ් ඩිරින්ජෙර් ( David Diringer ) "සෙමිසිලබරි" යන නමින් ද අදහස් දක්වා ඇත. පසුව 1959 වසරේදී  ෆ්‍රෙඩ් හවුස්හෝල්ඩර් ( Fred Householder ) "Pseudo Alphabet" යන නාමය ඉදිරිපත් කොට ඇති අතර මෙම අක්ෂර ක්‍රමය සඳහා ඉතියෝපියානු වචනයක් වන "අබුගිඩා" යන වචනය භාවිතයට පැමිණෙන්නේ 1990 වසරේදී පීටර්. ටී. ඩැනියල්ස් ( Peter .T . Daniels) මහතාගෙනි ,  1992 වසරේදී Faber විසින් මීට " Segmentally coded syllabically liner phonographic script "යන නම යෙදූ අතර ඥානවිදෙසිකන්, රිම්සිම් ,කාට්ස් සහ නොව්ලර් යන පිරිස මේ සඳහා අක්ෂර නොහොත් ආක්ෂරික යන නම නිර්දේශ කළහ.  ලෝකයේ මෙම අබුගිඩා අක්ෂරමාලා ක්‍රමය සහිත අක්ෂරමාලා බ්‍රාහ්මීය අක්ෂරමාලා භාවිත වන දකුණු ආසියාව, අග්නිදිග ආසියාව , ටිබෙටය වැනි ප්‍රදේශවලද, ඉතියෝපියානු සෙමිතික් අක්ෂරමාලාවල ද, කැනඩාවේ අබෝර්ජිනල් අක්ෂරවලද දැකිය හැක.  සිංහල අක්ෂරමාලාව ද බ්‍රාහ්මීය අක්ෂරමාලාවක් බැවින් මෙම අක්ෂරමාලා ක්‍රමයටම අයත් වේ .

https://www.definitions.net/definition/abugida

https://omniglot.com/writing/syllabic.htm

අබුගිඩා


Montes es una localidad uruguaya del departamento de Canelones. Es además sede del municipio homónimo y forma parte de la novena sección judicial de su departamento. Fue elevado a la categoría de Pueblo el 5 de noviembre de 1952.

Geografía
La localidad se ubica al noreste del departamento de Canelones, próximo a las costas del arroyo Solís Grande, límite con el departamento de Lavalleja y sobre la ruta 81. Dista 100 km de Montevideo, 6.5 km de Migues y 35 km de Minas.

Historia
Las tierras en las que hoy se encuentra enclavado Montes, tuvieron previo a su fundación varios dueños. Hasta el año 1752, las tierras entre los arroyos Solís Chico y Solís Grande estaban bajo la jurisdicción de la Corona Española. Estas tierras fueron rematadas en Madrid en ese año y adquiridas por el capitán José Villanueva Pico, siendo heredadas en 1786 por Josefa Villanueva Pico, quién a su vez en 1809 las legó al presbítero Antonio Garriz de Navarra. Sin embargo en 1816 fueron confiscadas y repartidas según el Reglamento de Tierras impulsado por la revolución artiguista. Años más tarde en 1829, Garriz de Navarra recuperó estas tierras y en 1835 fueron vendidas a José María Montes, que a su vez las vendió a su hermano Francisco Montes. Por último Blas Montes las heredó de su padre Francisco.

Para ese entonces Blas Montes era propietario de una extensa estancia, cuyo único medio de transporte que lo unía a la ciudad era el antiguo Camino a Minas que era transitado por una diligencia. Hasta que en 1885 llegó a los campos de Blas Montes el tendido de la línea férrea que se extendía hasta el arroyo Solís Grande y que unía Montevideo con Minas. Para ese tiempo se comenzaba con la construcción del puente sobre el anterior arroyo. Debido a esto, se formó en las cercanías un asentamiento de viviendas de los trabajadores, el cual permaneció por un par de años. El 13 de septiembre de 1885 llegó el primer tren a la zona y desde entonces Montes fue terminal del recorrido, hasta que en 1889 quedó finalizada e inaugurada la línea completa entre Montevideo y Minas. Blas Montes vendió un predio junto a la vía férrea a los hermanos Luis y Pompeyo Citterio, quienes lo fraccionaron con la finalidad de fundar allí un pueblo con el nombre de San Luis, tomado de la cañada adyacente. En 1890, fue vendido el primer terreno al matrimonio Hernández-Rosas. Por ese mismo tiempo el propio Blas Montes donó el terreno para la estación de trenes, la cual fue denominada Estación Montes, y desplazando al proyectado nombre de San Luis para el pueblo.

En 1890 los campos de Blas Montes fueron heredados por María Cecilia Crosta, quién fraccionó una parte de los mismos en chacras y huertos y los arrendo. En 1893 se inauguró oficialmente la Estación Montes. En 1899 se instaló en la localidad un molino harinero ya que existía en esa época en la zona una importante producción de trigo. Este molino se mantuvo como la principal industria local hasta 1939, año en que dejó de funcionar. A pesar de esto la producción de trigo se continuó acopiando en la localidad, para ser enviada en ferrocarril hacia Montevideo, lo que permitió la continuidad de esta actividad.

En 1929 María Crosta fraccionó un terreno de 61 hectáreas junto al camino nacional en 406 solares de los que en 1930 fueron rematados 100. El ingeniero Donato Gaminara fue el encargado del diseño del plano de la localidad. En esos años la localidad ya contaba con una escuela pública inaugurada en 1920 y un colegio católico fundado en 1916.

En 1939 cerró de forma definitiva el molino local y en ese mismo año la empresa Remolacheras Azucareras del Uruguay Sociedad Anónima (RAUSA) adquirió los campos de la sucesión de María Cecilia Crosta, con el objetivo de instalar allí su ingenio azucarero Nº 2. Tal obra fue realizada entre 1942 y 1944, lo que atrajo a miles de trabajadores a la localidad, incluyendo europeos que en ese momento escapaban de la guerra. Tan numeroso fue el arribo de nuevos pobladores que la firma Financiera Agraria S.A. compró a Guillermo Crosta un predio ubicado al otro lado de la vía férrea y lo fracciono en solares, creando la zona que actualmente es conocida como Barrio Nuevo.

Durante casi 45 años el ingenio de RAUSA fue el pilar de la economía local y de su zona adyacente. Esto permitió también el desarrollo no solo de la industria azucarera, sino también de la ganadería tanto bovina como porcina, de la lechería, semillería y forestación, entre otros rubros. Para 1980 Montes fue nombrado como Capital Agroindustrial del Departamento de Canelones. Sin embargo en el año 1988 el ingenio dejó de funcionar debido a embargos por deudas. A pesar de esto y a tu que RAUSA se había diversificado, su matadero fue ascendido a frigorífico en 1987 y la firma cambió a Imporcar S.A., lo que impulsó sus exportaciones. Luego de siete años de actividad el frigorífico quebró y dos años más tarde, en 1996, quedó bajo el control de Presil S.A., filial uruguaya del grupo chileno Ganasur. Dicho frigorífico se dedicó principalmente a la exportación de cortes vacunos y ovinos sobre todo al mercado chileno e israelí. En abril de 2001 ingresó al país la fiebre aftosa, lo que provocó una importante crisis en el sector cárnico que llevó al cierre del frigorífico, dejando a la localidad sin su principal fuente de empleo.

Población
Según datos del INE del año 2011, Montes contaba con 1 760 habitantes.

Economía

Hasta 1988 funcionó en la localidad el ingenio azucarero RAUSA (Remolacheras y Azucareras del Uruguay Sociedad Anónima), donde se procesaba la remolacha azucarera cultivada en zonas rurales de Canelones y otros departamentos cercanos. Esta industria dinamizó durante décadas la economía regional y su cierre provocó enormes perjuicios: desempleo, vaciamiento de zonas rurales, emigración a Montevideo y a otras ciudades, etc.

Otros episodios como el cierre en 2001 del frigorífico Montes (Presil SA), el anterior cierre del frigorífico creado por RAUSA en los años 1980 y la supresión del servicio de pasajeros en la red ferroviaria uruguaya en 1987 fueron determinando la decadencia económica y despoblamiento de la zona.

Actualmente funciona en el antiguo predio del frigorífico RAUSA una fábrica de chacinados (Sindon S.A., dueña de la marca «Doña Coca») y todavía subsisten pequeños productores rurales. Esta empresa es la principal fuente laboral de sus pobladores, junto con el matadero Solís Meat (Ersinal SA) ubicado sobre la ruta 8, cerca de Solís de Mataojo, Lavalleja.

Referencias

Enlaces externos

 El experimento Montes. El País, 18 de enero de 2003.
 Imágenes de la estación y pueblo de Montes, Canelones, Uruguay.
 Instituto Nacional de Estadística: Plano de Montes

Localidades del departamento de Canelones

Montes (Uruguay)


Obuzierul "Saint Chamond" de 155 mm, model 1915 (clasificarea franceză  Canon de 155 C modèle 1915 St. Chamond ) a fost un obuzier cu "tragere accelerată", de fabricație franceză.

Obuzierul s-a aflat în înzestrarea regimentelor de artilerie de câmp din Armata României, începând cu campaniadin anul 1917 din timpul Primului Război Mondial, când au fost primite din Franța un număr de 14 bucăți.

Principii constructive
Obuzierul era destinat în principal pentru distrugerea fortificațiilor pasagere și a forței vii adăpostite a inamicului pe câmpul de luptă. Țeava era ghintuită, fiind construită din oțel forjat. Proiectilele erau explozive sau încărcate cu șrapnele. Pentru atenuarea reculului era folosit un sistem cu frână hidraulică. Obuzierul era montat pe un afet mobil cu două roți cu spițe din lemn, pentru transport montându-se un antetren cu roți identice.

