Richard David James (Limerick, 18. kolovoza 1971.), poznatiji po snimateljskom pseudonimu Aphex Twin, britanski je elektronički glazbenik iz Cornwalla. Poznat je po utjecajnom i idiosinkrastičnom radu tijekom 90-ih godina 20. stoljeća u glazbenim žanrovima kao što su ambijentalni techno i IDM, za koji je dobio masovne pohvale kritičara. Također je jedan od osnivača Rephlex Recordsa s Grantom Wilson-Claridgeom.

Izvorno objavljujući acid techno-glazbu pod pseudonimima AFX i Polygon Window, James je prvi put dobio sveopće pohvale kritičara za album Selected Ambient Works 85–92 iz 1992. Postao je slavan i u glavnoj struji uz pomoć EP-a Come to Daddy iz 1997. i singla "Windowlicker" iz 1999. Nakon objave albuma Drukqs 2001. James neko vrijeme nije objavljivao glazbene uratke pod glavnim pseudonimom, ali je objavio seriju EP-ova Analord 2005. pod pseudonimom AFX. Pod imenom Aphex Twin 2014. je objavio album Syro, za koji je osvojio nagradu Grammy za najbolji dance/elektronički album.

Životopis

Rani život

James se rodio u Limericku u velškoj obitelji, a odrastao je u Lanneru u Cornwallu s dvjema starijim sestrama; ondje je proveo "vrlo sretno" djetinjstvo tijekom kojeg su "uglavnom smjeli raditi što su htjeli". Uživao je u tamošnjem životu te se osjećao kao da je odijeljen od obližnjih gradova i ostatka svijeta. Jedan od njegovih najranijih glazbenih eksperimenata u djetinjstvu bilo je igranje žicama koje su se nalazile unutar obiteljskog klavira, što je slično eksperimentima s prepariranim klavirom skladatelja Johna Cagea. S devet je godina počeo kupovati kasete i kasetofone. James je bio učenik škole u kornvolskom gradu Redruthu i izjavio je da je kao jedanaestogodišnjak proizveo zvuk na Sinclairu ZX81 (stroju bez zvučnog hardvera):
Kad mi je bilo 11, osvojio sam 50 funti na natjecanju za taj program koji je stvarao zvuk na ZX81. Niste mogli stvoriti zvuk na ZX81, ali sam se igrao sa strojnim jezikom te naišao na neke kodove koji su vraćali televizijski signal; kad biste pojačali glasnoću, dolazilo bi do te vrlo čudne buke. Međutim, tu je tvrdnju opovrgnuo članak u časopisu Fact dokazavši da je druga osoba pobijedila na tom natjecanju i osvojila šest funti, a ne 50.

Prema riječima glazbenika Benjamina Middletona James je sljedeće godine počeo stvarati glazbu. S dvanaest je godina kupio svoj prvi sintesajzer, koji je samostalno sastavio: "Počeo sam modificirati analogni sintesajzer i smeće koje sam kupio te postao ovisan o stvaranju zvukova. To me jako uzbuđivalo. U to vrijeme nisam baš slušao glazbu." Kao tinejdžer radio je kao Disc Jockey u Shire Horse Innu u St Ivesu, s Tomom Middletonom u Bowgie Innu u Crantocku te na plažama u okolici Cornwalla. Studirao je na Kornvolskom fakultetu od 1988. do 1990., gdje je diplomirao strojarstvo. Izjavio je da su, što se tiče njegovih studija, "glazba i elektronika išle ruka pod ruku". James je završio fakultet; prema riječima njegova predavača James je često nosio slušalice tijekom praktičkih vježbi i "bez sumnje razmišljao o miksevima na kojima će poslije raditi".

Početak 90-ih godina 20. stoljeća: Rana karijera
James se 1989. sprijateljio s Grantom Wilson-Claridgeom dok su svaki drugi tjedan radili kao DJ-evi u pubu Bowgie u blizini Newquayja. Wilson-Claridgea zainteresirao je njegov set i, kad je otkrio da James pušta snimke vlastite glazbe, predložio mu je da zajedno počnu snimati albume. U početku su objavljivali snimke na gramofonskim pločama kako bi je mogli čuti njihovi prijatelji; budući da zbog zemljopisne izolacije nisu mogli doći do glazbe koju su htjeli čuti, odlučili su stvoriti vlastitu.

Jamesovo je prvo izdanje pod imenom Aphex Twin, poslije promijenjenom u AFX, bio dvanaestoinčni EP Analogue Bubblebath iz 1991., koji je objavio Mighty Force Records. Skladba "En Trance to Exit" snimljena je s Tomom Middletonom, također znanom pod imenom Schizophrenia. EP se pojavio na popisu pjesama Kiss FM-a, utjecajne londonske radijske postaje koja mu je pripomogla da postane uspješan.

Godine 1991. James i Wilson-Claridge osnovali su Rephlex Records kako bi promovirali "inovaciju u dinamici acida – obožavana i neshvaćena žanra housea koji su neki zaboravili, a drugima je tek nov, pogotovo u Britaniji". James je od 1991. do 1993. objavio dva EP-a u serijalu Analogue Bubblebath (jedan bez imena, a drugi pod imenom AFX) i EP Bradley's Beat pod pseudonimom Bradley Strider. Iako se preselio u London kako bi se upisao na elektronički tečaj na Kingston Polytechnicu, priznao je Davidu Toopu da je prestao pohađati tečaj jer se želio nastaviti baviti technom.

1992. – 1995.: Uspjeh
Prvi je studijski album Aphexa Twina Selected Ambient Works 85–92 objavljen 1992. pod licencijom R&S Recordsa i dobio je pohvale kritičara; John Bush s mrežnog mjesta AllMusic nazvao ga je "prekretnicom u ambijentalnoj glazbi". Godine 2002. Rolling Stone o albumu je izjavio: "Aphex Twin proširio se daleko izvan ambijentalne glazbe Briana Ena spajajući lijepe zvučne slike s oceanskim ritmovima i basističkim dionicama." Pitchfork je smatrao da se pjesme na albumu "nalaze među najzanimljivijom glazbom stvorenom pomoću tipkovnice i računala". Međutim, kritičari su istaknuli da su pjesme snimljene na kasetama i da je njihova kvaliteta zvuka uglavnom loša.

James je 1992. također objavio Xylem Tube EP i Digeridoo (prvi je reproducirao DJ Colin Faver na londonskoj radijskoj postaji Kiss FM) kao Aphex Twin, Pac-Man EP (utemeljen na istoimenoj arkadnoj igri) kao Power-Pill i dva od svoja četiri EP-a u serijalu Joyrex (Joyrex J4 EP i Joyrex J5 EP) kao Caustic Window. "Digeridoo" se našao na 55. mjestu ljestvice Britanskih singlova te je za nj Rolling Stone rekao da je predvidio drum and bass. Skladao je "Digeridoo" kako bi raščistio publiku nakon ravea. Te su rane uratke objavili Rephlex Records, Mighty Force iz Exetera i R&S Records iz Belgije.

Godine 1993. James je objavio Analogue Bubblebath 3; EP On i njegov remiksani EP; Bradley's Robot, drugi EP pod imenom Bradley Strider; još dva EP-a kao Caustic Window te Surfing on Sine Waves i "Quoth EP", prva dva izdanja pod licencijom Warp Recordsa. Godine 1994. Warp Records objavio je Selected Ambient Works Volume II, album koji je sadržavao manje beatova i melodičniji zvuk od prethodnog albuma. Imena pjesama opisana su simbolima strukturnih krugova, a svakomu od njih pridružena je odgovarajuća slika u knjižici albuma (osim pjesmi "Blue Calx"). Kako bi dešifrirali nazive, slušatelji su trebali usporediti trajanje svake skladbe s veličinom simbola strukturnih krugova; primjerice, ime prve skladbe (često nazivane "Cliffs") dobiva se kombiniranjem prvog simbola s prvom slikom (stjenovite litice). James je u časopisu The Wire i drugdje izjavio da su skladbe nadahnuli lucidni snovi i sinestezija. Među ostalim uradcima objavljenim 1994. nalaze se četvrti EP u serijalu Analogue Bubblebath, GAK (sačinjen od ranih demouradaka poslanih Warp Recordsu) i Classics, kompilacija koja se sastojala od EP-a ''Digeridoo'' i Xylem Tube EP-a.

Za naslovnicu albuma iz 1995. ...I Care Because You Do James je iskoristio sliku svojeg lica; riječ je o motivu koji će se ponovno pojaviti na naknadnim albumima. Pjesme na albumu nastajale su od 1990. do 1994., a određuju ih različiti glazbeni stilovi. To je posljednji Jamesov album iz 90-ih godina 20. stoljeća na kojem je analogni sintesajzer bio u prvom planu. Zamolio je Philipa Glassa, skladatelja klasične glazbe, da snimi orkestralnu inačicu pjesme "Icct Hedral" (skladbe na tom albumu), koja se naposljetku pojavila na EP-u Donkey Rhubarb. Iste je godine James objavio EP Hangable Auto Bulb, koji je popularizirao kratkotrajni stil drill 'n' bassa.

1995. – 2000.: Komercijalni vrhunac
U studenom je 1995. časopis The Wire objavio članak "Advice to Clever Children" ("Savjet pametnoj djeci"). U vrijeme je intervjua Karlheinzu Stockhausenu dostavljena kutija snimki nekoliko glazbenika (među kojima je bio i Aphex Twin); Stockhausen je izjavio:

James, koji je Stockhausenov obožavatelj, odgovorio je: "Mislim da bi trebao poslušati par mojih skladbi: "Digeridoo"; i onda bi prestao raditi apstraktne, nasumične uzorke uz koje ne možete plesati".

Richard D. James Album, Jamesov četvrti studijski album pod imenom Aphex Twin, objavljen je 1996. pod licencijom Warp Recordsa. U nazivu je albuma sadržano njegovo rodno ime (Richard David James), a na samom se albumu pojavljuje zvuk softverskog sintesajzera i nekonvencionalnih beatova. John Bush s mrežnog mjesta AllMusic napomenuo je da je to prvi Jamesov studijski album na kojem se bavio jungleom; izjavio je i da je taj album "ekstremniji od gotovo sveg junglea koji je nastajao u to doba", a činili su ga beatovi postavljeni preko sporijih melodija koje su karakterizirale Jamesove ranije ambijentalne radove. Pitchfork je smatrao da je u vrijeme njegove objave album bio jedan od "agresivnijih spojeva različitih elektroničkih oblika" i da "gotovo brutalan kontrast među njegovim elementima stvara pečat koji je svjež još od 1996." Glazbeni su kritičari pohvalili album te se pojavio na 40. mjestu Pitchforkove ljestvice "Top 100 albuma iz 1990-ih". Također se 2003. našao na 55. mjestu NME-ova popisa "Top 100 albuma svih vremena".

James je sljedeće godine stekao pozornost nakon objave EP-a Come to Daddy. Naslovna je pjesma nastala kao parodija na death metal i James je o njoj izjavio: "Come to Daddy nastala je dok sam hodao po kući, živcirao se i radio na tom lošem death metal-jingleu. Tad je bila reklamirana i za nju je snimljen spot, a ta je moja mala ideja, koja je bila šala, postala nešto veliko. To uopće nije bilo u redu." Glazbeni spot za pjesmu režirao je Chris Cunningham, a Jamesa je razočarao njezin uspjeh. Naslijedio ju je "Windowlicker", kritički i komercijalno uspješan singl; njegov je glazbeni spot također režirao Cunningham. Bio je nominiran za nagradu Brit u kategoriji "Najbolji britanski video" 2000.

2000. – 2009.: Drukqs i serija Analord

Godine 2001. Aphex Twin objavio je Drukqs, eksperimentalni dvostruki album na kojem su prisutni klavir kojim upravlja računalo (nadahnut glazbom Erika Satieja i Johna Cagea) i abrazivne, brze, detaljno programirane skladbe. Nazivi pjesama uglavnom su napisani na kornijskom – primjerice, "Jynweythek Ylow" ("Glazba stroja"). Rolling Stone izjavio je da su klaviriska djela "besciljno prekrasna". Album je podijelio recenzente; budući da je Jamesovo sljedeće veće izdanje objavila njegova vlastita diskografska kuća Rephlex, neki su vjerovali da je Drukqs objavljen radi raskida ugovora s Warp Recordsom. Glazbenik je novinarima rekao da je u avionu slučajno ostavio MP3 player koji je sadržavao velik broj novih pjesama (znane kao "Aphex Twin – neobjavljene pjesme") i da je ubrzao objavu albuma kako bi spriječio da album procuri na internet. Iste je godine James objavio kratkotrajni EP 2 Remixes By AFX, koji sadrži remiksane skladbe 808 Statea i DJ Pierrea. Na njemu se usto nalazi i neimenovana treća skladba koja se sastoji od SSTV slike s visokofrekventnim zvukovima, koja se prikladnim softverom (kao što su MultiMode za Macintosh ili MMSSTV za Windows) mogla dekodirati u vidljivu sliku. Godine 2002. James je nominiran za nagradu Brit u kategoriji "Najbolji Britanac".

Godine 2005. James je pod svojim prethodnim pseudonimom AFX objavio jedanaestodijelnu seriju Analord: čini je ukupno 11 EP-ova s ukupno 42 skladbe (na svakom se EP-u najčešće nalazi od dvije do četiri skladbe). Serija je nastala reproduciranjem i sekvenciranjem analogne i digitalne elektroničke glazbene opreme kao što su sintesajzer i bubnjarski stroj (uglavnom Roland 303, 808 i 909), čiji su zvukovi snimljeni na magnetsku vrpcu i naposljetku uvršteni na gramofonsku ploču. James se također poslužio svojom zbirkom starijih sintesajzera i bubnjarskih strojeva, od kojih su neki u to vrijeme već bili rijetki. Neke knjižice albuma sadrže fotografije rijetkih sintesajzera poput Synton Fenixa, sekvencera Roland MC-4, koji je ozloglašen po složenom procesu programiranja, i Rolanda TB-303.

James je pedantno snimao, masterirao i otisnuo ploče. Rabio je nekoliko preša za ploče dok nije bio zadovoljan kvalitetom svakog EP-a. James preferira ploče i kasete nad digitalnim uradcima. Međutim, Wilson-Claridge, suvlasnik diskografske kuće, uvjerio ga je u to da objavi kompilaciju na CD-u (Chosen Lords) s 10 pjesama iz serije Analord. Seriji Analord ju prosincu 2009. dodano je još dvadeset skladbi (mogu se preuzeti sa službenih internetskih stranica Rephlex Recordsa) i sada svaki EP sadrži do devet skladbi.

