Der Schlösslepark ist eine Grünanlage in der Ortsmitte der baden-württembergischen Gemeinde Kressbronn am Bodensee im Bodenseekreis in Deutschland.

Lage
Südlich der Bahnstrecke Friedrichshafen–Lindau, zwischen der Seestraße im Osten, dem Bildungszentrum Parkschule im Westen, dem Parkweg im Süden und der Maîcher Straße – benannt nach der französischen Partnerstadt Kressbronns – im Norden liegt in einer kleinen Talsenke der rund 2,8 Hektar große Schlösslepark.

Geschichte
Im Juli 1863 erwarb Freiherr Hans von und zu Aufseß (1801–1872), Altertumsforscher und Gründer des Germanischen Museums (heute Germanisches Nationalmuseum) in Nürnberg, das Anwesen. Er legte den großen Park zum Ausruhen, Lesen und Spazierengehen an. Der aus Freiburg im Breisgau stammende Überseekaufmann Karl Heisler kam im April 1896 in Besitz des Anwesens. Der Gartenliebhaber wollte seinen Park noch schöner als die Anlagen der Insel Mainau gestalten, ließ unter anderem die heute noch stehenden Ginkgos pflanzen, legte Teiche an und stellte Statuen auf.

Der Park

Arboretum
Im Schlösslepark wurden ab 1896 nachweislich rund 180 seltene, teils exotische Bäume angepflanzt. Anlässlich der Kandidatur Kressbronns beim Wettbewerb Entente Florale Deutschland im Jahr 2009 kam der Begriff des Arboretums (lat. arbor "Baum") in Kressbronn auf. Dieses im Bodenseekreis einzigartige Arboretum ist eine Sammlung von im Freien wachsender verschiedenartiger Gehölze.

Gleichzeitig wurden die Bäume mit einheitlichen Holztafeln gekennzeichnet. Jede Tafel gibt den deutschen und lateinischen Namen sowie das ursprüngliche Herkunftsgebiet an. Die in [ ] stehenden Zahlen entsprechen dem angegebenen Standort im Lageplan.

Einheimische Bäume
 Bergahorn (Acer pseudoplatanus); Europa [20]
 Stieleiche (Quercus robur), auch Sommereiche oder Deutsche Eiche genannt; Europa/Nordafrika [11]
 Europäische Eibe (Taxus baccata), auch Gemeine Eibe genannt; Europa, Westasien, Nordafrika [16]
 Europäische Lärche (Larix decidua); Alpenraum; Baum des Jahres in Österreich (2002) und in Deutschland (2012) [28]
 Feldahorn (Acer campestre), auch Maßholder genannt; Europa, Westasien, Nordafrika [19]
 Gemeine Esche (Fraxinus excelsior), auch Gewöhnliche Esche oder Hohe Esche genannt; Europa [15]
 Gemeine Fichte (Picea abies), auch Rotfichte oder Rottanne genannt; Europa, Westasien [17]
 Gewöhnliche Rosskastanie (Aesculus hippocastanum), auch Gemeine Rosskastanie oder Weiße Rosskastanie genannt; Balkanhalbinsel; Baum des Jahres 2005 in Deutschland und Arzneipflanze des Jahres 2008 [18]
 Gewöhnlicher Buchsbaum (Buxus sempervirens); Mittel- bis Südeuropa, Westasien, Nordafrika [4]
 Hängebuche (Fagus sylvatica f. pendula), auch Trauer-Buche genannt; Mitteleuropa [34]
 Rotbuche (Fagus sylvatica); Europa [1]
 Schwarz-Erle (Alnus glutinosa); Europa [27]
 Serbische Fichte (Picea omorika), auch Omorika-Fichte genannt; Grenzgebiet zwischen Serbien und Bosnien-Herzegowina [29]
 Spitzahorn (Acer platanoides), auch Spitzblättriger Ahorn genannt; Europa [14][21]
 Weißtanne (Abies alba); Mittel- und Südeuropa [8]
 Winter-Linde oder Stein-Linde (Tilia cordata); europäische Mittelgebirge [22]

Exotische Bäume
 Blauglockenbaum (Paulownia tomentosa), auch Kaiserbaum oder Kaiser-Paulownie genannt; Zentral- und Westchina [26]
 Blaue Atlaszeder (Cedrus atlantica glauca); nordafrikanisches Atlas-Gebirge [7]
 Douglasie (Pseudotsuga menziesii); Nordamerika [12]
 Eschen-Ahorn (Acer negundo); Nordamerika [3]
 Gewöhnlicher Trompetenbaum (Catalpa bignonioides); Vereinigte Staaten von Amerika [31]
 Ginkgo oder Ginko (Ginkgo biloba); China [2]
 Himalajazeder (Cedrus deodara); Nepal bis Afghanistan [6]
 Kanadische Hemlocktanne (Tsuga canadensis), auch Kanadische Schierlingstanne genannt; Nordosten der USA und Südwesten Kanadas [30]
 Lawsons Scheinzypresse (Chamaecyparis lawsoniana); Westküste der USA – in Südwestoregon und Nordkalifornien [32]
 Riesenlebensbaum (Thuja plicata, Syn.: Thuja gigantea) oder Riesen-Thuja; Alaska bis Nordkalifornien [5]
 Riesenmammutbaum (Sequoiadendron giganteum), gelegentlich auch Berg-Mammutbaum oder Wellingtonie genannt; Westhänge der Sierra Nevada in Kalifornien [23]
 Roteiche (Quercus rubra); östliche USA
 Scharlacheiche (Quercus coccinea); östliches Nordamerika [24]
 Silberahorn (Acer saccharinum); Nordamerika [25]
 Tulpen-Magnolie (Magnolia × soulangeana); Ostasien [10]
 Tulpenbaum (Liriodendron tulipifera); östliche USA [13]
 Urweltmammutbaum (Metasequoia glyptostroboides), auch Chinesischer Mammutbaum oder Chinesisches Rotholz genannt; China [9]
 Weymouthskiefer (Pinus strobus), auch Weymouthskiefer oder Strobe genannt; nordöstliches Nordamerika [33]

Zen-Garten
Ebenfalls zur Teilnahme am Bundeswettbewerb Entente Florale wurde von Schülern der Parkschule der Zen-Garten (Kare-san-sui, jap. 枯山水, trockene Landschaft) angelegt. Er soll die Exotik des Schlössleparks unterstreichen.

Kressbach

Unterhalb des Schlössles entspringt der Kressbach (von ursprünglich "Krebsbach"), dessen Quelle seit 1895 gefasst ist. Eine Marmortafel am Brunnen trägt die Inschrift "Gartenanlagen, Quellenfassung und Wasserwerke errichtet Anno MDCCCXCV Dr. Ch. Don Haeusler de la Burgstall". Sein konstant 8 °C kühles Wasser speist das Kneippbecken und den anschließenden Teich. Das Wassertreten, auch Kneippen genannt, ist eine Behandlungsmethode der Hydrotherapie, die auf der Grundlage von Sebastian Kneipp angewendet wird.

Gebäude

Schlössle

Das erste Anwesen ist im Jahr 1829 erwähnt. Sein Besitzer Anton Stohr verkaufte das Haus mit Scheune, Stallung und Grundstück an von Aufseß, der es zu einem einstöckigen Wohnhaus erweitern ließ. 1875 gelangte der Jurist Otto Bohlmann in den Besitz. Nach Abriss des Wohnhauses errichtete er an gleicher Stelle die heutige Villa mit Turm. Anfang 1896 kaufte Karl Heisler die "Villa mit Turm in gemischter Bauart, gemauert mit Schieferdach". Im Laufe der Jahre wechselten die Besitzer mehrmals, ehe die Villa im Januar 1934 in den Besitz der Gemeinde überging. In den Folgejahren diente die Villa der NSDAP als Gauführerschule und der französischen Besatzungsmacht als Kommandantur, dann als Obdachlosenasyl, Werkstätte und Schule. In den letzten Jahrzehnten des 20. Jahrhunderts waren im Schlössle die Gemeindebücherei, das Verkehrsamt und das Notariat untergebracht. Im Obergeschoss befindet sich seit Dezember 2006 der Kressbronner Familientreff. Die Gemeinde Kressbronn hat hier in Zusammenarbeit mit dem Jugendamt des Bodenseekreises eine familiengerechte Begegnungsstätte geschaffen. Die Räume des Erdgeschosses beherbergen die Dauerausstellung Historische Schiffsmodelle.

Besitzer/Nutzer des Anwesens
 Ritter Sigifridus de Kressenbrunnen; um 1230
 Bauer Anton Stohr; bis 1863
 Freiherr Hans von und zu Aufseß; 1863 bis 1872
 Fabrikant Gustav Siegle, Stuttgart;
 Baron Georg von Seidlitz; bis 1875
 Jurist Dr. Otto Bohlmann; 1875 bis 1890
 Leonhard Eckert, Wasserburg; 1890 bis 1896
 Überseekaufmann Karl Heisler, Freiburg; 1896 bis 1917
 Familie Boneck; 1917 bis 1934
 Verkauf der Ökonomie Friedrichshof an Paul Müller, Hemigkofen
 Gemeinde Nonnenbach; 1934
 NSDAP; bis 1945
 Französische Besatzungsmacht; 1945 bis ?
 Gemeinde Kressbronn; bis heute

Museum

Während der Sommermonate kann der Besucher in den renovierten Räumen des Erdgeschosses die Schwimmenden Kunstwerke des einheimischen Bootsbauers und Künstlers Ivan Trtanj besichtigen. Trtanj hat in über dreißig Jahren original- und detailgetreue Prunkschiffe des 18. Jahrhunderts geschaffen. Fünfzehn Schiffsmodelle der Ausstellung wurden in mühevoller Detailarbeit nach Originalplänen, die zum Teil aus europäischen Museen und Archiven stammen, gefertigt. Lustschiffe und Prunkbarken der europäischen Königshäuser aus dem Barock und Rokoko zählen zu den Lieblingsmodellen des Künstlers. Neben der legendären Bounty gehören Modelle des Bodensee-Lastschiffs Segner und der Schebecke, einem Dreimastsegler aus dem Mittelmeerraum, zu den Schiffsmodellen. Alle Modelle bieten einen Einblick in das Leben der Schiffsbesatzung und der darauf beförderten Adeligen jener Zeiten.

Kuriosum
Der gusseiserne Leuchtenmast vor der Freitreppe des Schlössles ist ein ehemaliger Grenzpfahl der königlich-bayerischen/königlich-württembergischen Grenze. Er stand in Höhe des heutigen Grenzwegs an der Straße nach Nonnenhorn. Ein württembergisches Hirschgeweih und ein bayerischer Löwe deuten auf seine Vergangenheit.

Lände
Erst Pferdestall, im Krieg als Lazarett genutzt, dann Jugendherberge, später Wohnung für ausländische Familien und Nichtsesshafte. Die vom Freiherr von und zu Aufseß erbaute Lände wurde vielfach genutzt, heute dient sie ausschließlich der Kunst und Kultur: Eine Galerie dient den "unterschiedlichen Ausdrucksformen der zeitgenössischen Kunst", das Museum zeigt unter anderem Werke der Bildhauerin und Medailleurin Hilde Broër, der Fotografin Marta Hoepffner, der Maler Leo Schobinger und Otto Valentin, sowie des Bildhauers Berthold Müller-Oerlinghausen, und ein Café mit Terrasse bietet Platz zum Ausruhen und Genießen. Im Inneren des Cafés finden immer wieder Gespräche, Lesungen, Theatervorführungen und Konzerte statt.

Unterstützt wird die Lände vom Arbeitskreis Kunst der Kressbronner Kulturgemeinschaft, engagierte Bürger, die für die Ausstellungen verantwortlich sind.

Konzertpavillon
Der 1977 erbaute Konzertpavillon ist zu den etwa 200 Publikumsplätzen hin geöffnet. Die Rückwand und das durch sieben peitschenförmige Leimbinderstützen gekrümmte Dach des drehbaren, in Holzbauweise ausgeführten Bauwerks gehen ineinander über; dadurch wird der dort auftreffende Schall in Richtung Publikum reflektiert, was zu einer besseren Raumakustik – ausgewogener Anteil von Direktschall und Reflexionen – führt. In dem bei elf Meter Durchmesser 8,5 Meter hohen Konzertpavillon finden regelmäßig Orchester sowie Veranstaltungen des Handels- und Gewerbevereins statt.

Weblinks

 Museum im Schlössle – Schwimmende Kunstwerke auf der Internetseite der Gemeinde Kressbronn am Bodensee.
 Historische Schiffsmodelle von Ivan Trtanj. Die Internetseite des Museums in deutsch, englisch und italienisch.
 Die Lände – ein Haus für Kunst und Kultur. Museum und Galerie in der Lände.

Einzelnachweise

Parkanlage in Baden-Württemberg
Arboretum in Baden-Württemberg
Bauwerk in Kressbronn am Bodensee
Botanischer Garten in Baden-Württemberg
Parkanlage in Europa
Kressbronn am Bodensee

Schlösslepark


Maulana Bhasani Hockey Stadium est un stade de hockey sur gazon situé à Dhaka, au Bangladesh. C'est le premier stade de hockey au Bangladesh et aussi le siège de la Bangladesh Hockey Federation.

Références

Hockey sur gazon au Bangladesh

Maulana Bhasani Hockey Stadium


Pallavi Dani est une mathématicienne indo-américaine et professeure agrégée de mathématiques à l'université d'État de Louisiane à Baton Rouge, en Louisiane. Son domaine de recherche est la théorie géométrique des groupes ; en particulier, elle étudie les invariants de  des groupes.

Formation et carrière
Dani a obtenu un B.Sc. diplôme en mathématiques de l'université de Bombay à Bombay, en Inde. Elle a obtenu une maîtrise en mathématiques de l'université de Chicago en 2001 et son doctorat en mathématiques de l'université de Chicago en 2005. Sa thèse, intitulée "Statistical properties of elements in infinite group" ("Propriétés statistiques des éléments dans un groupe infini"), a été dirigée par Benson Farb.

Après avoir terminé son doctorat à l'université de Chicago, Dani a occupé des postes postdoctoraux à l'université de l'Oklahoma à Norman, Oklahoma et à l'université Emory à Atlanta, en Géorgie. Dani a rejoint le corps professoral permanent à l'Université d'État de Louisiane (LSU) en 2009. Elle est actuellement professeure agrégée de mathématiques à LSU.

Dani a donné une série de conférences invitées sur la théorie géométrique des groupes au Mathematical Sciences Research Institute de Berkeley, en Californie, en juin 2015.

Elle a siégé au -Simons Travel Grants Committee de l'American Mathematical Society de 2015 à 2017.

Prix et distinctions
En 2016, l'Association for Women in Mathematics a décerné à Dani le prix commémoratif Ruth I. Michler. Le prix, décerné chaque année à un professeur agrégé récemment promu, permet au récipiendaire de passer un semestre au département de mathématiques de l'université Cornell à Ithaca, New York, sans obligation d'enseignement. Dani a passé le semestre de printemps 2017 à Cornell, où elle a travaillé avec Tim Riley et interagi avec d'autres membres du corps professoral de Cornell.

Les recherches de Dani ont été soutenues par des subventions de la Fondation nationale pour la science (NSF). Elle a reçu une bourse de collaboration de la Fondation Simons pour soutenir ses recherches de 2016 à 2018.

Publications (sélection)

Références

Liens externes

Mathématicienne indienne
Professeur à l'université d'État de Louisiane
Étudiant de l'université de Chicago
Étudiant de l'université de Bombay
Personnalité en théorie des groupes
Lauréate du prix Michler

Pallavi Dani


Die Drei Jungen Zinnzeche war ein Bergwerk auf der böhmischen Seite des Westerzgebirges in Hohenstollen (Vysoká Štola, Nejdek).

Hohenstollen ist nach den hochgelegenen Mundlöchern der Stollen, in einer Höhe von 840 bis 850 m über dem Meeresspiegel, bei den Häusern Nr. 13 und 32 benannt. Nach 1945 wurden Teile des Ortes aufgegeben und wüst.