Dezvoltarea

Primul Război Mondial

Note

Bibliografie
 Stroea, Adrian (colonel); Băjenaru Gheorghe (lt. col.), Artileria română în date și imagini, Editura Centrului Tehnic-Editorial al Armatei, București, 2010. ISBN 978-606-524-080-3

Vezi și
 Armamentul Armatei României în Primul Război Mondial

Legături externe

Armata României
Armamentul de artilerie al Armatei României din Primul Război Mondial
 Arme din Primul Război Mondial
Obuziere
Cioturi din proiectul România în Primul Război Mondial

Obuzier „Saint Chamond” de 155 mm, model 1915


Mehmet Ali Cenani (1872, İstanbul - 5 Aralık 1934), Osmanlı Meclis-i Mebûsanı'nda 3., 4., 5. ve 6. dönem, TBMM'de 1.,2. ve 3.dönem milletvekilliği, ayrıca iki hükûmette Ticaret Bakanlığı yapmış, Türk Kurtuluş Savaşı'nda Güney Cephesinin örgütlenmesinde rol almış bir siyasetçidir.

Hayatı
1872'de İstanbul'da doğdu. Sadrazam Cenanizade Mehmet Kadri Paşa, yazar Cenanizade Asım da dahil olmak üzere, pek çok tanınmış isim çıkarmış, isimleri Kanlıca'daki yalılarıyla yaşayan Cenanizadeler ailesine mensuptur. Rüştiye'yi bitirdi, özel eğitim gördü. Osmanlı Meclis-i Mebûsanı 1. ve 2. Dönem Halep, 3. ve 4. Dönem Antep mebusu oldu. I. Dünya Savaşı sonunda Malta'ya sürgün edildi. Dönüşünde Antep ve Adana bölgelerinde işgale direnişin örgütlenmesinde yararlıklar gösterdi. TBMM 1. Dönem, 2. Dönem ve 3. Dönem'de Gaziantep Milletvekilliği yaptı. Ali Fethi Okyar Hükümetinde ve 3. İnönü Hükümeti'nin başlangıcında Ticaret Bakanlığı yaptı (22 Kasım 1924 - 17 Mayıs 1926).

Türkiye Cumhuriyeti tarihinde Yüce Divan'a sevk edilen ikinci bakandır. 10 Mart 1928 tarihinde un ve zahire fiyatlarının yükselmesini önlemek için Ticaret Bakanlığı emrine verilen 500 bin liranın harcanmasında usulsüzlük yapıldığı gerekçesiyle Mecliste hakkında Soruşturma Komisyonu oluşturuldu. 14 Nisan 1928'de dokunulmazlığı kaldırılarak Yüce Divan'a sevk edildi. Yüce Divan, Ali Cenani'ye 14 Mayıs 1928 tarihinde 1 ay hapis ve 170 bin lirayı tazmin etme cezası verdi.

5 Aralık 1934 tarihinde öldü. Evli ve 5 çocuk babasıydı.

Kaynakça

1908-1912 Osmanlı Meclis-i Mebusanı Halep üyeleri
1912 Nisan-Ağustos Osmanlı Meclis-i Mebusanı Halep üyeleri
1914-1918 Osmanlı Meclis-i Mebusanı Gaziantep üyeleri
Son Osmanlı Meclis-i Mebusanı (1920) Gaziantep üyeleri
TBMM 1. dönem Gaziantep milletvekilleri
TBMM 2. dönem Gaziantep milletvekilleri
TBMM 3. dönem Gaziantep milletvekilleri
1872 doğumlular
1934 yılında ölenler
Yüce Divan'da yargılanan siyasetçiler ve bürokratlar
Malta sürgünleri
İstanbul doğumlu siyasetçiler
20. yüzyılda Osmanlılar

Ali Cenani


Republika Artsakh
 Gorski Karabah (regija), regija
 Artsakh (povijesna pokrajina)
 Kraljevstvo Artsakh
 Artsakh (votka)

Artsakh


NGC 6006 est une lointaine galaxie elliptique (lenticulaire ?) située dans la constellation du Serpent. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 6006 a été découverte par l'astronome allemand Albert Marth en .

NGC 6006 est une galaxie dont le noyau brille dans le domaine de l'ultraviolet. Elle est inscrite dans le catalogue de Markarian sous la cote MRK 862 (MK 862).

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 6006 sur le site du professeur C. Seligman

6006
Constellation du Serpent
Galaxie elliptique
Galaxie de Markarian
Galaxie découverte en 1864
Objet céleste découvert par Albert Marth

NGC 6006


Amerika Birleşik Devletleri millî basketbol takımı, ABD'yi uluslararası turnuva ve maçlarda temsil eden basketbol takımıdır. 1992 Barselona Yaz Olimpiyatları'na uzun süre sonra ilk defa NBA'de mücadele eden profesyonel basketbolcular ile kurulan kadro tüm dünyada Dream Team (Rüya Takım) olarak tanınmıştır ve pek çok otoriteye göre basketbol tarihinin en iyi kadrosu olarak kabul edilmektedir.
2010 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası'nda finalde Türkiye'yi yenerek, 2014 FIBA Basketbol Dünya Kupası'nda Sırbistan' ı yenerek şampiyon olmuştur.

Güncel kadro
2016 Yaz Olimpiyatları güncel kadrosu

Turnuva Sonuçları

Olimpiyat Oyunları

FIBA Amerika Şampiyonaları

Panamerikan Oyunları

</div>

Dream Team
Dream Team, Türkçesi Rüya Takım anlamına gelmektedir. Amerika Birleşik Devletleri millî basketbol takımı için söylenmiştir. Bu takım 1992 Barselona Olimpiyatlarında, NBA'in en iyi oyuncularından oluşturulan bir takımdır. Altın madalyayı kazanırken rakiplerini çok rahat ve yüksek farkla mağlup etmişlerdir.

1992 kadrosu
Larry Bird, Magic Johnson, Michael Jordan, Scottie Pippen, Karl Malone, John Stockton, Patrick Ewing, Charles Barkley, Clyde Drexler, David Robinson,
Christian Laettner, Chris Mullin, Antrenörü Chuck Daly'dir.

1996 kadrosu
Charles Barkley, Penny Hardaway, Grant Hill, Hakeem Olajuwon, Karl Malone, Reggie Miller, Shaquille O'Neal, Gary Payton, Scottie Pippen,Mitch Richmond,David Robinson, John Stockton

2008 kadrosu
Millî takımın baş antrenörlüğünü Mike Krzyewski yapmaktadır. 2008 Pekin Olimpiyatlarında İspanya'yı yenerek altın madalyaya ulaştılar.
2006 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası'nda mücadele eden sporcular şunlardır:

 Chris Paul
 Dwyane Wade
 Brad Miller
 Kirk Hinrich
 Joe Johnson
 LeBron James
 Carmelo Anthony
 Shane Battier
 Elton Brand
 Antawn Jamison
 Chris Bosh
 Dwight Howard

Aynı zamanda 2008 Pekin Olimpiyatları'nda da altın madalya kazanmışlardır

2008 Yaz Olimpiyatları'nda mücadele eden sporcular şunlardır:

 Carmelo Anthony
 Carlos Boozer
 Chris Bosh
 Kobe Bryant
 Dwight Howard
 LeBron James
 Jason Kidd
 Chris Paul
 Tayshaun Prince
 Michael Redd
 Dwyane Wade
 Deron Williams

2012 kadrosunda ise bu oyuncular mevcuttur.

 Carmelo Anthony (New York Knicks)
 Kobe Bryant (Los Angeles Lakers)
 Tyson Chandler (New York Knicks)
 Kevin Durant (Oklahoma City Thunder)
 Blake Griffin (Los Angeles Clippers)
 James Harden (Oklahoma City Thunder)
 Andre Iguodala (Philadelphia 76ers)
 LeBron James (Miami Heat)
 Kevin Love (Minnesota Timberwolves)
 Chris Paul (Los Angeles Clippers)
 Russell Westbrook (Oklahoma City Thunder)
 Deron Williams (Brooklyn Nets)

Antrenörler

Olimpiyatlar

FIBA Dünya Şampiyonası

</div>

Şampiyona Kadroları
 1936 Yaz Olimpiyatları: Şampiyonluk
Frank Lubin, Sam Balter, Ralph Bishop, Joe Fortenberry, John Gibbons, Francis Johnson, Carl Knowles, Art Mollner, Donald Piper, Jack Ragland, Willard Schmidt, Carl Shy, Duane Swanson, William Wheatley (Antrenör: Jimmy Needles)

 1948 Yaz Olimpiyatları: Şampiyonluk
Bob Kurland, Gordon Carpenter, Clifford Barker, Don Barksdale, Ralph Beard, Lewis Beck, Vincent Boryla, Alex Groza, Wallace Jones, Ray Lumpp, Robert Pitts, Jesse Renick, Jack Robinson, Ken Rollins (Antrenör: Omar Browning)

 1950 Dünya Şampiyonası: İkincilik
John Stanich, Bob Fisher, Bryce Heffley, Tom Jaquet, Dan Kahler, John Langdon, Les Metzger, J. L. Parks, Jimmy Reese, Don Slocum, Blake Williams (Antrenör: Gordon Carpenter)