Mediji su 2007. počeli nagađati da Aphex Twin snima pod novim pseudonimom The Tuss iako se projekt pripisivao imenima "Brian Tregaskin" i "Karen Tregaskin". The Guardian i ostale novine pisale su o glasinama da je The Tuss pseudonim Richarda D. Jamesa ili da je projekt ishod suradnje s njim. Suprotstavljajući se takvu mišljenju, Wilson-Claridge u intervjuu održanom te godine preko e-pošte izjavio je da The Tuss nije James: "Čini se da su ljudi zainteresiraniji za nagađanja i slavne osobe nego za sadržaj, kvalitetu ili glazbu. Pazite da ne propustite nešto vrlo dobro što nije baš slavno." Međutim, sve su skladbe The Tussa bile uvrštene u BMI-jev repertoar pod imenom "James Richard David" i dva uratka The Tussa koriste se Yamahom GX1, vrlo rijetkim i skupim analognim sintesajzerom za koji se zna da je u Jamesovu vlasništvu.

Kad je Syro najavljen 2014. godine, Bleep.com potvrdio je da je The Tuss drugi naziv za Aphexa Twina. U intervjuu koji je prethodio Syru s nizozemskim časopisom OOR, James je konačno potvrdio da je bio zaposlen "snimajući dva EP-a kao The Tuss".

2010. – 2015.: Syro
U intervjuu za britanski časopis Another Man u listopadu 2010. James je izjavio da je dovršio šest albuma (među kojima je bila i preuređena inačica neobjavljena uratka Melodies from Marsa, koji je izvorno bio u pripremi tijekom rada na albumu Richard D. James Album).

U lipnju 2011. Jamesa su intervjuirale španjolske novine El País. Upitan o tih šest albuma, James je odgovorio: "Već ih je sastavljeno više od 10 ili 11, a mnogo je pjesama siročad". Također je komentirao da će se novi album "ubrzo pojaviti" i da je razlog tomu što je mnogo vremena prošlo od objave posljednjeg albuma taj što se razvodio od svoje supruge, no neki su obožavatelji pretpostavili da je takav komentar zapravo šala. U rujnu 2011. James se pojavio kao Aphex Twin na koncertu u počast avangardnom poljskom skladatelju Krzysztofu Pendereckom. Uz Radioheadova je gitarista Jonnyja Greenwooda James izveo svoj remiks Pendereckove "Tužaljke za žrtve Hirošime", kao i svoju inačicu "Polimorfije" na počasnom koncertu u Poljskoj. Sljedećeg je mjeseca Aphex Twin bio dio postave koja je nastupila na pariškom festivalu Pitchfork Music Festival.

U listopadu 2012. Jamesov je takozvani "orkestar na daljinsko upravljanje" bio zaslužan za trodijelnu izvedbu u Londonu, u kojoj se našao i "Interactive Tuned Feedback Pendulum Array", izveden u počast "Pendulum Musica" Stevea Reicha, dodatno se nadovezavši na nj.

Caustic Window, album iz 1994. (izvorno objavljen u testnoj inačici u nakladi od barem pet primjeraka, poslanih µ-ziqu, Cylobu i Wilson-Claridgeu), objavljen je 16. lipnja 2014. u digitalnoj inačici za podupiratelje kampanje na Kickstarteru; tom se kampanjom organizirala kupovina gramofonske ploče koju je prodavao anonimni prodavač na Discogsu. Kupovinu ploče i naknadnu ekstrakciju podataka s ploče organizirao je We Are the Music Makers, internetski forum o elektroničkoj glazbi. Skupno financiranje odobrili su Rephlex Records i James te je svaki pridonositelj smio zadržati vlastiti digitalni primjerak albuma. Kad je kampanja završila, ploča je stavljena na aukciju na stranici eBay i kupio ju je Markus Persson, dizajner videoigre Minecraft.

Zeleni je blimp s logotipom Aphexa Twina i natpisom "2014" na jednoj svojoj strani preletio iznad Londona 16. kolovoza 2014. O viđenju blimpa izvijestili su glazbeni časopisi NME i Pitchfork. Ubrzo nakon toga na Twitteru se pojavila fotografija koja prikazuje nasprejani logotip Aphexa Twina na pješačkoj stazi u blizini Radio City Music Halla u New York Cityju. Dva je dana poslije službena stranica Aphexa Twina na Twitteru podijelila poveznicu prema skrivenoj usluzi kojoj se moglo pristupiti uporabom Tora, preglednika dubokog weba; na njoj su objavljeni naziv i popis pjesama nadolazećeg albuma pod imenom Syro, prvog studijskog albuma Aphexa Twina od Drukqsa iz 2001.

Dana 21. kolovoza 2014. internetski glazbeni časopis Pitchfork podijelio je službeno priopćenje za tisak i u njemu objavio naslovnicu albuma te dodatne detalje o njemu. Diskografska je kuća Warp objavila Syro 23. rujna 2014., a njegovu je naslovnicu, koja nalikuje na račun, načinio Designers Republic. Ograničenu box set-inačicu albuma od 200 primjeraka objavio je Bleep. Zainteresirani su se kupci trebali prijaviti za lutriju kako bi se kvalificirali.

James je 23. siječnja 2015. objavio EP Computer Controlled Acoustic Instruments pt2.

2014. – 2015.: Skladbe na SoundCloudu
U intervjuu o Syru u studenom 2014. James je izjavio da je stvorio još jedan niz pjesama pod imenom Modular Trax; sastoji se od 21 pjesme koje su bile objavljene na SoundCloudu – i intervju i skladbe naknadno su uklonjeni.

Od siječnja do studenog 2015. anonimni je korisnik, služeći se imenima "user487363530", "user4873635301", "user48736353001" i naposljetku "user18081971", na SoundCloudu objavio 268 skladbi (kasnije uklanjajući pjesme "4 Red Calx" i "5 Girl Boy Dark Version"). Philip Sherburne izjavio je u Pitchforku:

... obilježja produkcije podsjećaju na određene trenutke u Jamesovu katalogu ... Možete čuti iste strojeve, iste procese i, uza sve to, iste ideje – ako ovo nije James, onda je glazbenik koji mu je u svemu ravan, a kakve su samo šanse da bi netko takav mogao ostati neotkriven sve ove godine?

Mike Paradinas (μ-Ziq), koji je radio s Jamesom na albumu Expert Knob Twiddlers iz 1996., potvrdio je autentičnost nekoliko skladbi. Isti je dan službena stranica Aphexa Twina na Twitteru podijelila poveznicu prema stranici korisnika "user48736353001" na SoundCloudu. U članku za Guardian Stuart Aitken izjavio je kako bi eksperimenti Aphexa Twina na SoundCloudu i ostalim digitalnim medijima trebali ohrabriti glazbenike da na sličan način istraže kreativne mogućnosti interneta.

Dana 27. veljače 2015. James je na SoundCloudu stvorio popis za reprodukciju pod imenom "saw 1.5" koji se sastojao od 11 pjesama, vrlo vjerojatno skladbi koje se nisu pojavile na albumu Selected Ambient Works 85–92. Komentirao je da "ima još inačica pjesama koje su objavljene na [albumu] SAW 1, a one će se, nadam se, jednog dana naći na reizdanju, pa ih čuvam za to". U svibnju je James kompilirao 36 skladbi u popis za reprodukciju "Surfing on Sine Waves 2" i izjavio: "Sve je masterirano kako spada, volio bih da Warp ovo objavi, možda kao dvostruki album."

Jamesov je sekundarni račun na SoundCloudu 6. svibnja 2015., s 200 i više objavljenih pjesama, izbrisan bez ikakva objašnjenja. Dva se dana poslije račun ponovno pojavio pod imenom "user18081971"; na njemu su se nalazile sve prethodno izbrisane pjesme i svi prethodno napisani komentari. Novo ime odnosi se na Richardov datum rođenja, 18. kolovoza 1971.

Richard je 1. srpnja 2015. na službeni račun Aphexa Twina na SoundCloudu objavio novu skladbu i najavio novi EP pod imenom Orphaned Deejay Selek 2006-2008, vrativši se pseudonimu AFX prvi put od serije Analord. Otada su gotovo sve skladbe na računu user18081971 izbrisane.

2016. – danas: Cheetah i Collapse
Dana 5. lipnja 2016. Aphex Twin objavio je poster kojim je najavio nadolazeći EP Cheetah. EP sadrži neke skladbe koje su bile na Jamesovu SoundCloudu. EP je objavljen 8. srpnja te godine. Za pjesmu "CIRKLON3 [ Колхозная mix ]" objavljen je i glazbeni spot koji je režirao Ryan Wyer, tada dvanaestogodišnji obožavatelj Aphex Twina iz Rusha u Irskoj. Wyer je neko vrijeme objavljivao videozapise o svojem zanimanju za Aphexa Twina, a na njih su potom naišli James i Warp, koji su ga zamolili da snimi službeni spot. Bio je to prvi službeni spot za skladbu Aphexa Twina u 17 godina.

James je 17. prosinca 2016. nastupio na festivalu Day for Night u Houstonu u Teksasu, pojavivši se u SAD-u prvi put nakon osam godina. Bezimena je dvanaestoinčna gramofonska ploča prodavana isključivo na tom festivalu; sadrži dvije desetominutne skladbe, koje su različite inačice istog materijala.

James je 3. lipnja 2017. nastupio na festivalu Field Day i objavio EP London 03.06.17 u ograničenoj nakladi. Jamesov je nastup na internetu pratio NTS Radio i naknadno je objavljen na YouTubeu. Sljedećeg je dana, nakon Jamesova nastupa na festivalu Forbidden Fruit u Kilmainhamu, Ryan Wyer sa svojim roditeljima došao na pozornicu kako bi pozdravio publiku. Wyer je objavio vlog u kojem je prikazao svoje iskustvo iza kulisa tijekom Jamesova nastupa.

Prodavaonica albuma u Ypsilantiju pod imenom Technical Equipment Supply (TECH.EQPT.SPLY) 19. lipnja 2017. objavila je jedinstveni uradak koji sadrži dvije skladbe Aphexa Twina koje su bile izbrisane na SoundCloudu.

Na službenoj stranici Aphexa Twina 5. lipnja 2017. pojavio se neobjašnjeni vremenski brojač. Dana 20. lipnja 2017. otkriveno je da je u pitanju odbrojavanje do otvaranja nove internetske trgovine. Trgovina sadrži otprilike pola njegovih albuma, a na svakom od njih nalaze se i neobjavljene dodatne skladbe; neke od njih prethodno su bile objavljene na SoundCloudu. Trgovina sadrži i službenu, produženu inačicu albuma objavljena tijekom njegova nastupa na Field Dayu, ali i album koji dokumentira njegov intervju s Tatsuyom Takashijem, bivšim inženjerom Korga.

Na trgovinskom je forumu James izjavio da se bavi kompiliranjem ambijentalnih skladbi iz svojeg ranog glazbenog razdoblja kako bi ih objavio pod imenom "Selected Ambient Works 1.5" (taj bi uradak samo djelomično bio sličan istoimenom popisu za reprodukciju koji je objavio 2015.). Kompilacija bi trebala biti objavljena u digitalnoj i gramofonskoj inačici.

Logotip AphexaTwina pojavio se 28. srpnja 2018. u podzemnoj željeznici na zidovima stanice Elephant and Castle u južnom Londonu, na zidu u središtu Torina i pokraj prodavaonice albuma Amoeba Music na Sunset Boulevardu. Te su iznenadne pojave logotipa potakle govorkanja o mogućoj objavi novog albuma. Dana 7. kolovoza 2018. potvrđeno je da će novi EP Collapse biti objavljen 14. rujna 2018. Naziv EP-a prvi je put objavljen 5. kolovoza u nejasnoj izjavi za tisak napisanoj na lošem engleskom jeziku, a informacije je mutila trodimenzionalna slika logotipa objavljena u Londonu, Torinu i Hollywoodu.

Glazbeni spot za EP Collapse izvorno je trebao biti prikazan na Adult Swimu, ali je naposljetku otkazan jer je pao Hardingov test. Umjesto toga službeni je glazbeni spot za pjesmu "T69 Collapse" objavljen na YouTubeu.

Glazbeni stil
U intervjuu s časopisom Space Age Bachelor koji se odvio u rujnu 1997., James je izjavio da je skladao ambijentalnu glazbu već kao trinaestogodišnjak, ima "više od stotinu sati" neobjavljene glazbe i da je izumio softver za skladanje glazbe koji čine algoritamski procesi koji automatski stvaraju ritam i melodiju. U istom je intervjuu tvrdio da je iskusio sinesteziju i uvrstio lucidne snove u svoje skladbe. U intervjuu sa Simonom Reynoldsom iz 1993. tvrdio je da je namjeran nedostatak sna utjecao na njegove uratke.

Jamesova je diskografska kuća Rephlex Records, čiji je bio vlasnik s Grantom Wilson-Claridgeom, 1991. stvorila izraz "braindance" kako bi opisala glazbu Aphexa Twina. Prema riječima kuće: "Braindance je žanr koji obuhvaća najbolje elemente svih žanrova, primjerice tradicionalne glazbe, klasične glazbe, elektroničke glazbe, popularne glazbe, suvremene glazbe, industrijalne glazbe, ambijentalne glazbe, hip-hopa, electra, housea, techna, breakbeata, hardcorea, ragge, garagea, drum and bassa itd." U recenziji za Astrobotnijin album Parts 1, 2 & 3 koji je objavio Rephlex, Pitchforkov je recenzent 2002. izjavio:

Breakbeat je oslobodio producente tereta nemilosrdnih gaženja four-to-the-floor i tako je "braindance" izbjegao suprotnosti uma i tijela u elektroničkoj glazbi – to je ritmički hiperaktivan, složen žanr koji zadržava klupske korijene, a slušateljevoj strastvenoj mašti daje fantastično savitljive udove.

The Guardian je 2001. komentirao da su Jamesovi glazbeni predci Karlheinz Stockhausen, John Cage, Kraftwerk, Brian Eno i Derrick May. James je objavio Music from the BBC Radiophonic Workshop, kompilaciju glazbe koju su snimili pioniri BBC Radiophonic Workshopa (među kojima je i Delia Derbyshire), pokazujući tako i svoje druge utjecaje. Iako je rekao "da baš i ne voli rock & roll", poštuje Led Zeppelin (kao izvor "odličnih ritmova") i Pink Floyd (zbog njegove psihodelične glazbe).

