Classe Kearsarge foi uma classe de couraçados pré-dreadnought operada pela Marinha dos Estados Unidos, composta pelo  e . Suas construções começaram em 1896 nos estaleiros da Newport News Shipbuilding, sendo lançados ao mar em 1898 e comissionados em 1900. O projeto da classe serviu de meio-termo entre os projetos de suas predecessoras Classe Indiana e  em questões de navegabilidade. Além disso, os navios adotaram um esquema único de armamento, possuindo uma torre de artilharia dupla de canhões de 203 milímetros instalada e fixada no teto das torre de artilharia duplas principais de 330 milímetros.

Os couraçados da Classe Kearsarge eram armados com uma bateria principal composta por quatro canhões de 330 milímetros montados em duas torres de artilharia duplas. Tinham um comprimento de fora a fora de 114 metros e meio, boca de 22 metros, calado de sete metros e um deslocamento carregado de treze mil toneladas. Seus sistemas de propulsão eram compostos por cinco caldeiras a carvão que alimentavam dois motores de tripla-expansão, que por sua vez giravam duas hélices até uma velocidade máxima de dezesseis nós (trinta quilômetros por hora). Os navios também tinham um cinturão principal de blindagem que ficava entre 102 e 419 milímetros de espessura.

Os dois navios tiveram carreiras relativamente tranquilas, com suas principais atividades consistindo em exercícios e treinamentos de rotina. Eles costumavam servir na Esquadra do Atlântico Norte, mas em determinados momentos de suas carreiras atuaram também na Europa, Sudeste Asiático e Caribe. Ambos deram uma volta ao mundo entre 1907 e 1909 como parte da Grande Frota Branca, sendo modernizados ao retornarem e então usados como navios-escola até serem descomissionados em 1920. O Kentucky foi desmontado em 1923, já o Kearsarge foi convertido em um navio-guindaste, exercendo esta função pelas três décadas seguintes até ser desmontado em 1955.

Projeto

Após a autorização do encouraçado  em 1892, a Marinha dos Estados Unidos não conseguiu encomendar novos navios em 1893 e 1894; isso foi em parte resultado de uma depressão econômica em 1893 que reduziu os orçamentos navais e também das opiniões do novo secretário da Marinha Hilary A. Herbert, que se opôs a frotas de encouraçados caros no início da década. No entanto, o Bureau of Construction and Repair continuou a trabalhar em novos projetos e, em 1893, Herbert foi convencido pelo trabalho seminal de Alfred Thayer Mahan, The Influence of Sea Power upon History. Em seu orçamento solicitado para 1893, Herbert solicitou ao Congresso fundos apropriados para pelo menos um novo encouraçado. O Congresso adiou até 1895, quando autorizou o financiamento de dois navios que se tornariam a classe Kearsarge pela Lei de 2 de março de 1895.

O trabalho no novo projeto começou imediatamente e, no final de março, quatro propostas foram preparadas. Todos os quatro marcaram um meio-termo entre o Iowa de borda livre alta e os encouraçados costeiros da classe Indiana; eles tinham uma borda livre maior do que a do Indiana mas não tinham o castelo de proa elevado que havia dotado o Iowa de uma excelente navegabilidade. O armazenamento de carvão, novamente, representou um meio-termo entre os dois. A proteção da blindagem foi aumentada em comparação com as embarcações anteriores, que incluíam um arranjo aprimorado do convés blindado para proteger um volume maior do casco. A bateria principal deveria repetir os canhões de 305 milímetros usados no Iowa, uma vez que disparavam significativamente mais rápido do que os canhões de 330 milímetros da classe Indiana.

Os projetos variaram consideravelmente no que diz respeito ao seu armamento. A esta altura, um novo canhão de disparo de 127 milímetros já havia sido desenvolvido, o que aumentou significativamente o poder ofensivo da bateria secundária. Os projetistas inicialmente consideraram a adoção de torres de canhão para o armamento secundário, mas decidiram contra isso devido ao aumento de peso de tal arranjo, junto com problemas com paióis de munição e controle de fogo. Todos os quatro projetos os organizaram em uma bateria central no meio do navio, o que forçou a bateria secundária de canhões de 203 milímetros a ser empurrada para as extremidades do navio. As quatro variantes adotaram arranjos diferentes para esses canhões: "A" exigia oito canhões, dois em posições centrais,  a bateria principal, e duas torres laterais no meio do navio. "B" descartou a torre dianteira e colocou duas torres laterais mais à frente e uma, à ré, disparando sobre a bateria principal; "C" manteve as torres da linha central e descartou as montagens laterais, e "D" optou pelo reverso de "C".

O C&R preferia o design "A", uma vez que maximizava o poder de fogo, enquanto o Bureau of Ordnance (BuOrd) acreditava que nenhuma das propostas valia a pena prosseguir. Um alferes do BuOrd, Joseph Strauss, desenvolveu uma torre de dois andares que resolveu o problema; ele carregaria os canhões de 203 milímetros em uma torre separada montada diretamente no topo (e fixada) na torre da bateria principal. Strauss propôs uma quinta versão, "E", que incorporou sua torre. Alguns oficiais questionaram se era aconselhável que os canhões de 203 milímetros não pudessem ser direcionados contra alvos diferentes dos que os canhões de 305 milímetros estavam engajando, mas Strauss apontou que a longo alcance, os navios eram alvos relativamente pequenos e, a curta distância, o tempo de recarga muito maior dos canhões grandes permitiria que os canhões de 203 milímetros direcionassem a rotação da torre enquanto as guarnições dos canhões preparavam os canhões principais. Nessa época, os engenheiros navais americanos haviam feito melhorias em seus projetos de torres de canhão e economias significativas de peso foram alcançadas. Além disso, a torre de dois andares e quatro canhões adotada para a classe Kearsarge era mais leve do que as torres de dois canhões usadas no Indiana de apenas cinco anos antes.

Ao mesmo tempo, o BuOrd registrou sua oposição ao que considerava uma regressão aos canhões de 305 milímetros; embora os canhões de 330 milímetros fossem mais lentos para disparar, o BuOrd estimou que eram 30 por cento mais poderosos. Experimentos com placa blindada de 381 milímetros demonstraram que canhões de 305 milímetros não poderiam penetrar essa espessura, mesmo no alcance relativamente próximo de 910 metros, enquanto os projéteis de 330 milímetros foram capazes de derrotar a placa blindada. O C&R recusou-se a aceitar as objeções do BuOrd, mas testes posteriores com uma maquete do cinturão de Iowa demonstraram que os projéteis de 330 milímetros poderiam derrotar facilmente a blindagem, enquanto os projéteis de 305 milímetros ricocheteavam. A Marinha decidiu adotar o "E", com canhões de 330 milímetros no lugar dos canhões de 305 milímetros originalmente propostos.

A Marinha repetiu o arranjo de torre de dois andares com os couraçados da classe Virginia projetados no início de 1900, com o mesmo raciocínio, ou seja, o objetivo de redução de peso e a crença de que os canhões de 203 milímetros de disparo mais rápido poderiam ser operados sem atrapalhar os canhões de 305 milímetros adotados para os membros desta classe. Um novo design de torre inclinada corrigiu o problema com as aberturas excessivamente grandes das torres Kearsarge, mas o advento de canhões de grande calibre e com disparos rápidos tornou o conceito um fracasso, já que os canhões de 305 milímetros disparavam quase tão rapidamente quanto os de 203, e os últimos não podiam ser disparados sem graves efeitos de explosão prejudicando a tripulação dos primeiros.

Características

Os dois navios da classe Kearsarge tinham 112 metros de comprimento na linha d'água e 114 metros de comprimento total, com boca de 22 metros e um calado de sete. Eles deslocavam 11 730 toneladas normalmente, aumentado para 13 060 quando plenamente carregados. Assim como a classe Indiana, a classe Kearsarge também teve uma borda livre muito baixa, totalizando quatro metros em condições normais, o que resultou na inutilização de suas armas em caso de mau tempo. Os cascos dos navios incorporavam um proeminente rostro, uma característica comum aos encouraçados da época.

A direção era controlada com um único leme; enquanto navegassem a uma velocidade de doze nós (22 quilômetros por hora), os navios da classe Kearsarge precisariam de 434 metros para completar uma volta a bombordo e 420 metros virar para estibordo. Quando concluídos, os dois navios carregavam dois mastros militares pesados que carregavam alguns dos canhões leves dos navios, junto com ponteiras para ajudar a direcionar a mira de seus canhões. O Kearsarge era tripulado por 38 oficiais e 548 homens alistados, enquanto o Kentucky carregava 38 oficiais e 549 homens alistados. Este número foi posteriormente ajustado para 40 oficiais e 513 homens alistados.

Os encouraçados tinham dois motores a vapor de tripla expansão vertical de três cilindros, cada um acionando uma única hélice helicoidal. O vapor para os motores era fornecido por cinco caldeiras marítimas Scotch movidas a carvão, que eram canalizadas para um par de funis. Os motores dos navios foram projetados para produzir um total de 10 mil cavalos de potência, gerando uma velocidade máxima de dezesseis nós (trinta quilômetros por hora). Durante os testes no mar, a potência e a velocidade indicadas excederam o projeto, com os motores de Kearsarge produzindo um total de 11 674 cavalos de potência com uma velocidade de 16,8 nós (31,1 quilômetros por hora). Já a propulsão do Kentucky atingiu 12 179 cavalos de potência e uma velocidade de 16,9 nós (31,3 quilômetros por hora). O armazenamento de carvão totalizou 420 toneladas normalmente e até 1 617 toneladas em plena carga. A uma velocidade de cruzeiro de dez nós (dezenove quilômetros por hora), os navios tinham uma autonomia de 9 390 quilômetros.

Armamento
Os encouraçados da classe Kearsarge tinham duas torres duplas, com dois canhões de 330 milímetros (com 35 calibres de comprimento), e dois de 203 milímetros (também de 35 calibres de comprimento) cada, empilhados em dois níveis. As armas e a blindagem da torre foram projetadas pelo BuOrd, enquanto a própria torre foi projetada pelo C&R. Como as torres mantinham as paredes verticais do tipo usado na primeira geração de encouraçados americanos, as portas tinham que ser muito grandes para permitir elevação suficiente. O então tenente William Sims observou que os pisos das torres podiam ser facilmente vistos através das portinholas e afirmou que, como resultado, um projétil disparado contra a portinhola poderia atingir os paióis abaixo, explodindo os canhões.

A bateria de 330 milímetros consistia em canhões embutidos (especialmente reforçados) do tipo Mark II, montados em torres Mark III treinadas eletricamente. Eles eram originalmente recarregados com cargas de propelente de pólvora marrom que pesavam quase 230 kg, sendo posteriormente substituído por cargas sem fumaça de 82 kg. Os projéteis tinham uma velocidade de saída de 610 metros por segundo, e no cano, podiam penetrar até 640 milímetros de aço padrão, e na faixa de 2 300 metros, poderiam perfurar 510 milímetros de aço. As torres permitiam que a depressão chegasse a -5 graus e elevação a 15 graus, o que fornecia um alcance máximo de 11 mil metros, embora isso excedesse significativamente o que poderia ser alcançado com o rudimentar equipamento de direção de artilharia da época; o BuOrd recomendou que as tripulações abrissem fogo a 7 300 metros, e mesmo isso foi otimista. A cadência de tiro era de um tiro a cada 320 segundos, e as armas tinham que ser devolvidas à elevação de 2 graus para serem recarregadas.

Os canhões de 203 milímetros eram da versão Mark IV, que tinha uma velocidade de saída de 630 metros por segundo. Também originalmente carregados com pólvora marrom, eles também receberam cargas sem fumaça atualizadas no início de 1900. A mudança melhorou a cadência de um tiro por minuto para um tiro a cada quarenta segundos. O recarregamento passou a ser feito a zero graus. Eles eram montados em torres Mark IX que foram fixadas no topo das torres da bateria principal. O arranjo foi adotado porque a cadência de tiro significativamente maior dos canhões de 203 milímetros reduzia a interferência entre os canhões, mas com a adoção de propelentes sem fumaça e de disparo rápido para a bateria principal no início de 1900 provou que essa era uma suposição incorreta.

Os canhões da torre eram apoiados por uma bateria de quatorze canhões de 127 milímetros montados individualmente em casamatas no convés superior, sete em cada lateral. Assim que os navios entraram em serviço, descobriu-se que a bateria central havia sido colocada muito perto da linha d'água e as casamatas eram frequentemente inundadas, tornando-as inutilizáveis em qualquer condição que não fosse de mares calmos. Para defesa contra torpedeiros, eles também carregavam vinte canhões Hotchkiss de 57 milímetros e oito canhões de 1 libra (37 milímetros). Estes também estavam em montagens individuais abertas distribuídas pelos conveses e gáveas dos mastros; oito dos canhões de 57 milímetros foram colocados em uma bateria lateral um convés acima dos canhões de 127 milímetros, quatro de cada lado. Mais quatro foram colocados em casamatas na proa, e outros quatro foram dispostos de forma semelhante na popa. Os navios também carregavam um par de metralhadoras M1895 Colt-Browning com cartuchos de seis milímetros Lee Navy.

Como era de costume para os encouraçados da época, a classe Kearsarge carregava quatro tubos de torpedo de 457 milímetros. Estes foram colocados em montagens acima da água no casco; dois foram colocados lado a lado com a torre da bateria principal dianteira e os outros dois foram colocados em ambos os lados da superestrutura traseira. Os tubos eram fornecidos com um total de seis torpedos. Eles eram inicialmente equipados com o design Mark II Whitehead, que carregava uma ogiva de 64 kg e tinha um alcance de 730 metros a uma velocidade de 27 nós (cinquenta quilômetros por hora).