 1952 Yaz Olimpiyatları: Şampiyonluk
Bob Kurland, Howard Williams, Dan Pippin, William Hougland, Charles Hoag, Clyde Lovellette, Melvin Kelley, Robert Kenney, Marcus Freiberger, Ronald Bontemps, Victor Wayne Glasgow, Frank McCabe, John Keller, Bill Lienhard (Antrenör: Warren Womble)

 1954 Dünya Şampiyonası: Şampiyonluk
Joe Stratton, B. H. Born, Richard Gott, Forrest Hamilton, Bill Johnson, Allen Kelley, Kirby Minter, Don Penwell, Dick Retherford, Kendall Sheets, Ed Solomon, Jerry Arkarath (Antrenör: Warren Womble)

 1956 Yaz Olimpiyatları: Şampiyonluk
Bill Russell, William Hougland, Kenneth "K.C." Jones, Gilbert Ford, Burdette Haldorson, Carl Cain, Dick Boushka, James Walsh, Charles Darling, William Evans, Robert Jeangerard, Ron Tomsic (Antrenör: Gerald Tucker)

 1959 Dünya Şampiyonası: İkincilik
Jerry Vayda, Dick Baker, Jim Coshow, Hank D'Antonio, Bob Hodges, Eddie White, Robert Jeangerard, Henry McDonald, John F. Miller, Ronald Olsen, Virgil Riley, Dick Welsh (Antrenör: Charles "Buzz" Bennett)

 1960 Yaz Olimpiyatları: Şampiyonluk
Oscar Robertson, Jerry West, Walter Bellamy, Jerry Lucas, Jay Arnette, Bob Boozer, Terry Dischinger, Adrian Smith, Burdette Haldorson, Lester Lane, Darrall Imhoff, Allen Kelley (Antrenör: Pete Newell)

 1963 Dünya Şampiyonası: Dördüncülük
Pete McCaffrey, Mel Peterson, Willis Reed, Mel Gibson, Bunk Adams, Jerry Shipp, Lucious Jackson, Charlie Bowerman, Walt Torrence, Vinnie Ernst, Ed Smallwood, Don Kojis (Antrenör: Garland Pinholster)

 1964 Yaz Olimpiyatları: Şampiyonluk
Bill Bradley, Larry Brown, Jim Barnes, Joe Caldwell, Pete McCaffrey, Melvin Counts, Richard Davies, Walt Hazzard, Lucious Jackson, Jerry Shipp, Jeff Mullins, George Wilson (Antrenör: Henry "Hank" Iba)

 1967 Dünya Şampiyonası: Dördüncülük
Stan McKenzie, Vern Benson, Darius Cunningham, John Clawson, Jay Miller, Mike Silliman, Charles Paulk, Mike Barrett, Darel Carrier, Al Tucker, Kendall Rhine, Jim Williams (Antrenör: Hal Fischer)

 1968 Yaz Olimpiyatları: Şampiyonluk
Spencer Haywood, Mike Barrett, John Clawson, Don Dee, Calvin Fowler, Joseph "Jo Jo" White, Bill Hosket, Jim King, Glynn Saulters, Charles Scott, Mike Silliman, Ken Spain (Antrenör: Henry "Hank" Iba)

 1970 Dünya Şampiyonası: Beşincilik
Tal Brody, Bill Walton, Kenny Washington, Brad Luchini, Michael Silliman, Bob Wolfe, Jim Williams, Art Wilmore, Darnell Hillman, Stan Isaac, Bruce McDonald, Garfield Smith (Antrenör: Hal Fischer)

 1972 Yaz Olimpiyatları: İkincilik
Doug Collins, Jim Brewer, Ed Ratleff, Dwight Jones, Thomas Henderson, Tommy Burleson, Kevin Joyce, Bobby Jones, Kenny Davis, Mike Bantom, James Forbes, Tom McMillen (Antrenör: Henry "Hank" Iba)

 1974 Dünya Şampiyonası: Üçüncülük
John Lucas, Tom Boswell, Joe Meriweather, Rick Schmidt, Rich Kelley, Quinn Buckner, Myron Wilkins, Steve Grote, Luther Burden, Frank Oleynick, Eugene Short, Gus Gerard (Antrenör: Gene Bartow)

 1976 Yaz Olimpiyatları: Şampiyonluk
Adrian Dantley, Phil Ford, Steve Sheppard, Phil Hubbard, Mitch Kupchak, Michael "Tate" Armstrong, Quinn Buckner, Kenny Carr, Walter Davis, Ernie Grunfeld, Tom LaGarde, Scott May (Antrenör: Dean Smith)

 1978 Dünya Şampiyonası: Beşincilik
Irvin Kiffin, Wayne Smith, Tim Hall, Derrick Jackson, Eugene Parker, Tom Schneeberger, Ernst Wansley, Marvin Delph, Ralph Drollinger, Brad Hoffman, Mike Jackson (Antrenör: Bill Oates)

 1980 Yaz Olimpiyatları: Katılmadı
 1982 Dünya Şampiyonası: İkincilik
Doc Rivers, Antoine Carr, John Pinone, Mitchell Wiggins, Jeff Turner, Joe Kleine, Earl Jones, Ted Kitchel, Fred Reynolds, Jon Sundvold, Jim Thomas, Mark West (Antrenör: Bob Weltlich)

 1984 Yaz Olimpiyatları: Şampiyonluk
Michael Jordan, Patrick Ewing, Chris Mullin, Sam Perkins, Steve Alford, Vern Fleming, Joe Kleine, Jon Koncak, Alvin Robertson, Wayman Tisdale, Jeff Turner, Leon Wood (Antrenör: Bobby Knight)

 1986 Dünya Şampiyonası: Şampiyonluk
David Robinson, Rony Seikaly, Sean Elliott, Steve Kerr, Tyrone "Muggsy" Bogues, Brian Shaw, Charles D. Smith, Kenny Smith, Derrick McKey, Tommy Amaker, Tom Hammonds, Armon Gilliam (Antrenör: Lute Olson)

 1988 Yaz Olimpiyatları: Üçüncülük
David Robinson, Mitch Richmond, Stacey Augmon, Danny Manning, Dan Majerle, J.R. Reid, Willie Anderson, Charles E. Smith, Her şey Hawkins, Charles D. Smith, Vernell Coles, Jeff Grayer (Antrenör: John Thompson)

 1990 Dünya Şampiyonası: Üçüncülük
Alonzo Mourning, Chris Gatling, Christian Laettner, Henry Williams, Kenny Anderson, Todd Day, Lee Mayberry, Billy Owens, Mark Randall, Chris Smith, Doug Smith, Bryant Stith (Antrenör: Mike Krzyzewski)

 1992 Olimpiyat Oyunları: Şampiyonluk
Michael Jordan, Magic Johnson, Larry Bird, Charles Barkley, Chris Mullin, Patrick Ewing, Karl Malone, John Stockton, David Robinson, Scottie Pippen, Clyde Drexler, Christian Laettner (Antrenör: Chuck Daly)

 1994 Dünya Şampiyonası: Şampiyonluk
Shaquille O'Neal, Dominique Wilkins, Alonzo Mourning, Shawn Kemp, Reggie Miller, Derrick Coleman, Joe Dumars, Kevin Johnson, Mark Price, Steve Smith, Dan Majerle, Larry Johnson (Antrenör: Don Nelson)

 1996 Yaz Olimpiyatları: Şampiyonluk
Shaquille O'Neal, Hakeem Olajuwon, Charles Barkley, Scottie Pippen, Karl Malone, John Stockton, David Robinson, Gary Payton, Anfernee Hardaway, Grant Hill, Reggie Miller, Mitch Richmond (Antrenör: Lenny Wilkens)

 1998 Dünya Şampiyonası: Üçüncülük
Trajan Langdon, Michael Hawkins, Wendell Alexis, Brad Miller, Bill Edwards, Kiwane Garris, Ashraf Amaya, Jason Sasser, Jimmy Oliver, Jimmy King, Gerard King, David Wood (Antrenör: Rudy Tomjanovich)

 2000 Yaz Olimpiyatları: Şampiyonluk
Kevin Garnett, Jason Kidd, Ray Allen, Vince Carter, Gary Payton, Tim Hardaway, Alonzo Mourning, Steve Smith, Shareef Abdur-Rahim, Vin Baker, Allan Houston, Antonio McDyess (Antrenör: Rudy Tomjanovich)

 2002 Dünya Basketbol Şampiyonası: Altıncılık
Reggie Miller, Paul Pierce, Ben Wallace, Jermaine O'Neal, Shawn Marion, Baron Davis, Antonio Davis, Michael Finley, Andre Miller, Jay Williams, Elton Brand, Raef LaFrentz (Antrenör: George Karl)

 2004 Yaz Olimpiyatları: Üçüncülük
Tim Duncan, Allen Iverson, LeBron James, Dwyane Wade, Amar'e Stoudemire, Shawn Marion, Carlos Boozer, Carmelo Anthony, Stephon Marbury, Richard Jefferson, Lamar Odom, Emeka Okafor (Antrenör: Larry Brown)

 2006 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası: Üçüncülük
LeBron James, Dwyane Wade, Carmelo Anthony, Shane Battier, Brad Miller, Dwight Howard, Chris Bosh, Elton Brand, Antawn Jamison, Kirk Hinrich, Chris Paul, Joe Johnson (Antrenör: Mike Krzyzewski)

 2008 Yaz Olimpiyatları: Şampiyonluk
Kobe Bryant, LeBron James, Jason Kidd, Dwyane Wade, Carmelo Anthony, Carlos Boozer, Dwight Howard, Chris Bosh, Chris Paul, Tayshaun Prince, Michael Redd, Deron Williams (Antrenör: Mike Krzyzewski, Yardımcı Antrenörler: Jay Triano, Mike D'Antoni, Jim Boeheim, Nate McMillan)

 2010 Dünya Şampiyonası: Şampiyonluk
Chauncey Billups, Kevin Durant, Derrick Rose, Russell Westbrook, Rudy Gay, Andre Iguodala, Danny Granger, Stephen Curry, Eric Gordon, Kevin Love, Lamar Odom, Tyson Chandler, (Antrenör: Mike Krzyzewski)
 2012 Yaz Olimpiyatları: Şampiyonluk
Carmelo Anthony, Kobe Bryant, Kevin Durant, Lebron James, Chris Paul, Deron Williams, Tyson Chandler, Kevin Love,
Russell Westbrook, Andre Iguodala, Blake Griffin, James Harden, (Antrenör: Mike Krzyzewski)

Dış bağlantılar
 Amerika Birleşik Devletleri basketbolu resmi sitesi
 NBA.com sayfası

Kuzey Amerika'daki millî basketbol takımları
Millî basketbol takımı


جسر كَارْكِينَز جسر يقع في خليج سان فرانسيسكو بالولايات المتحدة الأمريكية.

