Raspuštanje Nizozemskih Antila

Nizozemski Antili su bili autonomna karipska zemlja unutar Kraljevine Nizozemske. Raspušteni su 10. listopada

Nakon raspuštanja, "otoci BES" Bonaire, Sveti Eustahije (Sint Eustatius) i Saba postali su posebne općine same Nizozemske, dok su Curaçao i Sveti Martin (Sint Maarten) postali konstitucijske zemlje unutar Kraljevine Nizozemske, uz Arubu, koja se od Nizozemskih Antila odvojila još  godine. Ulogu u raspuštanju odigrale su vlasti Nizozemski Karibi Vlada Nizozemskih Antila i Nizozemski kabinet (Nederlandse kabinet). Raspuštanju su pridonijeli rezultati niza referenduma o statusu Curaçaoa 1993. i 2005., Svetog Martina 1994. i  2000., Bonairea 2004. i  Bonairea 2010.,  Sabe 2004. te Svetog Eustahija 2005..

Restrukturiranje Nizozemskih Antila išlo je vrlo sporo.  Najveća simbolična promjena bila je prihvaćanje Himne Nizozemskih Antila (Himna bez naslova) 2000. godine. Iste je godine održan referendum o statusu na Svetom Martinu, ovog puta u korist postajanja samostalne zemlje unutar kraljevine. Ishod je izazvao novi krug referenduma diljem Nizozemskih Antila. U isto je vrijeme komisija sastavljena od predstavnika Nizozemske i svih otoka istražila budućnost Nizozemskih Antila. U izvješću iz 2004., komisija je savjetovala reviziju Povelje za Kraljevinu Nizozemsku radi raspuštanja Nizozemskih Antila, uz Curaçao i Sveti Martin koji bi postali samosvojne zemlje unutar Kraljevine Nizozemske, "kraljevinski otoci" s Bonaireom, Svetim Eustahijem i Sabom.

Referendum održan na Curaçaou 2005. završio je u korist statusa zemlje. Svi drugi otoci glasovali su za bliskije sveze s Nizozemskom, osim Svetog Eustahija (Eustazija), koji je htio zadržati Nizozemske Antile.

Izvori

Povijest Nizozemske
Politika Nizozemskih Antila

Raspuštanje Nizozemskih Antila


Hirschendorf  ist ein Ortsteil der Stadt Eisfeld im Landkreis Hildburghausen in Thüringen.

Lage
Hirschendorf liegt nördlich von Eisfeld am Fuß der Südabdachung des Thüringer Schiefergebirges und an der Bundesstraße 281.

Geschichte
1161 erfolgte die Ersterwähnung von Hirschendorf.
2012 lebten im Ortsteil 207 Einwohner. Die Kirche wurde 1309 gebaut.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Hildburghausen
Geographie (Eisfeld)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Hildburghausen)
Ersterwähnung 1161
Gemeindeauflösung 1993

Hirschendorf


François Patrick Nogueira Gouveia ( Altamira , 6 de novembro de 1996) é um brasileiro de origem criminosa que matou seus tios e dois primos em um chalé em Pioz no dia 17 de agosto de 2016 e na manhã seguinte foi a uma partida de futebol até um mês depois, o o apodrecimento dos corpos alertou o jovem, sendo este um crime bastante mediático.

Após esses eventos, ele foi apelidado de "O assassino de Pioz".  O Superior Tribunal de Justiça de Castilla-La Mancha foi quem julgou e condenou Nogueira em primeira instância a uma pena de prisão permanente passível de revisão mais três sentenças de prisão de 25 anos.

Esta sentença inicial foi apelada para o Supremo Tribunal pelo Ministério Público com o apoio do Ministério Público. Em resposta a este recurso e tendo em conta a gravidade dos crimes, Nogueira foi finalmente condenado pelo Supremo Tribunal Federal a uma pena de 25 anos mais três sentenças de prisão permanente.

O amigo com quem Nogueira se comunicou no dia do crime, Marvin Henriques Correia, preso e depois libertado, foi acusado na Paraíba de ser cúmplice. Em julho de 2021, ele foi absolvido quando foi decidido que nenhuma de suas ações era criminosa.

Agressão na prisão
Patrick foi atacado no final de novembro de 2021 por cerca de uma dezena de presidiários, permanecendo no hospital por quatro dias até receber alta. As autoridades especulam que o motivo seja a "lei carcerária", onde quem comete crimes graves contra crianças e mulheres é executado por a população prisional.

Referências

Assassinos do Brasil

Patrick Nogueira


Kuurne-Bruxelles-Kuurne 2016 var den 68. udgave af cykelløbet Kuurne-Bruxelles-Kuurne. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 28. februar 2016. Løbet blev vundet af Jasper Stuyven.

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Søren Kragh Andersen kørte for
 Magnus Cort kørte for
 Christopher Juul-Jensen kørte for
 Michael Mørkøv kørte for
 Sebastian Lander kørte for
 Martin Mortensen kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2016
UCI Europe Tour 2016

Kuurne-Bruxelles-Kuurne 2016


Podsavezna nogometna liga Nova Gradiška (također i kao Liga Nogometnog podsaveza Nova Gradiška) je bila liga četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1962./63.
Sudjelovalo je 9 klubova, a prvak je bila "Sloga" iz Nove Gradiške.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Slavonska zona 1962./63.

Vanjske poveznice

Izvori

 "Godišnjak FSJ 1962-63", Beograd, 1963., ISSN: 0351-2894, str. 254
 Željko Čeglaj: Čudnovate zgode stoljetne "Bubamare" : stoljeće nogometa Brodsko-posavske županije : 1909. – 2009., Slavonski Brod, 2009., , str. 119-122

1962-63
Nova Gradiška
1962-63 Nova Gradiška

Podsavezna nogometna liga Nova Gradiška 1962./63.


O Microsoft Stream é um serviço corporativo de compartilhamento de vídeo lançado em 20 de junho de 2017 que substituirá gradualmente o Office 365 Video já existente.

Ver também

 Serviços móveis da Microsoft

Programas de computador da Microsoft
Vídeo
Software de 2017

Microsoft Stream


Jean Berthommier, né le  à Le Brethon (Allier) et mort le  à Saint-Laurent-des-Eaux (Loir-et-Cher), est un homme politique français.

Biographie
Tapissier-décorateur après des études primaires, établi à Étampes, il adhère à l'Union de défense des commerçants et artisans de Pierre Poujade, et en devient, en 1955, le responsable local dans le secteur de Rambouillet.

En 1956, il mène la liste poujadiste dans la deuxième circonscription de Seine-et-Oise, et obtient 9,6 % des voix, ce qui lui permet d'être élu député.

Bien qu'il ne dépose aucun texte pendant son mandat, il est un parlementaire actif, intervenant dans la plupart des débats de l'assemblée, portant la parole de son groupe Union et fraternité française, souvent avec véhémence, voire agressivité. Ainsi, en novembre 1957, il appelle quasiment au meurtre du président de l'Assemblée, qui vient de le rappeler à l'ordre.

Il prend aussi fait et cause pour l'Algérie française. En décembre 1957, il demande vainement la constitution d'une commission d'enquête parlementaire sur les contacts entre le gouvernement de Guy Mollet et le FLN.

À la fin de la Quatrième République, il soutient d'abord le retour de Charles de Gaulle au pouvoir, puis lui refuse les pleins-pouvoirs et s'oppose à la révision constitutionnelle.

Sa carrière politique s'achève en 1958.

Sources

Biographie sur le site de l'assemblée nationale

Député de Seine-et-Oise
Poujadiste
Naissance en octobre 1922
Naissance dans l'Allier
Décès en juillet 1968
Décès en Loir-et-Cher
Décès à 45 ans

Jean Berthommier


An Taeniophyllum glandulosum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Ludwig von Blume. An Taeniophyllum glandulosum in nahilalakip ha genus nga Taeniophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Taeniophyllum

Taeniophyllum glandulosum


Siyah yılankökü (Cimicifuga racemosa), Actaea racemosa olarak da bilinir, Ranunculaceae familyasından Kuzey Amerika 'nın bir yerli bitkisidir. Bu bitkinin kökleri ve kök gövdeleri, tıpta menopoz semptomlarının ve aybaşı düzensizliklerinin tedavisinde yaygın olarak kullanılmaktadır. Tarihte Kızılderililer tarafından özellikle jinekolojik rahatsızlıklarla bağlantılı pek çok semptomun tedavisinde kullanılmış olduğu bilinmektedir. Yapılan çalışmalar bu botanik ilacın damıtılmış terpen glikosid şeklinde uygun bir standardizasyonunun sağlandığı hallerde menopoz semptomlarını yatıştırmakta etkili olduğunu ortaya koymuştur. Yan etkileri son derece nadirdir, ve başka ilaçlarla bilinen ve kayda değer herhangi bir olumsuz etkileşimi bulunmamaktadır.

ABD'de en yaygın şekilde kullanılan ve üzerinde en derinlemesine incelemeler yürütülmüş yılankökü ticari formülü, bir Alman şirketince üretilen kök gövdesi özü olan Remifemin'dir. Başka pek çok yılankökü ürünü mevcut olmakla birlikte, bunların hepsi standardize edilmiş değildir. Siyah yılankökü mavi yılankökü otu ile karıştırılmamalıdır. Mavi yılankökü farklı belirtiler için kullanılır ve daha yüksek toksik potansiyeli bulunmaktadır.

Farmakolojik yapısı
Siyah yılankökünün temel aktif bileşeninin aktein ve simifugosid içeren konsantre terpen glikosid olduğu düşünülmektedir. Kök gövdesi de, alkalinler, flavonoidler ve tanninler gibi biyolojik açıdan aktif potansiyelli başka maddeler içermektedir. Siyah yılankökünün terapötik etkilerinin başlangıçta dişilik hormonları (östrojen) reseptör sinir uçlarının harekete gelmesinden kaynaklandığı düşünülmekteydi. Ancak daha yeni tarihli çalışmalar, siyah yılankökü özünün bazı bileşenlerinin en az bir östrojen reseptörü alt grubunu bağlayıcı özelliği olduğunu göstermekle birlikte, bu bağlayıcılığın sinir uçları üzerinde varsa bile çok az östrojenik etkisi olduğunu, ve tersine olabilecek bazı etkileri selektif bazda bloke ediyor olabileceğini ortaya koymaktadır.

Daha eski tarihli bir çalışmada, siyah yılankökü ile uygulanan tedavilerin östrojenik etkilerle uyumlu lüteinize edici hormon (LH) düzeyi düşüşlerine sebebiyet verdiği rapor edilmektedir. Ancak daha yeni tarihli çalışmalar lüteinize edici hormon (LH) veya folikül uyarıcı hormon (FSH) veya prolaktin düzeyleri üzerinde herhangi bir etki ortaya koymamıştır. Siyah yılankökünün etkilerini östrojen reseptörler üzerinden mi, yoksa başka bir mekanizma yoluyla mı yarattığı henüz belirlenmiş değildir.

Kullanım Yolları ve Etkileri

Halen siyah yılankökü özünün ana kullanım alanı menopoz semptomlarının yatıştırılmasıdır. Bitki özlü şifa ürünlerinin menopoz semptomlarına ilişkin kullanımı hakkındaki Amerikan Kadın ve Doğum Tıbbı Koleji (College of Obstetrics and Gynecology) yönergelerinde, siyah yılankökünün bu tarz kullanımı, özellikle uyku ve ruh hali bozuklukları semptomlarının ve ateşlenmenin tedavisinde altı aya kadar uzanan bir süre için desteklenmektedir ('C' bulgu düzeyi, uzmanlararası ortak kararlara dayalı yönergeler).

Östrojenik etkileri olduğu düşünülen diğer bitki özlü şifa ürünlerinde olduğu gibi, siyah yılankökünün kişisel geçmişinde veya aile geçmişinde meme kanseri hadisesi bulunan kadınlarda kullanımının güvenilirliğine ilişkin kaygılar dile getirilmiştir. Bu alanda ek çalışmalar gerekli olsa da, doku kültürleri üzerinde yürütülen en az bir çalışma, östrojen reseptörleri üzerinde pozitif etki potansiyeli bulunan meme kanseri hücre dizilerinin siyah yılankökü ile uyarılmadıklarını göstermiştir. Bu çalışma, siyah yılankökü özünün, tersine, tamoksifen (Nolvadeks)'in meme kanseri hücre dizileri üzerindeki engelleyici etkisini artırdığı bulgusunu ortaya koymuştur. Bu konudaki soru işaretleri henüz tam bir çözüme bağlanamamış olduğundan, doktorların meme kanseri riski taşıyan ve yılankökü almayı düşünen hastaları ile konuyu tartışmaları gerekmektedir.

