El Bombardier Global Express es un reactor de negocios de gran cabina y 11 100 km de alcance, diseñado y fabricado por Bombardier Aviation (antes Bombardier Aerospace). Anunciado en octubre de 1991, voló por primera vez el 13 de octubre de 1996, recibió su certificado de tipo canadiense el 31 de julio de 1998 y entró en servicio en julio de 1999. Propulsado inicialmente por dos BMW/Rolls-Royce BR710, comparte su sección transversal del fuselaje con los Canadair Regional Jet y Challenger 600 con nuevas ala y cola. El Global 5000 de menor alcance es ligeramente más pequeño y el Global 6000 está actualizado y ha sido modificado para realizar misiones militares. Los Global 5500/6500 de mayor alcance están propulsados por nuevos motores Rolls-Royce Pearl con menor gasto de combustible y fueron presentados en mayo de 2018. Los más grandes y alargados Global 7500/8000 poseen mayores alcances.

Desarrollo

Definición de proyecto

Tras adquirir Canadair junto con su reactor de negocios Challenger 600 en 1986, Bombardier estudió un avión de negocios de mayor alcance, en el que buscaba llevar ocho pasajeros y cuatro tripulantes a más de 12 000 km y a Mach 0,85. Para alcanzar estos objetivos, se estableció un equipo de definición conjunta en las instalaciones de la compañía en Montreal, a principios de los años 90. En 1994, el equipo comprendía 200 ingenieros, divididos equitativamente entre Canadair y varios socios, incluyendo la compañía japonesa Mitsubishi Heavy Industries y el fabricante de motores anglo alemán BMW Rolls-Royce.

Estos socios diseñaban independientemente sus propios elementos del avión y compartían una participación en el programa. La elección de los suministradores también influenciaron el diseño del avión, siendo seleccionados sus diversos sistemas antes de la fase de diseño en detalle. Fue usado software CATIA en la cinemática para alimentar al software de análisis de elementos finitos en el diseño estructural, y software de mecánica de fluidos computacional para la aerodinámica, siendo confirmada esta última mediante pruebas en el túnel de viento.

El nuevo avión fue diseñado para usar el número mínimo de componentes, al tiempo que se aseguraba que ningún fallo aislado resultara en una diversión o la incapacidad de ejecutar un vuelo. Bombardier buscaba un objetivo de disponibilidad de ejecución del 99,5 %. Como los operadores buscaban el nivel de seguridad disfrutado por los aviones de las aerolíneas, Bombardier fue influenciado para usar normas de diseño de operaciones ETOPS, como la incorporación de un ordenador de mantenimiento para detectar, indicar y aislar fallos (aunque las normas ETOPS no son un requerimiento de diseño). Se seleccionó en el nuevo avión un sistema de control de vuelo mecánico convencional en lugar del fly-by-wire. Esto se debió principalmente a los altos costes de desarrollo y al recelo de los clientes respecto al fly-by-wire.

Lanzamiento y pruebas de vuelo

El 28 de octubre de 1991, el Global Express fue desvelado en la convención de la Asociación Nacional de la Aviación de Negocios (NBAA). El 20 de diciembre de 1993 se lanzó el programa. En junio de 1994 fue definida su configuración de alta velocidad, mientras que la de baja velocidad fue establecida en agosto de 1994. Por entonces se habían tomado las decisiones de diseño más críticas y se había seleccionado a casi todos los suministradores. En enero de 1995, la fase de definición llegó a su fin antes del diseño en detalle.

En junio de 1995, los encargos eran de más de 40 aviones, con ventas hasta el año 2000, llevando a Bombardier a expandir sus primeros planes de producción. En el lanzamiento, el alcance fue extendido a los 12 000 km para sobrepasar al rival de Gulfstream. Bombardier garantizó el peso en vacío y el alcance para responder a las críticas de Gulfstream. Se necesitaban alrededor de 100 ventas para cubrir los costes de desarrollo. Durante octubre de 1995 se comenzó la fabricación del primer prototipo, esperándose las primeras secciones en diciembre en las instalaciones en Toronto de de Havilland, mientras que el ensamblaje final comenzaría en marzo de 1996. En junio de 1996, el prototipo fue completado y se realizaron revisiones de preparación de vuelo antes de su presentación y primer vuelo.

El 13 de octubre de 1996, el primer prototipo realizó su primer vuelo desde Toronto, un mes más tarde de lo planeado, durando 2 horas 46 minutos y alcanzando 3350 m (11 000 pies) y 390 km/h. El programa de pruebas de vuelo utilizó cuatro prototipos, acumulando 2200 horas de vuelo. El Centro de Pruebas de Vuelo de Bombardier en Wichita (Kansas), fue ampliado en 9100 m2 para el programa de pruebas. El 3 de febrero de 1997, el segundo prototipo realizó su primer vuelo, y el tercero, en mayo del mismo año.

A finales de 1995 se esperaba la certificación de tipo para marzo de 1998. El 31 de julio de 1998 se concedió la certificación de tipo canadiense, seguida poco después por las europea y estadounidense. Los primeros 15 aviones se entregarían antes de enero de 1999, entrando en servicio el Global Express en julio de 1999.

Producción

El Global Express se ensambla en el Aeropuerto de Downsview en Toronto. Luego es volado para su terminación a varias localidades, incluyendo Montreal, Savannah (Georgia), o Cahokia (Illinois).

La japonesa Mitsubishi Heavy Industries construye el ala y las secciones del fuselaje central en sus instalaciones de Toronto. Los subsidiarios involucrados de Bombardier son Canadair como líder de diseño y fabricante del morro; Short Brothers en Belfast en el diseño y fabricación de las góndolas motoras, el estabilizador horizontal y el fuselaje delantero; y de Havilland Canada en el fuselaje trasero, el empenaje y el ensamblaje final. El tren de aterrizaje es producido por Dowty, los controles de vuelo por Sextant Avionique, el sistema de combustible por Parker Bertea Aerospace, la aviónica principal por Honeywell, la unidad de potencia auxiliar por AlliedSignal, el sistema eléctrico por Lucas Aerospace, y el sistema de control ambiental por ABG-Semca.

En mayo de 2015 se redujo la producción debido a la baja demanda, causada por el descenso de la economía y la geopolítica en los mercados latinoamericanos, ruso y chino. En octubre de 2018, Bombardier tenía encargos por 202 aviones valorados en 14 100 millones de dólares canadienses, incluyendo 128 aviones Global Express: 67 Global 5000/6000 y cuatro Global 5500/6500. El coste del programa del Global Express fue de 800 millones de dólares.

Diseño

El Global Express es un avión de negocios/corporativo de alta velocidad con un alcance de 12 400 km a Mach 0,80 (850 km/h), una altitud máxima de 16 000 m (51 000 pies) y 14 horas de autonomía. La estructura semimonocasco está fabricada de aleaciones ligeras de aluminio y materiales compuestos. Posee una ala baja, tren de aterrizaje triciclo y motores montados en el fuselaje.

El nuevo diseño se basa en los anteriores Canadair CL-600 y Bombardier CRJ. Comparte su sección transversal del fuselaje con estos aviones, combinado con unas nuevas cola en T y ala. Esta última tiene un perfil supercrítico con una flecha de 35° y winglets. El ala flexible reduce naturalmente las turbulencias. Estaba propulsado inicialmente por dos turbofán BMW-Rolls-Royce BR710 controlados por FADEC. La cubierta de vuelo presenta una aviónica Honeywell Primus 2000 XP EFIS de seis pantallas.

El Global Express fue el reactor de negocios con la mayor cabina hasta que fue superado por el posterior Gulfstream G650. Puede acomodar de 12 a 16 pasajeros en tres secciones: en su mayoría una sección delantera con cuatro asientos tipo club, una central con cuatro asientos en conferencia y un diván de tres plazas frente a dos asientos. La mayoría de aviones posee un galley delantero, asiento de descanso de la tripulación y aseo de la tripulación. La presurización de cabina de 10,3 psi mantiene una altitud de cabina de 4500 pies hasta el nivel de vuelo 450 y de 5680 pies en el techo de vuelo de FL 510. La cabina tiene una longitud libre de 14,6 m, mientras que el suelo se ha rebajado 51 mm como en el Challenger para aumentar la anchura al nivel de los hombros, al tiempo que las ventanas has sido recolocadas y agrandadas en un 25 %.

Historia operacional

Puede realizar vuelos intercontinentales sin repostar (por ejemplo, Nueva York-Tokio) o entre dos puntos cualquiera del globo con solo una parada. En su clase, el Global Express compite contra el Airbus Corporate Jet, el Boeing Business Jet y el Gulfstream G550/650.

La mayor parte de las misiones dura entre 3,5 y 4,5 h y recorre 1500-2000 nmi; los tiempos de vuelo se pueden extender hasta las 10 horas a Mach 0,85 o 12 horas a Mach 0,82-0,83, o un máximo de 13 horas con buen tiempo en destino y múltiples alternativos cercanos. Quema 5000 lbs de combustible en la primera hora, 4000 lbs en la segunda, 3000 lbs en la tercera, y 2500 lbs en la hora final.

La duración media por viaje es de 2,5 horas, en el que el avión volará en un crucero de entre Mach 0,85 y 0,89, lo que le hacía en 2016 uno de los más rápidos reactores de largo alcance disponibles. La altitud máxima certificada es de 16 000 m (51 000 pies), y su distancia de aterrizaje es de 682 m (2236 pies) a nivel del mar, condiciones ISA y peso típico al aterrizaje.

Las revisiones se realizan cada 750 horas, mientras que la Revisión C fue extendida de 15 a 30 meses en 2012.

Variantes

Global 5000

El Global 5000 fue anunciado el 25 de octubre de 2001 y lanzado el 5 de febrero de 2002, con cartas de intención por 15 aviones con 39 800 kg de MTOW y 8900 km de alcance a Mach 0,85. El primer avión voló el 7 de marzo de 2003. Fue introducido en abril de 2005, y había 224 en servicio en 2018. En abril de 2008, Bombardier aumentó su MTOW hasta los 42 000 kg para incrementar el alcance a Mach 0,85 hasta los 9600 km.

Su cabina es 1,8 m más corta que la del Global 6000, con 2600-3200 kg menos de MTOW, dependiendo de los boletines de servicio, para un alcance de 9300-10 000 km en crucero de largo alcance. El peso operativo básico especificado es de 22 840 kg, pero realmente está más cerca de los 23 400 kg. Los primeros ejemplares mantienen la aviónica Honeywell Primus 2000XP del Global Express, actualizada con aviónica Rockwell Collins Fusion desde 2012.

Puede llevar entre 8 y 19 pasajeros, los nuevos asientos son completamente abatibles; existe un espacio privado opcional y en la cocina se pueden preparar 16 comidas de cinco platos. Estaba valorado en 40 millones de dólares en 2008, posee lavabos delantero y trasero, el área de descanso de la tripulación fue retirada, pero puede ser reinstalada. El depósito de combustible de la cola se retiró, quedando el mismo en las alas, alguna aviónica fue recolocada para obtener longitud de cabina útil y el peso reservado a los acabados interiores es de 3200 kg. En 2018, el coste unitario era de 50,44 millones de dólares. En crucero de alta velocidad, quema 2300 kg de combustible en la primera hora, luego 1800 kg en la segunda y 1400 kg en la tercera. En 2018, los primeros modelos con aviónica Honeywell se vendían por 10-20 millones de dólares, mientras que los aviones posteriores a 2012 con cabina moderna podían alcanzar los 22-36 millones. La inspección principal cada 180 meses cuesta 0,8-1,2 millones y dos revisiones de motor a las 8000 h pueden llegar a los 4 millones de dólares. Los más baratos y eficientes Gulfstream G450 o Falcon 900LX son más lentos, tienen menor alcance y cabinas más pequeñas.

Global Express XRS

El Global Express XRS fue anunciado el 6 de octubre de 2003, durante la Convención de la NBAA en Orlando, Florida.

Global 6000

La producción del Global 6000 de tercera generación comenzó en 2012. Su ala flexible y su carga alar de 476 kg/m2, la mayor entre sus competidores, les proporcionan un vuelo agradable con turbulencias. En vuelos largos, su consumo medio durante la primera hora es de 2,3 t y 1,8 t en la segunda, luego pasa a 1,4 t en la tercera y 1,1 t en adelante. La Revisión A está programada cada 750 h, y la Revisión C, cada 30 meses, mientras que las reservas de motor llegan a los 260 dólares por hora. Se habían entregado más de 315 ejemplares en marzo de 2019, mientras que sus competidores incluyen al más eficiente Dassault Falcon 8X de 11 500 km, el Gulfstream G600 de 12 000 km, o incluso el G650 de 12 800 km.

La cubierta de vuelo Vision de Bombardier está actualizada con la aviónica Rockwell Collins Pro Line Fusion desde la Honeywell Primus 2000 del Express/XRS. Posee aislamiento acústico mejorado, comparado con su predecesor. En 2018, su coste unitario era de 62,31 millones de dólares, pero la competencia del Gulfstream G650ER le obligó a una valoración de 40 millones desde los 62 millones en 2016. Ofrece mayor velocidad de crucero, disposición de cabina e iluminación mejorados. El alcance está aumentado con la adición de un depósito de combustible de 674 kg en la raíz alar.

Global 5500/6500

El 27 de mayo de 2018, Bombardier desveló los desarrollos Global 5500 y 6500 con idea de que entrasen en servicio a finales de 2019 con un ala optimizada para una velocidad de Mach 0,9, una cabina renovada inspirada en la del Global 7500, con sus asientos Nuage y motores actualizados Rolls-Royce BR710 Pearl con hasta un 13 % de menor consumo para mejorar los costes operativos, mejores prestaciones "hot and high" y un alcance adicional de 930 y 1110 km para los de 10 600 and 12 200 km, respectivamente. Los motores poseen un 9 % más de empuje, su certificación fue anunciada y ya estaba en pruebas de vuelo en 2018.

En octubre, el 70 % de las horas de pruebas de vuelo se habían completado. El programa implicaba dos Global 6500 de pruebas de vuelo, ya que el 5500 es solamente 0,8 m más corto. Las rediseñadas alas son fabricadas por Mitsubishi Heavy Industries. En diciembre, el programa de pruebas de vuelo estaba cerca de estar completado en tres cuartos. En mayo de 2019 se había completado el 90 % de las pruebas de vuelo por dos 6000 modificados y un 5000 modificado.

El 24 de septiembre, Bombardier anunció la Certificación de Tipo de Transport Canada para ambos modelos, antes de su entrada en servicio más tarde en 2019 y el visto bueno de las FAA/EASA. Bombardier anunció la entrada en servicio del Global 6500 el 1 de octubre. La Certificación de Tipo de la EASA de ambos modelos fue anunciada el 15 de octubre de 2019. Poco después, el alcance del Global 5500 fue extendido en 370 km hasta los 10 900 km, a Mach 0,85. La Certificación de Tipo de la FAA de ambos modelos fue anunciada el 23 de diciembre de 2019. Bombardier anunció la entrada en servicio del Global 5500 el 25 de junio de 2020. El primer Global 5500 fue entregado el 23 de julio de 2020, al "cliente de largo tiempo de Bombardier Unicorp National Developments, establecido en Orlando, Florida".