Geschichte
Hans Rapolt war vor 1556 Lehnträger dieser Zeche, wie aus dem ältesten erhaltenen Bergbau von Hohenstollen hervorgeht. Die Drei Jungen Zinnzeche baute auf einem nach Norden ("gegen Mitternacht") streichenden Gang im späteren Schlosserseifen unweit der Kapelle. Das Stollnmundloch befand sich beim ehemaligen Haus Hohenstollen Nr. 9. Der Stolln führte etwa 400 m in den Berg.

Vor dem Ersten Weltkrieg wurde einige Zeit versucht, den Bergbau auf Zinn wiederaufleben zu lassen. Er war jedoch nicht ergiebig genug.

Literatur

Bergbau (Böhmisches Erzgebirge)
Nejdek
Zinn
Erzbergwerk

Drei Jungen Zinnzeche


Symfoni nr. 4, med tilnavnet Det uudslukkelige, opus 29, CNW 28, er en symfoni af Carl Nielsen, som lå færdig i 1916. Med baggrund i første verdenskrig, der rasede i Europa, er denne symfoni en af de mest dramatiske, som Nielsen skrev, og den er blandt andet kendt for at "kamp" mellem to pauker.

Symfonien er inkluderet i kulturkanonen fra 2006 under partiturmusik.

Baggrund
Carl Nielsen var begyndt at tænke over en ny symfoni i 1914, og i maj skrev han til sin kone (som var i Celle):
Jeg har en ide til en ny komposition, som ikke har noget program, men vil udtrykke, hvad vi forstår ved livets ånd eller manifestationer af livet, det vil sige: Alt der rører sig, som vil leve ... kun liv og bevægelse, skønt forskelligartet - meget forskelligartet - dog er forbundet, og som om det konstant er i bevægelse, i én stor bevægelse eller strøm. Jeg har brug for et ord eller en kort benævnelse, der kan udtrykke dette; det vil være tilstrækkeligt. Jeg kan ikke helt udtrykke, hvad jeg vil have, men det, jeg vil have, er godt.

Nielsen koncentrerede sig om dette til 1916 og gav sin 4. symfoni navnet Det uudslukkelige. Navnet går ikke på symfonien som sådan, men mere på det, "der er uuudslukkeligt"; i sine noter til symfonien refererer Nielsen til "den elementære livsvilje".

Form
Symfonien er skrevet for tre fløjter (deriblandt en piccolofløjte), tre oboer, tre klarinetter, tre fagotter (heriblandt en kontrafagot), fire valdhorn (stemt i F-dur), tre trompeter (stemt i C-dur), tre basuner, tuba, to sæt pauker samt strygere.

Symfoniens fire satser spilles uden pauser – attaca subito (med betydningen hurtigt angreb, straks). Første sats indledes med en skarp tutti, hvor en D-mol kæmper mod sin subdominant, C, på en næsten antifonisk måde. Efter tuttien introducerer klarinetterne i A-dur det lyriske tema, som skal blive kulminationen på værket. Anden sats for træblæsere i G-dur er mere et intermezzo end den forventede adagio. Den funktion har i stedet tredje sats, som indledes med en cantilena fra unisone violiner, derpå bygger op til et klimaks, inden den afsluttes med en obo, der spiller hen over triller på de øverste strenge. Sammenstødene fra første sats kommer igen i sidste sats, hvori de to paukesæt duellerer fra hver sin side i orkesteret. Denne passage kræver af paukisterne, at de omstemmer instrumenterne undervejs. Værket afsluttes med en overgang til E-dur.

Denne symfoni, der en den oftest indspillede af Nielsens symfonier, præsenterer nogle specielle udfordringer for den, der fortolker værket. I andenudgaven af sin analyse skriver Robert Simpson næsten en side om "forhold, der kan lede en ekshibitionistisk dirigent på afveje", først og fremmest i forhold til tempoet.

Kontrafagotten har kun én tone at spille i hele symfonien: Denne enkelte, holdt tone er B2 (en oktav under fagotlinjen i øvrigt) og indleder kodaen i fjerde sats, akkompagneret af paukerne. Resten af fagotdelen har i modsætning hertil en rig variation af toner at spille.

Satser
 Allegro –
 Poco Allegretto –
 Poco Adagio quasi andante –
 Allegro

Udvalgte indspilninger
 Danmarks Radios Symfoniorkester, dirigent: Thomas Jensen
 DR's symfoniorkester, dirigent: Launy Grøndahl
 DR's symfoniorkester, dirigent: Michael Schønwandt
 Berliner Philharmonikerne, dirigent: Herbert von Karajan
 New York Philharmonic, dirigent: Leonard Bernstein

Referencer

Kilder

Litteratur

Noder

Nielsen 04
Kompositioner af Carl Nielsen
Nielsen
Kulturkanonen

Symfoni nr. 4 (Nielsen)


කොටලිගොඩ ග්‍රාමීය රෝහල, ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටි රජයේ රෝහලකි.

ග්‍රාමීය රෝහල්
ආරෝග්‍යශාලා

කොටලිගොඩ ග්‍රාමීය රෝහල


Daniel "Dan" Bull (* 27. März 1986 in Bromsgrove, Worcestershire) ist ein britischer Rapper und Webvideoproduzent für YouTube.

Musik und Merkmale
Bekannte Merkmale seiner Texte sind oft politische oder gesellschaftliche Themen, wie die Schließung von Megaupload am 19. Januar 2012 oder der am 26. Oktober 2011 vorgelegte Gesetzesentwurf SOPA. Meist erscheinen zu den veröffentlichten Songs ebenfalls von Dan Bull produzierte Videos auf seinem YouTube-Kanal, den bereits mehr als 2,32 Millionen Nutzer abonniert haben. Seine Videos wurden insgesamt bereits über 190 Millionen Mal angesehen (Stand Februar 2016).

Dan Bull gibt auf seiner Facebook-Seite selbst unter anderem die Genres Hip-Hop, Electro und Indie als favorisierte Musikrichtung an.

Ende April 2012 begann Dan Bull, Videos zu Autismus zu veröffentlichen. In einem Kommentar auf YouTube erklärt er, dass bei ihm bereits im Kindesalter das Asperger-Syndrom diagnostiziert wurde:

"To answer – I was diagnosed with Asperger Syndrome as a young boy after my teachers/parents/doctors noticed symptomatic behaviour. It is a high functioning autistic spectrum disorder. My particular flavour means that I am very good with words … and I have a fricking medical diagnosis to prove it".

Konflikt mit GEMA
Als Dan Bull sein Album Face in einzelnen Videos auf der Videoplattform YouTube veröffentlichte, sperrte die GEMA einige Lieder in Deutschland, woraufhin Dan Bull mit einer E-Mail bei den Verantwortlichen nachfragte, weshalb seine selbstgeschriebenen Lieder nicht in Deutschland zugelassen werden. Nach einem kurzen Schriftverkehr sind wieder alle 12 Lieder von Face in Deutschland verfügbar – was Dan Bulls Meinung über die GEMA aber nicht verbessert hat.

Videospiele
Im Gegensatz zu den meist sehr ernst gehaltenen Songs schreibt Dan Bull zudem laufend Lieder über Videospiele. In den dafür produzierten Videos werden wie bei seinem Modern Warfare Epic Rap-Sequenzen aus Gameplay Trailern oder selbst aufgezeichneten Multiplayer-Partien gezeigt. Dan Bull hat unter anderem noch Lieder über Videospiele wie Mass Effect, Assassin's Creed, Grand Theft Auto, Skyrim und Minecraft geschrieben, wovon sein Minecraft Creeper Rap das derzeit erfolgreichste Lied mit über 15.000.000 Aufrufen ist (Stand Juli 2016).

Diskografie

Alben
 Safe (2009)
 Face (2011)
 The Garden (2014)

Laut Dan Bull gibt es von seinem Album Face nur eine CD-Version, die er für 1.000.000 Pfund verkaufen würde, er würde aber eher zum Kauf einer digitalen Version raten, um Geld zu sparen.

"Want the CD version? I have news for you. There's only one copy of the CD in existence, and I'm selling it for £1,000,000. That's right – I'm compensating for an age without scarcity by artificially inducing some scarcity of my own. Seriously, I'm selling this disc for £1,000,000. Take it or leave it. Serious offers welcome … God, I've just realised something. Buy the digital version instead of the CD copy, and you'll be saving about £999,995! How can you possibly turn down an offer like that?"

Im April 2016 bot Dan Bull schließlich die signierte CD während eines bündelweisen Verkaufs seiner Werke an die Person mit der höchsten Kaufsumme an.

Lieder ab 2.500.000 Aufrufen
 Minecraft Creeper Rap
 Skyrim Epic Rap
 Dishonored Rap
 Assassin's Creed Epic Rap
 40 years of gaming
 Assassin's Creed 3 Rap
 Borderlands 2 Rap
 Bioshock Infinite Rap
 GTA V Epic Rap
 Minecraft Epic Rap
 Assassin's Creed: Unity Rap
 Assassin's Creed IV Rap
 Dawnguard: Skyrim Rap
 Counter-Strike Rap Battle
 Halo 4 Epic Rap
 Destiny Epic Rap
 Fallout 4 Special Rap
 Civilization Epic Rap
 Battlefield 4 Rap
 Rainbow Six Siege Rap
 Kicky Kicky Flow
 I'm a Zombie
 Boom Boom Boom (Creeper rap)
 Zombiepigman rap
 Skeleton rap

Weblinks
 Website von Dan Bull (englisch)
 Dan Bull auf YouTube

Einzelnachweise

Musiker (Vereinigtes Königreich)
Rapper
Webvideoproduzent
Brite
Geboren 1986
Mann

Dan Bull


North America
උතුරු ඇමරිකාව

United States of America
ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය

එක්සත් ජනපද රේගුව සහ දේශසීමා ආරක්ෂක නිලධාරින්

එක්සත් ජනපද කොංග්රගසය විසින් ඇමෙරිකන් ඩොලර් බිලියන හතලිහක හදිසි වියදම් පනතක්ද අතිරේක ඩොලර් බිලියන 20 ක් ගුවන් සේවා කර්මාන්තය සඳහා ද අනුමත කරන ලදී.

දහස් ගණනක් රහස් තොරතුරු පසු පස ලුහු බඳිමින් බොහෝ රාජ්ය්වල බොහෝ ශාඛාවන් හරහා පරික්ෂණ ආරම්භ වුනේය.

අධිකරණ දෙපාර්ථමේන්තුවේ එක්සත් ජනපදය තුල සිටින පුරවැසි නොවු ඇතැම් පිරිමි සඳහා විශේෂ ලියා පදිංචි කිරීමේ ක්රයමයක් ආරම්භ කළේය. ඒ අනුව ඔවුන් ආගමන විගමන සහ රටවැසියන් ලියා පදිංචි කිරීමේ කාර්යාල වල ලියා පදිංචි වීම අවශ්යව විය.

එක්සත් ජනපදය තුල නීතිය ක්රි‍යාත්මක කිරීමේ ආයතනයන්ට පරික්ෂණ බලතල වැඩි කිරීම සඳහා පනත් කීපයක් සම්මත වුනේය. මෙයින් විශේෂිත වන්නේ (USA Patriot Act) එ.ජ.දේශමාමක පනතයි. මෙම නව පනත් මගින් රජය සතුව පවතින වැදගත් සීමා වන් ඉවත් කරන බවත් ජනතා නිදහසට අයුතු බලපෑම ඇති වන බවත් ජුලි 30 දා කෙරුනු හතරවැනි සංශෝධනයේ ව්ය්වස්ථානූකූල නොවන උල්ලංඝණයන් සිදු වන බවත් කියමින් මහජන නිදහස් සංවිධාන චෝදනා නැගුහ. ACLU සංවිධානය දේශමාමක පනතේ 215 වැනි වගන්තියට එරෙහිව නීතිමය අභියෝගයන් ගොනු කළේය. ඔවුන් කීවේ මෙම පනත් මගින් පුරවැසියන්ගේ පළමු වැනි සංශෝධිත අයිතින් ද හතර වැනි සංශෝධිත අයිතීන්ද එෆ්බීඅයි ආයතනයට උල්ලංඝනය කිරීමට ඉඩ ප්රැස්ථාව ලැබෙන බවයි. එමෙන්ම ව්ය පාර සෝදිසියට පොත් සාප්පු සහ ත්රරස්තවාදි පරීක්ෂණ වල එක්රැස් කළ තොරතුරු අදාළ පුද්ගලයාට හෙළි නොකර පරිකෂා කිරීමේ අයිතිය ද එෆ්බිඅයි ආයතනයට ලැබෙන බවද කීහ. ප්රළජාවන් කීපයක් පාලන සංවිධාන එම පනත් වලට එරෙහිව ආදර්ශ විසඳුම් සම්මත කර ගත්හ.

2005 ජුනි 9 දින ජනාධිපති බුෂ් කළ කතාවකින් කීවේ එ.ජා.දේශමාමක පනත උපයෝගි කර ගෙන 400 ක් පමණ සැකකරුවන් විරුද්ධව චෝදනා ගොනු කළ බවයි. එයින් භාගයකට වඩා පිරිසක් වැරදිකරුවන් කර ඇත. මේ අතර (American Civil liberation Union) 7000 ක පිරිසක් පනත අනිසි ලෙස යෙදවීම ගැන පැමිණිලි කර ඇති බව අධිකරණ දෙපර්ථමේන්තුවේ වාර්තා උපුටා දක්වමින් කීහ. ACLU සංවිධානය තව දුරටත් කීවේ බොහෝ දෙනා තමුන් පරික්ෂාවට භාජනය වෙමින් සිටින බව නොදැන සිටි බවයි. ඒ මන්ද යත් කියතොත් නීතිය මගින් අවශ්ය  වූයේ පරීක්ෂණ රහසේ කළ යුතු වීමයි. DARPA නම් ආයතනය 2002 මුලදී සම්පූර්ණ තොරතුරු ලබා ගැනීමේ අවස්ථාව ඇති වැඩ සටහන් ආරම්භ කළේය. එය සැළසුම් කරන ලද්දේ ත්රnස්ත විරෝධි කටයුතු වල දී පාවිච්චි කිරීමට හැකි වීම පිණිස තොරතුරු තාක්ෂණය දියුණු කිරිම සඳහා මෙම වැඩ සටහනට බොහෝ විවේචන එල්ල වීම නිසා කොංග්රරසය විසින් මුදල් යෙදවීම නතර කරනු ලැබිනි.

ආරක්ෂ‍ාව සහ යුද කටයුතු සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කළ රජයේ බලඅධිකාරියේ බොහොමයක් නැවත ප්ර තිසංවිධානය කරන ලදී. මෙයින් වඩාත් වැදගත් වූයේ දේශයේ ආරක්ෂා කටයුතු සම්බන්ධයෙන් දේශය සුරකීමේ දේපාර්ථමේන්තුවයි. (The Department of Homeland Security) පිහිටුවිමයි. මෙය ආරක්ෂක දෙපාර්ථමේන්තුව තුළට හමුදාවන් ඒකාබද්ධ කිරීම ඇරඹීමෙන් පසු කරන ලද එ.ජනපද ෆෙඩරල් රජයේ විශාලතම ප්රaතිසංවිධානයයි. 9/11 න් පසු රහසින් ස්ට්රැදටර්ජික් ඉන්ෆ්ලුවන්ස් කාර්යාලය නිර්මාණය කරන ලද්දේ ප්රතචාරක කටයුතු සම්බන්ධිකරණය සඳහා වුවත් එය අනාවරණය වීමෙන් සුලු කලකට පසුව වසා දමන ලදී.