Siyah yılankökü aynı zamanda dismenorenin tedavisinde de kullanılmakta olup, bu amaca dönük olarak, Almanya'da bitkisel şifa ürünlerinin uygun kullanımı için esaslar belirleyen ve bu alanda dünya çapında otorite kabul edilen Alman E Komisyonu  (des BfArM - Bundesinstitut für Arzneimittel und Medizinprodukte) tarafından tavsiye edilmiştir. Ancak bu tavsiye vaka bazında raporlara dayalıdır ve siyah yılankökünün dismenore belirtilerinin tedavisinde kullanımını destekler mahiyette rastgele ortamda gerçekleştirilmiş klinik çalışmalar bulunmamaktadır.

Siyah Yılankökü ile Diğer İlaçlar Arası Karşılıklı Etkileşimler, Yan Etkileri ve Kullanılmaması Gereken Haller

Tamoksifen ile olası bir karşılıklı etkileşim hariç tutulursa, siyah yılankökü özü ile herhangi bir tıbbi ilaç ürünü arasında bilinen bir karşılıklı etkileşim bulunmamaktadır. Klinik çalışmalar esnasında belirgin bir sıklıkla rapor edilmiş bulunan tek karşı etki gastroentestinal rahatsızlıklardır. Daha yüksek dozlarda alındığında, siyah yılankökü başdönmesi, sersemlik, başağrıları, mide bulantısı ve kusmaya yol açabilmektedir. Bir vakaya ilişkin bir rapor, siyah yılankökü, hayıt meyvası ve eşekotu yağını bir arada almış bir kadının geliştirdiği hastalık nöbetleri üzerinde yoğunlaşmış ise de, kesin bir neden-etki ilişkisi belgelenememiştir. Siyah yılankökü ile ilintili hastalık nöbetlerini başlı başına konu eden herhangi bir rapor bulunmamaktadır.

Rahim kontraksiyonlarını tahrik etme potansiyeli sebebiyle siyah yılankökünün hamilelik esnasında kullanımı tavsiye edilmemektedir. Süt emziren anneler için siyah yılankökünün güvenilirliği ve siyah yılankökünün anne sütüne karışma düzeyi halen bilinmemektedir. Kişisel geçmişinde veya aile geçmişinde meme kanseri hadisesi bulunan kadınların siyah yılankökü kullanımının güvenilirliği üzerinde tartışmalar sürmektedir.

Kullanim dozları

Siyah yılankökü üzerinde yürütülen çalışmaların ekseriyetinde Remifemin kullanılmıştır. Remifemin 20 mg'lık tabletlerde 1 mg Terpen glikosidleri içerecek şekilde standartlaştırılmıştır. Remifemin'in en yaygın olarak kullanılan dozu günde iki adet 20 mg'lık tablet şeklindedir. Azami etkileri genelde altı ila sekiz hafta arasında kendilerini göstermektedir.

Üreticilerden edinilen en yeni bilgiler ışığında, menopoz semptomlarının tedavisinde günde iki adet 40 mg'lık tabletin günde iki adet 20 mg'lık tablet kadar etkili olabildiği düşünülmektedir. Siyah yılankökü özü tablet formatının yanı sıra ispirto eriyiği şeklinde de mevcuttur. Bu eriyiğin uygun dozu 90 derecelik ispirto ile birebir ölçekte karıştırılmış 2 ml'lik miktardan günde iki keredir.

Sonuç

Siyah yılankökü üzerinde yürütülmüş klinik çalışmalar kesin yargılar oluşturulmasına imkân vermek için henüz yetersiz kalitede olmakla birlikte, bu bitkisel şifa ürününün menopoz semptomlarının kısa vadeli tedavisinde etkili olduğu görülmektedir. Bu etkinin mekanizması henüz tam belirginliğe kavuşmuş değildir ve eski tarihli raporlarda yer alan östrojenik etkiler daha yeni tarihli raporlar ışığında kanıtlamamaktadır. Bazı hastalar, menopoz semptomlarının denetiminde siyah yılankökünün hormon tedavisi ile aynı yararları sağladığından hareketle, hormon tedavisinin diğer ek katkılarının da siyah yılankökü kullanımı ile elde edilebileceği sonucuna varacaklardır. Bu açıdan, siyah yılankökünün bazı menopoz semptomlarının tedavisinde yararlı olabilmesine rağmen, osteoporozun ilerlemesine karşı bu ürünün koruyucu etki sağladığına dair halen hiçbir kanıt bulunmadığını doktorlar hastalarına açık bir şekilde açıklamalıdırlar.

Bu bitkiler ürünün uzun vadeli kullanımına dönük olarak da ilave bir kaygı bulunmaktadır. Endometriyum sinir uçlarının uzun süreli ve engelsiz tarzda tahrik edilmesine yol açacak rahim kanseri gelişmesi riskini artırabileceği dile getirilmektedir. Yürütülen çalışmalar her ne kadar vajinal sitoloji üzerinde herhangi bir etki ortaya koymamış ise de, siyah yılankökünün endometriyum üzerindeki etkileri üzerinde yeterli ölçekte çalışma gerçekleştirilmemiş olduğunu belirtmek gerekir. Bazı doktorlarca, uzun vadeli bazda siyah yılankökü kullanan kadınların ayrıca projesteron hormonu da almalarının yerinde olacağı görüşünü ileri sürmektedir.

Siyah yılankökü hakkında halen mevcut (botanik veya tıp alanında) bilimsel literatürün çoğunluğu Almancadır.

Siyah yılankökü, nemli ve ağır toprakta 1.5 - 2 metreye kadar boy atabilmesi, sıcak ve kuru havaya dayanıklılığı ve zarif yaprakları nedeniyle özellikle ABD'de bahçecilikte de rağbet gören bir bitkidir. Yaklaşıldığında duyulan -ve çok ağır olmayan- ilaçımsı nahoş bir kokusu olması bahçeleri haşaratlardan uzak tutmakta da yarar sağlamaktadır.

racemosa
Şifalı bitkiler
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Actaea racemosa


Simon Piesinger, né le  à Linz en Autriche, est un footballeur autrichien évoluant au poste de défenseur central au Wolfsberger AC.

Biographie

En club

Né à Linz en Autriche, Simon Piesinger est formé par le club de sa ville natale, le LASK Linz, où il remporte notamment la Regionalliga avec l'équipe réserve du club. Mais il n'a jamais sa chance avec l'équipe première et décide en 2011 de rejoindre le FC Blau-Weiß Linz.

En , Simon Piesinger s'engage en faveur du Sturm Graz. Il fait sa première apparition sous ses nouvelles couleurs le , lors de la première journée de la saison 2014-2015 face au SCR Altach. Il est titularisé au poste de milieu défensif lors de cette rencontre perdue par son équipe (1-0 score final).

En , il rejoint le SCR Altach librement, son contrat avec Sturm Graz arrivant à expiration.

Le , est annoncé le transfert de Simon Piesinger au club danois du Randers FC. Il inscrit son premier but pour le Randers FC le 21 octobre 2019 contre le FC Midtjylland. Titulaire, il ouvre le score, mais son équipe s'incline tout de même par deux buts à un.

Avec le Randers FC, Piesinger joue la finale de la coupe du Danemark le  face à SønderjyskE. Il est titulaire et se fait remarquer en marquant un but de la tête sur une passe décisive de Vito Hammershøy-Mistrati. Son équipe s'impose par quatre buts à zéro et remporte le trophée.

En équipe nationale
Le , Simon Piesinger joue son premier match avec l'équipe d'Autriche espoirs, en amical face à la République démocratique du Congo. Il est titularisé et son équipe s'impose par cinq buts à un. Le , il inscrit son premier but avec les espoirs, en amical contre la Tchéquie. Son équipe s'impose 0-3 à l'extérieur.

Palmarès

En club
 Randers FC
 Coupe du Danemark (1) :
 Vainqueur : 2020-21.

Références

Liens externes

Footballeur autrichien
Joueur du Wacker Innsbruck
Joueur du SK Sturm Graz
Joueur du SC Rheindorf Altach
Joueur du Randers FC
Joueur du Wolfsberger AC
Naissance en mai 1992
Naissance à Linz

Simon Piesinger


José Montoya (May 28, 1932 – September 25, 2013) was a poet and an artist from Sacramento, California. He was one of the most influential Chicano bilingual poets. He has published many well-known poems in anthologies and magazines, and served as Sacramento's poet laureate.

Biography
He was born in Albuquerque, New Mexico and raised, along with his brother, Malaquias Montoya, in the San Joaquin Valley in California. He and his family were migrant farm workers and Montoya started helping in the fields at age nine. The experience made Montoya decide that "farm work would not be his destiny." His mother was an artist herself, stenciling images for churches and homes and creating her own pigments and his experiences assisting her helped him think about becoming an artist.

From 1951 to 1955, he served in the United States Navy. After the Korean War, he used his G.I. Bill to go to college. He entered San Diego City College as an art student, Montoya later transferred to the California College of Arts & Crafts in Oakland, California. He graduated with a Bachelor of Arts in 1962. He began his career by teaching at Wheatland Union High School. Later, he earned his MA in 1971 from California State University, Sacramento. He taught Chicana/o studies in the Department of Art at California State University, Sacramento. Here, he worked for over twenty five years and started a unique program called the "Barrio Art Program." This program worked with student teachers who went into neighborhoods that were traditionally "under-served" in order to teach art to young people.

In the early 1970s, Montoya joined his students and members of the Chicano community to found the Rebel Chicano Art Front, later renamed the Royal Chicano Air Force, which supported the activities of Cesar Chavez and helped to advance the cause of the United Farm Worker's movement. The RCAF under Montoya and his artist comrades produced countless silk screen posters and organized numerous cultural, educational, and political activities in the Sacramento area and well beyond. They also did community work, such as the "Breakfast for Niños" program that served food to children in poor neighborhoods.

His poetic career was said to have begun with the publication of his poem, "La Jefita" (1969) in El Grito: A Journal of Contemporary Mexican-American Thought. His poetry was noted for using code switching, barrio slang and for its themes about struggling against injustice.

His son Richard Montoya is a member of the performance troupe Culture Clash.

"El Louie"
   Hoy enterraron al Louie.
   And San Pedro o san pinche
   Are in for it. And those
   Times of the forties
   And the early fifties
   Lost un vato de atolle.

— El Louie, 1969

"El Louie" is probably Montoya's most famous and most often anthologized poem. With compassion and anger, it tells the story of Louie, a pachuco from San José and California's Central Valley who is a popular local figure.  After he comes back from the war in Korea his life disintegrates as he continues coming into conflict with the white-dominated world of California; he is a hero and a loser, hocking his combat medals for booze and drugs; he dies alone in squalid conditions.  Louie is not elevated to gangster sainthood, but he is "recognized as a normative model" rather than portrayed as deviant, dangerous or insignificant.

Works
Montoya, José. El Sol y Los De Abajo and other R.C.A.F. poems por José Montoya. San Francisco: Ediciones Pocho-che, 1972.
Montoya,  José. In Formation: 20 Years of Joda. Chusma House Publications, 1992.
Trio Casindio and the Royal Chicano Air Force.  20 Years of Songs by José Montoya.
Montoya, José. Los Compas: Chale Gallego y'l Xorty. Copilot Press, 2010.

See also

List of Chicano poets
Tortilla art

References

Sources
Elliott, Emory. The Columbia Literary History of the United States. NY: Columbia UP, 1988.
Hernandez, Guillermo E. Chicano Satire. 2 March 2004. https://web.archive.org/web/20040302235506/http://www.sscnet.ucla.edu/csrc/gmo/span145/articles/satirepgs52-84.html.  Austin: U of TX P, 1991.
Montoya,  José. In Formation: 20 Years of Joda.  Aztlán: Chusma House Publications, 1992.