مراجع

السجل التاريخي للهندسة الأمريكية في كاليفورنيا
تأسيسات سنة 1927 في كاليفورنيا
تاريخ مقاطعة سولانو (كاليفورنيا)
جسور اكتملت في سنة 1927
جسور اكتملت في سنة 1958
جسور اكتملت في سنة 2003
جسور طرقات في كاليفورنيا
جسور عبور برسوم في كاليفورنيا
جسور في مقاطعة سولانو (كاليفورنيا)
جسور في مقاطعة كونترا كوستا (كاليفورنيا)
جسور في منطقة خليج سان فرانسيسكو
جسور معلقة
خليج سان فرانسيسكو
فاليجو (كاليفورنيا)

جسر كاركينز


Aurel Leonin () a fost un general român care a luptat în cel de-al Doilea Război Mondial.

A fost decorat la 4 august 1945 cu Ordinul Militar "Mihai Viteazul" cu spade, clasa III, "pentru curajul și inițiativa de care a dat
dovadă în curățirea Dobrogei de germani, când, printr-o acțiune promptă și dârză, reușește să desarmeze garnizoanele germane din Constanța, Cerna-Vodă și de pe Literal. De asemeni în operațiunile din Ardeal, datorită intervenției sale la Dealul Sângeorgiu (Mureș), conduce atacul cu rezerva Diviziei, restabilind situația la flancul stâng al Diviziei. La Rosenau, Dobjina și Baska-Bistrita, a urmărit pe teren aplicarea manevrei Diviziei".

Prin Decretul Consiliului de Stat al Republicii Populare Romîne nr. 500/1964 i s-a conferit Ordinul "23 August" clasa a IV-a "pentru merite deosebite în opera de construire a socialismului, cu prilejul celei de a XX-a aniversări a eliberării patriei".

Decorații
  Ordinul "Steaua României" în gradul de cavaler (8 iunie 1940)
  Ordinul "Mihai Viteazul" cu spade, cl. a III-a (4 august 1945)
 Ordinul "23 August" clasa a IV-a (1964)

Note

Nașteri în 1900
Decese în 1971
Generali români din Al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Steaua României
Decorați cu Ordinul "Mihai Viteazul"
Decorați cu Ordinul 23 August
Craioveni
Decese în București

Aurel Leonin


Protjerivanje Hrvata iz Srijema 1990-ih godina bila je prisilna migracija izazvana zločinačkih pritiskom velikosrpskih političkih snaga podržanih tadašnjim srbijanskim režimom Slobodana Miloševića, dijelom i u organizaciji specijalnih postrojbi srbijanske Službe državne bezbednosti "Crvene beretke". Etničko čišćenje, u kojemu je protjerano između 20 i 30 tisuća pripadnika starosjedilačke hrvatske zajednice u Srijemu, dogodilo se u vrijeme Domovinskog rata u obližnjoj Hrvatskoj, ali posve izvan bilo kakvih vojnih operacija. Protjerani Hrvati se poslije nisu mogli vratiti u svoj zavičaj, a organizatori i počinitelji tog etničkog čišćenja nisu kažnjeni.

Nakon osamostaljenja Hrvatske, počela je u studenom 1991. godine Bitka za Vukovar, te su se Hrvati u dijelu Srijema koji se nalazi u Republici Srbiji našli u krajnje neugodnoj situaciji. Osim raznih prijetnji, bacanja bombi u dvorišta i ispisivanja prijetećih poruka na zidove kuća, na više mjesta je bilo ubojstava u kojima su žrtve bili etnički Hrvati, koje policija nije (ni tada ni poslije) rasvijetlila. U protjerivanju Hrvata, kojim se htjelo osloboditi kuće i imanja za naseljavanje Srba iz Hrvatske, prednjačila je Srpska radikalna stranka, kojoj je na čelu bio Vojislav Šešelj; on je u velikom pretežno hrvatskom selu Hrtkovci predvodio 6. svibnja 1992. godine politički skup na kojemu su javno čitani popisi Hrvata iz Hrtkovaca koji su "nepoželjni".

U Zagrebu je 1991. godine osnovana Zajednica protjeranih Hrvata Srijema, Bačke i Banata, koja nastoji da se spomen na ovo prisilno iseljavanje ne izbriše. Takvo nastojanje održavaju i politički predstavnici Hrvata u Vojvodini.

Izvori

Vanjske poveznice
Demokratski savez Hrvata u Vojvodini: Očekujemo da zločini nad Hrvatima u Vojvodini napokon dobiju svoja razrješenja, pristupljeno 5. rujna 2020.

Progoni
Hrvati u Srbiji
Povijest Srbije (1989. – 2006.)
Raspad SFRJ

Protjeravanje Hrvata iz Srijema 1990-ih godina


Crkva sv. arkanđela Gabriela u Bršadinu u Hrvatskoj je pravoslavna crkva, u sastavu Osječkopoljske i baranjske eparhije Srpske pravoslavne crkve, a koja je posvećena sv. arkanđelu Gabrielu.

Povijest
Prema zapisima iz 1733. godine, spominje se skromna drvena crkva koja je bila "stara i trošna". Nju je sredinom 18. stoljeća zamijenila nova crkva koju je 1. siječnja 1790. godine posvetio episkop pakrački Sofronije Jovanović.

Izvori

Pravoslavne crkve u Hrvatskoj
Bršadin
Eparhija osječkopoljska i baranjska

Crkva sv. arkanđela Gabriela u Bršadinu


The 1875 Quebec general election was held on July 7, 1875, to elect members of the 3rd Legislative Assembly for the Province of Quebec, Canada. The Quebec Conservative Party, led by Charles-Eugène Boucher de Boucherville, defeated the Quebec Liberal Party, led by Henri-Gustave Joly de Lotbinière.

The election was the first one held under the new Quebec Elections Act, passed by the de Boucherville government to replace the pre-Confederation elections law. The new law provided for the secret ballot in Quebec elections for the first time. Under the pre-Confederation elections law, each voter had been required to publicly declare their vote to the elections officials, a form of open ballotting.

Franchise and qualification

Right to vote

The right to vote in elections to the Legislative Assembly was not universal.  Only male British subjects (by birth or naturalisation), aged 21 or older, were eligible to vote, and only if they met a property qualification.  For residents of larger cities, the qualification was being the owner or occupant of real property assessed at three hundred dollars or more, or for tenants, an annual rent of thirty dollars or more.  For any other municipality, the qualification was being an owner or occupant of real property assessed at two hundred dollars or more, or twenty dollars in annual value. For tenants in smaller centers, the qualification was paying an annual rent of twenty dollars or more.

Women were completely barred from voting.

Judges and many municipal and provincial officials were also barred from voting, particularly officials with law enforcement duties, or duties relating to public revenue. The Returning Officer in each riding was also barred from voting, except when needed to give a casting vote in the event of a tie vote.

Qualification for the Legislative Assembly

Candidates for election to the Legislative Assembly had to meet stricter qualifications than voters.  To stand for election, a candidate had to
 Be at least twenty-one years of age;
 Be of the male sex;
 Be a subject of Her Majesty (either by birth or naturalisation);
 Be free from all legal incapacity;
 Be the proprietor in possession of lands or tenements worth at least $2,000, over and above all encumbrances and charges on the property.

Women were completely barred from membership in the Assembly.

Electoral map

The Legislative Assembly was composed of sixty-five single-member constituencies or "ridings".  The 1875 election was conducted under the pre-Confederation electoral map of the former Province of Canada.  That map had set the boundaries for the sixty-five constituencies of Canada East, which became Quebec. The British North America Act, 1867 provided that the pre-Confederation electoral map would continue to be used for Quebec elections until altered by the Legislature of Quebec.  The map of the sixty-five constituencies was also to be used in federal elections, until altered by Parliament.

Conduct of the election

New election law

The election was the first election conducted under The Quebec Election Act, a completely new election law passed by the Quebec Legislature.  The new Act replaced the pre-Confederation election law, which had been continued in use for the first two elections, in 1867 and 1871. Two significant changes under the new law were the introduction of the secret ballot, and a requirement that all constituencies vote on the same day.

Secret ballot

The 1875 election for the Legislative Assembly was the first time the secret ballot was used in Quebec.  Under the pre-Confederation law used in the first two general elections, voting had been by open ballotting, where voters publicly declared their vote to the polling officials.

