مئة عام من العزلة  رواية للكاتب غابرييل غارثيا ماركيث، نشرت عام 1967، وطبع منها قرابة الثلاثين مليون نسخة، وترجمت إلى ثلاثين لغة
وقد كتبها ماركيث عام 1965 في المكسيك. بعد ذلك بسنتين نشرت سودا أمريكانا للنشر في الأرجنتين ثمانية ألف نسخة. وتعتبر هذه الرواية من أهم الأعمال الإسبانية الأمريكية خاصة، ومن أهم الأعمال الأدبية العالمية. مائة عام من العزلة هي من أكثر الروايات المقروءة والمترجمة للغات أخرى. يروي الكاتب أحداث المدينة من خلال سيرة عائلة بوينديا على مدى ستة أجيال والذين يعيشون في قرية خيالية تدعى ماكوندو.

السيرة والنشر
كان غابرييل غارسيا ماركيز أحد الروائيين الأربعة من أمريكا اللاتينية الأوائل الذين أدرجوا في «البوم الأمريكي اللاتيني» الأدبي في ستينيات وسبعينيات القرن العشرين، الثلاثة الآخرون هم البيروفي ماريو فارغاس يوسا والأرجنتيني خوليو كورتاثر والمكسيكي كارلوس فوينتس. أكسبت رواية مئة عام من العزلة (1967) غارسيا ماركيز شهرة دولية كروائي لحركة الواقعية السحرية في أدب أمريكا اللاتينية.

تعتبر الرواية استعارة للتفسير النقدي للتاريخ الكولومبي، من التأسيس إلى الأمة المعاصرة، تقدم مئة عام من العزلة خرافات قومية مختلفة من خلال قصة عائلة بوينديا، التي تضعها روحها المغامرة وسط الإجراءات الهامة للأحداث التاريخية الكولومبية، مثل الإصلاح السياسي الليبرالي في الحقبة الاستعمارية، والآراء المختلفة في القرن التاسع عشر المؤيدة والمعارضة لهذا الإصلاح، ووصول السكك الحديدية إلى بلد بطبيعة جبلية، وحرب الألف يوم (غيرا دي لوس ميل دياس، 1899-1902)، الهيمنة المؤسسية لشركة يونايتد فروتس («شركة أمريكان فروت» في القصة)، والسينما، والسيارات والمذبحة العسكرية للعمال المضربين التي تعبر عن السياسة التي اتبعتها الحكومة مع العمال.

حبكة الرواية
يبرز في هذه الرواية عنصر الخيال الذي يأخذ بالقارئ لعالم ماكوندو والحياة البسيطة التي لا تلبث تنغصها صراعات بين المحافظين والأحرار وغيرها من الصعاب. كما تمتد أحداث هذه القصة على مدة عشرة عقود من الزمن، وتتوالى الشخصيات وما يترافق معها من أحداث ومشاكل برع المؤلف في سردها وأبدع في تصويرها وفي وضع النهاية لهذه العائلة عبر العودة إلى إحدى الأساطير القديمة التي لطالما آمنت بها أورسولا أحد الشخصيات الرئيسية في الرواية.

مئة عام من العزلة هي قصة سبعة أجيال من عائلة بوينديا التي تعيش في بلدة ماكوندو. غادر البطريرك المؤسس لماكوندو، خوسيه أركاديو بوينديا، وزوجته (ابنة خاله) أورسولا إجواران، ريوهاتشا، كولومبيا، بعد أن قتل خوسيه أركاديو بوينديا بروديينسيو أغيلار بعد مصارعة ديوك بسبب تلميحه أن خوسيه أركاديو بوينديا كان عاجزًا جنسيًا. في إحدى الليالي من رحلة هجرتهم، وأثناء تخييمهم على ضفة نهرية، يحلم خوسيه أركاديو بوينديا بـ«ماكوندو»، مدينة المرايا التي تعكس العالم فيها وما حولها. بعد استيقاظه، قرر إنشاء ماكوندو على ضفة النهر، بعد أيام من التشرد في الغابة، قام بتأسيس ماكوندو لتكون مدينة فاضلة.

يتخيل خوسيه أركاديو بوينديا أن ماكوندو محاطة بالمياه كجزيرة، ومن تلك الجزيرة، يخترع العالم وفقًا لتصوراته. بعد فترة وجيزة من تأسيسها، أصبحت ماكوندو مدينة يحدث فيها بصورة متكررة أحداثًا غير عادية واستثنائية تشمل أجيالًا من عائلة بوينديا، الذين لا يستطيعون أو غير راغبين في الهروب من مصائبهم الدورية (ومعظمها من صنعهم). كانت المدينة لسنوات منعزلة وغير متصلة بالعالم الخارجي، باستثناء الزيارة السنوية لمجموعة من الغجر، الذين يعرضون على سكان البلدة التكنولوجيا مثل المغناطيس والتلسكوبات والجليد. يحافظ زعيم الغجر، رجل يدعى ميلكياديس، على علاقة وثيقة مع خوسيه أركاديو بوينديا، الذي يصبح منطويًا على نفسه بصورة متزايدة، ومهووسًا بالتقصي عن أسرار الكون التي عرضها عليه الغجر. في نهاية المطاف، أصبح مجنونًا، ويتحدث فقط باللغة اللاتينية، ويُربط بشجرة كستناء من قبل عائلته لسنوات عديدة حتى وفاته.

في النهاية تصبح ماكوندو منفتحة على العالم الخارجي وعلى حكومة كولومبيا المستقلة حديثًا. تجرى انتخابات مزيفة بين حزبي المحافظين والليبراليين في البلدة، ما حرض أوريليانو بوينديا للانضمام إلى الحرب الأهلية ضد حكومة المحافظين. أصبح قائدًا ثوريًا أيقونيًا، وقاتل لسنوات عديدة ونجا من عدة محاولات اغتيال، ولكنه في النهاية يسأم من الحرب ويوقع معاهدة سلام مع المحافظين. يعود إلى ماكوندو مع خيبة أمل ويقضي بقية حياته في صنع سمكة ذهبية صغيرة في ورشته.

شخصيات الرواية
 خوسيه أركاديو بوينديا (مؤسس القرية).
 أورسولا (زوجة مؤسس القرية).
 الكولونيل أورليانو (ابن خوسيه أركاديو المؤسس).
 خوسيه أركاديو الابن( يتزوج ريبيكا لاحقاً)
 أمارانتا (الابنة الحقيقية للمؤسس).
 ملكياديس هو رجل غجري.
 ريبيكا (ابنة المؤسس بالتبني).
 بيلارتيرنيرا (إحدى الشخصيات التي تؤثر بالابطال)
 بيترو كرسبي هو شاب إيطالي يأتي إلى القرية ليعلم الموسيقي.

مقتطفات

لقد نجح الكاتب ببراعة أن يخلق تاريخ قرية كامل من نسج خياله منذ أن كانت بدايتها الأولى على يد خوسيه أركاديو بوينديا وعدد قليل من أصدقائه. تلك القرية التي أخفى ليلها قصص حب بعضها نجح وبعضها كان مكتوب لهُ أن يفشل، مرورًا بنمو القرية حتى أصبحت أشبه بمدينة صغيرة توالت عليها الحروب والحكومات. من أجمل الافكار التي أراد الكاتب إيصالها للقاريء ان الزمن لا يسير في خط مستقيم بل في دائرة.

يفاجأ القارئ في بداية القصة بتكرار الأسماء المتشابهة مثل أورليانو، أركايدو، وحتى اسم بوينديا هو اسم مشترك للأم والأب الأجداد الأولين الذين بحثوا عن طريق إلى البحر لمدة تتجاوز العام فكان الاستقرار الاضطراري في مكان مناسب وأطلق عليه خوسيه أركاديو بوينديا، الجد الكبير، اسم قرية ماكوندو التي سرعان ما اكتشف مكانها الغجر الذين زاروها بالألعاب السحرية والاكتشافات وحتى البساط الطائر والثلج في زمن كانت هذه المخترعات أو حتى الخيالات غير موجودة.

ومع الزيارة الأولى للغجر، تبدأ الأحداث في التطور فنتعرف علي ميلكيادس الذي يبدأ كل شيء به وينتهي أيضا به، ويهرب خوسيه اركاديو ابن مؤسس القرية الجد الكبير لعقود طويلة ويعود لنشعر بمدى تغير الازمنة، ويترك أيضا ميلكيادس الغجري تلك الرقاق التي هي بها نبوءة ماكوندو من بداية تأسيس المدينة مرورا بالمآسي والأحقاد والحروب الطويلة التي قادها الكولونيل أورليانو بوينديا الليبرالي، ابن مؤسس القرية ضد المحافظين. والأمطار، التي استمرت أكثر من أربع سنوات دون انقطاع في فترة أورليانو الثاني، والحياة الطويلة التي عاشتها أورسولا الجدة زوجة مؤسس القرية. والنبوءة التي استطاع آخر فرد في الأسرة، أورليانو الصغير، أن يفك شفرة الأبيات الشعرية ويفهم في اللحظة الأخيرة قبل هبوب الرياح المشؤومة التي قضت على آخر السلالة والقرية كلها.

طالع أيضاً
 أفضل 100 كتاب في كل العصور

مصادر

وصلات خارجية

روايات كولومبية في القرن 20
أدب أمريكا اللاتينية
أدب إسباني
أفضل 100 كتاب في كل العصور
روايات 1967
روايات تجري أحداثها في كولومبيا
روايات عن اضطراب النوم
روايات غابرييل غارثيا ماركيث
روايات فلسفية
روايات واقعية سحرية كولومبية
كتب نشرتها مؤسسة جوناثان كيب للنشر
روايات كولومبية 1967

مئة عام من العزلة


Alejandro Herrero Ayllón (Madrid, 20 de diciembre de 1911-1977) fue un arquitecto español.

Biografía
Alejandro Herrero Ayllón estudio arquitectura en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid e inició su carrera profesional como arquitecto municipal de Huelva en 1940 y ejerció como tal en dicha ciudad hasta el año 1972 en que regresó a Madrid.
Le acompañó y apoyó en todo momento  hasta su muerte en 1977, su esposa Mariagus Molina Sáinz.
Persona de una vasta cultura y gran sensibilidad tanto humana como artística, su inquietud intelectual le llevó a publicar reportajes periodísticos en el diario Odiel sobre la transformación urbanística, social e histórica de la ciudad.

Obra

En su obra hay que destacar la redacción a partir de 1950 del primer Plan General de Ordenación Urbana de Huelva, que tras sufrir diversas modificaciones se aprobó definitivamente en 1964. Este Plan Urbanístico ha sido la base sobre las que se ha desarrollado la ciudad durante las últimas décadas, siendo sus trazas básicas las que han dado lugar a la conformación de la ciudad en el .

Entre los muchos trabajos que realizó, destacan en Huelva capital, la dirección de las obras del Palacio Municipal, así como los grupos de viviendas de la Huerta Mena y Tres Ventanas, el vanguardista proyecto de la gasolinera de Huerta Mena, la redacción del proyecto en 1942 del Mercado de Abastos, además de otras muchas obras tanto en Huelva como en la provincia.

Realizó con inmensa maestría una enorme cantidad de proyectos de vivienda social, logrando resultados espléndidos con los  escasos recursos públicos que en las décadas de los 50 y 60 se disponían en España.
Sus grandes conocimientos de la construcción le permitieron optimizar los escasos recursos de que disponía para realizar unas viviendas que aún en el día de hoy son difícilmente mejorables.
Dotado de una gran sensibilidad social, se volcó en esta labor de la vivienda social tanto en la capital como en los pueblos de la provincia.

Destacó aún más como urbanista, función que desarrolló con dotes que le hacían parecer un visionario lo que tan solo era una enorme capacidad para contemplar, organizar y distribuir el desarrollo urbanístico proyectándolo en el futuro.

Esta visión de lo que era beneficioso para el desarrollo de la ciudad y lo que no, le llevó a oponerse a la instalación del polo de desarrollo industrial, en el sitio donde está, en la ría de Huelva, advirtiendo textualmente: "del peligro que supondría la proliferación de toda clase de vertidos sólidos, líquidos y gaseosos, con sus perniciosos efectos aditivos y sinérgicos". Oponerse a las directrices oficiales en la década de los sesenta no era una tarea grata ni fácil, fracasó en su intento lo que llevó con la dignidad con la que cargan la derrota los grandes hombres.

Además del Plan General de la ciudad de Huelva también realizó un extraordinario trabajo de ordenación urbana en muchos pueblos de la Provincia, logrando mantener la fisonomía de muchos núcleos urbanos de interés patrimonial, que sin su intervención habrían desaparecido.

Legado y reconocimiento de su obra
Su archivo documental se conservó en Madrid en la vivienda del arquitecto hasta el año 2000.
En febrero de ese año los hijos y herederos del legado de Herrero Ayllón, Alejandro y María Agustina Herrero Molina realizan la donación del mismo al  Ayuntamiento de Huelva.
Ejerció como intermediario entre el Ayuntamiento y los herederos del arquitecto José Bacedoni Bravo, que fue su alumno y delineante.

El 2 de noviembre de 2011, en un nuevo acto de generosidad hacia la ciudad de Huelva, Alejandro y María Agustina Herrero Molina, donaron dos esculturas, de carácter civil, que representan a Herrero Ayllón y a su esposa, Mariagus Molina Sáinz, obras de León Ortega al Museo Provincial onubense.

El 3 y 4 del mismo mes la Consejería de Obras Públicas y Vivienda, de la Junta de Andalucía, con la colaboración de la Escuela de Arquitectura de Sevilla rindieron un merecido homenaje al arquitecto municipal Alejandro Herrero Ayllón en el centenario de su nacimiento.
También colaboraron finalmente, la Caja Rural del Sur, el Colegio de Arquitectos y el Ayuntamiento de Huelva.

Bibliografía
 Fernando de Terán Troyano. Planeamiento urbano en la España contemporánea . Gustavo Gili. Barcelona. 1978.
 AA.VV. 50 años de arquitectura en Andalucía 1936-1986. Junta de Andalucía, Consejería de Obras Públicas y Transportes. 1987.
 Eduardo Mosquera Adell, María Teresa Pérez Cano. La vanguardia imposible: quince visiones de arquitectura contemporánea andaluza. Junta de Andalucía, Consejería de Obras Públicas y Transportes, Dirección General de Arquitectura y Vivienda. 1990. ISBN 9788487001505.
 AA. VV. Centenario del Arquitecto Alejandro Herrero Ayllón. Junta de Andalucía. Consejería de Obras Públicas y Vivienda. 2011. ISBN 9788475952727.
 LAZO LÓPEZ, María Dolores. "Alejandro Herrero Ayllón, arquitecto del bien". Discurso de ingreso en la Academia Iberoamericana La Rábida. Huelva, 10 de marzo de 2021.

Referencias

Enlaces externos

Arquitectos de España del siglo XX
Nacidos en Madrid

Alejandro Herrero Ayllón


İmadeddin Nesimî (ö. 1417, Halep), 14. yüzyılda yaşamış Hurûfi meşrep Azeri divan şairi.