External links

Guide to the Montoya José Papers from the California Ethnic and Multicultural Archives

1932 births
2013 deaths
American poets of Mexican descent
American artists of Mexican descent
Artists from Sacramento, California
California College of the Arts alumni
California State University, Sacramento alumni
California State University, Sacramento faculty
Deaths from lymphoma
Municipal Poets Laureate in the United States
Writers from Sacramento, California
20th-century American poets
United States Navy sailors

José Montoya


Gianluigi Donnarumma (Castellammare di Stabia, 25. veljače 1999.) talijanski je nogometaš koji igra na poziciji golmana. Trenutačno igra za Paris Saint-Germain.

Klupska karijera

Milan
Nogometnu karijeru započeo je u lokalnom klubu ASD Club Napoli 2003. godine. Deset godina kasnije, kao četrnaestogodišnjak, prešao je u Milan za 250 tisuća eura. Za klub je debitirao 25. listopada 2015. u utakmici Serie A u kojoj je Milan pobijedio Sassuolo 2:1. Tada je bio star 16 godina i 242 dana te je time postao drugi najmlađi golman u povijesti talijanskog nogometna koji je igrao u početnom sastavu neke utakmice. Od njega je jedino mlađi bio je Giuseppe Sacchi koji je bio samo 13 dana mlađi kada je igrao svoju prvu utakmice Serie A od prve minute. Sacchi je također debitirao u dresu Milana i to na isti datum, no 73 godina ranije. Donnarumma je tri dana kasnije odigrao svoju prvu utakmicu bez da je primio ijedan gol i to protiv Chieva kojeg je Milan pobijedio s minimalnih 1:0. Zbog svojih nastupa te godine, španjolski Don Balón uvrstio ga je na svoj popis 25 najboljih nogometaša mlađih od 21 godine. S klubom je nastupao u finalu Coppa Italije 2016. u kojem je Juventus pobijedio 0:1. U utakmici protiv Torina odigrane 21. kolovoza 2016., Donnarumma je prvi put obranio penal u svojoj profesionalnoj karijeri. Tada je onemogućio Andrei Belottija da zabije za 3:3 u sudačkoj nadoknadi. Obranivši penal koji je izveo Paulo Dybala, s Milanom je 23. prosinca osvojio superkup pobijedivši Inter Milan 4:3 na penale (prije izvođenja penala bilo je 1:1). tako što je obranio Dana 30. prosinca 2017. Donnarumma je u utakmici protiv Fiorentine (1:1) ostvario svoj 100. nastup te je time postao najmlađi igrač koji je uspio ostvariti 100 nastupa za klub. Utakmicom protiv Napolija koja je završila 15. travnja 2018. bez golova, Donnarumma, tada star 19 godina i 49 dana, postao je najmlađi igrač koji je ostvario 100 nastupa u ligi. Nastupao je u finalu Coppa Italije 2018. u kojem je Milan ponovno izgubio od Juventusa, no ovaj put 4:0. U ožujku 2021. osvojio je nagradu AIC-a za najboljeg golmana Serie A za 2020. te je uvršten u momčad godine Serie A. Također je osvojio nagradu Lega Serie A za najbolje golmana Serie A 2020./21.

Paris Saint-Germain
Dana 16. lipnja 2021. potpisao je petogodišnji ugovor s Paris Saint-Germainom.

Reprezentativna karijera
Tijekom svoje omladinske karijere nastupao je za selekcije Italije do 15, 17 i 21 godine. Za selekciju do 21 godine debitirao je 24. ožujka 2016. u utakmici protiv Irske koju je Italija dobila 4:1. Tada je bio star 17 godina i 28 dana te je oborio rekord Federica Bonazzolija za najmlađeg debitanta selekcije Italije do 21 godine. Za A selekciju Italije debitirao je 1. rujna zamijenivši Gianluigija Buffona na poluvremenu prijateljske utakmice protiv Francuske od koje je Italija izgubila 3:1. Tada je bio star 17 godina i 189 dana te je postao najmlađi golman s nastupom za A selekciju Italije. Dana 28. ožujka 2017., kada je bio star 18 godina i 31 dan, postao je najmlađi golman koji je bio član početne postave Italije i to u utakmici protiv Nizozemske koju je Italija pobijedila 1:2. Na odgođenom Europskom prvenstvu 2020. debitirao je 11. lipnja 2021. kada je Italija porazila Tursku 3:0. U finalu protiv Engleske u kojem je rezultat nakon produžetaka bio 1:1, pucali su se penali. Donnarumma je uspio obraniti dva penala, uključujući i odlučujući penal koji je donio Italiji pobjedu. Zbog svojih nastupa na ovom natjecanju na kojem je u sedam utakmicama primio četiri gola, odigrao tri utakmice bez primljenog gola te ostvario devet obrana, dobio je od UEFA-e nagradu za najboljeg igrača turnira te je tako postao prvi golman kojem je dodijeljeno to priznanje.

Priznanja

Individualna
 Rivelazione dell'anno (La Gazzetta dello Sport): 2016.
 Goal.com NxGn: 2017.
 Momčad godine Serie A prema izboru AIC-a: 2019./20.
 Golman godine Serie A prema izboru AIC-a: 2019./20.
 Najbolji golman Serie A: 2020./21.
 Najbolji igrač Europskog prvenstva: 2020.
 Član najbolje momčadi Europskog prvenstva: 2020.

Klupska
Milan
 Supercoppa Italiana: 2016.

Reprezentativna
Italija
 Europsko prvenstvo: 2020.

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil, FootballDatabase.eu
 Profil, FICG.it

Talijanski nogometaši
Talijanski nogometni vratari
Nogometaši A.C. Milana
Nogometaši Paris Saint-Germaina
Aktivni nogometaši

Gianluigi Donnarumma


Tildeling af køn er den kategorisering som enten dreng eller pige som sker når et barn er født. Kønnet fastlægges ud fra barnets kønsorganer. Det ved fødslen tildelte køn kaldes for fødselskøn.

Fødselskønnet bruges ofte til den registrering som offentlige myndigheder foretager. I Danmark sker der registrering af køn i Det Centrale Personregister som udsteder et CPR-nummer hvor sidste ciffer afspejler kønnet. Kvinder har et lige endetal, og mænd har et ulige endetal.

Tildeling af køn skal ikke forveksles med medicinsk bestemmelse af køn som er mere nuanceret, idet der kan optræde forskellige varianter inden for både kønsorganer, gonader og kromosomer. Dette betegnes samlet som interkøn, intersex eller usikkert køn.

Tyskland afskaffede i 2013 som det første land i Europa tvungen tildeling af køn for interkønnede børn ved fødslen.

Referencer

Køn

Tildeling af køn


المنذر بن يحيى التجيبي أول حكام طائفة سرقسطة في فترة فتنة الأندلس، وأول حكامها في عهد ملوك الطوائف.

نسبه وصعود نجمه
ينتمي المنذر بن يحيى بن المطرف بن عبد العزيز بن يونس بن عبد العزيز بن عبد الرحمن بن عبد العزيز بن عبد الله بن المهاجر إلى بني تجيب، وجده عبد الله بن المهاجر هو الداخل إلى الأندلس مع موسى بن نصير.

كان المنذر بن يحيى من قادة الدولة العامرية، تولى المنذر سرقسطة والثغر الأعلى في عهد هشام المؤيد بالله، ثم ضم تطيلة عام 396 هـ . ولما قامت فتنة الأندلس، أقره سليمان المستعين بالله على سرقسطة، وبعد وفاة سليمان المستعين بالله، انتزع وشقة من ابن عمه أبو يحيى محمد بن أحمد بن صمادح التجيبي. ثم ضم المنذر أيضًا طرطوشة، بعد أن هزم لبيب الصقلبي الذي استجار بمبارك الصقلبي حاكم بلنسية، فقاتلا معًا المنذر، وأجلياه عن طرطوشة.

كان علي بن حمود قد خلع المستعين بالله عن عرش الخلافة بمعاونة من خيران الصقلبي زعيم العامريين في شرق الأندلس وبربر صنهاجة بزعامة زاوي بن زيري، ثم فتك بمعارضيه. فرّ خيران الصقلبي إلى شرقي الأندلس، ودعا عبد الرحمن المرتضي بالله كمرشح للخلافة. انضم المنذر بن يحيى التجيبي وعدد من ولاة شرق الأندلس إلى تلك الدعوة. وفي عام 409 هـ، سار جيش المرتضى أولاً إلى إلبيرة لقتال بربر صنهاجة حلفاء بني حمود، واقتتلا في معركة استمرت لأيام، وانتهت بانتصار صنهاجة ومقتل المرتضى، وفرار المنذر وخيران. بعد عودته إلى سرقسطة، تلقب بلقب "الحاجب المنصور ذي الرياستين"، وبعد أن توفي مبارك الصقلبي حاكم بلنسية عام 408 هـ، وتنازع لبيب الصقلبي مع مجاهد العامري صاحب دانية على حكم المدينة، دعا أهل المدينة المنذر ليحكمها فسار إليها في بعض قواته، واشتبك مع قوات مجاهد العامري في عدة معارك. إلى أن اتفق الفتيان العامريين على تولية عبد العزيز بن عبد الرحمن شنجول عليها عام 411 هـ، فانسحب المنذر بقواته من المدينة، وعاد إلى سرقسطة.

هادن المنذر ريموند بورل كونت برشلونة وسانشو الثالث ملك نافارا جيرانه من حكام الممالك المسيحية في عهده. وتوفي عام 412 هـ. وخلفه ابنه يحيى.

المراجع

مصادر

أمراء في سرقسطة
بنو تجيب
حكام في الأندلس في القرن 11
سرقسطة
عرب في القرن 11
ملوك الطوائف
وفيات 1021
وفيات 412 هـ
حكام في الأندلس القرن 11

المنذر بن يحيى التجيبي


Historiometry is the historical study of human progress or individual personal characteristics, using statistics to analyze references to geniuses, their statements, behavior and discoveries in relatively neutral texts. Historiometry combines techniques from cliometrics, which studies economic history and from psychometrics, the psychological study of an individual's personality and abilities.

Origins
Historiometry started in the early 19th century with studies on the relationship between age and achievement by Belgian mathematician Adolphe Quetelet in the careers of prominent French and English playwrights   but it was Sir Francis Galton, an English polymath who popularized historiometry in his 1869 work, Hereditary Genius. It was further developed by Frederick Adams Woods (who coined the term historiometry) in the beginning of the 20th century. Also psychologist Paul E. Meehl published several papers on historiometry later in his career, mainly in the area of medical history, although it is usually referred to as cliometric metatheory by him.

Historiometry was the first field studying genius by using scientific methods.

Current research
Prominent current historiometry researchers include Dean Keith Simonton and Charles Murray.

Historiometry is defined by Dean Keith Simonton as: a quantitative method of statistical analysis for retrospective data. In Simonton's work the raw data comes from psychometric assessment of famous personalities, often already deceased, in an attempt to assess creativity, genius and talent development.

Charles Murray's Human Accomplishment is one example of this approach to quantify the impact of individuals on technology, science and the arts. This work tracks many famous innovators in these areas, and quantifies how much attention to them has been paid by past historians, in terms of the number of references and the number of pages of reference material devoted to each subject. However, this work has been criticized for manipulating its data to derive conclusions that would not follow from unmanipulated data.

Examples of research
Since historiometry deals with subjective personal traits as creativity, charisma or openness most studies deal with the comparison of scientists, artists or politicians. The study (Human Accomplishment) by Charles Murray classifies, for example, Einstein and Newton as the most important physicists and Michelangelo as the top ranking western artist. As another example, several studies have compared charisma and even the IQ of presidents and presidential candidates of the United States. The latter study classifies John Quincy Adams as the most clever US president, with an estimated IQ between 165 and 175.
A historiometric analysis has also been applied successfully in the field of musicology. In one groundbreaking study, researchers analyzed statistically a collection of over 1,300 printed program leaflets (playbills) of concerts given by Clara Schumann (1819–1896) throughout her lifetime. The resulting analysis revealed Clara Schumann's influential role in the canonization of classical piano music repertoire. Her strategy of repertoire selection was guided by extremely traditionalistic tendencies.