නොබොදා නියෝජිත මන්ත්රිු මණ්ඩල මණ්ඩලය 9/11කොමිෂමෙන් නිර්දේශය කරන ලද කරුණු බොහොමයක් නීතිගත කරමින් පණතක් සම්මත කළේය. පනත පාර්ලිමේන්තුව තුළ 299 – 128 ප්රොමාණයකින් සම්මත වුවත් තවමත් සෙනෙට් මන්ත්රිප මණ්ඩලය තුළ සළකා බැලෙමින් පවතී. තවමත් පනත සම්බන්ධයෙන් ප්රටතිපාදන යොදවා නැත.

http://en.wikipedia.org/wiki/War_on_terror#North_America

උතුරු ඇමරිකාව ගැන


Universitatea din Padova (în , UNIPD) este una dintre cele mai vechi universități din lume, fiind înființată în anul 1222 la Padova, în Italia.

În prezent, Universitatea din Padova este una dintre universitățile de frunte din Italia și se situează pe prima poziție în clasamentele recente al universităților italiene. În 2016 această universitate avea peste 62.000 de studenți.

Istoric
Universitatea din Padova, una dintre cele mai vechi din lume, a fost fondată la 29 septembrie 1222 de către profesori și studenți care părăsiseră Universitatea din Bologna, din cauza încălcării libertăților academice și a privilegiilor care le fuseseră garantate profesorilor și studenților lor. Universitatea din Padova a fost creată deci ca răspuns la o necesitate indusă de condiții sociale și culturale specifice, spre deosebire de majoritatea universităților vechi din Europa care datorau fondarea lor unui document emis de cancelaria papală.

La început, în universitate se studia numai teologia și dreptul. Programa de studiu s-a dezvoltat însă destul de rapid și spre sfârșitul secolului al XIV-lea universitatea s-a divizat în trei părți componente: Universitas Theologorum ("Universitatea teologilor"), recunoscută oficial în 1373 de papa Urban al V-lea, Universitas Iuristarum ("Universitatea juriștilor"), în care se învăța dreptul civil și cel canonic și Universitas Artistarum ("Universitatea artelor"), în care se studia astronomia, gramatica, medicina, filosofia, dialectica și retorica. Studenții se organizau în grupuri cunoscute sub numele de "națiuni", care reflectau originea lor geografică și etnică. La rândul lor, "națiunile" formau două mari grupări: Natio Citramontana (studenții din peninsula italică) și Natio Ultramontana (studenții veniți din țările situate dincolo de Alpi, străinii).

În secolele XV - XVIII, când Padova se afla sub dominația Republicii Venețiene, universitatea a devenit renumită în întreaga lume pentru studiile și cercetările ce se efectuau aici, în special în domeniile medicinei, astronomiei, filozofiei și dreptului. În această perioadă s-a adoptat deviza latină Universa universis patavina libertas ("Libertatea universitară padovană pentru toată lumea").

După unificarea Italiei, în ultimii ani ai secolului al XIX-lea și în prima jumătate a secolului XX, a avut loc un proces de descentralizare a Universității din Padova: au apărut noi campusuri pentru facultățile nou-înființate, s-a construit o nouă clădire pentru facultatea de arte și cea de filozofie, iar pe înălțimile din Asiago, în afara orașului, a fost ridicat observatorul de astrofizică al universității. Între anii 1938-1945 a fost restaurat Palazzo del Bo (palatul Bo), vechiul sediu medieval al universității.

În timpul celui de-al Doilea Război Mondial (1943), rectorul universității padovane, Concetto Marchesi, i-a îndemnat în mod public pe studenți la revoltă împotriva regimului lui Mussolini și la luptă împotriva fascismului; pentru a scăpa de represalii el a fost nevoit să se refugieze în Elveția. Pentru activitatea depusă de profesori și studenți în lupta împotriva regimului fascist, Universității din Padova i s-a atribuit ulterior Medaglia d'oro al valor militare, fiind singura universitate onorată în acest mod.

Personalități

În cursul lungii sale istorii, Universitatea din Padova a fost locul de întâlnire al unora dintre cele mai importante personalități europene, printre profesori și studenți numărându-se Nicolaus Copernic, Galileo Galilei, Gheorghe din Trebizonda, Leon Battista Alberti, Torquato Tasso, Pico della Mirandola, Girolamo Fabrizio, Andreas Vesalius, Girolamo Cardano, Francisc de Sales, Realdo Colombo, Gabriele Falloppio, Benedetto Castelli, Nicolaus Cusanus, Camillo Borghese (viitorul papă Paul al V-lea), Ștefan Báthory, Ugo Foscolo, Constantin Cantacuzino, William Harvey, James Gregory etc.

Universitatea din Padova a fost prima universitate din lume la care a absolvit cursurile o femeie, Elena Cornaro Piscopia, care a obținut aici un doctorat în filozofie, la 25 iunie 1678.

În prezent

Organizare
Cele 32 de departamente ale universității sunt grupate într-un număr de 8 Scuole di ateneo (similare facultăților). La începutul anului 2016 aceste Scuole ("școli") erau:
 Agraria e Medicina veterinaria (Agronomie și Medicină veterinară)
 Economia e Scienze politiche (Economie și Științe politice)
 Giurisprudenza (Drept)
 Ingegneria (Inginerie)
 Medicina e chirurgia (Medicină și chirurgie)
 Psicologia (Psihologie)
 Scienze (Științe exacte)
 Scienze umane, sociali e del patrimonio culturale (Științe umaniste, sociale și ale patrimoniului cultural)

Performanță
Universitatea din Padova este și în prezent una dintre universitățile de frunte din Italia, situându-se pe prima poziție într-un clasament recent (2014) al universităților italiene. Și în anul 2015 s-a aflat printre primele cinci universități italiene, ca performanțe.

Onoruri
La 2 noiembrie 1945 Universității din Padova i-a fost atribuită Medaglia d'oro al valor militare, cel mai înalt ordin militar italian.

Referințe

Legături externe

 Museums of the University

Padova
Fondări în 1222
Padova

Universitatea din Padova


Svetište Loiola ili Svetište i bazilika Loiola (španjolski: Santuario de Loyola, baskijski: Loiolako Santutegia) sastoji se od niza građevina izgrađenih u baroknom stilu Churrigueresque oko rodnog mjesta sv. Ignacija od Loyole, utemeljitelja Družbe Isusove.

Svetište stoji uz rijeku Urola u susjedstvu Loyole (Loiola, mjesto-naziv što znači "ljevaonica odjevena u haljinu", ili možda "odjevena koliba") u općini Azpeitia, Španjolska Baskija.

Ignacije Lojolski, bio je sin kneza Loiole, Beltrána Ibáñeza de Oñaza i Marine Sánchez de Licona, članice jedne važne biskajke obitelji. Rođen je 1491. godine u svojoj obiteljskoj kući u Loyoli.
Nakon što je umro, njegovo rodno mjesto postaje mjesto štovanja. U sedamnaestom stoljeću kuća u kojoj je rođen dana je Družbi Isusovoj. Red je tamo izgradio, blizu rodnog mjesta svog utemeljitelja, svetišta Loyola.

Izvori

Vanjske poveznice

https://www.santuariodeloyola.org/en/

Baskija

Svetište Loiola


Agrilus mrazi é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, em 1922.

Referências

mrazi

Agrilus mrazi


Petar I. (bug. Петър I) (? – 30. siječnja 970.) bio je car Bugarske, koji je vladao od 27. svibnja 927. do svoje abdikacije, 969. te je i danas slavljen kao svetac u Bugarskoj pravoslavnoj crkvi. Njegovi su roditelji bili car Simeon Veliki i njegova druga supruga, sestra Georgija Sursuvula.

Kako bi se u očima bugarskih plemića dokazao kao monarh dostojan svog oca, Petar je napao Traciju 927., ali je bio spreman na primirje koje je ponudio bizantski car Roman I. Lakapen. Petar je oženio Romanovu unuku Mariju 8. studenog iste godine, u crkvi svete Marije. Marija, Petrova supruga, dobila je novo ime Irena ("mir"). Roman je priznao Petra za cara te je Bizantsko Carstvo opet počelo plaćati danak Bugarskom Carstvu.

Oko 930. godine, protiv Petra se pobunio njegov mlađi brat Ivan, koji je pobijeđen te je poslan u progonstvo. Ubrzo nakon tih događaja, Petrov stariji polubrat, Mihael Bugarski, pobjegao je iz svog samostana te je također digao pobunu protiv Petra, ali je uskoro umro. Najmlađi Petrov brat, Benjamin (također zvan Bojan), bio je optužen da je čarobnjak, no nije predstavljao nikakvu stvarnu opasnost. Oko 933., srpski knez Časlav Klonimirović je uz prešutnu bizantsku pomoć uspio osloboditi Srbiju od bugarske vlasti. Tijekom Petrove vladavine, Bugarskom se počelo širiti bogumilstvo te je Petar zatražio savjet carigradskog patrijarha Teofilakta.

Nakon smrti Petrove supruge, njegov se odnos s Bizantom znatno pokvario. Bizantski vladar Nikefor II. Foka odbio je godine 966. platiti danak Bugarskoj, objašnjavajući to činjenicom da je Petar ušao u savez s Mađarima. Nikefor je zatražio od ruskog kneza Svjatoslava I. da napadne Bugarsku, što je ovaj i učinio te je on pobijedio Bugare u bitci kod Silistre, postavši gospodar 80 bugarskih utvrda. Nikefor je bio zapanjen uspjehom svog saveznika, no kako je smatrao da Svjatoslav ima druge namjere, odlučio je pomiriti se s Bugarskom. Godine 969., Svjatoslav je opet napao Petrovo carstvo, ponovno pobijedivši Bugare te je Petar abdicirao i postao redovnik. Naslijedio ga je sin, Boris II. Bugarski.

Izvori
John V. A. Fine, Jr. (1983). The Early Medieval Balkans.
Bugarski vladari
Pravoslavni sveci

Petar I. Bugarski


Peñaflor es una estación ferroviaria situada en el municipio español de Peñaflor en la provincia de Sevilla, comunidad autónoma de Andalucía. Dispone de servicios de Media Distancia. En el mismo recinto ferroviario se encuentra situada una antigua planta industrial dedicada a la fabricación de harinas.

Situación ferroviaria
Las instalaciones se encuentran situadas en el punto kilométrico 497,5 de la línea férrea de ancho ibérico Alcázar de San Juan-Cádiz, a 53,77 metros de altitud, entre las estaciones de Palma del Río y de Lora del Río. El tramo es de vía única y está electrificado.

Historia
La estación fue abierta al tráfico el 5 de marzo de 1859 con la puesta en marcha del tramo Lora del Río-Córdoba de la línea que pretendía unir Sevilla con Córdoba. Las obras y la explotación inicial de la concesión corrieron a cargo de la Compañía del Ferrocarril de Córdoba a Sevilla que se constituyó a tal efecto. En 1875, MZA compró la compañía para unir la presente línea al trazado Madrid-Córdoba, logrando unir así Madrid con Sevilla. En 1941 la nacionalización de la red ferroviaria de ancho ibérico supuso que las instalaciones pasaran a depender de la recién creada RENFE.

Desde enero de 2005, Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
Los servicios de Media Distancia de Renfe tienen con principales destinos las ciudades de Sevilla, Córdoba, Jaén y Cádiz. En este último caso la línea 66 se solapa con la línea 65.

Referencias

Enlaces externos

 Media Distancia Andalucía en la web de Renfe.

Peñaflor (Sevilla)
Peñaflor
Peñaflor
Peñaflor
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1859
Estaciones de ferrocarril de Andalucia inauguradas en el siglo XIX

Estación de Peñaflor


An Platychorda in uska genus han Liliopsida. An Platychorda in nahilalakip ha familia nga Restionaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Platychorda

Platychorda


Cikloalken ili cikloolefin je tip alkenskog ugljikovodika koji sadrži zatvoreni prsten od ugljikovih atoma, ali nema aromatski karakter. Neki cikloalkeni, kao što su ciklobuten i ciklopenten, mogu se koristiti kao monomeri za proizvodnju polimernih lanaca. Zbog geometrijskih razloga, manji cikloalkeni gotovo uvijek su cis - izomeri, pa se pojam cis ne navodi u njihovom nazivu. U velikih prstenova (od oko osam i više atoma), cis-trans izomerija dvostruke veze može se dogoditi.

Primjeri

Ugljikovodici

Cikloalkeni


An Microthelys markowskiana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Dariusz Lucjan Szlachetko, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Microthelys markowskiana in nahilalakip ha genus nga Microthelys, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Microthelys

Microthelys markowskiana


Keisuke Tsuboi (født 16. september 1979) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2003||11||0
|-
|2004||10||0
|-
|2005||7||0
|-
|2006||11||0
|-
|2007||1||0
|-
!Total||40||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2006

Keisuke Tsuboi


بلدية بيثيدياس (بالإسبانية: Becedillas) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية بيثيدياس 115 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

بيثيدياس


Markus Fernaldi Gideon (* 9. März 1991 in Jakarta) ist ein indonesischer Badmintonspieler.

Karriere
Markus Fernaldi Gideon stand 2010 im Viertelfinale der Malaysia International gemeinsam mit Christopher Rusdianto. 2011 kämpfte er sich mit seinem neuen Partner Agripina Prima Rahmanto ins Viertelfinale der Indonesia International und des Indonesia Open Grand Prix Gold vor. Mit ihm konnte er auch seine ersten internationalen Turniersiege im Herrendoppel bei den Singapur International 2011 und den Iran International 2012 einfahren.

Referenzen
Profil bei badmintonindonesia.org
tournamentsoftware.com

Badmintonspieler (Indonesien)
Olympiateilnehmer (Indonesien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2020
Teilnehmer an den Asienspielen (Indonesien)
Asienspielesieger (Badminton)
Teilnehmer an den Südostasienspielen (Indonesien)
Indonesier
Geboren 1991
Mann

Markus Fernaldi Gideon


Western es una estación en la línea Marrón del Metro de Chicago. La estación se encuentra localizada en 4648 North Western Avenue en Chicago, Illinois. La estación Western fue inaugurada el 31 de mayo de 1900.  La Autoridad de Tránsito de Chicago es la encargada por el mantenimiento y administración de la estación. Una parte del Muro de Berlín se encuentra en la estación, dedicada a Chicago por ayudar a liberar a las personas de Berlín.

Descripción
La estación Western cuenta con 2 plataformas laterales y 3 vías.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones:
 Rutas del CTA Buses: #11 Lincoln/Sedgwick #49 Western #49B North Western #81 Lawrence

Referencias

Enlaces externos

 Estación Western
 Líneas y estaciones del Metro de Chicago

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1900
Estaciones de la línea Marrón (Metro de Chicago)

Western (línea Marrón)


Termojet veya Motorjet ön kısmında bir hava menfezi bulunan tepkili bir jet motoru türevidir. Bu motorda içeri emilen hava bir kompresör vasıtasıyla yanma hücresine sevkedilir ve burada akaryakıt ile karıştırılarak yakılır; genişleyen hava, yüksek bir süratle, dışarı atılır. İlk uygulama 1910 yılında Henri Coanda tarafından yapılmıştır.

Tepkili motorlar

Termojet


تونس
 المنستير، وهي مدينة ساحلية بالوسط الشرقي التونسي.
 ولاية المنستير، وهي إحدى الولايات الأربع والعشرين التونسية.
 معتمدية المنستير، وهي إحدى معتمديات ولاية المنستير.
 الاتحاد الرياضي المنستيري، وهو نادٍ رياضي تونسي.
 سبخة المنستير، وهي سبخة قرب مدينة المنستير.

إيطاليا
 منستير، وهي بلدية إيطالية بمقاطعة كالياري.