Kökeni ve doğum yeri
Nesimi'nin yaşamı hakkında bugün elimizde çok sınırlı bilgiler bulunmaktadır ve değişik kaynaklardan sağlanan bilgiler de çoğu zaman birbiriyle çelişkilidir. Adı İbn Hâcer el-Askalanî'nin eserinde Nesimüddin, Sıbt İbnü'l-Acemi'nin eserinde Ali ve diğer bazı kaynaklarda Celaleddin ve Ömer olarak geçmektir. İmamüddin gerçek adı değil lakabıdır.

Doğum tarihinin 1369-1370 yılları arasında olduğu büyük olasılıkla 1369'da olduğu belirtilmiştir. Kaynakların çoğunluğunda doğum yeri hakkında farklı rivayetler vardır. İbn Hâcer el-Askalanî Tebriz'de, Aşık Çelebi Diyarbakır'da ve bazı İran kaynakları Şiraz ya da Şamahı'da doğduğunu söyler. Osmanlı şair tezkiresi yazarı Latifi ise Bağdat'ın Nesim nahiyesinde doğduğu için Nesimi mahlasını kullandığını bildirmektedir. Bazı yazarlar Bağdat dolaylarında günümüzde Nesim nahiyesi bulunmadığı ve eski eserlerde de Nesim adli bir mevkiye rastlanmadığını iddia etmişlerdir.

Yaşamı
Nesimi'nin babasının iyi eğitimli bir alim olduğu ve Şirvan'da gayet önemli bir şahsiyet olduğu bildirilmektedir. Nesiminin soy kökünün, peygamber Muhammed'e kadar ulaştığı ve bunun için kendisinin ve babasının "Seyyid" unvanı ile anıldıklarından söz edilmektedir. Nesimi'nin bir de küçük kardeşinin bulunduğu; onun da yaşadığı, baba ismi ve Şah Kendan mahlası ile şiirler yazdığı ve mezarının Şamahı'daki eski mezarlıkta olduğu ve mezar taşının Şah Kendan mahlası taşıdığı belgelenmiş, buna karşılık Nesimi'nin kendi mezarının Şamahı'da bulunmadığı da belgelidir.

Nesimi'nin doğduğu dönemde Şamahı şehri, Şirvan'ın kültür merkezi hâline gelmiş, burada tanınmış mektep ve medrese bulunmuş, şehrin zenginlerinin şahsi kütüphaneleri olmuştur. Onların meclislerinde şiir ve müzik meclisleri tertip edilmekteydi. Âlim ve hekim Kafieddin, Darü'ş-şifa adlı tıp akademisinde faaliyet gösterip kendisi tabip yetiştirmekteydi. Nesimi'nin eğitiminin bu kültür çevresinde geçtiği ve tıp, astronomi, matematik ve mantık bilimlerini de ihtiva eden derin bir İslam eğitimi alıp yetiştiği kabul edilmektedir.

Bu eğitimden sonra önce Sibli'nin müridi olmuştur. Sonra Hürufilik kurucusu Fazlullah Esterabadî Naimi'nin (1339-1394) hizmetine girmiş, ondan yakın eğitim ve terbiye almıştır. Onun taraftar toplama seferlerine mürşidi olarak iştirak etmiş; onun yoldaşı ve çok geçmeden onun halifesi olmuştur. Onun kızı ile de evlenmiştir. Böylece Nesimi, Hurufilik abdallar zümresinin başı ve yol göstericisi olmuştur.

Şiirlerini Hurufilik inançlarını yaymak için yazdığı ve bu inancı yaymak için Azerbaycan, İran ve Arap ülkelerine gittiği; I. Murad Hüdavendigâr döneminde Anadolu'da Osmanlı topraklarına da gelmiştir.

Fazlullah'ın öldürülmesi üzerine Azerbaycan'dan ayrılıp Türkçe şiirleriyle tanındığı Anadolu'ya gelen Nesimi'nin, I. Murad devrinde Bursa'ya ulaştığı ve burada iyi karşılanmadığı anlaşılmaktadır. Kendisinin de Hacı Bektaş-ı Veli'den etkilendiği ileri sürülmektedir. Ayrıca Hacı Bayram-ı Veli ile görüşmek için Ankara'ya gitmiş, Hurûfilik'le ilgili fikirleri sebebiyle huzura kabul edilmemiştir. Ancak Ali Şîr Nevaî'nin Nesimî hakkında övgü dolu sözler söylemesi onun Orta Asya Türk dünyasında önemli bir kişilik olduğunu göstermektedir. Hatta Anadolu Beylerinden bazılarını da etkilemiştir. Anadolu'da fikirlerini yayacak ortam bulamayan Nesimî o tarihte Hurûfiler'in Suriye'deki en önemli merkezi olan Halep'e gitti. Halkın yanı sıra Dulkadiroğlu Ali Bey'le kardeşi Nâsırüddin ve Karayülük Osman, Karakoyunlu Hükümdarı Cihan Şah gibi devlet adamları da fikirlerinden etkilendiler.

Edebî yaşamı

Azerice tarzında bir Azeri dilindeki divanı ve bir Farsça divanının yanı sıra Arapça şiirler de yazmıştır. Şiirleri dönemin birçok şairini etkilemiştir. Şiirlerinde Hallâc-ı Mansûr'u andıran ifadeler kullanmasıyla idarecilerin tepkilerini üzerine çekmiştir.,

Nesimî şairlik gücünü fikirlerini yaymak için kullandı. "Tanrı'nın insan yüzünde tecelli etmesi" ve "vücudun bütün organlarını harflerle izah" gibi fikirleri dönemin dini yetkililerince tepkiyle karşılandı. Bir süre sonra Halep uleması, görüşlerinin İslam'a aykırı olduğunu ileri sürerek öldürülmesi için fetva verdi. Mısır Çerkes kölemen hükümdarı Muavyed Şeyh'in onayını alan saltanat naibi Emir Yeşbek tarafından boynu vurulup derisi yüzülmek suretiyle 1417 yılında öldürüldü. Cesedi Halep'te 7 gün teşhir edilmiş, sonrasında vücudu parçalanarak birer parçası inançlarını bozduğu düşünülen Şehsüvaroğlu Ali Bey'le kardeşi Nâsırüddin ve Kara Yülük Osman Bey'e gönderilmiştir.

Çeşitli nazireler yazmış, şiirleri Anadolu, Azerbaycan ve İran'da yayılmıştır.

Azerbaycan Nesimi Dilcilik Enstitüsü
Azerbaycan'da Azerice ile uğraşan en yüksek akademik kurum olan dilcilik enstitüsüne Nesimi'nin ismi verilmiştir: Azərbaycan Nəsimi Dilçilik İnstitutu. Nesimî Dilcilik Enstitüsü, Türkiye'de kurulu bulunan TDK karşılığı bir işlev yürütmektedir. Bakü'nün merkezi meydanlarının birinde de Nesimî heykeli ve Nesimî metro istasyonu bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız

 Azeri yazarlar listesi
 Hurûfilik

Kaynakça

Dış kaynaklar
 Cengiz, Halil Erdoğan (1972), Divan Şiiri Antolojisi, Ankara : Bilgi Yayınevi. s. 148-175.
 Aktaş, Hasan (2004), Yeni Türk Şiirinde Seyyid Nesîmî Okulu ve Misyonu, Edirne
 Kürkçüoğlu,  Kemâl  Edib, (1985) Seyyid Nesîmî Dîvanı'ndan Seçmeler, 2. baskı, Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları
 Burrill, Kathleen R. F. (1973) The quatrains of Nesîmî, fourteenth-century Turkic Hurûfi. Mouton.

Dış bağlantılar
 Bilgin, A.Azmi  (2007) "Nesîmî" Türkiye Diyanet Vakfi İslâm Ansiklopedisi. c.33 say3-5 Online:
 Üzüm, İlyas  (2007) "Nesîmî (Görüşleri)" Türkiye Diyanet Vakfi İslâm Ansiklopedisi. c.33 say.5-7 Online:

 Ünver, Mustafa,  İslam'ın Solunda Bir Kur'an Şairi: Nesimi ve Hac Motifleri
 Editörler, (Son değişme 2015) "Seyid İmadeddin Nesimi" Encyclopedia Britannica Online:
 Usluer, Fatih (2009), "Nesîmî Şiirlerinin Şerhlerinde Yapılan Yanlışlıklar", ''Turkish Studies, International Periodical for the Languages, Litterature and History of Turkish or Turkic, cilt 4/sayi 2 , Kis, ss. 1072-1091.
 İmâdeddîn Nesîmî

Mutasavvıflar
1369 doğumlular
1417 yılında ölenler
Divan edebiyatı şairleri
Tasavvuf şairleri
Azeri şairler
14. yüzyıl Azeri şairleri
15. yüzyıl Azeri şairleri
Azeri asıllı kişiler
Azerice eser veren şairler
Farsça eser veren şairler
Arapça eser veren şairler
Orta Çağ'da Azeriler
Derisi yüzülerek idam edilmiş kişiler
İdam edilmiş Azeriler

Nesîmî


Kieron Mark Richardson (Eccles, Gran Mánchester; 12 de enero de 1986) es un actor inglés más conocido por interpretar a Ste Hay en la serie Hollyoaks.

Biografía
Es hijo de Donna Jackson, tiene tres hermanos Aaron, Poppy y Devon Richardson, quien interpretó a Niall Rafferty de pequeño en Hollyoaks.

Su abuela Beryl Richardson murió a causa de cáncer en el 2009.

El 15 de septiembre de 2010 Kieron reveló durante el programa This Morning que es gay.

Kieron comenzó a salir con Carl Hyland, la pareja anunció que estaban comprometidos y finalmente se casaron en abril de 2015. Entre sus damas estuvieron las actrices Jennifer Metcalfe, Gemma Merna, Stephanie Davis, Jorgie Porter, Bronagh Waugh y Jazmine Franks. En diciembre de 2016 la pareja anunció que serían padres de gemelos, finalmente a finales de mayo de 2017 le dieron la bienvenida a sus gemelos Chase Hyland-Richardson y Phoebe Hyland-Richardson.

Carrera
Después de aparecer brevemente en Hollyoaks: In the City los productores le ofrecieron el personaje de Ste Hay en la serie Hollyoaks donde aparece desde el 17 de febrero de 2006, hasta ahora. Kieron se fue por un tiempo de la serie y regresó el 25 de septiembre de 2007 y desde entonces aparece.

En el 2010 participó en el programa Dancing on Ice su pareja fue la patinadora profesional Brianne Delcourt y quedaron en tercer lugar.

En el 2011 junto a la actriz Bronagh Waugh comenzó a presentar en la estación de radio Gaydar.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Apariciones

Teatro

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Digital Spy :: Celebrity News :: Kieron Richardson
 MailOnline | Kieron Richardson | News
 Kieron Richardson on TV.com

Actores de televisión de Inglaterra
Actores gais
Personas homosexuales de Reino Unido

Kieron Richardson


كامبي (Καμπή) هي مدينة في أرتا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 930 نسمة.

المراجع

مدن اليونان
أماكن مأهولة في خانيا (مقاطعة)

كامبي (أرتا)


Okić-grad je srednjovjekovna utvrda u Samoborskom gorju.

Prvi pisani spomen datira iz 1193., a 1217. navodi se Jaroslav (Irislav) Okićki kao njegov prvi poznati gospodar. U vlasništvu knezova Babonića bio je od 1293. do 1327. nakon čega je bio pod kraljevskom vlašću. Sigismund Luksemburški 1393. prodao ga je Tomi Benvenjudu (de Okych) u čijem je posjedu bio do 1416. kada ga preuzimaju Frankapani. Matija Korvin ga je u drugoj polovici 15. stoljeća dao na upravljanje Ivanu Horvatu od Saga, a on ga je krajem istog stoljeća (1493.) prodao obitelji Erdődy. Bio je poprištem bitke za vrijeme Seljačke bune. Utvrda je razorena 1616., nakon što su Osmanlije u više navrata opustošile okićki kraj.

Nalazi se uz Jaskanski planinarski put.

Izvori

Vanjske poveznice

Utvrde u Hrvatskoj
Samobor

Okić-grad


محمد براك المطير (مواليد 5 مايو 1969) سياسي كويتي , نائب رئيس مجلس الأمة منذ 20 يونيو 2023، وكما كان سابقاً عضواً في مجلس الأمة خلال الفترة 15 ديسمبر 2020 حتى حل المجلس في 1 مايو 2023 وكان قبلها عضواً في مجلس الأمة خلال الفترة 11 ديسمبر 2016 حتى 11 ديسمبر 2020 وخلال الفترة 2003 حتى 2012

السيرة الذاتية
وُلد محمد المطير بالكويت في 5 مايو 1969

حصل على بكالوريوس إدارة أعمال من جامعة سان دييغو الأمريكية

ترشح لانتخابات مجلس الأمة 2003 في الدائرة الثانية، وحصل على المركز الأول برصيد 683 صوت وفاز بالانتخابات.

وكما ترشح لانتخابات مجلس الأمة 2006 في الدائرة الثانية، وحصل على المركز الثاني برصيد 1461 صوت وفاز بالانتخابات.

وكما ترشح لانتخابات مجلس الأمة 2008 في الدائرة الثانية، وحصل على المركز الرابع برصيد 7508 صوت وفاز بالانتخابات.

وكما ترشح لانتخابات مجلس الأمة 2009 في الدائرة الثانية وحصل على المركز الثامن برصيد  4,932 صوت وفاز بالانتخابات.

وكما ترشح في لانتخابات مجلس الأمة 2016 في الدائرة الثانية، وحصل على المركز السادس برصيد 2172 صوت وفاز بالانتخابات.

وكما ترشح في لانتخابات مجلس الأمة 2020 وحصل على المركز الثاني برصيد 3,456 صوت وفاز في الأنتخابات.

وكما ترشح لانتخابات مجلس الأمة 2022 التي تم بطلانها من قبل المحكمة الدستورية وحصل على المركز الثاني برصيد 4,364 صوت وفاز في الأنتخابات وأنتخب نائباً لرئيس مجلس الأمة في يوم الثلاثاء 18 أكتوبر 2022 خلال الجلسة الأولى لمجلس الأمة 2022 المبطل.

وكما ترشح لانتخابات مجلس الأمة الكويتي 2023 في الدائرة الثانية وحصل على المركز الخامس برصيد 3,091 صوت وفاز في الأنتخابات وفي 20 يونيو 2023 أنتخب نائباً لرئيس مجلس الأمة خلال الجلسة الأولى للمجلس.

انتخابات مجلس الأمة

الاقتراحات بقوانين
 اقتراح بشأن منح بدل وقود للكويتيين العاملين في القطاع الحكومي والخاص والمتقاعدين ومُستحقي المساعدات العامة.
 اقتراح بشأن تعديل بعض أحكام القانون رقم (14) لسنة 1973 بإنشاء المحكمة الدستورية.
 اقتراح بشأن تنظيم العمليات الجراحية التجميلية.
 اقتراح بشأن تعديل البند (ب) من المادة رقم (19) من المرسوم بالقانون رقم (23) لسنة 1990 بشأن قانون تنظيم القضاء.
 اقتراح بشأن إنشاء الهيئة العامة لإدارة أموال وأملاك قيادي الدولة.

نشاطه التجاري
 شغل منصب مدير عام شركة شوال للتجارة العامة.
 عضو مجلس إدارة شركة الريف الاستثمارية.