Critique
Since historiometry is based on indirect information like historic documents and relies heavily on statistics, the results of these studies are questioned by some researchers, mainly because of concerns about over-interpretation of the estimated results.

The previously mentioned study of the intellectual capacity of US presidents, a study by  Dean Keith Simonton, attracted a lot of media attention and critique mainly because it classified the former US president, George W. Bush, as second to last of all US presidents since 1900. The IQ of G.W. Bush was estimated as between 111.1 and 138.5, with an average of 125, exceeding only that of president Warren Harding, who is regarded as a failed president, with an average IQ of 124. Although controversial and imprecise (due to gaps in available data), the approach used by Simonton to generate his results was regarded "reasonable" by fellow researchers.
In the media, the study was sometimes compared with the U.S. Presidents IQ hoax, a hoax that circulated via email in mid-2001, which suggested that G.W. Bush had the lowest IQ of all US presidents.

See also
Catharine Cox
Cliometrics
Psychometrics
Quantitative history
Quantitative psychology

References

External links
History and Mathematics

Historiometry
Statistical data types
Psychometrics

Historiometry


Diese Liste zeigt die Straßen in Gabun auf. Es gibt drei Typen von Straßen, zum ersten die Nationalstraßen beginnend mit N, zum zweiten die Regionalstraßen beginnend mit einem R und zum dritten die Lokalstraßen beginnend mit L.

Nationalstraßen

Regionalstraßen

Lokalstraßen
Lokalstraßen werden mit L bezeichnet.

!
Fernstrassen Gabun

Liste der Fernstraßen in Gabun


O Aquário Nacional de Baltimore (em inglês: National Aquarium) é uma instituição pública sem fins lucrativos, localizado na famosa cidade de Baltimore em Maryland nos Estados Unidos. O National Aquarium foi inaugurado em 1981, sendo um dos lugares mais visitados do porto interior de Baltimore. Conhecido por ser um dos melhores aquários americanos, ele abriga mais de 20 mil seres vivos em seus habitats naturais, com cerca de 800 espécies diferentes, podendo encontrar animais de todo o globo terrestre.

Nas exposições permanentes onde ficam essas centenas de espécies, é possível apreciar, por exemplo, a Floresta do Rio Amazonas um hábitat único que simula uma inundação de um leito de um rio que retrata a Floresta Amazônica, encontrando alguns répteis, anfíbios e peixes. Já na exposição Austrália: extremos selvagens, há um ambiente natural que replica um desfiladeiro australiano, abrigando em torno de mil animais de mais de 70 espécies, encontrando tartarugas-de-casca-larga, crocodilos, lagartos, serpentes e muito mais. Por fim, na exposição Atlântico Norte para o Pacífico simula falésias e penhascos da costa atlântica, com corais, florestas de algas e peixes coloridos, encontrando o famoso papagaio-do-mar - pássaro marinho parecido com os pinguins - que têm a capacidade de voar e são ótimos mergulhadores, sendo conhecidos também por serem muito brincalhões.

O ingresso para entrar no aquário inclui acesso a todas as exposições e apresentações diárias. O horário de funcionamento é de 9:00am até 5:00pm com preços variando de U$40/U$50, onde crianças até 4 anos não pagam.

A missão dos diretores do aquário é inspirar e conservar os tesouros aquáticos do mundo: protegendo e preservando o Planeta Terra com todos os seus seres vivos em seus habitats por meio de coleções vivas que envolvem o público que está em Baltimore a conhecer o Aquarium Nacional.

Construções de Baltimore
Aquários públicos dos Estados Unidos

Aquário Nacional de Baltimore


Diego San José de la Torre (Madrid, 9 de agosto de 1884-Redondela, 10 de noviembre de 1962) fue un escritor, periodista e historiador español, estudioso del Siglo de Oro, cronista de Madrid y prolífico colaborador de La Novela Corta y El Cuento Semanal. Fue tío del pintor Francisco San José.

Biografía
Diego San José y de la Torre nació el 9 de agosto de 1884 en Madrid en la calle de la Torrecilla del Leal. Fue el mayor de seis hermanos, hijo de Manuel San José y Corte, ferviente seguidor del diario nocturno El Heraldo de Madrid y propietario de un negocio de alquiler de coches de lujo, y de Rufina de la Torre y Bayo. Muy pronto la familia se trasladó a la calle Ventura de la Vega. Diego hizo sus primeros estudios en el Colegio de Montserrat y en las Escuelas Pías de San Antón donde probablemente se aficionó a la lectura de los clásicos del Siglo de Oro que más tarde adaptaría, como su popular versión de Fuenteovejuna de Lope de Vega, representada en el Madrid sitiado de la Guerra Civil, en 1938.

Ante sus inclinaciones literarias, sus padres intentaron apartarle de futuro tan incierto y durante algún tiempo tomó lecciones de dibujo de Alejandro Saint Aubin, fue escribiente en Las Salesas Reales y trabajó en la secretaría particular de José Canalejas, aunque pronto empezó a publicar sus primeros versos en El Globo, por mediación de Emilio Carrere, que dirigía la página literaria que salía los domingos, y en Los Lunes de El Imparcial, revista de Sinesio Delgado, donde todas las jóvenes promesas deseaban publicar. Uno de sus primeros libros fue Libro de Diversas Trovas, con prólogo de Manuel Machado. Publicó asimismo en las revistas Madrid Cómico y Vida Galante. A los veintitrés años de edad estrena en el Teatro de la Princesa la comedia El último amor y más adelante El semejante a sí mismo. Colabora en los diarios El Globo, La Mañana, ABC y El Imparcial. Por esta época ve la luz su primer libro, Los hijosdalgos del Hampa. Escribe en la Biblioteca del Ateneo de Madrid muchas de sus novelas cortas, al mismo tiempo que su gran amigo Andrés González Blanco escribía las suyas y frecuenta su tertulia de El Gato Negro, a la que asistían los compositores Reveriano Soutullo y Juan Vert, el escultor Victorio Macho, los escritores Pedro de Répide, Andrés y Edmundo González Blanco, José Francés, Pedro Mata y Daniel Fortea. Colabora en los más prestigiosos diarios y revistas de Madrid, su nombre se hace popular y tiene infinitos lectores. En 1931 con la llegada de la Segunda República se adhiere a ella, cuándo era uno de los escritores más populares de España, había escrito miles de artículos, treinta libros, más de sesenta novelas cortas, crónicas, leyendas, temas de historia y poesía. Amigo del escritor Ramón Fernández Mato, ocupa la Jefatura de prensa de la Dirección General de Seguridad, dirigida por el escritor y político gallego.

Durante la guerra civil no dejó de publicar en El Liberal y El Heraldo artículos en los que defendía el régimen legal establecido, aunque nunca militó en partido alguno. Fue detenido el 10 de abril de 1939, siendo una destacada víctima del Juzgado Especial de Prensa. Tras una primera condena a doce años y revisión posterior, un consejo de guerra presidido por el juez Manuel Martínez Gargallo y en el que actuó como secretario el alférez Antonio Luis Baena Tocón le condena a muerte, conmutándose esta por la de cadena perpetua, gracias a la intervención del general Millán Astray, amigo y admirador del escritor, aunque de ideologías encontrada (fue uno de sus contertulios en el café de El Gato Negro y escribió sus memorias antes de la Guerra). El fin de la Guerra Civil, supuso para el escritor el fin de su carrera literaria, pues ya no tenía cabida en el nuevo régimen. Se le trasladó a la prisión de la de Isla de San Simón, en Redondela en el fondo de la ría de Vigo, cuando se cerró este penal, fue enviado a la cárcel de Vigo, situada en la calle del Príncipe. Pasó cinco años de reclusión, hasta que fue liberado, estableciendo su residencia en Redondela hasta el fin de sus días. Diego San José continuó escribiendo, bajo el seudónimo de Román de la Torre, aunque ya muy pocos libros verían la luz, algunas colaboraciones en la revista Caminos de hierro, editada por RENFE y en Faro de Vigo, el resto de su obra posterior a la guerra sigue todavía inédita. Su penúltimo libro, Estampas Nuevas del Madrid Viejo, lo dedicó a José Regojo y a su esposa Rita Otero Fernández, quienes, junto a Ernestina Otero Sestelo, le brindaron su ayuda durante su estancia en la villa redondelana, donde falleció el 10 de noviembre de 1962, dejando más de ochenta obras inéditas. Tras su muerte se publica en 1988 la obra autobiográfica De cárcel en cárcel Ediciones do Castro, ilustrada con dibujos de José Robledano y versos del autor, en los que palpita la emoción de aquellos momentos y que fueron sacados burlando la vigilancia estrecha de las prisiones, merced a diversas tretas y procedimientos, hoy son fiel testimonio de lo acontecido en aquellos años en las cárceles de España.

Obra

Autobiografía
De cárcel en cárcel, 1988 y 2016.
Memorias de un gato, 1884 y 1962

Novela
Cuando el motín de las capas.
De cárcel en cárcel.
Doña Constanza.
El alma al diablo.
 El mesón del Sevillano.
 El humo de la gloria.
 El jardín de Lope.
 El Libro de Horas.
 El sombrero del rey.
 En pecado mortal.
 Gente de ayer.
 Ginés de Pasamonte.
 Godoy.
 Gratas memorias.
 La estatua de nieve.
 La Mariblanca.
 La monja del amor humano.
 Las llamas del Fénix.
 Mozas del partido.
 Puñalada de pícaro.
 Una pica en Flandes.
 Una vida ejemplar (Ginés de pasamonte).El Alma de Torquemada.

 Narraciones históricas
 El abogado del diablo. Breviario Histórico de la Vida de Felipe II.
 El Cura Merino'.
 El Madrid de Goya.
 Estampas nuevas del Madrid viejo.
 La corte del rey embrujado.
 La corte del Rey galán.
 La monarquía, la privanza y el ingenio.
 Los Hijosdalgos del hampa.
 Madrid Fernandino.
 Martirologio Fernandino.
 Mentidero de Madrid.
 Milicias de la libertad.
 Vida ejemplar de Isabel II.
 Vida y "milagros" de Fernando VII.

Teatro
 El manteo prodigioso (Adaptación).
 El primer novio.
 El semejante á sí mismo (Adaptación).
 El tren expreso.
 Las mocedades de Lope.
 La ilustre fregona (Adaptación).
 Un último amor.
 Espronceda
 La Ventera de Alcalá, zarzuela con música de Luna y Calleja.
 Adaptación de Lope de Vega, Fuenteovejuna, Madrid, 1938.

Poesía
 Mis primeros versos.
 Rufianescas.
 De cárcel en cárcel.
 Versos de capa y espada.

Zarzuela
 La Ventera de Alcalá.- Letra: José María Granada y Diego San José, Música: Luna y Calleja

Villancicos
 Arre Borriquito.- Música Ricardo Boronat.

Referencias

 Antología de la novela corta, Volúmenes 1-2. Federico Carlos Sainz de Robles, 1972.
 Historia y crítica de la literatura española, Volumen 7. Francisco Rico, 1979.
 Manual de literatura española: Novecentismo y vanguardia, Volumen 10. Milagros Rodríguez Cáceres, ISBN 8485511042, 9788485511044.
 Historia y Vida. F. Hernández Girbal,  n.º 131 de febrero de 1979.
 A los 97 años: personajes, amigos, recuerdos y añoranzas. F. Hernández Girbal, Año 1999,  ISBN 84-85079-16-7.
 Ríos Carratalá, Juan A. (2015). «El caso Diego San José, la sombra de Miguel Hernández y el juez humorista.». Anales de la Literatura Española Contemporánea, volumen 40 N°1: 355-375. Consultado el 24 de junio de 2019.