En 2023, el Global 5500 se oferta por 47,4 millones, mientras que el Global 6500 lo hace por 58 millones.

Variantes militares

El Global Express ha sido modificado para realizar misiones militares.
 Saab GlobalEye: AEW&C multitarea, un Global 6000 con radar ER AESA SAAB Erieye para Fuerza Aérea de los Emiratos Árabes Unidos.
 Project Dolphin: conversión de Global 6000 por Marshall como avión de vigilancia para los Emiratos Árabes Unidos. Dos convertidos.
 Raytheon Sentinel: es un avión de vigilancia usado anteriormente por la Real Fuerza Aérea.
 Saab Swordfish: avión de patrulla marítima basado en la plataforma del Global 6000 por Mission Systems-Canada de General Dynamics y Bombardier Aviation.
 PAL Aerospace P-6: avión de patrulla marítima basado en la plataforma del Global 6500 por PAL Aerospace y Bombardier Aviation, pero evolucionado desde el P-4 MPA basado en el anterior Bombardier Q-400.
 E-11A: designación de la Fuerza Aérea de los Estados Unidos para tres Global 6000 usados como plataforma del Battlefield Airborne Communications Node.

Un BD-700 también ha llevado un High-Altitude Lidar Operational Experiment (HALOE), desplegado a África y Afganistán para inspeccionar grandes áreas de forma rápida.

En enero de 2020, el Ministerio Federal de Defensa (Alemania) eligió al Global 6000 por encima del no tripulado Northrop Grumman MQ-4C Triton para el programa "Persistent German Airborne Surveillance System" (PEGASUS), para mejorar la integración del control del tráfico aéreo.

El 15 de marzo de 2019, la Agencia de las Industrias de Defensa de Turquía, SSB, anunció que se habían entregado dos Bombardier Global 6000 "verdes" en las instalaciones de Turkish Aerospace para ser modificados a la configuración Hava SOJ (air stand-off jammer, perturbador aéreo).

L3Harris desveló una versión Conformal Airborne Early Warning como reemplazo de los E-3 Sentry usados por los países europeos de la OTAN.

Operadores

Civiles

El avión es operado por particulares, compañías, operadores chárter y agencias gubernamentales, incluyendo:

 ACM Air Charter, Baden-Baden
 Crystal Luxury Air
 AirAsia
 FedEx
 Flexjet
 ExecuJet Aviation Group, Zúrich
 Netjets, susidiaria de Berkshire Hathaway
 El CEO de Canonical,Mark Shuttleworth, a través de HBD Venture Capital
 TAG Aviation, Suiza
 Tiriac Air, Rumania
 Qatar Executive, una subsidiaria de reactores de negocios de Qatar Airways
 VistaJet, Malta
 Jet Story, Polonia

Militares

 Luftwaffe: 3 Global 5000 para transporte vip por la Special Air Mission Wing MoD en Colonia. y 3 Global 6000 entregados a finales de 2019.

 Un Global 5000 registrado D2-ANG.

 Fuerza Aérea de Botsuana: opera un único BD-700-1A10 para transporte vip.

 3 aviones GlobalEye, 2 más encargados.
 Dos aviones ELINT Project Dolphin.

 Fuerza Aérea de los Estados Unidos
 Northrop Grumman E-11A, 430th Electronic Combat Squadron.

 Fuerza Aérea India: 2 entregados.

 Real Fuerza Aérea de Malasia

 Fuerza Aérea Mexicana: 1 ordenado.

 Umbutfo Eswatini Defence Force

 Fuerza Aérea Turca: dos recibidos en marzo de 2019, para ser convertidos en plataformas perturbadoras.

Antiguos

 Real Fuerza Aérea (junio de 2007-marzo de 2021)

Especificaciones

Aeronaves relacionados

Véase también

 Bombardier Aerospace
 Anexo:Aeronaves de la Fuerza Aérea de los Estados Unidos (históricas y actuales)

Referencias

Enlaces externos

 Bombardier Global Family
 Bombardier Global 5000 in the sweet spot

Global
Aeronaves de ala baja
Aviones de cola en T
Aviones bimotores a reacción
Aeronaves de negocios de Canadá de los años 1990
Aeronaves de primer vuelo en 1996

Bombardier Global Express


Østerpark er en 12-etagers beboelsesejendom på Østerbro, beliggende Jagtvej 213-215. Ejendommen er indviet 1972 og består udelukkende af ejerlejligheder. Der er 135 ejerlejligheder i alt. Der er 3 opgange; Jagtvej 213, 215A og 215B. På øverste etage findes 3 penthouselejligheder, en for hver opgang. 2. til 10. etage er identiske, og består af 4 lejligheder for hver etage og opgang. Til ejendommen hører privat garageanlæg i 2 etager.

Til alle lejligheder er der altan, og til penthouselejlighederne er der terrasser. Bygningen er tegnet af arkitekt Svend Fournais.

Ejendommen er beliggende på grunden hvor Hertz Garveri & Skotøjsfabrik tidligere lå.

Kilder og henvisninger

 Bebygggelsens websted

Skyskrabere i Danmark
Beboelsesbygninger i København
Østerbro

Østerpark


Öykünücü (Emulator), herhangi bir bilgisayar ortamında başka bir bilgisayar ortamını donanımsal veya yazılımsal olarak taklit eden, öykünme işini yapan yazılımdır.

Öykünücülerde amaç yazılımı donanıma benzeterek normalde sadece kendine ait sistemde çalışabilecek çeşitli verileri başka ortamlarda da çalıştırmaktır.

Bilişim terimleri

Öykünücü


Jean-Louis Bruguière (born 29 May 1943) was the leading French investigating magistrate in charge of counter-terrorism affairs. He was appointed in 2004 vice-president of the Paris Court of Serious Claims (Tribunal de Grande Instance). He has garnered controversy for various acts, including the indictment of Rwandan president Paul Kagame for the assassination in 1994 of Juvenal Habyarimana. Washington Post journalist Dana Priest has cited him as saying that he had in the past ordered the arrest of more than 500 suspects, some with the assistance of US authorities. According to the investigative reporter, who described the workings of Alliance Base, a CTIC joint counter-terrorist operations center, involving the DGSE, the CIA and other foreign intelligence agencies, Bruguière declared that "[he had] good connections with the CIA and FBI." Bruguière has since temporarily left his judicial functions to dedicate himself to politics, joining Nicolas Sarkozy's Union for a Popular Movement (UMP) conservative party. However, he was appointed by the European Union at the US Department of Treasury to oversee the Terrorist Finance Tracking Program.

Biography
The latest in a long line of magistrates (eleven generations), Bruguière studied at the Institut d'Etudes Politiques de Paris and took part in the May 1968 protests. He continued his education at the École Nationale de la Magistrature. Appointed to Évreux, he made himself known through an affair involving illegal vehicle registration cards by naming the police director as the culprit. Appointed to Paris in 1976, he began an attack on local pimps (in particular the Madame Claude network), eventually having to work under police protection.

In 1982 Bruguière declared accused Japanese cannibal Issei Sagawa unfit to stand trial by reason of insanity and Sagawa was extradited from France to Japan where he was eventually released.

Following street gunfire in 1982, Bruguière turned himself towards anti-terrorism, expanding his network and targeting in particular the far-left group Action Directe. In 1986 an anti-terrorism division was formed in Paris. A year later his apartment was targeted in a grenade attack; Bruguière, however, continued his fight. In 1994, he tracked down and captured one of the world's most wanted terrorists, Carlos (the Jackal).

Possibly his biggest case (in terms of number of people involved) was that of UTA Flight 772 which was sabotaged over the Sahara Desert in 1989 with the loss of 170 lives. Bruguière was instrumental in having six Libyans prosecuted in Paris and convicted in absentia. However, in the 2001 book Manipulations Africaines, he was accused by the French journalist Pierre Péan of having deliberately ignored evidence pointing to Lebanon, Syria and Iran in order to put the blame on Libya.

He was also instrumental behind the controversial 1998 mass trial of 138 suspected members of the "Chalabi network" that supported the Armed Islamic Group (GIA) during the Algerian Civil War.

Bruguière counselled Italian senator Paolo Guzzanti (Forza Italia), in charge of the Mitrokhin Commission, endorsing the old thesis, once supported by the CIA, according to which the Soviet Union was behind Mehmet Ali Agca's 1981 assassination attempt on Pope John Paul II. The Mitrokhin Commission has been discredited following a manipulation by a network to defame Prime minister Romano Prodi and other political opponents of Berlusconi, by claiming they worked for the KGB. The network included Mario Scaramella, arrested in December 2006, the head of SISMI Nicolò Pollari, n°2 of SISMI Marco Mancini (both indicted in the Imam Rapito affair), as well as Robert Seldon Lady, CIA station chief in Milan, also indicted in the Imam Rapito affair.

He was called as a witness in May 2007 by the defendants of a trial involving members suspected to have provided logistical support to the Moroccan Islamic Combatant Group (GICM), involved in the 2003 Casablanca bombings. He had been in charge of the investigations concerning this case, and the defendants' lawyer questioned his methods.

He sits on the Board of Advisors of the Chertoff Group, headed by Michael Chertoff.

Rwanda
His controversial report into the April 1994 assassination of then-Rwandan President, Juvénal Habyarimana and his counterpart Cyprien Ntaryamira of Burundi, was made public on 17 November 2006. Brugière has indicted Paul Kagame, current President of Rwanda and leader of the FPR, claiming that Kagame assassinated Habyarimana to provoke the genocide against his own ethnic group, in order to take power. Bruguière's thesis has both been very controversial and criticised by Le Figaro, Libération and other newspapers. His investigations are based on two oral sources, Abdul Ruzibiza, a former member of the Rwandan Patriotic Front who lives in exile, and Paul Barril, who was in charge of François Mitterrand's wiretap section at the Elysee Palace and had an obscure role in Rwanda before 1994.

Le Figaro points the international dimension of the character and his contacts with intelligence agents, both in Russia and in the United States, cited justice colleagues of Bruguière, who criticize him for "favourizing the raison d'état over the law." Bruguiere's findings about the death of Habyarimana later were contradicted by the more exhaustive and documented investigation for the Cour d'Appel de Paris, Tribunal de Grande Instance de Paris by Magistrates Natalie Poux and Marc Trevidic, which found that the missile that downed his plane came from the Presidential Guard camp, Kanombe, where European military cooperation officers were lodged.

Political career
Bruguière left his civil function as a magistrate and provided his support, in March 2007, to the right-wing candidate Nicolas Sarkozy for the presidential election. He then presented himself as candidate under the joint appellation Union for a Popular Majority (UMP, Sarkozy's party)-Parti Radical Valoisien, in the third circonscription of the Lot-et-Garonne department, for the June 2007 legislative elections. Bruguière was defeated by his Socialist competitor, Jérôme Cahuzac, gaining only 41,71% at the second round against 52,29% for Cahuzac.

Investigating alleged corruption at PACE
In late May 2017, Bruguière was appointed a member of the independent external investigation body to look into allegations of corruption within the Parliamentary Assembly of the Council of Europe (PACE).

Honours
  Officer of the Legion of Honour (France)
  Commander of the National Order of Merit (France)
  Silver Medal of the Spanish Guardia Civil
  Dialogo prize (2007)

Memoirs
Jean-Louis Bruguière   Les voies de la Terreur, Fayard 2016

References

External links
  Judge warns of Iraq 'black hole'
 Rwanda takes French radio off air BBC report
Le juge déjugé , liberation.fr, 15 July 2011

1943 births
Living people
Sciences Po alumni
20th-century French judges
People of the Rwandan genocide
Union for a Popular Movement politicians
People from Tours, France
Officers of the Legion of Honour
Commanders of the Ordre national du Mérite
21st-century French judges

Jean-Louis Bruguière


Historia de una noche  es una película argentina del género de drama filmada en blanco y negro dirigida por Luis Saslavsky sobre su propio guion escrito en colaboración con Carlos Adén según la obra teatral Mañana es feriado, de Leo Perutz que se estrenó el 9 de abril de 1941 y que tuvo como protagonistas a Santiago Arrieta, María Esther Buschiazzo, Sebastián Chiola, Pedro López Lagar, Felisa Mary y Sabina Olmos. El mismo director hizo una nueva versión en 1963 en España. Fue de las primeras adaptaciones importantes de un autor extranjero en el cine argentino y su repercusión seguramente contribuyó a la tendencia internacionalista que se fortaleció con el tiempo.

En una encuesta de las 100 mejores películas del cine argentino llevada a cabo por el Museo del Cine Pablo Ducrós Hicken en el año 2000, la película alcanzó el puesto 43.

Sinopsis
Un hombre regresa al pueblo después de un largo tiempo y se encuentra con su exnovia, que se está casada con un esposo en situación económica desesperada.

Reparto

Comentario
Manrupe y Portela escriben del filme:

El crítico Di Núbila destaca a Pedro López Lagar en su interpretación de un cínico querible que, aunque incurrió en cierta afectada acidez, fue inteligente y personal, así como las excelentes actuaciones de Santiago Arrieta, Sabina Olmos, Felisa Mary y Sebastián Chiola. Sobre el filme agrega que

El crítico Fernando Peña opinó:

Premios
Entre los premios otorgados por la Academia de Artes y Ciencias Cinematográficas de la Argentina en 1941, la película recibió el de mejor actor para Sebastián Chiola, la mejor adaptación para Saslavsky y Adén, la mejor fotografía para Etchebehere y la de mejor director para Saslavsky.

Pérdida y recuperación de la copia
El negativo original de la película se perdió pero una copia original en 35mm. fue conservada por la Filmoteca Buenos Aires y a partir de ella el Instituto Nacional de Cine y Artes Audiovisuales realizó un nuevo negativo.

Referencias

Enlaces externos
 Información sobre Historia de una noche en Internet Movie Data Base

Películas basadas en obras de teatro
Películas en blanco y negro de Argentina

Historia de una noche (película de 1941)


النغنغية إحدى قرى فلسطين المهجرة بعد حرب 1948. هذه القرية هي واحدة من ثلاث قرى صغيرة عرفت باسم الغبيات (الغبية التحتا، الغبية الفوقا والنغنغية). تشاركت القرى الثلاث مدرسة ابتدائية واحدة تم إنشاؤها سنة 1888 في عهد العثمانيين، وقد أغلقت أيام الانتداب البريطاني. وكان سكان القرية يتزودون المياه من عدة مصادر كالأودية والينابيع ونهرالمقطع. اعتمدت النغنغية اقتصادياً على الزراعة وتربية المواشي، وكان القمح هو محصولها الرئيسي. أما أشجار الفاكهة فقد غرست في رقعة صغيرة شمالي النغنغية.

الموقع الجغرافي
تقع النغنغية على السفح الشرقي للروحاء قضاء حيفا. وكانت تقع على الطرف الشمالي من تل مشرف على واد، وتطل على مرج ابن عامر وتلال الناصرة من جهتة الشمال والشمال الشرقي. وقد كانت قريبة من طريق حيفا- جنين. وكانت بيوت النغنغية مبعثرة فوق المنحدرات ومبنية بالحجارة والطين أو بالحجارة والأسمنت أو بالأسمنت.