Preparation of voter lists

The Act required that each municipality prepare a voter list in March of each year, based on the valuation of property and ownership used for the tax rolls.  The list was drawn up the secretary-treasurer of each municipality.  The municipal council then reviewed the list and could make corrections to it.  Once approved by the municipal council, the list was in force until the preparation of the list in the next year. Any person who was dissatisfied by their inclusion or exclusion from the list could appeal to the local judge of the superior court or district magistrate, whose decision on the issue was final.

Procedure for the election

The election began with a proclamation issued by the Lieutenant Governor of Quebec, setting the date for nomination of candidates.  The date was the same for all constituencies.  The provincial Clerk of the Crown in Chancery then issued sixty-five writs, directed to the Returning Officer for each constituency, directing them to conduct the election. The Returning Officer would be the registrar or sheriff of the constituency.

On the date set for nominations, the Returning Officer would hold a public meeting to receive nominations.  The meeting was conducted at the most central and convenient location in the constituency, in a court house, city hall or registry office, between noon and one o'clock.

To be nominated, a candidate had to file a nomination paper with the Returning Officer, signed by at least twenty-five supporters eligible to vote in the constituency, and accompanied with a deposit of $200.  The nomination paper and deposit had to be filed on or before the nomination meeting.

If only one nomination was received, the Returning Officer would declare that person to be elected, and immediately report the result to the Clerk of the Crown in Chancery with the return of the writ. If two or more candidates were nominated, voting would occur one week after the nomination date set in the writ.  The Returning Officer would establish polling stations throughout the constituency.  On polling day, the polls would open in each station and voters would cast their ballots in the locked ballot box.  When the polls closed, the deputy returning officers would unlock the ballot box, count the ballots in the presence of the candidates or their agents, and prepare a record of the vote.  The deputy returning officer would then place all of the records and ballots in the ballot box, lock it, and deliver the ballot box to the Returning Officer.

Once all the ballot boxes were received, the Returning Officer would open all the ballot boxes in the presence of witnesses and total the votes from each polling station.  The Returning Officer would declare the candidate with the most votes elected.  If there was a tie between the top two candidates, the Returning Officer was required to give a written casting vote immediately to decide the election.  In no other circumstances could the Returning Officer vote.

The Returning Officer would then prepare a complete report of the results of the election, along with his return of the writ, and forward it all to the Clerk of the Crown in Chancery.

Results

The election resulted in a Conservative victory. The Conservatives were maintained in office with a strong majority, although a somewhat reduced seat count. The Liberals held steady with nineteen seats, the same as in the 1871 election.

See also
 List of premiers of Quebec
 Politics of Quebec
 Timeline of Quebec history
 List of political parties in Quebec
 3rd Quebec Legislature

References

Quebec general election
Elections in Quebec
General election
Quebec general election

1875 Quebec general election


Kkultarae (en coreano: 꿀타래), también conocido como torta de corte coreana, es uno de los postres de Corea hecho de finos hilos de miel y maltosa, a menudo lleno con un dulce de nuez.

Es similar a los dulces chinos llamados Barba de dragón.

Referencias

Postres y dulces de Corea

Kkultarae


Harry Bateman FRS (29 May 1882 – 21 January 1946) was an English mathematician with a specialty in differential equations of mathematical physics. With Ebenezer Cunningham, he expanded the views of spacetime symmetry of Lorentz and Poincare to a more expansive conformal group of spacetime leaving Maxwell's equations invariant. Moving to the US, he obtained a Ph.D. in geometry with Frank Morley and became a professor of mathematics at California Institute of Technology. There he taught fluid dynamics to students going into aerodynamics with Theodore von Karman. Bateman made a broad survey of applied differential equations in his Gibbs Lecture in 1943 titled, "The control of an elastic fluid".

Biography
Bateman was born in Manchester, England, on 29 May 1882. He first gained an interest in mathematics during his time at Manchester Grammar School. In his final year, he won a scholarship to Trinity College, Cambridge. Bateman studied with coach Robert Alfred Herman to prepare for the Cambridge Mathematical Tripos. He distinguished himself in 1903 as Senior Wrangler (tied with P.E. Marrack) and by winning the Smith's Prize (1905).

His first paper, "The determination of curves satisfying given conditions", was published when he was still an undergraduate student. He studied in Göttingen and Paris, and taught at the University of Liverpool and University of Manchester. After moving to the US in 1910, he taught at Bryn Mawr College and then Johns Hopkins University. There, working with Frank Morley in geometry, he achieved his Ph.D., prior to which he had already published more than 60 papers, including some of his celebrated papers. In 1917, he took up his permanent position at the California Institute of Technology, which was then known as the "Throop Polytechnic Institute".

Eric Temple Bell says, "Like his contemporaries and immediate predecessors among Cambridge mathematicians of the first decade of this century [1901–1910]... Bateman was thoroughly trained in both pure analysis and mathematical physics, and retained an equal interest in both throughout his scientific career."

Theodore von Kármán was called in as an advisor for a projected aeronautics laboratory at Caltech and later gave this appraisal of Bateman:

Harry Bateman married Ethel Horner in 1912 and had a son named Harry Graham, who died as a child. Later, the couple adopted a daughter named Joan Margaret. He died on his way to New York in 1946 of coronary thrombosis.

Scientific contributions
In 1907, Harry Bateman was lecturing at the University of Liverpool together with another senior wrangler, Ebenezer Cunningham. In 1908, together they came up with the idea of a conformal group of spacetime (now usually denoted as ) which involved an extension of the method of images.

In nuclear physics, the Bateman equation is a mathematical model describing abundances and activities in a decay chain as a function of time, based on the decay rates and initial abundances. The model was formulated by Ernest Rutherford in 1905 and the analytical solution was provided by Harry Bateman in 1910.

For his part, in 1910 Bateman published The Transformation of the Electrodynamical Equations. He showed that the Jacobian matrix of a spacetime diffeomorphism which preserves the Maxwell equations is proportional to an orthogonal matrix, hence conformal. The transformation group of such transformations has 15 parameters and extends both the Poincaré group and the Lorentz group. Bateman called the elements of this group spherical wave transformations.

In evaluating this paper, one of his students, Clifford Truesdell, wrote:

Bateman was the first to apply Laplace transform to the integral equation in 1906. He submitted a detailed report on integral equations in 1911 to the British association for the advancement of science. Horace Lamb in his 1910 paper solved an integral equation

as a double integral, but in his footnote he says, "Mr. H. Bateman, to whom I submitted the question, has obtained a simpler solution in the form"
.

In 1914, Bateman published The Mathematical Analysis of Electrical and Optical Wave-motion. As Murnaghan says, this book "is unique and characteristic of the man. Into less than 160 small pages is crowded a wealth of information which would take an expert year to digest."
The following year he published a textbook Differential Equations, and sometime later Partial differential equations of mathematical physics. Bateman is also author of Hydrodynamics and Numerical integration of differential equations. Bateman studied the Burgers' equation long before Jan Burgers started to study.

Harry Bateman wrote two significant articles on the history of applied mathematics: "The influence of tidal theory upon the development of mathematics", and "Hamilton's work in dynamics and its influence on modern thought".

In his Mathematical Analysis of Electrical and Optical Wave-motion (p. 131), he describes the charged-corpuscle trajectory as follows:

This figure of speech is not to be confused with a string in physics, for the universes in string theory have dimensions inflated beyond four, something not found in Bateman's work. Bateman went on to study the luminiferous aether with an article "The structure of the Aether". His starting point is the bivector form of an electromagnetic field, . He recalled Alfred-Marie Liénard's electromagnetic fields, and then distinguished another type he calls "aethereal fields":

Bateman received many honours for his contributions, including election to the American Philosophical Society in 1924, election to the Royal Society of London in 1928, and election to the National Academy of Sciences in 1930. He was elected as vice-president of the American Mathematical Society in 1935 and was the Society's Gibbs Lecturer for 1943. He was on his way to New York to receive an award from the Institute of Aeronautical Science when he died of coronary thrombosis. The Harry Bateman Research Instructorships at the California Institute of Technology is named in his honour.

After his death, his notes on higher transcendental functions were edited by Arthur Erdélyi, Wilhelm Magnus, , and Francesco G. Tricomi, and published in 1953.

Publications
In a review of Bateman's book Partial Differential Equations of Mathematical Physics, Richard Courant says that "there is no other work which presents the analytical tools and the results achieved by means of them equally completely and with as many original contributions" and also "advanced students and research workers alike will read it with great benefit".

 1908: The Conformal Transformations of a Space of Four Dimensions and their Applications to Geometrical Optics, Proceedings of the London Mathematical Society 7: 70–89.
 1910: History and Present State of the Theory of Integral Equations, Report of the British Association.
 1914: (dissertation) The Quartic Curve and its Inscribed Configurations, American Journal of Mathematics 36(4).
 1915: The Mathematical Analysis of Electrical and Optical Wave-motion on the Basis of Maxwell's Equations, Cambridge University Press.
 1918: Differential equations, Longmans, Green, London, Reprint Chelsea 1966.
 1932: Partial Differential Equations of Mathematical Physics, Cambridge University Press 1932, Dover 1944, 1959.
 1933: (with Albert A. Bennett, William E. Milne) Numerical Integration of Differential Equations, Bulletin of the National Research Council, Dover 1956.
 1932: (with Hugh Dryden, Francis Murnaghan) Report of the Committee on Hydrodynamics, Bulletin of the National Research Council, Washington D.C.
 1945: The Control of an Elastic Fluid, Bulletin of the American Mathematical Society 51(9):601–646 via Project Euclid, also found in Selected Papers on Mathematical Trends in Control Theory (Richard Bellman & Robert Kalaba editors).
 Bateman Manuscript Project: Higher Transcendental Functions, 3 vols., McGraw Hill 1953/1955, Krieger 1981.
 Bateman Manuscript Project: Tables of Integral Transforms, 2 vols., McGraw Hill 1954.