Enlaces externos
 Cortés Manzanedo, José Antonio (2020).  La huella cervantina en la producción literaria de Diego de San José

Poetas de España del siglo XX
Escritores en español del siglo XX
Escritores de Madrid
Dramaturgos de la Comunidad de Madrid
Dramaturgos de España del siglo XX
Historiadores de España del siglo XX
Historiadores de Madrid
Nacidos en Madrid

Diego San José de la Torre


Tramway Light & Power Co. — uma empresa de capital inglesa de geração, distribuição de energia elétrica e transporte público por bondes.
  São Paulo Tramway, Light and Power Company — Empresa de capital canadense que atuou em São Paulo,  Brasil em atividades de geração, distribuição de energia elétrica e transporte público por bondes. Fundada em 7 de abril de 1899.
 Ceará Tramway, Light & Power Co. — ompanhia de eletricidade de capital britânico que explorou uma concessão de geração, transmissão e distribuição de eletricidade e serviços de bondes e ônibus elétricos na cidade de Fortaleza, Ceará. Fundada em 1911.
 Pernambuco Tramways & Power Company Limited — Empresa inglesa que tinha a finalidade de instalar e operar linhas de bondes elétricos no Recife, Pernambuco. Fundada em 24 de janeiro de 1913.
 Rio de Janeiro Tramway Light and Power — Empresa de capital britânico, fundada no estado do Rio de Janeiro

Clubes de futebol
 Tramways Sport Club — Clube de futebol do Ceará, fundado em 7 de setembro de 1933 — (atualmente extinto)
 Tramways Sport Club — Clube de futebol da capital de Pernambuco, Recife. Fundado em 23 de abril de 1934 — (atualmente extinto)

Desambiguações de clubes
Desambiguações de topônimos

Tramways (desambiguação)


La ligne S5 est une ancienne ligne de train de banlieue de l'agglomération barcelonaise. Elle relie Barcelone à Sant Cugat del Vallès et dessert uniquement ces deux communes sur le tracé de la ligne Barcelone - Vallès.

Elle est exploitée par les Chemins de fer de la généralité de Catalogne (FGC) comme renfort de la S1 entre 1996 et 2022.

Historique
Le code S5 est attribué à la ligne en . Elle puise ses origines dans le chemin de fer de Barcelone à Sarrià, ouvert en , et dans le tronçon du Vallès des Chemins de fer de Catalogne, mis en service à la fin des années 1910. Entre  et , son service est étendu jusqu'à Rubí.

À l'occasion de la mise en service d'une quinzaine de nouveaux trains le , la fréquence de passage sur les lignes S1 et S2 augmente à  en heure de pointe aux terminus, soit 2 min 30 s sur le tronçon commun entre Barcelone et Sant Cugat del Vallès, ce qui conduit à la disparition de la ligne S5.

Caractéristiques

Ligne
La ligne parcourt les infrastructures de la ligne Barcelone - Vallès. Elle compte , dont huit souterraines, et parcourt . Les rails sont à écartement normal et la voie est double sur l'intégralité du trajet.

À partir de Plaça de Catalunya, elle dessert deux communes : Barcelone et Sant Cugat del Vallès, et partage son tracé avec la ligne L7 jusqu'à Gràcia, la ligne L6 jusqu'à Sarrià, les lignes S1, S2, S6 et S7 jusqu'à Sant Cugat.

Stations et correspondances

Exploitation

Matériel roulant
La ligne est servie par les rames de série 112 et 113 des FGC.

Horaires et tarification
La ligne sert à renforcer les services des lignes S1 et S2 aux heures de pointe des jours ouvrés uniquement sur leur tronçon commun entre Plaça de Catalunya et Sant Cugat.

Projets

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Chemins de fer de la généralité de Catalogne
 Métro de Barcelone – Rodalies de Catalogne

S5
Lignes régionales de Catalogne

Ligne S5 des FGC


Louise Michel () is a station on Paris Métro Line 3. It is located in the commune of Levallois-Perret, just outside Paris to the northwest.

Location
The station is located about 100 meters from the administrative limit of Paris, under Rue Anatole-France, at the intersection with Rue Louise-Michel. Oriented along a north-west/south-east axis, it is located between the Anatole France and Porte de Champerret stations.

History
 The station was opened on 24 September 1937 when the line was extended from Porte de Champerret to Pont de Levallois–Bécon. It was originally called Vallier, after a local street.

It was renamed on 1 May 1946 to "Louise Michel" in honour of the French anarchist and communarde, who is buried in the local cemetery.

The station is the fifth in a series of six in the network to have been given a name of a woman, after Barbès-Rochechouart (lines 2 and 4), Madeleine (lines 8, 12 and 14), Chardon-Lagache (line 10) and Boucicaut (line 8); followed by the Pierre-et-Marie Curie station (line 7), and pending the future stations Barbara (line 4) and Bagneux-Lucie Aubrac (lines 4 and 15).

Like a third of the stations in the network, between 1974 and 1984, the platforms were modernized in the Andreu-Motte style, in this case red in color with flat white tiles. As part of the RATP's Renouveau du métro project, the corridors were renovated on 27 July 2002.

In 2018, 3,807,962 passengers entered this station, which places it at the 138th position of the metro stations for its usage.

Passenger services

Access
The station has two entrances:
 entrance 1 - Rue Louise-Michel found at ground level at no. 30 (rare case in the metro network), on the corner with rue Anatole-France;
 entrance 2 - Rue Anatole-France, consisting of an escalator allowing an exit only to the even numbers side of the street.

Station layout

Platforms
Louise Michel is a standard configuration station. It has two platforms separated by the metro tracks and the vault is elliptical. The decoration is in the Andreu-Motte style with two red light canopies, benches covered with flat red tiles and red Motte seats. These arrangements are combined with the flat white ceramic tiles that cover the walls, the vault and the tunnel exits. The corridor outlets are treated with classic bevelled white tiles. The advertising frames are metallic, and the name of the station is written in Parisine font on enamelled plates. The station is distinguished by its platforms widths which are less than the standard configuration due to the narrowness of the street under which it was established, as well as by the lower part of its walls which, consequently, are vertical and not elliptical.

Bus connections
The station is served at night by lines N16 and N52 of the Noctilien bus network.

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in Levallois-Perret
Railway stations in France opened in 1937

Louise Michel station


Pál Sokağı Çocukları (Macarca: A Pál utcai fiúk), Macar yazar Ferenc Molnár tarafından yazılan ve ilk baskısı 1906 yılında yapılan bir çocuk kitabıdır. Kitap, 20. yüzyılın başında hızla gelişen Macaristan'ın başkenti Budapeşte'de, oyun sahalarını zengin çocuklardan korumaya çalışan yoksul bir grup çocuğun mücadelesini anlatmaktadır.

Türkçeye ilk olarak 1944 yılında Milli Eğitim Bakanlığı bünyesinde, Necmi Seren tarafından çevrilmiştir. 2009 yılından itibaren kitabın basımını Yapı Kredi Yayınları üstlenmiştir ve Tarık Demirkan tarafından çevrilmiştir.

Konusu
Pál Sokağı Çocukları; arkadaşlığın, dostluğun, birlikteliğin, ama aynı zamanda disiplinin, ciddiliğin ve soğukkanlılığının hüküm sürdüğü bir çocuk grubudur. Bu grubun kendilerine özgü birtakım kuralları ve başkanları vardır. Ayrıca bir kişi hariç (Nemecsek) her üyenin bir rütbesi vardır ve rütbesi düşük olanlar, üstün olanların emirlerini yerine getirmelidir. Bu kurallara uymayan üyeler ihtar ve sonra da ceza alır.

Her şey, Kızıl Gömlekliler adı verilen başka bir çocuk grubunun iki üyesinin (Pásztorlar) Nemecsek ve diğer Pál Sokağı Çocukları'nın bilyelerini zorla alıkoymasıyla başlar. Bu zorbalık üzerine grubun lideri Boka, grubun tek rütbesizi Nemecsek ve ıslık çalmasıyla meşhur Csónakos, bir akşam gizlice Kızıl Gömlekliler'in arsasına girerler ve burada olduklarını bildiren yazılı kağıdı kalelerine dikerler. Kızıl Gömlekliler kağıdı çabucak fark etseler de, amansız bir koşuşturmaca ve takipten sonra Pál Sokağı Çocukları'nın izini kaybederler. Bu kaçış sırasında Nemecsek tam iki kere, ilkinde yanlışlıkla göle, ikincisinde de mecburen havuza, soğuk suya girer ve ıslanır. Nemecsek daha sonra üşütüp hastalanır.Grubun lideri Boka ise durgun ve üzgündür. Çünkü grubun üyelerinden biri olan Geréb'in Kızıl Gömlekliler ile çalıştığını, onlara haber uçurduğunu, kendilerine hainlik ettiğini görmüş ve duymuştur. Kızıl Gömlekliler ise en kısa zamanda Pál Sokağı Çocukları'nın arsasına saldırmayı planlamaktadır; çünkü top oynayacak bir sahaları yoktur ve bunun için de bu çocukların arazisine göz dikerler.

Aradan biraz zaman geçtikten sonra Kızıl Gömlekliler grubu ile Pál Sokağı Çocukları savaş için hazırlanırlar. Grup lideri Boka, arkadaşlarına yapmış olduğu planı detaylıca anlatır. Herkes yerini alır ve savaş anını beklerler. Savaş başlar... Boka'nın planları işe yarar. Kısa sürede birçok Kızıl Gömlekli, arsanın köhne kulübesine ittirilip kilitlenir. Başkanları Feri Áts ve diğerleri de sokakta kalır. Arkadaşlarının içeride yenildiğini gören diğer Kızıl Gömlekliler de arsaya girip delice çarpışmaya başlarlar ve tozu dumanı birbirine katarlar. Kum torbalarıyla yapılan savaşın sonlarına doğru Kızıl Gömlekliler, kulübedeki arkadaşlarına ulaşmaya çok yaklaşırlar. Fakat Pál Sokağı Çocukları'nın en küçükleri ve en zayıfları olan Ernő Nemecsek, hasta yatağından kalkıp arsaya çarpışmaya gelmiş ve kendisini feda etmiştir. Böylece savaş, Pál Sokağı Çocukları'nın zaferiyle sonuçlanır.

Nemecsek, savaştan sonra fenalaşır ve zatürreden ölür.

Konumu
Kitap, dünya çapında en ünlü Macar romanı olmuştur. Birçok dile çevrilen kitabın bazı ülkelerde (Birleşik Krallık ve İtalya gibi) okullarda okunması zorunludur. Ernő Nemecsek karakteri, çocuk edebiyatının Oliver Twist ya da Tom Sawyer gibi ölümsüz kahramanları arasına girmiştir.

Kitap herhangi bir yerde, herhangi bir yaşta geçebileceğinden dolayı, dünya üzerinde her yerde çok kolaylıkla okunabilmektedir.

2006 yılında 11 yaşındaki Macar öğrenci Dani Bodnar, okul ödevinde Ernő Nemecsek'in kendini feda etmesini şöyle anlatır: "Kendimi çok kötü hissettim. Niye Arsa için savaşmak zorunda olduğumuzu düşünüyordum. Çünkü orası bizim ülkemizdi, bizim oyun sahamız... Öyle bir yer ki, ateşler içinde olsak bile uğrunda savaşmalıyız. Arsa bize göre bizim vatanımızdı çünkü."

Sinema uyarlamaları
 A Pál utcai fiúk: Macar yönetmen Bela Balok'un 1929 yapımı filmi.
 No Greater Glory: Amerikalı yönetmen Frank Borzage'nin 1934 yapımı filmi.
 I ragazzi della via Paal: İtalyan yönetmenler Alberto Mondadori ve Mario Monicelli'nin 1935 yapımı filmi.
 A Pál utcai fiúk: Macar yönetmen Zoltan Fabri'nin 1969 yapımı filmi.

Dış bağlantılar
 Yapıtın, Cumhuriyet Gazetesi Dünya Klasikleri Dizisi'nde yayımlanan baskısının çevrimiçi okunabileceği bağlantı .