Blindagem
Os navios foram protegidos com aço Harvey, uma melhoria em relação às placas compostas anteriores. A faixa principal do cinturão blindado se estendia da sala da caldeira dianteira até a barbeta da bateria principal da popa e cobria uma seção do casco de um metro acima da linha d'água e 1,2 metros abaixo desta. O cinturão tinha 419 milímetros de espessura na parte superior, diminuindo gradualmente para 337 milímetros na linha d'água, e reduzindo ainda mais para 241 milímetros na borda inferior do cinturão. À frente das caldeiras, o cinturão foi reduzia para espessura 267 milímetros e, da barbeta dianteira, reduzida ainda mais para 102 milímetros. Anteparas transversais de 254 milímetros a 305 milímetros conectavam o cinturão a ambos os lados dos navios. Acima do strake principal havia uma segunda antepara que era 127 milímetros de espessura, estendendo-se da frente para trás da barbeta.

A estrutura do cinturão era reforçada por um deck de blindagem curvado nas laterais e conectado à borda inferior do cinturão. A parte plana do convés estava nivelada com a borda superior do cinturão e tinha setenta milímetros de espessura. Para a frente, onde a espessura do cinturão foi significativamente reduzida, a espessura do convés foi aumentada ligeiramente para 76 milímetros; a ré, onde não havia proteção lateral, o convés foi mais significativamente reforçado, com 127 milímetros de espessura. A torre de comando tinha 254 milímetros em seus lados e uma espessura 51 milímetros no telhado.

A blindagem para as torres de 330 milímetros era de 381 a 432 milímetros nas laterais e 640 milímetros na parte traseira para equilibrar as torres, enquanto as torres de 203 milímetros receberam chapas de 152 a 279 milímetros de espessura nas laterais e 230 milímetros na traseira. Seus tetos eram de 89 milímetros e cinquenta polegadas de espessura para as torres de 330 e 203 milímetros, respectivamente. As torres se apoiavam em barbetas blindadas que eram de 318 a 381 milímetros de espessura. A bateria de 127 milímetros, que foi colocada diretamente acima do cinturão superior, recebeu 152 milímetros de blindagem. A bateria casamatada carecia de telas entre cada arma, uma deficiência significativa, já que um único tiro poderia desativar várias armas.

Modificações
Depois que a Marinha dos Estados Unidos introduziu o disparo rápido para os canhões principais em 1903, Kearsarge e Kentucky instalaram persianas automáticas nos elevadores de munição para evitar que uma explosão na torre descesse até os depósitos. Depois que uma carga de propelente foi acidentalmente detonada por um curto-circuito elétrico a bordo do Kentucky em abril de 1906, a maioria dos equipamentos elétricos foi removido das torres dos navios e precauções adicionais foram instaladas, incluindo anteparas entre os canhões em cada torre e evacuadores de gás nas culatras dos canhões para evitar que os gases propelentes soprassem de volta para as torres.

Entre 1909 e 1911, a maioria dos canhões de 57 milímetros foram removidos e mais quatro canhões de 127 milímetros foram instalados. Os mastros militares originais foram substituídos por modelos treliçados e os tubos de torpedos também foram removidos. Os navios também tiveram suas caldeiras originais substituídas por oito caldeiras Mosher. Os navios passaram por outra reforma em 1919, que incluiu a remoção de todos os canhões, exceto oito de 127 milímetros. As armas que foram removidas foram usadas para armar navios mercantes para se defenderem contra ataques de submarinos alemães. Um par de canhões antiaéreos de 76 milímetros foram instalados a bordo de cada navio. Em algum ponto da carreira dos navios, anteparas de estilhaços foram adicionadas à bateria de 127 milímetros para melhorar a capacidade de sobrevivência.

Navios

Históricos de serviço

USS Kearsarge (BB-5)
O Kearsarge foi estabelecido em 30 de junho de 1896. Ele foi lançado em 24 de março de 1898 e comissionado em 20 de fevereiro de 1900. De 1900 a 1905, o Kearsarge serviu como nau capitânia do Esquadrão do Atlântico Norte, exceto por um curto período em 1904, quando foi redesignado como nau capitânia do Esquadrão Europeu. Em 1905, o encouraçado  substituiu o Kearsarge como nau capitânia da Frota do Atlântico Norte, embora permanecesse com a frota. Em abril, o navio sofreu uma explosão em sua torre dianteira de 330 milímetros que matou dez tripulantes; Isadore Nordstrom e George Breeman receberam a Medalha de Honra, o primeiro por resgatar vários homens gravemente feridos e o último por impedir que o fogo atingisse os paióis de propelente.

Em 1907, a Grande Frota Branca recebeu ordens do presidente dos Estados Unidos, Theodore Roosevelt, para dar a volta ao mundo como uma demonstração do poder da Marinha dos Estados Unidos. O Kearsarge foi anexado à Quarta Divisão do Segundo Esquadrão. A frota partiu de Hampton Roads em 16 de dezembro de 1907, circulou pela América do Sul, passou por São Francisco e chegou ao Havaí. De lá eles navegaram para a Nova Zelândia e Austrália, visitaram as Ilhas Filipinas, Japão, China e Ceilão antes de transitar pelo Canal de Suez. A frota se dividiu em Porto Saíde para visitar vários portos, com o Kearsarge partindo para Malta e Argel, antes de se reformar com o restante da frota em Gibraltar. Os navios chegaram a Hampton Roads em 22 de fevereiro de 1908.

Entre 1909 e 1911, o Kearsarge foi modernizado no Estaleiro Naval da Filadélfia, e depois disso foi colocado na reserva. Ele foi recomissionado em 23 de junho de 1915 e operou ao longo da costa atlântica pelos próximos dois anos como um navio de treinamento para a milícia naval de Massachusetts e Maine. Depois que os Estados Unidos entraram na Primeira Guerra Mundial em abril de 1917, ele foi usado para treinar equipes de guarda armada e engenheiros navais durante cruzeiros ao longo da costa atlântica. Após o fim da guerra, ele continuou as funções de treinamento até ser desativado no Philadelphia Navy Yard em 10 de maio ou 18 de maio de 1920.
O Kearsarge foi convertido em um navio guindaste e recebeu o número IX-16 em 17 de julho de 1920, mas foi alterado para AB-1 em 5 de agosto. Suas torres, superestrutura e blindagem foram removidas e substituídas por um grande guindaste giratório com capacidade de elevação de 254 toneladas, bem como boias de três metros, que melhoraram sua estabilidade. O navio guindaste foi usado frequentemente nos próximos 20 anos, incluindo a captação do USS Squalus em 1939. Em 6 de novembro de 1941, o Kearsarge foi renomeado como Crane Ship No. 1, permitindo que seu nome fosse dado ao porta-aviões que acabou sendo renomeado Hornet e, posteriormente, ao porta-aviões Kearsarge.  Ele continuou seu serviço, no entanto, lidando com canhões, torres, blindagens e outras cargas pesadas para navios como os encouraçados ,  e  e os cruzadores  e . Ele foi transferido para o Estaleiro Naval de São Francisco em 1945, onde participou da reconstrução do Hornet, do porta-aviões , e do porta-aviões . Em 1948, ele trocou a Costa Oeste pelo Estaleiro Naval de Boston. Em 22 de junho de 1955, seu nome foi retirado do Registro Naval e ele foi vendido para sucata em 9 de agosto.

USS Kentucky (BB-6)
O Kentucky teve sua quilha batida no mesmo dia que seu navio irmão e foi lançado no mesmo dia também. Ele foi comissionado em 15 de maio de 1900. Mais tarde naquele ano, ele partiu para a China para se juntar à Aliança das Oito Nações, então no processo de reprimir a Rebelião dos Boxers. O Kentucky chegou ao leste da Ásia no início de 1901 e não viu nenhuma ação durante o estágio final do levante. O navio operou na região até o início de 1904. Depois de retornar aos Estados Unidos, ele se juntou ao Esquadrão do Atlântico Norte em 1905. Durante a Insurreição Cubana de 1906, ele carregou fuzileiros navais para a ilha, embarcando-os em Provincetown e desembarcando-os em Havana, Cuba para a Segunda Ocupação de Cuba.

Em 1907, o Kentucky participou da Grande Frota Branca, como parte da Quarta Divisão com seu companheiro de classe. A frota partiu de Hampton Roads em 16 de dezembro de 1907, circulou pela América do Sul, passou por São Francisco e chegou ao Havaí. De lá, eles navegaram para a Nova Zelândia e Austrália, visitaram as Ilhas Filipinas, Japão, China e Ceilão antes de transitar pelo Canal de Suez. A frota se dividiu em Porto Saíde, com Kentucky visitando Trípoli e Argel, antes de se reformar com a frota em Gibraltar. Ele voltou para Hampton Roads em 22 de fevereiro.

De 1909 a 1911, o Kentucky foi modernizado no Estaleiro Naval da Filadélfia. Depois disso, ele foi colocado na reserva, onde permaneceu até ser recomissionado na Filadélfia em 23 de junho de 1915. Após a ocupação de Veracruz pelos Estados Unidos, ele navegou para o México, patrulhando a costa de Veracruz até 1916. Ele então voltou para Nova York, onde permaneceu até os Estados Unidos entrarem na Primeira Guerra Mundial. Durante a guerra, ele operou como navio de treinamento como parte do esforço de mobilização, treinando vários milhares de homens ao longo da costa atlântica.

No final de 1918 e início de 1919, o Kentucky foi reformado no Boston Navy Yard. Ele então partiu para exercícios na Baía de Guantánamo, Norfolk, e ao longo da costa da Nova Inglaterra, e mais tarde treinou aspirantes da Academia Naval dos Estados Unidos. O Kentucky foi desativado em 29 de março de 1920; a Marinha considerou brevemente reconstruí-lo em um navio guindaste também, mas acabou decidindo contra isso. Seu nome foi retirado do Registro Naval em 27 de maio de 1922 e ele foi vendido como sucata para a Dravo Corporation em 24 de março de 1923.

Referências

Bibliografia

Ligações externas

Classes de couraçados

Classe Kearsarge


معامل الانتشار يمكن أن يعرف ب:

 معامل انتشار الكتلة :

 معامل الانتشار الجزيئي (غالبا ما يطلق عليه "معامل النشر")

مجموعات مفهرسة

معامل الانتشار (توضيح)


مِبرشة أو سكين أو مِشرحة الجبن هو نوع من سكاكين المطبخ المتخصص في تقطيع الجبن. الأجبان المختلفة تتطلب سكاكين مختلفة، وحسب الصلابة في المقام الأول؛ في معظم الأحيان، يشير «سكين الجبن» إلى سكين مصمم للجبن الطري.

سكين الجبن
تُستخدم مِبرشة أو سكين الجبن عادة لقطع الأجبان شبه الصلبة والصلبة وقد تشرحه إلى شرائح. لتقطيع الجبن أنماط مختلفة، مصممة للجبن متفاوت الصلابة. يمكن أيضًا استخدام أداة تقطيع الجبن لتقطيع الزبدة الباردة أو الكوسة أو الخيار أو الملفوف.

اخترعت سكين الجبن أول مرة في سنة 1925 بواسطة ثور بيوركلند في مدينة ليلهامر في النرويج. نجاحها كان في شمال أوروبا وهولندا وبلجيكا وألمانيا وفرنسا وسويسرا لان في هذه الدول الجبن يؤكل مبروش على الخبز.

الصور

المراجع

أدوات الطعام
اختراعات نرويجية
جبن

مبرشة الجبن


Willi Münch-Khe (né Heinrich Eduard Wilhelm Münch le  à Karlsruhe et mort le  dans la même ville) est un peintre, graveur, modeleur de porcelaine et de céramique et artisan allemand. Il change plus tard de nom : pour éviter toute confusion avec un peintre nommé Willi Münch-München et pour honorer sa ville natale Karlsruhe, il ajoute Khe.

Biographie
Fils d'un fonctionnaire de la poste, il suit une formation de peintre verrier et étudie à l'académie locale. À partir de 1908, il travaille comme professeur de dessin à l'École des arts et métiers de cette ville. En 1909, il devient maître-élève de Hans Thoma. La même année, il réalise ses premiers projets de céramique pour la manufacture de majolique de Karlsruhe. Cette collaboration prend fin en 1915.

Entre 1914 et 1924, il travaille également pour la Manufacture royale de porcelaine de Meissen. À partir de 1929, il vit à Leipzig, puis à Berlin à partir de 1934.

Dans les années 1930, il travaille également en tant qu'indépendant pour la société Rosenthal, pour laquelle il conçoit un service en porcelaine et des figurines d'animaux. À partir de 1939, il dirige son propre atelier à Hegau au bord du lac de Constance.

Dans l'après-guerre, il vit en Argentine de 1949 à 1953. À partir de 1953, il crée à nouveau des projets pour la manufacture de porcelaine de Meissen, ainsi que pour Villeroy & Boch et Hutschenreuther.

Il meurt à l'aube le 29 décembre 1960 à la suite d'une crise cardiaque.