Intelligent dance music (IDM) pojam je koji se spominje na glavnoj stranici popisa e-adresa Intelligent Dance Musica (IDM) (stvorenog u kolovozu 1993.); njime se opisuje glazba Aphexa Twina i serije albuma Artificial Intelligence, koju je objavio Warp Records. Serija sadrži Jamesove snimke pod pseudonimom Polygon Window i rane radove glazbenika kao što su Autechre, Black Dog, projekt FUSE Richieja Hawtina i Speedy J. Pojam se proširio do Sjedinjenih Američkih Država i po internetskim forumima. James je o izrazu IDM u intervjuu iz 1997. izjavio:

Imidž i pseudonimi
Jamesovo lice, cereće ili iskrivljeno, pojavljuje se na omotima njegovih albuma, glazbenih spotova i pjesama. Prema njegovim je riječima takav motiv nastao kao odgovor producentima techno-glazbe koji su skrivali svoje identitete:

Naslovnica albuma ...I Care Because You Do prikazuje sliku Jamesa, a naslovnica Richard D. James Albuma sadrži fotografiju njegova lica u krupnom planu. Njegovo je lice umetnuto na tijela drugih ljudi u glazbenim spotovima za pjesme "Come to Daddy" i "Windowlicker". Pri kraju druge skladbe na singlu "Windowlicker" (poznatoj kao "Equation") nalazi se steganogram fotografije Jamesova lica koji se može otkriti spektrogramom. Druga je slika Jamesa i suradnika Toma Jenkinsona uvrštena (u SSTV formatu) u tekst treće skladbe na albumu 2 Remixes by AFX pod imenom "Bonus High Frequency Sounds". Za neke se uratke koristio i vlastitom fotografijom, pa je tako i zaslužan za omot albuma Selected Ambient Works Volume II.

James je snimao albume pod imenima AFX, Blue Calx, Bradley Strider, The Universal Indicator, Brian Tregaskin, Caustic Window, The, Smojphace, GAK, Karen Tregaskin, Martin Tressider, PBoD (Phonic Boy on Dope), Polygon Window, Power-Pill, Q-Chastic, Dice Man, The Tuss i Soit-P.P. U intervjuu iz 1997. progovorio je o razlikama među radovima objavljenim pod različitim imenima i izjavio da "nema neke velike teorije. To su samo stvari za koje osjećam da bi ih bilo dobro napraviti u određeno vrijeme i doista ne znam zašto. Odabirem pjesme za određene stvari i samo to činim. Ne znam što to znači".

U intervjuu iz 2001. godine komentirao je dvosmislenu prirodu svojih uradaka i nagađanja koji okružuju brojne anonimne glazbenike koji se bave elektroničkom glazbom: "Mnogo ljudi misli da je sve elektroničko moje. Pripisuje mi se toliko puno stvari da je to nevjerojatno. Praktički sam svatko, pretpostavljam – svatko i nitko".

Utjecaj i nasljeđe
Usporivanjem njegove pjesme "#5" s albuma Selected Ambient Works Volume II iz 1994. nastala je pjesma "City of Lost Angels". Ta se inačica pjesme našla na videoigri Fallout 1 koju je 1997. objavio Interplay Entertainment.

U članku za The Guardian 2001. novinar Paul Lester nazvao je Jamesa "najinventivnijom i najutjecajnijom osobom u suvremenoj elektroničkoj glazbi".

Thomas Bangalter iz grupe Daft Punk 2007. je naveo Aphexa Twina (posebice "Windowlicker") kao utjecaj na album Discovery. Bangalter je izjavio da mu se pjesma svidjela jer "nije velika klupska stvar, ali nije ni opuštena, tiha".

Thom Yorke, frontmen grupe Radiohead, 2013. je izjavio da je Aphex Twin njegov najveći glazbeni uzor: "Aphex mi je otvorio vrata u novi svijet u kojem nije bilo moje jebene električne gitare ... Mrzio sam svu glazbu koja je tada okruživala Radiohead, bila je potpuno jebeno besmislena. Mrzio sam pomamu za Britpopom i onim što se događalo u Americi, ali Aphex je bio tako prekrasan, a gotovo da smo i vršnjaci." Iako je utjecao na Radiohead, pogotovo na njegov album Kid A, James je odbio otići na turneju s njim: "Ne bih nastupao s njima jer mi se ne sviđaju."

Mike Edwards iz sastava Jesus Jones, dok je početkom 1993. govorio o objavi albuma Perverse, naveo je Jamesa kao glazbeni utjecaj.

Godine 2005. Alarm Will Sound objavio je album Acoustica: Alarm Will Sound Performs Aphex Twin, koji se sastoji od akustičnih aranžmana Jamesovih elektroničkih skladbi.

Komorni orkestar London Sinfonietta izveo je prilagođene inačice pjesama Aphex Twina 2006. godine.

John Frusciante, gitarist Red Hot Chili Peppersa, izjavio je da je Aphex Twin "najbolja stvar nakon rezanog kruha", a njegovi uradci Outsides i PBX Funicular Intaglio Zone prikazuju Jamesov utjecaj.

Minimalistički skladatelj Steve Reich, čiju je skladbu "Pendulum Music" James remiksao, pohvalio je Jamesa i njegov rad.

James je 2011. premijerno izveo nove skladbe s Radioheadovim gitaristom i skladateljem Jonnyjem Greenwoodom u suradnji s poljskim skladateljem Krzysztofom Pendereckim.

Animator David Firth u većinu svojih radova stavlja Jamesovu glazbu.

Časopis FACT Magazine 2012. je na svoj popis najboljih stotinu albuma iz 90-ih godina 20. stoljeća na prvo mjesto uvrstio Selected Ambient Works 85–92.

U lipnju 2014. Answer Code Request (Patrick Gräser) u paragrafu "Utjecaji" na mrežnom mjestu Ransom Note komentirao je da je James "producent koji ga uvijek nadahnjuje". Gräser se okoristio pjesmom "Analogue Bubblebath 1" kako bi oprimjerio Jamesov utjecaj: "Pretpostavljam da ga njegova opsjednutost vlastitom glazbom čini tako briljantnim."

Wes Borland, gitarist skupine Limp Bizkit, u lipnju je 2014. izjavio da bi, kad bi trebao odabrati jednu pjesmu koju bi morao slušati do kraja života, odabrao "Cliffs" ili možda "Rhubarb" sa Selected Ambient Worksa II.

Skrillex je u prosincu 2015. spomenuo da 'je neke od njegovih omiljenih skladbi skladao Aphex Twin'.

Privatni život
James je sebe u intervjuu s Guardianom opisao ovako: "Ja sam samo jedan iritantan, lažljiv, crvenokos dječak iz Cornwalla kojeg je trebalo zatvoriti u neku instituciju za preodgajanje mladih. Samo sam uspio pobjeći i pridobiti ljude glazbom."

U intervjuu s FACT-om 2010. James je otkrio da je živio u Škotskoj nakon što se preselio iz Londona, a prema FACT-ovim je riječima "opjevao vrline" svoje nove rezidencije. Od 2014. živi u Škotskoj sa svojom dvojicom sinova iz prvog braka i drugom suprugom, ruskom studenticom umjetnosti.

Oprema

Hardver
 Akai MPC60
 Akai S950HXC
 Alesis Quadraverb
 Casio FZ 10
 Casio SK-1
 Cirklon Sequencer
 EMS Synthi 100
 EMS Vocoder 2000
 Ensoniq ASR-10
 Ensoniq Mirage
 Elektron Analog Rytm 8 voice Drum Computer
 Elka Synthex
 Eurorack Modular
 Elysia Mpressor
 Three Korg MS-20s
 Korg DS8
 Korg Minipops 7 (with midi mod)
 Korg Minilogue
 Korg Monologue
 Korg Poly-61M
 Korg PS3200
 Korg PS3300 x3
 Korg Volca keys
 Korg Volca beats
 Korg Volca sample
 Oberheim Matrix 1000
 Roland 100m
 Roland MC-4 Microcomposer
 Roland MKS-80
 Roland SH-101
 Roland TB-303
 Roland TR-606
 Roland TR-626
 Roland TR-707
 Roland TR-808
 Roland TR-909
 Synton Fenix
 Synthacon 9
 Sequential Circuits Studio 440
 UPIC
 Yamaha CS 5
 Yamaha DX1
 Yamaha DX100
 Yamaha GX-1
 Yamaha TX16W
 Serge Modular

Softver
 Ableton Live
 Audacity
 Cubase
 Logic Pro
 Max
 PlayerPro Tracker
 Pro Tools
 Reaktor
 Reason
 ReCycle
 Renoise
 SuperCollider
 Traktor

Odabrana diskografija
Studijski albumi kao Aphex Twin
Selected Ambient Works 85–92 (1992.)
Selected Ambient Works Volume II (1994.)
...I Care Because You Do (1995.)
Richard D. James Album (1996.)
Drukqs (2001.)
Syro (2014.)

Izvori

Vanjske poveznice
Aphex Twin na internetskoj stranici Warp Recordsa
Aphex Twin na internetskoj stranici Curlie
Diskografija na Discogsu
Profili na Soundcloudu: Aphex Twin, user48736353001, user18081971

Britanski glazbenici
Elektronički glazbenici
Britanski glazbeni producenti
DJ-evi

Aphex Twin


Cet article dresse la liste des ministres italiens du Commerce et de la Monnaie entre  et , période d'existence du ministère.

Liste des ministres

Chronologie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des ministres italiens des Finances
 Liste des ministres italiens du Trésor

Commerce et Monnaie

Liste des ministres italiens du Commerce et de la Monnaie


Oscar William Gillespie (* 20. Juni 1858 bei Quitman, Clarke County, Mississippi; † 23. August 1927 in Fort Worth, Texas) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1903 und 1911 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Oscar Gillespie besuchte private Schulen und danach bis 1885 das Mansfield College in Texas. Nach einem Jurastudium und seiner 1886 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Fort Worth in diesem Beruf zu arbeiten. Zwischen 1886 und 1888 fungierte er als stellvertretender Staatsanwalt im Tarrant County. Dort war er zwischen 1890 und 1894 als Bezirksstaatsanwalt tätig. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn ein.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1902 wurde Gillespie im zwölften Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1903 die Nachfolge von James Luther Slayden antrat. Nach drei Wiederwahlen konnte er bis zum 3. März 1911 vier Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Im Jahr 1910 wurde er von seiner Partei nicht mehr zur Wiederwahl nominiert. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus praktizierte Oscar Gillespie wieder als Anwalt. Er starb am 23. August 1927 in Fort Worth und wurde in Mansfield beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1858
Gestorben 1927
Mann

Oscar W. Gillespie


Lucas Moura (São Paulo, 13. kolovoza 1992.) je brazilski nogometaš koji igra na poziciji krilnog napadača. Trenutačno igra za São Paulo i brazilsku nogometnu reprezentaciju.

Vanjske poveznice
Službene stranice  (port.)
Soccerbase (eng.)
UEFA  (španj.)
Weltfussball (njem.)
National-Football-Teams.com (eng.)

Brazilski nogometaši
Nogometaši Paris Saint-Germaina
Nogometaši Tottenham Hotspura
Nogometaši São Paula
Aktivni nogometaši

Lucas Moura


Cardal es una localidad uruguaya del departamento de Florida.

Ubicación
La localidad se encuentra situada en la zona suroeste del departamento de Florida, entre el río Santa Lucía Chico y el arroyo de la Virgen, sobre la ruta 77 en su km 14, y junto a la línea de ferrocarril que une Montevideo con Rivera. Dista 39 km de la capital departamental Florida y 80 km de Montevideo.

Historia
Cardal fue fundada el 8 de diciembre de 1900.
Fue elevada a la categoría de pueblo, por ley 9688 del 10 de septiembre de 1937 y elevada de pueblo a villa, por ley 15707 del 28 de enero de 1985.

Población
Según el censo del año 2011 la localidad contaba con una población de 1202 habitantes.

Economía
La principal actividad de la zona es la lechería. Esta zona inmersa en el departamento de Florida produce más del 30% de la producción total de leche del país.

En 2005 el Parlamento aprobó la designación de la localidad de Cardal como Capital de la cuenca lechera.

Fiesta Nacional de la leche
La Fiesta Nacional de la Leche es un evento anual que se realiza en Villa  Cardal(Florida-Uruguay) en el mes de octubre desde el año 2006.En 2018 se efectuó la 11a. edición.-Esta fiesta que en sus principios recibía entre 1500 y 2000 personas, llegó este año 2018 a recibir alrededor de 20000 visitantes provenientes de diversos lugares.- LA FIESTA NACIONAL DE LA LECHE, es un evento organizado por una comisión local, con la colaboración de la Intendencia de Florida, otras instituciones gubernamentales,empresas y personas que hacen posible su realización. No persigue fines de lucro, la mayoría de las actividades son gratuitas para todo el público- Dura tres días, durante esas jornadas se llevan a cabo diversas actividades que relacionan la producción,la información, el deporte, la tradición,la gastronomía y los espectáculos artísticos.- El punto principal de la fiesta es el día Domingo, cuando se realiza el arroz con leche gigante, elaborando a partir de 1200 litros de leche, 180 kilos de arroz, 240 kilos de azúcar y 5 litros de vainilla.- Este arroz se hace en una olla gigante a fuego de leña y luego de estar pronto se degusta gratuitamente por los visitantes.-Se obtienen aproximadamente 8000 porciones gastronómicas, las que son repartidas en su totalidad.-Esta celebración anual, debe su principal motivo a resaltar a Villa Cardal, como la CAPITAL DE LA CUENCA LECHERA del Uruguay.-Esa denominación se debe al reconocimiento del parlamento y el ejecutivo nacional(Ley 17916), a la exclusividad lechera de la zona desde sus inicios.-..-
Este evento está marcado en el calendario anual de las fiestas uruguayas y recibe la declaración de interés turístico por parte del MINTUR.-
Además esta fiesta se ha convertido en el reencuentro de los cardalenes dispersos por el país y también en el extranjero, que eligen estas fechas para volver a su patria chica y reencontrarse con familiares y amigos.-

Educación

Plan Ceibal
En 2007 Cardal fue el primer sitio en donde se puso en práctica el Plan Ceibal, concretamente en la escuela N°24 Italia de la localidad con alrededor de 150 alumnos. En aquella ceremonia el entonces presidente Tabaré Vázquez entregó la primera máquina del plan a los alumnos.

El 10 de mayo de 2012 se cumplieron 5 años de este exitoso proyecto, por lo que el 31 de mayo de ese año se realizó el festejo con la presencia del presidente José Mujica y el expresidente Dr. Tabaré Vázquez.

Referencias

Enlaces externos
 Plano de Cardal - Instituto Nacional de Estadística

Localidades del departamento de Florida

Cardal (Uruguay)


Les centres d'investigation clinique (CIC) sont des structures d'appui à l'investigation dans le cadre de la recherche appliquée en santé. Ils sont situés au sein des établissements de santé publics en France. Leur mission est d'accompagner l'exploitation de résultats obtenus en recherche fondamentale jusqu'à leur application aux patients (recherche translationnelle).  Fin 2017, il existe en France 36 centres d'investigation clinique, tous implantés au sein de centres hospitalo-universitaires (CHU).