أبرز مواقفه في مجلس الأمة

مجلس الأمة 2003

مجلس الأمة 2006

مجلس الأمة 2008

مجلس الأمة 2016

مجلس الأمة 2020
اشترك محمد المطير مع حمدان العازمي بتقديم استجواب إلى رئيس مجلس الوزراء صباح الخالد الحمد الصباح من محور واحد فقط وهو الانتقائية في تطبيق القانون.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء مجلس الأمة الكويتي
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2003
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2006
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2008
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2009
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2016
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2020
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2022
كويتيون من أصل عربي
مواليد 1969
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2023

محمد المطير


La CL-624 es una carretera autonómica de Castilla y León, que une Boñar con la N-601. Fue renovada y ensanchada a tramos entre los años 2002 y 2006.

Recorrido

Notas y referencias

Carreteras autonómicas de la red básica de Castilla y León
624

CL-624


Saint-Ambroise () is a station on Line 9 of the Paris Métro, located in the 11th arrondissement of Paris. It is under Boulevard Voltaire.

Location
The station is located under Boulevard Voltaire, northwest of the Rue Saint-Ambroise exit. Oriented along a north-west / south-east axis, it is situated between the Oberkampf and the Voltaire stations.

History
Saint-Ambroise station was opened on 10 December 1933 following the extension of Line 9 from  Richelieu–Drouot to Porte de Montreuil.

Its namesake is the street it is located under (Rue Saint-Ambroise), where a church bearing the same name can also be found. Rue Saint-Ambroise and the church of Saint-Ambroise pay homage to Ambrose of Milan (340–394), bishop of Milan from 374 to 397, born in Trier, Germany, whose father was a prefect of Gaul. The church was rebuilt following a decree of 24 January 1863 during the modernisation of the newly created Saint-Ambroise district.

At the end of the 1990s, the station was chosen by the RATP to test the prototypes of the main lighting model that would be deployed on the platforms of many other stations renovated as part of the Espace Métro 2000 operation subsequently entitled Renouveau du Métro and then Une métro + beau. In 1998, it became the first in a series of 273 futures to benefit from the components. However, its corridors were only modernised on 20 December 2005.

In 2018, 3,037,654 passengers entered this station which places it at the 183rd out of 302.

Services for passengers

Access
The station has five access points, each consisting of a fixed staircase:
 access 1 - Saint-Ambroise - adorned with a Dervaux candelabra, opening right off 1 Rue de la Folie-Mericourt, crn. Boulevard Voltaire;
 access 2 - Boulevard Voltaire - facing 78 Boulevard Voltaire;
 access 3 - Rue Popincourt - located right of 86 Boulevard Voltaire (between the Jardin Truillot and l'impasse Truillot);
 access 4 - Boulevard Richard-Lenoir - opening facing 60 Boulevard Voltaire;
 access 5 - Rue Saint-Sébastien - located at 57 Boulevard Voltaire.

Station layout

Platforms
Saint-Ambroise is a standard configuration station It has two platforms separated by metro tracks and the arch is elliptical. The decoration is the style used for the majority of metro stations. The lighting strips are white and rounded in the Gaudin style of the metro revival of the 2000s (although they have a second row of reflectors, a prototype variant that was not reused), and the white ceramic tiled tiles cover the walls, the vault, the spandrels and the outlets of the corridors. The advertising frames are faience honey colour in the original CMP style and the name of the station is also in faience. The Akiko style seats are orange. Access is via both ends of the platform.

Bus connections
The station is served by Line 56 of the RATP Bus Network.

Nearby
 Église Saint-Ambroise de Paris
 Jardin des Moines-de-Tibhirine
 Jardin Truillot

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 11th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1933

Saint-Ambroise station


Fler ya da gerçek adıyla Patrick Losensky, (d. 3 Nisan 1982, Berlin), Alman rapçi.

Hayatı
Çocukluğunda sergilediği agresif tavırlar nedeniyle sık sık psikolojik destek almıştır. 16 yaşında eski Aggro Berlin'li rapçi Bushido ile tanıştı ve Aggro akımına ilk adımını attı. Politikacılarla arası düzelmeyen Fler, Batı Berlin rapinin son temsilcilerindendir. Fler Aggroberlin akımına 2003 yılında "Aggro Ansage 3" toplama albümünde yer alan "'oh shit!'" düeti ile katıldı. Kısa bir süre sonra Aggro Berlin'den "AggroberlinA" isimli bir single çıkardı. Sonrasında çıkan "Aggro Ansage 4" albümüyle ilk altın plağını aldı. Aynı dönemde Aggro Berlin olarak politikacıların kliplerinin ve müziklerinin pornografik ve şiddete özendirici görüntüler ve ifadeler içermesi nedeniyle haklarında istenen klip ve albüm yasaklamaları ile uğraştı. Kısa süre sonra "Neu Deutsche Welle" (Yeni Alman Dalgası) adıyla ilk solo albümünü çıkardı ve bu albümle 2. altın plağa hak kazandı. Fakat bu albüm başlığının ve aynı dönemlerde Almanya'nın Türk rapçilerden Eko Fresh ile atışmalarının etkisiyle uzun süre hakkında Nazi olduğuna dair iddialar çıktı. 2006 yılında çıkardığı "Der Trendsetter" albümünde Almanya'nın arabesk ve rap yıldızı Muhabbet ile yaptığı "Çüş Junge" düetiyle tüm iddiaları haksız çıkardı. 2007 yılında "Kugelsicherer Jugendlicher" adlı albümü ve son olarak 2008 senesinde yaptığı "Fremd Im Eigenen Land" albümüyle Alman Rap müziğinde bir çıkış yaptı. Aggro Berlin müzik şirketinde solo kariyerine devam etmektedir. Burada birçok Altın Plak kazanmıştır.

Dış bağlantılar

1982 doğumlular
Yaşayan insanlar
Berlin doğumlu müzisyenler
Rap

Fler


Le duché de Luxembourg est de 1684 à 1697 un duché rattaché à la monarchie française.

Traité des Pyrénées
En 1659 afin de mettre fin au conflit franco-espagnol dans le cadre de la guerre de trente ans, le traité des Pyrénées démembre toute la partie méridionale du duché dont Thionville et Montmédy au profit de la France.

Siège de la ville (1684)
En 1684 le maréchal de Vauban, mènera le siège de la forteresse de Luxembourg qui sera annexée puis fortifiée par le chef de guerre.

Traité de Rijswick
En 1686, les souverains inquiets par le potentiel militaire que le duché conférait à la France s'unirent au sein de la ligue de la Ligue d'Augsbourg afin de combattre la France à travers la guerre de la ligue d'Augsbourg qui débuta en 1688.

Le traité de Rijswick mit fin à celle-ci en 1697 aux prix de l'abandon du Luxembourg aux Habsbourg d'Espagne.

Références

Duché en France
Histoire de la province de Luxembourg

Duché de Luxembourg (France)


Hanigovce este o comună slovacă, aflată în districtul Sabinov din regiunea Prešov, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 129 de locuitori.

Istoric
Localitatea Hanigovce este atestată documentar din 1330.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Hanigovce


Protein CCN1 (CYR61), također poznat kao cisteinom bogati angiogeni induktor 61, izvanstanični je i multifunkcionalni protein koji igra ključnu ulogu u kardiovaskularnom razvoju tijekom embriogeneze i regulira procese upale, zacjeljivanja rana i obnove tkiva kod odraslih osoba. Ovaj sekretorni signalni protein pripada obitelji proteina CCN, koja obuhvaća ukupno šest različitih članova u sisavaca. CYR61 ima važnu regulatornu ulogu u brojnim biološkim procesima, uključujući staničnu adheziju, migraciju, proliferaciju, angiogenezu i diferencijaciju.  Poremećaji u genskoj ekspresiji CYR61 proteina povezani su s različitim patološkim stanjima. Primjerice, promjene u ekspresiji CYR61 su povezane s raznim vrstama karcinoma, upalnim bolestima i disfunkcionalnim procesima zacjeljivanja rana. Uz daljnje istraživanje CYR61 proteina, otvaraju se mogućnosti za razumijevanje njegove točne uloge i mehanizama djelovanja u navedenim biološkim procesima. Dodatno, istraživanje potencijalnih terapija koje ciljaju CYR61 može pružiti nove strategije za tretiranje karcinoma, upalnih bolesti i poboljšanje procesa zacjeljivanja rana.

Struktura
CCN1/CYR61 nalazi se na ljudskom kromosomu 1p22.3 i sastoji se od 5 egzona koji su razdvojeni s 4 introna. Transkripcija CYR61 proteina može se brzo inducirati širokim rasponom vanjskih stimulativnih faktora. CCN1/CYR61 kodira protein od 381 aminokiseline uključujući 38 konzerviranih cisteina. Analiza sekvence otkrila je prisutnost mozaične strukture CCN1/CYR61 proteina, uključujući četiri visoko konzervirane domene.

Domene
CCN1/CYR61 sastoji se od četiri različite domene, a to su:
 Domena slična proteinu vezujućem inzulinu (IGFBP)
 Ponavljajuća domena tipa von Willebrand faktora C (vWC),
 Ponavljajuća homologija tipa trombospondina 1 (TSP-1)
 C-terminalna domena koja sadrži cisteinsku petlju (CT)

Prva domena (IGFBP) sastoji se od 68 aminokiselina i dijeli sličnost s cisteinom bogatim N-terminalnim područjem tradicionalnih IGFBP-a. Druga domena također se sastoji od 68 aminokiselina i uključuje vWC domenu koja se nalazi u faktoru vWC, mukoproteinu, trombospondinu i kolagenim vlaknima. Ova domena može imati i ulogu u oligomerizaciji. Nakon druge domene dolazi povezivač čija je uloga da osigurava fleksibilnost, odnosno mogućnost promjene konformacije kada CYR61 dolazi u interakciju s drugim proteinima. Treća domena sadrži motiv koji je prvi put identificiran u homologiji ponavljanja TSP-1 i kasnije je primijećen u raznim izvanstaničnim proteinima. Homologija TSP-1 je uključena u vezanje na topljive i matrične sulfatirane glikokonjugate. Četvrta domena prisutna je u PDGF-u, živčanom faktoru rasta i TGF-β. Modularna strukturna organizacija CCN1/CYR61 proteina sugerira da njegove raznolike biološke funkcije mogu rezultirati kombiniranim djelovanjem pojedinačnih modula, bilo nezavisno ili u konjugaciji. Interakcija modula i različitih faktora daje CCN1/CYR61 kompleksne biološke učinke u tkivima organizma, staničnom okruženju i tijekom svih razvojnih faza.

Funkcija proteina
CYR61 obavlja različite funkcije putem veza s određenim integrinima. Integrini su dvosmjerni receptori na površini stanica koji reguliraju različite stanične funkcije. CYR61  može se vezati za različite integrine ovisno o tipu stanica  što rezultira raznim biološkim učincima. Ova veza između CYR61 i integrina omogućuje staničnu adheziju, migraciju, proliferaciju i preživljavanje stanica.

CYR61 potiče staničnu adheziju vezanjem na integrine αvβ3, α6β1, αIIbβ3, αMβ2 i αDb2 na različitim tipovima stanica. Na primjer, vezanje CYR61 na integrin αvβ3 potiče adheziju i migraciju endotelnih stanica, dok vezanje na integrin α6β1 potiče angiogenezu i proliferaciju stanica. Osim toga, CYR61 može posredovati adheziju stanica indirektno mijenjajući strukturu proteinske matrice izvanstaničnog prostora.

CYR61 također igra ulogu u regulaciji stanične proliferacije i diferencijacije. On potiče diferencijaciju različitih tipova stanica, kao što su osteoblasti, hondrociti, adipociti, mišićne stanice i neuroni. Također sudjeluje u regulaciji angiogeneze, procesa stvaranja novih krvnih žila. CCN1/CYR61 potiče migraciju endotelnih stanica i formiranje novih kapilara, što je važno u razvoju embrija, zacjeljivanju rana i rastu tumora.

Metode istraživanja proteina
Za proučavanje proteina CCN1/CYR61 koriste se različite metode i tehnike koje omogućuju detaljnu analizu njegove strukture, funkcije i interakcija s drugim molekulama. Neke od mogućih tehnika istraživanja ovog proteina uključuju staničnu kulturu, imunohistokemiju, western blot, imunoprecipitaciju, ko-imunoprecipitaciju, test aktivnosti luciferaze.

Kombinacija ovih tehnika omogućuje sveobuhvatno proučavanje proteina CYR61, njegovih funkcija, interakcija i bioloških učinaka. Ove metode omogućuju razumijevanje uloge ovog proteina u raznim fiziološkim procesima i patološkim stanjima te otvaraju mogućnosti za razvoj terapijskih strategija temeljenih na ciljanju ovog proteina.

Klinički značaj
CYR61 je protein koji ima važan klinički značaj u različitim patološkim stanjima. Njegova povezanost s brojnim bolestima i biološkim procesima učinila ga je predmetom mnogih istraživanja. Jedan od kliničkih značaja CYR61 je njegova uloga u onkogenezi i progresiji tumora. Neka istraživanja su pokazala da je ekspresija CYR61 povezana s agresivnijim oblikom tumora, invazivnošću i metastazama u različitim vrstama raka, uključujući rak dojke, prostate, debelog crijeva, jajnika i drugih.Također je otkriveno da CYR61 može poticati angiogenezu, što može doprinijeti rastu tumora i stvaranju novih krvnih žila koje ga opskrbljuju. Osim toga, CYR61 ima važnu ulogu u upalnim procesima i regeneraciji tkiva. Studije su pokazale da je njegova ekspresija povezana s upalnim bolestima kao što su reumatoidni artritis, astma i ateroskleroza. Također je identificiran kao faktor koji potiče regeneraciju tkiva i cijeljenje rana. CYR61 također može imati prognostičku vrijednost u određivanju ishoda bolesti. Neka istraživanja su sugerirala da visoka ekspresija CYR61 može biti povezana s lošijim ishodom u određenim vrstama raka, kao što je rak dojke.

Izvori

Bjelančevine

CYR61


Algernon Charles Swinburne () a fost un poet englez, dramaturg, romancier și critic. Specialiștii l-au asociat îndeobște cercului prerafaelit, mișcării decadente, paradigmei postromantice sau literaturii victoriene. A scris foarte multe piese de teatru, volume de critică literară și volume de poezii, cea mai cunoscută  lucrare fiind controversatul volum de poeme Poems and Ballads. Swinburne a contribuit, de asemenea, la a unsprezecea ediție a faimoasei Encyclopædia Britannica .

Swinburne a abordat mai multe subiecte tabu, cum ar fi lesbianismul, canibalismul, sado-masochismul și anti-teismul.  Poemele sale conțin multe motive literare recurente, cum ar fi oceanul, timpul și moartea.  Mai multe personalități istorice apar în poemele sale. Printre acestea, Sappho ("Sapphics"), Anactoria ("Anactoria") , Isus ("Hymn to Proserpine", "Galileea", "Galilean") și Catullus ("To Catullus").