مساحة القرية
سنة 1944 كانت مجمل أراضي القرية 11,607 دونما مستخدمة للبساتين. وعلى بعد كيلومترين من النغنغية كان ثمة تل اصطناعي، بالإضافة إلى تل المتسلم القائم في موقع مجيدو القديم يقع على بعد كيلومترين باتجاه الجنوب، على الطريق العام المؤدي إلى جنين.

احتلال القرية
أعلن عن احتلال القرية في تقرير مستعجل ورد إلى ( نيويورك تايمز) في 9 نيسان \ أبريل 1948, عندما خرقت الهاغاناه هدنة اليومين التي تخللت معركة مشمار هعيمق، إلا إن المؤرخ الإسرائيلي بني موريس قد ذكر بأن النغنغية لم تحتل حتى ليل 12-13 نيسان \ أبريل. وقد دمرت النغنغية كليا عقب احتلالها كمثيلاتها من القرى التي احتلت في تلك العملية. أما مصير سكانها فلم يعرف تحديداً، فإما أنهم هربوا أثناء احتلالها، وإما قد طردوا عقب احتلالها كما حدث لسكان القرى المجاورة.

التعداد السكاني
التعداد السكاني للنغنغية سنة 1931 بلغ 416 وفي سنة 1945 وصل إلى 1,130 نسمة أما عشية النكبة سنة 1948 فقط وصل إلى 1,311 نسمة.

القرية اليوم
تتبعثر بقايا المنازل على منحدر إحدى التلال. ويصعب تحديد موقع القرية الذي يمر طريق حيفا- مجيدو، ويشغل جزءا منه ملعب كرة قدم إسرائيلي.

انظر أيضًا
 قائمة المدن والقرى الفلسطينية التي طرد منها سكانها خلال حرب 1948

مراجع

وصلات خارجية
 موقع فلسطين في الذاكرة

قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قرى فلسطينية أخليت من سكانها قبل الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قضاء حيفا

النغنغية (حيفا)


K nebu leti, pjesmo moja je smotra pučkih marijanskih pjesama koja se održava jednom godišnje u župnoj crkvi sv. Martina biskupa u Bošnjacima. Organizira ih mjesno Kulturno-umjetničko društvo "Branimir". Prva je održana 2008. godine. Do danas su na smotri sudjelovali uz domaće i pjevačke skupine iz Bukovlja-Vranovaca, Petrovaca, Zadubravlja, Podcrkavlja, Davora, Cvelferije i dr.

Izvori

Vanjske poveznice
Župa Bošnjaci na Facebooku

Manifestacije u Hrvatskoj

K nebu leti, pjesmo moja


هارفى نورمان هي شركه كبيره جدا في أستراليا لبيع الادوات الكهربية والاثاث واجهزه الحاسوب بالتجزئة، ويوجد لها أكثر من 160 فرع في أستراليا ونيوزيلندا وسلوفينيا والجزيرة الأيرلندية وماليزيا وسنغافورة.

مراجع

وصلات خارجية
 هارفى نورمان أستراليا
 هارفى نورمان نيوزيلندا
 هارفى نورمان سنغافورة
 هارفى نورمان أيرلندا
 هارفى نورمان سلوفينيا

تأسيسات سنة 1982 في أستراليا
شركات أسترالية
شركات أسترالية أسست في 1982
شركات إلكترونيات
شركات تجارة التجزئة أسست في 1982
شركات متعددة الجنسيات
شركات مدرجة في بورصة أستراليا
شركات مقرها في سيدني
شركات تجارة التجزئة في نيوزيلندا

هارفى نورمان


Fugl har flere betydninger:

Dyr
 Fugl – ental af fugle

Personer
 Sven Fugl (1924–2009) – dansk radiodirektør
 Mette Fugl (født 1949) – dansk journalist og datter af ovennævnte

Fugl (flertydig)


Mihai Voduț ()

Transferat de la FC Voluntari la FC Viitorul în ianuarie 2018, Voduț a pariat pe meciurile propriei echipe prin intermediul iubitei lui. După ce cei doi s-au despărțit, la sfârșitul anului 2018 ea a făcut public acest fapt, ceea ce a făcut ca Voduț să fie concediat de la Viitorul.

Note

Nașteri în 1994
Atacanți
Fotbaliști ai FC Viitorul
Fotbaliști ai FC Voluntari
Oameni în viață
Fotbaliști români

Mihai Voduț


Violanta es una ópera en tres actos con música de Erich Wolfgang Korngold y libreto en alemán de Hans Müller-Einigen. Es la segunda ópera de Korngold, que compuso cuando tenía sólo diecisiete años de edad. Se estrenó el 28 de marzo de 1916 en el Teatro Nacional de Múnich.

Historia
Se estrenó el 28 de marzo de 1916 en el Teatro Nacional de Múnich junto con la otra ópera en un acto del compositor El anillo de Polícrates, Op. 7, con Bruno Walter dirigiendo. El estreno estadounidense tuvo lugar el 5 de noviembre de 1927 en la Metropolitan Opera de Nueva York con Maria Jeritza como Violanta, Walter Kirchhoff como Alfonso, Clarence Whitehill como Simone, Angelo Badà como Giovanni y Artur Bodanzky dirigiendo.
En la temporada 2010 se estrenó en el Teatro Colón de Buenos Aires dirigida por Stefan lano y en 2020 en el Teatro Regio de Turín.

Personajes

Argumento
La ópera está ambientada en la Venecia del siglo XV, en la casa de Simone Trovai, comandante militar de la República Veneciana.

Grabaciones
 En 2009 Sony Classical volvió a lanzar una grabación de 1980 con Marek Janowski dirigiendo a la Orquesta de la Radiodifusión de Múnich y Walter Berry, Eva Marton y Siegfried Jerusalem en los papeles principales.

Referencias

Enlaces externos

Óperas de Erich Wolfgang Korngold
Óperas en alemán
Óperas de 1916
Óperas estrenadas en Múnich

Violanta


thumb|සොල්දාදුවෝ කට්ටලය I, 1999, මාධ්‍ය - ක්ලේ සහ වයර් එසෙම්බල්, විලාසය  - ප්‍රචණ්ඩත්වය, උස - විචල්‍ය
තිස්ස ද අල්විස් 1956 දී ශ්‍රී ලංකාවේ පිටකෝට්ටේ   උපත ලැබීය.  ඔහු කුඹල්කරුවෙක්, පිඟන් මැටි ශිල්පියෙක් සහ දෘශ්‍ය කලා එකලස්කරුවෙක් ද වේ.  ඔහුගේ කලා ආර තුළ  ප්ලාස්ටික්, වයර් සහ අහඹු ලෙස සොයාගත් වස්තූන් වැනි සරල ද්‍රව්‍ය භාවිතා කර  කුඩා කුඩා මූර්තිමය නිමවුම් සාදන ආකාරයක් දිස් වේ. ප්ලාස්ටික් වලින් සාදන ලද සහ සොයාගත් ද්‍රව්‍ය ඔහුගේ සමකාලීන කුඩා නිමවුම් මගින්  ගැටුම්,  හමුදා ඉතිහාසය මත පදනම් වේ.  ඔහුගේ ප්ලාස්ටික් සොල්දාදුවන්ගේ සෙට් හමුදා හමුදා ඉතිහාසය කෙරෙහි උනන්දුවක් ඇති කරවය්. ඔහුගේ මෙම නිර්මාණ  යුද්ධය සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය පිළිබඳ ගාම්භීර්ය නොවූ ඒ වගේම ඛේදනීය නොවූ උකටලී ස්වභාවයක් පෙන්නුම් කරය්.   1990 දශකයේ මුල් භාගයේ සිට ඔහු ප්ලාස්ටික් භාවිතා කර ඇති අතර ටෙරා කෝටා ද ඔහුගේ මූර්ති සඳහා මාධ්‍ය කරගෙන ඇත. කලාත්මක කුඩා ගුවන් යානා සඳහා පනා, රෙදි සහ විවිධ එෆීමරා වැනි ද්‍රව්‍ය ද ඔහු යොදාගෙන ඇත.

මෙයද බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ සමකාලීන දෘශ්‍ය කලාවේ ඉතිහාසය
සමකාලීන දෘශ්‍ය කලා.

තිස්ස ද අල්විස්


Modolo (sardinski: Mòdolo) je grad i općina (comune) u pokrajini Oristanu u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 134 metra i ima 168 stanovnika. Prostire se na 2,47 km². Gustoća naseljenosti je 68 st/km².Susjedne općine su: Bosa, Flussio, Magomadas i Suni.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Modolo


Viscount Buckmaster, of Cheddington in the County of Buckingham, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1933 for the lawyer and Liberal politician and former Lord Chancellor, Stanley Buckmaster, 1st Baron Buckmaster. He had already been created Baron Buckmaster, of Cheddington in the County of Buckingham, in 1915, also in the Peerage of the United Kingdom. His grandson, the third Viscount Buckmaster left school to join the British military's Royal Sussex Regiment branch during World War II. In 1940 he received commission and served in the Middle East, he subsequently was granted and honorary rank of Captain, he moved on to new roles in government from 1953. The viscount was appointed an Officer of the Order of the British Empire (OBE) in the 1979 Birthday Honours and was a diplomat working in the foreign office between 1946-1981 working in the middle east and Africa.  the titles are held by the latter's nephew, the fourth Viscount, who succeeded in 2007.

The family seat is Ryece Hall, near Ipswich, Suffolk.

Viscounts Buckmaster (1933)
Stanley Owen Buckmaster, 1st Viscount Buckmaster (1861–1934)
Owen Stanley Buckmaster, 2nd Viscount Buckmaster (1890–1974)
Martin Stanley Buckmaster, 3rd Viscount Buckmaster (1921–2007)
Adrian Charles Buckmaster, 4th Viscount Buckmaster (b. 1949)

The heir apparent is the present holder's grandson the Hon. Rupert Stanley Buckmaster (b. 2015)

Arms

Notes

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

External links

Viscountcies in the Peerage of the United Kingdom
Peerages created for lord high chancellors of Great Britain
Noble titles created in 1933
Noble titles created for UK MPs

Viscount Buckmaster


Passion Street Music ist ein deutscher Musikverlag mit Sitz in Oberthal.

Geschichte
Passion Street Music wurde 1999 als Musikverlag und Produktionsfirma für das Komponistenteam Jörg Trapp und Levon Thomas und für befreundete Musiker und Komponisten gegründet. In den folgenden Jahren wurden zahlreiche Titel für nationale und internationale Künstler geschrieben und produziert, sowie eine Reihe von Sängern betreut.
Außerdem trat Passion Street Music als Produktionsteam für verschiedene Komponisten, wie zum Beispiel den in Frankfurt und Los Angeles tätigen Songwriter Ulrich Reese, Komponist für die Fernsehserie "Star Trek", auf. Dabei waren auch Titel für die damals noch unbekannte Sängerin Joana Zimmer.

Zwischen 2003 und  2004 war Passion Street Music über mehrere Staffeln an der Produktion der Musiktitel für die Castingshow "Star Search" auf SAT 1 beteiligt.

Seit 2005 arbeitet  Passion Street Music fast ausschließlich für die Produktionen von Trapp und Thomas. So entstand in zweijähriger Arbeit das Album 'Fast Ein Held' von Trapp.

Weblinks
 Homepage der Produktionsfirma: Passion Street Music
 Homepage von Jörg Trapp: Trappland

Musikverlag (Deutschland)

Passion Street Music


ŽNL Karlovačka je u sezoni 1995./96. bila podijeljena na dvije skupine: Sjevernu i Južnu grupu. Prvak ŽNL je dobiven nakon dvomeča prvaka skupina.

Tablice

Utakmice za prvaka ŽNL
 NK Cetingrad - NK Kamensko Karlovac 3:2
 NK Kamensko Karlovac - NK Cetingrad 1:1

Prvak ŽNL Karlovačke je postao NK Cetingrad i time se plasirao u viši rang.

Strijelci

Bilješke
NK Dobra Novigrad na Dobri je kažnjena oduzimanjem 3 boda
NK Mladost Rečica je kažnjena oduzimanjem 1 boda
NK Šišljavić je kažnjen oduzimanjem 3 boda
NK Mladost Zagorje Ogulinsko je kažnjena oduzimanjem 3 boda
NK Mrežnica Zvečaj je kažnjena oduzimanjem 3 boda
NK Slunj je kažnjen oduzimanjem 3 boda
NK Saborsko je kažnjeno oduzimanjem 2 boda

Izvori

 Krešimir Perušić - 100 godina nogometa u Karlovačkoj županiji 1903-2003, Karlovac 2004., ISBN 953-9969-0-6, str. 303-304

1995-96
karlovačka-1

ŽNL Karlovačka 1995./96.


Cogollos Vega, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin güneyinde en fazla nüfusu sahip bulunan Endülüs otonom bölgesine bağlı sekiz eyaletten biri olan Granada'ya bağlı 170 belediyeden biridir. Cogollos Vega belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 2.076 kişidir.

Deifontes, Iznalloz, Huétor Santillán, Nívar, Güevéjar, Calicasas ve Albolote Belediyeleri ile komşudur.

Dış bağlantılar
 Konumu
 Cogollos Vega resmi sitesi

Granada'nın belediyeleri

Cogollos de la Vega


Søren Brunoe (17 januar 1916 i København – 31. maj 1994) var en dansk maler og billedhugger. Hans forældre var skuespilleren, senere forretningsmand Aage B. og Ellen Bolette Johanne Jansen. Han var ugift.

1943 blev han for første gang antaget til Kunstnernes Efterårsudstilling med en kvindeskulptur. Fra 1950`erne specialiserede han sig i portrætter af nybygninger for en del af de københavnske rederier, og blev i 1961 uofficielt anerkendt som den danske flådes marinemaler. Han tog ofte med på dens togter og leverede portrætter af flådens fartøjer, også til officerer og menige efter bestilling. Stilen er naturalistisk med et impressionistisk anstrøg, den blå farve dominerer. Skibsportrætterne er i almindelighed i olie på lærred, friere maritime motiver er ofte tegnet.

Han blev student på Gammel Hellerup Gymnasium, gik på teknisk skole i Odense, og fra 1942-50 var han elev på Peter Rostrup Bøyesens private malerskole. Senere på André Lhôtes Akademi i Paris.

Eksterne henvisninger og kilder

 Marinemaleren Brunoe

Malere fra Danmark
Danskere i 1900-tallet
Marinemalere
Portrætmalere

Søren Brunoe


Vjekoslav Župančić (Zagreb, 7. veljače 1900. – Zagreb, 14. veljače 1971.) bio je hrvatski nogometaš i nogometni reprezentativac. Od 1943. do 1945. godine bio je posljednji predsjednik zagrebačkog HAŠK-a.