Notes et références

Liens externes

Naissance en janvier 1885
Décès en décembre 1960
Peintre allemand du XXe siècle
Graveur allemand du XXe siècle
Aquafortiste allemand
Sculpteur allemand du XXe siècle
Sculpteur Art déco
Céramiste allemand
Décès à 75 ans

Willi Münch-Khe


انهضوا أيها الوطنيون هو النشيد الوطني في جمهورية نيجيريا الفدرالية. تم اعتماد هذا النشيد عام 1978. تم أخذ الكلمات من أفضل خمس مقطوعات فازت في مسابقة وطنية. حيث تم وضع الكلمات مع الموسيقى من قبل فقرة الشرطة النيجيرية تحت إشراف البينديكت إليسه أدياسه.

نص النشيد

عادات
عادة يتم إنشاد النشيد الوطني النيجريي في الحفلات الرئيسية التي تتعلق بالفخار الوطني مثل استقبال الرؤساء والعروض الرياضية وغيرها.

مراجع

أغان نيجيرية
أناشيد وطنية
رموز نيجيريا الوطنية

انهضوا أيها الوطنيون


'بعلول (في العربية بعلول، . TR علول ʿ B) هو صغير الناس تقع في الجنوب الشرقي من لبنان ، في شرق وادي البقاع.

وتعرف هذه المدينة لكونها واحدة من كثيرين في لبنان الذي هاجر السكان. على الرغم من أن هناك قصص من الهجرة أقرب التي ظهرت في بداية 1950 والتشريد قوي من سكانها التي أساسا في ال 70 في وقت مبكر، عندما واجهت البلاد بداية من صراع على السلطة سياسيا واجتماعيا بين الفصائل مسلم و المسيحية. أخيرا هذا الصراع أدى إلى بدء الحرب الأهلية في لبنان (1975 - 1990)، والتي أصيب البلد الذي وضع المحيط الهادي كانت تعرف باسم "  'وسويسرا الشرق الأوسط "، إن الوضع في لبنان تم منع غير مستقرة والتهاوي مع الاقتصاد وحرب أهلية دامية متزايدة تربية أطفالهم، قررت القرويين للهجرة.

هذه البلدان هاجروا إلى حد كبير في المقام الأول أمريكا اللاتينية، بما في ذلك: فنزويلا، كولومبيا، البرازيل و بنما، وكان هناك أيضا كميات كبيرة نحو كندا و الولايات المتحدة. هذه هي في معظمها رحلات ذهابا وإيابا بعد أن تحقيق سبل العيش اقتصادية مستقرة، بعلول العودة مرة أخرى لمواصلة بناء مساكن لأسرهم.

 'فنزويلا''' هي واحدة من البلدان حيث يعيش أكثر الناس في هذه المدينة، مع جزيرة مارغريتا والمنطقة الاقتصادية Paraguana في مدينة أين Fijo التي تتركز في معظمها سكان، وتوفير أساسا تجارة البضائع الجافة. 'كولومبيا كانت واحدة من الوجهات الرئيسية للهجرة للشعب، وبين ال 70 و 80 و 90 وزارة من الكولومبية غواخيرا، وتحديدا سكان  كانت ومازالت حاليا واحدة من الأماكن داخل كولومبيا حيث تأسس المجتمع. 'بنما في العقد من ال 80 و 90 تلقى بعلول مجتمع التي تركز على منطقة كولون الحرة، في محيط قناة بنما فرض نظام التجارة التجارية داخل المكان. 'البرازيل' هي واحدة من البلدان التي لديها أكثر لبناني في العالم، متجاوزا حتى عدد السكان الحالي من لبنان. هذا البلد ليست استثناء في وجود شعب المجتمع بعلول، وتحديد مكان سكانها في الحدود الثلاثية من فوز دو إيغواسو في محافظة بارانا.

هؤلاء الناس ممارسة الدين مسلم Sunie، (هناك عائلة واحدة فقط المسيحية المارونية)

في الوقت الحاضر، والسكان بعلول ما يقرب من 96 أسرة وإضافة إلى تلك التي وجدت في الخارج سيكون حوالي 380 أسرة.

اللغة الرسمية لللبنان هو العربية، وكلغة ثانية في الفرنسية بعلول ولكن اللغة الرئيسية التي يتحدث بها هذا المجتمع، سواء داخل المدينة و للخروج من هذا هو الإسبانية، منذ أكثر الناس الذين هاجروا إلى البلدان الناطقة أساسا بعلول من أي شيء آخر. في بعلول المجتمع في الإسبانية هي اللغة المشتركة، وراهم على العربية في الإنجليزية و 'بعلول'  (في العربية بعلول، . آر  B'alūl '') هي مدينة تقع في جنوب شرق لبنان، الذين الموقع الجغرافي فمن شرق وادي البقاع.يقع بعلول في منطقة نائية في وسط المناطق الجبلية. أنه يحد من الشرق مع شعب ليلى وغربا إلى قرية Karaoum. عدد سكانها الحالي ما يقرب من 200 شخص الأصلي من القرية، وبالنظر إلى أن العديد من السكان الذين يعيشون في الخارج. سكانها هم متدينون رواه مسلم السنة، ولكن أيضا يقيم أسرة المسيحية المارونية في المجتمع.وتعرف هذه المدينة لكونها واحدة من العديد من ولد من الهجرة من لبنان. كانت الموجة الأولى من الهجرة التي ظهرت في بعلول بين 1935 - 1950، قبل استقلال لبنان وخلال إدارة الأراضي عن طريق فرنسا. و[الانتداب الفرنسي [لبنان]] ممارسة السلطة واتخاذ القرارات السياسية والاقتصادية في المنطقة. في فرنسي أظهرت تفضيلات معينة للمجتمع المسيحية المارونية، بعض التمييز ورود أنباء إلى رواه مسلم. رجال مسلم لبناني من الوقت يحتجون على الوضع، وادعى أنهم لا يريدون أن يعيشوا في بلد حيث كانت تمارس القرارات من قبل الأجانب خلال العربية، وهذا أدى إلى تشريد هذه من الأراضي اللبنانية.بدأ النزوح الثاني من سكانها خلال 70S، عندما كانت البلاد تواجه بداية صراع على السلطة في المجال السياسي والاجتماعي بين الفصائل مسلم و المسيحية. وأخيرا أعطى هذا الصراع نتيجة لبداية الحرب الأهلية اللبنانية (1975 - 1990). كان الوضع في البلاد غير مستقر والاقتصاد الراكد والحرب الأهلية الدامية على نحو متزايد أن منع تربية أولادهم. قرر العديد من الناس لتبدأ مرة أخرى على الهجرة.الشعب هاجر أساسا إلى دول أمريكا اللاتينية، ومنها: كولومبيا وفنزويلا والبرازيل وبنما. كانت هناك أيضا أعداد كبيرة الذي انتقل إلى كندا و الولايات المتحدة. هذه الهجرات هي في معظمها رحلات ذهابا وإيابا: بعد تحقيق الدعم الاقتصادي المستقر السكان المهاجرين بعلول يعود مرة أخرى ليكرس نفسه لبناء منازل لأسرهم.كولومبيا كانت واحدة من الوجهات الرئيسية للهجرة الناس. ومن بين ال 70 و 80 و 90 وزارة من الكولومبي غواخيرا، وتحديدا سكان مايكاو كان واحدا من الأماكن التي تأسست المجتمع. اليوم يمكنك ان ترى وجود قوي للمهاجرين من بعلول في المنطقة.فنزويلا غير الدول جهة أخرى، مع جزيرة مارغريتا وParaguaná المنطقة الاقتصادية في مدينة بونتو Fijo حيث تتركز غاية المهاجرين، مع التركيز بشكل رئيسي التجارة البضائع الجافة.بنما في ال 80 و 90 تلقى مجتمع بعلول، والتي ركزت على المنطقة الحرة القولون و، على مشارف قناة بنما فرض نظام التجارة و الأعمال التجارية في محلة.البرازيل هي واحدة من البلدان التي لديها أكبر الجاليات اللبنانية في جميع أنحاء العالم، حتى أعلى من عدد السكان الحالي في لبنان. القرويين بعلول هم في الحدود الثلاثية فوز دى اجوازو في إقليم بارانا.اليوم، سكان ينقسم بعلول وتحتل أربعة وعشرين أسماء عائلة الألقاب. هذه العائلات انضمت بالكامل إلى عدد سكانها أكثر من 1200 نسمة.اللغة الرسمية في لبنان هو العربية، وكلغة ثانية [اللغة الفرنسية [| الفرنسية]]؛ لكن بعلول اللغة الرئيسية التي يتحدث بها المجتمع، سواء داخل المدينة وخارجها وهذا هو الإسبانية، نظرا لعدد المهاجرين إلى البلدان الناطقة بالإسبانية. بعد الإسبانية اللغات الأكثر استخداما على نطاق واسع هي [اللغة العربية [| العربية]]، و الإنجليزية و البرتغالية.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء البقاع الغربي
أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات سنية في لبنان
تجمعات مارونية في لبنان
قرى لبنان

بعلول


A temporada de ciclones no Pacífico Sul de 2022–23 é o período do ano em que a maioria dos ciclones tropicais se forma no Oceano Pacífico Sul a leste de 160 ° E. A temporada começou oficialmente em 1 de novembro de 2022 e terminará em 30 de abril de 2023, no entanto, um ciclone tropical pode se formar a qualquer momento entre 1º de julho de 2022 e 30 de junho de 2023 e contará para o total da temporada. Durante a temporada, os ciclones tropicais serão monitorados oficialmente pelo Serviço Meteorológico de Fiji, pelo Australian Bureau de Meteorologia e pelo Serviço Meteorológico de Nova Zelândia. As Forças Armadas dos Estados Unidos, por meio do Joint Typhoon Warning Center (JTWC), também rastreiam a bacia e emitem alertas não oficiais para os interesses americanos. O FMS atribui um número e um sufixo F a distúrbios tropicais que se formam ou se movem para dentro da bacia, enquanto o JTWC designa ciclones tropicais significativos com um número e um sufixo P. O BoM, FMS e MetService usam a Escala Australiana de Intensidade de Ciclones Tropicais e estimam a velocidade do vento durante um período de dez minutos, enquanto o JTWC estima ventos sustentados durante um período de 1 minuto, que são posteriormente comparados com a Escala de furacões de Saffir-Simpson ( SSHWS).

Previsões sazonais

Durante Julho de 2022, o Centro de Água, Clima e Terra (Cwcl) da Universidade de Newcastle, na Austrália, emitiu a sua primeira perspectiva de ciclones tropicais de longo alcance para a temporada 2022-23. No quadro das perspectivas, a CWCL teve em conta as persistentes condições semelhantes às do La Niña no Oceano Pacífico Tropical, que se previa que continuassem e as temperaturas modeladas da superfície do mar sobre o Oceano Índico, que apontavam para a ocorrência de um evento dipolo negativo no Oceano Índico. como resultado, previram que a região do Pacífico Sul entre 135 e e 120 W, ver uma estação de ciclones tropicais quase normal, com entre seis e nove ciclones tropicais ocorrendo durante a temporada.

Previram também que a Polinésia Francesa, Niue, Norte da Nova Zelândia, Papua Nova Guiné, Tokelau, Tonga, Tuvalu, Wallis e Futuna, as Ilhas Cook, Samoano e Pitcairn, tiveram um impacto abaixo do normal de um ciclone tropical. pensava-se que as Fiji, a Nova Caledónia e as Ilhas Salomão tinham uma probabilidade quase normal de serem afectadas por um ou mais ciclones tropicais, enquanto esperava-se que Vanuatu enfrentasse uma probabilidade acima do normal de serem afectadas por um ou mais ciclones tropicais. A CWCL actualizou posteriormente as suas previsões durante o mês de agosto e previu que as Ilhas Salomão e Vanuatu, correria um risco abaixo do normal de ser afectado por um ou mais ciclones tropicais. previram igualmente que a Papua-Nova Guiné enfrenta actualmente uma probabilidade acima da média de ser afectada por um ou mais ciclones tropicais. durante o mês de outubro, a CWCL divulgou as suas perspectivas finais antes do início da temporada de ciclones e observou que as Ilhas Salomão, O Norte da Nova Zelândia e Vanuatu enfrentam agora um risco quase normal de serem afectadas por um ou mais ciclones tropicais.

O Instituto Nacional de Investigação da Água e da atmosfera (NIWA) da Nova Zelândia publicou posteriormente o Southwest Pacific Tropical Cyclone Outlook, que teve em conta as perspetivas de ciclones tropicais da CWCL, bem como as condições de oscilação El Niño-Sul que estavam presentes sobre a bacia e que se prevêem que ocorram durante a estação. a perspectiva previa um número quase médio de ciclones tropicais para a temporada 2022-23, com seis a dez ciclones tropicais nomeados, previsto para ocorrer entre 135 e e 120 W, em comparação com uma média de pouco menos de 9. Esperava-se que três ou quatro dos ciclones tropicais se intensificassem ainda mais e se tornassem ciclones tropicais graves, embora tenha sido observado que um ciclone tropical grave de categoria 5 poderia ocorrer durante a estação.

BoM
O BoM emitiu duas previsões sazonais para o sul do Oceano Pacífico, para as suas regiões auto-definidas do leste e oeste do Oceano Pacífico Sul. previram que a região Oeste, Entre 142,5 e e 165 e, tinha 65% de probabilidade de ver mais de 4 ciclones tropicais, enquanto a região leste, entre 165 e E 120 W, tinha 43% de probabilidade de ver mais de 6 ciclones tropicais.