Biografie

Swinburne s-a născut la 5 aprilie 1837, în Londra, într-o casă de pe Chester Street, nr. 7, în Grosvenor Place.  A fost cel mai mare dintre cei șase copii născuți de căpitanul (și, mai târziu, amiralul) Charles Henry Swinburne (1797-1877) și de soția sa Jane Henrietta, a treia fiică a contelui de Ashburnham, familie bogată din Northumbria.  Poetul a crescut la East Dene, în Bonchurch pe insula Wight .

În vremea copilăriei, Swinburne dădea impresia a fi "nervos" și "fragil", însă "era înzestrat cu energie nervoasă și neînfricare într-o măsură în care îl făcea să pară năsăbuit".

Swinburne a studiat la Colegiul Eton (1849-1853), unde a început să scrie poezii.  La Eton, a câștigat premii pentru texte scrise în franceză și italiană.   Și-a continuat studiile la Colegiul Balliol, Oxford (între 1856-1860), cu o scurtă pauză, când a fost exmatriculat  de la universitate în 1859 pentru că a susținut public tentativa de asasinare a lui Napoleon III comisă de Felice Orsini.  S-a întors acasă în mai 1860, deși nu a obținut niciodată o diplomă.

Swinburne obișnuia să-și petreacă vacanțele de vară la Capheaton Hall din Northumberland, în casa bunicului său, Sir John Swinburne, al 6-lea Baronet (1762-1860), care avea o bibliotecă faimoasă și era președintele Societății Literare și Filosofice din Newcastle upon Tyne.  Swinburne considera Northumberland drept ținutul său natal, ceea ce se reflectă în poezii precum "Northumberland", "Grace Darling" și altele.  Îi plăcea să călărească ponei prin mlaștinile, era un călăreț îndrăzneț, "through honeyed leagues of the northland border", așa cum numea el granița în volumul Recollections.

În perioada 1857-1860, Swinburne a devenit membru al cercului intelectual animat de Lady Pauline Trevelyan la Wallington Hall.

După moartea bunicului său în 1860, poetul a rămas cu William Bell Scott în Newcastle. În 1861 Swinburne a vizitat Menton pe Riviera franceză și s-a cazat la Villa Laurenti cu scopul de a se recupera după consumul excesiv de alcool. Din Menton, Swinburne s-a dus în Italia, unde a călătorit intens.  În decembrie 1862, Swinburne l-a însoțit pe W.B. Scott și pe oaspeții săi, printre care se afla probabil și Dante Gabriel Rossetti, într-o excursie la Tynemouth. Scott scrie în memoriile sale că, în timp ce se plimbau pe malul mării, Swinburne a declarat, cu o intonație tărăgănată, că nu fusese încă publicat "Hymn to Proserpine" și "Laus Veneris" în timp ce valurile "se desfășurau pe toată lungimea bancurilor de nisip spre Cullercoats și sunau precum niște aclamații îndepărtate".

La Oxford, Swinburne i-a întâlnit pe mulți dintre scriitorii și artiștii prerafaeliți, inclusiv Dante Gabriel Rossetti. L-a cunoscut, de asemenea, și pe William Morris. După abandonarea studiilor superioare, poetul a trăit în Londra și și-a început cariera de scriitor profesionist. Rossetti era încântat de "micul său prieten northumbrian", adjectivul făcând probabil referire la talia joasă a lui Swinburne. Intr-adevăr, poetul avea doar 1,63 m înălțime.

Swinburne suferea de alcoolism si algolagnie, fiind o natură extrem de excitabilă. Se pare că plăcea să fie flagelat.  Sănătatea lui a avut de suferit din pricina modului său de viață, iar în 1879, la vârsta de 42 de ani, a început să fie îngrijit de prietenul său, avocatul Theodore Watts, care s-a ocupat de el pentru tot restul vieții sale, ambii locuind la reședinta The Pines, Putney Hill, Putney .  Tot prietenul său - mai apoi numit Theodore Watts-Dunton de către WG Sebald - i-a arătat poetului, în mai multe rânduri (anii 1870), orașul pierdut Dunwich de pe coasta Suffolk.

Ulterior, poetul și-a pierdut alura de tânăr răzvrătit și s-a transformat într-un ins respectabil conform canoanelor sociale.  S-a spus despre Watts că l-a salvat pe om și l-a ucis pe poet. Swinburne a murit la reședința Pines  la 10 aprilie 1909 la vârsta de 72 de ani și a fost îngropat la biserica Sf. Boniface, Bonchurch, pe insula Wight .

Swinburne este considerat un poet reprezentativ al mișcării decadente,  cu toate că este posibil ca el să fi predicat viciul în mare mare măsură decât l-a practicat cu adevărat. Se pare că pentru a face publicitate "devierii" sale a răspândit zvonul că a întreținut relații sexuale cu o maimuță, apoi a mâncat-o. Oscar Wilde a declarat că Swinburne a fost "un ageamiu în materie de viciu, care a făcut tot ce a putut pentru a-și convinge concetățenii  de homosexualitatea și bestialitatea sa, fără a fi nici pe departe homosexual sau capabil de bestialitate".   Bârfele comune mai spun că poetul a nutrit  o pasiune profundă pentru exploratorul Sir Richard Francis Burton,  și asta în ciuda faptului că Swinburne ura călătoriile.

Mulți critici au comentat impresionanta sa capacitate de a utiliza lexicul, rima și metrul specifice limbii engleze  , deși Swinburne a fost de asemenea criticat pentru stilul său înflorat și pentru opțiunile lexicale care servesc doar prozodia  și mai puțin semnificația piesei.  Swinburne a servit (se pare)drept model pentru personajul principal al celui de-al treilea volum al celebrei Istorii a prosperității englezești a lui George Saintsbury , iar AE Housman , un critic mai atent și cumva mai ostil, a avut numai cuvinte de laudă pentru abilitatea sa de rima:

Pe vremuri, activitatea lui Swinburne a fost populară printre studenții de la Oxford și Cambridge, deși astăzi nu mai este la modă.  Acest mod de receptare este oarecum contextual, deoarece tinde să reflecteze consensul popular și academic asupra operei sale, cu toate că textele din Poems and Ballads (prima ediție) și piesa de teatru Atalanta din Calydon nu au ieșit total din atenția criticilor. În special Atalanta în Calydon a fost apreciată drept una dintre cele mai bune lucrări ale sale, scrisă în 1865, înainte ca excesele pasionale ale lucrărilor ulterioare să-i câștige,  printre criticii contemporani, o reputație sordidă pentru blasfemie și depravare.

TS Eliot a parcurs eseurile lui Swinburne despre dramaturgii din epoca lui Shakespeare și Jonson - The Contemporaries of Shakespeare și The Age of Shakespeare - precum și volumele consacrate operelor lui Swinburne și Jonson.  Scriind despre Swinburne în The Sacred Wood: Essays on Poetry and Criticism, Eliot a opinat că Swinburne și-a stăpânit subiectul destul de bine și că "este un critic mai de încredere în privința lui Shakespeare și Jonson decât Hazlitt , Coleridge sau Lamb, că percepția lui despre valorile relative ale scrierilor este aproape întotdeauna corectă".  Cu toate acestea, Eliot a considerat că Swinburne nu a stăpânit subiectul în așa măsura, încât să-și ia libertăți de interpretare, ceea ce este totul în critică.   Mai mult decât atât, lui T.S. Eliot nu-i plăcea proza lui Swinburne, despre care spunea următoarele:  "strigătul tumultuos al adjectivelor, graba frazelor indisciplinate sunt semnele nerăbdării și, poate, al lenei unei minți dezordonate".

În Franța, Swinburne a fost foarte apreciat de Stéphane Mallarmé și a fost invitat să contribuie la un volum închinat poetului Théophile Gautier, Le tombeau de Théophile Gautier ( Wikisource ). Swinburne a răspuns invitației lui Mallarmé scriind șase poezii în patru limbi diferite: franceză, engleză, latină și greacă.

Swinburne a fost nominalizat pentru Premiul Nobel pentru literatură în fiecare an între 1903 și 1907 și, din nou, în 1909.

H.P. Lovecraft  l-a considerat pe Swinburne "singurul poet adevărat din Anglia sau America după moartea domnului Edgar Allan Poe".

Opere

Printre lucrările poetice semnate de Swinburne se pot menționa: Atalanta in Calydon (1865), Poems and Ballads (1866), Songs before Sunrise (1871), Poems and Ballads Second Series, (1878) Tristram of Lyonesse (1882), Poems and Ballads Third Series (1889), și romanul Lesbia Brandon (publicat postum în 1952 de Randolph Hugues).

Volumul Poems and Ballads a provocat senzație când a fost publicat pentru prima oară, în special poeziile scrise pentru a o omagia pe poeta Sappho din Lesbos, precum "Anactoria" și "Sapphics". Pentru acest volum, editorii Moxon și Co. și-au transferat drepturile de publicare lui John Camden Hotten.   Alte poezii din acest volum, cum ar fi "The Leper", "Laus Veneris" și "St Dorothy", evocă fascinația victorienilor pentru Evul Mediu, stilul, construcția, și tonul acestora imitând textele medievale.  De asemenea, în acest volum sunt incluse "Hymn to Proserpine", "The Triumph of Time" și "Dolores (Notre-Dame des Sept Douleurs)".

Swinburne a inventat forma poetică numită roundel , o variantă a formei franceze rondeau , iar unele au fost incluse în volumul A Century of Roundels, dedicat Christinei Rossetti. În 1883, Swinburne îi  scria lui Edward Burne-Jones: "Am o mică și nouă carte de cântece și cântecele, toate într-o singură formă și toate tipurile de picioare metrice... care tocmai s-a lansat, a cărei dedicație domnișoara Rossetti a acceptat-o.  Sper că tu și Georgie [soția lui Burne-Jones, Georgiana, una dintre surorile MacDonald] veți găsi pe placul vostru vreuna dintre cele o sută de poezii de câte nouă versuri fiecare, între care douăzeci și patru sunt despre copii sau bebeluși".  Opiniile criticilor despre aceste poeme se împart între cei care le găsesc captivante și strălucite și cei care abia le găsesc istețe și izbutite.  Unul dintre acestea, Moartea unui bebeluș, a fost pus la muzică de compozitorul englez Sir Edward Elgar cu titlul "Roundel: Ochii mici care nu au cunoscut niciodată Lumina ".

Swinburne a fost influențată de opera lui William Shakespeare , Percy Bysshe Shelley , Catullus , William Morris , Dante Gabriel Rossetti , Robert Browning , Alfred Lord Tennyson și Victor Hugo .   Swinburne a fost popular în Anglia în timpul vieții sale, dar influența sa a scăzut foarte mult de la moartea sa.

După primele poeme și balade, poezia ulterioară a lui Swinburne a fost închinată festivităților republicane și cauzelor revoluționare, în special în volumul Songs before Sunrise .  Poemul "A Song of Italy" este dedicat lui Mazzini; "Ode on the Proclamation of the French Republic" este dedicat lui Victor Hugo; și "Dirae" este o secvență de sonete care reprezintă atacuri vituperante la adresa celora pe care Swinburne îi consideră a fi dușmani ai libertății.  Erechteus reprezintă punctul culminant al poeziei republicane swinburneene.

Poetul nu a încetat să scrie poezie erotică, la acest capitol fiind de demna de menționat superbul poem epic Tristram of Lyonesse al cărui conținut imagistic ideatic este mai temperat decât al liricii erotice anterioare. Indiferent de temele abordate, talentul de versificator și mai ales tehnica metrică rămân principalele atu-uri ale lui Swinburne până la sfârșitul carierei.

Piese de teatru în versuri

 The Queen Mother (1860)
 Rosamond (1860)
 Chastelard (1865)
 Bothwell (1874)
 Mary Stuart (1881)
 Marino Faliero (1885)
 Locrine (1887)
 The Sisters (1892)
 Rosamund, Queen of the Lombards (1899)

Poezie

 Atalanta in Calydon (1865)
 Poems and Ballads (1866)
 Songs Before Sunrise (1871)
 Songs of Two Nations (1875)
 Erechtheus (1876)
 Poems and Ballads, Second Series (1878)
 Songs of the Springtides (1880)
 Studies in Song (1880)
 The Heptalogia, or the Seven against Sense. A Cap with Seven Bells (1880)
 Tristram of Lyonesse (1882)
 A Century of Roundels (1883)
 A Midsummer Holiday and Other Poems (1884)
 Poems and Ballads, Third Series (1889)
 Astrophel and Other Poems (1894)
 The Tale of Balen (1896)
 A Channel Passage and Other Poems (1904)

   Deși tragediile oficiale, Atalanta în Calydon și Erechtheus sunt în mod tradițional incluse la capitolul "poezie".

Critică literară

 William Blake: A Critical Essay (1868, new edition 1906)
 Under the Microscope (1872)
 George Chapman: A Critical Essay (1875)
 Essays and Studies (1875)
 A Note on Charlotte Brontë (1877)
 A Study of Shakespeare (1880)
 A Study of Victor Hugo (1886)
 A Study of Ben Johnson (1889)
 Studies in Prose and Poetry (1894)
 The Age of Shakespeare (1908)
 Shakespeare (1909)

Volume de poezie importante

 The poems of Algernon Charles Swinburne, 6 vols. London: Chatto & Windus, 1904.
 The Tragedies of Algernon Charles Swinburne, 5 vols. London: Chatto & Windus, 1905.
 The Complete Works of Algernon Charles Swinburne, ed. Sir Edmund Gosse and Thomas James Wise, 20 vols. Bonchurch Edition; London and New York: William Heinemann and Gabriel Wells, 1925-7.
 The Swinburne Letters, ed. Cecil Y. Lang, 6 vols. 1959-62.
 Uncollected Letters of Algernon Charles Swinburne, ed. Terry L. Meyers, 3 vols. 2004.

Vezi și
 Răbdarea sau mireasa lui Bunthorne (1881), o operă de Gilbert-Sullivan care îl satiriză pe Swinburne și poezia lui
 Flori pentru Algernon, un roman în care caracterul eponim este numit după Swinburne
 Poeme și balade
 Miscarea decadenta
 Tristram of Lyonesse

Note

Lectură suplimentară
  Swinburne, Algernon (1919), Gosse, Edmund; Wise, Thomas, eds., The Letters of Algernon Charles Swinburne, Volumes 1-6, New York: John Lane Company.
  Rooksby, Rikky (1997) A C Swinburne: A Poet's Life. Aldershot: Scolar Press.
  Louis, Margot Kathleen (1990) Swinburne and His Gods: the Roots and Growth of an Agnostic Poetry. Mcgill-Queens University Press.
  McGann, Jerome (1972) Swinburne: An Experiment in Criticism. University of Chicago Press.
  Peters, Robert (1965) The Crowns of Apollo: Swinburne's Principles of Literature and Art: a Study in Victorian Criticism and Aesthetics. Wayne State University Press.
 Patras, Roxana (2012) Cântece dinaintea Decadenței. A. C. Swinburne și declinul Occidentului (Songs before Decadence. A.C. Swinburne and the Decline of the West). Timpul, 300 p, ISBN 978-973-612-479-2.
  Levin, Yisrael  (ed) (2010) A. C. Swinburne and the Singing Word. New Perspectives on the Mature Work, Ashgate.
  Pite, Ralph, Hubbard, Tom, Rooksby, Rikky, Wakeling, Edward (eds.) (2008) Lives of Victorian Literary Figures VI. Algernon Charles Swinburne. Pickering&Chatto.
  Bonnecasse, Dennis and Scarpa, Sébastien (eds)(2010 Tombeau pour Swinburne. Éditions Aden.
  Rooksby, Rikky  and Shrimpton, Nicholas  (1993)The Whole Music of Passion. New Essays on Swinburne, Scholar Press Aldershot.
  Marin, Ileana (2001) Beata Beatrix. Pre-Raphaelite Studies. Marco Lugli Editore.
  Galea, Ileana (1996), Victorianism and Literature. Editura Dacia.