Reprezentativna karijera
Za nogometnu reprezentaciju Kraljevine Jugoslavije odigrao je jednu utakmicu 1920. protiv Čehoslovačke (0:7) na Olimpijskim igrama u Antwerpenu.

Izvori

Hrvatski nogometaši
Jugoslavenski nogometni reprezentativci

Vjekoslav Župančić


Fakir Baykurt (Esas ismi Tahir, 15 Haziran 1929; Yeşilova, Burdur - 11 Ekim 1999, Essen), Türk yazar ve sendikacı.

Köy hayatını anlatan Yılanların Öcü adlı romanı, Türk edebiyanın klasikleri arasına girmiş bir eserdir. Eserleri Bulgarca ve Rusça başta olmak üzere birçok dile çevrilmiştir. Baykurt, Türkiye Öğretmenler Sendikası ve Türkiye Öğretmen Dernekleri Milli Federasyonu genel başkanlıklarını yapmıştır.

Biyografi

Çocukluğu
1929 yılında Burdur'un Yeşilova ilçesine bağlı Akçaköy'de doğdu. Annesinin adı Elif ve babasının adı Veli'dir. Doğum tarihi kesin olarak bilinmemekle beraber şu sözleri ile 1929 yılının Haziran ortası olduğu düşünülür: "1929 doğumlu olduğum doğru. Ay, gün bilinmiyordu. Anamla konuştuk. Köyde orak mevsimi. Tarlada sancılanıp eve gelmiş. Haziran ortasıdır..." Kendisine babası tarafından savaşlarda vurulup geri dönmeyen amcasının adı olan "Tahir" adı verildi.

1936 yılında Akçaköy İlkokulu'na başladı. İki yıl sonra babasını kaybetti ve eğitimini yarım bırakarak Balıkesir iline bağlı Burhaniye'de yaşayan dayısının yanında dokumacılık yapmaya başladı. II. Dünya Savaşı başlayınca dayısının askere alınması üzerine köyüne dönerek okula devam etme imkânı buldu. Bir yandan ırgatlık, çobanlık, suculuk, köy kâtipliği yaparak eğitimini üç yıl kesintiden sonra okulu kendi köyünde tamamladı. 1942 yılında kaydolduğu Gönen Köy Enstitüsünde bulunduğu dönemde şiir yazmaya başladı.

Ortaöğrenimine Gönen Köy Enstitüsü'nde devam etti. Köy enstitüsü yıllarında şiire olan ilgisi arttı. İlk şiiri Fesleğen Kolum, Eskişehir'de çıkan Türke Doğru dergisinde yayımlandı. 1947 yılında Köy Enstitüleri ve Kaynak dergilerinde şiirleri yayımlandı. Bu yıllarda şiirlerinde, daha sonra tüm yazılarında Fakir Baykurt adını kullandı.

Köy öğretmenliği
Ortaöğrenimini 1948 yılında tamamlayarak köy öğretmeni oldu. Beş yıl Yeşilova ilçesinin Kavacık ve Dereköy köylerinde ilkokul öğretmenliği yaptı. Bu dönemde arkadaşları ile Ege ve Göller Bölgesi Türkiye Köy Öğretmen Dernekleri Federasyonu'nu örgütledi. 1951 yılında Muzaffer Hanım'la evlendi. Bu evlilikten kızları Işık (d. 1957) ve Sönmez (d.1958) ile oğlu Tonguç (1962) dünyaya geldi.

Türkçe öğretmenliği ve müfettişlik yılları
1953 yılında Gazi Eğitim Enstitüsü'ne girdi. Edebiyat Bölümü'nü bitirip Türkçe öğretmeni oldu (1955). Önce Sivas Lisesi'ne atandı ve yıl sonunda Hafik'de açılan ortaokula aktarıldı. Aynı yıl ilk kitabı olan Çilli 'yi, mektup yoluyla tanıştığı Samim Kocagöz'ün desteğiyle yayımlattı. 1957 yılında askere alındı. Sivas Lisesi'ne atandığı ve bir otelde kaldığı sırada yazmaya karar verdiği ve kendi yaşamından yola çıkarak kurguladığı "Yılanların Öcü" adlı romanını askerliği sırasında izin günlerinde yazdı.

Yılanların Öcü romanı ile 1958 yılında Cumhuriyet gazetesinin düzenlediği Yunus Nadi Roman Ödülleri'nde aralarında Halide Edib Adıvar, Orhan Kemal, Behçet Necatigil, Haldun Taner'in de bulunduğu Seçiciler Kurulu tarafından Yunus Nadi Ödülü'ne değer görüldü. Eser, Cumhuriyet gazetesinde tefrika edildi. Yılanların Öcü'nün tefrika edilmesinden sonra dönemin Milli Eğitim Bakanı Tevfik İleri'nin talimatıyla Baykurt ve gazete hakkında soruşturma açıldı; savcı tarafından takipsizlik kararı verildi. Baykurt, bu olaydan sonra zaman zaman Cumhuriyet gazetesinde yazılar yayımlamaya başladı.

Askerliğini Konya Astsubay Okulu'nda tamamladıktan sonra  Şavşat Ortaokulu'na öğretmen olarak atanan Baykurt, 1959 yılında köy yaşamının sertliğini, yoksulluk, cahillik, sömürü, taassup ve batıl inançları anlatan Efendilik Savaşı adlı kitabını yayımladı. Aynı yıl Cumhuriyet'teki bazı yazıları ve Yılanların Öcü romanı nedeniyle öğretmenlikten alınıp Ankara'da Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı Yapı İşleri Bölümü'nde görevlendirildi ve bir süre sonra açığa alındı. 27 Mayıs 1960'tan sonra Ankara İlköğretim Müfettişliğine atandı. Efkar Tepesi adlı kitabı 1960'ta yayımlandı.

Yılanların Öcü romanı 1961 yılında tiyatroya uyarlandı ve Devlet Tiyatroları'nda sahnelenmek istendi. Ne var ki bütçe görüşmeleri sırasında Meclis'te ve Cumhuriyet Senatosu'nda romanla ilgili tartışmalar yapılmış, "kuvvetli sol görüşler taşıdığı" öne sürülmüş ve oyunun provaları durdurulmuştur. Eser, 1962'de filme uyarlandı. Sansür Kurulu tarafından filmin Türkiye içinde ve dışında gösterilmesi reddedilen film, Çankaya Köşkü'nde Cumhurbaşkanı Cemal Gürsel'e izlettirildi. Cumhurbaşkanının destek vermesine rağmen gösterime sokulmayan filmi mecliste milletvekillerinin izleyip gösterim iznine karar vermesi kabul edildi. Gösterilen tepkiler ve yaşanan tartışmalar üzerine mecliste planlanan gösterim yapılmadan sansür kaldırıldı. Ankara'daki Ulus sinemasında yapılan gala gecesinde Fakir Baykurt, saldırganlar tarafından hırpalandı. Altmışa yakın sinema, filmin gösteriminin yapıldığı ilk gün saldırıya uğradı.

1962 yılında Onuncu Köy, Karın Ağrısı, Irazca'nın Dirliği kitaplarını yayımlayan yazar Amerika Birleşik Devletleri'ne giderek, Bloomington'daki Indiana Üniversitesi'nde göze kulağa hitap eden ders araçları ve yetişkinler için yazma öğrenimi gördü. 1963 yılında yurda dönerek Ankara İlköğretim Müfettişliği görevini sürdü. Onuncu Köy Bulgarcaya çevrildi ve kitapları Bulgaristan'da Türkçe olarak da basıldı. Yılanların Öcü ile Irazca'nın Dirliği de Almanya'da, Die Racheder Schlangen adıyla basıldı. Bu dönemde Yılanların Öcü Rusçaya da çevrildi.

Türkiye Öğretmenler Sendikası
1965 yılında Türkiye Öğretmen Dernekleri Milli Federasyonu içinden gelen 92 öğretmen ile birlikte Türkiye Öğretmenler Sendikası (TÖS)'nın kuruluşunda yer aldı ve sendikanın ilk genel başkanı seçildi.

Bu arada ilköğretim müfettişliğinden uzaklaştırılarak 1966 yılında yeni kurulan Millî Folklor Enstitüsü'ne uzman olarak atandı. Kaplumbağalar ve Amerikan Sargısı romanları yayımlandı. 1967 yılında Onuncu Köy Rusça'ya çevrildi. TÖS'teki çalışmaları nedeniyle sık sık kovuşturma geçiren yazar Gaziantep'in Fevzipaşa ilçesinde Gaziantep Fevzipaşa Ortaokulu Türkçe öğretmenliğine gönderildi. Ünlü romanlarından biri olan ve bir genç kızın yaşlı bir ağa ile evlendirilmeye karşı çıkarak var olma mücadelesi verişini konu edinen Tırpan 'ı 1967 yılında Fevzipaşa'daki görevi sırasında kurguladı.

Baykurt, 1969 yılında dört günlük Büyük Öğretmen Boykotu'nu gerçekleştirmek için TÖS yöneticileri ile birlikte Türkiye'yi dolaştı. Eylem, Türkiye'deki tüm öğretmenlerin %70'ini oluşturan 109bin öğretmenin katılımı ile 15-18 Aralık'ta gerçekleşti. Eyleme katıldıkları için 50.300 öğretmen kovuşturma geçirdi. Baykurt da öğretmenler boykotuna katıldığı için 1969'da bir kez daha açığa alındı; Tırpan adlı romanını bu sırada tamamladı. Bu romanı TRT Roman Ödülü ve Türk Dil Kurumu Roman Ödülü'ne değer görüldü. 1970 yılında ayrıca "Sınırdaki Ölü" ile de TRT Öykü Ödülü'nü aldı. Danıştay Kararıyla göreve geri döndü. Ankara'ya ODTÜ Halkla İlişkiler ve Yayın Müdürlüğü görevine getirildi.

Sıkıyönetim yılları
12 Mart 1971 Muhtırası'ndan sonra TÖS Davası'nda bir numaralı sanık olarak yargılanan Baykurt, uzun süre tutuklu kaldı. Tutukluluğu sırasında kapatılan TÖS'ün yerine arkadaşları ile sendikanın yerine bir dernek kurulması için çalıştı. Tüm Eğitim Öğretim Emekçileri Birleşme ve Dayanışma Derneği (TÖB-DER) kuruldu.

TÖS Davası bitmeden kamuoyunun baskısıyla af yasası çıktı. Ancak Baykurt ve arkadaşları aftan yararlanmayı reddetti ve tutuklulukları devam etti. Tutukluluğu sırasında 1971'de Tırpan adlı kitabı ile Türk Dil Kurumu Roman Ödülü'nü kazandı. Kitaplarının yeni basımları yapılırken yazar askeri tutukevinden Ankara Merkez Cezaevi'ne aktarıldı. Can Parası (1973), Köygöçüren (1973), İçerdeki Oğul (1973) kitapları yayımlandı. Can Parası, Sait Faik Ödülü'ne değer görüldü. 1975 yılında Askerî Yargıtay'da TÖS Davası'ndan beraat etti. cezaevinde iken kurguladığı Keklik romanını cezaevinden çıktıktan sonra yazıp yayımladı.

Emekliliği
1976 yılında Sosyal Sigortalar Kurumu'ndan emekli olan Baykurt, Madaralı Roman Ödülü'nün kuruluşuna yardımcı oldu. 1977 yılında İsveç'te öğretmen yetiştirme çalışmalarına katıldı ve Yayla romanı basıldı. Frankfurt Uluslararası Kitap Fuarı'na katıldı ve Almanya, Hollanda ve İsviçre'ye geziler yapıp göçmen işçilerle iletişim kurdu.

Sakarca (1976) oyunu 1978 yılında Sakarca İstanbul Şehir Tiyatroları tarafından sahnelendi. Kara Ahmet Destanı ile 1978 Orhan Kemal Roman Ödülü'nü kazandı. 1978'de Kültür ve Turizm Bakanlığı'nda danışmanlık yapmaya başladı. Anadolu Garajı ve Tırpan kitaplarını yayımladı.

1979'da Almanya, Duisburg'a gönderilerek 'Yabancı Çocuk ve Bölgesel Çalışma Kurumu'nda eğitim uzmanı olarak çalıştı. Rur Havzası'nda Türk işçi çocukları için başlatılan bir programda görev aldı. Tırpan, 1978'da tiyatroya uyarlandı; Devlet Tiyatrosu tarafından İzmir, Ankara ve Antalya'da oynandı.

Almanya yılları
Baykurt, göçmen işçi konusunu incelemek üzere 1979'da tekrar Almanya'ya gitti ve Duisburg şehrine yerleşti. Bu dönemde ODTÜ'de öğrenci olan oğlu Tonguç, ertesi yıl kızı Işık tutuklandı.

1980 yılında Tırpan oyunu İstanbul Şehir Tiyatroları tarafından sahneye konuldu ve iki mevsim oynadı. Tırpan'dan ötürü Baykurt ve Taner Barlas, "Avni Dilligil En Başarılı Yazar" ödülüne değer görüldü; Suna Pekuysal da bu oyundaki rolü ile "En Başarılı Oyuncu" seçildi. Baykurt, Taner Barlas ve oyunda rol alan sanatçılar "İsmet Küntay Ödülü'bğ, Suna Pekuysal "Ulvi Uraz Ödülü"nü kazandı. Tırpan, 1981'de Sakarca İsveç'te çizgi film yapıldı ve Macarcaya da çevrildi. Baykurt'un öyküleri Gürcistan'da da kitap olarak basıldı.

Almanya'daki göçmen işçilerin yaşamını konu alan öyküleri "Gece Vardiyası", işçi çocuklarının yaşamını dile getiren öyküleri "Barış Çöreği" adıyla yayımlandı. Kitaptan yapılan seçmeler Almanya ve Hollanda'da iki dilli olarak yayımlandı. 1983 yılında Yüksek Fırınlar kitap olarak basılır. Oğlu Tonguç'la birlikte Sovyetler Birliği gezisi yapan Baykurt, Moskova, Bakü, Batum ve Leningrad şehirlerine ve Yasnaya Poliana'ya giderek Lev Nikolayeviç Tolstoy'un Yurtluğu'nu ziyaret etti.

1984 yılında Berlin Senatosu Çocuk Yazını Ödülü'nü kazandı. Gece Vardiyası ve Kara Ahmet Destanı Almanca, Yılanların Öcü ile Irazca'nın Dirliği Bulgarca basıldı. Türkiye'de "Barış Derneği İkinci Davası"nda sanık olarak aranan Fakir Baykurt, 1985 yılında Gece Vardiyası ile Alman Endüstri Birliği'nin Yazın Ödülü'nü aldı. Dünya Güzeli ve Saka Kuşları adlı Kitapları Türkçe ve Almanca olarak basılır. 1986 yılında Duisburg'ta öğretmenliğe başlar ve yurt dışında oluşan Türkiye Aydınlarıyla Dayanıma Girişimi'nin yönetiminde görev aldı.. Duisburg Treni adlı eseri basılır. Kopenhag'ta Dünya Barış Kongresi'ne katılır aynı yıl Koca Ren basılır.