Historique
Les centres d'investigation clinique (CIC) ont été créés en France en 1992 sous la double tutelle de l'Institut National de la Santé et de la Recherche Médicale (Inserm) et la direction générale de l'offre de soins (DGOS) du ministère des solidarités et de la santé. Depuis 2005, certains CIC sont répartis en réseaux thématiques (cardiovasculaire, gastro-entérologie et hépatologie, neurosciences, pédiatrie, thrombose, vaccinologie, innovations technologiques, épidémiologie clinique et gynécologie-obstétrique).

Les structures sont financées dans le cadre des missions d'enseignement, de recherche, de référence et d'innovation (MERRI) au titre de leurs activités de mise en œuvre de protocoles de recherche. Depuis 2019, les financements accordés par le ministère des solidarités et de la santé aux établissements de santé pour les CIC qu'ils hébergent sont publiés annuellement sur le site du ministère.

Missions
En France les centres d'investigation clinique (CIC) ont pour mission d'offrir des moyens humains et matériels aux promoteurs de recherche translationnelle pour réaliser leurs projets. Ils peuvent accompagner les investigations des projets de recherche clinique, d'épidémiologie clinique, de biothérapie et d'innovation technologique. Tous les CIC n'accompagnent pas sur l'intégralité des modules proposés. En 2017, les 36 CIC abritent 54 modules : 27 modules pluri thématiques (de recherche clinique), 9 modules « épidémiologie clinique », 10 modules « biothérapie » et 8 modules « innovation technologique ».

Notes et références

Voir aussi

Liens externes
 .

Établissement public à caractère scientifique, culturel et professionnel

Centre d'investigation clinique


Cordiaceae,  porodica u redu Boraginales, ponekad kao potporodica Cordioideae, i dio porodice boražinovki. Sastoji se od dva roda, a ime je došlo po veoma rasprostranjenom rodu kordija (Cordia), kojemu pripada preko 240 vrsta grmova i drveća iz Latinske Amerike, Afrike, jugu Azije i Australiji.

Rodovi
 Cordia L.   (222 spp.)
 Varronia P.Browne (151 spp.)

Izvori

Boražinolike

Cordiaceae


Uluslararası ortak saat kullanımı amacıyla ortak bir başlangıç belirlenerek (Greenwich) oluşturulmuş, on beş boylamın güneş önünden bir saatte geçişi esas alınarak on beş boylam aralıkla çizilen saat dilimleridir.

Bir ülke on beş boylam aralıklarından hangisi içerisinde yer alıyorsa o boylamın saatini ulusal saati olarak kullanır. Türkiye'de 2016 yılına kadar kışın ikinci saat dilimi olan (GMT+2) İzmit'ten geçen 30°doğu meridyeni saatlerini ayarlanırken yazın ise gün ışığından daha fazla yararlanmak amacıyla Iğdır'dan geçen 45°D boylamına (üçüncü saat dilimi) saatlerini ayarlanmaktaydı. Türkiye'de saatler kış döneminde başlangıç meridyeninden 2 saat, yazın 3 saat ilerdeydi. Yaz saatinde Iğdır'da, kış saatindeyse İzmit'te Güneşin doğuş ve batış saatleri coğrafya sorularında sabit olarak hesaplanır. Ancak 2016 yılında kış saati uygulamasının kaldırılmasıyla tüm yıl için üçüncü saat dilimi olan GMT+3 (Iğdır) Türkiye'nin ulusal saatidir.

Bir ülke içinde meridyenlerden herhangi birinin yerel saatinin ülke sınırları içinde kullanılmasına ulusal saat (ortak) saat denir.

Dış bağlantılar
 Uluslararası Saat Farkı Hesaplama

Zaman dilimleri

Ulusal saat


Decca radio navigations system til positionsbestemmelse blev opfundet i USA i 1937 og videreudviklet af britiske Decca Co. i 1944.

Radionavigation

Decca Navigator System


En tidsserie (synonym: tidsrække, engelsk: time series) er en mængde data, der er ordnet efter deres observationstidspunkt.  Variablerne er typisk opgjort på konsekutive ækvidistante tidspunkter eller for konsekutive lige lange perioder. Tidsenheden kan vælges alt efter formålet, eksempelvis sekund, time, døgn, uge, måned, kvartal eller år. Eksempler er maksimums- eller minimumstemperaturer over et døgn (meteorologi), optællinger af solpletter (astronomi) eller aktiekursbevægelser i det danske C20-aktieindeks (økonomi).

En tidsserie eller tidsrække er et vigtigt statistisk begreb, der forekommer på mange områder, således indenfor de fleste natur- og samfundsvidenskaber, i økonomisk-administrativ virksomhed og i dagliglivet i øvrigt.

Leddene i en tidsserie bliver ofte nummereret med de naturlige tal, sådan at man for en variabel X symboliserer tidsserien med {X1, X2, X3, ...}. Alternative skrivemåder er {Xt; tєN} eller {Xt; t≥0}, hvis nummerering med naturlige tal er oplagt ud fra sammenhængen.

Et af de interessante forhold ved en tidsrække er dens variation over tid, som er blevet studeret intensivt indenfor forskellige videnskabelige fagområder.

Tidsrækkeøkonometri

Indenfor økonometrien udgør tidsrækker sammen med tværsnitsdata og paneldata hovedområderne for statistisk analyse. Det statistiske studium af økonomiske data, der har karakter af tidsrækker, kaldes naturligt nok tidsrækkeøkonometri. Hertil hører tidsrækkeanalyse, der analyserer tidsserier ud fra rent statistiske kriterier, og kointegration, der studerer sammenhænge mellem ikke-stationære tidsserier (f.eks. sammenhængen mellem BNP og privat forbrug) ved inddragelse af økonomisk-teoretiske sammenhænge.

I 2003 blev Nobelprisen i økonomi tildelt to fremtrædende økonometrikere for deres arbejde netop indenfor tidsrækkeøkonometri: Robert Engle for hans arbejde med analysen af tidsserier med tidsvarierende volatilitet, såkaldte ARCH-modeller ("AutoRegressive Conditional Heteroskedasticity"), og Clive Granger for arbejdet med kointegrationsmodeller.

Tidsrækkeanalyse

Tidsrækkeanalyse går ud på at afdække en tidsrækkes variationsmønster med sigte på bedre at forstå mønsteret i, hvad der er hændt, og derved have mulighed for at fremskrive/forudsige det videre forløb for en eller flere perioder. Man skelner normalt mellem fire hovedtyper af variation: trend, sæsonvariation, autokorrelation og tilfældig variation (støj). Hvilken type variation, der er relevant, vil afhænge af fagfeltet. For tidsrækker indenfor økonometri og finansiering kan alle fire typer variation være tilstede samtidig.

Statistisk teori omfatter en række begreber, analyse-metoder og prædiktionsmetoder for tidsrækker. De forskellige metoder har hver deres fordele og ulemper, og valg må gøres ud fra relevante kriterier.

Kilder

Matematiske og kvantitative metoder (økonomi)
Statistik

Tidsserie


الصداق أو المهر: يُعرف المهر على أَنَّهُ مبلغ من المال أو أَيّ ممتلكات أخرى، عادة ما يقدم من الزوج إلى زوجته، وهو من تقاليد الزواج في بعض الثقافات، ولكنَّ بعضَ العادات والتقاليد الْمُتَّبَعَة في بعض البلدان تنظر لهذا الأمر من زاوية مختلفة.

الصداق في الإسلام

المهر في الإسلام هو: قدر من المال يدفع للمرأة، ويقصد به الفريضة بمعنى: ما فرضه الله تعالى للمرأة، وجعله حقا لها. وأما ما عدا المفروض للمرأة بسبب عقد الزوجية؛ فهو «المتراضى عليه بعد الفريضة» أو «ما يُعْطَى للمرأة كنوع من التقدير والاحترام لها» وهو اعتراف من الزَّوْج باستقلاليّة زوجته؛ فهي تتسلَّمُ مَهرها عند زواجها به فالمهر ليس سِعْرَ العروس لأنَّ الزواجَ في الإسلام ليسَ عبارة عن بيع عروسٍ لزوجها، ولأنَّ كرامة العروس وأهلها مُصانة في ظل الإسلام فليس لِزامًا على أَيّ منهم أَنْ يُقدِّمَ هديةً لجَذْبِ الخُطاب. بل إنَّ الرّجل هو الذي لابُدَّ وأنْ يُقدِّمَ لعروسه هديةَ الزواج بها أو مَهْرَها وهو مِلْكٌ خالصٌ لها تتصرف فيه كيفما شاءَتْ، ولا يحقُّ لزوجها أو أهلها أَنْ يستمتعوا بجزء منه، أو تكون لأيهم عليه يدٌ. وتحتفظ المرأة بمهرها حتى وإنْ طُلِّقَتْ بعد ذلك، وزوجُها ليس له الحَقّ في أنْ يُقاسِمَها أيَّ جزءٍ من هذا المهر إلا أَنْ تعطيَهُ هي منه بمحض إرادتها عن طيب نفسٍ منها، يَقولُ الله تعالى في القرآنُ الكريمُ في ذلك:  (النساء: 4).
فوَفْقًا للإرشادات التي جاءت في الآية الكريمة فإنه يجب أَنْ تُعْطَى النِّسَاء مُهورَهن منحة خالصة من الله تعالى، حيث أمر أن يعطى لهن المهر بدافع من الوازع الديني لدى الرجل كأمرٍ مطلوب عليه، والتعبير القرآني: «نحلة» معناه وجوب إعطاء المرأة صداقها، عطية مبتدئة من الله تعالى، خالصة وليس سِعْرًا للعروس.

الصداق في الثقافات المختلفة

في المجتمع الأوربي القديم

المجتمع الأوروبي القديم': كَانَ الآباء قديمًا في أوروبا يُعطونَ بناتِهم مبلغًا كبيرًا من المال كمهر في يوم عُرْسِهِنَّ لتصبح المرأةُ مِلْكًا لزوجها؛ فكانوا يرون في المهر باعثًا للرجال على الزواج من بناتهن.

 في الشريعة اليهودية

 اليهود: مع أَنَّ الشَّريعة اليَهُودِيّة تشترط دفع المهر من الزَّوْج لعروسه لإتمام الزواج، فإنَّ العائلة اليَهُودِيّة كَانَتْ تُحدّد جُزْءًا من تَرِكَةِ أبيها ليُدفعَ كمهر في حالِ زواجها. ولذا كَانَتْ البناتُ عِبْئًا ثقيلاً على كاهل الأب اليَهُودِيّ، وكان للزوج حقُّ التصرف في هذا المهر المدفوع من الأب كمالكٍ له غير أنه ليس له أَنْ يبيعَهُ، في حين أنَّ الزَّوْجة ليس لها أَيّ حَقّ في التصرف في هذا المهر منذ لحظة الزواج.
 المسيحية: ظلوا يتبعون نفس التقاليد اليهودية حتى عام 1530 م حيث طالبت كُلّ من السلطة الدينية والمدنية في الإمبراطورية الرومانية (بعد الملك قسطنطين) باتفاق حول الملكية كشرط في الزواج. غير أنَّ العائلاتِ التي لديها بنات استمرَّت تدفع المهر للزوج كهدية زواج تحت مُسمَّى الإيجار فحسب وليس الملكية. أَيْ أَنَّ الزَّوْجة لم تفَقَدْ حقوق الملكية فحسبْ، بل إنَّ زوجها قدْ يُنْكر حصوله على أية هدية منها. ولكن في ظل القانون الديني فإن للزوجة الحَقّ في استرداد مهرها في حالة فسخ الزواج إلا إنْ ضُبِطَتْ زانية.
 الهندوس: وساد نفس المفهوم عند الهندوس حيث يُطالَبُ الأب بدفع مهرٍ كبيرٍ جِدًّا ليجدَ زوجًا مُناسبًا لابنته.
 بعض الأفارقة: تعتبر بعض الجماعات الإفريقية أَنَّ المهر ما هو إلا سعر للعروس يدفعه الرجل للأب كتعويض عن ابنته.

 متوسط أسعار المهور في الدول':

ليس للمهور أسعار محددة فهذا يحدد بالاتفاق بين الطرفين (العريس ووالد العروس)

الممارسات التاريخية

أوروبا

كانت عادة المهر تمارس على نطاق واسع في أوروبا حتى اوائل العصر الحديث.

إحدى العقوبات الشائعة لاختطاف المرأة غير المتزوجة واغتصابها، هو أن المغتصب يقدم مهر للمرأة وكان يطبق حتى أواخر القرن العشرين ويطلق عليه اسم إكليل الزهور أو خرق الوعد.

الهند

كانت ظاهرة المهر في جنوب آسيا موضوعاً مثيراً للجدل، ويعتقد بعض العلماء أن المهر كان يمارس في العصور القديمة والبعض الآخر لا يعتقد ذلك، حيث تشير تقارير شهود العيان التاريخية إلى أن المهر في الهند القديمة كان عديم الأهمية، وكانت للبنات حقوق الميراث التي كانت تمارسها العادة في وقت زواجها، وتشير الوثائق إلى أنه في بداية القرن العشرين كان ثمناً للعروس، بدلاً من المهر هو العرف الشائع، والذي أدى في الغالب إلى بقاء الأولاد الفقراء غير متزوجين.

أمريكا

ثقافات السكان الأصليين

وفقا لدراسة في مجال علم سلوك الإنسان لثقافات الشعوب الأصلية في مختلف أنحاء العالم، فإن حوالي ستة بالمئة من ثقافة الشعوب الأصلية في أمريكا الشمالية تمارس ثقافة التبادل، بما ذلك تقديم هدايا بين عائلات العروس والعريس.

المكسيك

جلب المستعمرون الإسبان عرف المهر إلى المكسيك حيث أعطت قوانين إسبانيا العرائس الحق في السيطرة على مهرهن بعد الزواج، خلافا للممارسة الأوروبية المعتادة لتحويل المهر إلى سيطرة العريس وأسرته.

النساء في الممارسة العملية، غالبا ما يسيطرن على مهرهن بعد الزواج، وقد يُمنح الزوج أموالا من المهر للاستثمار من أجل المنفعة المتبادلة للزوجين وأطفالهما، لكن الزوجات غالباً ما يستخدمن أموالاً من مهورهن لتشغيل أعمالهن الخاصة، كمزادات البقالة، وحافظات التافرن، وأصحاب المتاجر في المناطق الحضرية.

الولايات المتحدة الأمريكية

كان المهر هو العرف الذي جلبته الولايات المتحدة إلى المستعمرين من إنجلترا وأماكن أخرى في أوروبا. تقول إحدى الأساطير كيف أن جون هول، سيد النعناع في بوسطن وهو رجل ثري، حدد المهر لزواج ابنته هانا من صموئيل سيول. ويقال إن هول وضع ابنته البالغة من العمر 18 عاما على جانب واحد من الموازين الكبيرة في مستودعه، قام بتكديس شلنات في الكفة الأخرى من الميزان، حتى وصل وزنها بالفضة، وكان ذلك مهرها.