Legături externe

 Poezia lui Algernon Charles Swinburne la Fundația Poezie.
 "Swinburne as critic" în eseul lui TS Eliot "Criticii imperfecți", publicat The Sacred Wood: Essays on Poetry and Criticism, 1922.
 https://librivox.org/author/583 Lucrările lui Algernon Charles Swinburne
 Swinburne, o eulogie a lui AE Housman
 Stirnet: Swinburne02   Genealogia lui Swinburne.
 http://swinburnearchive.indiana.edu/ O arhivă digitală a vieții și a operelor lui Algernon Charles Swinburne

Nașteri în 1837
Decese în 1909
Poeți englezi din secolul al XIX-lea
Oameni din Londra
Decadentism
Critică literară

Algernon Charles Swinburne


Krásnohorská Dlhá Lúka este o comună slovacă, aflată în districtul Rožňava din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 726 de locuitori.

Localitatea este înfrățită cu Ibrány.

Istoric
Localitatea Krásnohorská Dlhá Lúka este atestată documentar din 1338.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Krásnohorská Dlhá Lúka


Ruska Pilana je naseljeno mjesto u općini Donji Vakuf, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Nalazi se u dolini Semešnice, sjeveroistočno od Donjeg Vakufa.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 175

 Srbi - 174
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 1

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 10

 Srbi - 8
 Bošnjaci - 2

Izvori

Naselja u županiji Središnja Bosna
Donji Vakuf

Ruska Pilana


Andreas Mihavecz (* 1960/61) ist ein aus Bregenz stammender Österreicher, der laut Guinness-Buch der Rekorde 1997 den Weltrekord für das längstandauernde Überleben ohne die Versorgung mit Nahrung oder Flüssigkeiten hält.

Am 1. April 1979 wurde der zu diesem Zeitpunkt 18-jährige Maurerlehrling in Gewahrsam der Gendarmerie in Höchst genommen, nachdem er als Passagier in einen Autounfall verwickelt gewesen war. Für seine Anhaltung waren drei Gendarmeriebeamte verantwortlich, von denen ein jeder dachte, dass die beiden anderen Mihavecz bereits freigelassen hätten. Eine Vermisstenanzeige der Mutter von Mihavecz wurde ignoriert. Da seine Zelle im Keller lag, hörte niemand seine Rufe. Er verlor 24 Kilogramm an Gewicht. Mihavecz überlebte, da er Kondenswasser von den Wänden zu sich nahm. 17 Tage nach der Festnahme, am 18. April 1979, entdeckte der Beamte Helmut Hämmerle zufällig Mihavecz, nachdem er den Geruch aus der Zelle wahrgenommen hatte. Bis zur Wiederherstellung der Gesundheit Mihaveczs vergingen Wochen.

Im folgenden Strafverfahren beschuldigten sich die drei beteiligten Gendarmen gegenseitig. Wegen "Grober Fahrlässigkeit im Amt" wurden die Beamten zu Geldstrafen von umgerechnet je 2000 € verurteilt. Zwei Jahre später wurden Mihavecz in einem Zivilverfahren 250.000 Schilling (inflationsbereinigt rund  €) zugesprochen.

Der Fall wurde später irrtümlich in einem Buch über Urban Legends angeführt und dort als eine modernisierte Form einer mittelalterlichen Sage über einen vergessenen Häftling bezeichnet.

Einzelnachweise

Fasten
Polizei (Österreich)
Kriminalfall (Zweite Republik Österreich)
Österreicher
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Andreas Mihavecz


Via Gabiniana bila je starorimska cesta. Prometnica je vodila od Salone do Andetriuma (Muća). Ime nosi u čast vojskovođe A. Gabinija, kojega je Cezar poslao da pokori pleme Delmata (48. pr. Kr. – 47. pr. Kr.). Dao ju je sagraditi u 1. stoljeću Publije Kornelije Dolabella. i jedna je od pet cesta koje je Dolabella dao sagraditi a vode iz Salone u unutrašnjost Dalmacije. Smatra se da je Via Gabiniana od Andetriuma išla vjerojatno kroz Zagoru na sjever. Preostale četiri ceste su cesta iz Salone preko Čitluka kraj Sinja na sjeveroistok u dolinu Save (Salona - ad fines provinciae Illyrici, preko Andetriuma, Livanjskog polja, Glamočkog polja, doline Vrbasa do Save ), zatim iz Salone na Pons Tiluri (Trilj). Pravac četvrte i pete ceste nije poznat, znade im se samo duljina. Grga Novak smatra da su vjerojatno bile nastavak prijašnjih. Podatak o njima sačuvan je na kamenu miljokazu (tituli miliari). Cesta je dovršena do 16./17. godine. Arthur Evans piše da cesta prolazi pored Kistanja i Archi Romani, tj. kako ih mjesni Morlaci zovu "Šuplje crkve" odnosno "Trajanova dvorca".

Via Gabiniana spajala je centre pravcem Burnum – Promona – Magnum – Andertium – Salona. centre Burnum – Promonu – Magnum – Andertium – Salonu. Područje kroz koje je prolazila bilo je gusto naseljeno, osobito u poljskom dijelu. Smatra se da je ovdje bio skup poljodjelskih gospodarstava koja su brojila i do stotinu ljudi, tako zvane ville rustice. Kraj je bio razvijen još u željeznom dobu. U selu Umljanovići – Balina glavica bilo je veliko pretpovijesno naselje Synotion, koje je rimski car Oktavijan August savim razorio. Na mjestu Synotiona niknuo je Municipium Magnum, veliki rimski grad, urbani antički centar koji su opstao preko 400 godina. Ovdje su se preko 150 godina sukobljavali Delmati i Rimljani.

Izvori

Vanjske poveznice
The Oxford Handbook of Roman Epigraphy - Google Knjige, str. 650-1, ur.  Christer Bruun,J. C. Edmondson

Solin
Muć
Rimske ceste u Hrvatskoj

Via Gabiniana


Rinkenæs Gamle Kirke indviet til Skt. Laurentius den 10. august 1158. Kirken ligger på et bakkedrag 4 km nord for Rinkenæs. Oprindelig var den romanske kirke omgivet af en landsby, som forsvandt fuldstændigt omkring år 1300. Ifølge overleveringer er kirken oprindeligt blevet bygget som et kapel hørende under Kliplev Kirke. En rig enke forærede grunden til kirken og betalte, hvad opførelsen kostede, og egnens beboere transporterede byggematerialerne til stedet, foruden at de leverede arbejdskraften til byggeriet. Kirkeklokken fra ca. 1500 var hængt op i en træklokkestabel, men blev ødelagt af en storm i 1884. I stedet for blev klokken senere flyttet til vestgavlen, hvor den stadig hænger.

Rinkenæs Sogn blev sandsynligvis et selvstændigt sogn i slutningen af 1400-tallet. Indtil da blev kirken betjent af en kapellan. Kirken var sognekirke indtil 1932, da den nye Rinkenæs Korskirke blev indviet. Men der er stadig af og til gudstjeneste, og der foretages også andre kirkelige handlinger.

Kirken er oprindeligt bygget i romansk stil af rå og kløvede kampesten, og den er nu forsynet med et rødt tegltag. Der er i tidens løb foretaget mange ændringer af bygningen, f.eks. er der indsat nye vinduer og foretaget store reparationer af murværket. Det sidste især på grund af de voldsomme begivenheder bygningen har været udsat for. De steder hvor det har været nødvendigt at forny murværket, er dette blevet gjort hovedsageligt med munkesten. Våbenhuset på sydsiden er bygget af munkesten og opført i første halvdel af 1500 tallet.

Kirkens inventar
Kirken var indtil 1870erne rigt udstyret med inventar. Det var pietismen, der på den tid prægede sognet, og det bevirkede, at en stor del af inventaret forsvandt fra kirken. Der blev sat en nygotisk altertavle op. Siden år 2000 har den hængt på nordvæggen af koret, og man har, så vidt det var muligt, rekonstrueret den oprindelige altertavle.

Prædikestolen er i renæssance-stil fra 1606 og i 1801 fik den enkelte tilføjelser i empire-stil. Stolen er skænket til kirken af Riggel Bennicks af Hovgårds hustru Dorothea Munk. Den bærer indskriften: "Dorothea Munk mit naffn monne være/ thenne predigestoel/ gaf jeg til/ guds ære anno/ christi/ 1606". Desuden er der et hjelmet våben for slægten Bennick og et for slægten Munk. Lydhimlen er fra 1801 og i empire. Duen stammer fra en tidligere himmel fra det 17. århundrede.

Døbefonten er fra 1799, og dåbsfadet i tin er fra samme tid, men er senere omforandret.

På syd-væggen hænger et processionskrucifiks fra omkring år 1400. Siden de store omvæltninger i kirken op til år 1900 har det været overmalet i de samme farver som stolestaderne. Ved at fjerne denne maling i 1952 fandt man ud af, at krucifikset oprindeligt var farvelagt. Af de oprindelige farver var det muligt at rekonstruere farvelægningen.

Stolestaderne er fra omkring 1800. Det var før i tiden kutyme, at mændene sad i højre side af kirken og kvinderne i venstre. Derfor har man i mandssiden knagerækken til hatte, og i kvindesiden er bænkene en meter bredere, fordi der også skulle være plads til børnene.

Pulpituret mod vest, der hvor nu orglet er anbragt, er fra 1708, og det mod nord fra 1723. Under restaureringen i 1970erne opdagede en konservator fra Odense, at der på pulpiturets balustrades sidste felt under seks lag maling fandtes en afbildning af den sidste af de 12 små profeter fra det gamle testamente. Man gik derfor ud fra, at der i de øvrige felter under malingen gemte sig billeder af de resterende små profeter. Under renoveringen i 2008 blev disse felter afdækket, et arbejde som blev betalt af A.P. Møller Fonden med 750.000 kr.

Orglet på vestpulpituret, som er i nygotisk stil, er opstillet i 1875. Dette blev ombygget i 1911, og igen i 1970erne. Orgelfacaden blev dog bibeholdt, så det er med andre ord kun "indmaden", der er blevet skiftet ud.

På sydmuren hænger en lille plade med familien Bennicks våben og på nordmuren et nadverbillede.

I våbenhuset hænger en lille messeklokke, som ifølge overleveringen skulle være fra slutningen af det 15. århundrede. Eksperter har i 2008 påstået, at den er fra før år 1300. Helt op i nyere tid blev den brugt til at ringe med ved gudstjenestens begyndelse i stedet for et orgelpræludium.

På kirkegården ved kirken er der en fællesgrav for 66 danske og prøjsiske soldater, der døde på lazaretter i Rinkenæs under 2. Slesvigske Krig i 1864. Monumentet, der er rejst på graven, er både med dansk og tysk indskrift.

Krigstider
Kirken har været udsat alvorlige hændelser igennem tiderne. Første gang var under Trediveårskrigen i 1643, da den svenske general Lennart Torstensons tropper rev blytaget af kirken for at bruge det til at støbe kugler. Endvidere rev de jernarmeringen ud af vinduerne for at bruge jernet til hestesko. Endelig har de også sat ild til kirken – dog uden at den tog nævneværdig skade. Da freden kom, gik man straks i gang med at genopbygge kirken. Under den Første Karl Gustav-krig, kom den danske konge Frederik 3. allierede brandenburgerne med deres polske troppeenheder i 1657 forbi kirken. De polske lejesoldater satte ild til kirken med store skader til følge.

Galleri

Eksterne henvisninger og kilde

 Rinkenæs Gl. Kirke hos KortTilKirken.dk
 Rinkenæs Gamle Kirke

Kirker i Sønderborg Kommune
Kirker i Haderslev Stift
Kirker i Sønderborg Amt

Rinkenæs Gamle Kirke


An Lipocarpha drummondii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gordon C. Tucker. An Lipocarpha drummondii in nahilalakip ha genus nga Lipocarpha, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lipocarpha

Lipocarpha drummondii


An Carex rossiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Árpád von Degen. An Carex rossiana in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex rossiana


හැඳින්වීම

අතීතයේ මිනිසා හා පරිසරය අතර පැවතියේ නොබිදිය හැකි සම්බන්ධතාවයකි.මිනිසා පරිසරයට ආදරය කරන තරමටම පරිසරය මිනිසාට කීකරු විය.

නමුත් මිනිසාගේ අවශ්‍යතා සංකීර්ණවත්ම මෙතෙක් පැවති සම්බන්ධතාවයට ප්‍රබල පහරක් එල්ල විය.මිනිසාගේ හිතුවක්කාර ක්‍රියා හේතුවෙන් පෘතුවියේ

උණුසුම ක්‍රමිකව ඉහල යමින්ද  ඊට සාපේක්ෂව දේශගුණිකවිපර්යාස වර්ධනය වෙමින්ද ඉදිරියට යන්නට විය.

මිහිතලය මත උෂ්ණත්වය තැනින් තැනට වෙනස්  වීම නිසාද එය සෘතු අනුව වෙනස් වීම නිසාද සමස්තය පිළිබඳ ව අවධානය යොමු කිරීමේදී

උෂ්ණත්වය 133 0C කින් ඉහල ගොස් ඇත. තවත් විශේෂත්වයක් නම් වැඩිම ඉහලයාම පෙන්නුම් කරන්නේ 1950 න් පසුව වීමයි.

උණුසුම් වීමද වේගවත් වී ඇතිබව පැහැදිලිය.

විද්‍යාඥයන් ගණන් බලා ඇති අන්දමට 21 වන ශතවර්ෂය තුල මිහිතලයේ උෂ්ණත්වය ඉහලයාම අවම වශයෙන් 11oC කි.එය ඉදිරියේදී  64oCදක්වා ඉහල යා හැකිය.

මෙලෙස ගෝලීය උණුසුම් වීම කෙරෙහි ප්‍රධාන සාධක 2 ක් හේතු වී ඇත.

හරිතාගාර වායු වායු ගෝලයට මුක්ත වීම එක් හේතුවක් වන අතරම වනාන්තර ඒළිපෙහෙළි කීරීමද   එයට බලපාඇත.

හරිතාගාර වායු ලෙස ප්‍රධාන වශයෙන් කාබන් ඩයොක්සයිඩ්,
නයිට්‍රස් ඔක්සයිඩ් ,මීතේන් ,ක්ලෝරෝෆ්රෝකාබන් , බ්රෝමීන් හදුනාගෙන ඇත.