إسبانيا
 المنستير لا ريال، قرية في ولبة.
 مسجد المنستير لا ريال
 المنستير (طليطلة)
 المنستير (قونكة)
 المنستير (سييرا)
 المنستير( كوبا)
 المنستير (سرتة)
 وادي المنستير
 نهر منستير

منستير (توضيح)


An Yushania canoviridis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Guang Han Ye ngan Zheng Ping Wang. An Yushania canoviridis in nahilalakip ha genus nga Yushania, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Yushania

Yushania canoviridis


O Tratado de Hubertusburg (em alemão: Frieden von Hubertusburg) foi assinado em 15 de fevereiro de 1763 no Castelo de Hubertusburg pela Prússia, Áustria e Saxônia para encerrar a Terceira Guerra da Silésia. Juntamente com o Tratado de Paris, assinado cinco dias antes, marcou o fim da Guerra dos Sete Anos. O tratado encerrou o conflito continental sem mudanças significativas nas fronteiras pré-guerra. A Áustria e a Saxônia renunciaram a todas as reivindicações aos territórios da Silésia cedidos à Prússia no Tratado de Berlim de 1742 e no Tratado de Dresden de 1745. A Prússia estava claramente entre as grandes potências européias, enquanto o tratado aumentava a rivalidade com a Áustria.

Resultado
Depois de prolongadas negociações entre as potências cansadas da guerra, a paz foi feita entre a Prússia, Áustria e Saxônia em Hubertusburg e entre a Grã-Bretanha, França e Espanha em Paris. O Tratado de Hubertusburg restaurou o status quo pré-guerra, mas marcou a ascensão da Prússia como uma das principais potências europeias. Através do Tratado de Paris, a Grã-Bretanha emergiu como o principal império colonial do mundo, que havia sido seu principal objetivo na guerra, e a França perdeu a maior parte de suas possessões ultramarinas.

A frase "Hubertsburg Peace" às vezes é usada como uma descrição para qualquer tratado que restaure a situação existente antes do início do conflito.

Tratados

Tratado de Hubertsburg


Koji Funamoto (født 12. august 1942) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1967||1||0
|-
|1968||1||0
|-
|1969||1||0
|-
|1970||1||0
|-
|1971||0||0
|-
|1972||5||0
|-
|1973||2||0
|-
|1974||0||0
|-
|1975||8||0
|-
!Total||19||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Koji Funamoto


Liliana Alexandru (în timpul căsătoriei Liliana Năstase, ) este o fostă atletă română ce a concurat în probele de heptatlon și de 100 de metri obstacole.

Carieră
Ea este cunoscută în special pentru medalia de aur de la Campionatele mondiale de Atletism în sală din 1993. În plus a cucerit medalia de argint la Campionatul Mondial din 1991 și aurul la Campionatul European în sală din 1992. De două ori a participat la Jocurile Olimpice.

Ea deține recordurile naționale atât la heptatlon cât și la pentatlon în sală.

După retragerea sa din activitate a devenit antrenoare și a pregătit-o pe Ionela Târlea.

În 2004 ea a fost decorată cu Ordinul "Meritul Sportiv" clasa a II-a cu o baretă.

Recorduri personale

Rezultate

Note

Legături externe

Nașteri în 1962
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 1992
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 1996
Oameni în viață
Atleți olimpici români
Heptatloniști
Alergători români
Decorați cu Ordinul Meritul Sportiv

Liliana Năstase


Bargteheide er en by i det nordlige Tyskland, beliggende under Kreis Stormarn i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Bargteheide ligger på en randmoræne 27 km nord for Hamborg. Lübeck ligger 32 km mod nordøst. Motorvejskryds Bargteheide mellem A 1 (Oldenburg in Holstein–Saarbrücken) og A 21 og B 404 ligger ca. fire km øst for byen i kommunen Hammoor. Bargteheide har station på jernbanelinjen Lübeck–Hamburg

Eksterne kilder/henvisninger

 Byens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Stormarn

Bargteheide


La Volvo Ocean Race 2008-09 fue la décima edición de la vuelta al mundo a vela.

La salida se dio el 11 de octubre de 2008 en Alicante, España. Los puertos por los que transcurrió fueron: Ciudad del Cabo (Sudáfrica), Kochi (India), Qingdao (China), Boston (Estados Unidos), Galway (Irlanda), Gotemburgo (Suecia) y San Petersburgo (Rusia).

Clasificación final

Enlaces externos
Web oficial

Vuelta al mundo a vela
Historia de Galway

Volvo Ocean Race 2008-09


Enslaved er norsk framsækin svartmálmsþungarokksveit sem stofnuð var í Haugesund árið 1991.
Stofnmeðlimir eru Ivar Bjørnson and Grutle Kjellson. Aðrir meðlimir hafa tekið breytingum í áranna rás. Tónlistin hefur einnig breyst yfir því að vera hrár svartmálmur yfir í framúrstefnulegri, melódískari átt þó svartmálmurinn blandist með því.

Þema á plötum þeirra hafa meðal annars verið víkingar og norræn goðafræði. Árið 2014 voru Ivar Bjørnson og félagi hans Einar Selvik (í Wardruna) fengnir til að semja tónverk í tilefni 200 ára afmælis norsku stjórnarskrárinnar.

Enslaved tók upp myndbandið við Jettegrytta af plötunni Utgard á Íslandi. Árið 2015 spilaði sveitin á Eistnaflugi.

Hljómsveitin vinnur frá Bergen í dag.

Meðlimir
Grutle Kjellson – bassi, aðalsöngur (1991–)
Ivar Bjørnson – gítar, hljóðgervill, bakraddir (1991–)
Arve "Ice Dale" Isdal – gítar, bakraddir (2002–)
Håkon Vinje – hljómborð, hreinar raddir (2017–)
Iver Sandøy – trommur, hreinar raddir (2018–)

Fyrrum meðlimir
Trym Torson – trommur (1991–1995)
Harald Helgeson – trommur (1995–1997)
Per "Dirge Rep" Husebø – trommur (1997–2003)
Richard "Roy" Kronheim – gítar (1997–2002)
Herbrand Larsen – hljómborð, hreinar raddir, gítar á tónleikum (2004–2016)
Cato Bekkevold – trommur (2003–2018)

Breiðskífur
Vikingligr Veldi (1994)
Frost (1994)
Eld (1997)
Blodhemn (1998)
Mardraum – Beyond the Within (2000)
Monumension (2001)
Below the Lights (2003)
Isa (2004)
Ruun (2006)
Vertebrae (2008)
Axioma Ethica Odini (2010)
RIITIIR (2012)
In Times (2015)
E (2017)
Utgard (2020)
Heimdal (2023)

Stuttskífur
Hordanes Land (1993)
The Sleeping Gods (2011)
Thorn (2011)
Caravans to the Outer Worlds (2021)

Norskar þungarokkshljómsveitir

Enslaved


Weiss ist ein Einschlagkrater im Südwesten der Mondvorderseite zwischen Mare Nubium und Palus Epidemiarum, nordöstlich des Kraters Cichus und südöstlich von Mercator, am Ende der Rupes Mercator.

Der Krater ist sehr stark erodiert, im Norden ist der Wall fast ganz verschwunden und das Innere zum Mare Nubium hin offen.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem österreichischen Astronomen Edmund Weiss offiziell benannt.

Weblinks

 Weiss auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Weiss (Mondkrater)


Peki Peki Anladık, Mazhar Fuat Özkan grubunun ikinci albümüdür. 1984 yılında çıkarmış oldukları ilk albümleri Ele Güne Karşı Yapayalnız ile büyük bir çıkış yapan Mazhar Fuat Özkan grubu "Diday Diday Day" şarkısıyla Eurovision'a katılmaları ve ikinci albümleri Peki Peki Anladık'ı çıkarmalarıyla birlikte Türkiye çapında tanınmış ve popüler bir müzik grubu olmuştur.

Şarkı düzenlemeleri Hollandalı aranjör Peter Schön tarafından yapılan albüm sound olarak dönemin New Wave etkilerini taşımaktadır. Albümde MFÖ üyeleri dışındaki bütün müzisyenler ve kayıt elemanları da Hollandalıdır. Albüm yine büyük ölçüde Mazhar Alanson ve Fuat Güner bestelerinden oluşurken, ilk albüme şarkı yazımında katkıda bulunmayan grup elemanı Özkan Uğur'un ilk besteleri bu albümde piyasaya sürülmüştür. Ayrıca İngilizce şarkılarda Hollandalı şarkı yazarlarından da destek alınmıştır.

Albüme adını veren şarkı, grubun İpucu Beşlisi döneminde birlikte çalıştıkları Ayhan Sicimoğlu'na ithaf edilmiştir. Grup aynı yıl İsveç'te yapılan 1985 Eurovision Şarkı Yarışması'nda "Diday Diday Day" şarkısıyla Türkiye'yi temsil etmiştir. "Buselik Makamına" grubun tasavvuf etkileri taşıyan ilk çalışmasıdır. Albümün ikinci kısmı yurtdışına açılma amacıyla yapılmış İngilizce sözlü bestelerden oluşmaktadır.

Albümdeki parçalar
 "Diday Diday Day" (2:55) (Söz: Mazhar Alanson, Müzik: Mazhar Alanson, Fuat Güner, Özkan Uğur)
 "Peki Peki Anladık" (3:28) (Söz-Müzik: Mazhar Alanson)
 "New York Sokaklarında" (3:35) (Söz: Mazhar Alanson, Müzik: Mazhar Alanson, Fuat Güner, Özkan Uğur)
 "Her Şeyden Vazgeçtim" (3:17) (Söz-Müzik: Mazhar Alanson)
 "Buselik Makamına" (3:23) (Söz-Müzik: Mazhar Alanson)
 "Didai Didai Dai" (2:55) (Söz: Richard De Bois, Müzik: Mazhar Alanson, Fuat Güner, Özkan Uğur)
 "Vamos" (3:28) (Söz: Mazhar Alanson, Müzik: Mazhar Alanson, Özkan Uğur)
 "Barcelona" (4:20) (Söz: Mazhar Alanson, Tracy Danstee, Müzik: Mazhar Alanson)
 "Why Don't You Call Me Anymore" (4:25) (Söz: Mazhar Alanson, Tracy Danstee, Fuat Güner, Müzik: Fuat Güner)
 "Race" (4:29) (Söz: Tracy Danstee, Müzik: Mazhar Alanson, Fuat Güner)

Künye

 Mazhar Alanson: Vokal, düzenleme, yapımcı
 Fuat Güner: Vokal, elektro gitar, düzenleme, yapımcı
 Özkan Uğur: Vokal, bas gitar, perdesiz gitar, düzenleme, yapımcı
 Peter Schön: Prophet 10 Mini Moog, drum machine, Kawai Piyano, emulator, Yamaha DX7, düzenlenen
 Ton Opt Hof: Davul, Simmons
 Nippy Noya: Vurmalı çalgılar
 Eddie Conard: Vurmalı çalgılar (1, 3, 6)
 Lex Bolderdijk: Elektro gitar (1, 3, 6)
 Bennie Beer Trio: Keman (1, 6)
 Kees Ten Dam: Saksofon (8, 9)
 Rob Ten Bokum: Elektro gitar (10)

 Mustafa Oğuz: Yapımcı
 Istvan Leel Össy: Kayıt mühendisi
 Ben Vitens: Mix
 Sytze Gardenier: Kayıt, mix (1, 3, 6)
 Sander Bos: Kayıt, mix (1, 3, 6)
 Sami Güner: Fotoğraflar
 Erdoğan Günay: Grafikler

Kaynakça

Mazhar Fuat Özkan albümleri
Pop albümleri
1985 albümleri
Balet Plak albümleri

Peki Peki Anladık


Melisomimas este un gen de insecte lepidoptere din familia Cossidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Melisomimas

Melisomimas


Profª. Dra. Annika Vinnersten (1975 ) es una curadora, y botánica sueca, que desarrolla actividades académicas en el Jardín botánico de la Universidad de Upsala.

Hizo la defensa de su tesis doctoral, en 2003

Algunas publicaciones
 . 2007. A new classification of Colchicaceae. Taxon 56 (1): 171-178

 -----------------------, . 2001. Age and biogeography of major clades in Liliales. Am. J. Bot. 88 (9): 1695-1703

Libros
 . 2003. Tracing history: phylogenetic, taxonomic, and biogeographic research in the Colchicum family. Volumen 911 de Comprehensive summaries of Uppsala dissertations from the Faculty of Science and Technology. Editor Acta Universitatis Upsaliensis, 33 pp. ISBN 9155458149 en línea en sueco y en inglés

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de Suecia del siglo XXI
Botánicos de Suecia del siglo XX
Botánicas de Suecia
Curadores de Suecia
Escritores en latín del siglo XX
Escritores en sueco
Plantas descritas por Vinn.
Suecas del siglo XXI

Annika Vinnersten


İlber Ortaylı (d. 21 Mayıs 1947; Bregenz, Avusturya), Türk tarihçi, akademisyen ve yazar. Türk Tarih Kurumu şeref üyesidir. Ortaylı, Uluslararası Osmanlı Etütleri Komitesi yönetim kurulu üyesi ve Avrupa İranoloji Cemiyeti ve Avusturya-Türk Bilimler Forumu üyesidir.

Hayatı

Ailesi
Annesi Kırım'ın önde gelen asilzade ailelerinden Karaşay ailesinden ve Stalingrad'da Rus Dili ve Edebiyatı okumuş olan Şefika Ortaylı (1918-2020), babası ise Kırım doğumlu, Türkçeye Kırım tarihi ve Tatarlar üzerine eserler ve makaleler çevirmiş bir uçak mühendisi olan Kemal Ortaylı'dır. Annesi Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Rus Dili ve Edebiyatı Bölümünde yıllarca hocalık yapmıştır. Ortaylı, Türkçe, Almanca ve Rusçanın konuşulduğu ev ortamında büyümüştür. Enver, Emeldar ve Nuriye adlarında üç kardeşi vardır.

21 Mayıs 1947 tarihinde Avusturya'nın Bregenz şehrinde Kırım Tatarı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. İki yaşındayken ailesiyle birlikte Türkiye'ye göç etti. İlk ve orta öğrenimini İstanbul Avusturya Lisesinde tamamladı. 1965 yılında Ankara Atatürk Lisesinden mezun oldu.

Akademik kariyeri
1970 yılında Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Tarih Bölümünü bitirdi. Burada Şerif Mardin, Halil İnalcık, Mümtaz Soysal, Seha Meray, İlhan Tekeli, Mübeccel Kıray'ın öğrencisi oldu. Ayrıca sınıf arkadaşları arasında Zafer Toprak, Mehmet Ali Kılıçbay ve Ümit Arslan da vardı.

Viyana Üniversitesi'nde Slav ve Doğu Avrupa dilleri hakkında öğrenim gördü. Yüksek lisans çalışmasını Chicago Üniversitesinde Halil İnalcık ile yaptı. "Tanzimat sonrası mahallî idareler" başlıklı tezi ile Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde 1974 yılında doktor, "Osmanlı İmparatorluğu'nda Alman nüfusu" adlı çalışmasıyla 1979'da aynı Fakültede doçent oldu.

1982 yılında üniversitelere uygulanan siyasi yaptırımlara tepki olarak görevinden istifa etti. Bu dönemde Viyana, Berlin, Paris, Princeton, Moskova, Roma, Münih, Strazburg, Yanya, Sofya, Kiel, Cambridge, Oxford ve Tunus'ta ders, seminer ve konferanslar verdi.

1989'da Türkiye'ye dönerek profesör oldu ve 1989-2002 yılları arasında Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinin idare tarihi anabilim dalının başkanlığını yaptı.

2002 yılında Galatasaray Üniversitesine, iki yıl sonra ise Bilkent Üniversitesine konuk öğretim üyesi olarak geçti. Şu anda Galatasaray Üniversitesi Hukuk Fakültesi ve MEF Üniversitesi Hukuk Fakültesinde Türk Hukuk Tarihi derslerini vermektedir. Galatasaray Üniversitesi senatosu üyesidir.

2005 yılında Topkapı Sarayı Müzesi Müdürü oldu. Yedi yıl bu görevde kalan Ortaylı, 2012 yılında yaş haddinden emekli oldu ve görevi Ayasofya Müzesi Müdürü Haluk Dursun'a devretti.

Ortaylı, Uluslararası Osmanlı Etütleri Komitesi yönetim kurulu üyesi ve Avrupa İranoloji Cemiyeti ve Avusturya-Türk Bilimler Forumu üyesidir. 2018 yılında Kültür ve Turizm Bakanlığı bakanlık danışmanı oldu.