1987 yılında Keklik romanı 20 öyküsüyle birlikte Rusça'ya çevrilip basıldı. Londra'ya bir gezi yaparak Highgate'te Karl Marx'ın gömütünü ziyaret etti. Aynı yıl aralarında birçok yabancı dile çevrilen kitabının da bulunduğu 19 kitabı Yaşar Kemal, Orhan Kemal, Aziz Nesin, Halikarnas Balıkçısı, Mihail Şolohov, Ernest Hemingway, İvan Gonçarov, Tolstoy, Gogol, Panait Istrati gibi yazarlarla beraber gerekçe göstermeden yasaklanır. Aynı yıl Sakarca adlı eseri de Hollandaca ve Almanca olarak basılır. Türkiye – Yunanistan Dostluk Gelişimi'nin Avrupa'da kuruluşunda görev alır. Tiflis'te İlaya Cavcavadze'nin 150'nci doğum yıldönümü konferansına katılır.

1988 yılında İçerdeki Oğul'u oyun olarak tekrar yazdı. A. Çetinkaya ile birlikte Fridan Halvaşi'nin şiirlerini Türkçeye çevirdi. Kitap, Eninde Sonunda adıyla Almanya'da basıldı.

1989 yılında Kuru Ekmek romanını yazdı İçerdeki Oğul, Amersfoort Halk Tiyatrosu'nda oynanır. Şiirleri de Bir uzun yol adıyla basılır. Moskova'ya yeni bir gezi yaparak Nâzım Hikmet'in evinde ve arşivinde çalışır.

Baykurt ders vermeyi Pestalozzi Okulu'nda sürdürür. Şiirleri Hollanda'da "Vuurdoorns – Ateşdikenleri" adıyla basılır. 1991 yılında Ortaokul öğrencileri için, "KALEM – Schreiber" dergisini çıkarmaya başlar aynı yıl boynundan bir ameliyat geçirir. 1992 yılında, bugün Literaturcafé Fakir Baykurt adıyla varlığını sürdüren Duisburg Edebiyat Kahvesi'ni kurdu. Bir Uzun Yol'un Almanca'sı "Ein langer Weg" adıyla yayımlandı.

1995 yılında Almanya'da öğretmenlik yaptığı Pestalozzi Okulu'ndan emekliye ayrıldı. Öykü Kitabı Bizim İnce Kızlar basıldı ve 7 kitaptan oluşan Özyaşam öyküsünü bitirdi.

Türkiye'de 10 Mart'ta Devlet Tiyatroları Opera ve Balesi Yardımlaşma Vakfı tarafından "Fakir Baykurt'a Saygı Gecesi" düzenlenmiş ve aynı yıl Yarım Ekmek romanı yayımlanmıştır. 1998 yılında Telli Yol öykü kitabı ile birlikte, "Özyaşam" dizisinin ilk cildi "Özüm Çocuktur" yayımlanır. Gezi yazılarının bir bölümünü Dünyanın Öte Ucu (Avustralya Gezi İzlenimleri) adıyla yayımlanır. Benli Yazılar deneme kitabıyla birlikte "Özyaşam" dizisinin ikinci ve üçüncü ciltleri (Köy Enstitülü Delikanlı; Kavacık Köyünün Öğretmeni) çıkar.

Baykurt, 1999 Nisan genel seçimlerinde Özgürlük ve Dayanışma Partisi İzmir milletvekili Adayı oldu.

Ölümü
11 Ekim 1999 Pazartesi günü tedavi gördüğü Almanya'da Essen Üniversitesi Kliniği'nde pankreas kanserine yenik düşerek hayatını kaybetti. Ülkesine getirilerek Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedildi.

Eserleri

Romanları

 1954: Yılanların Öcü
 1961: Irazcanın Dirliği
 1961: Onuncu Köy
 1967: Amerikan Sargısı
 1970: Tırpan
 1973: Köygöçüren
 1975: Keklik
 1977: Kara Ahmet Destanı
 1977: Yayla
 1983: Yüksek Fırınlar
 1986: Koca Ren
 1997: Yarım Ekmek
 1980: Kaplumbağalar

Öyküleri
 1955: Çilli
 1959: Efendilik Savaşı
 1961: Karın Ağrısı
 1964: Cüce Muhammet
 1970: Anadolu Garajı
 1971: On Binlerce Kağnı
 1973: Can Parası
 1974: İçerdeki Oğul
 1975: Sınırdaki Ölü
 1982: Gece Vardiyası
 1982: Barış Çöreği
 1986: Duirsbug Treni
 1992: Bizim İnce Kızlar
 1998: Dikenli Tel

Toplum ve Eğitim Yazıları
 1960: Efkar Tepesi
 1976: Şamaroğlanları
 1974: Kerem ile Aslı
 1978: Kale Kale
 1980: Kaplumbağalar

Çocuk kitapları
 xxxx: Topal Arkadaş
 xxxx: Yandım Ali
 xxxx: Sakarca
 xxxx: Sarı Köpek
 1985: Dünya Güzeli
 1985: Saka Kuşları

Şiir
 Bir Uzun Yol
 Dostluğa Akan Şiirler

Aldığı ödüller
 1958: Yunus Nadi Ödüllü - (Yılanların Öcü)
 1970: TRT Sanat Ödülleri (Tırpan)
 1970: TRT Sanat Ödülleri (Sınırdaki Ölü)
 1971: Türk Dil Kurumu Roman Ödülü (Tırpan)
 1974: Sait Faik Hikâye Armağanı (Can Parası)
 1978: Orhan Kemal Roman Armağanı (Kara Ahmet Destanı)
 1979: Tiyatro 79 Dergisi tarafından Yılın Oyunu Ödülü (Sakarca)
 1980: Avni Dilligil Tiyatro Ödülü (Tırpan)
 1984: Berlin Senatosu Çocuk Yazını Ödülü (Barış Çöreği)
 1985: Alman Endüstri Birliği (BDI) Yazın Ödülü (Gece Vardiyası)
 1997: Sedat Simavi Edebiyat Ödülü (Yarım Ekmek)
 1998: Yaşam Radyo Ustalara Saygı Onur Ödülü
 1999: Pir Sultan Abdal Derneği Ödülü

Ayrıca bakınız
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 'Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü' sayfası
 Fakir Baykurt Kültür Sanat Derneği

1929 doğumlular
Yeşilova doğumlular
1999 yılında ölenler
Pankreas kanserinden ölenler
Kuzey Ren-Vestfalya'da ölenler
Almanya'da kanserden ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyıl Türk roman yazarları
Türk öğretmenler
Türk sendikacılar
Türk marksistler
Marksist yazarlar
Türk edebiyatında toplumcu gerçekçi kişiler
Gazi Eğitim Enstitüsünde öğrenim görenler
Köy Enstitüsünde öğrenim görenler
Sait Faik Hikâye Armağanı sahipleri
Orhan Kemal Roman Armağanlı yazarlar
Yunus Nadi Ödülü sahipleri
Sedat Simavi Ödülü sahipleri

Fakir Baykurt


في البصريات والفيزياء، قانون الانكسار ، ويعرف أيضًا بقانون سنيل نسبة لويلبرورد سنيليوس وكذلك بقانون ديكارت عند الفرانكوفون نسبةً لرينيه ديكارت وأيضًا باسم قانون سنيل - ديكارت، هو صيغة رياضية تصف العلاقة ما بين زوايا السقوط والانكسار، عندما ينتقل الضوء أو غيره من الأمواج ما بين وسطين مختلفين، مثل الهواء والماء، ويعتبر ابن سهل هو أول من اكتشف قانون الانكسار.
يستخدم القانون في البصريات في عملية تتبع الشعاع حيث يستخدم في حساب زوايا السقوط أو الانكسار، وكذلك يستخدم في التجارب البصرية وفي علم الأحجار الكريمة لمعرفة قرينة الانكسار لمادة معينة.
وقد سُمي القانون على اسم الفلكي والرياضي ويلبرورد سنيليوس وهو واحد من واضعي القانون، وينص قانون سنيل على أن النسبة بين جيوب زوايا السقوط أو الانكسار في وسطين تكون مساوية لنسبة السرعتين في الوسطين.

صيغة القانون
صيغة القانون الرياضية هي:

أو

حيث:
 θ1: زاوية سقوط الموجة من الوسط الأول إلى الوسط الثاني، θ2: زاوية انكسار الموجة في الوسط الثاني.
 v1: سرعة الضوء في الوسط الأول، v2: سرعة الضوء في الوسط الثاني.
 n1: معامل الانكسار للوسط الأول، n2: معامل الانكسار للوسط الثاني.

إذا كان معامل انكسار الوسط الأول أصغر من معامل انكسار الوسط الثاني، أي أن سرعة الموجة في هذا الأخير تقل، مثل المرور من الهواء إلى الماء أو الزجاج، فإن زاوية الانكسار تكون أقل من زاوية السقوط، والعكس بالعكس.

تاريخ القانون
وجد الإغريقي كلاوديوس بطليموس علاقة ما بين زوايا الانكسار، لكنها كانت غير دقيقة بالنسبة للزوايا الغير صغيرة، كان بطليموس واثقًا من أنه وضع قانونًا تجريبيًا دقيقًا فحاول أن يلفق النتائج لتلائم نظريته. وقام الحسن بن الهيثم في كتابه المناظر بمحاولة للتعرف على قانون الانكسار لكنه لم يوفق كليًا.ويعتبر ابن سهل أول من وصف قانون الانكسار وصفًا صحيحًا،وقد اكتشف قانون سنيل عام 1602 بواسطة توماس هاريوت وعلى الرغم من ذلك فلم ينشر نتائج أبحاثه، وفي عام 1621 وضع ويلبرورد سنيليوس الصيغة الرياضية وظلت الصيغة غير منشورة طيلة حياته، وفي عام 1637 استخدم رينيه ديكارت حساب جيوب الزوايا في بعض مسائل الانكسار، وطبقًا لكلام ديجكستيرهويس فإنه في كتاب (De natura lucis et proprietate) قال إسحاق فوشيوس: ديكارت رأى أوراق سنيل واستخدمها في إثباته، نحن نعرف أن هذه تهمة لا تستحق أن نتهمه بها، لكن تاريخ العلم مليء بهذه التهمة.

مراجع

اقرأ أيضا
 انعكاس الضوء
 سرعة الضوء

بصريات هندسية
كهروضوئيات

قانون الانكسار


කසුන් කල්හාර ජයවර්ධන (උපත  03-11-1981) ශ්‍රී ලාංකික ගායකයෙක් හා සංගීතඥයෙකි. ඔහුගේ කලා දිවිය තුළ ඔහු "හරිත නිම්නය, රැඩිකල් ප්‍රේමය, රෝමාන්තික ඔපෙරාව" ඇල්බම ත්‍රිත්වයක් නිකුත් කොට ඇත.

චරිතාපදානය

කසුන් 1981-11-03 දින රාජගිරියේදී උපත ලබා ඇත. මිය ගිය මාලනී බුලත්සිංහලයක් සහ H.M. ජයවර්ධනයන් ඔහුගේ මව්පිය යුවළ වෙති. ඔහු ප්‍රේමසිරි කේමදාසයන්ගේ ශිෂයයෙකු හා කේමදාසයන්ගේ ඔපෙරා ඔකෙස්ට්‍රාවේ සාමජිකයෙක් විය.
කසුන්ගේ කලා දිවිය ආරම්භ වූයේ ඉන්ද්‍රචාපා ලියනගේ සමඟ 2000 වර්ෂයේදීය. මෙම වකවානුව වන විට ඔහුගේ මව අතිශයින් ඔහුගේ කලා දිවිය වෙනුවෙන් කටයුටු කළාක් මෙන්ම ඔහු තබන සෑම පියවරක් කෙරෙහිම අතිමහත් සතුටකින් පසු විය. වරක් පුවත්පත් සාකඡචාවකදී වාර්තාකරුවකු "ඔබගේ දිවියේ අමතක නොවනම දිනය කවදාද" යැයි විමසූ විට ඈ පැවසුවේ "මාස්ටර් කේමදාසයන් කසුන්ව බදාගෙන ආශිර්වාද කළ දවස" කියාය. කේමදාසයක්ගේ එම ආශිර්වාදය පිටුපස තිබුනේ කසුන්ගේ කලා දිවියේ අනාගත සාර්ථකත්වයයි.
කසුන් විසින් අති සාර්ථක ලෙස "Kasun Kalhara Live in Concert, Kasun Kalhara Unforgettable Live in Concert, The Black Red White Concert, The Romantic Opera" ආදී සංගීත ප්‍රසංග කිහිපයක්ම පවත්වා ඇත.

පුද්ගලික දිවිය

කසුන් නදී කම්මලවීර හා විවාහ වී ඇත. ඔවුන් දෙදෙනාට පුතකු සිටී.

ඇල්බමයන් හා ගීත

ඇල්බම
 හරිත නිම්නයේ (ඇල්බමය) (2001)
 රැඩිකල් ප්‍රේමය (ඇල්බමය) (2005)
 රෝමාන්තික ඔපෙරාව (ඇල්බමය) (2008)

අනිත් ගායක/ ගායිකාවන් සමඟ
 ආදර මල් වල (චාපා සමඟ)
 ආදරේ (කුෂානි සඳරේඛා සමාඟ) ('ආදරණීය කතාවක්' සිනමා කෘතිය)
 ආදරණීය වස්සානය (උරේෂා රවිහාරි සමඟ) ('ආදරණීය වස්සානය' සිනමා කෘතිය)
 අහසින් එහා (උරේෂා රවිහාරි සමඟ) ('ආදරණීය කතාවක්' සිනමා කෘතිය)
 ඉගිලෙන්න ඔබ එක්ක ආකාසේ
 පමා වී පිපුණ (ඉන්දිකා උපමාලි සහ උරේෂා රවිහාරි සමඟ) ('අංජලිකා' සිනමා කෘතිය)
 වෑහෙනා නදී (උරේෂා රවිහාරි සමඟ) ('හාර්ට් එෆ් එම්' සිනමා කෘතිය)
 නිලට නිලේ (උරේෂා රවිහාරි සමඟ) ('සිකුරු හතේ' සිනමා කෘතිය)
 මධු චන්ද්‍ර යාමේ ('කුසපබා' සිනමා කෘතිය]])
 මේ ඔබට ඇහෙනවද('ආදරණීය කතාවක්' සිනමා කෘතිය)
 රාත්‍රිය මනරම් (නිරෝෂා විරාජිනී සමඟ)
 සමඟි සමාදාන (මාලනී බුලත්සිංහලයන් සමඟ)
 සඳ අහිමි (ප්‍රදීපා ධර්මදාස සමඟ)
 ශූන්‍ය වූ නගයරේ (සමිතා මුදුන්කොටුව සමඟ)
 වීනාවී (චාපා සමඟ)
 සොඳුරු සිතුවම් (නිරංජලා මංජරී සමඟ) 2005 | රැඩිකල් ප්‍රේමය

1981 උපත්

කසුන් කල්හාර


Serhiy Petrovytch Litvinov (en ) est un général ukrainien. Il est à la tête du Commandement opérationnel ouest.

Il commandait la 17 brigade blindée en 2016.