පහල වායු ගෝල පරිසරයන්හිජල වාෂ්ප හා ඕසෝන් ද හරිතාගාර වායු ලෙස ක්‍රියාකරයි. මේ වායු අතරින් කාබන් ඩයොක්සයිඩ් , නයිට්‍රස් ඔක්සයිඩ් ,

මීතේන් ආදිය මිහිතලය තුල ස්ථායි උෂ්ණත්වයක් පවත්වාගෙන යාමට උදව් වෙයි. මේතාක් තුලිතව පැවති චක්‍රීය ක්‍රියාවලියට අමතරව එකතු වූ හරිතාගාර

වායු වායු ගෝලයට එක්වීම නිසා වායු ගෝලයේ උණුසුම රඳවා තබා ගැනීමේ හැකියාව ඉහල ගොස් ඇත.

වායු ගෝලය උණුසුම් වීමේ ප්‍රතිඵල

සාගර ජල මට්ටම ඉහලයාම

මිහිකත උණුසුම් වීම නිසා ඇතිවන ප්‍රධානතම ගැටලුව ලෙස සාගර ජල මට්ටම ඉහලයාම දැක්විය හැක.

පසුගිය සියවස තුල පොදුවේ ලෝකයේ මුහුදු ජල මට්ටම 10 cm සිට 20 cm ප්‍රමාණයකින් වර්ධනය වී ඇති බව විද්‍යාඥයන් පෙන්වා දී ඇත.

දූපත්  1200 කින් සමන්විත මාලදිවයින් දූපත් වලින් 80% ක්ම මුහුදු මට්ටමේ සිට  1 m කට වඩා උසින් පිහිටා

නැත.මේ නිසා ඉදිරි වසර 100ඇතුලත මාලදිවයින ගිලීයන බවට දැනටමත් මත පලවී ඇත.

සාගරික ජීවීන් කෙරෙහි බලපෑම

මිහිතලය උණුසුම් වී‍මේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සාගර ජලයේද  උෂ්ණත්වය වැඩිවේ. එවිට සාගර ජලයේ දියවී ඇති කාබනික සංයෝග ඉක්මනින් වියෝජනය වේ. මේ නිසා සාගර ජීවීන් මියගිය විට සතුන්ගේ දේහ තුල ගබඩාවී තිබුනු කාබෝහයිට්ට්‍රේට් , ප්‍රෝටීන් , ලිපිඩ හා මේද වැනි කාබනික සංයෝග ඉක්මනින් වියෝජනය වේ.

එම වියෝජනය නිසා කාබන් අඩංගු සරල සංයෝග බිහිවේ. ඒවා තවදුරටත් කැඩී අවසානයේ කාබන් ඩයොක්සයිඩ් වායු ගෝලයට එකතුවේ.

සාගර ජලයේ උෂ්ණත්වය වැඩිවීම සාගර ජීවීන්ගේ  ලාබාල අවස්තාවන් වන බිත්තර,කීට ,පිලා වැනි අවස්තාවන්ට අහිතකරය. එය සමස්ත සාගර ජීවින්ගේ පැවැත්මට මෙන්ම සාගරික ආහාරදාමය කෙරෙහිද දැඩිව පලපෑමෙන් ලෝක ආහාර නිෂ්පාදනයේ විෂමතාවයන්ද ඇතිවිය හැක.

අයිස් දියවීම

ග්‍රීන්ලන්තය ආශ්‍රිතව පර්යේෂණකරන විද්‍යාඥයන්ට අනුව වෙනත් කිසිදු කාලයකට වඩා වේගයෙන් අයිස් තට්ටු දියවීමට පටන්ගෙන ඇත.

දකුණු ග්‍රීන්ලන්තයේ  සෙර්මිලික් ග්ලැසියරය පසුගිය වසර 15 කදී   150m කින් අඩුවී ඇත.

අද වනවිට සාමාන්‍යය ප්‍රමාණයට වඩා  2000 Km ක්  පමන  පැතිරගිය අයිත් තට්ටු ගැලවී යන බවත් සඳහන්ය.

මෙලෙස අයිස් තට්ටු දියවී යාමට හේතු ලෙස ඉදිරිපත්කලේ වායු ගෝලයේ උෂ්ණත්වය වැඩි වීමයි. එමගින් අයිස් කඳු දියවීමේ වේගය වැඩිවී ඇත.

මෙහි ප්‍රතීඵලය මුහුදු මට්ටටේ ඉතා සුළු වැඩිවීමකි. මෙලෙස අයිස් කඳු දියවීමේ වාසියක්ද ඇත.

උත්තර ධ්‍රැවය ආසන්නයේ පවතින ග්‍රීන්ලන්තය 2/3 ක ප්‍රමාණයකත් ඇත්තේ අයිස්ය. වේගයෙනි අයිස් දියවීම නිසා මෙතෙක්

මිනිස් වාසයට අහිතකරව පැවති ග්‍රීන්ලන්තය මිනිස් වාසයට හිතකර ස්ථානයක් වනුඇත.

වර්ෂාපතන රටාවන් වෙනස් වීම

වායු ගෝලය උණුසුම් වීම නිසා ඇතැම් ප්‍රදේශවල වර්ෂාපතන ප්‍රමාණය දැනට පවතින ප්‍රමාණයට වඩා අධික වීමෙන් ඒවා වඩාත්

තෙත් ප්‍රදේශ බවට පත්වේ.සමහර ප්‍රදේශවලට අඩු වර්ෂාපතන ප්‍රමාණයක් ලැබිය හැක.

මේ නිසා ඇතැම් තෙත් ප්‍රදේශ වියළි බවටත් , ඇතැම් වියලි ප්‍රදේශ තෙත් ප්‍රදේශ බවටත් පත්වීමේ ප්‍රවනතාවයක් ඇත. මේ නිසා වර්ෂාපතන රටාවන්

සහමුලින්ම අවුල් වී හා හැකිය. වර්ෂාපතන ප්‍රමාණයන් වැඩි හෝ අඩු වීම,වර්ෂා සෘතුව කෙටි හෝ දිගු වීම , වර්ෂාපතන ආරම්භවන කාලසීමාවන්

වෙනස් වීම , වර්ෂාපතන තීවුරතාවය වෙනස් වීම වැනි තත්ත්වයන් මේ නිසා ඇතිවිය හැක. වර්ෂාපතනයේ සිදුවන මෙවැනි විචලතා ලෝක ආහාර

නිෂ්පාදනය කෙරෙහිද සාජු වශයෙන්ම බලපානු ඇත.

නිවර්තන වාසුළි වඩා ප්‍රබල තත්ත්වයට පත්වීම

නිවර්තන වාසුළි  වඩා ප්‍රබල  තත්ත්වයකට පත්වීමට මිහිමත උණුසුම් වීම හේතුවක් වී ඇත.

නිවර්තන කලාපීය උණුසුම් සාගරික ප්‍රදේශවල ( 27o) හට ගන්නා හරිකේන් කුණාටු 1975 -1995 වසර තුල

20%කින් වර්ධනය වී ඇත. මේ කුණාටු නිසා ගංවතුර, මුහුද ගොඩගැලීම , දේපල හා ජිවිත හානි සිදු වීම , වෙරළඛාදනය වැනි හානි ඇති වී තිබේ.

ශාක කෙරෙහි බලපෑම

පෘතුවි උෂ්ණත්වය වැඩිවන විට පැලෑටි වලින් සිදුවන වාෂ්පීකරණය අධික වීවෙන් එම පැලෑටි ඉක්මනින් වියළීමට ලක්වේ.

වාෂ්පීකරණය නිසා භූගත ජල මට්ටම පහළ වැටිමද ශාක වලට අහිතකරය. වාෂ්පීකරණය අධික වන විට භූගත ජලය පොළවේ මතුපිටට පැමිණීම සිදුවේ.

එම ජලය සමග ඛනිජ වර්ග පැමිණ මතුපිට පස් තට්ටුවේ තැන්පක් වීම නිසා ලවණතාවය වර්ධනය විය හැකි අතර එය ශාකවල වර්ධනයට බාධාකාරීය.

තවද ගංගා ඔස්සේ රටඅභ්‍යන්කරයට ලවණ මිශ්‍ර කරදිය ගලා ඒම නිරන්තරයෙන්ම සිදුවේ. එම නිසා වෙරළාශ්‍රත ගොඩබිම් ප්‍රදේශවල භූගත ජලයට

මෙම ලවණමිශ්‍රවේ.මේ තුලින් එම ප්‍රදේශවල වගාවන්ට,ජීවීන්ට හා පානීය ජල ප්‍රභව වලට බලපෑමක් ඇතිවෙයි.

මිනිසාගේ සෞඛ්‍යය කෙරෙහි බලපෑම

පෘතුවියේ උණුසුම වැඩිවන විට ඇතිවන තාප තරංග (Heat Vaves) සෘජුවම මිනිසාට බලපායි.

වසංගත ඇතිවීම හා එම වසංගත වේගයෙන් පැතිරයාමද මේ සමගම සිදුවේ. මදුරුවාගේ වර්ධනයට උණුසුම වැඩිවීම

යෝග්‍යය පාරිසරික තත්ත්වයක්  ඇතිකරයි. නමුත් ශීත දේශගුණ තත්ත්වයක් තුල මදුරුවාගේ වර්ධනය සිදුනොවේ.

ජලය හේතුවෙන් පැතිරෙන රෝග වලටද මිහිකත උණුසුමු වීම පිටුවහලක් වේ. ඒ අතර ගංවතුර, නියඟය,

වැනි තත්ත්වයන් ජලය ආශ්‍රත රෝග වර්ධනය කිරීමටද හේතු වේ.

මිහිකත උණුසුම් වීම අවම කිරීමට ගතහැකි පිළියම්

ගෝලීම උෂ්ණත්වය ඉහළයාම පාරිසරික ලෝකයට පෙර නොවූ විරූ ලෙස බලපෑම් කිරීමට සමත් වී ඇත.

ඒ නිසාම ලොව ප්‍රකට සමාගම් විකල්ප විසදුම් රැසක් මේ වනවිටත් හඳුන්වා දී ඇත. ඒ අතර පාවහන් , ඇඳුම් පැලඳුම් ,

භාණ්ඩ , විදුලිබල උත්පාදක ක්‍රම මුල් තැනත් ගනී.

කාලගුණ විපර්යාස නිසා හිස ඔසවන ව්‍යාධීන් සඳහා නවතම එන්නත් හා ඖෂධ වර්ග පිළිබඳව අත්හදා බැලීම් සිදුකර ඇත.

මෙහි ප්‍රත්ඵලය ලෙස ප්‍රතිශක්තිකරණ ව්‍යාපාර 6% කින් ඉහළගොස් ඇති අතර වසර 2010 දී එය 14% කින් ඉහළයනු ඇත.

වායු ගෝලයේ උෂ්ණත්වය ඉහළයාම හේතුවෙන් ඇතිවන අනතුරු වලක්වා ගැනීමට අනතුරු ඇඟවීමේ සංඥා ක්‍රම ඇතුලත්

ආරක්ෂිත උපාංග රැසක් හඳුන්වා දී ඇත.

මිහිකත උණුසුම් වීම පිළිබඳ ලෝක අවධානය

මිහිකත උණුසුමු වීමේ ගැටලුව ශ්‍රී ලාංකිකයන් වන අපට පමනක් නොව මුළු ලෝකයටම බලපායි.එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 1997 දී ජපානයේ

කියටෝ නුවරදී කියටෝ සම්මුතිය ඇතිවිය.

එහිදී හරිතාගාර වායු නිකුක් කිරීම පාලනය කිරීමට ලොව පුරා රටවල්  172 කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් ගිවිස ගත්හ. කාර්මික රටවක් 36 කට

හරිතාගාර වායු නිකුත් කිරීමේ සීමා පණවා තිබීම ඒ අතරින් වැදගත් පියවරකි. නමුත් මේ වන විට ලොව විශාලතම හරිතාගාර නිකුත්කරන්නා

වන ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය තවමත් මෙම සම්මුතිය පිළිගෙන නැත.

කියතෝ සම්මුතියේ අනාගතය

කියතෝ සම්මුතිය අනාගතයට කුමක් කරන්නේ දැයි හරියාකාරව පවසා නැත. කියටෝ සම්මුත්යෙන් හරිතාගාර වායු පිළිබඳව විසඳුමක්

ලබා දුන්නද  එය පරිපූර්ණ විසඳුමක් නොවනු ඇත. මන්ද  මිහිකත උණුසුම් වැලැක්වීමට තවත් බොහො‍් දේ සිදුකල යුතුව ඇත.

සංවර්ධනය වන රටවල් සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල් එකිනෙකාට වරද පැටවීම ප‍සෙකලා එකට එකතු වී කඩිනමින් පියවර ගන්නේ නම්

වලක්වා ගත නොහැකිමුත් අවමකර ගත හැකි හානිවලට සාර්ථකව මුහුණදීමට හැකිවනු ඇත.

පින්තූර

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ
ඇම් රත්නායක ,2004, ගෝලීය පරිසර අර්බුදය
ඒ එච් ධනපාල , 2004, පරිසරය,මානුෂික අවශ්‍යතා සහ සංවර්ධනය
ඒ එච් තිරුමුර්ති හා ෆ්රැන්සිස් ෆැන්තම් , 2001, තර්ජනයට ලක්වු පරිසරය

මේවාත් බලන්න

 පෘථිවිය උණුසුම් වීම
 ආක්ටික් කලාප‍යේ උණූසුම
හරිතාගාර ආචරණය
 ඕ‍සෝන් වියන

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
Heat Island Effect

San José State University

Real Climate

පරිසර අර්බුද

මිහිතල‍යේ උණුසුම


MacBook, Apple'ın ürettiği giriş seviyesi dizüstü bilgisayarların yeni serisine verilen addır. 16 Mayıs 2006'da piyasaya sürülmüştür. Bir önceki seri olan iBook'un yerini almıştır. Fiyat/Verim açısından tüketiciyi gayet memnun edecek şekilde tasarlanmıştır.

MB Intel Core 2 Duo işlemcili üç model ile satılmaktadır. Böylece Apple dizüstü modellerinin Intel'e geçişini tamamlamış olmaktadır. 1.83 ve 2.0 GHz işlemcili parlak beyaz modeli ve 2.0 GHz işlemcili mat siyah modeli vardır. Tüm MB'ler dahili iSight kamera, MagSafe (manyetik kilitli) güç girişi, uzaktan kumanda ve yeni tasarım ergonomik klavyeye sahiptir. MacBook'un üst seviye dizüstü modeli MacBook Pro'dur.

Teknik özellikler
2.0-2.16 GHz Core 2 Duo işlemci, 2-4 MB paylaşımlı L2 önbellek.
1 GB (2 GB'a kadar yükseltilebilir) DDR2 667 RAM
60-80 GB 5400 Rpm SATA sabit disk (250GB'a veya 500GB'a kadar yükseltilebilir)
Slot-Loading Combo ya da DVD yazıcı
Intel GMA 950 64 MB (paylaşımlı) ekran kartı
13.3" geniş glossy ekran 1280x800
Dahili Gigabit ethernet, Bluetooth 2.0, 802.11g AirPort Extreme kablosuz ağ
Dahili iSight kamera, uzaktan kumanda, 1 FireWire 400, 2 USB 2.0,1 Mini-DVI, optik ses giriş/çıkışı, mikrofon, hoparlör.

MacBook Apple'ın çok beğenilen sade ve şık tasarım anlayışını yansıtmaktadır. Dışarıdan bakıldığında gereksiz renk geçişleri bulunmayan ince ve zarif kasasıyla dikkat çekmektedir. Tıpkı iBook gibi, iMac ve iPod ile yan yana koyulduğunda Apple'ın ev kullanıcıları için yarattığı konsepti gözler önüne sermektedir.