البرازيل

كان المهر هو العرف الذي جلبه المستوطنون البرتغاليون إلى البرازيل. يعني الاقتصاد الاستعماري أن للعائلات مصلحة كبيرة في توريث الأرض بشكل خاص. وكما هو الحال في أوروبا، كانت الابنة الكبرى تُمنح عادة أكبر مهر من والدتها. لم تكن التباينات غير معتادة، كما أظهرت الأبحاث في ساو باولو، 31٪ من الآباء أعطوا مهورًا متزايدة الحجم للبنات الأصغر سناً، و 21٪ من المهور لم يراعوا أي تفضيل معين على ترتيب البنات.

انظر أيضا

 صداق مؤجل للوفاة
 صداق (إسلام)

مراجع

زواج

صداق


Tanze (chinois : 坛泽站 / pinyin : Tánzé zhàn / zhuang : Camh Danzcwz) est une station du métro de Nanning, terminus de la ligne 2. Elle est située de part et d'autre du boulevard Liangyu et de la rue Tanze, dans le district de Liangqing de la ville de Nanning, en Chine.

Ouverte pendant l'extension de la ligne 2 de 2020, elle comprend quatre entrées et une seule plateforme.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, Tanze est située sur la ligne 2 du métro de Nanning, précédant la station , en direction du terminus nord , et est le terminus sud de la ligne.

Histoire
Le tracé de la ligne est décidé en juin 2014, avec une première phase comprenant 18 stations pour , coûtant environ 15.5 milliards de yuans. Les 18 premières stations ouvrent le .

Les tests sur la l'extension de Yudong à Tanze sont effectués le . La nouvelle extension est inaugurée le  et comprend cinq stations, qui prolonge le terminus de Yudong à Tanze. La salle de rechange pour bébés de 49 stations, dont Tanze, est rénovée en 2022.

Services aux voyageurs

Accès et accueil
Située de part d'autre du boulevard Liangyu (良玉大道) et de la rue Tanze (坛泽路), la station est accessible tous les jours, par quatre entrées différentes.

Station souterraine, elle dispose de trois niveaux :

Desserte
Les premiers et derniers trains à direction de Xijin sont à 6h30 et 23h00 et ceux à direction de Tanze sont à 7h11 et 23h47.

Intermodalité

La station est desservie par les lignes 15, 21, D99, B108, 117 et 220 du réseau d'autobus de Nanning.

À proximité

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Nanning
 Ligne 2 du métro de Nanning

Liens externes
 .
  sur Baidu Baike
 .

Station du métro de Nanning
Station de métro mise en service en 2020

Tanze (métro de Nanning)


Branimir Kalaica (Zagreb, 1. lipnja 1998.) hrvatski je nogometaš koji igra na poziciji stopera. Trenutačno igra za Lokomotivu Zagreb.

Životopis
Rođen u Zagrebu. Nogomet zaigrao u zagrebačkom Dinamu. Lipnja 2016. je kao slobodni igrač otišao u Benficu uz obvezatnu Uefinu naknadu, koja jedva doseže 300.000 eura. Kalaica je bio jedan od najboljih igrača Dinama u generaciji Josipa Brekala. Za razliku od Brekala, otišao je za male novce. Premda vrlo nadaren stoper, Dinamo ga se olako odrekao, dok je istovremeno dovodio ozlijeđene igrače. Kalaičin dolazak u Benficu 16. lipnja zauzeo je naslovne stranice svih tamošnjih športskih dnevnika.
S Benficom je potpisao ugovor do ljeta 2022. godine. Benfica je u ugovor ugradila odštetnu klauzulu od 45 milijuna eura, za koliko bi ga pustila prije roka. Izazvao je pozornost velikih klubova te su još istog ljeta 2016. pratili skauti i Atlético Madrida, Manchester Uniteda i talijanske Genoe.

11. rujna zaigrao je prvu utakmicu za Benficu. Odigrao je za pričuvnu postavu u pobjedi od 2:1 protiv Académico de Viseu F.C. u LigaPro. S Benficom osvojio superkup 2016. godine.

Igrao u hrvatskoj mladoj reprezentaciji do 17 koja je osvajanjem petog mjesta na Euru u Bugarskoj izborila plasman na SP u Čileu 2015. godine. Veliku generaciju vodio je Krešimir Gojun, a suigrači su bili Lovren, Soso, Moro, Brekalo i dr.

Izvori

Vanjske poveznice
 Profil na S.L. Benfica  (port.)
Branimir Kalaica  na ForaDeJogo
Branimir Kalaica na Soccerwayu
Branimir Kalaica – rezultati u Uefinim natjecanjima

Hrvatski nogometaši
Životopisi, Zagreb
Nogometaši Dinama
Nogometaši S.L. Benfice
Nogometaši NK Lokomotive
Aktivni nogometaši

Branimir Kalaica


المصدر التثنوي D أحد مصادر التوراة حسب الفرضية الوثائقية. استدل مارتن نوث بوجود وحدة في اللغة والمحتوى بين الكتب من سفر التثنية وحتى سفر الملوك الثاني. وقدم كاتب التثنية على أنه شخص واحد استعمل موادا من قبل النفي وقام بالتحرير والكتابة في عصر النفي البابلي في منتصف القرن السادس قبل الميلاد.

تُسمى مجموعة الأسفار: التثنية ويشوع والقضاة وصموئيل والملوك ، التاريخ التثنوي أو المصدر التثنوي  من قبل العلماء. تم تقديم الاقتراح الذي يقترحونه بأنها تكون عمل موحد لأول مرة بواسطة مارتن نوث في عام 1943 م، وتم قبوله على نطاق واسع. اقترح نوث أن التاريخ بأكمله من إنشاء فرد واحد عمل في فترة السبي (القرن السادس قبل الميلاد) ؛ منذ ذلك الحين هناك اعتراف واسع النطاق بأن التاريخ ظهر في «نسختين» ، الأولى في عهد ملك مملكة يهوذا  يوشيا (أواخر القرن السابع ق.م) ، والثانية خلال السبي (القرن السادس ق.م)

مراجع

 Clemens, R.E., Deuteronomy 1989. Summarises the many views in text criticism and higher criticism. Bibliography.
 Noth, Martin, The Deuteronomistic History, 1943.
 Nicholson, E.W. Deuteronomy and Tradition 1967, especially chs. 4 and 5.
 Nicholson, E.W. Preaching to the Exiles, 1970.
 Nelson, R.D. The Double Redaction of the Deuteronomistic History, 1983.
 روبن لان فوكس, ''The Unauthorized Version : Truth and Fiction in the Bible, 1992, especially.

مواقع خارجية
 المصدر التثنوي

الفرضية الوثائقية

تثنوي


Francisco Javier Iturri (Santa Fe, 10 de octubre de 1738 - Barcelona, 9 de enero de 1822) fue un jesuita nacido en territorio actualmente argentino (Gobernación del Río de la Plata), que se dedicó al cultivo de la historia y la literatura.

Historia
Su carrera religiosa comenzó en la Compañía de Jesús en Córdoba de Tucumán en 1753. Cursó sus estudios en la Universidad de la misma ciudad donde, según un manuscrito del Archivo General de la Nación, Gobierno Colonial, Compañía de Jesús (1746-1756), del padre José Cardiel (jesuita brasileño), titulado "Relación prolija y sólidamente fundada", al folio 21 se lee de él que era «hábil, bien instruido en la historia de las cosas del Paraguay, que defendió toda la Teología en acto público en la dicha Universidad».

Era ya sacerdote cuando alcanzándole la ley de expulsión de 1767, fue conducido a la Península, a bordo de la fragata Esmeralda, al Puerto de Santa María, de donde a los pocos años pasó a Italia, haciendo su profesión religiosa en Faenza el 2 de febrero de 1772. Suprimida la Compañía, pasó a Roma, donde además de dedicarse a sus estudios literarios y método para la enseñanza de los mismos en América, aceptó la tarea de instruir en la latinidad a varios jóvenes agregados a la embajada española.

Referencias

Religiosos de la provincia de Santa Fe
Jesuitas de Argentina
Sacerdotes de la Provincia Jesuítica del Paraguay

Francisco Javier Iturri


El Sapo es una caída de agua ubicada al sur de Venezuela, en el municipio Gran Sabana, del Estado Bolívar en la región de Guayana. El Salto se localiza geográficamente en el parque nacional Canaima, muy cerca de la laguna homónima, y en una desviación del río Carrao. El flujo de agua es considerable, especialmente en la época de lluvias (mayo a noviembre). Antes de caer por el salto, las aguas del río Carrao (el mismo que se remonta para llegar al Salto Ángel) se pasan por escalones de piedra, donde forman rápidos.

Del otro lado del río, a lo lejos, se divisan tres tepuyes característicos de Canaima: Zamuro, Venado y Cerbatana.

Véase también
Geografía de Venezuela
Geografía de América del Sur

Referencias

Enlaces externos
 Fotos e información sobre el Salto

Cascadas de Venezuela
Parque nacional Canaima

Salto El Sapo


Dystovomita, biljni rod iz porodice kluzijevki. Postoje dvije priznate vrste drveća iz Srednje i Južne Amerike, od Nikaragve do Perua

Vrste
 Dystovomita clusiifolia (Maguire) D'Arcy
 Dystovomita paniculata (Donn.Sm.) Hammel

Izvori

Clusieae

Dystovomita


Nathalie Becquart, XMCJ (nascida em 1969) é uma freira católica francesa e membro da Congregação de Xavières. Ela foi nomeada consultora do Sínodo dos Bispos da Igreja Católica em 2019 e nomeada uma de suas subsecretárias em 2021. De 2008 a 2018 presidiu o Serviço Nacional de Evangelização Juvenil e Vocacional (SNEJV) da Conferência Episcopal da França. Foi eleita uma das "100 mulheres mais inspiradoras e influentes do mundo em 2022" pela BBC.

Infância e educação
Nathalie Becquart nasceu em Fontainebleau, em 1969. Ela se formou na HEC Paris, em 1992, com especialização em empreendedorismo. Ela foi voluntária por um ano no Líbano e depois trabalhou por dois anos como consultora em comunicação de marketing.

Em 1995, ingressou na Congregação de Xavières. Após um postulantado em Marselha e dois anos de noviciado, foi em missão por três anos pela equipe nacional dos Scouts de France, encarregada do programa Plein Vent (escotismo em bairros populares), estudou teologia e filosofia na Centre Sèvres (o seminário jesuíta de Paris), bem como sociologia, na Escola de Estudos Avançados em Ciências Sociais.

Ministério jovem
Assim que se juntou aos Xavières, Becquart começou a apoiar os jovens dentro da Rede da Juventude Inaciana (agora conhecida como Rede Magis). Foi presidente da associação "Vida no mar, entrada na oração", que oferece retiros espirituais a jovens em veleiros e anima muitos cruzeiros-retiros como skippers ou guias espirituais. Em sua juventude, ela gostava de tirar férias no mar. Em 2006, tornou-se responsável pela capelania dos alunos, em Créteil, na França. Em 2008, a Conferência dos Bispos da França a nomeou vice-diretora da pastoral estudantil e, em 2012, diretora do serviço nacional de evangelização juvenil e vocacional. Isso a levou a se envolver na preparação do sínodo dos bispos sobre "Jovens, fé e discernimento vocacional", tanto na França quanto em Roma, onde foi nomeada coordenadora geral do pré-sínodo dos jovens, em março de 2018, e auditora para esta XV Assembleia Geral Ordinária do Sínodo dos Bispos sobre os jovens, em outubro de 2018.

Sínodo dos bispos
Em 24 de maio de 2019, ela foi nomeada, junto com outras quatro mulheres e um homem, como consultora da secretaria geral do Sínodo dos Bispos da Igreja Católica. É a primeira vez que mulheres são nomeadas para esse cargo. Ela viu a nomeação como parte do esforço do Papa Francisco "para implementar a sinodalidade em todos os níveis da vida da Igreja" e para se beneficiar da importante contribuição que as mulheres podem dar. Becquart propôs um passo simbólico de pedir a uma mulher que liderasse o retiro para a Cúria Romana por um ano.

Em 6 de fevereiro de 2021, o Papa Francisco a nomeou subsecretária do Sínodo dos Bispos, tornando-a a primeira mulher a ter direito a voto no Sínodo Católico dos Bispos.

Bibliografia
É autora de vários livros:

 100 orações para enfrentar a tempestade, Paris, Salvator, col. "100 orações", outubro de 2012 ();
 A evangelização dos jovens, um desafio, Paris, Salvator. Maio de 2013 ();
 Religiosos, por quê? Paris, Salvator, março de 2017, 144 pág. ();
 O espírito tudo renova, Paris, Salvator, fevereiro de 2020.

Freiras católicas da França
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2022
Alunos da Escola de Altos Estudos Comerciais de Paris

Nathalie Becquart


An Potamogeton spathulatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Adolph Schrader, Wilhelm Daniel Joseph Koch ngan Johann Baptist Ziz. An Potamogeton spathulatus in nahilalakip ha genus nga Potamogeton, ngan familia nga Potamogetonaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Potamogeton

Potamogeton spathulatus


El lago de Moka (también llamado lago de Biao) es un lago de cráter en el país africano de Guinea Ecuatorial, específicamente al sur de la isla de Bioko, región insular de esa república. Se eleva a 1.500 metros sobre el nivel del mar, y dista 70 kilómetros de la ciudad capital del país. Recibe su nombre de un antiguo rey local de la etnia ecuatoguineana de los bubis. En la actualidad se trata de un punto turístico y de descanso, además de un área protegida parte de la Reserva científica de la Caldera de Luba.

Posee una superficie estimada en 52,53 hectáreas o 525.320,01 m²  y un perímetro de 2,76 km. Se localiza a unos 4 kilómetros al oeste de la localidad de Moka.

Véase también
 Geografía de Guinea Ecuatorial
 Geografía de África

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización del Lago

Lagos de Guinea Ecuatorial
Lagos de cráteres
Bioko

Lago de Moka


Šiljoglavke (lat.  Echinorhinidae) porodica morskih pasa kojoj pripadaju samo dvije slabo poznate vrste jer žive u dubinama od najmanje 10 pa do 900 metara (pas zvjezdaš) odnosno 1 100 metara, Echinorhinus cookei, često na ili blizu morskog dna.

Makasimalno narastu do 4 metra dužine

Vrste
 Echinorhinus brucus (Bonnaterre, 1788)
 Echinorhinus cookei Pietschmann, 1928

Izvori

Vanjske poveznice

Kosteljke

Šiljoglavke


Hrvatska je nastupala na Olimpijskim igrama 2020. koje su se održavale u Tokiju. Igre su prvotno trebale biti održane od 24. srpnja do 9. kolovoza 2020., no poslije su odgođene zbog pandemije COVID-19 na razdoblje od 23. srpnja do 8. kolovoza 2021. Na ovom izdanju Olimpijskih igara Hrvatsku je predstavljalo 59 atletičara što je najmanji broj od Olimpijskih igara 1992. održanih u Barceloni.