Tarih Vakfı ve Afet İnan ailesinin iş birliğiyle iki yılda bir verilen Afet İnan Tarih Araştırmaları Ödülü'nün 2004 yılındaki sahipleri İlber Ortaylı'nın da içinde bulunduğu jüri tarafından belirlenmiştir. 2009 yılında İzmir Kitap Fuarı'na katılmıştır. Millî Saraylar Daire Başkanlığının Dolmabahçe Sarayı'nda düzenlediği "Vefatının 150'nci yılında I. Abdülmecit ve dönemi" başlıklı uluslararası sempozyumun açılış ve kapanış oturumlarına katılmıştır.

Ortaylı, ileri seviyede Almanca, Rusça, İngilizce, Fransızca, İtalyanca, Farsça ve iyi seviyede Latince bilmektedir. Katıldığı bir televizyon programında bilgisayar kullanmadığını, başkalarının yanlış bilgilerle biyografisini yazdığını ve bundan büyük rahatsızlık duyduğunu dile getiren Ortaylı, orta seviyede Sırpça, Hırvatça, Boşnakça bildiği iddialarını yalanlamıştır.

Özel hayatı

1981 yılında Mersin senatörü Dr. Talip Özdolay'ın kızı Ayşe Özdolay ile evlendi ve bu evlilikten Tuna adında bir kızı oldu. 1999 yılında boşandı. İlber Ortaylı'nın ayrıca çocukluğundan beri büyük bir tutku ve özenle biriktirdiği minyatür otomobillerden oluşan büyük bir koleksiyonu vardır.

Televizyon programları ve yazıları
2004 yılında TRT 2'de başlayıp TRT Türk'te hafta sonları yayınlanan "İlber Ortaylı ile" adlı belgeseli sunmuştur. NTV'de "İlber Ortaylı ile tarih dersleri" adında bir program yapmıştır. Bloomberg HT kanalında da "İlber Ortaylı ile zaman kaybolmaz" adlı bir program yapmıştır. Yeniden NTV'de 5 Kasım 2012 ile 11 Mart 2013 arasında gazeteci-yazar Mehmet Barlas ile birlikte "Her zaman" isimli bir tarih programı yapmıştır.

2000 yılından beri pazar günleri Milliyet gazetesinde, aylık Atlas Tarih ve üç aylık Doğu Batı dergilerinde makaleler yazmaktadır. Bir dönem yayınlanan Popüler Tarih ve Tarih ve Toplum dergilerinde, Habertürk gazetesinin Habertürk Tarih ekinde de yazıları yayımlandı.

Hâlen Doğu Batı ve NTV Tarih dergilerinin danışma kurulu üyesidir. İlber Ortaylı, Milliyet Sanat dergisine verdiği bir mülakatta, kitaplığında 30.000 civarında kitabı olduğunu ve bunların 5.000'ini Galatasaray Üniversitesine bağışladığını ifade etmiştir.

Aldığı ödüller
Prof. Dr. İlber Ortaylı, Osmanlı Tarihinde Aile isimli eserinin yanı sıra, tarih alanında 1970'li yılların başlarından itibaren yaptığı çalışmaları, yayınladığı makale ve kitapları, tarih biliminin yaygınlaştırılması çabaları, tarihi her yaştan Türk insanına sevdirme konusundaki faaliyetleri, yurt dışındaki bilimsel etkinlikleri ve Türk tarihçiliğinin uluslararası alanda önemli bir ismi olması da göz önüne alınarak tarih dalında 2001 Aydın Doğan Ödülü'ne layık bulundu.

2006 yılında İtalya'da Lazio bölge yönetiminin başlattığı ve her yıl devam etmesi öngörülen Akdeniz Festivali'nde toplumsal ve kültürel tarih alanındaki "Avrupa ile Akdeniz arasında Lazio" ödülünün Prof. Dr. İlber Ortaylı'ya verilmesi uygun görülmüştür.

2007 yılında Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin imzasıyla Rusya tarafından Rus dilini ve kültürel mirasını yayan, ülkelerin ve halkların birbirlerine yaklaşmasını sağlayan kişilere verilen Puşkin Madalyası'na Türkiye'den Ortaylı layık görülmüştür.

2017 yılında Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülünelayık görüldü.

Eserleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

İlber Ortaylı Kitaplığı
Hürriyet gazetesindeki sayfası
 Galatasaray Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim elemanları
Topkapı Sarayı

1947 doğumlular
Avusturya doğumlular
Türk tarihçiler
20. yüzyıl Türk tarihçileri
21. yüzyıl Türk tarihçileri
Türk tarih akademisyenleri
Türk müzeciler
Atatürkçüler
Kırım Tatarı asıllı Türkler
Ankara Atatürk Lisesinde öğrenim görenler
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyeleri
Bilkent Üniversitesi öğretim üyeleri
Galatasaray Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyeleri
Yaşayan insanlar
Türkiye tarihçileri
UNESCO Türkiye Millî Komisyonu Başkanvekilleri
Türkiye Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü sahipleri
Tarih ve Toplum kişileri
TDV İslâm Ansiklopedisi kişileri
Ankara Üniversitesi öğretim üyeleri
Galatasaray Üniversitesi öğretim üyeleri
Türk asıllı Avusturyalılar
Ermeni Soykırımı'nı reddedenler
Avusturya Lisesinde öğrenim görenler
Chicago Üniversitesinde öğrenim görenler
Viyana Üniversitesinde öğrenim görenler
İstanbul doğumlu yazarlar

İlber Ortaylı


Aenictogiton is a genus of ants, comprising seven rarely collected species. All the species are known only from males found in Central Africa, and show a morphological and phylogenetic affinity to the army ant genus Dorylus. The dorylomorph ants include six subfamilies– Aenictogitoninae, Cerapachyinae, Leptanilloidinae, and the three army ant subfamilies Aenictinae, Dorylinae and Ecitoninae.

Origin
Army ants predominantly reside in tropical and subtropical areas of Africa, the Americas, Asia, and Indo‐Australia, however, a few species range into more temperate regions. The Ecitoninae all reside in the New World with an exception to two army ant subfamilies  that are located in the Old World. Most of the species are located in Oriental and Indo‐Australian regions and a small variety in the Afrotropical region.

Behavioral and Reproductive Traits
All species within the three army ant subfamilies have similar behavioral and reproductive traits such as, obligate collective foraging, nomadism, and highly modified queens called dichthadiigynes. Aenictogiton or army ants never forage or hunt alone, they instead use leaderless, co-operative mass of ants to overwhelm their prey all at once. The army ants never reside in one location and do not build permanent nests. Therefore, they forage and hunt in different locations and emigrate periodically.  The Queen are wingless and contain expandable abdomens that allow them to produce millions of eggs per month, which allows variation to occur within the species.

Species
Aenictogiton attenuatus
Aenictogiton bequaerti
Aenictogiton elongatus
Aenictogiton emeryi
Aenictogiton fossiceps
Aenictogiton schoutedeni
Aenictogiton sulcatus

References

External links

Dorylinae
Ant genera
Hymenoptera of Africa
Taxa named by Carlo Emery

Aenictogiton


Le quai Jean-Moulin, en référence au haut-fonctionnaire et résistant français Jean Moulin (1899-1943), peut désigner :

 Le quai Jean-Moulin à Lyon ;
 Le quai Jean-Moulin à Rouen ;
 Le quai Jean-Moulin à Sens.

Homonymie de toponyme

Quai Jean-Moulin


La condition des femmes au Mali est façonnée par l'interaction complexe de plusieurs traditions dans les communautés ethniques, l'ascension et la chute des grands États sahéliens, la domination coloniale française, l'indépendance, l'urbanisation et les conflits et progrès postcoloniaux. Formant un peu moins de la moitié de la population du Mali, les femmes maliennes, parfois à la tête de sociétés matrilinéaires, jouent un rôle important dans la société malienne principalement rurale.

Leur place dépend aussi des conflits religieux, les sociétés animistes ayant progressivement cédé la place à l'islam entre 1100 et 1900. La montée du fondamentalisme religieux affecte les femmes de manière néfaste.

Les femmes sont confrontées, au , à la violence à l'égard des femmes, au mariage des enfants et aux mutilations génitales féminines.

Contexte culturel
Le Mali est un pays enclavé d'Afrique de l'Ouest, devenu indépendant de la France en 1960. La guerre du Mali déstabilise le pays. Le Mali compte plus de 18 millions d'habitants, et il est ethniquement diversifié : Bambara 34,1%, Fulani (Peul) 14,7%, Sarakole 10,8%, Sénoufo 10,5%, Dogon 8,9%, Malinké 8,7%, Bobo 2,9%, Songhaï 1,6 %, Touareg 0,9 %, autres Maliens 6,1 %, membres de la Communauté économique des États de l'Afrique de l'Ouest 0,3 %, autres 0,4 %. La population est en majorité musulmane. L'urbanisation est de 42,4%. Le taux de fécondité, l'un des plus élevés au monde, est de six enfants par femme.

Accès à l'éducation

L'enseignement est obligatoire pour les enfants âgés de six à quinze ans. Cependant, beaucoup d'enfants ne sont pas scolarisés, les filles le sont moins que les garçons pour des raisons de pauvreté, de préférence pour l'éducation des garçons, de mariage des enfants et de harcèlement sexuel. Le taux d'alphabétisation des femmes (âgées de 15 ans et plus) est nettement inférieur à celui des hommes : femmes 22,2 %, contre hommes 45,1 % (en 2015).

Accès à la santé

Le Mali est l'un des pays les plus pauvres du monde et est gravement touché par des problèmes de santé et d'assainissement. La santé des femmes est affectée négativement, bien que le gouvernement fournisse des soins médicaux subventionnés aux enfants ainsi qu'à tout adulte, y compris les femmes. La Constitution du Mali garantit le droit à la santé. La politique de santé se fonde sur la participation communautaire, le recouvrement des coûts et la disponibilité des médicaments essentiels, et elle est élaborée par le Ministère de la Santé et mise en œuvre par la Direction Nationale de la Santé. Au Mali, mortalité maternelle et mortalité infantile sont très élevées. Les facteurs expliquant la mauvaise santé des femmes sont le mariage précoce, le manque de planification familiale, une fécondité très élevée et les mutilations génitales féminines.

Mariage

Le mariage des enfants est fréquent au Mali, les lois sur le sujet étant laxistes ou peu appliquées. L'âge minimum pour se marier sans le consentement parental est de seize ans pour les filles et de dix-huit ans pour les garçons. Une fille de quinze ans peut se marier avec le consentement parental si un juge civil l'approuve.

Une ONG malienne signale qu'au moins dix filles, dont certaines âgées de moins de treize ans, meurent entre 2005 et mai 2007 en raison de complications médicales résultant d'un mariage précoce. Au Mali, on estime qu'environ 75 % des filles jusqu'à 14 ans et 89 % des femmes âgées de 15 à 49 ans ont subi des mutilations génitales féminines (MGF), une pratique qui met leur santé en danger.

Droit de la famille
Les lois maliennes favorisent les hommes, notamment en matière de divorce et d'héritage. La polygamie est autorisée. Les femmes sont légalement tenues d'obéir à leur mari et sont particulièrement vulnérables en cas de divorce, de garde d'enfants et d'héritage. Même les droits, limités, des femmes sont peu appliqués, en raison du manque d'éducation et d'information, ainsi que des opinions culturelles qui considèrent les femmes comme inférieures. Selon la loi, le Ministère de la Promotion de la Femme, de l'Enfant et de la Famille est chargé de garantir les droits légaux des femmes.

Droits des femmes en vertu de la loi

L'article 2 de la Constitution du Mali stipule que « Tous les Maliens naissent et vivent libres et égaux en leurs droits et devoirs. Toute discrimination fondée sur l'origine sociale, la couleur, la langue, la race, le sexe, la religion ou l'opinion politique est interdite », tandis que l'article 3 stipule que « Nul ne sera soumis à la torture, ni à des traitements inhumains, cruels, dégradants ou humiliants » .

Maltraitance et exploitation des filles
Le mariage des enfants et les mutilations génitales féminines, parfois pratiquées sur des enfants, ont lieu. On ne dispose pas de statistiques complètes à ce sujet, les actes de maltraitance n'étant que peu signalés. La police et le département des services sociaux du ministère de la Solidarité et de l'Action humanitaire enquêtent et interviennent dans certains cas signalés de maltraitance ou de négligence envers des enfants.

Le mariage des enfants est très répandu au Mali, la majorité des filles étant mariées avant dix-huit
ans. Il existe une corrélation élevée entre le mariage des enfants et le manque d'éducation, ainsi que la polygamie, les filles mariées étant plus susceptibles d'être une deuxième, troisième ou quatrième épouse.

Une étude gouvernementale de 2004, qui comprenait 450 entretiens, révèle que les enfants les plus exposés au risque d'exploitation sexuelle étaient les filles âgées de 12 à 18 ans qui travaillaient comme vendeuses de rue ou domestiques, ou qui étaient des enfants sans abri ou victimes de trafic d'enfants. Cette exploitation est plus répandue dans les zones où la population et l'économie sont en mouvement, telles que les zones frontalières ou les villes sur les voies de transport ou dans les zones minières. L'étude indique que la plupart des cas d'exploitation sexuelle n'étaient pas signalés et recommande de meilleures lois de protection des enfants au Mali.

Mutilation génitale féminine

Les mutilations génitales féminines (MGF) sont courantes, en particulier dans les zones rurales, et sont pratiquées sur des filles âgées de six mois à six ans. On estime qu'environ 75 % des filles jusqu'à quatorze ans et 89 % des femmes âgées de quinze à quarante-neuf ans ont subi une MGF. Les filles sont souvent mariées entre l'âge de treize et quinze ans, les MGF sont donc pratiquées avant cet âge.

Le gouvernement lance un plan en deux phases pour éliminer les MGF, initialement prévu pour 2008. Selon les organisations locales de défense des droits de l'homme qui luttent contre les MGF, la phase éducative (ateliers, vidéos et théâtre) se poursuit dans les villes et l'on estime que l'instruction fait diminuer le nombre de MGF. Dans plusieurs cas, les praticiens des MGF acceptent de ne pas en commettre s'ils peuvent effectuer une autre activité générative de reven. Le Comité national contre les violences envers les femmes met en relation toutes les ONG luttant contre les MGF et le travail de l'ancienne dirigeante du syndicat des enseignants, Fatoumata Sire Diakite, présidente de l'Association pour le progrès et la défense des femmes (APDF) contribue à éduquer les femmes rurales et les dirigeants communautaires sur le danger que représentent les MGF.

Le Mali a l'un des taux de MGF les plus élevés au monde, en partie du fait de l'opinion publique : seules 20 % des femmes maliennes et 21 % des hommes maliens s'opposent à la MGF.

Viols et violences faite aux femmes
Le viol est un crime selon la loi. Le rapport national américain de 2011 sur les pratiques en matière de droits de l'homme au Mali déclare qu ' « il n'y a pas de loi interdisant spécifiquement le viol conjugal, mais les responsables de l'application des lois ont déclaré que les lois pénales contre le viol s'appliquent au viol conjugal ». Le viol est répandu. La plupart des cas ne sont pas signalés en raison de la pression sociale, notamment du fait que les agresseurs sont souvent des proches et que les victimes craignent des représailles. Un rapport conclut que si 300 femmes se sont manifestées pour signaler des abus sexuels chaque année à Bamako seulement, en 2007, seuls deux hommes ont été reconnus coupables de ce crime. Des organisations maliennes comme Women and Law and Development in Africa de Bamako, dirigée par l'avocate Sidibe Djenba Diop, poussent à l'éducation, renforcent les lois et forcent leur application.

La violence familiale contre les femmes, notamment la violence conjugale, est tolérée et fréquente. La violence conjugale est un crime, mais la police est réticente à appliquer les lois ou à intervenir dans les cas de violence domestique. Les viols de fait sont passibles de peines d'emprisonnement d'un à cinq ans et d'amendes pouvant aller jusqu'à  CFA ou, en cas de préméditation, jusqu'à dix ans d'emprisonnement. Plusieurs femmes hésitent à porter plainte contre leurs maris, faute de pouvoir subvenir à leurs besoins financiers.