See also
 Bateman Manuscript Project

References

External links

 Academy of Sciences Biographical Memoir

1882 births
1946 deaths
Alumni of Trinity College, Cambridge
Bryn Mawr College faculty
California Institute of Technology faculty
English mathematicians
Fluid dynamicists
Fellows of the Royal Society
Johns Hopkins University faculty
People educated at Manchester Grammar School
Scientists from Manchester
Senior Wranglers
Deaths from coronary thrombosis
Members of the United States National Academy of Sciences
Members of the American Philosophical Society

Harry Bateman


Das Wort Insinuation und das zugehörige Verb insinuieren ( bzw. insinuare) bedeutet wörtlich "an den Busen (sinus) bringen", also "an das Herz legen" oder "nahelegen", ursprünglich sowohl im Sinn einer Schmeichelei als auch einer förmlichen Eingabe.

Rhetorik
Die Insinuation steht bildungssprachlich als rhetorisches Mittel für "Unterstellung", "Verdächtigung", "Einflüsterung", "Andeutung". Wer etwas insinuiert, stellt einen Vorwurf oder eine Anschuldigung absichtlich indirekt in den Raum.

Beispiel: "Ich halte X eigentlich für zu intelligent, einen solchen Fehler bei der Kontrolle zu übersehen." − Damit insinuiert der Sprecher, X habe die Sache nicht kontrolliert oder den Fehler vorsätzlich durchgehen lassen.

Rechtssprache
Aus dem Römischen Recht herstammend, ist Insinuation eine veraltete Bezeichnung für eine öffentliche, förmliche Eingabe einer Sache vor Gericht.

Als Insinuationsdokument (documentum insinuationis) wurde die formale Bestätigung einer gerichtlichen Vorladung bezeichnet. Dementsprechend war der Insinuationsmandatar die zum Empfang einer gerichtlichen Vorladung berechtigte Person.

Einzelnachweise

Rhetorischer Begriff
Rechtssprache
Römisches Recht

Insinuation


كروم عرب هي قرية لبنانية من قرى قضاء عكار في محافظة الشمال. تقع في تجمع للقرى يسمى نجد عكار.
تتميز بموقعها إذ يطل على جرود عكار وسهولها وعلى البحر وقربها من الساحل والأسواق التجارية،
وبطبيعتها الخلابة، وينابيعها العذبة، وأشجارها المتنوعة.
أبرز عائلاتها: حرفوش، سليمان، خزعل، حسين، دياب.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء عكار
أماكن مأهولة في لبنان
الشفت
تجمعات سنية في لبنان
قرى لبنان

كروم عرب


İstanbul FM, Türkiye'de yayın yapan ulusal bir radyo istasyonudur. Daha çok Türkçe pop müzik ve fantezi müzik yayınları yapmaktadır. Frekansı 88.6'dır.

Türkiye'nin ilk özel radyo kanallarından biri olan İstanbul FM 106.0 frekansından yayına başlamış ve uzun yıllar aynı frekanstan yayınlarına devam etmiştir. İstanbul FM Müzik Ödülleri Gecesi düzenlemiş bir radyo kanalıdır. Aralık 2007 ve Mart 2008'de Türkiye genelindeki tüm yayın frekanslarını Pal FM ve Pal Station FM'e devrettikten sonra 88.6 frekansına geçmiş ve yayınlarını bu frekanstan sürdürmeye devam etmiştir.

Sahibi Demirdöğen Şirketler Grubu'nun patronu Sabri Demirdöğen'di. İstanbul FM, 26 Şubat 2016 tarihi itibarıyla 2 gün yayınını durdurdu ve daha sonra kapatma kararı aldı.

6 Mart 2017 tarihinde, İstanbul FM tekrar yayınlara başlamıştır. Ancak tüm Anadolu genelindeki karasal yayınları sonlandırılmış ve CRI Türk FM'e devredilmiştir. Sadece İstanbul ve çevresinden 88.6 frekansından yayın yapmaya devam etmektedir. 2017 yılında Alternatif Yayın Grubu'na bağlı Ajans Marka Küpü tarafından satıldı.

1996'dan bu yana her yıl İstanbul FM Müzik Ödülleri adıyla müzik ödülleri vermektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkiye radyo kanalları
1992'de kurulan radyo kanalları
United Media
Türkçe pop müziği yayını yapan radyolar

İstanbul FM


William  de Cantilupe (né vers 1159 et décédé le 7 avril 1239 ; anciennement Cantelow, Cantelou, Cantiloupe, etc., latinisé en de Cantilupo),  baron féodal d'Eaton (Bray), Bedfordshire, Angleterre, était un administrateur royal anglo-normand qui a servi comme intendant de la maison du roi Jean sans Terre et comme baron de l'Échiquier.

Origines
William Cantilupe est né vers 1159 dans le Buckinghamshire. Il est le fils de Walter de Cantilupe, petit propriétaire foncier dans l'Essex et le Lincolnshire. Walter de Cantilupe était le frère cadet de Fulk de Cantilupe (mort en 1217 ou 1218), shérif de Berkshire en 1200 et 1201.

La famille de Cantilupe est arrivé en Angleterre quelque temps après la conquête normande de 1066. Elle est probablement originaire de l'un des nombreux manoirs au nom semblable en Normandie, d'où ils ont pris leur nom : Canteloup dans le Calvados (à 11 milles à l'est de Caen), ou Chanteloup dans le département de la Manche, ou Canteloup dans la Manche (à l'est de Cherbourg, à la pointe de la péninsule de Cherbourg).

Carrière

Pendant le règne du roi Jean
En 1198, Cantilupe était intendant de Jean, comte de Mortain, le futur roi Jean Sans Terre. La même année, son oncle Fulk de Cantilupe était également membre de la maison de Jean Sans Terre. De 1200 à 1204, il était shérif du Worcestershire et en 1204,  sous-shérif du Herefordshire. En 1205, il participa à l'infructueuse expédition dans le Poitou. En 1207, il était shérif du Worcestershire. Il conserva ce poste jusqu'à la fin du règne de Jean Sans Terre en 1216. En 1209, à la suite de sa nomination en tant que shérif du Warwickshire et shérif du Leicestershire, il déménagea sa résidence principale au château de Kenilworth dans le Warwickshire.

Au moment de la signature de la Magna Carta, en 1215, Cantilupe a obtenu plusieurs manoirs autrefois détenus par des barons rebelles. Il a été chargé par le roi Jean de négocier le retour au calme de ces rebelles. Il a servi comme geôlier pour les barons pris en otage. Ceci lui a probablement valu la description par le chroniqueur contemporain Roger de Wendover comme l'un des «mauvais conseillers» du roi Jean.

En 1204, Cantilupe obtint le manoir d'Aston dans le Warwickshire. Afin de le différencier, il lui ajouta son nom de famille, maintenant Aston Cantlow. Ce manoir était auparavant détenu par William de Tankerville «le Chambellan» avant qu'il ne tombe en déshérence au profit de la couronne.

En 1205, Cantilupe obtint le manoir d'Eaton dans le Bedfordshire. Ce manoir devint le siège de la baronnie féodale Cantilupe. Il y construisit un château, décrit par les moines du prieuré de Dunstable voisin dans les Annales de Dunstable comme étant «un grave danger pour Dunstable et le voisinage».  À l'époque de Guillaume le Conquérant, Eaton avait été détenu par le demi-frère utérin de ce dernier, Odon, évêque de Bayeux, mais plus tard abandonné à la couronne.

Pendant le règne du roi Henri III
Après la mort du roi Jean en 1216, de nombreux gouverneurs des châteaux royaux hésitaient à remettre leurs châteaux au conseil de régence qui gouvernait pendant la minorité d'Henri III. Ils se croyaient obligés de détenir leurs châteaux jusqu'à ce qu'Henri ait atteint l'âge de 14 ans. Ces nombreux refus ont rencontré une réponse énergique de la part du conseil.

En 1217, sous le conseil de régence, pendant qu'il était baron de l'Échiquier, Cantilupe a participé au siège du château de Mountsorrel, Leicestershire. Ce château a été complètement détruit. Cantilupe a également participé à la deuxième bataille de Lincoln. Il a servi le conseil au siège de Bedford en 1224.  Par la suite, il a aussi servi au Pays de Galles (1228 et 1231) et en Bretagne (1230).

Mariage et descendance
Il a épousé Mazilia (ou Marcelin/Mascelin) de Braci, fille et héritière d'Adulf de Braci de Mentmore dans le Buckinghamshire.  Son mariage avec Mazilia lui a apporté des manoirs dans le Kent. Ensemble, ils ont a eu plusieurs descendants dont :
 William II de Cantilupe (décédé en 1251), fils aîné et héritier. Il a suivi les traces de son père en devenant l'intendant de la maison du roi Henri III, fils du roi Jean;
 Walter de Cantiloupe (1195-1266), évêque de Worcester, dont le Diocèse de Worchester était sous la garde de son père en 1208.
 John I de Cantilupe de Hempston Cauntelow (maintenant Broadhempston) près de Totnes, Devon. Il épousa Margaret Cumin, héritière de Snitterfield, Warwickshire. La petite-fille de John et éventuelle unique héritière était Eleanor de Cantilupe (décédée après 1344), qui a épousé, avant 1321, Sir Thomas West (décédé en 1343), député de Warwickshire en 1324. Eleanor de Cantilupe était la grand-mère de Thomas West, 1er baron West (1365-1405), qui épousa Joan la Warre, héritière du baron La Warre, dont le fils cadet était Reynold West, 3e baron West, 6e baron La Warre ( 1395-1450). Ses descendants survivent aujourd'hui sous le nom de Earls De La Warr et portent les armes de Cantilupe de Hempston «Azure, trois têtes de léopard inversées jessant-de-lys or».
 Nicholas de Cantilupe, dont l'historien Dugdale (1656) a déclaré: "Je ne trouve rien de plus que la simple mention".
 Isabel de Cantilupe, qui a épousé Stephen Devereux.