Références

Général ukrainien du XXIe siècle
Militaire ukrainien de la guerre russo-ukrainienne

Serhiy Litvinov


West Athens  may refer to:
 West Athens (regional unit), Greece
 West Athens, California, US

West Athens


Noćas pevam samo tebi solo album je srpske pjevačice Zane Nimani. Sadrži 9 pjesama od kojih su hitovi Što ne znam gde si sad, naslovna pjesma, Eto, to si ti, Miško zna… Objavljen je 1986. godine. u izdanju Jugotona.

Ovo je prvi i jedini album Zane Nimani nakon njenog izlaska iz grupe Zana.

O albumu
Sniman je u razdoblju od 1984. do 1986. u studiju Mirage u Stockholmu. Produkciju je radio Tini Varga.

Popis pjesama

Izvori

Albumi iz 1986.

Noćas pevam samo tebi


Muscatine may refer to:

People
 Charles Muscatine, scholar of medieval literature
 Lissa Muscatine

Places
 Muscatine County, Iowa
 Muscatine, Iowa (County Seat)
 Muscatine, Iowa micropolitan area

Other
 Louisa–Muscatine Community School District, covering rural portions of both Louisa and Muscatine counties in Iowa
 Muscatine Community College
 Muscatine Community School District
 Muscatine High School
 Muscatine Journal, a newspaper based in Muscatine, Iowa
 USS Muscatine

Muscatine


Hendes sidste Bedrift (originaltitel: The Last of Mrs. Cheyney) er en amerikansk dramakomediefilm fra 1929, som er instrueret af Sidney Franklin. Manuskriptet af Hanns Kräly er baseret på skuespillet The Last of Mrs. Cheyney af Frederick Lonsdale, der blev spillet på Broadway 385 gange.

Hanns Kräly blev nomineret til en Oscar for bedste filmatisering for denne film og for Patriot, og vandt prisen for den sidste.

Filmen blev genindspillet to gange i 1937 med samme titel og i 1951 som Lord Charming og Lady Loverly.

Medvirkende
 Norma Shearer som Fay Cheyney
 Basil Rathbone som Lord Arthur Dilling
 George Barraud som Charles
 Herbert Bunston som Lord Elton
 Hedda Hopper som Lady Maria
 Maude Turner Gordon som Mrs. Webley
 Moon Carroll som Joan
 Madeline Seymour som Mrs. Wynton
 Cyril Chadwick som Willie Wynton
 George K. Arthur som George
 Frank Finch Smiles som William

Referencer

Eksterne Henvisninger

Dramafilm fra USA
Amerikanske film fra 1929
Sort-hvide film fra USA
Engelsksprogede film
Komediefilm fra USA

Hendes sidste Bedrift (film fra 1929)


Pokolj u Buhinim Kućama bio je ratni zločin koji su počinile bošnjačko-muslimanske snage nad Hrvatima tijekom napada Armije BiH na hrvatska sela u dolini Lašve, u Srednjoj Bosni. Počinile su ga 9. siječnja 1994. u hrvatskom mjestu Buhinim Kućama kod Viteza, u sklopu velike ofenzive.

Napad
Vukovar te Središnja Bosna, odnosno Vitez, čije su prigradsko naselje Buhine Kuće, po stradavanju u Domovinskom ratu najveće su žrtve u Hrvata. Dan 9. siječnja 1994. godine spada u najkrvavije i najteže u obrani 316 dana opkoljenog i potpuno blokiranog Viteza i oko 70 tisuća Hrvata Lašvanske doline. Krajnji cilj Armije BiH bio je presjeći Lašvansku dolinu na dva dijela i potpuno ugroziti i onako tešku obranu na tom području. Akcija presijecanja trebala je biti gotova spajanjem s postrojbama u Vraniskoj na južnoj strani viteške općine. Na još su nekoliko mjesta u isto vrijeme crte obrane Viteza i Lašvanske doline. Osobito su žestoko napali s juga, na naselje Sofa. Da su zauzeli Sofu, Armija BiH bi imala otvoren put ka središtu Viteza. Preko Sofe bi se približili tvornici oružja Slobodan Princip Seljo. Žestoke su borbe na području Sofe trajale satima. Hrvatske su snage zaustavile neprijatelja na 500-600 metara od središta grada. Osvajanjem Buhinih Kuća, koji su zaselak sela Šantića, Muslimani su presjekli hrvatsku enklavu i presječena je komunikacija, žila kucavica, Vitez - Busovača. Preostali Hrvati ostali su razbijeni na više enklava: Lašvansku dolinu, odnosno Vitez i Novi Travnik, enklava Busovaču, enklava Lepenicu i enklava Žepče. Napad je bio dio šire muslimanske ofenzive. Istovremeno su napali sve crte obrane HVO-a u Busovači, Novom Travniku, Uskoplju, a u Lepeničkoj enklavi, odnosno, Kiseljaku, dijelovima Fojnice i Kreševa, trajao je napad topništvom i pješaštvom iz pravca Visokog. Napale su položaje HVO-a u cijeloj Središnjoj Bosni, od Kiseljaka, Busovače, Nove Bile i Novog Travnika koji se tog dana granatirao nekoliko sati u kontinuitetu. Radi presijecanja hrvatske enklave i komunikacije Viteza s Novim Travnikom, napali su selo Nević Polje. Kod hrvatskih naselja Krčevine, Jardol i Dubravica tzv. ARBIH pokušala je probiti crte HVO tenkovskim udarom, ali je gusta magla to omela i jedan se tenk potpuno dezorijentirao. Svjedoci kažu da se na za ovu priliku formiranom muslimanskom izdvojenom zapovjednom mjestu u Preočici prema Zenici, okupio najviši politički i vojni vrh ABiH. Gusta magla onemogućilaim je da odsudnu bitku za Vitez promatraju kao u amfiteatru.

Napad je bio dugo pripreman. Kao i za 500 metara udaljeno Križančevo Selo napadnuto par tjedana prije, Muslimani su za istraživanje gdje su minska polja služili se zarobljenim hrvatskim prognanicima iz Zenice. Svaki su ih dan prisiljavali prelaziti bojišnicu, dok nisu pronašli uzak put što sigurno vodi u selo. Najviše su tjerali žene i djecu, od kojih većina nikada nije stigla ni u Križančevo Selo niti u Vitez. Tek ih desetak uspjelo proći, dok su ostali stradali u eksplozijama mina. Zbog vremenske i prostorne blizine izvjesno je da je primijenjena ista taktika u napadu na Buhine kuće. Od pokolja u Križančevom Selu Hrvati civili u viteškom kraju su spavali odjeveni, da bi mogli što prije u pokret u slučaju nevolje. Pritisak je bio daleko ranije, sredinom travnja 1993., kad su Muslimani zauzeli brdo Krivače. S njega su Muslimani svakodnevno tukli snajperom po civilima. Među snajperistima primijećene su žene koje su pucali po hrvatskim ženama i djeci. Od snajperske pucnjave s tog brda stradalo je oko 15 osoba, a bilo je i 10-15 ranjenih.

Diplomatske laži, prevrtljivost i nepristajanje na primirje bila je politika bošnjačkomuslimanskog vodstva. Pregovori s Hrvatima su trajali, ali nisu imali stvarnu namjeru išta dogovoriti. Međunarodna zajednica sve je ozbiljnije uviđalna napade Armije BiH i rastezanje s nepotrebnim ratom na jednom, i neaktivnošću na drugom bojištu. Najzad se energičnije razmatra sudbina BiH. Diplomatske aktivnosti pokazuju da je najzda u središte pozornosti stavljen položaj Hrvata u BiH. Pod pritiskom u Beču su se 4. siječnja 1994. sastali Mate Granić i Haris Silajdžić kao posebni izaslanici predsjednika Hrvatske Franje Tuđmana i predsjednika Alije Izetbegovića. Pregovori su nastavljeni 5. sutradan i zaključeno da se 8. siječnja 1994. u Bonnu sastanu predsjednici Tuđman i Izetbegović te objavljena je i zajednička izjava dr. Granića i dr. Silajdžića. No na predviđeni sastanak 7. siječnja dogovoren sukladno izjavi iz Beča i dogovoru iz Bruxellesa muslimansko-bošnjački predstavnici nisu došli. Otezali su s potpisivanjem primirja, računajući da će konačno slomiti Hrvate u Srednjoj Bosni.

Pod okriljem maglovite noći 9. siječnja u prigradsko naselje Viteza Buhine Kuće upali su pripadnici elitnih postrojbi tzv. Armije BiH, odnosno, 7. muslimanske brigade, odreda El-mudžahid u sklopu te brigade, te odred specijalaca MUP-a RBiH "Bosna" kojima je zapovijedao Dragan Vikić, po kojema su prozvani "Vikićevi specijalci". Uz Vikićeve specijalce u napadu na Buhine Kuće sudjelovali su i pripadnici postrojbe Crni labudovi iz Kaknja te Živiničke ose. 7. krajiška brigada i 323. brdska brigada. Iz iskaza neposrednih sudionika doznala se prljava uloga britanskog bataljuna UNPROFOR-a, smještenog u pogonu za obradu drveta Impregnacija stotinjak metara od prvih Buhinih kuća. Glavnina muslimanskih specijalaca stigla je u unproforovim bijelim oklopnjacima koji su se nesmetano kretali. Ušli su bez otpora i sukoba iza crta obrane koje je držala 1. bojna Viteške brigade HVO, te s mudžahedinima i ostalim pripadnicima tzv. ARBiH počinili masakr nad civilima i vojnicima koji je trajao nepuni sat vremena. Muslimanski vojnici bili su raspoređeni po grupama od 15 do 20 po selu. Rafali i krici vrisci i plač žena i djece odjekivali su selom. Pobili su 27 osoba civila i pripadnika HVO. Među ubijenima bilo je i djece. Ubojstva i pokušaji ubojstva žena i djece nisu bila slučajna, nego namjerna. Višestruko su muslimanski napadači pucali na žene i djecu s udaljenosti od 1 do 5 metara. Osobito je stradala uža obitelj Vidović. Hrvatske civile ubili su rafalima iz automatske puške, motornom pilom, sjekirom, nožem razapinjanjem na križ. U zločinima su se istakli počinitelji iz Malina, Moševice, Sarajeva, nekoliko pripadnika i zapovjednik mudžahedinske jedinice Gerila. Jedni Muslimani su htjeli pobiti preživjele Hrvate koje su našli da se skrivaju, drugi su vikali da ih pobiju. Nakon nekog vremena Hrvati što su se skrivali pošli su ka Unproforu. Tek iz trećeg pokušaja UNPROFOR ih prevezao do Viteza i ondje ih ostavio.

Ubijena su devetorica zarobljenih vojnika HVO, pripadnika PPN "Munje Središnje Bosne", pripadnici Travničke brigade HVO-a. Ubijeni vojnici HVO-a zarobljeni su na spavanju, bez pružanja otpora. Mučeni su i masakrirani. Pobijeni vojnici travničkog HVO-a iz PPN su iz postrojbe formirane od hrvatske travničke mladeži nakon pada Travnika u muslimanske ruke. Postrojba za posebne namjene Munje ovdje su bili na rutinskoj zadaći, pazeći na selo i cestu. Pred kućom u kojoj su bili smješteni ostavili su stražara. Muslimanski napadači prvo su udarili kuću u kojoj su bili hrvatski specijalci, očito točno znajući gdje se nalaze. Uloga britanskog unprofora u krijumčarenju muslimanskih vojnika kroz hrvatske položaje daje mjesta sumnjama u to tko im je dojavio točan položaj. Tiho su ubili stražara, te potom pošli na kat gdje su bili sneni hrvatski specijalci. No, nisu ih odmah ubili, nego su ih mučili. Tijela su im nađena vezana žicom oko vrata i nogu s rukama na leđima. Tijela trojice ubijenih ležala su u hodniku na drugom katu, s tragovima noža po tijelu, dok su tijela ostalih bila nabacana po sobi poput starih stvari u ostavi, tijela masakriranih nožem, a neki su bili i s prostrijeljenim šakama, polomljenim laktovima i ramenima. Jednome su našli da je imao na nogama čarape u kojima je bilo nagurano polomljeno staklo od boca, i bio je prisiljen trčati u njima prije nego što su ga ubili.

Najmlađa civilna žrtva je dvogodišnji Danijel Grbavac koji je ubijen u naručju oca pred kućnim pragom netom prije nego što mu je rafalima pokošena mati. Otac ga je na rukama odnio do ambulante u Vitez, odakle je prevezen dalje u Novu Bilu, no dijete je već umrlo od zadobivenih teških rana. Muslimanske snage su pritom opljačkale i zapalile na desetke obiteljskih kuća i gospodarskih objekata u vlasništvu Hrvata tog sela.  U istom napadu ranjeno je 35 Hrvata, od kojih je bilo 8 civila. 17 civila je nestalo, a 13 žena iz tog sela odvedene su i zatočene i mučene u logoru tzv. Armije BiH u susjednom Sivrinom Selu.  13 žena, bose i u spavaćicama i jedno dijete odvezene su dalje u Zenicu. Na urbano područje Viteza tog su dana muslimanski agresori ispalili od pola 6 ujutro do podneva više od 100 granata. Iznenađujuće, svjetski mediji (CNN, BBC...), često neskloni Hrvatima, a osobito Hrvatima Srednje Bosne, izvijestili su o ovom pokolju. U svijet su prenijeli stravične slike kuća u plamenu i civila i vojnika koji leže po dvorištima obiteljskih kuća, licem prema zemlji ili na boku.

HVO je nadljudskim naporima 14. veljače, 36 dana poslije, oslobodio Buhine Kuće i bitkom za Zavrtaljku i vratio pod kontrolu prometnicu Vitez - Busovača. Deset je boraca HVO poginulo u borbama za oslobađanje Buhinih Kuća, a više desetaka ih je ranjeno. Tek hrvatskim oslobađanjem okupiranih Buhinih Kuća, nikakvom akcijom UN-ovih snaga ni EEZ-ovih promatrača, identificirani su pripadnici HVO-ovih "Munja" sanacijom terena. Tijela petoro ubijenih civila pronađene su 36 dana poslije pokolja u jednoj seoskoj šupi. Donji dio tijela ubijenog Marka Buhića prerezanog motornom pilom pronađeno je nakon trotjedne potrage. U pokolju su muslimanski agresori ubili Dragicu Petrović dva dana poslije napada na selo, premda su joj isprve poštedjeli život. Ubijena 26-godišnja Dragica Petrović bila je veoma lijepa. Majci i sestri nisu dozvolili da je povedu sa sobom, nego su ju ostavili u kući. Dva su je dana tukli ciglom u glavu, a potom i ubili. Tijelo joj je izvučeno nakon tridesetak dana. Razlog zašto mlada lijepa hendikepirana ženska osoba nije odmah ubijena i zašto joj nije dopušten odlazak, nego prisilno zadržana među gomilom muškaraca, navodi na samo jedan zaključak. Za tijela Ankice Vidović i Ankice Grabovac još uvijek se ne zna gdje su. Ranjeno dvoje djece poslani je od muslimanske vojske prema cesti, koja im nije pružila prvu pomoć. Djevojčica ranjena u rame bila je prisiljena opasno ranjenog brata 300 do 500 metara do Šafradina, te je dječak ranjen u trbuh odvezen u Split u bonicu. Nekoliko civila ubijeno je nakon što su istrčali su iz kuća bježeći pred ubačenim bombama.