Le Ministère de la promotion de la femme, de l'enfant et de la famille édite un guide sur la violence à l'égard des femmes à l'usage des prestataires de soins de santé, de la police, des avocats et des juges. Le guide fournit des définitions des types de violence et des directives sur la façon dont chacun doit être traité. Les ONG Action pour la défense et la promotion des droits de la femme et Action pour la promotion des femmes de ménage ont ouvert des centres d'accueil.

Le harcèlement sexuel se produit régulièrement, y compris dans les écoles, sans aucun effort du gouvernement pour le prévenir. Il n'est pas interdit par la loi.

Droits économiques et accès aux activités économiques

Alors que la loi accorde aux femmes des droits de propriété égaux, la pratique traditionnelle et l'ignorance de la loi empêchent les femmes, même instruites, de tirer pleinement parti de leurs droits. Un mariage de propriété communautaire doit être spécifié dans le contrat de mariage. De plus, si le type de mariage n'a pas été spécifié sur le certificat de mariage, les juges présument que le mariage est polygyne. Alors que 48% des femmes maliennes sont engagées dans l'agriculture, la grande majorité ne peut accéder qu'aux terres sur lesquelles les hommes détiennent les droits primaires. Même si la Constitution et certaines lois maliennes soutiennent l'égalité entre les hommes et les femmes, dans la pratique, les femmes maliennes ne jouissent pas d'un statut égal à celui des hommes en ce qui concerne les droits de propriété et d'héritage.

L'accès des femmes à l'emploi et aux occasions de percevoir un revenu ou d'être éduquées est limité. La législation du travail interdit la discrimination dans l'emploi et la profession fondée sur la race, le sexe, la religion, l'opinion politique, la nationalité ou l'ethnie ; mais cela n'est pas appliqué efficacement et la discrimination est courante. La plupart des femmes au Mali travaillent dans de manière informelle et dans le domaine agricole. Le gouvernement, qui est le principal employeur du secteur formel, rémunère apparemment les femmes de la même manière que les hommes pour un travail similaire, mais les différences dans les descriptions de poste entraînent des inégalités salariales.

Dans le cadre d'un plan d'action national de promotion de la condition féminine entre 2004 et2008, le gouvernement tente de réduire les inégalités entre les hommes et les femmes et créer des liens entre les femmes au sein de la Communauté économique des États de l'Afrique de l'Ouest et dans toute l'Afrique.

Prostitution et traite des êtres humains
La prostitution est légale, mais le proxénétisme est illégal. La prostitution est courante dans les villes maliennes et augmente du fait de la guerre.

Le Mali est un pays d'origine, de transit et de destination pour les adultes et les enfants soumis au travail forcé et au trafic sexuel. La traite interne est plus courante que la traite transnationale. Des femmes et des filles d'autres pays d'Afrique de l'Ouest, en particulier du Nigeria et du Bénin sont exploitées dans la prostitution et le trafic sexuel au Mali. Ces femmes sont souvent recrutées par des promesses d'emplois légitimes à Bamako mais ensuite exploitées dans le trafic sexuel à travers le Mali, y compris dans des hôtels dirigés par des Chinois, et surtout dans de petites communautés minières. Des cas de corruption et de complicité avec des policiers et des gendarmes locaux ont été signalés.

Le cadre législatif est renforcé : la loi 2012-023 relative à la lutte contre la traite des personnes et pratiques assimilées, telle que modifiée, incrimine le travail forcé et le trafic sexuel. Cette loi prévoit des peines de cinq à dix ans d'emprisonnement pour le trafic sexuel et le travail forcé (à l'exception de la mendicité forcée, punie de deux à cinq ans d'emprisonnement et d'une amende).

Le Ministère de la Justice et le Ministère de la Promotion de la Femme, de l'Enfant et de la Famille créent des programmes contre ces types d'exploitation.

Esclavage contemporain
En 2008, le groupe de défense des droits de l'homme Temedt et Anti-Slavery International rapportent que "plusieurs milliers" de membres de la caste des Touaregs Bella restent en situation d'esclavage dans la région de Gao et en particulier autour des villes de Menaka et d'Ansongo. Selon eux, même si les lois prévoient des réparations, les affaires de cette nature sont rarement résolues par les tribunaux maliens.

Actions menées en faveur des droits des femmes
Plusieurs groupes de défense des droits des femmes, tels que l'Association des femmes juristes maliennes, l'Association des femmes dans le droit et le développement, le Collectif des associations féminines et l'Association pour le progrès et la défense des droits des femmes Maliennes – APDF), œuvrent pour mettre en évidence les inégalités juridiques, principalement dans le code de la famille, à travers des débats, des conférences et des formations sur les droits des femmes. Ces groupes fournissent assistance juridique aux femmes et ciblent les magistrats, les policiers et les chefs religieux et traditionnels dans le cadre d'actions éducatives visant à promouvoir les droits des femmes.

Les ONG maliennes de défense des droits des femmes, telles que l'Action pour la promotion et le développement de la femme, le Comité de défense des droits de la femme et l'Observatoire des droits de la femme et de l'enfant (CADEF), sensibilisent les populations locales aux conséquences négatives du mariage précoce. Le gouvernement contribue aussi à permettre aux filles mariées à un âge précoce de poursuivre leurs études.

Dans la sphère politique

Un petit nombre de femmes maliennes atteignent les plus hauts échelons, certaines femmes occupant plusieurs postes ministériels et des sièges à l'Assemblée nationale du Mali. Aminata Dramane Traoré, auteure et militante politique, fut ministre de la Culture et du Tourisme du Mali, coordinatrice du Programme des Nations Unies pour le développement et membre du conseil d'administration du Service de presse international.

Sidibé Aminata Diallo, professeure à l'Université de Bamako, est à la tête du parti politique Mouvement pour l'éducation à l'environnement et le développement durable. En 2007, c'est la première femme à se présenter à la présidence du Mali parmi les huit candidats à l'élection présidentielle d'avril 2007. Diallo a obtenu environ  lors de l'élection, soit 0,55 % du total.

Articles connexes

 Droits de l'enfant au Mali
 Musée de la Femme Muso Kunda

Notes et références

Liens externes

Condition féminine au Mali
Pages avec des traductions non relues

Condition des femmes au Mali


ඇලස්කාව උතුරු ඇමරිකා මහාද්වීපයේ වයඹදිග අන්තයේ පිහිටි එක්සත් ජනපද වලට අයත් ජනපදයකි. ඇලස්කාව මායිම් කරමින් නැගෙනහිරින් කැනේඩියානු යුකොන් භුමිය සහ කැනේඩියානු පළාත ක් වන බ්‍රිටිෂ් කොළොම්බියාව ද, උතුරින් ආක්ටික් සාගරය ද, බටහිරින් සහ දකුණින් පැසිෆික් සාගරය ද පිහිටයි. තවදුරටත් බටහිරින් පිහිටි රුසියාව සහ ඇලස්කාව වෙන් වන්නේ බේරින් සමුද්‍ර සන්ධිය මගිනි. ඇලස්කාව, භුමි ප්‍රමාණය අනුව එක්සත් ජනපද වල විශාලතම ජනපදය යි. එමෙන්ම එක්සත් ජනපද 50 අතුරින් සිව් වන අවම ජනගහනයක් සහ අවම ජන ඝනත්වයක් සහිත වන්නේ ද මෙය යි. දළ වශයෙන් ඇලස්කාවේ ජනගහනයෙන් බාගයක් පමණ ජිවත් වන්නේ ඇන්කරේජ් මෙට්‍රොපොලිටන් ප්‍රදේශය තුළ යි. ඇලස්කාවේ ආර්ථිකය පදනම් වන්නේ එහි බහුලව ඇති සම්පත් වන තෙල්, ස්වභාවික වායුව සහ ධිවර කර්මාන්තය මත වේ. සංචාරක කර්මාන්තය ද ආර්ථික යේ වැදගත් කොටසකි.

දේශීය ජනතාව විසින් වසර දහස් ගණනක් තිස්සේ අත්පත් කරගෙන තිබුණ ද, 18 වන සියවසේ සිට ඉදිරියට යුරෝපීය බලවතුන්, සූරාකෑමට හා වෙළඳාම සඳහා ඇලස්කාවේ භූමිය උරුමකර ගැනීමට සලකා බලන ලදී. ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය විසින් වර්ෂ 1867 මාර්තු 30 වන දින රුසියානු අධිරාජ්‍යයයෙන් ඇලස්කාව $ මිලියන 7.2 කට මිල දී ගන්නා ලදී. එය අක්කරයක් සඳහා ආසන්න වශයන් ඩොලර් ශත 2 ($4.74/km2) කි. 1912 මැයි 11 දින ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයට අයත් භුමි ප්‍රදේශයක් ලෙස සංවිධානය වීමට ප්‍රථම ඇලස්කාව පරිපාලනමය වෙනස්කම් කිහිපයකට බඳුන් කරන ලදී. 1959 ජනවාරි 3 වන දින එය ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ 49 වන ජනපදය ලෙස ඇතුළත් කර ගන්නා ලදී.

නම ලැබුණු ආකාරය
ඇලස්කා (Аляска) යන නාමය හඳුන්වා දෙනු ලැබුවේ රුසියානු යටත් විජිත සමය තුල දී, එය අර්ධද්වීපය හැඳින්වීමට භාවිත කල කාලයේ දී ය. එය ඇලස්කාවේ ප්‍රධාන භුමිය හැඳින්වීමට භාවිත වන එලුෂ් (Aleut) හෝ අනන්ගම් (Unangam) බස් වහරක් මගින් ව්‍යුත්පන්න වූවකි. එහි තේරුම වන්නේ මුහුදේ ක්‍රියාකාරිත්වය යොමු වූ වස්තුව යන්නයි. එය සමාන මූලයන් ගෙන් ව්‍යුත්පන්න වූ එලුෂ් වචනයක් වන ඇල්යෙස්කා (මහා භුමිය) යන නමින් ද හැඳින් වේ.

භූ විෂමතා
අනෙකුත් සියළු ජනපද වල වෙරළ තීර වල එකතුවට වඩා වැඩි දිගකින් යුත් වෙරළ තීරයක් ඇලස්කාව සතු වෙයි. ඇලස්කාව, මහද්වීපික උතුරු ඇමෙරිකාවේ පිහිටි එක්සත් ජනපදයට යාබද නොවන එකම ප්‍රාන්තය යි. බ්‍රිටිෂ් කොළොම්බියාවේ (කැනඩාව) සැතපුම් 500 (800 km) පමණ මගින් ඇලස්කාව, වොෂින්ටනයෙන් වෙන් වේ. ඒ අනුව ඇලස්කාව ප්‍රධාන රාජ්‍යයෙන් වෙන්ව සම්පුර්ණයෙන් ම වෙනත් රාජ්‍යයකින් හෝ රාජ්‍ය වලින් වට වූ භුමි ප්‍රදේශය (exclave) ක් වන අතර එක්සත් ජනපදය සතු එවැනි වූ විශාලතම භුමි ප්‍රදේශය ද වේ.

වර්ග සැතපුම් 663,268 (1,717,856 km2) ක භුමි ප්‍රදේශයක් හිමි ඇලස්කාව එක්සත් ජනපද යේ විශාලතම ප්‍රාන්තය වන අතර එහි දෙවන විශාලතම ප්‍රාන්තය වන ටෙක්සාස් හි භුමි ප්‍රමාණය මෙන් දෙගුණයකටත් වඩා විශාලත්වයෙන් වැඩි ය. ඇලස්කාව ට වඩා විශාලත්වයෙන් යුත් ස්වෛරී රාජ්‍යයන් (රටවල්) පවා ලොව තිබෙන්නේ 18 ක් පමණි. භෞමික ජලය සහිත ප්‍රදේශ ද එකතුව ගත් කල ඇලස්කාවේ භුමි ප්‍රමාණය, එක්සත් ජනපද යේ මීළඟ විශාලතම භුමි ප්‍රමාණ සහිත ප්‍රාන්ත වන ටෙක්සාස්, කැලිෆෝනියා සහ මොන්ටානා යන ඒවා යෙහි භුමි ප්‍රමාණ වල එකතුවට ද වඩා වැඩි ය. එමෙන්ම එක්සත් ජනපද යේ කුඩා ම භුමි ප්‍රමාණ සහිත ප්‍රාන්ත 22 හි භුමි ප්‍රමාණ වල එකතුව ට ද වඩා ඇලස්කාවේ භුමි ප්‍රමාණය විශාලත්වයෙන් වැඩි වෙයි.

ප්‍රදේශ
විවිධ ප්‍රදේශ වල සීමා නිර්ණය කරන, නිළ වශයෙන් ඉදිරිපත් කල මායිම් ඇලස්කාවේ නොමැති නමුත් පොදු වශයෙන් පිළිගැනෙන ප්‍රදේශ 6 ක් ඇත.

South Central
ඇලස්කාවේ වැඩිම ජනගහනයක් සහිත ප්‍රදේශය යි. ඇන්කරේජ්, මටනුස්කා-සුසිට්නා නිම්නය (Matanuska-Susitna Valley), කෙනායි අර්ධද්වීපය (Kenai Peninsula) මෙම ප්‍රදේශයේ පිහිටා ඇත. ග්‍රාමීය, ඇලස්කාවේ දකුණු ප්‍රදේශයේ වඩාත් ම ජන ශුන්‍ය ප්‍රදේශ, ව්රන්ගේල් කඳු (Wrangell Mountains) වල බටහිර පෙදෙස, ප්‍රින්ස් විලියම් සවුන්ඩ් ඒරියා (Prince William Sound area) සහ කොර්දෝවා (Cordova) සහ වැල්දෙස් (Valdez) ප්‍රජාවන් ද South Central ප්‍රදේශය තුළ පිහිටයි.

අග්නිදිග (Southeast)
Panhandle (පටු භුමි තීරය) හෝ ඇතුළත පටුමග ලෙස ද හඳුන්වයි. එක්සත් ජනපද යේ ඉතිරි කොටස් වලට ආසන්නතම ඇලස්කාවේ කලාපය මෙය යි. ඒ නිසා ඇලස්කාව මිල දී ගැනීමෙන් පසු වසර වල දී වඩාත් ම දේශීය-නොවන පදිංචි වීම් සිදු වූ ප්‍රදේශය මෙය යි. ඇලෙක්සැන්ඩර් දූපත් සමූහය මෙන්ම ඇමරිකාවේ විශාලතම වනය වන ටොන්ගාස් ජාතික වනය ද මෙම කලාපය තුල පිහිටයි. ප්‍රාන්ත අග නගරය වන ජිනේව්, පුර්ව අග නගර වූ සිට්කා (Sitka) සහ එක් කලෙක දී ඇලස්කාවේ විශාලතම නගරය වූ කෙචිකන් (Ketchikan) ද මෙම කලාපය තුළ පිහිටයි. ඇලස්කා මැරීන් අධිවේගී මාර්ගය, ප්‍රදේශය හරහා වැදගත් මතුපිට ප්‍රවාහන මාර්ගය ක් සපයයි. හේන්ස්, හයිඩර් සහ ස්කැග්වේ (Haines, Hyder and Skagway) යන ප්‍රජාවන් තුනක් පමණක් යාබද උතුරු ඇමරිකානු මාර්ග පද්ධතිය ට ඇති ඍජු සම්බන්ධතා අත් විඳියි.

අභ්‍යන්තර (Interior)

ඇලස්කාවේ විශාලතම කලාපය යි. මෙම කලාපයේ වැඩි ප්‍රමාණයක් ජන ශුන්‍ය වේ. කලාපයේ ඇති එකම විශාල නගරය ෆෙයාබෑන්ක්ස් (Fairbanks) වේ. ඩෙනාලි (Denali) ජාතික උද්‍යානය සහ රක්ෂිතය මෙම කලාපය තුළ පිහිටා ඇත. ඩෙනාලි යනු උතුරු ඇමරිකාවේ උසම කන්දයි.