MB, Apple'ın sık kullandığı polikarbonat tabanlı bir termoplastik malzemeden yapılmış bir kasaya sahiptir. Beyaz MB tıpkı iBook ve iPod'da olduğu gibi parlak bir görüntü sunar. Siyah model ise mattır ve ışığı yansıtmayacak şekilde tasarlanmıştır. İki model de geniş ekran nedeniyle ince uzun bir yapıya sahiptir. 13.3" ekranı MB'u mükemmel bir taşınabilir bilgisayar yapar. Ayrıca ekran glossy screen denilen günümüzde birçok PC laptop üreticisinin kullandığı parlak bir kaplamaya sahiptir.

MB'u diğer laptoplardan ayıran önemli bir özellik klavye tasarımındadır. Klavye tuşları arasında 5 mm'lik açıklıklar vardır ve tuşların her biri kasaya bağlıdır. Eski modellerde tuş takımı tümüyle çıkarılabilirken yeni modelde tüm tuşların tek tek yerinden sökülmesi gerekir.

Grafikler
MB diğer Apple laptoplarından farklı olarak paylaşımlı dahili bir GPU kullanır. iBook'da kullanılan ATI GPU yerine MB'de Intel GMA 950 kullanılmıştır. Apple MB'u giriş seviyesi kullanıcıları için ucuz bir Mac olarak tasarlamıştır. GMA 950 2B uygulamalarda gayet yeterli bir performans sağlarken, 3B uygulamala oyunlarda harici ekran kartının eksikliğini hissettirmektedir. Apple harici ekran kartını giriş seviye ile pro modeller arasındaki verim sınırı olarak belirlemektedir.

Yükseltme
MacBook, kullanıcıya diğer taşınabilir Mac modellerinde daha fazla yükseltme olanağı sunmaktadır. Özellikle sabit diskin değiştirilebilmesi birçok kullanıcıyı memnun etmiştir. RAM'in değiştirilmesi de yeni model de oldukça kolaylaştırılmıştır. Tek yapılması gereken pili çıkarıp üç vidayla yerine sabitlenmiş olan koruma şeridini sökmek. Böylece RAM ve sabit diski kolayca yerinden çıkarıp yenileri yerleştirilebilir.

Sorunlar
MacBook kullanıcılarının bugüne kadar karşılaştıkları sorunlardan bazıları şöyle;
Bazı kullanıcılar MB'den gelen uğultu sesinden oldukça rahatsız olduklarını dile getirmişlerdi. Ancak bu sorun 2. parti üretilen MB'lerda pek görülmedi.
Yüksek sıcaklık değerleri MB kullanıcılarını oldukça korkutmaktadır. MB işlemci ihtiyacı yüksek uygulamalarda kullanıcıları oldukça rahatsız eden sıcaklıklara ulaşmaktadır.
Bileklerin temas ettiği kısımlarda sararmalar meydana gelmektedir. Ancak özellikle Türkiye'ye gelen partide bu durum gözlenmemiştir.
Ayrıca Siyah MB kullanıcıları.kod
Bunların dışında bir tasarım sorunu olmasa da kullanıcılar yeni glossy ekranlar konusunda ikiye bölündüler. Ekranların yansıtma oranının çok fazla olması nedeniyle yüksek ışıklı ortamlarda kullanıcılar yansımalardan oldukça rahatsız olduklarını dile getirdiler. Diğer taraftan bu ekranlarda renkler çok daha canlı gözükmekte ve yanal görüş açısı mat ekranlardan daha fazladır.

Yenilenme
Apple, 9 Mart 2015 tarihinde bir etkinlik düzenlemiş, bu etkinlikte Apple Watch'u tanıtmanın yanında, yeni MacBook modelini de tanıtmıştır. Bu modelde isim "Pro" veya "Air" gibi bir ek almamış, sadece "MacBook" olarak kalmıştır. Genelde "Yeni MacBook" olarak anılır. Bu MacBook'ta 3 renk seçeneği bulunmaktadır. Bunlar "Uzay Grisi", "Gümüş" ve "Altın"dır. Bu MacBook diğer MacBook modellerine göre çok daha ince ve hafiftir. Yeni TrackPad'de Apple Watch'ta yer alan Force Touch özelliği de bulunmaktadır. Ekranı 12 inç ve Retina teknolojisine sahiptir. Pil ömrü 9 saattir. Ayrıca fan da bulunmamaktadır. Bu MacBook'ta sadece 1 adet USB-C portu ve 1 adet kulaklık portu bulunmaktadır. Bunun için çoğaltıcı HUB'lar yapılmış ve piyasaya sürülmüştür. 256 GB ve 512 GB olmak üzere 2 seçeneği vardır. Bunların her ikisinde de 8 GB RAM bulunmaktadır.

Dış bağlantılar
 MacBook resmi sayfası İngilizce
 MacBook resmi sayfası Türkçe

Apple donanımları
Macintosh dizüstü bilgisayarları
Ürün grubuna göre Macintosh bilgisayarları

MacBook


An Gomesa silvana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Vitorino Paiva Castro ngan Marcos Antonio Campacci, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark W. Chase och Norris Hagan Williams. An Gomesa silvana in nahilalakip ha genus nga Gomesa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gomesa

Gomesa silvana


Bekdemir, Samsun ilinin Kavak ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 59 km, Kavak ilçesine 9 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Kavak'ın mahalleleri

Bekdemir, Kavak


Basil Cho Kyu-man (coreano 조규만, nascido  em Poch'ŏn, Coreia do Sul, 8 de junho de 1955) é um clérigo sul-coreano e bispo católico romano de Wonju.

Basil Cho Kyu-man recebeu o Sacramento da Ordem em 26 de agosto de 1982 do Arcebispo de Seul, Cardeal Stephen Kim Sou-hwan.

Em 3 de janeiro de 2006, o Papa Bento XVI o nomeou bispo titular de Elephantaris in Proconsulari e o nomeou bispo auxiliar em Seul. O arcebispo de Seul, cardeal Nicholas Cheong Jin-suk, o consagrou bispo em 25 de janeiro do mesmo ano; Os co-consagradores foram os bispos auxiliares em Seul, Lucas Kim Un-hoe e Andrew Yeom Soo-jung. Basil Cho Kyu-man também é Vigário Geral da Arquidiocese de Seul.

O Papa Francisco o nomeou Bispo de Wonju em 31 de março de 2016.

Ver também

Bispos católicos da Coreia do Sul

Basil Cho Kyu-man


Eduardo Faria (Teresópolis, 10 de julho de 1981), mais conhecido como VenomExtreme, é um youtuber brasileiro que já teve o maior canal de jogos da plataforma no país. Ficou conhecido por seus vídeos de Minecraft.

Biografia

Venom sempre teve interesse por jogos. Ele era programador de desenhos 3D e 4D e morou durante 13 anos em Portugal. Ao procurar informações sobre Minecraft, ele encontrou BRKsEDU, que ele considera "o pioneiro. Encontrei um vídeo dele e achei muito interessante, senti que ele interagia muito, era como se fosse um amigo". Venom então seguiu uma fórmula similar para seus próprios vídeos. O nome "VenomExtreme" surgiu porque ele era fã do vilão Venom, e de um grupo de amigos em Niterói que se chamava "Equipe Extreme". Assim, ele decidiu juntar ambos os nomes. Depois de monetizar seus vídeos, ele alega que, em um mês, ganhou quatro vezes mais o valor de seu salário como programador em Portugal, levando-o a pedir demissão do trabalho. Dois anos depois, ele retornou ao Brasil. Em outubro de 2013, Venom começou a postar a série "A Era do Futuro", uma iniciativa coletiva de mais de 30 dos principais jogadores de Brasil e Portugal jogando em modo multiplayer em um mapa de Minecraft com mais de 40 modificações, a partir de uma ideia de SirKazzio. Em 2014, o YouTube convidou 40 youtubers de jogos, como Venom, BRKsEDU e Coisa de Nerd, para uma tarde de conversas no prédio da Google, o "Game Event", para "melhorar a ponte entre plataforma e criadores".

Segundo o Canaltech, VenomExtreme foi um canal marcante de Minecraft, obtendo mais de 141 milhões de visualizações em 2013, com vídeos como "Herobrine: Mito ou Realidade?" e a série "Aventureiros". Ele foi frequentemente apontado como um dos maiores canais de jogos no Brasil. Em 2015, ele foi apontado como o maior canal nacional de jogos do YouTube por diversas fontes, e o quinto maior em todas as categorias. Em julho de 2016, Venom foi apontado pelo UOL como o quarto maior youtuber de jogos do Brasil.

Livros
Pokémon Extreme – Batalha Épica no Mundo de Dentro (2016)

Prêmios e indicações

Ligações externas

Youtubers do estado do Rio de Janeiro

VenomExtreme


Ernst-Thälmann-Siedlung steht für:

 Ernst-Thälmann-Siedlung (Eisleben), Stadtteil der Lutherstadt Eisleben im Landkreis Mansfeld-Südharz in Sachsen-Anhalt
 Ernst-Thälmann-Siedlung (Viereck), Ortsteil der Gemeinde Viereck im Landkreis Vorpommern-Greifswald in Mecklenburg-Vorpommern

 Ernst-Thälmann-Siedlung (Ziltendorf), Ortsteil der Gemeinde Ziltendorf im Landkreis Oder-Spree in Brandenburg
 Thälmannsiedlung, Ortsteil der Gemeinde Malchow im Landkreis Mecklenburgische Seenplatte in Mecklenburg-Vorpommern

Ernst-Thälmann-Siedlung


Santos Saúl Álvarez Barragán (født 18. juli, 1990 i Guadalajara, Jalisco i Mexico) bedst kendt som Saúl "Canelo" Álvarez er en mexicansk professionel bokser. Han er 3-gange verdensmester i to vægtklasser og har haft Ring Magazine mellemvægttitlerne siden 2015. Tidligere har han været 2-gange letmellemvægtverdensmester, som indehaver af WBA, WBC og The Ring-titlerne mellem 2011 og 2013 og WBO-titlen fra 2016 til 2017. I mellemvægt havde han også WBC-titlen mellem 2015 og 2017.

Han har vundet over store navne som Miguel Vázquez, Alfonso Gómez, Shane Mosley, Austin Trout, Alfredo Angulo, Erislandy Lara, James Kirkland, Miguel Cotto, Amir Khan, Liam Smith og Julio César Chávez Jr.. Han har kun tabt til Floyd Mayweather Jr. og boksede uafgjort mod Gennady Golovkin den 16. september 2017.

Boksere fra Mexico
Verdensmestre i boksning

Canelo Álvarez


Die Deutsche Paintball Liga, kurz  DPL, ist die größte europäische Liga für Turnierpaintball. Sie ist in den Verband der "United Paintball Federation" (UPBF) und die "European Paintball Federation" (EPBF) eingegliedert und ist Teil des europäischen Ligensystems "United European Paintball Leagues" (UEPL).

Die Deutsche Paintball Liga wurde 2003 gegründet. Durch den Zusammenschluss 2005 mit der GPPL entstand die 1. Bundesliga.

Entwicklung
Im Jahr 2007 folgte der Beitritt der "Deutschen Nachwuchs Liga" (DNL) und der "Deutschen Amateur Liga" zur Deutschen Paintball Liga. Die DPL gilt derzeit als größte nationale Paintball Liga Europas.

In Deutschland berichtet seit 2007 der Regionalsender Rhein-Main-TV und seit 2008 der Sportsender Eurosport über die Spieltage der Ersten Bundesliga. Seit 2008 wird die 1. und 2. Bundesliga als Livestream im Internet übertragen.

DPL Sommer
In der DPL Sommer wird der deutsche Paintball Meister ausgespielt. Ab 2014 wird die Liga dabei in acht Spielklassen ausgetragen. Die einzelnen Spielklassen sind dabei durch ein Auf- und Abstiegssystem miteinander verbunden.

Eine Qualifikation für die "European Amateur Finals" (EP5)  und den "DPL-Pokal" ist neben dem Aufstieg in die nächsthöhere Liga ebenfalls möglich.

Die Paintballs müssen in der Bezirks-, Landes-, Verbands- und Oberliga direkt am Sportplatz erworben werden. In den höheren Ligen ist es zulässig und üblich Paintballs von einem beliebigen Händler zu verwenden.

DPL Winter

Zusätzlich zu der im Sommer ausgetragenen deutschen Meisterschaft findet jährlich an drei Spieltagen an mehreren Austragungsorten noch eine Winter-Liga statt. Die besten zwei Mannschaften dieser Spieltage qualifizieren sich wiederum für das Finale.

Meister der Deutschen Paintball Liga

Folgend sind hier die Meister der Deutschen Paintball Liga ab 2003 aufgelistet:
 2003 Consilium dei Zurich
 2004 Consilium dei Zurich
 2005 Offenburg Comin' at Ya
 2006 Frankfurt Syndicate
 2007 2die4 Fight Club
 2008 Frankfurt Syndicate
 2009 Frankfurt Syndicate
 2010 Ramstein Instinct
 2011 Breakout Spa
 2012 Frankfurt Syndicate
 2013 Frankfurt Syndicate
 2014 Offenburg Comin' at Ya
 2015 Offenburg Comin' at Ya
 2016 Breakout Spa
 2017 Cologne Hurricanes
 2018 Breakout Spa
2019 Breakout Spa
2020 Breakout Spa
2021 Breakout Spa

Weblinks
 http://www.dpl-online.de

Einzelnachweise

Paintball
Paintballliga

Deutsche Paintball Liga


Jean Charles Sicurani, né le 13 mai 1915 à Bône, Algérie, était un militaire, haut-fonctionnaire et diplomate français. Il est fait prisonnier lors de la Seconde Guerre mondiale et passe cinq ans dans un camp de prisonnier en Allemagne. Il rejoint l'administration coloniale en 1947, d'abord en Indochine, puis en Afrique et en Algérie avant d'être nommé gouverneur de Polynésie française. Directeur de cabinet de Chaban-Delmas, il est nommé préfet d'Alsace puis ambassadeur de Monaco en France. Il meurt en 1977 d'une leucémie à Paris.

Jeunesse et éducation
Fils de pieds-noirs corses originaires de Castagniccia, il naît et passe son enfance en Algérie avant de poursuivre ses études au Lycée Hoche à Versailles, puis au Lycée Louis-le-Grand à Paris. Diplômé de l'École nationale de la France d'outre-mer en 1935, il obtient aussi une licence en droit et suit une formation en langue khmère à l'École nationale des langues orientales vivantes.

Deuxième Guerre Mondiale
Il fait son service militaire d'une durée de deux ans, la Seconde Guerre mondiale éclatant avant la fin de celui-ci. La Drôle de guerre passe et Jean Sicurani est capturé par l'armée allemande lors de la Bataille de France en mai 1940. Il sera interné dans un camp de prisonniers de guerre pour officiers, l'Oflag IV-D pendant près de cinq ans.