Resumo sazonal

Sistemas

Depressão tropical 01F

Em 10 de dezembro, o FMS informou que a perturbação tropical 01F havia se desenvolvido, dentro de uma área de baixo vento vertical perto das Ilhas Lau do Sul de Fiji. Movendo-se para o sul sob um ambiente de tosquiado moderado com temperaturas quentes da superfície do mar, 01F intensificou-se em uma depressão tropical no final de 11 de dezembro, antes de ser direcionado para um ambiente altamente tosquiado devido a uma crista superior ao norte e a uma depressão superior que se aproximava do oeste. posteriormente, mudou-se para a área de responsabilidade da TCWC Wellington, onde foi reclassificado como uma baixa não tropical mais profunda foi anotado pela última vez em 13 de dezembro, perto da Nova Zelândia.

Distúrbio tropical 02F

No final de 29 de dezembro, o FMS informou que a perturbação tropical 02F tinha desenvolvido ao sul de Vanuatu. A JTWC deu-lhe uma baixa oportunidade de desenvolvimento devido ao sistema ter uma LLC totalmente obscurecida e num ambiente favorável de baixo cisalhamento do vento, bom escoamento em direção aos pólos e temperaturas quentes da superfície do mar. Às 3: 00 UTC de 30 de dezembro, a JTWC anunciou que o sistema tinha transitado para um ciclone subtropical, no entanto, a agência deu ao sistema uma baixa chance de se transformar em ciclone tropical devido ao ambiente desfavorável persistente. O sistema passou então para a área de responsabilidade do TCWC Wellington no dia seguinte, onde foi reclassificado como um baixo não tropical.

Distúrbio tropical 03F

No final de 5 de janeiro, o FMS informou que o distúrbio tropical 03F havia se formado perto da Nova Caledônia. Em geral, o sistema deslocou-se para sudeste antes de o FMS cessar os avisos sobre o sistema, em 7 de janeiro. No entanto, em 8 de janeiro, a CABTJ deu a possibilidade de desenvolvimento do sistema, embora em ambiente favorável, estivesse muito próximo do Hale.[22] mas após reanálise, a convecção foi reativada e uma característica ocular foi visível. But upon reanalysis, convection re-fired, and an eye feature was visible.

Ciclone tropical Hale

Em 7 de janeiro, a baixa tropical 07U mudou-se para a bacia da região da Austrália, quando foi imediatamente reclassificado como depressão tropical 04F pelo FMS. No final do mesmo dia, intensificou-se para um ciclone tropical de categoria 1, com o FMS a denominar-se Hale. Naquela época, a tempestade estava sentindo os efeitos do cisalhamento moderado do vento, com sua estrutura convectiva se dividindo em duas regiões diferentes, antes de começar a enfraquecer à medida que o cisalhamento aumentava e seu centro de baixo nível se tornava alongado. A FMS emitiu o seu último Aviso sobre o Hale no dia seguinte, à medida que este se deslocava para leste-sudeste em direção à área de responsabilidade do TCWC Wellington, onde o reclassificaram como uma baixa extratropical seis horas depois. Posteriormente, a CABT suspendeu as advertências no sistema três horas mais tarde.

Em preparação para o Hale, a MetService emitiu avisos de chuva forte e vento para muitas partes da Nova Zelândia. Um estado de emergência foi posteriormente declarado na parte nordeste da Nova Zelândia à medida que se aproximava do país. Em 10 e 11 de janeiro, Hale provocou inundações e deslizamentos generalizados nas zonas norte e leste do país, nomeadamente nas zonas de Coromandel e Gisborne. O corte Florestal lavado obstruiu muitos rios na região de Gisborne, exacerbando as inundações e acumulando-se em torno de pontes a jusante. Vários metros de costa foram erodidos pela tempestade em Whitianga, ameaçando edifícios à beira-mar, como o Mercury Bay Boating Club. Uma criança foi morta na praia de Waikanae no dia 25 de janeiro, duas semanas depois de Hale ter atingido o país, depois de cair enquanto brincava com destroços florestais deixados pelo ciclone.

Ciclone tropical Irene

No início de 13 de janeiro, o FMS observou que se esperava que um sistema de baixa pressão se desenvolvesse a oeste de Vanuatu nos próximos 5 dias, e deu-lhe uma chance moderada de desenvolvimento. No entanto, a baixa formou-se na região australiana no final do mesmo dia, e, em 14 de janeiro, organizou-se numa perturbação tropical, com o FMS a designar como 05F. 05F entrou brevemente na bacia no dia seguinte, antes de voltar posteriormente para a região australiana no final do mesmo dia.

Em 17 de janeiro, 05F voltou para a bacia do Pacífico Sul, onde foi atualizado para uma depressão tropical pelo FMS. Às 03: 00 UTC de 18 de janeiro, os JTWC começaram a emitir avisos sobre o sistema, classificando-o como ciclone tropical 09P. O FMS posteriormente seguiu o exemplo, atualizando o sistema para um ciclone tropical de categoria 1 na escala australiana e nomeando-o Irene. Nessa época, as imagens de satélite mostraram que a Irene estava a desenvolver rapidamente um CDO (Central dense overcast). Sob um ambiente favorável de temperaturas quentes da superfície do mar, baixo cisalhamento do vento e forte escoamento em direção aos pólos, Irene intensificou-se em um ciclone tropical de categoria 2 no final do mesmo dia. No entanto, à medida que se deslocava sobre a Ilha Tanna, em Vanuatu, o seu centro de circulação de baixo nível fracamente definido e alongado rapidamente ficou exposto devido ao cisalhamento do vento, levando a JTWC a emitir o seu aviso final sobre Irene e a reclassificar o sistema como um ciclone subtropical até 19 de janeiro. O FMS posteriormente rebaixou Irene para um ciclone tropical de categoria 1, e continuou a emitir avisos, uma vez que enfraqueceu enquanto se deslocava para leste-sudeste, antes de declarar o sistema um ciclone extratropical no mesmo dia. Irene foi notificada pela última vez no dia seguinte.

Foi emitido um alerta de chuva forte para algumas partes de Fiji e o público foi aconselhado a estar em alerta máximo. Foram igualmente emitidos avisos semelhantes a Vanuatu. Em 19 de janeiro, Irene causou inundações e cortes de energia em Port Villa.

Depressão tropical 06F

Em 20 de janeiro, uma baixa tropical entrou na bacia da região australiana, onde o FMS imediatamente designou o sistema como depressão tropical 06F. Mais tarde, no mesmo dia, o JTWC atualizou o sistema para uma tempestade tropical e designou-o como ciclone Tropical 10p, embora o sistema estivesse ficando exposto devido a uma infiltração de ar seco. Com o sistema a ficar totalmente exposto devido ao aumento do cisalhamento do vento e a grandes quantidades de ar seco, o JTWC emitiu o seu último aviso no dia 06F do dia seguinte. O FMS continuou a emitir avisos em 06F enquanto continuava a leste-sudeste, antes de virar Sul-Sudoeste e enfraquecer para uma área de baixa pressão até 22 de janeiro. Os remanescentes do sistema impactaram a Nova Zelândia em 27 de janeiro, causando graves inundações e matando 4 pessoas.

Ciclone tropical severo Gabrielle

Em 10 de fevereiro, o ciclone tropical Severo Gabrielle mudou-se para a bacia da região da Austrália, como um ciclone tropical severo de categoria 3 na escala Australiana. Gabrielle começou a experimentar um aumento no cisalhamento vertical do vento noroeste, o JTWC rebaixou-o para um ciclone equivalente à categoria 1. Mais tarde naquele dia, Gabrielle mudou-se para a área de responsabilidade da MetService. Às 21:00 UTC, a circulação de baixo nível ficou totalmente exposta na convecção central, o JTWC interrompeu os avisos no sistema. Mais tarde, no dia seguinte, Gabrielle foi rebaixada para um ciclone tropical de categoria 2 pelo MetService. Gabrielle passou posteriormente directamente sobre a Ilha Norfolk. O BoM e o MetService informaram que Gabrielle havia transitado para uma baixa subtropical profunda mais tarde naquele dia. A JTWC classificou-a como uma tempestade subtropical.

Avisos meteorológicos foram emitidos em toda a Ilha Norfolk e Nova Zelândia, com vários estados de emergência sendo declarados na Nova Zelândia quando o ciclone impactou o país. Chuvas e ventos fortes provocaram quedas de energia generalizadas e inundações em toda a upper North Island, tendo sido declarado o estado de emergência nacional em 14 de fevereiro. Duas pessoas foram mortas em Muriwai, enquanto outras seis foram mortas em Hawke's Bay, e uma pessoa morta em Gisborne. A Nova Zelândia declarou estado de emergência nacional pela terceira vez na sua história em 14 de fevereiro, quando o ciclone Gabrielle causou inundações generalizadas, deslizamentos de terra e enormes ondas oceânicas.

Nomes de tempestade
No Pacífico Sul, considera-se que uma depressão tropical atingiu a intensidade do ciclone tropical, caso atinja ventos de  e é evidente que os vendavais estão ocorrendo pelo menos na metade do centro. Com depressões tropicais se intensificando em um ciclone tropical entre o Equador e 25°S e entre 160°E - 120°W nomeado pelo FMS. No entanto, se uma depressão tropical se intensificar ao sul de 25°S entre 160°E e 120°W, ela será nomeada em conjunto com o FMS pelo MetService. Se um ciclone tropical sair da bacia e entrar na região australiana, ele manterá seu nome original. Os próximos 10 nomes na lista de nomes estão listados aqui abaixo.

Se um ciclone tropical entrar na bacia do Pacífico Sul a partir da bacia da região da Áustrália (a oeste de 160°E), manterá o nome que lhe foi atribuído pela BoM. As seguintes tempestades foram nomeadas desta maneira:

 Gabrielle

Efeitos da temporada
Esta tabela lista todas as tempestades que se desenvolveram no Pacífico Sul a leste da longitude 160°E durante a temporada 2022–23. Inclui sua intensidade na escala de intensidade de ciclones tropicais australianos, duração, nome, aterrissagens, mortes e danos. Todos os dados são retirados do RSMC Nadi e/ou TCWC Wellington, e todos os números de danos estão em 2022 ou 2023 USD.
|-

Ver também

 Lista de temporadas de ciclones do hemisfério sul
 Ciclones tropicais em 2022 e 2023
 Temporadas de furacões no Atlântico: 2021, 2022
 Temporadas de furacões do Pacífico: 2021, 2022
 Temporadas de tufões do Pacífico: 2021, 2022
 Temporadas de ciclones do Norte do Oceano Índico: 2021, 2022
 Temporada de ciclones do sudoeste do Oceano Índico de 2021–22
 Temporada de ciclones da região australiana de 2021–22

Referências

Ligações externas

2022

Temporada de ciclones no Pacífico Sul de 2022-2023


Die Irische Badmintonmeisterschaft 2009 fand vom 7. bis zum 8. Februar 2009 in Dublin statt.

Austragungsort
Dublin, Baldoyle Badminton Centre

Die Sieger und Platzierten

Weblinks
http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=916C277B-C3A7-43F2-8F21-77021D70413A

2009
Badminton 2009
Badmintonwettbewerb in Dublin

Irische Badmintonmeisterschaft 2009


Hayden Paddon (Geraldine, Nueva Zelanda; 20 de abril de 1987) es un piloto de rally neozelandés. Desde 2014 compite en el Campeonato Mundial de Rally con el equipo oficial Hyundai.

Trayectoria
Paddon fue piloto del Pirelli Star Driver, lo que le permitió disputar el Campeonato de Producción 2010 con un Mitsubishi Lancer. Obtuvo una victoria en Nueva Zelanda, dos segundos puestos y dos terceros, por lo que acabó tercero en el campeonato. En 2011 ganó el Campeonato de Producción con un Subaru Impreza propio, al acumular cuatro victorias consecutivas en Portugal, Argentina, Finlandia y Australia.

El piloto ascendió al Campeonato Mundial de Rally Super 2000 en 2012. Al volante de un Škoda Fabia particular, venció en Portugal y Nueva Zelanda, terminó cuarto en Suecia y quinto en España. Así, se colocó cuarto en la clasificación final. En 2013 disputó dos fechas del renombrado WRC 2 con un Škoda Fabia, obteniendo dos terceros puestos y un quinto. Además corrió en el Rally de Ypres del Campeonato Europeo de Rally, donde abandonó. Por último, disputó el Rally de España con un Ford Fiesta WRC del equipo M-Sport.

En 2014, Paddon se convirtió en piloto oficial de Hyundai en el Campeonato Mundial de rally. Disputó seis fechas con un Hyundai i20, logrando un sexto puesto y dos octavos. Luego de ausentarse en el Rally de Montecarlo de 2015, el neozelandés disputó las demás fechas del Campeonato Mundial con Hyundai. Resultó segundo en Cerdeña, cuarto en Polonia, quinto en Suecia, Francia, Australia y Gran Bretaña, y sexto en Cataluña. Esto le significó acabar noveno en el campeonato absoluto.

Palmarés

Títulos

Victorias

Victorias en el WRC

Victorias en el WRC-2

Victorias en el SWRC

Victorias en el PWRC

Victorias en el ERC

Resultados

Campeonato Mundial de Rally

PWRC

SWRC

WRC-2

WRC-2 Pro

ERC

Referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial
 Ficha en WRC

Pilotos de rally de Nueva Zelanda
Pilotos de Hyundai World Rally Team
Pilotos de M-Sport World Rally Team

Hayden Paddon


Baba Efsanesi (The Godfather Saga), Baba (The Godfather) ve Baba II (The Godfather Part II) filmlerinin kronolojik sıralama içerisinde birleştirilmesinden elde edilmiş, 1977 yapımı televizyon filmidir. Amerikan NBC kanalı için yapılmıştır.