Medalje

| width="78%" align="left" valign="top" |

| width="22%" align="left" valign="top" |

| width="22%" align="left" valign="top" |

Natjecatelji

Atletika

Skakačke i bacačke discipline
Muškarci

Žene

Utrke

Biciklizam

Cesta

Boks

Muškarci

Žene

Gimnastika

Muškarci

Žene

Hrvanje

Grčko-rimski stil

Jedrenje
Muškarci

Žene

Judo

Kajak i kanu

Slalom

Sprint

Karate

Plivanje

Muškarci

Žene

Stolni tenis

Streljaštvo

Žene

Mješovito

Taekwondo

Muškarci

Žene

Tenis

Muškarci

Žene

Mješovito

Vaterpolo

Hrvatski vaterpolisti izborili su mjesto na Olimpijskim igrama 2020. tako što je pobijedili Rusiju na peterce u kvalifikacijskoj utakmici za treće mjesto.

Sastav
Sastav Hrvatske objavljen je 8. srpnja 2021.

Izbornik: Ivica Tucak

 Marko Bijač (vratar)
 Luka Bukić
 Andro Bušlje (kapetan)
 Loren Fatović
 Xavier García
 Maro Joković
 Luka Lončar
 Marko Macan
 Ivan Marcelić (vratar)
 Lovre Miloš
 Paulo Obradović
 Josip Vrlić
 Ante Vukičević

Grupna faza

Osmina finala

Utakmica za 5. – 8. mjesto

Utakmica za 5. mjesto

Veslanje

Izvori

Vidi još
 Bosna i Hercegovina na Olimpijskim igrama 2020.

2020 OI
OI 2020.

Hrvatska na OI 2020.


Giovanni Mazella (født 7. februar 1966) er en italiensk fodboldtræner. Han er i øjeblikket ansat som assistenttræner i Vejle Boldklub, som spiller i den danske superliga. Han har tidligere været assistenttræner i den kinesiske klub Wuhan Zall FC, som i øjeblikket spiller i den næstbedste kinesiske liga.

Referencer

Fodboldtrænere fra Italien
Fodboldtrænere fra Vejle Boldklub

Giovanni Mazzella


حادث تفجير طائرة تابعة لخطوط الباسفيك الكندية تمت على يد كندي اسمه جوزيف البرت جاي (من مواليد 1917) من مدينة كيوبيك ومستهدفا زوجته المدعوة ريتا، وكان ذلك بتاريخ 9 سبتمبر 1949 وقد قتل جميع من كان بالطائرة بمن فيهم زوجته. الحادث والمحاكمة التي تلتها لجاي وشركائه كانت لها صدى سيِّئ في كيوبيك وقد حظيت بتغطية صحفية واسعة.

الرحلة
الطائرة كانت تابعة لخطوط الباسفيك الكندية وهي دي سي-3 ورقم التسجيل هو (CF-CUA S/N: 4518) كانت برحلة من مونتريال إلى باي كامو وتوقفت بإحدى ضواحي كيوبيك حيث أقلت الضحية ريتا زوجة جاي مع القنبلة التي معها. والقنبلة مصنوعة من الديناميت مع ساعة توقيت وقد خبأت داخل شنطة الضحية لكي تنفجر فوق بحيرة (Sault-au-Cochon) خارج كيوبيك، ولكن الطائرة قد تأخر اقلاعها من المطار 5 دقائق مما جعلها تنفجر قبل وصولها البحيرة وليس فوقها كما توقع جوزيف جاي والتي من شأنها أن تجعل فحص الطب الشرعي من وقوع الحادث من المستحيلات بتقنية ذاك الوقت. وقد مات طاقم الطائرة المكون من 4 بالإضافة إلى جميع الركاب وعددهم 19 والتي تضم بالإضافة إلى ريتا 4 أطفال وثلاثة مسئولين أمريكان لإحدى الشركات التنقيب. ولم يتم التعرف على رقم الرحلة لتلك الطائرة.

تلك العملية ليست الأولى من حيث تفجير الطائرات فقد سبقتها حادثة اليونايتد عام 1933. وقد تلتها حادثة أخرى بنفس الدوافع بتاريخ 1 نوفمبر 1955.

المؤامرة وما بعدها
وقع بائع المجوهرات البرت جاي تحت حب نادلة تسمى ماري انج، ولم يكن بمقدوره الطلاق من زوجته حيث كان أهالي كيوبيك كاثوليك متشددين في تلك الأيام، مما يعني استحالة الطلاق من زوجته وتزوج النادلة، وقد حاول قتلها بالسم ولكنه عدل عن ذلك بوضع قنبلة بالطائرة. ووضع بوليصة تأمين لزوجته مقدارها 10,000 دولار كندي بنفس يوم التفجير، وهو مبلغ كبير بذلك الوقت، وحاول اخذها بعد الحادث بثلاثة أيام.

وقد طلب جاي من صائغ الساعات روست أن يعمل له قنبلة مكونة من ديناميت وبطارية مع ساعة تنبيه، وقد تم له ذلك بمخزنه الذي تديره أخت روست المسماة ارثور بيتري، والمفترض أن يستخدم في تطهير ميداني، وقد نقلت القنبلة إلى الطائرة كشحنة بريدية.

وأكد كلا من روست وأخته بيتري على براءتهما، فبيتري إدعت بأن جاي أخبرها بأن الشحنة المنقولة تحتوي على تمثال. بينما قال روست بأنه اعتقد بأن القنبلة ستستخدم لخلع جذوع الأشجار من المنطقة. وقد اعتقل جاي بعد الحادث بإسبوعين وبدات محاكمته في فبراير 1950، وقد أدين بالجريمة وحكم عليه بالاعدام. وتم تنفيذ الحكم عليه في 13 يناير 1951 وهو بعمر 33.

بعد ادانة جاي اعترف بأن روست وبيتري ساعداه في فعلته تلك. وبالتالي تم القاء القبض على روست في 6 يونيو 1950 وتمت محاكمته وأدين بالقضية، وحكم عليه بالإعدام، وقد شنق روست في 25 يوليو 1952 وهو بعمر 54 سنة. وقد كان يعاني من السل ونقل إلى المشنقة على كرسي متحرك، أما ماريغريتا بيتري فقد اعتقلت في 14 يونيو 1950 وتمت محاكمتها وحدها في 6 مارس 1951 وأدينت وتم تنفيذ الحكم عليها في 9 يناير 1953 وهي رقم 13 والأخيرة من اللواتي أعدمن في كندا.

مراجع

وصلات خارجية
 الخط الزمني للتفجير
 سيرة البرت غاي.
 وصف الحادث
 Aviation Safety Network data on accident
 List of sabotage bombing incidents on airplanes
 A 1947 photo of the airplane involved
  MSN Group of discussion in French & English. Many rare pictures.

انظر أيضا
 قائمة حوادث الطائرات المدنية

أشخاص أدينوا بالقتل في كندا
أشخاص أعدموا من قبل كندا بالشنق
أشخاص من مدينة كيبك
أعلام كنديون معدومون
إعدامات القرن 20 في كندا
جرائم قتل في أمريكا الشمالية 1949
جرائم قتل في كندا عقد 1940
قتلة أطفال كنديون
قتلة جماعيون كنديون
قتلة جماعيون معدومون
كنديون أدينوا بالقتل
كنديون معدمون
مجرمون ذكور كنديون
مجرمون كنديون في القرن 20
مفجرون
مواليد 1917
مواليد في مدينة كيبك
وفيات 1951

البرت جاي


Une système de défense aeroporté est un système d'avion militaire qui le défend contre les attaques de missiles sol-air, de missiles air-air et d'artillerie anti-aérienne guidée. Un SDA comprend généralement des paillettes, des fusées éclairantes et des contre-mesures électroniques combinées à des récepteurs d'alerte radar pour détecter les menaces. Sur certains avions modernes ( Lockheed Martin F-35 Lightning II ), l'ensemble du système est intégré et contrôlé par ordinateur, permettant à un avion de détecter, de classer et d'agir de manière autonome de manière optimale contre une menace potentielle pour sa sécurité.

Articles connexes

Références

Technologie militaire

Système de défense aéroporté


Anna Camaiti Hostert (nascida em 19 de julho de 1949, em Florença, Itália) é uma filósofa ítalo-americana e estudiosa dos Estudos Visuais. Ela vive e trabalha entre a Itália e os Estados Unidos.

Biografia
Formou-se em Filosofia na Universidade de Pisa (Itália) defendendo uma dissertação com o filósofo Nicola Badaloni. Em seguida, recebeu um PhD em Literatura e Cinema pela Universidade de Chicago. Lecionou na Loyola University of Chicago, na University of Illinois, Chicago, e na Universidade de Roma "La Sapienza" (Itália). Foi professora visitante na Universidade do Sul da Califórnia (USC) em Los Angeles e no campus de Florence da Tisch School of Cinema da Universidade de Nova Iorque (NYU). Ela também foi Distinguished Visiting Professor na Universidade Atlântica da Flórida (FAU) em Boca Raton. Ela foi Reitora Associada Interina no campus da Universidade Loyola em Roma.

Em 1999 fundou junto com o filósofo Mario Perniola a revista Agalma: Revista de Estudos Estéticos e Culturais de cujo comitê editorial ainda é membra.

Desde 1986, ela faz parte da Ordem dos Jornalistas da Itália e, por vários anos, adida de imprensa do governador da região da Toscana. Mais tarde, ela teve um programa de TV sobre cinema no canal RaiSat intitulado Metix do título de um de seus livros. Já foi convidada de inúmeros Festivais de Cinema na Itália e de diversos programas culturais de TV e rádio. Colaborou com a realizadora Fiorella Infascelli no filme Italiani apresentado no Festival de Cinema de Veneza em 1998.

Ela escreveu para o jornal Il Manifesto.

Em 2013, co-fundou com Nicola Fano, Gloria Piccioni e Gabriella Mecucci o jornal cultural online Succedeoggi, do qual é colunista. Ela realiza conferências e seminários em várias instituições italianas e estrangeiras. Nos últimos anos, tem combinado a sua atividade teórica e jornalística com a atividade literária e roteirista.

Pensamento

História da filosofia e da política
O período inicial da pesquisa de Camaiti Hostert se concentrou na história da filosofia política a partir da análise metodológica de Nicola Badaloni, sob cuja tutela estudou na Universidade de Pisa. Em seu primeiro trabalho, Giuseppe Toniolo. Alle origini del partito cattolico (1984; Giuseppe Toniolo. As origens do Partido Católico ) – que resultou de sua dissertação em Filosofia – traçou a biografia intelectual do pensador Giuseppe Toniolo, resgatando sua figura de destaque no Movimento Católico, e lançando luz sobre seu papel na posterior fundação do primeiro Partido Católico em sua relação com a concepção marxista de sujeito político principal.

A mesma perspectiva histórico-filosófica define também sua segunda obra, intitulada Politica e diritto di resistenza. Kant ed Erhard: democrazia e libertà del soggetto (1987, A Política e o Direito de Resistência. Kant e Erhard: Democracia e Liberdade Humana ). Nesta obra, delimitou a relação entre o jacobinismo alemão, do qual Johann Benjamin Erhard é um dos autores mais representativos, e a teoria kantiana do direito público, da vontade política e da liberdade civil. Através dos conceitos de «resistência» e «insurreição», ela interpreta as teses de Erhard como uma tentativa de construir uma teoria do sujeito antagônico.

Estudos culturais e teoria da identidade
Pela sua relação intelectual, académica e existencial com os Estados Unidos e com a dinâmica sociocultural deste país, Camaiti Hostert desenvolveu pela primeira vez temas relacionados com a literatura comparada (ver, por exemplo, o seu posfácio à edição americana do romance de Dacia Maraini, The Silent Duchess, Feminist Press 1998) e depois se deslocou para os Estudos Culturais com a análise das teorias pós-coloniais, especialmente com foco no sujeito subalterno e na construção da identidade.

Através desta pesquisa, Camaiti Hostert se envolve em um confronto às vezes crítico com muitos importantes teóricos culturais como Edward Said, Stuart Hall e Homi K. Bhabha e com pensadores políticos, como Antonio Gramsci. Seu principal trabalho neste campo de investigação é Passing. Dissolva a identidade, supere a diferença (Passing. Uma estratégia para dissolver identidades e remapear diferenças). Lidando com o complexo tema da Alteridade no que se refere ao movimento de mulheres italianas, especialmente às obras de Carla Lonzi e às teorias da diferença sexual, a análise de Passing aborda os estudos feministas, particularmente o ponto de convergência entre estudos pós-coloniais e de gênero (Gayatri C. Spivak, Bell Hooks, Teresa de Lauretis, Rosi Braidotti) e a partir daí expande sua reflexão para o processo de formação de qualquer identidade étnica e sexual.

Estudos visuais e teoria do cinema
Os Estudos Visuais - que nasceram como um campo de pesquisa interdisciplinar na esteira dos Estudos Culturais Anglo-Americanos - tornaram-se desde o final dos anos 1990 o foco das pesquisas de Camaiti Hostert. Em Metix. Cinema globale e cultura visuale (Meltemi 2004, Metix. Cinema Global e Cultura Visual ) - obra que recolhe as descobertas de Camaiti Hostert durante esses anos - ela analisou a estrutura da visão, a dinâmica do olhar e os processos de produção de imagens no cinema contemporâneo (principalmente o cinema americano, mas não apenas Hollywood).

Os Estudos Visuais em geral e o trabalho de Camaiti Hostert em particular, interpretam as imagens não como objetos isolados, mas como agrupamentos de várias práticas que mudam o uso e o significado das próprias imagens: se o cinema representa o meio a partir do qual a análise de Camaiti Hostert partiu, sua análise se expande para todas as linguagens visuais, incluindo TV, publicidade, Internet. O trecho central do texto é a passagem da ideia de que uma imagem é capaz de significar algo, para o entendimento de que essa capacidade está ligada à formação da identidade do sujeito.

Segundo a teoria de Camaiti Hostert, os Estudos Visuais mostram as semelhanças entre a análise da cultura visual e a análise da construção das identidades e diferenças culturais, de gênero e étnicas, com atenção especial ao desmascaramento dos estereótipos visuais que têm representado as diversas formas de marginalidade.