Mort et enterrement
William Cantilupe est mort le 7 avril 1239.  Son corps a été inhumé au Prieuré de Studley, Warwickshire.

Notes et références

Anglo-Normands
High sheriff du Herefordshire
Date de naissance incertaine (XIIe siècle)
Décès en 1239

William de Cantilupe


Carlos Alfredo Guerini Lacasia (Córdoba, 10 de marzo de 1949-Madrid, 24 de octubre de 2023) fue un futbolista argentino. Jugaba de delantero y desarrolló su carrera deportiva en General Paz Juniors, Rosario Puerto Belgrano de Punta Alta, Belgrano de Córdoba, Boca Juniors, CD Málaga, Real Madrid y Talleres de Córdoba. También integró la Selección Argentina.

Era sobrino de Carlos Lacasia, exdelantero de General Paz Juniors, de recordado paso por Independiente y la Selección Argentina.

Carrera
Comenzó su carrera en General Paz Juniors hasta 1970. Tuvo un paso por la Liga del Sur de Bahía Blanca jugando para el equipo de Rosario Puerto Belgrano de Punta Alta, donde salió campeón en la temporada 1971. Continuó su carrera deportiva en el Belgrano de Córdoba para disputar el Nacional de ese mismo año, destacándose por su habilidad y dotes de goleador."En Belgrano empecé a hacer goles, goles, goles. Viste cuando te tocan con una varita mágica. El Gigante se ponía hasta las manos. Iban las hinchadas de Belgrano y de Talleres juntas", dijo Guerini en un viejo reportaje a La Voz del Interior.

En el verano de 1973 se confirmó su pase a Boca Juniors. "Fui nombrado como "mejor jugador del Interior" cuando vestí la camiseta de Belgrano de Córdoba, e inmediatamente me dijeron que Alberto J. Armando, que era el presidente de Boca, me quería. No me quería ir de Córdoba, no quería saber nada, pero al final acepté y al poco tiempo me citó Enrique Omar Sívori a la Selección Argentina", comentó en una entrevista.

Llegó al equipo dirigido por Rogelio Domínguez para reemplazar a Enzo Ferrero. Durante su paso muy breve y resonante por el club xeneize, donde convirtió 16 goles en 27 partidos, quedaron registradas para siempre la velocidad de sus piques y la potencia de sus disparos con la pierna izquierda. Deslumbró en una gira por Brasil, donde le convirtió dos veces a Gremio, en Porto Alegre, para un contundente 4-1 que daba la pauta del poderío ofensivo de aquel Boca. Sumó ocho goles en 16 partidos del Campeonato Metropolitano. Los últimos tres fueron en una racha espectacular: el primero en un 5-2 nocturno a River en la Bombonera, otro en un 7-1 a All Boys en el Viejo Gasómetro y el restante para ganarle 2-1 a Chacarita en la cancha de Vélez.

Por su buen desempeño fue citado a la Selección Argentina para jugar las eliminatorias al Mundial de Alemania de 1974 frente a Paraguay y Bolivia. El 7 de octubre de 1973, en la Bombonera, fue uno de los principales protagonistas en el duelo ante los paraguayos.

El equipo dirigido por Enrique Omar Sivori tenía buenos jugadores, pero llegaba a la última fecha cabeza a cabeza con Paraguay. Un domingo 7 de octubre de 1973, ante una Bombonera rugiente, Argentina igualaba 1 a 1 con los paraguayos, cuando a los pocos minutos del segundo tiempo Carlos Guerini ingresó en reemplazo de Ramón Ponce. El Chupete cambió la historia del partido: en su primera participación asistió a Rubén Ayala para el 2 a 1 y luego clavó un zurdazo en el ángulo para asegurar la tan ansiada clasificación al Mundial. Argentina volvía a jugar una Copa del Mundo después de 8 años y Guerini tuvo mucho que ver.

Luego, por razones nunca aclaradas, un nuevo cuerpo técnico asumió en la Selección y no fue convocado para el Mundial.
"No sé qué pasó, pero fui el único de ese equipo al que no llevaron al Mundial. Me quedó un gusto amargo porque había marcado el triunfo; pero fue así y no vale la pena preguntar. No te llevan y listo".

Enviados del CD Málaga vinieron a la Argentina para incorporar a otro cordobés: Hugo Alberto Curioni. Ese día Guerini hizo los dos goles de Boca ante Ferro y eso cambió la decisión de los dirigentes. El Chupete fue adquirido por el club español, donde fue compañero de Sebastián Viberti y jugó hasta 1975.

Ese año se trasladó al Real Madrid, permaneciendo en el equipo merengue hasta 1979, donde compartió plantel junto a Vicente Del Bosque, Juanito, Pirri, Santillana y los alemanes Gunther Netzer y Paul Breitner. Ganó tres Ligas, jugó 85 partidos y marcó 12 goles. Le tocó vivir el tramo final de la presidencia de Santiago Bernabéu y el inicio de la Luis de Carlos. No era un jugador elegante, pero sí de entrega.

Así recordaba su paso por el club español: "No hay otro club en el mundo como el Real Madrid, por el señorío, por lo que es como institución. En el Santiago Bernabeu, la gente aplaudía o como máximo, tiraba almohadones cuando se enojaba. Tuve algunos compañeros fenomenales como Juanito, un wing derecho, que estaba más loco que yo, y que murió en un accidente, o Santillana, el mejor cabeceador de Europa, o los alemanes Paul Breitner y Gunther Netzer, ¡qué jugadores! Sufrí en el primer año porque había que acostumbrarse a los cambios. El que no corría, no jugaba. Antes, el fútbol europeo era todo fuerza y lucha, ahora aprendemos de ellos. También estaban Pirri, Miguel Ángel, Del Sol, Benito, Camacho, que era muy joven cuando yo jugaba, pero que debutó marcando y anulando por completo a Cruyff".

Sin embargo, también fue autocrítico. "Lo que pasó es que nunca fui profesional. Me daba lo mismo estar en el Madrid que en Villa Azalais".

A mediados de 1979 regresó a la Argentina para sumarse a las filas de Talleres de Córdoba. Ese paso desde Real Madrid es muy recordado en Córdoba: "Amadeo Nuccetelli (por entonces, el presidente de Talleres) había viajado a Sevilla a comprarlo a Ricardo Bertoni. Lo fuimos a despedir al aeropuerto con Candalá, el hombre que manejaba mis papeles. Me dijo que Bertoni no había aceptado y me preguntó si quería volver. Me voy mañana, le dije. Me hizo el contrato en la hoja de vuelo que tenía él. Hablé con los dirigentes de Real Madrid y no querían saber nada. Me decían: 'Está loco. No es por nada, pero no va a comparar Talleres que está jugando en una Liga de Córdoba con nosotros que estamos jugando copas en Europa. Usted está en el mejor club del mundo'. Y como soy caprichoso, les dije 'me voy, me voy y me voy'. Perdí dos años de contrato y un montón de cosas", destacó.

En Talleres marcó el gol para ganar el Apertura de la Liga Cordobesa y luego obtuvo el torneo Oficial de ese año 1979. Disputó 123 partidos, convirtió 36 goles y ganó dos títulos de la Liga. Cinco años después, en 1985, Carlos regresó al club que lo vio nacer, Belgrano de Córdoba, en donde finalmente se retiró del fútbol.

Algunos lo consideraban el Johan Cruyff argentino. Ocupa un lugar entre el olimpo de los cracks cordobeses, como Mario Alberto Kempes, Osvaldo Ardiles, Juan Carlos Heredia, Daniel Willington, José Daniel Valencia, Luis Galván, Luis Amuchástegui, Paulo Dybala y Julián Alvarez, entre otros.

No hizo una gran diferencia económica en sus años de esplendor, pero vivía bien, en la acomodada zona de Tablada Park, cerca del Cerro Las Rosas, con una jubilación española en euros y con la idea de regresar a vivir allí (residió hasta hace doce años) con su mujer.

Muerte
Carlos Guerini falleció el 24 de octubre de 2023, a los 74 años. Su deceso se produjo en Madrid, mientras se encontraba visitando a una de sus hijas.

Clubes

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en BDFA.

Nacidos en Córdoba (Argentina)
Fallecidos en Madrid
Futbolistas de la ciudad de Córdoba (Argentina)
Futbolistas de la selección de fútbol de Argentina en los años 1970
Futbolistas del Club Atlético Belgrano
Futbolistas del Boca Juniors en los años 1970
Futbolistas del Club Deportivo Málaga
Futbolistas del Real Madrid Club de Fútbol en los años 1970
Futbolistas del Club Atlético Talleres (Córdoba)

Carlos Guerini


FK Ventspils je latvijski nogometni klub iz istoimenog grada koji trenutačno nastupa u Virslīgi. Osnovan je 1997. spajanjem dva kluba, Vente i Nafte.