Kaynakça
 21 Ekim 2006 tarihli İngilizce Wikipedia Baba Efsanesi adlı madde

Baba filmleri
Francis Ford Coppola'nın yönettiği filmler
Amerika Birleşik Devletleri romanlarından uyarlanan filmler
Carmine Coppola'nın müziğini yaptığı filmler

Baba Efsanesi (film)


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Lošonec enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Lošonec im Okres Trnava.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Losonec


Puerto Quequén, denominado Consorcio de Gestión de Puerto Quequén desde el 1º de marzo de 1994, es uno de los puertos cerealeros más importantes de la República Argentina. Ubicado sobre la desembocadura del río Quequén Grande de la región sudeste de la Provincia de Buenos Aires, Puerto Quequén está emplazado sobre las ciudades de Necochea y Quequén -Partido de Necochea- a una distancia de 132 km de la ciudad de Mar del Plata, 334 km de la ciudad de Bahía Blanca y 512 km de la ciudad de Buenos Aires. Durante el año 2016, Puerto Quequén alcanzó un nuevo récord operando un total de 7.500.000 de toneladas. Aunque su Hinterland fue variando a lo largo de su historia, actualmente comprende los Partidos de Necochea, Lobería, General Alvarado, Balcarce, Tandil, Rauch, San Cayetano, Tres Arroyos y Benito Juárez. Su Hinterland -o zona de influencia- suma un total aproximado de 4.000.000 de hectáreas ubicadas dentro de la región delimitada por el sistema de Tandilia y Ventania al sud y sud-oeste de la Provincia de Buenos Aires. Su privilegiado emplazamiento sobre la desembocadura del río Quequén Grande -el segundo río más grande la provincia- permite el ingreso y egreso de buques de más de 200 m de eslora y 43 pies de calado en sólo 40 minutos. Durante el bienio 2016/2017 Puerto Quequén superó las 14.000.000 de toneladas comercializadas, con más de 600 buques operando en ambas márgenes del puerto.

Consorcio de Gestión de Puerto Quequén
Bajo el marco legal de la Ley Provincial N.º 11.414 aprobada durante el mes de julio de 1993, el Consorcio de Gestión de Puerto Quequén comenzó sus actividades el 1º de marzo de 1994 en su sede de la Avenida Juan de Garay N.º 850 de la ciudad de Quequén. El mismo es definido como un ente público no estatal que concentra los intereses del estado provincial, el municipio del Partido de Necochea, los trabajadores portuarios y los sectores privados interesados en el desarrollo portuario de la región. Su Directorio está conformado por un Presidente -designado por el Poder Ejecutivo de la Provincia de Buenos Aires- y ocho directores propuestos por los diferentes actores que intervienen en la operatoria portuaria. Aunque cada sector representado en el Directorio cuenta con la posibilidad de proponer su propio candidato, los mismos están sujetos a la aprobación del Poder Ejecutivo Provincial. Desde marzo de 1994 hasta abril de 2016 se sucedieron un total de 14 Presidentes en el máximo cargo de la autoridad portuaria de Puerto Quequén. Así mismo, el Consorcio está conformado por diferentes áreas que componen la estructura administrativa del puerto orientada a garantizar la operatoria portuaria sobre un total de 12 sitios o muelles ubicados en ambas márgenes del río Quequén Grande donde, así mismo, funcionan las diferentes terminales que operan en el puerto en el marco de las concesiones otorgadas a diferentes empresas de capital nacional e internacional.

Directorio
El 23 de abril de 2016, el Poder Ejecutivo Provincial designó como Presidente al Dr. Arturo Rojas acompañado por los Directores Juan Carlos Peralta (sector sindical), Dr. Fernando Milesi (prestadores de servicios), José Carlos Martins (exportadores), Dr. Marcelo Rodríguez Olivera (Municipalidad de Necochea), Artemio Zufriategui (sector sindical), Dr. Pablo González (productores primarios), Jorge Alberto Brisighelli (armadores) y Cr. Daniel Arce (concesionarios y permisionarios). Si bien el período en el cargo de Presidente está sujeto a la decisión del poder ejecutivo Provincial, en el caso de los Directores su permanencia está delimitada a los tres años de duración.

Estructura administrativa
Puerto Quequén cuenta con un Gerente General del cual dependen un total de cinco áreas de coordinación que resumen la estructura de funcionamiento del ente portuario: Administrativa, Comercial, Comercial, Técnica, y Protección. Las áreas de Comunicación Institucional y Relaciones Institucionales con la Comunidad pertenecen al ámbito de Presidencia. Las funciones de las diferentes áreas están definidas por la necesidad de garantizar la navegabilidad del río, el mantenimiento de muelles, el control de las concesiones otorgadas al sector privado y el desarrollo comercial del puerto.

Infraestructura portuaria
Puerto Quequén cuenta con un total aproximado de 1800 m de muelles ubicados sobre ambas márgenes del río Quequén Grande. Sobre la margen de la ciudad de Quequén, se ubican los giros -o muelles- 1, 2/3, 4/5 y 6 con una extensión aproximada de 1000 m y una profundidad que varía entre los 43 y los 45 pies de profundidad (14 m). Sobre esta margen se ubican las principales terminales de carga concesionadas por el Consorcio a las empresas Sitio 0, A. C. A. y Terminal Quequén. Las mismas poseen una capacidad de acopio superior a las 600.000 toneladas con una velocidad de carga que varía entre las 800 y 2000 toneladas horarias. En la margen de Necochea se ubican los giros 7/8/9/10 (que suman un total de 400 m), 11 (actualmente fuera de servicio) y 12 desde donde, de manera predominante, se comercializa fertilizantes. En la actualidad, el puerto no cuenta con un puente carretero que comunique las dos márgenes. Después de haber contado con el puente "del puerto" entre los años 1924 y 1969 y el puente "Ezcurra" en el período comprendido por los años 1971 y 1980, la logística de transporte entre ambas márgenes es resuelta a través del puente "Dardo Rocha" y el puente "Domingo Taraborelli" ubicados a 3 y 15 km respectivamente del recinto portuario.

Sistema de abrigo y canal de acceso
El sistema de abrigo está definido por un escollerado -o breakwater- conformado por la escollera sur (Necochea) con una extensión final de 1588 m de extensión y la escollera norte (Quequén) con un total de 552 m de largo. El canal de acceso suma unos 2200 m de longitud con una profundidad de 45 pies (15 m). La cercanía de los muelles con el Mar Argentino otorga a Puerto Quequén una posición privilegiada que reduce el tiempo de ingreso (y egreso) de buques de más 250 m de eslora a sólo 40 minutos.

Vías de acceso terrestres
El Hinterland portuario accede a la estación marítima a través de las rutas provinciales N.º 86, N.º 88, N.º 227 y Nº228 que, junto a unos 1500 km de camios de tierras, garantizan la salida de la producción primaria a través de más de 250.000 camiones por año. Aunque el Hinterland cuenta con un red ferroviaria conectada con más de 65 estaciones, desde el año 2017 no se registran ingresos de vagones de carga al recinto portuario. Durante el año 2016, último año que se registró ingreso de carga a través del ferrocarril, el total transportado hacia el puerto sumó, aproximadamente, unas 80.000 toneladas.

Historia
La historia de Puerto Quequén comprende, y explica, la historia del desarrollo urbano de las ciudades de Necochea y Quequén. Los primeros registros sobre la operatoria portuaria pueden ubicarse a principios de 1863, es decir, dos años antes de la fundación del Partido de Necochea ocurrida en agosto de 1865. El dato es útil, en todo caso, para comprender el proceso de conformación de una de las regiones portuarias más importantes de Argentina. Hacia el 1882, las fuentes indican que Puerto Quequén comercializó un total de 3.980 toneladas de producción pecuaria (lana y cueros), movimiento que se realizó a través de la llegada de 71 buques con un promedio de carga de 55 toneladas cada uno. A modo de referencia sobre las características de los primeros pailebots que llegaron hasta el río Quequén Grande a finales del , es posible observar -en la plaza ubicada en avenidas 10 y 59- al buque "El Tordillo" cuya fecha de construcción data de 1884.

En sus orígenes, el puerto contaba con características diferentes a las actuales. Durante el período que podríamos denominar de la "dispersión", los embarques de la producción pecuaria –lanas y cueros- fueron realizados por los primeros pobladores en el paraje de "Los Manantiales", cerca del actual puente "Taraborelli" sobre la margen de Necochea. Los muelles de "Abásolo" y de "Olivera", dan cuenta de la fuerte vinculación entre los sectores productivos de nuestra región y el desarrollo de la operatoria portuaria.

Con una profundidad promedio de 16 pies, el puerto permitía el ingreso de pequeñas embarcaciones denominadas pailebots capaces de franquear las dificultades que ofrecía la barra en la desembocadura del río. Los registros orales del año 1931, en ocasión del cincuentenario de la ciudad, dan cuenta de la existencia de una pequeña casa de chapa en los alrededores del actual muelle de pescadores donde vivía un señor de apellido Greco y que oficiaba de práctico del puerto. A lo largo del  y principios del , los primeros prácticos dividían sus funciones entre la estiba y los trabajos rurales, oficios que le brindaban el conocimiento necesario para realizar las tareas de practicaje desde las orillas del Quequén Grande. Dotados sólo con sogas y caballos, los primeros prácticos tiraban de las primitivos pailebots desde la costa, ayudando a cruzar la dificultosa desembocadura del río Quequén.

A finales del , la llegada del ferrocarril implicó una profunda merma en la actividad portuaria que derivó, en el marco de una pronunciada crisis económica, en el repentino abandono de la ciudad y un gradual regreso al campo. Sin embargo, un grupo de vecinos –encabezados por Ángel I. Murga-  apoyó las inversiones portuarias desarrolladas por el empresario Ángel Gardella hacia el 1900. La desigual competencia del ferrocarril –que trasladaba la producción de la región hacia el puerto de Bahía Blanca- y el fuerte temporal de 1905 dieron forma a una nueva crisis de la operatoria portuaria.  El fracaso de Gardella, sin embargo, no impidió un segundo intento de un grupo de vecinos –liderados nuevamente por Murga- quienes impulsaron una serie de solicitudes al Estado nacional para la construcción de un verdadero puerto de Ultramar. Así fue que el Congreso Nacional sancionó –en 1908- la ley N.º 5.705 que dio forma a la actual infraestructura portuaria.

La construcción de la infraestructura que le dio la forma actual a Puerto Quequén comenzó el 13 de febrero de 1911. La empresa francesa Societé des Grands Travaux de Marseille tomó la responsabilidad de dotar a la región de un conjunto de obras que incluían las escolleras Norte (Quequén) y Sur (Necochea), un sitio de embarque de Ultramar en la margen Quequén y un sitio de embarque de Cabotaje en la margen de Necochea, galpones y un puente giratorio sobre el actual sitio 1. Si bien las obras culminaron a finales de 1922, fue recién a finales de la década cuando las principales empresas de exportación –Bunge y Born, La Plata Cereal y Dreyfus- comenzaron a comercializar cereal desde la estación marítima. En ese sentido, el puerto ofreció importantes ventajas a los productores locales quienes comenzaron un gradual pero inexorable proceso de transformación del Hinterland portuario. A mediados de la década del treinta, Puerto Quequén logró comercializar medio millón de toneladas de cereal que arribaron a través del sistema de transporte ferroviario (40%) y automotor (60%). El primer puerto camionero de la Argentina conseguía así posicionarse junto a los puertos de Santa Fé y Mar del Plata alcanzando a comercializar entre un 7% y un 10% del comercio de granos nuestro país.

El salto adelante en las cantidades exportadas posibilitó la gestión de diferentes obras destinadas a fortalecer el rol asumido por Puerto Quequén. A finales de los años treinta, la Comisión Nacional de Granos y Elevadores inició la construcción del elevador Ministro "Antonio de Tomaso " con capacidad de acopio de 47.800 toneladas y la construcción de las actuales terminales de carga 4, 5 y 6. El comienzo de la Segunda Guerra Mundial y la reducción del comercio internacional no impidieron, sin embargo, la inauguración del elevador a principios de 1945 y el comienzo de las obras destinadas a la ampliación de la escollera Sur desde los 800 hasta los 1200 m. Así mismo, la profundización del canal de acceso y las tareas de dragado impulsaron el crecimiento de las exportaciones hasta alcanzar el nivel del millón de toneladas a mediados de la década del cincuenta.

La consolidación del desarrollo cerealero de Puerto Quequén coincidió con la evolución de la actividad pesquera durante el período comprendido por los años 1950 y 1975. El impulso de la pesca logró consolidarse en los sitios 7, 8 y 9 de la margen de Necochea en el marco del desarrollo de nuevos proyectos destinados a la ampliación de la infraestructura portuaria. Sin embargo, la ausencia de una perspectiva de largo plazo archivó los reclamos de los principales operadores portuarios dirigidos a concretar una nueva extensión de la escollera Sur que posibilitara alcanzar los 1600 m de extensión proyectados en 1924 por el Ingeniero Juan Carlos Erramuspe.