Ayrıca bakınız

 Çocuk edebiyatı
 Ölü Ozanlar Derneği
 Şeker Portakalı
 Çocuk Kalbi
 Heidi

Macar çocuk romanları
1906 romanları
1900'lerde çocuk kitapları
Genç yetişkin romanları
Sinemaya uyarlanmış Macar romanları
Ferenc Molnár eserleri
Konusu Budapeşte'de geçen romanlar
19. yüzyılda geçen romanlar

Pal Sokağı Çocukları


An Carex davisii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ludwig David von Schweinitz ngan John Torrey. An Carex davisii in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex davisii


90820 McCann este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
90820 McCann este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la observatorul AMOS din Haleakala. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,67 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 9,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 90001-91000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

90820 McCann


En springergåde var især i 1800-tallets anden del en gåde, hvor det gjaldt om at finde et skjult budskab, idet hvert felt indeholdt et ord eller en stavelse heraf. Man skulle så finde sætningen ved at bevæge sig fra felt til felt på samme måde som springeren i et skakspil. Tekstfeltet behøver ikke at være af samme størrelse eller form som et skakbræt.

Litteratur
Niels Brunse: Ramoth-Bezer;
Skalks gådebog; Wormanium

Spil og lege
Skak

Springergåde


Bayır, Alanya - Antalya ili Alanya ilçesine bağlı mahalle
 Bayır, Çamoluk - Giresun ili Çamoluk ilçesine bağlı köy
 Bayır, Derik - Mardin ili Derik ilçesine bağlı mahalle
 Bayırköy, Seydikemer - Muğla ili Seydikemer ilçesine bağlı mahalle

Bayır


Jolene ist ein Country-Song der US-amerikanischen Sängerin Dolly Parton. Das Stück erschien im Oktober 1973 vorab als Single und im Februar 1974 auf dem gleichnamigen Album. Der Text handelt von der Bitte einer Frau an eine Rivalin, ihr nicht den Mann zu nehmen.

Dolly Parton erreichte mit Jolene neben Platzierungen in den allgemeinen Singlecharts sowie Nummer-eins-Erfolgen in den Country-Charts der USA und Kanada auch Positionen in den Hitparaden einiger europäischer Länder. Darüber hinaus wurde sie für den Song zweimal für einen Grammy-Award nominiert. Auf der von der Musikzeitschrift Rolling Stone im Jahr 2021 aktualisierten Liste Die 500 besten Songs aller Zeiten belegte das Lied, von dem mehrere erfolgreiche Coverversionen veröffentlicht wurden, Platz 63.

Text und Musik

Im Text schildert das Lyrische Ich die verzweifelte, aber würdevoll vorgetragene Bitte an eine andere Frau mit dem Namen Jolene, ihr nicht den Mann wegzunehmen ("[…] I'm begging of you please don't take my man […]"). Sie verweist auf deren unvergleichliche Schönheit ("[…] Your beauty is beyond compare […]"), beschreibt in Form von lyrischen Vergleichen wortreich die Farbe der Haare, der Haut und der Augen sowie das Lächeln und die Stimme von Jolene und gesteht ein, dass sie selbst sich nicht mit ihr messen kann ("[…] And I cannot compete with you, Jolene […]").

Darüber hinaus stellt sie dar, was ihr Mann für sie bedeutet ("[…] But I could never love again, he's the only one for me, Jolene […]"), und macht am Ende des Liedes ihr weiteres Schicksal von Jolenes Entscheidung abhängig ("[…] My happiness depends on you, and whatever you decide to do, Jolene […]"). Es bleibt offen, wie sich Jolene verhält und welchen weiteren Verlauf damit das Leben und die Beziehung der Protagonistin nehmen. Das Lied lässt sich innerhalb der Country-Musik der Tradition der Cheatin' Songs zuordnen, die Ehebruch und vergleichbare Themen zum Inhalt haben.

Entstehungsgeschichte
Nach Partons Angaben wurde sie zu dem Lied inspiriert, als sie erkannte, dass ihr Mann eine Mitarbeiterin seiner Bank attraktiv fand und deshalb offensichtlich die Bank häufiger als notwendig aufsuchte. Den Titel wählte sie, nachdem sie nach einem Konzert von einem Mädchen um ein Autogramm gebeten worden war und ihr der Name des Mädchens, Jolene, gut gefiel. Aufgezeichnet wurde das Lied am 22. Mai 1973 im RCA Studio B der Radio Corporation of America in Nashville.

Chartplatzierungen

In den Vereinigten Staaten war Dolly Parton mit Jolene im Jahr 1974 insgesamt acht Wochen lang in den Billboard Hot 100 vertreten; die beste Platzierung während dieser Zeit war Rang 60 am 2. März 1974. In den Billboard Hot Country Songs erreichte der Titel am 2. Februar 1974 Platz 1. In Kanada belegte Jolene am 2. März 1974 Platz 84 in den RPM Top Singles, in denen sich das Lied insgesamt sechs Wochen lang platzieren konnte. In den von der Musikzeitschrift RPM veröffentlichten Country-Single-Charts erreichte es am 16. Februar 1974 ebenfalls Platz 1.

Das Lied war darüber hinaus auch in verschiedenen europäischen Ländern in den Charts vertreten. So belegte der Titel in den UK Singles Charts, in denen er 1976 zwölf Wochen lang vertreten war, am 19. Juli 1976 den siebten Platz. In Irland erreichte das Lied im selben Jahr in sechs Wochen Chartplatzierung als beste Position den achten Rang in den Charts. In Schweden war Jolene 2008 drei Wochen lang in den Charts vertreten, mit Rang 16 am 19. Juni 2008 als bester Position; in Dänemark belegte das Lied am 26. März 2010 den 19. Platz als höchste Position in zwei Wochen Chartplatzierung.

Auszeichnungen
Jolene wurde in den USA 1975 in der Originalversion und 1976 in einer Live-Aufnahme jeweils für einen Grammy Award in der Kategorie "Best Female Country Vocal Performance" nominiert. Die Verwertungsgesellschaft BMI verlieh dem Titel 1974 in den Kategorien Pop und Country jeweils einen BMI Award sowie 1990 einen Million-Air Award für mehr als eine Million Ausstrahlungen im Radio.

Von der Nashville Songwriters Association International erhielt Dolly Parton für Jolene sowohl 1974 als auch 1975 einen Songwriter Achievement Award. In Großbritannien wurde der Titel 1976 mit dem Country Music Award in der Kategorie "Single of the Year" ausgezeichnet. 2004 wählte die Musikzeitschrift Rolling Stone das Lied auf Rang 217 seiner Liste Die 500 besten Songs aller Zeiten. Eine Coverversion des Liedes von der A-cappella-Band Pentatonix gemeinsam mit Dolly Parton gewann 2017 den Grammy in der Kategorie "Best Country Duo/Group Performance".

Coverversionen

Von Jolene erschienen Coverversionen verschiedener Musiker aus unterschiedlichen musikalischen Genres. Bereits 1976 veröffentlichte die englisch-australische Sängerin Olivia Newton-John eine eigene Version des Liedes, weitere Fassungen erschienen unter anderem 1985 von der schottischen Indie-Pop-Band Strawberry Switchblade, 2001 von der australischen Sängerin Sherrié Austin, 2004 von der amerikanischen Garage-Rock-Band The White Stripes, 2006 von der amerikanischen Punkrock-Band Me First and the Gimme Gimmes sowie 2008 von der britischen Sängerin Sophie Ellis-Bextor als Teil des Soundtracks zur britischen Fernsehserie Beautiful People. In den UK-Single-Charts erreichte die Strawberry-Switchblade-Fassung am 5. Oktober 1985 den 53. Platz und die White-Stripes-Version am 27. November 2004 in einer Live-Aufnahme den 16. Platz.

Die britische Band The Sisters of Mercy spielte Jolene oft während ihrer Konzerte. 2015 entstand eine Coverversion von BossHoss und den Common Linnets, die auf dem Album Dos Bros erschien. Hoss Power, Sänger und Gitarrist der Band, bezeichnete das Original als "Welthit für die Ewigkeit, den man eigentlich gar nicht besser machen kann". Die A-cappella-Band Pentatonix veröffentlichte im September 2016 gemeinsam mit Dolly Parton eine Cover-Version, die Chart-Platzierungen in mehreren Ländern erreichte, so unter anderem Platz 18 in den Billboard Hot Country Songs, Platz 84 in den Canadian Hot 100 und Platz 92 in den Australischen Musikcharts.

Das Portal cover.info listet im Oktober 2023 über 60 Coverversionen auf. Apples iTunes Store offerierte im Frühjahr 2013 mehrere hundert Fassungen, worunter sich allerdings zahlreiche Doppelungen befanden. Stilistisch reicht das Spektrum eingespielter Coverversionen von Psychobilly über klassischen Country und Bluegrass (Alison Krauss, Rhonda Vincent) bis hin zur Elektronischen Musik.

Neben bekannten nahmen auch zahlreiche weniger bekannte Künstler und Bands das Stück in ihr Repertoire auf: das deutsche Straßenfolk-Duo Gee Gee & Soluna oder die als Projekt der Schauspielerin Jasmin Tabatabai agierende Frauen-Country-Band Even Cowgirls Get The Blues. Eine weitere Version stammt von der deutschen Schauspielerin Heike Makatsch; eine Instrumentalversion spielte James Last mit seinem Orchester ein. Stilistisch orientiert sich die überwiegende Mehrzahl der Coverversionen am vorgegebenen Rahmen der traditionellen Country-Folk-Ballade, und die meisten dieser Versionen stammen von Sängerinnen.

Von Dolly Parton gibt es neben der Ur-Version mehrere Live-Einspielungen, etwa auf der CD Live in London, sowie im Duett mit anderen Künstlern, so beispielsweise bei einem Live-Auftritt anlässlich des amerikanischen Unabhängigkeitstages im Juli 2010 gemeinsam mit ihrer Patentochter Miley Cyrus. Während der Grammy-Verleihung 2011 spielten Norah Jones, John Mayer und Keith Urban gemeinsam eine Coverversion von Jolene zu Ehren von Dolly Parton, die im Rahmen dieser Veranstaltung einen Grammy Lifetime Achievement Award für ihr Lebenswerk erhielt.

Eine eher sarkastisch-kritische Adaption des Songs spielte 1995 die britische Singer-Songwriterin und Punkmusikerin Kirsty MacColl ein. Musik und Text des Liedes Caroline hatte MacColl zwar neu komponiert. In einem Interview bekannte sie allerdings, das von Melodie und Tempo her recht ähnlich klingende Lied bewusst als Antwortsong auf Jolene konzipiert zu haben.

Literatur und Film
Der amerikanische Schriftsteller und Publizist E. L. Doctorow schrieb, inspiriert durch das Lied, die Kurzgeschichte Jolene: A Life. Sie handelt von einer jungen Frau in Schwierigkeiten und wurde 2002 in der Zeitschrift The New Yorker veröffentlicht. Zwei Jahre später erschien die Erzählung mit vier anderen Geschichten in seinem Band Sweet Land Stories. 2008 entstand nach dieser Vorlage der Independentfilm Jolene von Dan Ireland mit Jessica Chastain in der Titelrolle.

Quellen

Country-Song
Lied 1973

Jolene (Lied)


137082 Maurobachini este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
137082 Maurobachini este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la San Marcello Pistoiese de Luciano Tesi și Giuseppe Forti. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,61 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 13,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 137001-138000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

137082 Maurobachini


විදුලිබල මනුවක් හෝ  විද්‍යුත් ශක්ති මනුවක් හෝ යනු, වාසස්ථානයක්, ව්‍යාපාරයක් හෝ, විදුලිමය ලෙසින් බලාත්මක කෙරුණු උපකරණයක් හෝ වෙතින් පරිභෝජනය කෙරෙන  විද්‍යුත් ශක්තිය මැනීම සඳහා වන උපකරණයකි.

විදුලිබල මනු සාමාන්‍යයෙන් ක්‍රමාංකනය කෙරෙනුයේ අයපතෙහි භාවිතා වන ඒකක අනුසාරයෙන් වන අතර, වඩාත් පොදු භාවිතය කිලෝවොට් පැය [kWh] වෙයි.