Povijest

Uspjesi

Sponzori

Simboli kluba

Grb i zastava

Dres

Navijači

Stadion

Treneri, direktori i predsjednici

Izvori

Vanjske poveznice
Službena stranica  (na latvijskom)
FK Ventspils na UEFA.com
FK Ventspils na World Football.net

Ventspils
Ventspils
Latvijski športski klubovi

FK Ventspils


Excluzând municipiile Timișoara și Lugoj, pe teritoriul județului Timiș există sau au existat 31 de castele și conace. Conacele sunt cu precădere exemplificarea arhitectonică a perioadei iluministe și romantice în Banat, în arhitectura lor regăsindu-se îndeosebi elemente baroce și neoclasice.

Note

Lectură suplimentară

Timiș
Castele
Lista

Lista castelelor și conacelor din județul Timiș


A peep show or peepshow is a presentation of a live sex show or pornographic film which is viewed through a viewing slot.

Several historical media provided voyeuristic entertainment through hidden erotic imagery. Before the development of the cinema in 1895, motion pictures were presented in peep boxes, such as the kinetoscope and the mutoscope. These remained relatively popular for erotic and pornographic films, such as What the Butler Saw.

In contemporary use, a peep show is a piecewise presentation of pornographic films or a live sex show which is viewed through a viewing slot, which shuts after the time paid for has expired. The viewing slots can be operated by a money box device, or paid for at a counter.

Pornographic peep shows became popular in the 1970s as part of the developing pornography industry. Until home video became widespread, peep shows made up a major part of the way in which video pornography was accessed. In 1986 a US Presidential report into pornography said that peep shows were making significant earnings which were often undeclared or untaxed, and in some US locations peep shows were subsequently suppressed.

For live peep shows, booths can surround a stage upon which usually a female performer performs a striptease and sexually explicit poses. In Barcelona female performers at times also perform sexual intercourse with male performers on stage. In some cases, booths include paper towel dispensers for customers who engage in masturbation. A customer and performer can mutually agree on a fee for a "private dance", which can take place in a peep show booth with a clear window and seating space for only one spectator.

California

Research on peep show establishments in California examined the hypothesis that neighborhoods surrounding sex businesses such as peep show establishments and X-rated movie stores have higher rates of crime. The researchers compared 911 calls in peep show and control neighborhoods in San Diego.  Although peep show neighborhoods had approximately 16 percent more calls, the researchers concluded that the difference was not statistically significant.  Other researchers reanalyzed the data and concluded that the difference was significant.

Regal Show World
Regal Show World was an adult entertainment business on lower Market Street in San Francisco, California. The company's slogan was "Where you are king". The business had a peep show and an adult video arcade. The peep show had performers working in an enclosed round room with viewing booths surrounding it and sometimes had a "double in the bubble" show in which two performers worked simultaneously. During the winter of 1997 to 1998, the business had thirty-five performers. At this time, over 80% of performers there attempted to unionize and "signed union authorization cards for representation by the Service Employees International Union (SEIU), Local 790".

The business was owned by Bijou Group, Inc., a privately held company in San Francisco that was founded in 1990. Bijou Group owned similar businesses in San Francisco such as New Century Theater, Market Street Cinema, and the Campus Theater. Bijou Group, Inc. filed for Chapter 11 bankruptcy reorganization circa 1994. In November 1998, management of Regal Show World announced that the peep show would be closed on November 30th of that month due to "economic reasons". At the time, some performers in the industry stated that closure of the peep show was done as a retaliative measure against attempts for performers to unionize. The company declared bankruptcy after performers made a second attempt at unionization, whereby the performers "signed cards calling for a union election", and the theater was closed.

Lusty Lady
The former Lusty Lady peep show in San Francisco, California, entered the news in 1997, when it became the first U.S. sex business to be unionized. In 2003 it was bought by the employees and became a worker cooperative. It closed due to increased rent in 2013.

Nevada
In Las Vegas in the early 1990s, city authorities began to move peep shows and other sexually oriented businesses away from the city centre. The last peep show in Las Vegas closed in 2019.

New York
Times Square in New York was famous for its peep shows up until the 1990s. Female performers would stand undressed on a small semicircular or circular stage surrounded by individual booths. By inserting a token into a machine, a patron could open the opaque partitions separating them from the stage. He could then choose a performer and, for the payment of a small tip, summon her and fondle her sexually or ask her to perform sex acts on him. After taking office as mayor in 1994, Rudy Giuliani waged a legal battle to shut down the Times Square peep shows. Following a major legal decision in Giuliani's favor in 1998, the peep shows mostly closed.

Washington

The former Lusty Lady peep show in Seattle, Washington, was, unlike its namesake in San Francisco, not unionized. Similar to the Lusty Lady in San Francisco, however, the Seattle peep show was deemed an iconic local landmark by the time it finally closed in 2010. Its closing was attributed to being unable to compete with pornography on the Internet.

In popular culture
American singer Madonna plays a peep show dancer on the video for her song, Open Your Heart.

See also

Voyeurism

References

Further reading

Regal Show World

External links

The Peep Show and Toy Theatre (many museum pieces)
 The Sunday Times Article about a sex workers co-op at Soho UK peep show, July 14, 1985

Sex industry
Performing arts
Entertainment
Pornography

Peep show


Lucier est un patronyme porté notamment par :

 Alvin Lucier (1931-2021), compositeur américain ;
 Paul Lucier (1930-1999), homme d'affaires franco-ontarien et sénateur canadien ;
 Wayne Lucier (1979-), joueur américain de football américain.

Lucier


Pýrgos, en , est un village du dème d'Orchomène dans le district régional de Béotie, en Grèce-Centrale.

Selon le recensement de 2011, la population du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Grèce-Centrale
Béotie

Pýrgos (Béotie)


ඊජිප්තියානු භාගයක් යනු, විභින්න ඒකක භාග වල පරිමේය ඓක්‍යයක් වන අතර,   වැනි වෙයි. එනම්, එක් එක් භාගයක්, 1 ට සමාන  ලවයක් සහිතව සහ ධන පූර්ණ සංඛ්‍යාවක් වන හරයක් සහිතව නිරූපණය කෙරෙන අතර, සියළු හරයයන් එකිනෙකින් වෙනස් වෙති. මෙම මාදිළියෙහි ප්‍රකාශනයක අගය,  ධන  පරිමේය සංඛ්‍යාවකි a/b; උදාහරණයක් ලෙසින් ඉහත දැක්වුණු ඊජිප්තියානු භාගයෙහි එකතුව  43/48 වෙයි. . ඕනෑම ධන පරිමේය සංඛ්‍යාවක්, ඊජිප්තියානු භාගයක් ලෙසින් දැක්විය හැකිය.

විශ්‍රාන්තිජනක ගණිතය
සංඛ්‍යා වාදය

ඊජිප්තියානු භාගය


An Fargesia cuspidata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Yi Li Keng, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Zheng Ping Wang och Guang Han Ye. An Fargesia cuspidata in nahilalakip ha genus nga Fargesia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fargesia

Fargesia cuspidata


أورلاند  هي إحدى مدن مقاطعة غلين، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 11 نوفمبر، 1909.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لأورلاند في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان أورلاند 6,281 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 2,190 أسرة وعدد العائلات 1,569 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 2,309 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 67.87% من البيض و0.59% من الأمريكيين الأفارقة و1.56% من الأمريكيين الأصليين و1.89% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.18% من سكان جزر المحيط الهادئ و24.10% من الأعراق الأخرى و3.81% من عرقين مختلطين أو أكثر و37.26% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 2,190 أسرة كانت نسبة 44.7% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 50.6% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 13.9% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 7.1% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 28.4% من غير العائلات. تألفت نسبة 23.3% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 12.9% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.86، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.36.

بلغ العمر الوسطي للسكان 31.0 عاماً. وكانت نسبة 32.5% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 9.8% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27.4% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 17% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 12.9% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 96.6 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 93.4 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 27,973 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 32,792 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 30,268 دولارًا مقابل 21,625 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 12,486 دولارًا. وكانت نسبة 12.7% من العائلات ونسبة 19% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 25.7% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 6.7% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان أورلاند 7,291 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 2,515 أسرة وعدد العائلات 1,804 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 2,659 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 66.22% من البيض و0.51% من الأمريكيين الأفارقة و1.67% من الأمريكيين الأصليين و2.85% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.01% من سكان جزر المحيط الهادئ و25.14% من الأعراق الأخرى و3.59% من عرقين مختلطين أو أكثر و44.84% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 2,515 أسرة كانت نسبة 42.7% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 50.9% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 15% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 5.8% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 28.3% من غير العائلات. تألفت نسبة 23.2% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 10.8% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.89، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.42.

بلغ العمر الوسطي للسكان 32.0 عاماً. وكانت نسبة 30.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10.2% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 25.7% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 22.1% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 11.8% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49.1% ذكور و50.9% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لأورلاند:

مراجع

تأسيسات سنة 1909 في كاليفورنيا
مدن أشباح في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة غلين (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا
متاحف في مقاطعة غلين، كاليفورنيا

أورلاند (كاليفورنيا)


Estádio Marcolino de Castro Portekiz'in Feira belediyesinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum

stadyum Çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Portekiz'in CD Feirense takımının maçlarını yaptığı stadyum 14.000 seyirci kapasitelidir.

Portekiz'deki stadyumlar
CD Feirense

Marcolino de Castro Stadyumu


Missal es un municipio brasileño localizado en el oeste del estado del Paraná. Su población estimada en 2010 era de 10.474 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Missal