Durante los años setenta y ochenta, el estado nacional impulsó la ampliación y construcción de nuevas terminales de acopio dirigidas a incrementar la capacidad de almacenamiento en el recinto portuario. La inauguración de las ampliaciones realizadas por la terminal ACA-FACA a mediados de los años ochenta posibilitó nuevas proyecciones de expansión de la operatoria portuaria.

Fue recién a principios de los años noventa cuando las políticas de descentralización y privatización impulsadas por el estado nacional otorgaron a la región la posibilidad de desarrollar una nueva figura administrativa ajustada a los intereses de los actores locales. La creación del Consorcio de Gestión de Puerto Quequén -en marzo de 1994- fortaleció al conjunto de los actores protagónicos de la realidad portuaria local e internacional. Los años siguientes a la reestructuración de la administración portuaria se tradujeron en un incremento en la llegada de empresas dedicadas a la producción, acopio y comercialización de la producción regional. El desarrollo de una terminal de embarque de fertilizantes en el sitio 10 acompañado de un incremento en la comercialización de aceites implicó, también, un sustancial incremento en las cantidades comercializadas desde Puerto Quequén.

El impulso recibido gracias a las inversiones del sector privado determinaron el desarrollo de obras claves como la extensión de la escollera Sur hasta los 1600 m y la construcción de Sitio 0, entre otras. Las obras de dragado y la ampliación del servicio de remolques las 24 h posibilitaron que, durante el bienio 2016/17, Puerto Quequén promediara -por primera vez en su historia- 6.500.000 T operadas, elevando su nivel en 1.500.000 T con respecto al bienio inmediatamente anterior.

Referencias

Puerto Quequén


Else Beitz (* 11. Juni 1920 in Hamburg; † 14. September 2014 in Essen, geborene Hochheim) war eine deutsche Erziehungswissenschaftlerin. Sie war die Ehefrau des Industriellen Berthold Beitz.

Werdegang
Else Hochheim wurde als Tochter eines aktiven Gewerkschafters geboren. Nach Schulabschluss 1936 war sie wie ihr späterer Ehemann Angestellte bei der Deutschen Shell in Hamburg. 1938 lernten sich beide beim Tennis kennen, im Jahr darauf heirateten sie. Aus der Ehe gingen drei Kinder hervor.

Als ihr Mann als kaufmännischer Leiter der Karpathen-Öl AG in Boryslaw zwischen 1941 und 1944 viele Juden vor den Vernichtungslagern bewahrte, indem er sie als unabkömmlich für die Produktion seines kriegswichtigen Unternehmens erklärte, war sie seine wichtigste Helferin und Vertraute. Sie versorgte die Juden mit Lebensmitteln und gab einigen von ihnen im eigenen Haus ein sicheres Versteck. 2006 wurde sie dafür von der Gedenkstätte Yad Vashem zur Gerechten unter den Völkern ernannt.

Nach Kriegsende floh sie 1945 mit der ältesten Tochter aus dem Ostsektor. Ihr Mann blieb noch bis August 1946 in Kriegsgefangenschaft. Nachdem die Kinder aus dem Haus waren, holte sie 1978 ihr Abitur nach und studierte Erziehungswissenschaften. 1984 legte sie ihr Diplom ab und wurde 1993 mit ihrer Arbeit zum Thema Industriepädagogik in den Großbetrieben des 19. Jahrhunderts bis zum Ersten Weltkrieg – dargestellt am Beispiel der Firma Krupp (als Buch erschienen Klartext-Verlag Essen 1994)  promoviert.

Else Beitz, die seit einigen Jahren an einer Demenzerkrankung litt, starb am 14. September 2014 in Essen im Alter von 94 Jahren.

Ehrungen
 1994: Verdienstorden des Landes Nordrhein-Westfalen
 1997: Josef-Neuberger-Medaille
 1999: Leo-Baeck-Preis
 2006: Gerechte unter den Völkern
 2011: Staatspreis des Landes Nordrhein-Westfalen
 2012: Großes Verdienstkreuz der Bundesrepublik Deutschland

Einzelnachweise

Erziehungswissenschaftler
Gerechter unter den Völkern (Deutschland)
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Träger des Verdienstordens des Landes Nordrhein-Westfalen
Ehepartner einer berühmten Person
Deutscher
Person (Hamburg)
Geboren 1920
Gestorben 2014
Frau

Else Beitz


ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික සමනළයා වන මෙම සමනළයා ශ්‍රී ලංකාව පුරා ම ව්‍යාප්ත වී ඇති සමනළ වර්ගයකි. මෙම සමනළයා ලංකාවේ සිටින විශාලතම සමනළ වර්ගය ද වේ. තටු විහිදූ විට තටු අතර පරතරය මිලි මීටර් 165ත් 180ත් අතර වේ. ඉදිරි තටු කළු පැහැති වේ. පසු තටු කළු පැහැති වුවත් එහි මැද කහ පැහැති හෝ රන්වන් පැහැයකින් යුක්ත වේ.

ව්‍යාප්තිය
 ශ්‍රී ලංකාව පුරාම ව්‍යාප්ත වී ඇති මෙම සමනලයා  ඉතා සුලබ සමනළයෙකි.

මූලාශ්‍ර
 Bingham, C. T. (1907) Fauna of British India. Butterflies. Vol 2.

බාහිර සබැඳුම්
Online guide to Butterflies of Sri Lanka  Images of the adult and life stages, descriptions
www.butterflycorner.net (english/german)
ARKive  Photos. More information.
http://www.vidusara.com/2010/03/24/news4.html

සමනලයින්

මහ කුරුලු පිය පැපිලියා


O dialeto Chakhar (escrita Mongol:  , t͡sɑxər, Mongol Cirílico: Цахар, Tsakhar; ) é uma é uma variedade de mongol falada na região central da Mongólia Interior. É fonologicamente próximo ao Monglo Khalkha e é a base para a pronúncia padrão do mongol na Mongólia Interior.

Localização e classificação

Fonologia
Excluindo a fonologia das palavras recentes vindas de outras línguas, Chakhar tem fonemas vogais faringeais {{IPA|/ɑ/, /ɪ/, /ɔ/, /ʊ/} } e os fonemas vocálicos não faríngeais  que aderem a harmonia vocálica. Todos têm contrapartes longas e alguns ditongos também existem.  tem status de fonema apenas devido à sua ocorrência como vogal inicial de palavra em palavras como  'vencer' (vs.  'to kill' ), assim  (<*i) também ocorre em palavras faríngeas. Através da difusão lexical,  <*e deve ser observado em algumas palavras como  < *ene 'este', em vez de em  'pipa (pássaro)'. No entanto, vogais longas monotongos também incluem  < *ei. A estrutura máxima da sílaba é CVCC. Na posição final de palavra, as vogais não fonêmicas geralmente aparecem após as consoantes aspiradas e às vezes após as não aspiradas. São mais frequentes na fala masculina e desaparecem quase totalmente nos compostos. Os fonemas consoantes são:

enquanto [k] (<*k) e [w] (<*p) que ocorrem em palavras emprestadas de  outras línguas e palavras nativas são apenas alofones de /x/ e /b/ em palavras nativas. Vogais palatizadas têm status de fonema apenas em palavras faríngeas.

Escrita
A língua usa a escrita mongol tradicional com 30 letras

Nome e variedades
Existem três definições diferentes da palavra Chakhar. Primeiro, há Chakhar propriamente dito, falado em Liga Xilingol nas bandeiras de Zhenglan_(Xulun_Hoh), Sluɣun Köke, Siluɣun Köbegetü Čaɣan, Köbegetü Sir, Tayipusė, Dolonnuur; e na Região de Ulanqab em Chakhar ala direita posterior, Chakhar ala direita medial, Chakhar ala direira anterior, Šaŋdu e Quvadė com um número de cerca de 100 mil falantes. Em uma definição mais ampla, o grupo Chakhar contém as variedades Chakhar propriamente ditas, Urat, Darkhan, Muumingan, Dörben Küüket, Keshigten de Ulanqab. Em uma definição muito ampla e controversa, contém também os dialetos de Xilin Gol como Üjümchin, Sönit, Abaga, Shilinhot. A pronúncia normativa do sul da Mongólia é baseada na variedade de Chakhar próprio como falado na bandeira Shuluun Köke.

Morfologia
O sistema de casos gramaticais do Chakhar tem o mesmo número de morfemas que Khalkha com aproximadamente as mesmas formas. Existe um sufixo peculiar do Caso alativo, , que se desenvolveu a partir de *ödö (em escrita mongol <ödege>) pra cima' e isso parece ser um alomorfo livre do  comum. Os sufixos possessivos-reflexivos mantêm seu  final (assim <*-ban etc., enquanto Khalkha tem ).

Numeração
Números grandes são contados de acordo com o sistema de contagem chinês em potências de 10.000. Os numerais coletivos podem ser combinados com sufixos numerais aproximativos. Então, enquanto  'cerca de dez' e  'como um grupo de dez' é comum em mongol,   'como um grupo de cerca de dez' parece ser peculiar a Chakhar.

Pronomes
O sistema pronominal é muito parecido com o de Khalkha. A forma coloquial da
1ª pessoa do singular no caso acusativo (no qual o radical acusativo idiossincrático é substituído) pode ser  em vez de , e a alternância de i ~ ig também ocorre com outros radicais pronominais. Isso não leva a confusão, pois o genitivo é formado com vogais frontais semiabertas em vez de fechadas, por exemplo. a
2ª pessoa do singular do genitivo honorífico é  em Chakhar e geralmente  em Khalkha.
As raízes das 3ª pessoas não empregam são oblíquas. A 1ª pessoa plural exclusiva man- tem um paradigma de caso quase completo apenas excluindo o nominativo, enquanto pelo menos em Khalkha escrito qualquer coisa exceto a forma genitiva <manai> é rara.

Verbos
Chakhar tem aproximadamente os mesmosparticípios que Khalkha, mas -mar expressa potencialidade, não desejo, e consequentemente -xar funciona como seu alomorfo livre. Por outro lado, existem alguns convérbios distintos como -ba (do chinês 吧 ba) 'se' e -ja (de 也 yè) 'embora' que parecem ser alomorfos dos sufixos -bal e -bt͡ʃ de origem mongol comum. The finite suffix -la might have acquired converbal status. Finalmente, -xlar ('se ... então ...') se transformou em -xnar, e a forma -man ~ -  'somente se', que está ausente em Khalkha, às vezes ocorre. Chakhar tem as mesmas formas finitas declarativas centrais que Khalkha, mas além disso -xui e -lgui para indicar forte probabilidade.

Léxico
A maioria das palavras emprestadas de outras línguas e peculiares ao dialeto Chakhar são de chinês e manchu.

Notas

Bibliografia
 Ashimura, Takashi (2002): Mongorugo jarōto gengo no  no yōhō ni tsuite. In: Tōkyō daigaku gengogaku ronshū 21: 147-200.
 Janhunen, Juha (2003): Mongol dialects. In: Juha Janhunen (ed.): The Mongolic languages. London: Routledge: 177–191.
 Köke and Sodubaγatur (1996): Čaqar aman ayalγun-u üge-yin ečüs-ün boγuni egesig-ün tuqai. In: Öbür mongγul-un yeke surγaγuli 1996/3: 9-20.
 Mongγul kelen-ü barimǰiy-a abiyan-u kiri kem-i silγaqu kötülbüri nayiraγulqu doγuyilang (2003): Mongγul kelen-ü barimǰiy-a abiyan-u kiri kem-i silγaqu kötülbüri. Kökeqota: Öbür mongγul-un arad-un keblel-ün qoriy-a.
 Norčin (2001): Barim/ǰiy-a abiy-a - Čaqar aman ayalγu. Kökeqota: öbür mongγul-un arad-un keblel-ün qoriy-a.
 Önörbajan, C. (2004): Orčin cagijn  helnij üg züj. Ulaanbaatar: Mongol ulsyn bolovsrolyn ih surguul'.
 Poppe, Nicholaus (1951): Khalkha-mongolische Grammatik. Wiesbaden: Franz Steiner.
 [Sečenbaγatur] Sechenbaatar (2003): The Chakhar dialect of Mongol - A morphological description. Helsinki: Finno-Ugrian society.
 Sečenbaγatur et al. (2005): Mongγul kelen-ü nutuγ-un ayalγun-u sinǰilel-ün uduridqal. Kökeqota: Öbür mongγul-un arad-un keblel-ün qoriy-a.
 Svantesson, Jan-Olof, Anna Tsendina, Anastasia Karlsson, Vivan Franzén (2005): The Phonology of Mongolian. New York: Oxford University Press.

Ligações externas
Chakhar em Ominiglot.com
Chakhar em Ethnologue

Chakhar
Chakhar
Chakhar

Chakhar (dialeto)


The Boy Who Cried Wolf is one of Aesop's Fables, numbered 210 in the Perry Index. From it is derived the English idiom "to cry wolf", defined as "to give a false alarm" in Brewer's Dictionary of Phrase and Fable and glossed by the Oxford English Dictionary as meaning to make false claims, with the result that subsequent true claims are disbelieved.

Fable
The tale concerns a shepherd boy who repeatedly fools villagers into thinking a wolf is attacking his town's flock. When an actual wolf appears and the boy calls for help, the villagers believe that it is another false alarm, and the sheep are eaten by the wolf. In a later English-language poetic version of the fable, the wolf also eats the boy. This happens in Fables for  (1830) by John Hookham Frere, in William Ellery Leonard's Aesop & Hyssop (1912), and in Louis Untermeyer's 1965 poem.