විදුලිබල මනුව


පැල්මයර් මැතිණිය හා ඇයගේ සුරතල් බල්ලා 1897 දී Henri de Toulouse – Lautrec විසින්

ඇඳීම් වස්තූන් හුවා දැක්වීම් සැබෑ ජීවීන් සිත්තරුන් දකින භූ දර්ශනයන් මතකයන් හෝ සිතුවිලි විය හැකිය. ඒවා තාත්වික , සජීවී නිරූපනයන් (සාම්ප්‍රදායික ආලේඛ්‍ය චිත්‍ර) , වාස්තු විද්‍යාත්මක ඇඳීම් හෝ යථාර්ථායේ දළ නිරූපණයන් (කටු සටහන්) එමෙන්ම අතිශය ශෛලිගත ඇඳීම් (කාටූන්) හෝ අධිතාත්විකවාදී (ස්වයංක්‍රීය ඇඳීම්, අන්තෝනෛත්‍රික ලේ‍ඛනොන්මාදය) විය හැකිය. සිත්තම් වංශාවලික චිත්‍රණයන් විය හැකිය. එනම් නිමාවූ සිතුවම්වලින් උපායිකව සිදුකළ උපුටනයන් විය හැක.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Drawing#Subject_matter

සිතුවම්කරණය විෂය වස්තුව


Farid Chedid (né en 1974) est un entrepreneur libanais. Il est le fondateur et président-directeur général de Chedid Capital, holding financière dans le secteur de l'assurance et la réassurance.

Biographie

Formation
Farid Chedid est notamment diplômé du Chartered Insurance Institute UK et a également un master en finance obtenu à l'ESCP Europe.

Carrière
Farid Chedid commence sa carrière professionnelle en 1998 à Chypre dans le secteur du courtage en assurance avec la création de Chedid Re.

Holding Chedid Capital
Grâce à une série d'acquisitions opérées depuis 1998, Chedid Re devient la Holding Chedid Capital. En 2009, deux nouvelles entités sont créées par Farid Chedid : la Qatar Seib Insurance& Reinsurance ainsi que le réseau de courtiers en assurance Chedid Insurance Brokers Network.

En 2014, il décide de s'implanter en Afrique et y fait sa première acquisition : la société mauricienne City Brokers, en partenariat avec le conglomérat local IBL.

Rachat d'ASCOMA
En février 2021, la holding Chedid Capital rachète 80 % des parts d'Ascoma, un groupe international de courtage en assurance qui existe depuis 1952. Cette acquisition crée ainsi un nouvel ensemble présidé par Farid Chedid. Cette nouvelle structure est en charge d'une gestion de près d'un milliard de dollars de primes gérés par 1300 collaborateurs au sein d'une quarantaine de filiales réparties sur trois continents.

En 2021, la holding Chedid Capital acquiert 80 % des parts du groupe ASCOMA, leader du courtage en assurance et réassurance en Afrique subsaharienne.

Distinctions et reconnaissances
En 2016, il est nommé « Middle East and Africa Industry Achiever of the Year » par Global Re and Strategic Risk Consortium.

En 2017, 2018 et 2019, Farid Chedid est cité dans le classement des Arabes les plus puissants du Moyen-Orient par le magazine Arabian Business et parmi les 35 les plus influents du Liban d'après Forbes Middle East, en 2018.

Il reçoit en 2020 le MENA Lifetime Achievement Award du Global Re et du Dubai World Insurance Congress qui récompense «les réalisations commerciales de Farid Chedid dans le secteur de l'assurance et de la réassurance et sa contribution au développement éducatif des professionnels dans les régions du Moyen-Orient et de l'Afrique».

Notes et références

Liens externes

Personnalité libanaise du monde des affaires du XXIe siècle
Entrepreneur libanais

Farid Chedid


باسكال هي لغة برمجة متعددة الاستخدام تعتمد على الأوامر. وهي معروفة بوضوحها وقوتها وسهولة إنشاء البرامج عن طريقها. وهو ما يجعل من باسكال اللغة البرمجية الأكثر استعمالا في التدريس حتى الأوقات الحالية.

و بالإضافة إلى سهولتها وقوتها، تمتاز لغة باسكال بعدة قواسم مشتركة مع لغة الـسي.غير أن باسكال كان قد صمم في البداية لأسباب تعليمية بحتة وكان مقتصرا على خاصيّات محدودة جدا (فعلى سبيل المثال لم يكون هناك وجود لسلاسل الأحرف)؛ وبالإضافة لكل ذلك فإن كل النسخ المستعملة لباسكال خارج العالم التعليمي هي نسخ معدلة مثل تربو باسكال، دلفي، أوبجكت باسكال.

و في المقابل، فإنه من المعروف أن باسكال فد مكّن من تصميم برامج شهيرة مثل تخ وجزء من أوائل أنظمة التشغيل الخاصة بماكينتوش. وقد تم اقتباس هذه اللغة في لغات أخرى مثل أدا، مودولا-2 (ثم مودولا-3)، أوبرون.

التقديم والتاريخ
اختُرِعت لغة باسكال (التي اتخذت اسمها من عالم الرياضيات الفرنسي (بليز باسكال) عن طريق نيكولاس ويرث خلال السبعينيات من القرن العشرين. وقد تم تصميمها لتفيد في تعليم البرمجة بطريقة سهلة ولكن صحيحة، في محاولة لمجابهة تعقيدات ألغول 68. وهذه اللغة من بين اللغات التي ساعدت على تعليم البرمجة المنظمة. وباعتبار أنه من غير المنصوح به استعمال الـ goto أو القفز داخل البرنامج فإن باسكال يعتمد على الشروط (if, case...) والتكرارات (while, for, repeat...) والتي تمتلك كل واحدة منها مدخلا ومخرجا حتى يتم تسهيل التحكم، مما يؤدي إلى برنامج أكثر سرعة وتنظيما.

وتعد هذه اللغة كذلك صارمة في ما يخص تعريف المتغيرات، بمعنى أن كل متغير يجب أن يعرف بنزع عند التجميع. وفي المقابل فإن عدم تأقلمه لتمكين التنقل من النوع حرف إلى النوع سلسلة حروف يعد من نقاط ضعفه.

وقد تمكنت لغة باسكال من التغليل بشكل كبير في الميدان التعليمي ومجال الأبحاث (الجامعات)، وبصفة أقل في الميدان الصناعي.

وقد تم نشر ملفات المجمع P4 المصدرية في الجامعات، بسعر مخفض جدا. وهذا المجمع ينشئ الـ شيفرة البايت، وهو كود لجهاز افتراضي. ولذلك يمكن القول أن البرامج «الباسكالية» كانت سهلة النقل على الأجهزة.

وكان لمجمع UCSD Pascal (UCSD = University of California at San Diego)، نجاح كبير خاصة على الأجهزة من نوع أبل II والتي كانت شديدة الانتشار.

و لكن «التوربو» كان من عمل شركة بورلاند الحديثة، والتي أنشأت سنة 1983 والتي قامت بتسويق المجمع توربو باسكال بسعر غاية في التخفيض (49 $ حينها مقابل 500 $ سعر مجمع باسكال من شركة مايكروسوفت والذي لم يكن يمتلك محررا مدمجا حتى).

تربو باسكال
قام بكتابة تربو باسكال أندريس هيلزبيرغ (وكان اسمه قبل TP، كومباس باسكال ثم بولي باسكال). كان ينشئ لغة الآلة (إكس 86 تحت DOS) وبسرعة نظرا لخفته (12 ك.ب.) واعتماده شبه التام على الرام، لم يعد ينشئ بالتالي الـ P-Code.

وقد كان مرفقا مع بيئة متكاملة (محرر نصوص ومساعدة عن بعد). وما فتئ الباسكال يشهد التحسين تلو الآخر، ففي عام 1987 ظهرت النسخة 4، التي احتوت على بيئة برمجة مدمجة متكاملة. وفي عام 1989 ظهرت النسخة 5.5، التي امتازت بدمجها لمفهوم الشيء (Object). وفي عام 1990، مكنت النسخة 6 من برمجة نوافذ (تحت صندوق الأوامر DOS). ثم في عام 1993، ظهرت آخر نسخة، وهي النسخة السابعة لنظام تشغيل دوس لنظام ويندوز.

أصدرت شركة بورلاند سنة 1995 لغة دلفي للتأقلم مع البرمجة المرئية التي أطلقتها مايكروسوفت مع فيجوال ستوديو وكانت دلفي مجمعا حقيقيا ينشئ لغة الآلة.

عام 2001 أطلقت شركة بورلاند كيليكس، وهو المرادف لدلفي الخاص بمنظومة لينكس. وكان بسكال يعمل بلغة الآلة المنشأة منذ عام 1962 وكانت هذه اللغة هي (الاسمبلي).

فري باسكال
بعد توقف تيربو باسكال عن الإنتاج، والانتقال إلى لغة دلفي، قام فريق فري باسكال بإنتاج بديل لتيربو باسكال مجاني مفتوح المصدر منافس للغة السي++، وهو متوافق مع لغة دلفي، ويعمل على عدد كبير من المنصات مثل لينكس، ويندوز، ماكنتوش، وآرم، وغيرها الكثير. وقد صدر الإصدار الأول منه منتصف عام 2000، والإصدار الأخير منه الآن هو 2.4.
وتوجد له بيئة متكاملة في عدد من المنصات تسمى لازاروس وهي مصممة بواسطة فري باسكال نفسه، وهي مشابهة لبيئة تطوير دلفي 7 وقد صدر الإصدار الأول منه بعد تطوير اجتمع عليه خبراء من مختلف الدول.

أمثلة
 برنامج أهلا بالعالم التقليدي:
Program HelloWorld(output);
begin
  writeLn('Hello, World!');
end.
 برنامج جدول الضرب:

program MultiplicationTable;

{$APPTYPE CONSOLE}

uses
  SysUtils;

var
  X, I: Integer;
begin
  Write('Please input a number: ');
  Readln(X);
  for I  = 1 to 12 do
    Writeln(X، ' * ', I، ' = ', x * i);

end.
 برنامج المضروب:

program Factorial;

{$APPTYPE CONSOLE}

uses
  SysUtils;

var
  Num, i: Integer;
  Fac: Integer;
begin
  Write('Please enter a number: ');
  Readln(Num);
  Fac = 1;
  for I  = Num downto 2 do
    Fac = Fac * I;
  Writeln('Factorial of ', Num, ' is ', Fac);
end.

انظر أيضاً
 فري باسكال
 لازاروس

وصلات خارجية ومصادر
 موقع فري باسكال
 موقع لازاراس
 موقع موج: المصدر المفتوح لعدة لغات برمجية، وتعليمي أيضاً
 موقع الباسكال بالعربية دورة تعليمية مميزة

مراجع

استحداثات عام 1970
المعايير البريطانية
باسكال
برمجيات 1970
برمجيات حرة
عائلة لغة البرمجة باسكال
لغات البرمجة التعليمية
لغات برمجة أنشئت في 1970
لغات برمجة عالية المستوى
معايير الأيزو

باسكال (لغة برمجة)


Koyungölü, Tunceli ilinin Ovacık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı Kedek'tir. Köyün ismi 1955 yılı nüfus sayımında da Kedek olarak görülmekte olup 1960 yılı nüfus sayımından itibaren de günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.

Coğrafya
Tunceli iline 72 km, Ovacık ilçesine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Ovacık belde ve köyleri

Koyungölü, Ovacık


Astrokemija je proučavanje obilja i reakcija molekula u svemiru i njihove interakcije sa zračenjem. Astrokemija je disciplina koja povezuje astronomiju i kemiju. Izrat"astrokemija" može se primijeniti i na Sunčev sustav i na međuzvjezdani medij. Proučavanje obilja elemenata i omjera izotopa u objektima Sunčevog sustava, poput meteorita, naziva se i kozmokemijom, dok se proučavanje međuzvjezdanih atoma i molekula te njihova interakcija sa zračenjem ponekad naziva i molekularnom astrofizikom. Formiranje, atomski i kemijski sastav, evolucija i sudbina molekularnih plinskih oblaka posebno su zanimljivi, jer upravo iz tih oblaka nastaju solarni sustavi.

Povijest
Promatranja solarnih spektra kao što su izveli Athanasius Kircher (1646.), Jan Marek Marci (1648.), Robert Boyle (1664.) i Francesco Maria Grimaldi (1665.), sve su prethodila Newtonovom radu 1666. godine koji je utvrdio spektralnu prirodu svjetlosti i rezultirao prvim spektroskop. Spektroskopija je prvi put korištena kao astronomska tehnika 1802. Eksperimentima Williama Hydea Wollastona, koji je izgradio spektrometar za promatranje spektralnih linija prisutnih unutar Sunčevog zračenja. Te spektralne linije kasnije su kvantificirane kroz rad Josepha von Fraunhofera.