Este trabalho está vinculado à pesquisa paralela de Camaiti Hostert no campo da Filmologia. Neste domínio de estudos, as duas coletâneas de ensaios de particular relevância (ambas editadas em 2002) são Sentire il cinema (2002; Feeling Cinema ) - integralmente composta por ensaios e entrevistas de Camaiti Hostert (com diretores como Bernardo Bertolucci, Fiorella Infascelli, Wilma Labate e Mario Martone) – e Cena italoamericana. Rappresentazioni cinematografiche degli italiani d'America editado com o estudioso ítalo-americano Anthony Julian Tamburri (Luca Sossella editore 2002, edição americana Screening Ethnicity. Cinematographic Representations of Italian Americans in the United States, Bordighera Press, 2002), incluindo ensaios de Ben Lawton, Fred Gardaphé, Alberto Abruzzese entre outros, bem como de Camaiti Hostert e Tamburri.

Trabalhos selecionados

 Giuseppe Toniolo. Alle origini del partito cattolico, Pisa, ETS, 1984
 Politica e dirito de resistencia. Kant ed Erhard: democrazia e libertà del soggetto , Pisa, Servizio Editoriale Universitario, 1987.
 Passagem. Dissolva a identidade, supere a diferença, Roma, Castelvecchi, 1996.  (2ª ed. Roma, Meltemi 2006.; negociando. Passagem. Uma estratégia para dissolver identidades e remapear diferenças , Madison, Farleigh Dickinson University Press, 2007.).
 Posfácio da edição americana do livro de Dacia Maraini, The Silent Duchess, Nova York, Feminist Press, 1998 [ Postfazione alla edizione americana di D. Maraini, La lunga vita di Marianna Ucrìa ].
 «Il tempo, la musica, le cose: entrevista a Bernardo Bertolucci» em Agalma. Rivista di estetica e studi culturali, No 1, giugno 2000.
 «Pulp Passion and Rusty Feelings» em Agalma. Rivista di estetica e studi culturali, No 1, giugno 2000.
 Sentire il cinema, Firenze, Casalini-Cadmo, 2002.
 com AJ Tamburri (a cura di) Scene italoamericane. Rappresentazioni cinematografiche degli italiani d'America, Roma, Luca Sossella editore, 2002.(trad.ing. Seleção de etnia. Representação cinematográfica de ítalo-americanos nos Estados Unidos, Florida Atlantic University-Boca Raton, Bordighera Press, 2002. )
 Introduzione all'edizione italiana di N. Mirzoeff, Introduzione alla cultura visuale, Roma, Meltemi, 2002.
 «L'identità in sottrazione» em V. Zagarrio (a cura di) Trevico-Cinecittà. L'avventuroso viaggio di Ettore Scola, Venezia, Marsilio 2002.
 Metix. Cinema global e cultura visual, Meltemi, Roma, 2004.
 «Identità di genere nel cinema italoamerican: Nancy Savoca e Marylou Tibaldo Buongiorno», in G. Muscio e G. Spagnoletti (a cura di), Quei bravi ragazzi. Il cinema italoamericano contemporaneo, Venezia, Marsilio Editori, 2007.
 Trump não é uma ficção. A nova América contata através da série televisiva , Milano-Udine, Mimesis, 2017.
 La vita nelle cose, Mantova, MnM Print Edizioni, 2019.

Referências

Professores da Universidade La Sapienza
Professores da Universidade de Illinois em Chicago
Alunos da Universidade de Chicago
Alunos da Universidade de Pisa
Filósofos da arte
Teóricos de cinema
Pessoas vivas
Nascidos em 1949
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

Anna Camaiti Hostert


බලංගොඩ නගරය සබරගමුව පළාතේ රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කයේ කොලඹ මඩකලපුව අධිවේගී මාර්ගයේ හමුවන එක් උප නගරයකි.මෙම නගරය සබරගමුව පළාතේ විශාලතම නගර වලින් එකකි.ශ්‍රී ලංකාවේ 2001 ජන හා සංගණනයට අනුව ජනගහනය 16875ක් වේ.වර්ග කිලෝමීටර් 16.2ක භූමි ප්‍රමාණයක් ඇත.

ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගය දක්වා හිමිකම් කියන මේ නගරය බලංගොඩ ආනන්ද මෛත්‍රී නාහිමි ලෝකයේ ප්‍රථම අගමැතිනිය වන සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මැතිනිය සහ ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම කතානායක ෆ්‍රැන්සිස් මොලමුරේ මහතා උපන් නගරයයි.සබරගමුව කඳුවැටිය මධ්‍යම කලාපයේ පිහිටා ඇති  මෙම නගරය තෙත් හා වියලි කලාපයට අයිති වේ.වැසියන්ගේ ප්‍රධාන ජීවනෝපාය වනුයේ ගොවිතැනයි (එළවළු,පලතුරු හා කුළුබඩු ).තවද දේශීය පරිභෝජනය සඳහා වී වගාව ද ( හෙල් මළු ක්‍රමයට )සකස් කල කුඹුරු වලට ප්‍රසිද්ධිය.වානිජමය වශයෙන් තේ වගා කිරීමද සිදුකරයි.තවද මැණික් කර්මාන්ත සඳහා ද ප්‍රසිද්ධියක් උසුලන නගරයකි.

බලංගොඩ නගරයේ  ස්ථාපිත වු සංචාරක කර්මාන්තය ද දැකිය හැකිය.සමනල වැව,බෙලිහුල්ඔය,කල්තොට ජනප්‍රිය ස්ථාන වේ.

http://t.me/TheBalangoda

ආශ්‍රිත ලිපි
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර ලැයිස්තුව

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන
ශ්‍රී ලංකාවේ ලැයිස්තු
ශ්‍රී ලංකාවේ ස්ථාන

බලංගොඩ


Amager Lille Skole er en Lilleskole beliggende på Amager i København. Der er ca. 250 elever fordelt på 12 klassetrin. Skolen startede i oktober 1968 og både forældre, eleverne og lærerne var med til at bestemme, hvad skolen skulle gå ud på. Skolens nuværende bygninger overtog man i 1980'erne og er en tidligere lakridsfabrik.

Eksterne henvisninger

Friskoler i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Københavns Kommune
Amager Øst

Amager Lille Skole


In architecture, an apse (plural apses; from Latin  'arch, vault' from Ancient Greek   'arch'; sometimes written apsis, plural apsides) is a semicircular recess covered with a hemispherical vault or semi-dome, also known as an exedra. In Byzantine, Romanesque, and Gothic Christian church (including cathedral and abbey) architecture, the term is applied to a semi-circular or polygonal termination of the main building at the liturgical east end (where the altar is), regardless of the shape of the roof, which may be flat, sloping, domed, or hemispherical. Smaller apses are found elsewhere, especially in shrines.

Definition
An apse is a semicircular recess, often covered with a hemispherical vault. Commonly, the apse of a church, cathedral or basilica is the semicircular or polygonal termination to the choir or sanctuary, or sometimes at the end of an aisle.

Smaller apses are sometimes built in other parts of the church, especially for reliquaries or shrines of saints.

History
The domed apse became a standard part of the church plan in the early Christian era.

Related features
In the Eastern Orthodox Church tradition, the south apse is known as the diaconicon and the north apse as the prothesis. Various ecclesiastical features of which the apse may form part are drawn together here.

Chancel

The chancel (or sanctuary), directly to the east beyond the choir, contains the high altar, where there is one (compare communion table). This area is reserved for the clergy, and was therefore formerly called the "presbytery", from Greek presbuteros, "elder",  or in older and Catholic usage "priest".

Chevet-apse chapels

Semi-circular choirs, first developed in the East, which came into use in France in 470. By the onset of the 13th century, they had been augmented with radiating apse chapels outside the choir aisle, the entire structure of apse, choir and radiating chapels coming to be known as the chevet (French, "headpiece").

Gallery

See also
 Ambulatory
 Architectural development of the eastern end of cathedrals in England and France
 Byzantine architecture
 Cathedral architecture
 Church architecture
 Narthex
 Niche
 Scarsella

References

 Joseph Nechvatal, "Immersive Excess in the Apse of Lascaux", Technonoetic Arts 3, no. 3, 2005.

External links

  This has a detailed description of examples in the early church.

Arches and vaults
Church architecture

Apse


Aršak II. (gruz. არშაკ) ili Arsuk (არსუკ), umro 1. godine poslije Krista, iz dinastije Farnavazida, bio je kralj Iberije od 20. godine pr. Kr., do svoje smrti 1. godine poslije Krista. Na prijestolju je naslijedio svog oca Mirijana II.

Prema srednjevjekovnim gruzijskim izvještajima, bio je potomak Nimruda i Farnavaza preko linije svog oca Mirijana II., a bio je i pripadnik dinastije Aršakunijani po svojoj majci. Aršak se morao pozabaviti s povratkom prognanog princa Aderkija (sina Kartama, usvojenog sina Farnavaza II.) U bitci koja je uslijedila između njih dvojice, Aderki je izašao kao pobjednik i postao kralj. Gruzijski povjesničar Kiril Tumanov predložio je da se kralj Aderki iz gruzijskih izvora poistovijeti s Farsmanom Velikim, poznatim iz klasičnih izvora.

Izvori

Farnavazidi

Aršak II. od Iberije


In music, metric modulation is a change in pulse rate (tempo) and/or pulse grouping (subdivision) which is derived from a note value or grouping heard before the change. Examples of metric modulation may include changes in time signature across an unchanging tempo, but the concept applies more specifically to shifts from one time signature/tempo (metre) to another, wherein a note value from the first is made equivalent to a note value in the second, like a pivot or bridge. The term "modulation" invokes the analogous and more familiar term in analyses of tonal harmony, wherein a pitch or pitch interval serves as a bridge between two keys. In both terms, the pivoting value functions differently before and after the change, but sounds the same, and acts as an audible common element between them. Metric modulation was first described by Richard Franko Goldman while reviewing the Cello Sonata of Elliott Carter, who prefers to call it tempo modulation. Another synonymous term is proportional tempi.

Determination of the new tempo
The following formula illustrates how to determine the tempo before or after a metric modulation, or, alternatively, how many of the associated note values will be in each measure before or after the modulation:

Thus if the two half notes in  time at a tempo of quarter note = 84 are made equivalent with three half notes at a new tempo, that tempo will be:

Example taken from Carter's Eight Etudes and a Fantasy for woodwind quartet (1950), Fantasy, mm. 16-17.

Note that this tempo, quarter note = 126, is equal to dotted-quarter note = 84 (( = ) = ( = )).

A tempo (or metric) modulation causes a change in the hierarchical relationship between the perceived beat subdivision and all potential subdivisions belonging to the new tempo. Benadon has explored some compositional uses of tempo modulations, such as tempo networks and beat subdivision spaces.

Three challenges arise when performing metric modulations:
Grouping notes of the same speed differently on each side of the barline, ex: (quintuplet =sextuplet ) with sixteenth notes before and after the barline
Subdivision used on one side of the barline and not the other, ex: (triplet =) with triplets before and quarter notes after the barline
Subdivision used on neither side of the barline but used to establish the modulation, ex: (quintuplet =) with quarter notes before and after the barline

Examples of the use of metric modulation include Carter's Cello Sonata (1948), A Symphony of Three Orchestras (1976), and Björk's "Desired Constellation" (=).

Score notation

Metric modulations are generally notated as 'note value' = 'note value'. For example,

This notation is also normally followed by the new tempo in parentheses.

Before the modern concept and notation of metric modulations composers used the terms doppio piu mosso and doppio piu lento for double and half-speed, and later markings such as:

(Adagio)=(Allegro)

indicating double speed, which would now be marked (=).

The phrase l'istesso tempo was used for what may now be notated with metric modulation markings. For example:  to  (), will be marked l'istesso tempo, indicating the beat is the same speed.

See also
 Tuplet

References

Sources

Further reading

 Arlin, Mary I. (2000). "Metric Mutation and Modulation: The Nineteenth-Century Speculations of F.-J. Fétis". Journal of Music Theory 44, no. 2 (Fall): 261–322.
 Bernard, Jonathan W. (1988). "The Evolution of Elliott Carter's Rhythmic Practice". Perspectives of New Music 26, no. 2: (Summer): 164–203.
 Braus, Ira Lincoln (1994). "An Unwritten Metrical Modulation in Brahms's Intermezzo in E minor, op. 119, no. 2". Brahms Studies 1:161–169.
 Everett, Walter (2009). "Any Time at All: The Beatles' Free Phrase Rhythms". In The Cambridge Companion to the Beatles, edited by Kenneth Womack, 183–199. Cambridge and New York: Cambridge University Press.  (cloth);  (pbk).
 Reese, Kirsten (1999). "Ruhelos: Annäherung an Johanna Magdalena Beyer". MusikTexte: Zeitschrift für Neue Musik, nos. 81–82 (December) 6–15.

External links
 , Conor Guilfoyle
 , Conor Guilfoyle

Musical techniques
Rhythm and meter

Metric modulation


Carlos Atanes (* 8. November 1971 in Barcelona) ist ein spanischer Filmregisseur, Drehbuchautor und Dramatiker.
Er ist Mitglied der Film-makers' Cooperative.

Leben
Das erste Mal Regie führte Atanes 1987, in einem Film, den er mit ein paar Freunden von der High School drehte. Ende der 1980er bis Anfang der 1990er studierte er Film in Barcelona, doch es ist nicht bekannt wo genau. 1989 drehte er einen Spielfilm über Reiseausflüge mit dem Titel La Ira, den aber außer den eigenen Crewmitgliedern nie jemand sah.

Sein erster öffentlich aufgeführter Kurzfilm mit dem Titel Morir de Calor war auch sein einziger 35 mm Kurzfilm. Er wurde 1991 fertiggestellt und auf dem Festival Cinema Jove de València gezeigt. Im selben Jahr drehte er The Marvellous World of the Cucu Bird, dem weitere experimentelle Werke folgten, wie El Tenor Mental (1993) und Borneo (1997). Es folgten Fiction Produktionen wie La Metamorfosis de Franz Kafka (1993), Morfing (1995), Metaminds & Metabodies (1995–1999) oder Welcome to Spain (1999), die Atanes besondere Sichtweise von Kino und Realität verdeutlichen. Er ist ein umstrittener Regisseur und kultureller Aktivist, der immer die unabhängige Produktion, digitale Kinokamera und das Science-Fiction-Genre verteidigte, was in Spanien sehr ungewöhnlich war.

Im Jahre 2003 begann er eine Arbeit über den bekannten britischen Magier Aleister Crowley, woraus Perdurabo entstand, ein Film mittlerer Länge (40 min), der der erste Teil eines Films in Spielfilmlänge werden sollte, doch Atanes nahm dieses Projekt bislang nicht wieder auf. Den ersten kompletten Spielfilm, FAQ:Frequently Asked Questions, begann er 2000 auf französisch zu drehen, er wurde aber erst 2004 fertiggestellt und zeigt seinen Blick für unübliche Bildersprache. Der Film wurde mit niedrigem Budget gedreht und handelt von einer kalten europäischen Dystopie. Er gewann 2005 bei den Athens Panorama of Independent Filmmakers den Preis als "Best Feature Film" und wurde außerdem nominiert für die Méliès d'Argent in Fantasporto. Mit dem Film PROXIMA im Jahre 2007 wurde Atanes zum spanischen Science-Fiction Filmemacher schlechthin.