The moral stated at the end of the Greek version is, "this shows how liars are rewarded: even if they tell the truth, no one believes them". It echoes a statement attributed to Aristotle by Diogenes Laërtius in his The Lives and Opinions of Eminent Philosophers, in which the sage was asked what those who tell lies gain by it and he answered "that when they speak truth they are not believed". William Caxton similarly closes his version with the remark that "".

History
The story dates from Classical times, but, since it was recorded only in Greek and not translated into Latin until the 15th century, it only began to gain currency after it appeared in Heinrich Steinhöwel's collection of the fables and so spread through the rest of Europe. For this reason, there was no agreed title for the story. Caxton titles it "" (1484), Hieronymus Osius "The boy who lied" ("", 1574), Francis Barlow "Of the herd boy and the farmers" ("", 1687), Roger L'Estrange "A boy and false alarms" (1692), and George Fyler Townsend "The shepherd boy and the wolf" (1867). It was under the final title that Edward Hughes set it as the first of ten Songs from Aesop's Fables for children's voices and piano, in a poetic version by Peter Westmore (1965). It also features as the second of "Aesop's Fables for narrator and band" (1999) by Scott Watson (b. 1964)

Teachers have used the fable as a cautionary tale about telling the truth, but an educational experiment in the first decade of the 21st century suggested that reading "The Boy Who Cried Wolf" increased children's likelihood of lying; reading about George Washington and the cherry tree, however, decreased this likelihood dramatically. The suggestibility and favourable outcome of the behaviour described, therefore, seems the key to moral instruction of the young. However, when dealing with the moral behaviour of adults, Samuel Croxall asks, referencing political alarmism, "when we are alarmed with imaginary dangers in respect of the public, till the cry grows quite stale and threadbare, how can it be expected we should know when to guard ourselves against real ones?".

References

External links

Laura Gibbs' gallery of 15th–20th century book illustrations of the fable

Aesop's Fables
English-language idioms
Fictional shepherds
Fictional wolves
Wolves in folklore, religion and mythology
Big Bad Wolf
Metaphors referring to wolves
ATU 1200-1349

The Boy Who Cried Wolf


Richard Woodward (1726 - ) est évêque de Cloyne dans l'Église d'Irlande et l'auteur d'une vigoureuse défense de l'ascendance protestante en Irlande.

Origines et éducation
Richard Woodward est le fils de Francis Woodward, de Grimsbury, près de Bristol. Il fait ses études avec Josiah Tucker, le doyen de Gloucester, avant de fréquenter le Wadham College d'Oxford, où il obtient un baccalauréat en droit civil en 1749 et un doctorat en droit civil en 1759.

Carrière
Entre 1764 et 1781, Woodward est doyen de Clogher et entre 1772 et 1778, il est chancelier de la cathédrale Saint-Patrick de Dublin. En , il échange ce dernier poste contre le presbytère de Louth. En 1781, il devient évêque de Cloyne, consacré le  à la cathédrale Christ Church de Dublin par l'archevêque de Dublin et les évêques d'Ossory et de Clonfert. Il continue à servir comme évêque de Cloyne jusqu'à sa mort le .

Œuvres et écrits
L'ouvrage le plus connu de Richard Woodward est L'état actuel de l'Église d'Irlande, contenant une description de sa situation précaire [sic] ; et le danger qui en résulte pour le public, recommandé à la considération sérieuse des amis de l'intérêt protestant, auquel sont jointes quelques réflexions sur l'impraticabilité d'une commutation appropriée des dîmes ; et un compte rendu général de l'origine et des progrès de l'insurrection à Munster (Dublin: W. Sleater 1787), dont le sujet est suffisamment défini dans son titre. C'est un pamphlet controversé qui rencontre le succès, avec sept éditions et . La controverse et le succès peuvent s'expliquer en partie par des phrases telles que :

Cependant, Richard Woodward ne peut pas être facilement qualifié de fanatique. Comme son mémorial dans les archives de son église cathédrale, .

Woodward s'intéresse également vivement au sort des pauvres irlandais et, alors qu'il est doyen de Clogher, écrit à la fois An Argument in support of the Right of the Poor in Ireland to a national Provision (Dublin, 1772) et An Address to the Public on l'opportunité d'un plan régulier pour l'entretien et le gouvernement des pauvres (Dublin, 1775). Son mémorial enregistre qu'il planifie et est en 1773 le principal fondateur de la , une workhouse.

Selon John Wesley, qui assiste à un service dans l'église de Clogher en 1771, où , Woodward est l'un des meilleurs prédicateurs qu'il ait entendus et .

Famille
Le 3 octobre 1763, Woodward épouse Susanna (morte le 11 mai 1795), la fille de Richard Blake, de Bristol. Parmi leurs enfants, Richard (mort en 1828) entre également dans l'Église, devenant prébendier d'Inniscarra en 1798, et Mary (1767–1799) épouse l'hon. Charles Brodrick, archevêque de Cashel.

Références

Liens externes

Évêque anglican du XVIIIe siècle
Étudiant de Wadham College
Naissance en 1726
Décès en mai 1794

Richard Woodward


اللواء هو وحدة عسكرية تتألف من 2 إلى 5 كتائب وعدد أفرادها من 3,000 إلى 5,000 فرد ويعتمد هذا على المنطقة وجنسية الجيش عادة ما يكون اللواء جزء من الفرقة العسكرية ويتكون من أكثر من كتيبتين ويوجد بعض الالوية المستقلة والتي تعمل بشكل منفصل عن تركيبة الفرق العسكرية التقليدية ويقودها عادة ضابط برتبة عميد أو لواء.

مجموعة لواء
في العادة يتكون اللواء من ثلاث كتائب وسرية قيادة، أي ان لواء المشاة يتكون من ثلاث كتائب مشاة وسرية خدمات للواء وعدد يختلف في كثير من الدول.وهو اصغر وحدة مقاتلة مستقلة عن الفرقة.ولكن في الجيوش الحديثة يكون هناك مجموعة لواء، أي ان مجموعة لواء المشاة يتكون من ثلاث كتائب مشاة أساسية تضاف اليه كتيبة دروع من الدبابات وكتيبة مدفعية وكتيبة خدمات تسمى كتيبة الامداد والتموين تخدم جميع الكتائب من طب وتموين وصيانة ونقل واتصالات.تكون مجموعة اللواء أكثر استقلالاً لاي مهمة.

مراجع

ألوية
وحدات وتشكيلات عسكرية حسب الحجم

لواء (وحدة عسكرية)


Phnom Dei es una colina elevada de 272 m de altura, cerca de Siem Reap, en el país asiático de Camboya.

Phnom Dei se encuentra al suroeste de la Banteay Srei, uno de los principales templos de Angkor, y al sur de Phnom Kulen. Es parte del complejo del templo de Angkor, el área que fue la capital del Imperio Jemer.

Hay un templo en la cima de la colina. Fue construido durante el reinado del rey Yasovarman I (889-910 dC).

Phnom Dei es uno de los templos construidos en colinas durante el reinado de ese monarca, siendo los otros Phnom Bakheng, Phnom Bok y Phnom Krom.

Véase también
Geografía de Camboya
Geografía de Asia

Referencias

Montañas de Camboya

Phnom Dei


Le Lac des cygnes d'Angelin Preljocaj est une adaptation chorégraphique du ballet classique Le Lac des cygnes, créée en 2020. Elle est interprétée par 26 danseurs du Ballet Preljocaj dans de nombreuses villes de France. Le spectacle est scindé en quatre actes et dure deux heures environ.

Histoire
Dans Le Lac des cygnes, Preljocaj reste fidèle à la structure de l'histoire du ballet classique original, ainsi qu'à ses personnages. Le roi et le reine sont les parents du jeune prince Siegfried, qui est éperdument amoureux d'une femme transformée en cygne par le sorcier Rothbart. En somme, on retrouve une tragédie amoureuse rythmée par une dualité entre le bien et le mal (opposition entre le cygne blanc, Odette, et le cygne noir, Odile), et une tonalité fantastique.

Cependant, le chorégraphe a réactualisé et adapté la trame de son œuvre aux problématiques du monde actuel, notamment autour de préoccupations environnementales. Rothbart est cette fois un vicieux agent financier qui influence le roi dans un projet d'exploitation du lac. La binarité bien/mal est incarnée dans l'opposition entre nature et industrie, pollution. Le ballet est souvent qualifié de véritable "fable écologique" ou encore de "plaidoyer pour l'environnement", bien que la portée militante de cette œuvre soit tout de même subtile.

Description technique

Musique
Dans Le Lac des cygnes, Angelin Preljocaj a fait le choix de conserver 60% de la musique originelle du ballet classique, composée par Piotr Ilitch Tchaïkovski, ainsi que d'ajouter 25% d'œuvres du même compositeur. La nouveauté se trouve cependant dans l'ajout de musique électro 79D pour tout le reste du spectacle.

Gestuelle
Si la gestuelle des danseurs est largement inspirée des mouvements de la danse classique, on observe avant tout une chorégraphie contemporaine, fidèle à son chorégraphe. Le troisième acte se distingue des autres par la présence de danses folkloriques (les mêmes que celles du ballet original), à nouveau modernisées.

Costumes
Les costumes portés par les danseurs sont le plus souvent dans des tons neutres, noir et blanc. Les femmes revêtent un tutu revisité blanc, et sont pieds nus, tout comme les hommes qui eux portent des vêtements assez simples. Cette neutralité est interrompue par des costumes colorés et bariolés au troisième acte, lors des danses de groupe.

Les costumes vont de pair avec la chorégraphie sur un jeu de contraste particulièrement marqué de l'œuvre, entre inspiration classique et actualisation moderne.

Notes et références

Ballet de danse contemporaine
Le Lac des cygnes

Le Lac des cygnes (Preljocaj)


Dermatit, tipik olarak kaşıntı, kızarıklık ve döküntü ile karakterize edilen deri iltihabıdır. Kısa süreli durumlarda küçük kabarcıklar olabilir, uzun süreli durumlarda ise cilt kalınlaşabilir. İlgili cilt alanı, küçük veya tüm vücudu kaplayacak kadar değişebilir. Dermatit genellikle egzama olarak adlandırılır ve bu terimler arasındaki fark standart değildir.

Kaynakça

Otoimmün hastalıklar

Dermatit


Sombrero; genelde "Meksika Şapkası" olarak bilinen; Güneşin yüze gelmesini en iyi engelleyen şapka çeşitlerinden biridir. İlk olarak Meksika'da kullanılmaya başlanmış, ardından İspanya aracılığı ile tüm dünyaya tanıtılmıştır. Sombreroların üstü uzun, etrafı ise oldukça geniştir.

Kuzey Amerika'nın güney batısında bulunan kovboylar da; sombrero'ları değiştirip kovboy şapkası haline getirmiştir.

Sombrero ismini; İspanyolca gölge manasına gelen "Sombra" dan alır; zira takılması halinde yüzünüzde her zaman gölge olur.

Meksika'da giyim
Şapkalar
İspanyolca deyişler

Sombrero


La gmelinita es una serie de tres minerales con el mismo nombre, de la clase de los tectosilicatos y dentro de estos del "grupo de las zeolitas" (subgrupo de la gmelinita).

Fue descubierto por primera vez en Montenero, cerca del pueblo de San Pedro Mussolino, en el noreste de la provincia italiana de Vicenza (Véneto) y descrita en 1825 por David Brewster, que dio nombre al mineral después del famoso químicos y farmacéutico Christian Gmelin (1792-1860).

Especies minerales
El término gmelinita se corresponde con tres minerales, antes considerados variedades y hoy aceptados por la Asociación Mineralógica Internacional como tres especies de aluminosilicato distintas:
 Gmelinita-Ca, con calcio, de fórmula Ca2(Si8Al4)O24·11H2O
 Gmelinita-K, con potasio, de fórmula K4(Si8Al4)O24·11H2O
 Gmelinita-Na, con sodio, de fórmula Na4(Si8Al4)O24·11H2O

Además, entre estos tres extremos se formaría una serie de solución sólida, dando todo una familia de minerales por sustituciones parciales de los tres iones metálicos, con minerales en los que aparecen dos o tres de ellos -el más abundante suele ser el sodio-.

Formación y yacimientos
Aparece en rocas tipo basalto y pegmatitas, por alteración secundaria debida a la acción de fluidos que circulan enriquecidos en sodio. Suele disponerse en drusa o en geoda rellenando cavidades de estas rocas ígneas

Minerales a los que normalmente aparece asociado son: otras zeolitas, calcita, aragonito y cuarzo.

Referencias

 Gmelinita-Ca, mindat.org.
 Gmelinita-K, mindat.org.
 Gmelinita-Na, mindat.org.
 Gmelinita-Na, webmineral.com.
 Manual de gmelinita, Mineral Data Publishing.

Enlaces externos

Tectosilicatos
Minerales de calcio
Minerales de sodio
Minerales de potasio
Sistema hexagonal
Minerales descubiertos en Italia en el siglo XIX
Minerales descubiertos en 1825
Italia en 1825
Provincia de Vicenza
Zeolitas
Minerales epónimos

Gmelinita


Rupinder Singh dit Rupinder Pal Singh (en , et en ) est un joueur de hockey sur gazon professionnel à la retraite, qui représentait auparavant l'Inde dans l'équipe indienne de hockey. Il a joué en tant qu'arrière et est connu pour être l'un des meilleurs «  » au monde. Il a représenté l'Inde aux Jeux du Commonwealth de 2014 à Glasgow, aux Jeux asiatiques de 2014 à Incheon, aux Jeux olympiques d'été de 2016 à Rio de Janeiro, et aux Jeux du Commonwealth de 2018, tenus à Gold Coast, en Australie ainsi qu'aux Jeux olympiques d'été de 2020 à Tokyo où il est médaillé de bronze.