නිරිතදිග (Southwest)

නිරිතදිග ඇලස්කාව විසිරී ගිය ජනාවාස සහිත බේරින් මුහුදේ සිට රට අභ්‍යන්තරයේ සැතපුම් 500 (800 km) ක් පමණ විහිදුණු කලාපය කි. ජනගහනයෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් වෙරළබඩ ඔස්සේ වාසය කරයි. කෝඩියැක් දිවයින සහ ලොව විශාලතම ගංගා ඩෙල්ටාවක් වන මහා යුකොන්-කුස්කොක්විම් ඩෙල්ටාව (Yukon–Kuskokwim Delta) මෙම කලාපයේ පිහිටා ඇත. ඇලස්කා අර්ධද්වීපයේ කොටස් නිරිතදිග කලාපය ට අයත් ලෙස සලකනු ලබයි. අනෙකුත් ඉතිරි කොටස් Aleutian දූපත් වලට අයත් වේ.

උතුරු බෑවුම (North Slope)
උතුරු බෑවුම කුඩා ගම්මාන සමග මුසුවුණ බොහෝ දුරට තුන්ද්‍රාවන් (tundra) වේ. මෙම ප්‍රදේශය එහි ඇති විශාල බොරතෙල් සංචිත වලට ප්‍රසිද්ධියක් උසුලයි. එක්සත් ජනපදයෙහි වඩාත්ම උතුරින් පිහිටි නගරය වන බැරෝ (Barrow), මෙම කලාපය තුළ පිහිටයි. කොට්සෙබූ (Kotzebue) නගරය ප්‍රධාන වන, එමෙන්ම කොබුක් ගංගා නිම්නය (Kobuk River valley) පිහිටා ඇති වයඹදිග ආක්ටික් ප්‍රදේශය ද බොහෝ විට උතුරු බෑවුම කලාපයට අයත් කොටසක් ලෙස සලකනු ලබයි.

Aleutian Islands
පැසිෆික් සාගරය තුලට සැතපුම් 1200 (1,900 km) ක් පමණ විහිදී ගිය කුඩා යමහල්මය දූපත් 300කට අධික සංඛ්‍යාවකින් නිර්මාණය වී ඇත. සියළු ජනපද සහ මුළු මහත් උතුරු ඇමරිකානු මහද්වීපය ම එකම නීත්‍යානුකුල දිනයක පවත්වා ගැනීම සඳහා අන්තර්ජාතික දින රේඛාව 180°ට බටහිරින් ඇඳ ඇත. කෙසේ වෙතත් මෙම දූපත් වලින් කිහිපයක් නැගෙනහිර අර්ධගෝලය ට අයත් වන බැවින් ඇලස්කාව, සියළු ප්‍රාන්ත අතුරින් වඩාත් උතුරින්ම පිහිටි, වඩාත් නැගෙනහිරින් පිහිටි සහ වඩාත් බටහිරින් පිහිටි ප්‍රාන්තය වෙයි. වඩාත් දකුණින් පිහිටි ප්‍රාන්තය වන්නේ හවායි ජනපදය යි. අට්ටු (Attu) සහ කිස්කා (Kiska) යන දූපත් දෙවන ලෝක යුධ සමයේ දී  ජපානය විසින් අත්පත් කර ගෙන සිටියහ.

ස්වභාවික ලක්ෂණ

එය සතු අති විශාල සංඛ්‍යාවක් වූ දූපත් සමුදාය ත් සමඟ ඇලස්කාවට සැතපුම් 34,000 (54,720 km) ක පමණ උදම් වෙරළ තීරයක් ඇත. Aleutian දූපත් දාමය, ඇලස්කා අර්ධද්වීපයේ බටහිර සිට දක්ෂිණ කෙලවර දක්වා විහිදී පවතී. Aleutian දූපත් සමූහයේ ඇති ක්‍රියාකාරී ගිනි කඳු බොහොමයක් පිහිටන්නේ මුහුදුබඩ කලාපයේ යි. උදාහරණයක් වශයෙන් නිරන්තරයෙන් දුම් විහිදුවමින් පවතින ශිස්හැල්ඩින් (Shishaldin) කන්ද උතුරු පැසිෆික් සාගරයට අඩි 10,000 (3,048 m) ක් ඉහලින් යුනිමක් (Unimak) දිවයිනෙහි පිහිටයි. එය ලොව ඇති කදිම ම කේතු හැඩැති ගිනි කන්ද වන අතර ජපානයේ ෆූජි කන්දටද වඩා සමමිතිකතාවයෙන් යුතු වේ. ප්‍රධාන භුමියේ ඇන්කරේජ් හි බටහිරින් ඇති ස්පර් (Spurr) කන්ද දක්වා ගිනි කඳු දාමය විහිදී පවතී. ජනපද ගණනාවක් සහ කැනේඩියානු පළාත් වලින් සමන්විතව නිර්මාණය වෙමින් පවතින මහද්වීපය හෙවත් Wrangellia හි කොටසක් ලෙසට භූ විද්‍යාඥයන් විසින් ඇලස්කාව හඳුනා ගෙන ඇත.

ඇන්කරේජ් වලට වහාම දකුණින් පිහිටි ටුර්නාගෙයින් (Turnagain) බාහුව ලොව විශාලතම උදම් ඇති වන ස්ථානයකි. උදම් වෙනස අඩි 35 (10.7 m)කට වඩා වැඩි විය හැකිය.

ඇලස්කාවේ මිලියන තුනකට අධික විල් සංඛ්‍යාවක් ඇත. වගුරු බිම් සහ තෙත්බිම් නිත්‍ය තුහින මගින් වර්ග සැතපුම් 188,320 (487,747km2)ක් පමණ ආවරණය වෙයි. භුමියේ වර්ග සැතපුම් 16,000 (41,440 km2)ක් පමණ සහ උදම් කලාපයේ වර්ග සැතපුම් 1200 (3,110km2)ක් පමණ ග්ලැසියර් අයිස් මගින් ආවරණය වෙයි. දක්ෂිණ සීමාව ආසන්නයේ ඇති බේරින් ග්ලැසියර් සංකීර්ණය මගින් පමණක් වර්ග සැතපුම් 2,250 (5,827km2)ක් ආවරණය වෙයි. 100,000 ක් පමණ වූ ග්ලැසියර් සමූහය සමගින් ඇලස්කාව, ලොව ඇති ග්ලැසියර් වලින් අඩකට පමණ හිමිකම් කියයි.

භුමියේ හිමිකාරිත්වය
ජාතික වනාන්තර විශාල සංඛ්‍යාවක්, ජාතික උද්‍යාන සහ ජාතික වනජීවී රක්ෂිත ද ඇතුළත් ව ආසන්න වශයෙන් ඇලස්කාවේ 65% ක් පමණ එක්සත් ජනපද ෆෙඩරල් රජය විසින් හිමිකාරිත්වය සහ කළමනාකාරිත්වය දරන බව එක්සත් ජනපද ඉඩම් කාර්යාංශයේ 1998 ඔක්තෝබර් වාර්තාවට අනුව පැහැදිලි වේ.

දේශගුණය

අග්නිදිග ඇලස්කාවේ දේශගුණය මධ්‍ය-අක්ෂාංශ සාගරික දේශගුණයක් (Köppen දේශගුණ වර්ගීකරණය: Cfb) වන අතර දක්ෂිණ සහ උතුරුදිග ප්‍රදේශ වල දක්ෂිණ ආක්ටික් සාගරික දේශගුණයක් (Köppen Cfc) ඇත. ශීත කාලයේ දී සෞම්‍ය උෂ්ණත්වයක් පවතින සහ වසර පුරා අධික වර්ෂාපතනයක් පවතින අග්නිදිග ප්‍රදේශය, ඇලස්කාවේ වඩාත් තෙත සහිත ම සහ වඩාත් උණුසුම් ම කොටස වේ. ජිනේව් වලට වසරකට අඟල් 50 (130cm) ක වර්ෂාපතනයක් ලැබෙන අතර කෙචිකන් වලට 150 in (380 cm) ක වාර්ෂික වර්ෂාපතනයක් ලැබේ. ශීත කාලයේ දී හිමාංකයට වඩා වැඩි සාමාන්‍ය දිවා කාලීන උෂ්ණත්වයක් පවතින ඇලස්කාවේ එකම කලාපය ද මෙය වේ.

මුහුදූ වෙරළට ආසන්නයේ පිහිටීම නිසා ඇන්කරේජ් ඇතුළු south central කලාපයේ සෞම්‍ය දේශගුණික තත්ත්වයක් පවතී. නිරිතදිග කලාපය ට වඩා අඩු වර්ෂාපතනයක් මෙම කලාපය ට ලැබෙන නමුත් වඩා වැඩි හිම පතනයක් ලැබේ. එමෙන්ම දිනයන් පැහැදිලි විය හැක. 16 in (41 cm) ක සාමාන්‍ය වාර්ෂික වර්ෂාපතනයක් ඇන්කරේජ් වලට ලැබෙන අතර 75 in (190 cm) ක පමණ වාර්ෂික හිමපතනයක් ලැබේ. මෙම අගයට බොහෝ වැඩි හිමපතනයක් ලැබෙන ප්‍රදේශ ද south central කලාපයේ ඇත. එහි පවතින කෙටි, සීතල ගිහානයන් නිසාවෙන් එය, දක්ෂිණ ආක්ටික දේශගුණය (Köppen:Dfc) කි.

බටහිර ඇලස්කාවේ දේශගුණය විශාල වශයෙන් තීරණය කෙරෙන්නේ බේරින් මුහුද සහ ඇලස්කා බොක්ක මගිනි. නිරිතදිග ඇලස්කාවේ දක්ෂිණ ආක්ටික දේශගුණයක් පවතින අතර වඩාත් උතුරට යත් ම මහද්වීපික දක්ෂිණ ආක්ටික දේශගුණයක් පවතී. ප්‍රදේශය කෙතරම් උතුරින් පවතින්නේ ද යන්න මත උෂ්ණත්වය තරමක් මධ්‍යස්ත ස්වභාවයක් ගනී. මෙම කලාපයේ වර්ෂාපතනය ඉමහත් විවිධත්වයක් ගනී. වාර්ෂිකව 10 in (25cm) කටත් වඩා අඩු වර්ෂාපතනයක් ලැබෙන Seward අර්ධද්වීපයේ උතුරු පැත්තේ සිට කොබුක් ගංගා නිම්නය දක්වා විහිදුණු ප්‍රදේශය තාක්ෂණික වශයෙන් කාන්තාරයකි. අනෙක් අන්තයේ Dillingham සහ Bethel අතර ඇති සමහර ප්‍රදේශ 100 in (250 cm) ක පමණ වර්ෂාපතනයක් ලබයි.

අභ්‍යන්තර (interior) ඇලස්කාවේ දක්ෂිණ ආක්ටික දේශගුණයක් පවතී. ඇලස්කාවේ වැඩිම සහ අඩුම උෂ්ණත්වයන් කිහිපයක්ම ෆෙයාබෑන්ක්ස් (Fairbanks) අවට ප්‍රදේශයේ වාර්තා වී තිබේ. ගිම්හාන කාල වල දී උෂ්ණත්වය 90°F (30°C), පමණ දක්වා ඉහල යන අතර ශීත කාල වල දී උෂ්ණත්වය −60°F (−51°C) පමණ දක්වා පහල බසී. වර්ෂයකට 10 in (25cm) පමණ වන අවම වර්ෂාපතනයක් interior කලාපයේ පවතී. නමුත් සිසිර සමයේ ඇද හැලෙන වර්ෂාව සමස්ත ශීත ඍතුව පුරාම පැවතීමට නැඹුරු වේ.

ඇලස්කාවේ අවම සහ උපරිම යන උෂ්ණත්වයන් දෙකම වාර්තා වී තිබෙන්නේ interior කලාපයෙනි. 1915 ජුනි 27 ඇලස්කාවේ වැඩිම උෂ්ණත්වය ලෙස 100°F (38°C)ක් Fort Yukon වල ද අවම උෂ්ණත්වය 1971 ජනවාරි 23 දින −80°F (−62°C) ලෙස Prospect Creek වල ද වාර්තා වී තිබේ. එම අවම උෂ්ණත්වය සමස්ථ උතුරු ඇමරිකා මහද්වීපයේ ම වාර්තා වූ අවම උෂ්ණත්වය (කැනඩාවේ ස්නැග්, යුකොන් වල) ට වඩා වැඩි වන්නේ එක් අංශකයකින් පමණි.

දිගු, ඉතා සීත සිසිර ඍතු සහ කෙටි, සීත ගිම්හානයන් පවතින ඇලස්කාවේ උතුරු අන්තයේ පවතින්නේ ආක්ටික් (Köppen: ET) දේශගුණයකි. ජුලි මාසයේ දී පවා බැරෝ වල සාමාන්‍ය අවම උෂ්ණත්වය 34°F (1°C) පමණ වේ. බොහෝ ස්ථාන වලට 10 in (25cm) කටත් වඩා අඩු සාමාන්‍යයක් පවතින මෙම කලාපයේ වර්ෂාපතනය අඩු අගයකි. හිම වර්ෂණයෙන් ඇද හැලෙන හිම, වර්ෂය පුරාම පොළොව මත රැඳී පවතී.

ඉතිහාසය

ඇලස්කාවේ ස්වදේශිකයන්

යුරෝපීය ජනයා පැමිණීමට පෙර, බොහෝ දේශීය ජනතාව වසර දහස් ගණනක් තිස්සේ ඇලස්කාව අත්පත් කරගෙන සිටියහ. මෙහි සිදු කරන ලද භාෂාමය සහ DNA අධ්‍යනයන්, බේරින් ගොඩබිම් සේතුව හරහා උතුරු ඇමරිකාවේ සිදු වූ පදිංචි වීම් සනාත කිරීමට සාක්ෂ්‍ය සපයයි.

මූලාශ්‍ර

ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය
ඇමරිකානු ජනපද

ඇලස්කාව


Alexeï Makarovich Smirnov (en ), né le  à Danilov (République socialiste fédérative soviétique de Russie) et mort le  à Leningrad (Union soviétique), est un acteur soviétique et russe actif au théâtre et au cinéma.

Il a joué dans plus de cinquante films entre 1959 et 1977 et est Artiste émérite de la RSFSR en 1976.

Biographie

Alexeï Smirnov naît le 28 février 1920 de Makar Stepanovitch Smirnov et Anna Ivanovna dans la ville de Danilov, dans l'oblast de Iaroslavl. Au milieu des années 1920, la famille s'installe à Leningrad. Après la mort prématurée de son mari, Anna Ivanovna doit élever seule ses deux enfants, Alexeï et son frère cadet, Arkady. Les Smirnov résident dans un appartement commun au 44, rue Petr Lavrov. Encore élève, Alexeï Smirnov commence à jouer dans le théâtre amateur de l'école. En 1940, il est diplômé de l'école de théâtre de comédie musicale de Leningrad et est admis dans la troupe. À cause du début de la Grande Guerre patriotique, Smirnov n'y joue qu'un seul rôle  dans l'opérette .

En 1946, Alexeï Smirnov est accepté au Théâtre de comédie musicale de Saint-Pétersbourg. Il n'est pas célèbre et plutôt pauvre. Sans travail au cinéma et avec des rôles mineurs au théâtre, il doit aussi s'occuper de sa mère malade qui a eu des troubles mentaux après que son fils cadet Arkady ait été tué à la guerre. Incapable de suivre la troupe en tournée, Alexeï Smirnov doit quitter le théâtre en 1952 et travailler à Lengosestrada. Quelque temps plus tard, sa constitution corporelle massive et son apparence candide le mettent au premier plan et on lui suggère bientôt plusieurs rôles de soutien dans des comédies. Le public théâtral  apprécie ses rôles de personnages maladroits. Au début des années 1950, Smirnov incarne un certain nombre de rôles notables dans la comédie musicale, notamment dans « Вольный ветер » [Vent de liberté] et « Девичий переполох » [Racolage de bonnes]. Smirnov s'ennuie bientôt des rôles de comédie, ayant toujours rêvé de rôles dramatiques. Son premier rôle semi-dramatique est celui de Pierre le Grand dans la pièce Capitaine du tabac de .