Krivci
Za zločin ni nakon više od 25 godina nitko nije odgovarao. Buhine Kuće su bile u odgovornosti 3. korpusa tzv. Armije BiH. Hrvati u Središnjoj Bosni odgovornim smatraju jednog od zapovjednika 3. korpusa tzv. Armije BiH Džemala Merdana i zapovjednika jedne od specijalnih postrojbih MUP-a RBiH Dragana Vikića. Enver Hadžihasanović, Amir Kubura i Mehmed Alagić suđeni su u postupcima pred Haaškim tribunalom vođenim protiv Envera Hadžihasanovića, Amira Kubure i Mehmeda Alagića, no za ovaj zločin nisu niti optuženi. Generala tzv. ARBIH Mehmed Alagić bio je zapovjednik OG Bosanska Krajina i optužnica protiv njega je sadržavala i Buhine kuće, međutim, Alagić je preminuo čime je kazneni postupak okončan.
Džemal Merdan, koji je bio zamjenik zapovjednik 3. korpusa 7. muslimanske brigade "AR BiH", otprije poznat po pokolju u Križančevu Selu (18 dana ranije i 500 metara zapadnije, bliže gradskom središtu), umjesto na optuženičkoj klipi, bio je svjedok u haaškom postupku protiv Darija Kordića. Argumenti o sudjelovanju Vikićevih specijalaca nešto su manje jaki nego kod Križančeva Sela, ali dovoljni da ne smiju biti nezanemarivi. Zločin u Buhinim kućama nije procesuiran ni pred Haškim tribunalom, a ni Sudom BiH u Sarajevu. U ratu za središnju Bosnu međunarodni promatrači imali su dvostruka mjerila koja su uvijek bila u muslimansko-bošnjačku korist. Zbog toga su se nekažnjeno provukli suborci Dragana Vikića koji su se javno hvalili što su napravili " 'ustašama' kod Viteza" pod izlikom pomaganja okruženoj maloj muslimansko-bošnjačkoj enklavi unutar hrvatske enklave, (Starom Vitezu).

Grobovi
Ubijeni pripadnici Munja i Prve bojne Viteške brigade HVO su: Mladen Grgić ( 1973.), Ivica Lovrenović (1967.), Smiljan Papić (1969.), Mario Buligović (1972.), Goran Kafadar ( 1972.), Anto Božić( 1972.), Ivan Kreševljak (1975.), Toni Jazvić (1975.) i Mario Barešić (1974.), Nikola Janković (1932.), Petar Perković (1940.) Među ubijenim bojovnicima bili su Hrvati iz Jajca, Polja kod Travnika, Zenice i dr. Domaći bojovnici HVO su iz mjesta kod Viteza, Topale, Šantića, Dubravica, Krušćice. Među bojovnicima HVO je uz Hrvate bio i Rom. Ubijeni civili su: Ankica Grbavac (1971.), Danijel Grbavac (1992.), Dragica Petrović (1958.), Draženko Petrović (33 ili 34 godine star), Marko Buhić (1957.), Stjepan Ramljak (1941.), Ankica Vidović (1952.), Dragan Vidović (1950.), Mirko Vidović zvani Pitalo (1952.), Dražen Vidović (1975.), Novko Jurić, Draženko Jutanda (1960.), Nikica Totić (1969.), Mirko Šafradin (1960.) i dr.

Najveći broj žrtava danas počiva na groblju Topala, na kojem je spomen-obilježje žrtvama pokolja.

Izvori

Ratni zločini Armije RBiH nad Hrvatima u Ratu u BiH
Povijest Viteza

Pokolj u Buhinim Kućama


Waldemar Barbosa, mais conhecido como Dema (Olímpia, 22 de fevereiro de 1959) é um ex-futebolista brasileiro, que atuava como volante.

Ganhou por duas vezes o Prêmio da Bola de Prata, da Revista Placar, e foi eleito o melhor médio-volante dos Campeonatos Brasileiros de 1983 e 1985.

Carreira
Com 1 ano de idade se mudou para São Paulo e aos 17 era titular do time de várzea Ressaca, que disputava o Desafio ao Galo. Deu os primeiros passos no futebol profissional na Portuguesa de Desportos. Foi emprestado ao Toledo EC e Bragantino, antes de se transferir Comercial de Campo Grande.

Após ter vindo do Comercial, contratado por 22,5 milhões de cruzeiros, ele estreou no time do Santos no dia 19 de janeiro de 1983, em amistoso realizado na Vila Belmiro diante da equipe do América/RJ, vencida pelo Alvinegro Praiano por 2 a 0.

Quando o time de Vila Belmiro chegou às finais do Campeonato Brasileiro de 1983, ele foi um dos grandes destaques da equipe. Sua única conquista importante com a camisa santista veio no ano seguinte quando ajudou o time a se sagrar Campeão Paulista pela 15ª vez.

Em 1986, ficou afastado 546 dias da equipe devido a uma séria contusão no joelho.

Sua despedida pelo Santos foi no dia 14 de maio de 1987, em partida válida pelo Campeonato Paulista, no Estádio José Quirino Moraes, em Novo Horizonte. Com a camisa santista Dema jogou 150 partidas, entre os anos de 1983 e 1987, e marcou apenas um gol pelo Peixe (em amistoso contra o Votuporanguense, em 1984).

Em 1987, foi jogar na Portuguesa Santista e despediu-se do futebol profissional em definitivo jogando na equipe potiguar do América de Natal, no ano de 1991.

Seleção Brasileira
Seu desempenho e suas boas atuações pelo Santos o levaram a defender a Seleção Brasileira em quatro oportunidades no ano de 1985: foram três vitórias e um empate.

Sua estreia pelo time canarinho foi no dia 25 de abril de 1985, em Belo Horizonte, onde o Brasil derrotou a Colômbia por 2 a 1.

Títulos

Santos FC

 1983 – Torneio Vencedores da América (Uruguai)
 1983 – Torneio Cidade de Pamplona (Espanha)
 1984 – Torneio Início da FPF
 1984 – Taça dos Invictos (Gazeta Esportiva) nova série (15 partidas)
 1984 – Campeão Paulista
 1985 – Copa Kirin (Japão)

Individuais

 Bola de Prata: 1983 e 1985

Vida pessoal
É casado com Solange, tem os filhos Rafael, Mayara e Luana e os netos Yuri, Nicolas, Rafaela e Guilherme.

Referências

Naturais de Olímpia (São Paulo)
Futebolistas do estado de São Paulo
Futebolistas do Santos Futebol Clube
Futebolistas do Rio Ave Futebol Clube
Futebolistas da Associação Atlética Portuguesa
Futebolistas da Associação Portuguesa de Desportos
Futebolistas do Comercial Futebol Clube (Ribeirão Preto)
Nascidos em 1959

Waldemar Barbosa


Gia Marie Carangi (29 Ocak 1960, Philadelphia - 18 Kasım 1986, Philadelphia), 1970'lerin sonu, 1980'lerin başı boyunca modellik yapmış Amerikalı model.

Yaşamı
Babası İtalyan, annesi Galler-İrlanda kökenli olmak üzere Amerikalıydı. Carangi her ne kadar ilk süper model   olarak kabul edilse de bu unvan başkaları için de kullanılmıştır: Janice Dickinson, Dorian Leigh ve Cindy Crawford.

Carangi, Vogue, Nisan 1, 1979; Vogue Paris, Nisan 1979; Amerikan Vogue, Ağustos 1980; Vogue Paris, Ağustos 1980; İtalyan Vogue, Ocak 1981; ve Cosmopolitan'ın 1979 ve 1982 yılları arasında birçok dergisinin kapağında görülmüştür.

Lezbiyendir fakat yakın bir erkek arkadaşıyla biseksüelliği de deneyimlemiştir. Eroin kullanmaya başladıktan sonra, Gia'nın modellik kariyeri hızla düşmeye başladı, daha sonra sağlığını yitirmeye başladı.

Ölümü
Carangi'ye tetkikler sonucu önce zatürre teşhisi konuldu ancak daha sonra AIDS olduğu anlaşıldı. New Jersey'deki Hahnemann University Hospital'a yatırıldı. 18 Kasım 1986'da sabah  10.00'da Gia Marie Carangi, AIDS'e bağlı komplikasyonlar nedeniyle hayatını kaybetti. 21 Kasım'da evlerinde küçük bir cenaze töreni yapıldı. Moda dünyasından hiç kimse cenazesine katılmadı. Ancak, bir hafta sonra Gia Carangi'nin arkadaşı ve sırdaşı olan Francesco Scavullo ölüm haberini duyunca onun için kart gönderdi. Gia Carangi'nin mezarı Philadelphia'da bulunmaktadır.

Ölüm nedenini birçok insan bilmiyordu, moda dünyasından yalnızca birkaç kişi biliyordu. Carangi, AIDS'ten ölen ilk kadın ünlü olarak biliniyor. 1998 yılında Angelina Jolie'nin başrolde yer aldığı, HBO tarafından Gia'nın hayatını anlatan biyografik bir film çekildi. Stephen Fried onun yaşamına dayanan, 1993 yılında yayınlanan, Thing of Beauty adlı bir kitap yazdı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1960 doğumlular
Philadelphia doğumlular
1986 yılında ölenler
Amerikalı kadın modeller
Amerika Birleşik Devletleri'nde LGBT kişiler
Galler asıllı Amerikalılar
İrlanda asıllı Amerikalılar
İtalyan asıllı Amerikalılar
LGBT modeller
AIDS'e bağlı hastalıklardan ölenler
Philadelphia'da ölenler
Lezbiyen modeller

Gia Carangi


An Trichocentrum pinelii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Trichocentrum pinelii in nahilalakip ha genus nga Trichocentrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichocentrum

Trichocentrum pinelii


Acer miaoshanicum er lauftré af ættkvísl hlyna (Acer) sem er frá suður Kína (Guizhou og Guangxi). Hann getur orðið allt að 4 m hár.

Tilvísanir

Hlynir

Acer miaoshanicum


Calyptridium, rod sjevernoameričkog bilja raširenog od zapadne Kanade do sjeverozapadnog Meksika. Rod je opisan 1838. i uključen u porodicu bunarkovki (Montiaceae), a pripada mu 12 priznatih vrsta.

Tipična vrsta je C. monandra jednogodišnja zeljasta biljka iz pustinjskih krajeva američkog Jugozapda.

Vrste
 Calyptridium arizonicum (J. T. Howell) M. G. Simpson, M. Silveira & Guilliams
 Calyptridium hesseae (J. H. Thomas) Hershk.
 Calyptridium martirense (Guilliams, M. G. Simpson & Rebman) Hershk.
 Calyptridium monandrum Nutt.
 Calyptridium monospermum Greene
 Calyptridium nevadense (J. T. Howell) Hershk.
 Calyptridium parryi A. Gray
 Calyptridium pulchellum (Eastw.) Hoover
 Calyptridium pygmaeum Parish ex Rydb.
 Calyptridium quadripetalum S. Watson
 Calyptridium roseum S. Watson
 Calyptridium umbellatum (Torr.) Greene

Sinonimi
 Spraguea Torr.

Izvori

Bunarkovke

Calyptridium


An Hilaria belangeri in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Valentine Nash. An Hilaria belangeri in nahilalakip ha genus nga Hilaria, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: H. b. longifolia.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Hilaria

Hilaria belangeri


Die Marke "Hanlo" wurde im Frühjahr 2021 von der H 2.0 Fertighaus GmbH übernommen. Sitz des Unternehmens ist in 8010 Graz, Burgring 6/2 (Steiermark). Seit Gründung des Unternehmens im Jahr 1974 wurden über als 50.000 schlüsselfertige Fertighäuser ausgeliefert. Hanlo zählt damit zu den führenden Marken in der Fertighausbranche in Österreich und in Deutschland.

Geschichte
Gegründet wurde das Unternehmen 1974 von Hanno Loidl in der Steiermark (Graz) mit dem Namen "Hanlo Fertighaus GmbH". Der Grundstein für die Fertigteilhausfirma wurde bereits 1969 gelegt, als der Firmengründer Hanno Loidl infolge eines schweren Sportunfalls querschnittgelähmt war. Seine körperliche Einschränkung zwang ihn zum Umdenken, vor allem was seine Wohnsituation betraf. Mit Hilfe eines befreundeten Architekten und eines Fertighauspartners entwarf und baute er ein barrierefreies Wohnhaus.

Die deutsche Firma "Hanlo-Haus Vertriebsges. mbH" wurde 1991, kurz nach der deutschen Wiedervereinigung, von Klaus-Dieter Temler und Wolfgang Küchler gegründet. Auf Basis des österreichischen Konzeptes wurde seit 1991 auch der deutsche Fertighausmarkt bedient.

Im Jahr 2011 verkaufte Gründer Hanno Loidl die Hanlo Fertighaus GmbH an die Green Building Group. Jährlich wurden rund 600 Einfamilienhäuser in Österreich und Deutschland von der Hanlo Fertighaus GmbH gebaut. Damit etablierte sich Hanlo zu einem namhaften Unternehmen in der Fertighausbranche.

Seit 2015 gehört Hanlo Haus zur Elk Fertighaus GmbH und beliefert vornehmlich den österreichischen Markt mit Fertighäusern.

Insgesamt wurden im Laufe von gut 35 Jahren über 50.000 Fertighäuser der Marke Hanlo produziert und ausgeliefert.

Produktion
Ab 2004 wurden die Häuser für den europäischen Markt mit den Hauptabnehmern in Österreich und Deutschland in Freiwalde, Gemeinde Bersteland im südlichen Brandenburg, gefertigt. 2004 wurde das ehemalige Willco Haus Werk übernommen, saniert und für größere Produktionskapazitäten umgebaut.
Dieses Werk produziert aktuell nicht mehr für die Hanlo GmbH, da Hanlo Deutschland das Werk nicht aus der Insolvenzmasse übernommen hat.

2011 wurde der Fertighaus-Produktionsstandort Ziesar im westlichen Brandenburg übernommen. Nach kurzer Umbauphase startete die Auslieferung von Fertighäusern auch aus diesem Werk. Dieses Werk wurde allerdings nur kurze Zeit genutzt, da es dem damaligen Investor nicht gelang, die Marke Libella wieder zu beleben und so wurde 2014 diese Produktionsstätte wieder veräußert.

Seit 2016 werden die Fertighäuser der Marke Hanlo in Schrems im niederösterreichischen Waldviertel gefertigt.