2008 sammelte er seine drei wildesten und groteskesten Underground-Kurzfilme als CODEX ATANICUS, eine Anthologie, die nach den enthusiastischen Reviews von amerikanischen Independentfilmkritikern ein Kultfilm werden könnte. Im selben Jahr produzierte er zusammen mit den Regisseuren Albert Pons, Victor Conde und El Chico Morera das Gemeinschaftsprojekt Pulque 51, das aus vier Kurzfilmen besteht und zum Ziel hatte, die Schauspielerin Arantxa Peña als neue spanische Scream-Queen herauszubringen. Der Kurzfilm, bei dem Atanes Regie führte, heißt ebenfalls Scream Queen.

Mit Maximum Shame (Maximale Schande) stellte er 2010 einen Film in Spielfilmlänge fertig, der die groteske Art von CODEX ATANICUS wiederaufnimmt und gleichzeitig Scream Queen abschließt. Der Film, ein "dystopischer Albtraum und Fetisch über das Ende der Welt, Schmerz und Freude, Ekstase und Macht", wurde für das BUT Film Festival Breda in den Niederlanden als "Best Long Film" und bei den Weirdcademy Awards als "Weirdest Movie of 2011" nominiert.

Im Jahre 2010 führte er in Madrid, wohin er gezogen war, bei seinem ersten Theaterstück La Cobra en la Cesta de Mimbre Regie, ein Jahr später wurde sein Stück El Hombre de la Pistola de Nata unter der Regie von Juan José Afonso in Madrid aufgeführt.

Neben seiner Arbeit als Drehbuchautor und Dramatiker hat Carlos Atanes einige Bücher und Essays zu kulturellen Themen, Kino und Chaosmagie veröffentlicht.

Filmografie

Spielfilme
 2004: FAQ: Frequently Asked Questions (auch Drehbuch)
 2007: PROXIMA (auch Drehbuch)
 2010: Maximale Schande (Maximum Shame) (auch Drehbuch)
 2012: Gallino, the Chicken System (auch Drehbuch)

Anthologien
 2007: Codex Atanicus (auch Drehbuch)

Kurzfilme und Dokumentationen
 1989: La Ira
 1990: Le Descente à l'enfer d'un poète
 1990: Romanzio in el sècolo ventuno
 1991: Els Peixos argentats a la peixera, basiert auf dem Theaterstück der Dramatikerin Joan Brossa.
 1991: Morir de calor
 1991: The Marvellous World of the Cucu Bird
 1992: El Parc, basiert auf dem Theaterstück der Dramatikerin Botho Strauß.
 1993: El Tenor mental
 1993: La Metamorfosis de Franz Kafka (auch Drehbuch)
 1994: Triptico
 1995: Metaminds & Metabodies
 1996: Morfing
 1997: Borneo
 1999: The Seven Hills of Rome
 1999: Welcome to Spain
 2000: Cyberspace Under Control
 2003: Perdurabo (Where is Aleister Crowley?)
 2008: Made in Próxima
 2009: Scream Queen
 2017: Romance bizarro

Theaterstücke
 2011: La Cobra en la Cesta de Mimbre (Madrid)
 2011: El Hombre de la Pistola de Nata (Madrid)
 2013: El triunfo de la mediocridad (Madrid)
 2013: Secretitos (Madrid)
 2014: La quinta estación del puto Vivaldi (Madrid)
 2014: Los ciclos atánicos (Madrid)
 2015: Un genio olvidado (Un rato en la vida de Charles Howard Hinton) (Madrid)
 2018: La línea del horizonte (Madrid)
 2018: La incapacidad de exprimirte (Madrid)
 2019: Antimateria (Teneriffa)
 2021: Báthory (Madrid)
 2021: Rey de Marte (Las Palmas de Gran Canaria)

Kurze Stücke
 2012: La Depredadora (Leganés)
 2012: La Lluvia (Madrid)
 2013: Necrofilia fina (Madrid)
 2013: Romance Bizarro (Madrid)
 2014: El grifo de 5.000.000 euros (Madrid)
 2014: El vello público (Madrid)
 2015: Caminando por el valle inquietante (Madrid)
 2015: Porno emocional (Madrid)
 2015: Santos varones (Madrid)
 2016: Love is in the box (Madrid)
 2016: La abuela de Frankenstein (Madrid)
 2017: Pasión mostrenca (Madrid)
 2017: Sexo y tortilla (Madrid)
 2018: Chéjov bajo cero (Málaga)
 2019: A Praga y vámonos (Madrid)
 2019: ¿Hasta cuándo estáis? (Madrid)

Buchveröffentlichungen
als Autor:

als Co-Autor:

Weblinks
 autorisierte Website über Atanes (deutsch)
 "The Complete Exile: The Films of Carlos Atanes" – Mai 2011 (englisch)

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
Autor
Drama
Literatur (Spanisch)
Darstellender Künstler (Spanien)
Person (Barcelona)
Spanier
Geboren 1971
Mann

Carlos Atanes


Musen og dansepigen er en børnefilm fra 1988 instrueret af Irene Werner Stage efter manuskript af Irene Werner Stage.

Handling
En lille mus er vildt betaget af en dansepige, som bare er mere begejstret for tigre. Men musen giver ikke op så let - for selv om man er lidt dum, overvindes vanskelighederne, når man holder fast i det, man føler.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1988

Musen og dansepigen


Festivalul Unional de Film (denumirea originală: în ), cunoscut de asemenea ca VKF (ВКФ), a fost unul din cele mai importante festivaluri de film din Uniunea Sovietică. A fost fondat în anul 1958, fiind ținut regulat între anii 1964-1988. La început s-a ținut anual (1958-1960), apoi bianual (1964-1972), iar începând din 1972 din nou anual până în 1988. Data și locul erau stabilite de Goskino (Госкино, Comitetul de Stat pentru Cinematografie) și de Uniunea Compozitorilor Sovietici (Союз композиторов СССР).

Premii s-au acordat pentru regizori, scenariști, actori, directori de imagine și ingineri de sunet la următoarele categorii:
 filme artistice
 filme documentare
 filme pentru copii și tineret (din 1977)
 filme de animație (din 1977)

Locuri
 1958 – Moscova
 1959 – Kiev
 1960 – Minsk

Festivaluri ținute regulat:
 I. 1964 - Leningrad
 II. 1966 - Kiev
 III. 1968 - Leningrad
 IV. 1970 - Minsk
 V. 1972 - Tbilisi
 VI. 1973 - Alma-Ata
 VII. 1974 - Baku
 VIII. 1975 - Chișinău
 IX. 1976 - Frunze
 X. 1977 - Riga
 XI. 1978 - Erevan
 XII. 1979 - Așgabat
 XIII. 1980 - Dușanbe
 XIV. 1981 - Vilnius
 XV. 1982 - Tallinn
 XVI. 1983 - Leningrad
 XVII. 1984 - Kiev
 XVIII. 1985 - Minsk
 XIX. 1986 - Alma-Ata
 XX. 1987 - Tbilisi
 XXI. 1988 - Baku

Note

Vezi și
 Festival de film

Legături externe
  Lista premiaților

Festivalul Unional de Film


مسارات المترو باص هي مسارات نقل عمومي بوتيرة عالية في الحافلة في مدينة كيبك. تعتبر أهم خدمة لشركة نظام نقل لا كابيتال. الحافلات تكون بوتيرة 5 دقائق إلى 15 دقيقة. إلى هذا اليوم توجد ثلاثة مسارات وهي مسار 800 بكيبك ومسار 801 بكيبك ومسار 802 بكيبك. في هذا الإطار تتوقع الشركة إضافة مسارين جديدين 803 و 804 وستقوم مكان المسار 60 و 87 في 2009 و 2010.

المسارين 800 و 801 يقعان على طريق مشترك نحو الغرب من محطة جامعة كيبك في كيبك المحافظة.

المسار 800

المسار 800 ينطلق من la Cimenterie نحو نقطة سانت فوي. ويمر من احياء بورغ القديم والطاحونة القديمة وميزيري وليموالو القديم وسانت روش وكيبك القديمة الدنيا وكيبك القديمة العليا ة سان جان باتيست ومونت كالم وسانت ساكرمان وسيلفري والمدينة الجامعية وسانت لويس ونقطة سانت فوي.

المسار 801

المسار 801 ينطلق من حديقة الحيوان نحو نقطة سانت فوي ويمر من احياء شارل سبورغ واحياء ليري وليموالو القديم وسانت روش وكيبك القديمة وسان جان باتيست ومونت كالم وسانت ساكرمان وسيلفري والمدينة الجامعية وسانت لويس ونقطة سانت فوي

المسار 802

المسار 802 يربط بوبور ب كيبك القديمة العليا عبر دواءر ليموالو والبحيرات والمحافظة. يستبدل المسار 802 ما كان الطريق 12. مسار 802 مشابه لمسار 12، ولكن مع تعديلات لتسريع الخدمة، كما هو الحال مثلا في منطقة فانييه حيث يمر الطريق عبر جادة ويلفريد-هامل. ينكلق الخط 802 من محطة بوبور (حيث أنها تسمح بالتكامل مع المسار 800) و يذهب إلى كيبك القديمة العليا عبر الشرايين مثل مسار Canardière و الشارع 18، وشارع ويلفريد-هامل، وماري دي انكارناسيون وساحل المنحدر المنبسط.

المسار 803

المسار 803 سيربط بوبور بلي سول عبر شارل سبورغ والبحيرات. سيحل المسار 803 مخل المسار 60 مع بضع تعديلات لتسريع الخدمة. لذا المسار 803 سينر عبر جادة لوبرغ نوف وجادة المدرجات وجادة روكاي وشارع روبلا وشارع بوفييه ليربط بوبور بلي سول عبر شوارع مثل الشارع 46 الغربي والشرقي وشارع لوبورغ نوف وشارع المعارض وجادة بير لولييفر.

المسار 804
المسار 803 سيربط بين سانت فوي سيلفري ومدينة لوريت عبر البحيرات وسانت شارل العالية.

وصلات خارجية

  http://www.rtcquebec.ca

حافلة سريعة التردد
مدينة كيبك

مترو باص (كيبك)


Wing Loong-10 (kineski: 翼龙-10; pinyin: Yìlóng-10), poznata i kao Sjena vjetra (kineski: 风影; pinyin: Fēng yǐng) te Sjena oblaka (kineski: 云影; pinyin: Yún yǐng), serija je bespilotnih letjelica High-Altitude Long Endurance (HALE) tipa koje imaju neke karakteristike LO tehnologije. Od 2017. razvija ga Chengdu Aircraft Industry Group za misije izviđanja i preciznih napada.

Dizajn
Prema GlobalSecurity.org, Sjena vjetra varijanta s dva motora dizajniran je za PLA, dok je Sjena oblaka s jednim motorom orijentiran na izvoz.

Sjena vjetra
Sjena vjetra, dizajniran i konstruiran od strane Chengdu Aircraft Corporation za potrebe Zračnih snaga Narodne oslobodilačke vojske. Debitirao je na Zhuhai Air Showu 2014. godine. Krila, trup i repni dijelovi bespilotne letjelice izrađeni su od kompozitnih materijala. Sklop gomoljastog nosa se sužava prema stražnjem dijelu na koji je postavljena lopatica za zrak preko dorsalne linije. Lopatica je okružena okomitim perajama nagnutima na vanjsku stranu. Ciljano je da radarski presjek bude što manji.

UAV se nudi u dvije varijante, borbenoj i ISR varijanti koja označava obavještajnu, nadzornu i izviđačku varijantu. Borbena inačica dolazi s nizom oružja za napad na uzemljene ciljeve, a ISR varijanta ima instrumente za pomoć oružanim snagama u misijama kao što su izviđanje, procjena bojnog polja, motrenje i praćenje.

Svaki sustav Wing Loong-10 uključuje tri bespilotne letjelice, povezane kroz jednu zemaljsku kontrolnu stanicu, i udarni teret. Zemaljska stanica prema konfiguraciji može upravljati trima bespilotnim letjelicama simultano, a korištenje dronova može se fleksibilno konfigurirati prema potrebama korisnika. U ručnom načinu rada operater šalje naredbe zrakoplovu putem podatkovne veze. U automatskom načinu rada dron će koristiti ugrađeni sustav autopilota.

Varijante

 Nebesko krilo III
 Rani prototip Wing Loong-10. Taktička bespilotna letjelica velike brzine namijenjena za velike visine. Predstavljen na 47. Pariškoj međunarodnoj aerosvemirskoj izložbi 2007. godine.
 Sjena vjetra
 Oznaka prototipa kineske domaće vojne verzije za Wing Loong-10. Dvomotorna, turboventilatorska, bespilotna letjelica velike brzine namijenjena velikim visinama te dugog vijeka trajanja. Predstavljen 2014. godine.
 Sjena oblaka
 Oznaka prototipa izvozne verzije za Wing Loong-10. Jednomotorna (po izboru dvomotorna) bespilotna letjelica s turbomlaznim motorom namijenjena za velike brzine i visine, srednje izdržljivosti. Predstavljen 2016.
 Wing Long-10
 Verzija masovne proizvodnje za izvoz i domaću upotrebu, prvi put je debitirala 2. kolovoza 2020. godine za probni let otkrivanja tajfuna, dok je službena oznaka za kineske vojne snage još uvijek nepoznata.

Specifikacije (Sjena oblaka)

 Posada: Nema
 Duljina: 9 m (29 ft 6 in)
 Raspon krila: 20 m (65 ft 7 in)
 Visina: 3,66 m (12 ft 0 in)
 Prazna težina: 2300 kg (5071 lb)
 Maksimalna težina pri polijetanju: 3200 kg (7055 lb)
 Pogon: 1 × WP-11C ili ZF850 turbomlazni motor, potisak od 9,8 kN (2200 lbf)
 Pogon: 1 × WP-11C ili ZF850 turbomlazni motor, potisak od 9,8 kN (2200 lbf)

Performanse

 Brzina krstarenja: 620 km/h (390 mph, 330 kn)
 Izdržljivost: 20 sati
 Gornja granica leta: 15.000 m (49.000 ft)

Naoružanje

 Projektili: projektil zrak-zemlja Blue Arrow, laki krstareći projektili
 Bombe: CS/BBM3 (YL-12) GPS navođena bomba, GB-4 precizno navođena bomba

Izvori

Stranice s nepregledanim prijevodima
Vojne bespilotne letjelice
Kineski vojni zrakoplovi

CAIG Wing Loong-10