Dok se radioastronomija razvijala 1930-ih, sve do 1937. godine nisu se pojavili nikakvi značajni dokazi za konačnu identifikaciju međuzvjezdane molekule. - sve do ove točke, jedine kemijske vrste za koje se znalo da postoje u međuzvjezdanom prostoru bile su atomske. Ti su nalazi potvrđeni 1940. godine, kada su McKellar i sur. identificirane i pripisane spektroskopske linije u tada neidentificiranom radio-promatranju molekulama CH i CN u međuzvjezdanom prostoru. U trideset godina nakon toga, u međuzvjezdanom prostoru otkriven je mali izbor drugih molekula: najvažniji je OH, otkriven 1963. godine i značajan kao izvor međuzvjezdanog kisika, i H2CO (formalmaldehid), otkriven 1969. i značajan jer je prva promatrana organska, poliatomska molekula u međuzvjezdanom prostoru.

Izvori

Astronomske poddiscipline

Astrokemija


El raión de Krýlovskaya  es uno de los treinta y siete raiones en los que se divide el krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en el área nororiental del krai. Limita al sur con los raiones de Pávlovskaya y Novopokróvskaya, al oeste con los raiones de Leningrádskaya y Kushchóvskaya, con el que también limita al norte, y al este con los raiones de Yegorlýkskaya y el de Zernograd del óblast de Rostov. Tenía una superficie de 1 363 km² y 37 334 habitantes en 2010. Su centro administrativo es Krylovskaya.

Su relieve llano, enclavado en las tierras bajas de Kubán-Azov, está surcado por el sur por el río Yeya y algunos de sus afluentes, como el Vesiolaya o el Plóskaya, y por el centro y norte por el también afluente del Yeya, el Kavalerka (y su subafluente el Grúzskaya). La frontera norte del raión está delimitada por el Kugo-Yeya, asimismo afluente del Yeya, y su tributario, el Guezova.

Historia

El raión fue establecido con centro en Yekaterínovskaya por decisión del Comité Ejecutivo Central de Todas Las Rusias el 31 de diciembre de 1934 como parte del krai de Azov-Mar Negro como resultado de la descentralización de los raiones de Kushchóvskaya y Pávlovskaya. Originalmente incluía diez selsoviets: Beli, Yekaterínovski, Irínovski, Kugoyeiski, Neigefmanski, Novomijaílovski, Novopashkovski, Novosérguiyevski, Oktiábrski y Rozentalski. El 13 de septiembre de 1937 pasó a formar parte del krai de Krasnodar. Entre el 11 de febrero de 1963 y el 5 de abril de 1978 el raión fue disuelto e incorporado al raión de Pávlovskaya. La decisión de su restablecimiento provino del Presidium del Sóviet Supremo de la Unión Soviética.

En 2005 se decidió la división administrativa del raión, compuesto por seis municipios rurales.

Demografía

En la composición de la población entran alrededor de 40 etnias, entre las que predomina la rusa.

División administrativa

El raión está compuesto por seis municipios rurales, que engloban a 30 localidades.

*Los centros administrativos están resaltados en negrita.

Clima

EL clima de la región es continental estepario. La temperatura mínima puede descender hasta los -34 °C y la máxima hasta los 41 °C. La cantidad anual media de las precipitaciones es de 532 mm.

Economía y transporte

El principal sector económico del distrito es la agricultura, que es representado por 41 empresas y 518 granjas. La industria predominante del distrito es la industria alimentaria, además de empresas transformadoras de los productos agrícolas.

Las principales compañías de la región son: OOO Velotrans (fábrica de bicicletas) OAO Elevator Krýlovski (silo agrícola), OOO Tsegla (fábrica de ladrillos), ZAO Krýlovskoye (aguardiente), OOO Miasokombinat Yekaterininski (producción cárnica).

El ferrocarril del Cáucaso Norte atraviesa el raión por su extremo occidental (Oktiábrskaya). La carretera federal M4 Don Moscú-Novorosíisk pasa por el oeste del raión, de norte a sur.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Крыловский район.
 Sitio web del raión
 El raión en el sitio web del krai

Krylovskaya

Raión de Krýlovskaya


est un film américain de la période pré-Code réalisé par Roy William Neill et sorti en 1931.

Synopsis

Fiche technique
 Réalisation : Roy William Neill
 Scénario : d'après un roman de Winifred Van Duzer.
 Dialogues : Jo Swerling
 Producteur : Harry Cohn
 Photographie : Ted Tetzlaff
 Montage : Edward Curtiss
 Production et distribution : Columbia Pictures
 Durée :
 Date de sortie :

Distribution
 Mae Clarke : Marcia Cameron
 James Hall : Bob Henderson
 Marie Prevost : Trixie Barnes
 Robert Ellis : Dapper Dan Tyler
 Nance O'Neil : Mrs. J.P. Henderson
 James Donlan : Police Sgt. Donovan
 Paul Porcasi : Tony Pagano
 Wheeler Oakman : Moreland

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1931
Film dramatique américain
Film romantique américain
Film américain en noir et blanc
Adaptation d'un roman américain au cinéma

The Good Bad Girl


Lokman Suresi (Arapça: سورة لقمان) Kur'an'ın 31. suresidir. Sure 34 ayetten oluşur.

Sure, ismini 12. ve 13. ayetlerde anılan Lokman Hekim'den almıştır. Mekke döneminde indirildiğine inanılan Surede başlıca, Lokman'a verilen gizemli bilgi (hikmet), Lokman'ın oğluna öğütleri, tevhid, peygamberlik, öldükten sonra dirilme ve haşr konularına yer verilerek kıyamet günü için hazırlıklı olunması öğütlenmektedir.

Ayrıca bakınız
 Lokman
 Ölümsüzlük iksiri

Kaynakça

Sureler

Lokman Suresi


Gundula Heinatz (* 12. Mai 1969 in Halle (Saale) als Gundula Nehse) ist eine Schachspielerin mit deutscher Staatsbürgerschaft, die in der Schweiz wohnt und arbeitet. Seit 2002 spielt sie für das Nationalteam der Schweizer Schachfrauen. 1993 erhielt sie von der FIDE den Titel Internationale Meisterin (WIM).

Leben
Gundula Heinatz wuchs als Gundula Nehse in der DDR auf. Das Schachspielen lernte sie von ihrem Vater. Das richtige Training begann bei der BSG Chemie IW Ilmenau Sektion Schach. Als Gundula Nehse ging sie 1990 in Bad Blankenburg als letzte DDR-Meisterin in die deutsche Schachgeschichte ein.

Sie verlegte ihren Wohnsitz in die Schweiz und arbeitet als promovierte Spezialistin für Informationstechnologie bei der Firma Schweizerische Mobiliar Versicherungsgesellschaft. Der Titel ihrer Dissertation an der TU Dresden hieß Kommunikationsmuster und deren Anwendung in der Informationslandschaft.

Auch ihre Tochter Maria ist eine leistungsstarke Schachspielerin. Beim Mitropapokal 2015 standen Mutter und Tochter gemeinsam in der Schweizer Frauenmannschaft.

Schach
Als Mädchen gewann sie in der DDR die Jugendeinzelmeisterschaft U18 der weiblichen Jugend in Ilmenau.

Turniere (Auswahl)
Sie spielte bei folgenden Fraueneinzelmeisterschaften der DDR: 1987 in Glauchau (4. Platz), 1988 in Stralsund (5. Platz), 1989 in Zittau (4. Platz), 1990 in Bad Blankenburg (1. Platz).

Es folgten Frauenturniere in Dresden 1990 (geteilte Zweite hinter Zoya Lelchuk), das Ingrid Larsen Gedenkturnier in Farum 1991 (Dritte, Eliška Richtrová war Erste), ein Frauenturnier in Dresden 1992 (geteilte Zweite, Margarita Wojska siegte), das Farum Open 1993 (geteilte Dritte, Erste war Eliška Richtrová).

Bei der Deutschen Einzelmeisterschaft der Frauen 1993 in Bad Mergentheim wurde sie Vierte hinter Marina Olbrich, Anke Koglin und Isabel Hund.

Es folgten Zonenturniere der Frauen 1993 in Graz, 1995 in Ptuj und 1998 in Dresden.

Nach ihrem Wohnsitzwechsel in die Schweiz wurde sie Zweite hinter Tatjana Lematschko bei der Schweizer Damenmeisterschaft 2002 in Leukerbad.

2014 und 2018 gewann Heinatz die Schweizer Damenmeisterschaft.

Nationalmannschaft
Gundula Heinatz nahm mit der deutschen Frauenauswahl an der Schacholympiade 1992 in Manila teil.

Mit der Schweizer Frauenmannschaft spielte sie bei allen zehn Schacholympiaden seit der Schacholympiade 2002 in Bled.

An Mannschaftseuropameisterschaften der Frauen nahm sie 1992 mit Deutschland, sowie bisher sechsmal (2007 bis 2019) mit der Schweiz teil, wobei sie 2007 am dritten Brett das zweitbeste Einzelergebnis erreichte.

Vereine
Gundula Heinatz spielte in der 1. Deutschen Schachbundesliga der Frauen von 1991 bis 1999 für den Dresdner SC (bis 1994 Post SV Dresden), mit dem sie 1995 die Meisterschaft gewann, und von 2002 bis 2013 sowie erneut seit 2015 für die Karlsruher Schachfreunde, denen sie auch in der Zwischenzeit nach dem Abstieg in die 2. Bundesliga weiter angehörte.

In der Schweiz ist ihr Verein der SK Trubschachen, mit dem sie in der Saison 2014 in der Nationalliga A (Schach) spielt, in der Schweizer 1. Bundesliga hatte sie in der Saison 2006/07 einen Einsatz bei N. N. Bern.

Weblinks

 DWZ-Karteikarte von Gundula Heinatz auf Deutscher Schachbund

Einzelnachweise

Informatiker
Schachspieler (Schweiz)
Schachspieler (Deutschland)
Schachspieler (Post SV Dresden)
Schachspieler (Dresdner SC)
Schachspieler (Karlsruher Schachfreunde)
Deutscher Einzelmeister (Schach)
Schweizer Einzelmeister (Schach)
Deutscher
DDR-Bürger
Schachspieler
Geboren 1969
Frau

Gundula Heinatz


وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية سويديون
لاعبو كرة قدم رجالية سويديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم من هالمستاد
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من هالمستاد
رياضيون سويديون مغتربون في المملكة المتحدة
رياضيون سويديون مغتربون في إنجلترا
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري السويدي لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو إيفرتون
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2000
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو شيفيلد وينزداي
لاعبو كأس العالم 2002
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كرة قدم أولمبيون سويديون
لاعبو كرة قدم سويديون
لاعبو كرة قدم سويديون مغتربون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1992
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو منتخب السويد لكرة القدم
لاعبو منتخب السويد لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي غوتبورغ
لاعبو نادي هالمستاد
لاعبو وست هام يونايتد
مواليد 1971
مواليد في هالمستاد
نادي الفيفا المئوي
رياضيون من محافظة هاللاند
رياضيون من هالمستاد
لاعبو كرة قدم من محافظة هاللاند

نيكلاس ألكساندرسون


La hialoclastita es una roca de origen volcánico de tipo fragmentario (similar a una brecha) vítreo (similar a una obsidiana pero sin tanto brillo) que se forma en erupciones bajo el agua. Está formada por fragmentos vítreos embebidos en una matriz del mismo origen y del mismo material pero de tamaño más fino. La lava, al entrar en contacto con el fluido, se enfría muy rápidamente y genera vapor, lo que provoca explosiones (incrementos muy significativos de volumen del fluido) y fragmenta el material ya solidificado o separa la lava. El interior de los fragmentos vítreos más grandes puede mostrar un patrón de enfriamiento hacia el interior, lo que favorece la degradación de la roca.

Referencias
 "Volcanoes of Canada": Types of volcanoes, "Geological Survey of Canada"

Vidrios naturales
Brechas
Rocas siliciclásticas
Rocas volcanosedimentarias

Hialoclastita