Première vie
Rupinder Pal Singh est né dans une famille sikhe à Faridkot, Punjab. Benjamin de la famille, il commence à pratiquer le hockey sur gazon à l'âge de onze ans. Il a un lien de parenté avec le joueur de hockey international, Gagan Ajit Singh. Son intérêt pour le hockey s'est accru lorsqu'il a été sélectionné pour la Chandigarh Hockey Academy.

Carrière
Les débuts internationaux de Singh ont lieu en mai 2010 en Sultan Azlan Shah Cup à Ipoh. Son équipe remportela Sultan Azlan Shah Cup 2010. L'année suivante, Rupinder marque son premier hat-trick international contre la Grande-Bretagne lors de la Sultan Azlan Shah Cup 2011. Dans le même tournoi, Singh remporte le prix de meilleur buteur et est nommé dans l'équipe Sultan Azlan Shah XI. Lors de la Coupe du monde masculine de hockey sur gazon 2014, Rupinder est nommé vice-capitaine de l'équipe.

Championnat indien
Rupinder a été acheté par la franchise de Delhi, qui s'appelait alors les Delhi Waveriders, pour une grosse somme. Au cours d'une interview, Rupinder aurait déclaré : . Il a prouvé sa valeur en marquant sept buts pour l'équipe, qui termine deuxième de la ligue. Lors de la deuxième saison, l'équipe de Rupinder remporte la saison 2014, avec Singh marquant 7 buts. Rupinder est nommé joueur du tournoi lors de la saison 2016, et grâce à ses importantes contributions, les Delhi Waveriders ont ensuite obtenu la  position en Hockey India League (HIL) cette année-là. En 2017, il est le capitaine des Delhi Waveriders, emmenant l'équipe en demi-finale. Rupinder joue aussi régulièrement pour Indian Overseas Bank (Indian Bank basée à Chennai) depuis de nombreuses années.

Réalisations professionnelles
 Il a participé à la Sultan Azlan Shah Cup 2010, où l'Inde a remporté la médaille d'or.
 Il a participé à la Sultan Azlan Shah Cup 2011, a remporté le prix Meilleur buteur, nommé dans le XI du Sultan Azlan Shah.
 Il a participé au Champions Trophy d'Asie masculin 2011, où l'Inde a remporté la médaille d'or.
 Il a participé au Champions Challenge masculin 2011, où l'Inde a remporté la médaille d'argent.
 Il a participé à la Sultan Azlan Shah Cup 2012, où l'Inde a remporté le bronze.
 Il a participé au Champions Trophy masculin 2012, où l'Inde s'est classée 4e.
 Il a participé au Champions Trophy d'Asie masculin 2012, où l'Inde a remporté la médaille d'argent.
 Il a participé au Deuxième tour de la ligue mondiale de hockey sur gazon masculin 2012-2013, a marqué 7 buts.
 Il a participé à la Sultan Azlan Shah Cup 2013, a remporté le prix Meilleur buteur.
 Il a participé à la Coupe d'Asie masculine de hockey sur gazon 2013, où l'Inde a remporté l'argent, a marqué 6 buts.
 Il a participé à la Coupe du monde masculine de hockey sur gazon 2014.
 Il a participé aux Jeux du Commonwealth de 2014, où l'Inde a remporté la médaille d'argent.
 Il a participé aux Jeux asiatiques de 2014, tenus à Incheon, où l'Inde a remporté l'or.
 Il a participé au Champions Trophy masculin 2014, où l'Inde s'est classée 4e.
 Il a participé à la Ligue mondiale de hockey sur gazon masculin 2014-2015, où l'Inde a remporté le bronze.
 Il a participé au Champions Trophy d'Asie masculin 2016, où l'Inde a remporté la médaille d'or.
 Il a représenté l'Inde aux Jeux Olympiques de 2016 qui se sont tenus à Rio De Janeiro.
 Il a participé au Champions Trophy d'Asie masculin 2016, où l'Inde a remporté la médaille d'or, et il a remporté le prix "Meilleur buteur du tournoi" (11 buts) et le prix "Meilleur joueur du tournoi".
Il a représenté l'Inde lors du tournoi sur invitation des 4 nations, qui s'est tenu à Melbourne, où il a remporté le prix "Meilleur buteur du tournoi" (6 buts).
 Il a participé à la Sultan Azlan Shah Cup 2017, où l'Inde a remporté le bronze.
 Il a participé à la finale de la Ligue mondiale de hockey sur gazon masculin 2017 à Bhubaneshwar, où l'Inde a remporté le bronze, et il a remporté le "Fan's Choice Award".
Il a participé au Tournoi Invitation des 4 Nations 2018, qui s'est tenu à Tauranga et Hamilton, en Nouvelle-Zélande.
Il a participé aux Jeux du Commonwealth de 2018, tenus à Gold Coast, en Australie.
 Il a participé aux Jeux asiatiques de 2018, tenus à Jakarta, où l'Inde a remporté le bronze.
 Il a participé aux Jeux olympiques de Tokyo en 2020, qui se sont tenus à Tokyo, où l'Inde a remporté le bronze.

Références

Liens externes

 *Rupinder Pal Singh sur Hockey India

Naissance en novembre 1990
Naissance au Pendjab indien
Joueur indien de hockey sur gazon
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2016
Médaillé de bronze olympique indien
Médaillé d'or aux Jeux asiatiques

Rupinder Singh


سينيكا هي قبيلة هندية في أمريكا الشمالية من عرق الإروكوا وهم يسمون أنفسهم تشوتي نونداواغا أو شعب الجبال والفرنسيون يسمونهم تسونونتوان  وكانت مساكنهم السابقة في غرب نيويورك بين بحيرة سينيكا ونهر جينيسي، وكانت ضمن الأمم الستة في حلف إيروكواس وأصبحت لاحقا أهم قبيلة في الحلف، وكانوا المتقدمين في كل حروب إيروكواس وكانوا الحراس لحدود الحلف الغربية، وبعد هزيمة قبائل إيري ونيوتر احتلوا المنطقة غرب بحيرة إيري وإلى الجنوب عبر جبال أليغني إلى بنسلفانيا، وحاربوا على جانب البريطانيين في حرب الاستقلال الأمريكية، وحوالي 56000 الآن يعيشون في مختلف المناطق أبرزها محميات الهنود في نيويورك وأوكلاهوما وأونتاريو

سينيكا (قبيلة هندية)
الأمم الأولى
الأمم الأولى في أونتاريو
السكان الأصليين في الولايات المتحدة في الثورة الأمريكية
إيروكوي
تاريخ الأمريكيين الأصليين في ولاية نيويورك
قبائل أمريكية أصلية في بنسيلفانيا
قبائل أمريكية أصلية في ولاية نيويورك
قبائل الأمريكيين الأصليين في أوكلاهوما
مجموعات عرقية في الولايات المتحدة

سينيكا (قبيلة هندية)


NGC 5893 est une galaxie spirale barrée située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5893 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1787.

La classe de luminosité de NGC 5893 est II et elle présente une large raie HI.

À ce jour, une mesure non basée sur le décalage vers le rouge (redshift) donne une distance d'. Cette valeur est légèrement à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons cependant que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 5893 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5893 sur le site du professeur C. Seligman

5893
Constellation du Bouvier
Galaxie spirale
Galaxie spirale barrée
Galaxie à faible brillance de surface
Objet céleste découvert en 1787
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5893


شارع الحرية بتونس هو أحد أهم شوارع العاصمة التونسية، ويشق حي لافايات إذ يمتد من نهاية شارع الحبيب ثامر جنوبا إلى ساحة باستور شمالا. ويضم العديد من المؤسسات من أهمها مقر الإذاعة التونسية ومقر الاتحاد الدولي للبنوك ومقر الشركة التونسية للسكر وكنيس مدينة تونس وجامع الفتح الذي يعتبر من الجوامع القليلة في هذه المنطقة من مدينة تونس. كما يفتح هذا الشارع على ساحة فلسطين.

شوارع في مدينة تونس

شارع الحرية (مدينة تونس)


Tapiratiba es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 21º28'06" sur y a una longitud 46º44'55" oeste, estando a una altitud de 760 metros. Su población es de 12.743 habitantes (2010). Tapiratiba fue fundada como municipio en 1929, emancipándose de Caconde.

Posee un área de 220,575 km².

Iglesia Católica
El municipio pertenece a la Diócesis de São João da Boa Vista. Hay 5 iglesias en la ciudad: La principal dedicada a Nuestra Señora Aparecida, la de Sâo Francisco, la del Sagrado Corazón de Jesús, la de los Santos Reyes, y la de la Madre Reina.

Geografía

Hidrografía
 Río Pardo

Carreteras
 SP-350
 SP-253

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura
 Tapiratiba en el WikiMapia

Localidades de São Paulo

Tapiratiba


Howrah (en bengalí: হাওড়া জেলা) es un distrito de la India en el estado de Bengala Occidental. Código ISO: IN.WB.HR.

Comprende una superficie de 1467 km².

El centro administrativo es la ciudad de Howrah.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 4 841 638 habitantes, de los cuales 2 701 289 eran mujeres y 2 502 453 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Howrah

Distrito de Howrah


حسن نجيب المستكاوي كاتب صحفي وناقد رياضي مصري. اشتهر بمقالة يومية في جريدة الأهرام تحت عنوان ولنا ملاحظة على مدى سنوات طويلة. وله أيضا كتابات أخرى خارج إطار الرياضة،
يكتب الآن في جريدة الشروق الجديد المصرية. كما يقدم برنامج صالون المستكاوي في قناة مودرن سبورت. وهو نجل شيخ النقاد الرياضيين، الراحل نجيب المستكاوي.الاسم : حسن محمد نجيب المستكاوي

الشهادة
بكالوريوس إدارة أعمال – كلية التجارة جامعة القاهرة عام 1974
عام 1985 : حاصل على جائزة أحسن صحفى رياضي مصري من نقابة الصحفيين.
عام 1989 : حاصل على جائزة أحسن صحفى رياضي مصري من نقابة الصحفيين.
  عضو لجنة التحكيم لمسابقة نقابة الصحفيين في التغطية الرياضية
 عضو لجنة تحكيم مسابقة جوائز الصحافة العربية في التغطية الرياضية
 عام 1975 : محرر رياضي تحت التمرين في جريدة الأهرام.
 عام 1976 : محرر رياضي في جريدة الكورة والملاعب.
 عام 1977 : محرر رياضي في مجلة الصقر القطرية
 عام 1979 : مدير تحرير مجلة الصقر القطرية
 عام 1981 : المسئول الرياضي في مكتب جريدة الشرق الأوسط في القاهرة.
 عام 1984 : محرر رياضي في جريدة الأهرام
 عام 1990 : نائب رئيس القسم الرياضي في الأهرام.ومدير تحرير مجلة الأهرام الرياضي.
 عام 1995 : نائب مدير تحرير الأهرام والرئيس المناوب للقسم الرياضي.
 عام 2001 : مساعد رئيس تحرير الأهرام ورئيس القسم الرياضي
 عام 1004 : نائب رئيس تحرير الأهرام ورئيس القسم الرياضي
عام 2009: عضو مجلس تحرير صحيفة الشروق اليومية المستقلة

من عام 1981 حتى 2004  : كاتبا رياضيا في العديد من المطبوعات العربية ومنها مجلة كل الناس وجريدة العالم اليوم وجريدة الوطن القطرية والاتحاد ومجلة سوبر الإماراتية وعالم الرياضة السعودية ووجهات نظر المصرية   والأهرام الرياضي والشروق المصرية.

الكتب
 البطولة – كتاب عن بطولة كأس العالم لكرة القدم صدر عام 1990
 100 سنة – ألعاب أوليمبية صدر عام 1996
 النادى الأهلى 1907- 1997 قصة الرياضة والوطنية
 الأهلى والزمالك – المنافسة والصراع وأشهر المباريات.  وصدر عام 1998.
 النادى الأهلى 1907 – 2007 الطبعة الثانية

البطولات التي قام  بتغطيتها
دورة الألعاب الأوليمبية في أثينا وكأس العالم لكرة القدم  والألعاب العربية  وبطولات عربية وأفريقية في مختلف اللعبات   وبطولات عالم في لعبات كرة السلة واليد وبطولات عالم عسكرية في ألعاب القوى والملاكمة والسلة وكرة القدم ودورات الخليج لكرة القدم وغير ذلك من بطولات ومباريات.

الرياضات التي مارسها
بطل مصر للسباحة الحرة 100 و200 متر تحت سن 12و 14و 16 ولاعب كرة ماء. ولاعب كرة قدم في ناشئ نادى المعادى حتى 21 سنة،  ولاعب بفريق كلية التجارة، وعضو في منتخب جامعة القاهرة لكرة القدم في عامى 1973 و1974. وممارس للعديد من اللعبات الأخرى،  مثل الإسكواش والتنس.

أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة القاهرة
صحفيون مصريون
حسن المستكاوي
مواليد 1952

حسن المستكاوي


26376 Roborosa este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
26376 Roborosa este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Petr Pravec. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,76 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 8,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 26001-27000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

26376 Roborosa