Vertrieb
Vertriebszentrale von Hanlo ist in Graz. Seit Beginn 2022 werden keine Musterhäuser mehr betrieben. Die Unternehmensleitung hat sich dazu entschieden, den Vertrieb neu zu konzipieren und zu straffen.(Belege fehlen)

Weblinks
 Website der österreichischen Hanlo GmbH

Einzelnachweise

Fertighaushersteller
Unternehmen (Graz)
Bauunternehmen (Österreich)
Gegründet 1974

Hanlo


Devo 2.0 (também conhecido como DEV2.O) foi um quinteto pop, criado para a Walt Disney Records (com a participação de Devo), de atores mirins que cantam, dançam e (em seus videoclipes e sessões de fotos) fazem mímica tocando instrumentos junto com músicas regravadas por alguns dos membros originais do Devo. Jerry Casale dirigiu todos os nove vídeos. A atriz Jacqueline Emerson, que mais tarde apareceu em Jogos Vorazes, era membro. A banda se separou em 2007 quando a vocalista Nicole Stoehr e o guitarrista principal Nathan Norman saíram.

Contexto
Enquanto a música do álbum foi escrita e gravada por DEVO e meramente dublada em imagens nas quais as quatro crianças dançantes parecem estar se apresentando, alguns dos membros são músicos. O membro da banda Devo 2.0, Nathan Norman, afirma que eles tocam seus próprios instrumentos com uma leve ajuda de sequenciadores.  Mark Mothersbaugh disse que a banda regravou sua própria música devido a restrições orçamentárias.

Um combo de DVD e CD homônimo foi lançado em 14 de março de 2006. Duas novas canções, "Cyclops" e "The Winner", foram escritas por Devo para o álbum. No verão de 2006, a banda iniciou uma série limitada de apresentações ao vivo.

Letras
As letras de algumas das canções que eles executam foram editadas para torná-las mais "familiares" e remover muito das insinuações e ironias típicas das canções do Devo.

 Em "Through Being Cool", por exemplo, a frase "Elimine os idiotas e os twits" é alterada para "Elimine o tempo que você perde em cliques".
 A cheia de insinuações "Girl U Want" é talvez a música mais alterada com todas as letras modificadas, e é cantada pela cantora do Devo 2.0, Nicole Stoehr, como "Boy U Want".
 A música "Beautiful World" permanece praticamente inalterada até o final, onde as palavras "É um mundo lindo para você/Não é para mim" foram alteradas para "É um mundo lindo para você/Acho que eu também". Além disso, a letra da ponte "Menino e menina com roupas novas/Você pode sacudir para mim a noite toda, ei, ei" foi alterada para "Menino e menina com roupas novas/Você pode posar e festejar o dia todo ei ei".
 Em "Big Mess", a frase "Sou um menino com uma arma" tornou-se "Sou uma garota se divertindo".
 Em "Liberdade de Escolha", a linha "Liberdade de escolha é o que você quer" foi alterada para "Liberdade de escolha é o que você quer", e a linha "ele andou em círculos / até cair morto" tornou-se "ele entrou círculos/até que ele caiu".
 O tema de "Uncontrollable Urge" mudou de ansiedade social para desejo por salgadinhos, e "Jerkin 'Back 'N Forth", uma canção sobre uma mulher dizendo uma coisa, mas querendo dizer outra, agora é uma canção animada sobre dançar.
 A música "The Winner" é uma regravação com nova letra de "If the Shoe Fits" de Jihad Jerry & the Evildoers. O sentimento anti-George W. Bush foi substituído por uma canção sobre perseverança e pensar por si mesmo.

Em 2010, Jerry Casale, em uma entrevista conduzida por Sam Adams, do AV Club, mencionou sua diversão com as alterações forçadas da Disney, dizendo: "Você foi além de ficar bravo para apenas gostar de dizer: 'Esta é a prova de devolução. É isso.' Achamos muito engraçado."  Em uma entrevista de 2012, Jacqueline Emerson disse que achava que a banda foi "feita para provar o ponto de involução".

Membros

Devo 2.0

 Nicole Stoehr – vocal principal
 Jacqueline Emerson – teclados
 Nathan Norman – guitarra solo, vocais
 Michael Gossard – baixo
 Kane Ritchotte – bateria

Músicos (membros do Devo)

 Mark Mothersbaugh – sintetizadores, vocais, guitarra
 Bob Mothersbaugh – guitarra
 Gerald Casale – baixo
 Bob Casale – guitarra
 Josh Freese – bateria
 Neil Taylor – bateria

DEV2.0

CD

DVD

 "Freedom Of Choice"
 "That's Good"
 "Big Mess"
 "Whip It"
 "Uncontrollable Urge"
 "Peek-A-Boo"
 "Cyclops"
 "Beautiful World"
 "Boy U Want" (Versão No Devo 2.0 House)
 "The Winner" (Vídeo Bônus Exclusivo)
 "Girl U Want" (Vídeo Bônus Exclusivo)

Outras gravações
Devo 2.0 fez um cover da música-título do filme da Disney de 1965, The Monkey's Uncle, para o álbum de 2006 Disneymania 4.

Ligações externas

 Nathan Norman (guitarrista do Devo 2.0) entrevista (julho de 2006) para QRD

Artistas da Walt Disney Records
Devo

Devo 2.0


Stéphane Jaffard (né le 23 mai 1962 à Boulogne-Billancourt) est un mathématicien français spécialisé dans l'analyse harmonique et les fractales. Il est professeur à l'Université de Paris XII (Créteil).

Biographie
Stéphane Jaffard étudie de 1981 à 1984 à l'École polytechnique, où il obtient son doctorat auprès d'Yves Meyer (avec une thèse intitulée « Construction et propriétés des bases d'ondelettes, remarques sur la contrôlabilité exacte »). En 1989/90, il est à l'Institute for Advanced Study et de 1990 à 1992 à l'École des Ponts ParisTech. En 1992, il obtient son habilitation à l'Université de Paris IX (Dauphine). En 1995, il devient professeur à l'Université  Paris Est Créteil.

Travaux
Ses principaux travaux concernent l'analyse par ondelettes et l'analyse multifractale, avec des applications  en traitement du signal et en traitement d'images. En 1991, il construit avec Ingrid Daubechies et Jean-Lin Journé les bases de Wilson, dont l'existence avait été conjecturée par le prix Nobel de Physique Kenneth Wilson. Leurs propriétés exceptionnelles pour l'analyse temporelle et fréquentielle des signaux ont été utilisées dans l'algorithme de traitement du signal   qui a permis la découverte des ondes gravitationnelles en 2015.

Il a également étudié et déterminé en 1996 la régularité de Hölder (étude point par point de la régularité) de l'exemple proposé par Riemann de fonction nulle part dérivable, et a montré   que son exposant de régularité ponctuelle est fonction des propriétés d'approximation diophantienne du point, et est partout discontinue. Il a montré plus tard que ce n'est pas une exception mais en quelque sorte le cas générique et se retrouve également dans de nombreux processus stochastiques tels que les processus de Lévy . Étant donné que l'exposant de Hölder ne peut être appliqué qu'à des fonctions  localement bornées et que ce n'est pas le cas pour de nombreux modèles de signaux, les p-exposants  (selon Alberto Calderón et Antoni Zygmund) les remplacent alors et Jaffard a pu caractériser  avec Clothilde Melot  le p-exposant d'une fonction à l'aide de ses coefficients d'ondelettes. Avec  Bruno Martin, il a déterminé les p-exposants de la fonction de Brjuno de Jean-Christophe Yoccoz  (qui n'est nulle part  localement bornée). Cette fonction joue un rôle central dans la théorie des systèmes dynamiques holomorphes.

Le comportement local de l'exposant de Hölder a été relié à son comportement fractal (grâce à la fonction d'échelle, qui décrit la régularité globale de la fonction) par Uriel Frisch et Giorgio Parisi en 1985. La non-linéarité de la fonction d'échelle était une indication de la présence de différents exposants de Hölder dans le signal . Ils ont également introduit le spectre multifractal (formule de Frisch-Parisi), qui relie, grâce à un transformée de Legendre, la dimension fractale des ensembles sur lesquels la fonction a un certain exposant de Hölder à la fonction d'échelle. Ce fut le début de l'analyse multifractale  que Jaffard développa. Il a pu montrer que le spectre multifractal peut souvent être décrit par des fonctions simples, même si le comportement des exposants de Hölder était très compliqué. Il introduit également de nouvelles méthodes de transformation en ondelettes () et les applique, par exemple, à la théorie de la turbulence et à l'analyse des tableaux de Vincent van Gogh (attribution à différentes périodes de création, différenciation des faux, avec Patrice Abry, Herwig Wendt).

Prix et distinctions

A l'automne 2023, il est titulaire de la Chaire Aisentstadt du CRM (Centre de Recherche Mathématique, Université de Montréal).

En 2021 il a été lauréat du prix Jacques-Louis-Lions décerné par l'Académie des sciences française.

Il a été président de la Société mathématique de France de 2007 à 2010.

De 2000 à 2005, il a été membre junior de l'Institut de France.

Publications (sélection)
 avec Yves Meyer, R. Ryan : Wavelets. Tools for science and technology, SIAM 2001
 avec Y. Meyer: Wavelet Methods for Pointwise Regularity and Local Oscillation of Functions, Memoirs of the AMS 123, 1996
 avec Alain Damlamian (éd. ): Wavelet methods in mathematical analysis and engineering, World Scientific 2010
 The spectrum of singularities of Riemann's function, Revista Mathematica Iberoamericana, Vol.12, 1996, pp.441-460
 avec A. Arneodo, E. Bacry, J.-F. Muzy : Oscillating singularities on Cantor sets: a grand canonical multifractal formalism, Journal of Statistical Physics, Vol. 87, 1997, pp. 179-209
 Multifractal formalism for functions, 2 parties, SIAM J. Math. Analysis, volume 28, 1997, pages 944-970, 971-998
 The multifractal nature of Lévy processes, Probability Theory and Related Fields, Vol.114, 1999, pp.207-227
 avec C. Melot : Wavelet analysis of fractal Boundaries, Part 1 : Local regularity, Communications in Mathematical Physics, Vol.258, 2005, pp.513-539, Part 2 : Multifractal formalism, pp.541-565
 avec J.-M. Aubry : Random wavelet series, Comm. math Phys., volume 227, 2002, pages 483-514
 avec A. Fraysse : How smooth is almost every function in a Sobolev space ?, Revista Matematica Iberoamericana, volume 22, 2006, pages 663-682
 avec Eric Chassande-Mottin, Yves Meyer : Des ondelettes pour détecter les ondes gravitationnelles,. Gazette des Mathématiciens, avril 2016
 avec Benoit Mandelbrot : Peano-Polya motion, when time is intrinsic or binomial (uniform or multifractal), The Mathematical Intelligencer, 1997, n° 4
 avec Yves Meyer, Olivier Rioul : L'analyse par ondelettes, Pour la Science, septembre 1987
 avec P. Abry, H. Wendt : When Van Gogh meets Mandelbrot: Multifractal Classification of Painting's Texture, Signal Processing, volume 93, 2013, pages 554 à 572.

Références et notes

Liens externes

 Page personnelle

Naissance en mai 1962
Naissance à Boulogne-Billancourt
Enseignant à l'université Paris-Est-Créteil-Val-de-Marne
Mathématicien français du XXIe siècle
Mathématicien français du XXe siècle

Stéphane Jaffard


Ancient Slaves, 2005 yılında yayınlanan Frozen Scars albümüdür. 2005 yılının Eylül ve Ekim aylarında kaydedildi. Toplam süresi 36 dakika olan albümde sekiz parça bulunmakta.

Albümün lirik konsepti eski Mısır efsaneleri üzerine hazırlanmıştır. Albüm, CD olarak satışa sunulmuş olmasının yanı sıra, daha önceki Frozen Scars çalışmaları gibi internet üzerinden mp3 formatında ücretsiz olarak dağıtılmaktadır.

Albüm, Funeral Moonlight Productions tarafından Çin'de basılıp yayınlanmıştır.

Black metal albümleri
Frozen Scars albümleri
2005 albümleri

Ancient Slaves


Aceasta este o listă de filme în limba hindi (Bollywood, industrie cu sediul în Mumbai) din 1993:

1993

Referințe și note

Legături externe
 Bollywood films of 1993 at the Internet Movie Database
 Indian Film Songs from the Year 1993  - A look back at the year 1993 with a special focus on the Hindi film song

Filme din 1993
Filme Bollywood
Filme indiene
India
Liste de filme BollywoodListe de filme indiene

Listă de filme Bollywood din 1993


Anaïs Albert est une historienne française spécialiste d'histoire économique et sociale de la France à l'époque contemporaine. Ses travaux portent sur l'histoire des classes populaires au prisme du genre.

Biographie
Ancienne élève de l'École normale supérieure de Lyon (2003-2009), agrégée d'histoire (2006), Anaïs Albert soutient sa thèse en 2014 à l'université Paris 1 Panthéon-Sorbonne sous la direction de Christophe Charle et de Anne-Marie Sohn. Elle est élue maîtresse de conférences en histoire contemporaine à l'université Paris-Diderot en 2017.

Elle est actuellement membre du laboratoire de recherche Identités, Cultures, Territoires (ICT) de l'université Paris-Cité et chercheuse associée au Centre d'histoire du  de l'université Paris 1 Panthéon-Sorbonne.

Elle est membre du comité de rédaction des revues scientifiques 20&21. Revue d'histoire et Actes de la recherche en sciences sociales.

Anaïs Albert intervient régulièrement sur France Culture dans différentes émissions comme La Fabrique de l'histoire ou Concordances des Temps.

Elle publie en 2021 La vie à crédit aux Éditions de La Sorbonne, un ouvrage sur la consommation des classes populaires parisiennes à la Belle Époque et pendant les Années folles. Elle propose ainsi « une histoire de la consommation à partir de l'histoire sociale des objets consommés, des origines à leur disparition, dans les classes populaires parisiennes durant les années 1880-1920 ».

Recherches
Ses travaux de recherche, à la croisée de l'histoire, de la sociologie et de l'anthropologie, sont consacrés à l'histoire des classes populaires au prisme du genre et interrogent les processus de marginalisation et d'exclusion. Elle s'intéresse également aux cultures populaires urbaines.

Publications

Ouvrages

Notes et références

Liens externes

Historien français du XXIe siècle

Anaïs Albert


كياران كانون (Ciarán Cannon) هو سياسي أيرلندي. كانون هو سيناتور في مجلس الشيوخ الأيرلندي منذ عام 2007، ورئيس حزب الديمقراطيين التقدمي منذ عام 2008. انتخب لمجلس مقاطعة غالواي عام 2004. عام 2007 خسر كمرشح عن حزب الديمقراطيين التقدمي للحصول على ثلاثين مقعد في مجلس النواب، أصبح كانون رئيسا لحزب الديمقراطيين التقدمي في 17 أبريل 2007 بعد حصوله على 51 % من الأصوات.

مراجع

وصلات خارجية
 سيرة موجزة من موقع حزب الديمقراطيين التقدمي

أشخاص على قيد الحياة
خريجو كلية ترينيتي (دبلن)
سياسيون أيرلنديون
سياسيون من مقاطعة جلوي
مواليد 1965
مواليد في غالواي
قادة حزب الديمقراطيين التقدميين

كياران كانون