Captivité

Les officiers n'étant pas soumis aux travaux forcés, les prisonniers désœuvrés de l'Oflag IV-D montèrent une troupe de théâtre extrêmement active : son atelier réalisa plus de 1 500 costumes pour un millier de représentations d'environ 80 pièces différentes, par exemple Œdipe roi de Cocteau, Knock de Jules Romains, Le Médecin malgré lui de Molière, Polyeucte de Corneille entre autres. Jean Sicurani jouera dans plusieurs des pièces montées par la troupe.

Libération
En raison du bombardement de Dresde qui a eu lieu du 13 au 15 février 1945, les autorités allemandes ont fait évacuer les prisonniers, à pied, entre le 17 et le 19 février. La majorité d'entre eux, dont Jean Sicurani, furent amenés à l'Oflag de Colditz - l'Oflag IV-C - ou dans ses environs (Nerchau, etc.). Il y restera jusqu'à la libération du camp par les troupes Alliés le 14 ou 15 avril 1945, soit moins d'un mois avant la fin de la guerre en Europe.

Administration Coloniale

Indochine
Grâce à sa connaissance de la langue khmère, il occupera plusieurs postes au Cambodge en tant qu'administrateur des services civiles:

 Adjoint au conseiller pour le Sud-Mékong ;
 Conseiller à Siem Reap-Angkor, octobre 1946 à mai 1948 ;
 Chef du service de l'information au Cambodge de mai 1948 à décembre 1949 ;
 Délégué du haut commissaire à Battambang en 1950, à Kompong-Cham en 1951 et à Phnom-Penh en 1952.

Afrique Occidentale Française
Le Cambodge ayant obtenu son indépendance en 1953, il est assigné à l'administration de l'Afrique-Occidentale Française et occupe de nouveau plusieurs postes en tant qu'administrateur en chef de la France d'outre-mer. Il sera chef du bureau d'études du secrétariat général, puis administrateur maire et commandant du cercle de Gagnoa en Côte d'Ivoire; conseiller politique du haut commissaire de l'A.E.F, haut commissaire auprès de la République soudanaise, puis gouverneur.

Algérie Française
Jean Sicurani est nommé préfet de Mostaganem en 1961 et assurera aussi le poste de Directeur général des affaires politiques et de l'information à la délégation générale du gouvernement en Algérie jusqu'à l'indépendance de celle-ci.

Polynésie Française
En sa qualité de chef de cabinet du Ministre des Armées, Pierre Messmer, Jean Sicurani avait été chargé d'assurer en outre la relation avec le ministère chargé des départements et territoires d'outre-mer. Il est nommé gouverneur de Polynésie Française en janvier 1965. Durant ce mandat il se lie d'amitié avec le sculpteur polynésien Vaiere Mara. Il envoyait son chauffeur le chercher pour petit-déjeuner en sa compagnie. Le gouverneur fait  l'acquisition à titre personnel de la légende de Hina, une sculpture importante de Vaiere Mara  connue par un ouvrage de Patrick O Reilly. Cette sculpture a été conservée par le Haut-Commissariat de la République et orne toujours la résidence du Haut-Commissaire. Elle est exposée une première fois au public en 2021 à l'Université de la Polynésie Française, dans le cadre de la journée mondiale de l'art.

Notes et références

Liens externes

Naissance en mai 1915
Naissance à Annaba
Naissance en Algérie française
Haut fonctionnaire français
Diplomate français
Préfet français
Ambassadeur de France à Monaco
Élève du lycée Hoche
Élève du lycée Louis-le-Grand
Élève de l'École nationale de la France d'outre-mer
Élève de l'Institut national des langues et civilisations orientales
Décès en juillet 1977
Décès dans le 14e arrondissement de Paris
Décès à 62 ans
Mort d'une leucémie
Mort d'un cancer en France
Prisonnier de guerre français de la Seconde Guerre mondiale

Jean Sicurani


John Walker (născut c. 1950) este un programator de calculatoare, autor și co-fondator al companiei de computer-aided design Autodesk.

Primele proiecte
În 1974/1975, Walker a scris software-ul , care se auto-reproducea pe mașini UNIVAC 1100: acesta este considerat a fi unul dintre primii viruși de calculator.

Walker a fondat, de asemenea, compania de integrare hardware Marinchip. Printre alte lucruri, Marinchip a realizat în premieră translatarea a numeroase compilatoare de limbaje de programare pe platforme Intel.

Autodesk
În 1982, John Walker și alți 12 programatori au pus împreună 59.000 de dolari pentru a iniția proiectul Autodesk (AutoCAD), și a început să lucreze la mai multe aplicații pe computer. Prima finalizată a fost AutoCAD, o aplicație software pentru proiectarea asistată de calculator (CAD). AutoCAD și-a început viața sub numele de InteractCAD, scris de programatorul Michael Riddle într-un limbaj proprietar; Walker și Riddle au rescris programul, și au convenit un acord de împărțire a profitului pentru orice produs derivat din InteractCAD. Walker i-a plătit ulterior lui Riddle 10 milioane dolari pentru toate drepturile.

Până la jumătatea anului 1986, compania a crescut la 255 de angajati, cu vânzări anuale de peste 40 de milioane de dolari. În acel an, Walker a demisionat din funcția de președinte al companiei, continuând să lucreze ca programator. În 1989, a fost publicată cartea lui Walker, Autodesk File. Acesta descrie experiențele sale la Autodesk, pe baza documentelor interne (în special e-mailuri) ale companiei.

Walker s-a mutat în Elveția în anul 1991. Prin 1994, când a demisionat din companie, aceasta era a șasea cea mai mare companie de software pentru calculatoare personale din lume, în principal datorită vânzărilor de AutoCAD. Walker deținea la acea dată acțiuni la Autodesk în valoare de circa 45 de milioane de dolari.

Fourmilab
Walker se ocupă de proiecte personale, între care un  numit HotBits și un viewer pentru Pământ și Lună. El publică pe domeniul său personal, fourmilab.ch.

În cultura populară
Interesul lui Walker față de viața artificială l-a determinat să-l angajeze pe Rudy Rucker, matematician și autor de science fiction, pentru a lucra la software de automate celulare. Ulterior, pe baza experienței sale de la Autodesk în Silicon Valley, Rudy a scris romanul , în care unul dintre personaje este vag bazat pe John Walker.

Referințe

Legături externe
 Pagina personală a lui John Walker
 Blogul lui John Walker
 Three Years of Computing – ajungerea la 1.000.000 de cifre în 196 Palindrome Quest

Pages using web citations with no URL
Pages using citations with accessdate and no URL
Nașteri în anii 1950
Programatori
Oameni în viață

John Walker (programator)


Leucojum is a small genus of bulbous plants native to Eurasia belonging to the amaryllis family, subfamily Amaryllidoideae. As currently circumscribed, the genus includes only two known species, most former species having been moved into the genus Acis. Both genera are known as snowflakes.

Leucojum is a compound of Greek λευκος, leukos "white" and ἰόν, ion "violet". The spelling Leucoium is also used. Other common names include snowbell, dewdrop, and St. Agnes' flower.

Description

Until 2004,  the genus Leucojum was treated as including species now placed in Acis. Leucojum when narrowly circumscribed consists of only two species, Leucojum aestivum and Leucojum vernum. Compared to Acis, Leucojum has hollow rather than solid flower stalks (scapes), white flowers with green or yellow marks on both the inner and outer three tepals, flower stems (pedicels) at least as long as the spathes enclosing the inflorescence, and larger seeds,  across. The marks at the tips of the tepals are quick way of distinguishing the genera when in flower. Like the related snowdrops (Galanthus), Leucojum has wider strap-shaped leaves rather than the usually narrowly filiform ones of Acis,  wide in L. aestivum and up to  wide in L. vernum.

Taxonomy
The genus Leucojum was erected by Carl Linnaeus in 1753, initially for two species, Leucojum vernum and L. autumnale. In 1759, he added the species L. aestivum.

In 1807, Richard Anthony Salisbury illustrated two species in The Paradisus Londinensis. He initially used the name Leucojum autumnale for the plant illustrated in plate 21, but when discussing Leucojum pulchellum (now included in L. aestivum), illustrated in plate 74, Salisbury noted the differences between the two species, and considered them sufficient to move Leucojum autumnale into a new genus, Acis. Although some botanists accepted the split between Leucojum and Acis, including Robert Sweet in 1829, most did not; for example, Brian Mathew in 1987 placed all the species in Leucojum. Acis was reinstated in 2004, after it was determined on morphological and molecular grounds that the broadly defined genus Leucojum was paraphyletic, with Acis and a more narrowly defined Leucojum being related as shown the following cladogram.

Nine former members of the genus Leucojum, characterized by their narrow leaves, solid stems and unmarked flowers, are now placed in Acis, leaving only two species in Leucojum.

Species
Leucojum aestivum L. – summer snowflake or Loddon lily – Europe, Middle East, Caucasus; naturalized in Japan, Australia, North America and Uruguay
Leucojum vernum L. – spring snowflake – southern and central Europe from Spain to Ukraine; naturalised in Japan and parts of the US

Distribution and habitat
Leucojum is native to Europe, except in the north-west, and then through Turkey to Iran. The two species, but particularly L. aestivum, are widely naturalized throughout the world, including in other parts of Europe, Japan, parts of Australia, North America and Uruguay. It prefers damp situations, such as wet meadows and ditches, and shady habitats, such as woods.

Cultivation
The two species of Leucojum have been described as "tough garden plants for damp soils". Both grow well in gardens in western Europe, with sufficient rainfall so that the soil does not dry out completely in summer. L. aestivum, the summer snowflake, grows particularly well on clay soils. L. vernum, the spring snowflake, is easy to grow in moist sunny or semi-shady places and flowers along with snowdrops. Re-planting soon after lifting is recommended. Bulbs that have dried out either fail to grow or take a long time to establish. They can be propagated from seed as well as by division. Seeds require a period of cold in order to germinate and take 4–5 years to reach flowering size.

Bulbs may be attacked by the narcissus bulb fly (Merodon equestris). Flowers may be eaten by slugs and snails. Infection of the leaves by the fungus Peyronellaea curtisii (syn. Stagonospora curtisii) can also kill plants.

Cultivars
Leucojum aestivum 'Gravetye Giant' is a selected cultivar with larger flowers. It is named after Gravetye Manor, an Elizabethan manor house in West Sussex, England, the home of the influential garden writer William Robinson from 1884 until his death in 1935. The house is now a hotel.

Leucojum aestivum 'Gravetye Giant' and L. vernum have both gained the Royal Horticultural Society's Award of Garden Merit.

Leucojum vernum 'Podpolozje' is a robust cultivar which combines the properties of var. carpathicum with that of the variant "vagneri", i.e., two flowers per stem and yellowish spots on its tepals.

Cultural importance
Leucojum aestivum was named the county flower of Berkshire following a 2002 survey by the wild flower and plant conservation charity Plantlife. It was once common in the Loddon Valley, hence its alternative name of the 'Loddon lily'.

References

External links

 Leucojum page from John Crellin's 'Floral Images' site with many pictures and links
 Pacific Bulb Society's Leucojum wiki page
 Pacific Bulb Society's Acis wiki page
 County flowers of the UK

Amaryllidoideae
Amaryllidaceae genera

Leucojum


Andrew David Thackeray (* 19. Juni 1910 in Chelsea, London; † 21. Februar 1978) war ein britischer Astronom.

Thackerays Vater war der Gelehrte Henry St. John Thackeray (1869–1930). Er ging am Eton College zur Schule und studierte Mathematik am King's College (Cambridge). Er arbeitete von 1934 bis 1936 am Mount-Wilson-Observatorium und promovierte 1937 in Cambridge. Von 1937 bis 1948 war er stellvertretender Direktor des Sonnenphysik-Observatoriums in Cambridge. Von 1951 war er Direktor des Radcliffe Observatory in Südafrika, bis er 1974 in den Ruhestand trat. Er war Honorarprofessor in der University of Cape Town und wurde kurz vor seinem Tod Mitglied der Royal Astronomical Society.

Thackeray starb am 21. Februar 1978 durch einen Verkehrsunfall.

Weblinks
 Veröffentlichungen von A.D. Thackeray im Astrophysics Data System
 Nachrufe auf A.D. Thackeray im Astrophysics Data System

Quellen

Absolvent der University of Cambridge
Astronom (20. Jahrhundert)
Brite
Geboren 1910
Gestorben 1978
Mann

Andrew David Thackeray


Børnehjælpsdag og Byfest i Helsingør er en dansk ugerevy fra 1948.

Handling
19. og 20. juni 1948 afholder Helsingør børnehjælpsdag, som dette år er viet til FN, og byfest med det store børneoptog gennem byen. Sylvest Jensen laver flyveopvisning over Helsingør Stadion, hvor FN's brochurer og lodsedler nedkastes. På byens torv er der tivoli med boder, lykkehjul, artister og meget mere. Byfesten afsluttes med et stort fyrværkeri i Nordhavnen. Den norske politiker og generalsekretær i FN, Trygve Lie, indleder med en radiohilsen til byen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Ugerevyer
Reportagefilm fra Danmark
Danske film fra 1948
Kultur i Helsingør

Børnehjælpsdag og Byfest i Helsingør


Reuters je međunarodna novinska agencija sa sjedištem u Londonu. Dio je korporacije Thomson Reuters, a vijesti i ostale proizvode proizvodi na engleskom, francuskom, njemačkom, portugalskom, talijanskom, ruskom, urdu, arapskom, japanskom, koreanskom i kineskom jeziku. Tvrtka je osnovana 1861. godine.

Povijest
Tvrtku je 1861. godine osnovao Paul Julius Reuter te je nosila ime Reuter. Paul Reuter bio je zaposlenik izdavačke kuće u Berlinu te je 1850. godine izradio prototip novinskog servisa u Aachenu koristeći se golubovima pismonošama i električnim telegrafom kako bi prenosio vijesti i poruke između Bruxellesa i Aachena.

Tijekom svjetskih ratova Reuters je trpio pritiske britanske vlade kako bi služio nacionalnim interesima, ali je tvrtka tome doskočila tako što se proglasila privatnom tvrtkom. Godine 1961. Reuters prenosi izgradnju berlinskog zida. Reuters postaje javna tvrtka 1984. godine kada su dionice tvrtke ponuđene na burzi.

Reuters se 2008. godine spaja s tvrtkom Thomson te se formira jedna tvrtka pod imenom Thomson Reuters. Godine 2014. objavljena je informacija kako je skoro svaki svjetski veliki medij pretplaćen na usluge koje pruža Reuters. Reuters svoje urede ima u oko 200 gradova u 94 države te proizvodi vijesti na 20 jezika. Godine 2016. tvrtka prolazi kroz fazu restrukturiranja te prodaje imovinu u vrijednosti od preko 3,5 milijardi američkih dolara. Iste godine otpušta preko 2000 radnika diljem svijeta te svoje glavno središte prebacuje u Toronto.

Poginuli novinari

Reuters u brojkama

Sadržaj koji producira Reuters na dnevnoj bazi se prikazuje na više od 750 televizijskih programa u 115 zemalja svijeta, odnosno producirani sadržaj koristi preko 1000 izdavača novina diljem svijeta. Službena stranica ove novinske agencije broji preko 35 milijuna jedinstvenih mjesečnih posjeta, a svake godine produciraju preko 2 milijuna jedinstvenih priča i članaka.

Izvori

Novinske agencije Mediji

Reuters