À la fin des années 1950, Smirnov devient célèbre auprès des cinéastes. En 1959, il est invité par Iouri Ozerov à apparaître dans son film Kochubei. L'acteur joue le seul rôle comique dans un film sérieux et est suivi de six autres invitations. Smirnov accepte l'un des rôles du film Roman et Franceska, tourné aux studios de cinéma Dovjenko, uniquement afin de visiter Kiev et voir comment elle avait été reconstruite après la guerre.

En 1961, alors qu'Alexeï Smirnov travaille chez Lenfilm, deux films avec sa participation sortent d'affilée : la comédie La Croisière tigrée de Vladimir Fetine et Veillées du village de Dikanka d'Alexandre Rou, adaptation cinématographique d'une nouvelle de Nikolas Gogol parue dans le recueil Les Soirées du hameau. tous deux sont appréciés par le public.

Sa participation à deux films de Leonid Gaïdaï, Opération Y et autres aventures de Chourik et Les Hommes d'affaires lui apporte une renommée nationale.

Smirnov meurt à Leningrad le 7 mai 1979 à l'âge de 59 ans.

Filmographie partielle

Au cinéma

 1960 : Résurrection () de Mikhaïl Schweitzer : Nikiforov
 1961 : Veillées du village de Dikanka (Vechera na khutore bliz Dikanki) d'Alexandre Rou : chef de clan
 1961 : La Croisière tigrée de Vladimir Fetine : le marin Knysh
 1962 : Les Hommes d'affaires de Leonid Gaïdaï : Bill Driscoll
 1963 : L'actrice serf (Крепостная актриса) de Roman Tikhomirov, un chanteur
 1964 : Soyez les bienvenus d'Elem Klimov : gouvernant
 1965 : Opération Y et autres aventures de Chourik de Leonid Gaïdaï : Fedya / acheteur sur le marché
 1966 : Aïbolit-66 de Rolan Bykov : pirate
 1967 : Les Noces à Malinovka : bandit Smetana
 1968 : Par feu et par flammes d'Alexandre Rou : chef des pompiers
 1968 : Sept vieillards et une fille : Maslennikov
 1969 : Non justiciable () de Vladimir Krasnopolski : passager ivre
 1969 : Adjudant de son Excellence : escroc
 1972 : Chipollino : Cipollone
 1974 : Seuls les vieux vont au combat (V boy idut odni 'stariki) de Leonid Bykov : Makarytch
 1975 : Finist, the brave Falcon : préposé

 Récompenses et distinctions

  Alexeï Smirnov: Awards, sur lInternet Movie Database

Notes et références

Liens externes

 Alexeï Smirnov dans la base de données kinoglaz

Acteur russe
Naissance en février 1920
Naissance à Danilov
Décès en mai 1979
Décès à Saint-Pétersbourg
Décès à 59 ans
Militaire soviétique de la Seconde Guerre mondiale
Acteur soviétique de théâtre
Acteur soviétique de cinéma
Acteur russe de théâtre
Acteur russe de cinéma
Récipiendaire de l'ordre de l'Étoile rouge
Récipiendaire de l'ordre de la Gloire
Récipiendaire de la médaille du Courage
Membre du Parti communiste de l'Union soviétique
Pages avec des traductions non relues
Décès en RSFS de Russie
Naissance en RSFS de Russie

Alexeï Smirnov (acteur)


Dahir Riyale Kahin  (, ) (born 12 March 1952) is a Somaliland politician who was President of Somaliland from 2002 to 2010. He previously served as a senior officer in the National Security Service in Somalia, and he was Vice President of Somaliland from 1997 to 2002.

Personal life
Kahin was born in the town of Quljeed, situated in the northwestern Awdal region of Somaliland. He hails from the Jibreel Younis sub-clan of the Gadabuursi clan. He was educated in Amoud, and was later trained in Mogadishu.

Career

Early career
Kahin's previous posts included a diplomatic position at the Somali Embassy in Djibouti.

In the last years of the Siad Barre government, during the 1980s, Kahin was the highest-ranking National Security Service (NSS) officer in Berbera. He was stationed in Las Anod in 1981 to 1982.

From 1997 to 2002, Kahin served as the Vice President of Somaliland.

President of Somaliland
On 3 May 2002, Kahin became the third President of Somaliland, after the death of the self-declared republic's President Muhammad Haji Ibrahim Egal. Kahin later won the elections on 14 April 2003, representing the Ururka Dimuqraadiga Umada Bahawday (UDUB), or United Democratic People's Party. He was sworn into office on 16 May, the day after Egal's funeral.

In 2008, Kahin established by decree new regions and districts, which drew criticism. Regions and districts in Somaliland are not just an instrument for the organisation of local government, they are also used as electoral districts. Kahin's move was considered by several to have motives rooted in electoral and clan-politics. Moreover, as these new regions and districts were never geographically delimitated, they argued that he saddled the region with a legacy that hampers the efficient organisation of local government to this day.

Throughout his tenure as President of Somaliland, Kahim sought to maintain peace and tranquility in the region. His administration contributed to various state-building and institutional development initiatives. In terms of democratization, his government also successfully organized local council elections, parliamentary elections, and two presidential elections. Additionally, Kahin is noted for having peacefully transferred power to his successor in office, President Ahmed Mohamed Mohamoud.

References

External links
 (Brief history of Somaliland)
 waayaha.net

|-

1952 births
21st-century presidents of Somaliland
21st-century Somaliland politicians
Gadabuursi
Living people
People from Awdal
Presidents of Somaliland
Somaliland politicians
United Peoples' Democratic Party politicians
Vice presidents of Somaliland

Dahir Riyale Kahin


Antoine Georges Alexis de Ghéquier né le  à Dunkerque et mort le  à Paris est un peintre français.

Biographie
Alexis de Ghéquier est le fils de Georges Alexis de Ghéquier, receveur aux acquits à caution des douanes impériales, et de Rose Adélaïde Teste Desvignes.

Veuf de Sophie Élisabeth Le Cat, il épouse en 1845 Julie Émilie Boisselier.

Il expose au Salon de 1846 à 1868.

En 1856, de grands travaux sont entrepris au palais des Tuileries à Paris sous l'impulsion de l'empereur Napoléon III. De Ghéquier y peint un plafond et de nombreux murs. Il orne de fleurs les appartements de l'impératrice Eugénie, notamment les portes, les trumeaux, et les quatre bouquets dans les angles de la voussure du salon rose.

Il meurt le  à son domicile de la rue de l'Annonciation à Paris, et est inhumé dans la même ville au cimetière d'Auteuil.

Le musée d'Orsay conserve une photographie du peintre réalisée par Pierre Petit.

Notes et références

Liens externes

Peintre français du XIXe siècle
Peintre français de nature morte
Naissance en novembre 1809
Naissance à Dunkerque
Décès en avril 1869
Décès dans le 16e arrondissement de Paris
Décès à 59 ans
Personnalité inhumée au cimetière d'Auteuil

Alexis de Ghéquier


, denominado oficialmente , es un rascacielos situado en el distrito Meieki de Nakamura-ku, Nagoya, Japón. Abrió sus puertas a principios de 2007. Es el quinto edificio más alto de Japón tras Yokohama Landmark Tower, Rinku Gate Tower, Osaka World Trade Center Building y Midtown Tower. Midland Square alberga oficinas de muchas compañías incluyendo Toyota Motor Corporation, Towa Real Estate y Mainichi Shimbun.

Con 247 m (810 ft), es ligeramente más alto que las cercanas JR Central Towers. Midland Square incluye un centro comercial con 60 tiendas de marca, dos salas de exhibición de automóviles y un cine. También retiene el récord de plataforma de observación al aire libre más alta de Japón. También son notables sus inusuales ascensores de doble planta, que alcanzan la cima en solo 40 segundos.

Enlaces externos

 Midland Square, página web oficial

Nagoya
Rascacielos de Japón del siglo XXI
Rascacielos inaugurados en 2007
Rascacielos de Japón entre 200 y 249 metros

Midland Square


En reaktant eller en reagens er et "substrat eller stof der bliver tilsat i et system for at starte en kemisk reaktion eller som tilsættes for at se, om der sker en reaktion." Selvom termen reaktant eller reagens ofte bruges synonymt, så er reaktant mere specifikt en "substans der bliver forbrugt i løbet af en kemisk reaktion". Solventer bliver normalt ikke omtalt som reaktanter, selvom de er involverede i en reaktion. Ligeledes bliver katalysatorer ikke forbrugt i en reaktion, og er derfor heller ikke en reaktant.

I organisk kemi er reaktanter stoffer eller blanding, som ofte består af uorganiske eller små organiske molekyler, der bruges til at omdanne et organisk substrat. Eksempler på organiske reaktanter er Collins reagens, Fentons reagens og Grignard reagens. Der er også analytiske reagenser som bruges til at bekræfte tilstedeværelsen af andre stoffer. Eksempler på disse tæller Fehlings reagens, Millons reagens og Tollens' reagens.

Ved køb af reagenser er der angivet en renhed på stofferne. Dette er vigtig i forbindelse med kemiske analyser, særlige reaktioner og fysiske undersøgelser. Standarder for reagenser bestemmes af organisationer som ASTM International eller American Chemical Society. Eksempelvis har vand købt som reagens meget få urenheder i form af natrium, chlor, siliciumdioxid og bakterier og meget høj elektrisk resistivitet.

Se også
Kemisk reaktion
Substrat
Katalyst
Produkt
Solvent

Referencer

Kemiske reaktioner

Reaktant


මහා මැගලැනික් වලාව (LMC) යනු, සමීපයේ පිහිටි චක්‍රාවාටයක් සහ, ක්ෂීරපථයෙහි චන්ද්‍රිකා චක්‍රාවාටයකි.  කිලෝපාර්සෙක් 50 කට මදක් අඩු දුරකින් පිහිටි (≈163,000 ආලෝක වර්ෂ), LMC, ක්ෂීරපථයට තෙවන සමීප චක්‍රාවාටය වන්නේ, සජිටේරියස් වාමන ගෝලාකාරය (~ 16 කිලෝපාර්සෙක්) සහ  උත්ප්‍රේක්ෂීය කානිස් මේජර් වාමන චක්‍රාවාටය (~ 12.9 කිලෝපාර්සෙක්, චක්‍රාවාටයක් ලෙසින් එය සැලකීම මතභේදයට තුඩුදී ඇත) ක්ෂීරපථයෙහි කේන්ද්‍රයට වඩාත් සමීපයෙන් පිහිටන බැවිනි. සූර්යයාගේ ස්කන්ධය මෙන් බිලියන 10 ගුණයක (1010 සූර්ය ස්කන්ධ) ස්කන්ධයක් එයට හිමි වන හෙයින්, ක්ෂීරපථය මෙන් දළ වශයෙන් 1/100 ක් සද්දන්ත වන එය, ආලෝක වර්ෂ 14,000 (~ 4.3 kpc) පමණ විෂ්කම්භයකින් යුතු වෙයි.   ඇන්ඩ්‍රොමීඩා චක්‍රාවාටයට (M31), ක්ෂීරපථයට සහ,  ට්‍රයැන්ගුලම් චක්‍රාවාටයට (M33) පසුව  ප්‍රාදේශීය කාණ්ඩයෙහි සතරවන විශාල චක්‍රාවාටය   LMC වෙයි.

බොහෝවිට LMC සැලකෙනුයේ අක්‍රමවත් වර්ගයේ චක්‍රාවාටයක් ලෙසින් වන අතර ( නාසා බහිර්චක්‍රාවාටීය දත්තසමුදාය විසින් එහි හබල් අනුක්‍රම වර්ගය Irr/SB(s)m ලෙසින් ලැයිස්තුගත කරයි).  එහි මධ්‍යයේ ඉතාමත් ප්‍රමුඛ බඳපටියක්  LMC විසින් පෙන්නුම් කරමින් කියාපාන්නේ, එය පෙරදී බඳපටියක් සහිත සර්පිලාකාර චක්‍රාවාටයක්ව තිබී ඇති බවකි. LMCහී අක්‍රමවත් පෙනුම බොහෝවිට ක්ෂීරපථය සහ සුළු මැගලැනික් වලාව (SMC) යන දෙකෙන්ම එල්ල වූ උදම් අන්තර්ක්‍රියාවන්හී ප්‍රතිඵලයක් විය හැක.

ඩොරාඩෝ සහ  මෙන්සා යන තාරකා මණ්ඩල අතර මායිමේ මැදිවී සිටිමින්, දක්ෂිණ අර්ධගෝලයෙහි රාත්‍රී අහසේ මද දීප්තියැති "වලාවක්" ලෙසින් එය දිස්වන අතර, පෘථිවියෙහි සිට එය දිස්වන්නේ පසළොස්වක චන්ද්‍රයා මෙන් 20 ගුණයකට වැඩි පළලකිනි.

ඉතිහාසය

ක්‍රිව 964 දී පමණ, ඔහුගේ  බුක් ඔෆ් ෆික්ස්ඩ් ස්ටාර්ස් නමැති ග්‍රන්ථය තුලින්, පර්සියානු තාරකා විද්‍යාඥ `අබ්ද් අල්-රහ්මන් අල්-සුෆී (පසුව යුරෝපයේදී හැඳින්වුනේ "ඇසෝෆි" ලෙසිනි) විසින් මහා මැගලැනික් වලාවේ ප්‍රථම ලිඛිත සඳහන වාර්තා කරයි.

ඊළඟ සටහන්ගත නිරික්ෂණය හමුවන්නේ, ඔහුගේ තුන්වන මුහුදු ගමන පිළිබඳ  1503–4 කාලයේදී ඇමරිගෝ වෙස්පුචී විසින් ලිවූ ලිපියකිනි. මෙම ලිපියේදී ඔහු "දීප්තිමත් දෙකක් සහ අඳුරු එකක් වශයෙන් වියන් තුනක් " පිළිබඳව සඳහන් කරයි; "දීප්තිමත්" යන්නෙන් මැගලැනික් වලාවන් දෙකද, "අඳුරු" යන්නෙන් කෝල්සැක් ද අදහස් කරයි.

ඔහුගේ 1519 වසරෙහි මුහුදු ගමනෙහිදී ෆර්ඩිනෑන්ඩ් මැගැලැන් විසින් LMC නිරික්ෂණය කල අතර, ඔහුගේ ලේඛන නිසා  LMC පිළිබඳ දැනුවත්බවක් පොදු බටහිර සමාජයෙහි ඇතිවුනි. චක්‍රාවාටයට වර්තමානයෙහි ඔහුගේ නම තබා ඇත.

2006 වසරේදී ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණු, හබල් අභ්‍යාවකාශ දුරදක්නයෙහි ප්‍රතිඵල පෙන්නුම් කරනුයේ මහා සහ කුඩා මැගලැනික් වලාවන් ගමන් කරන වේගයන් සලකා බැලූ කල, ක්ෂීරපථයෙහි කක්ෂගතව සිටීමට සුදුසු වේගයට වඩා ඒවා බෙහෙවින් වැඩි බවයි.

ජ්‍යාමිතිය
මහා මැගලැනික් වලාව, සාමාන්‍යයෙන් සැලකෙන්නේ අක්‍රමවත් චක්‍රාවාටයක් ලෙසිනි. කෙසේවෙතත්, එය බඳපටි ව්‍යුහයක්  පෙන්වන අතර, බොහෝ විට යළි-වර්ගීකරණය කෙරෙනුයේ  මැගලැනික් -වර්ගයේ වාමන සර්පිලාකාර චක්‍රාවාටයක් ලෙසිනි.

මහා  මැගලැනික් වලාව සතුව මධ්‍යම බඳපටියක් සහ සර්පිලාකාර බාහුවක් තිබේ.  මධ්‍යම බඳපටිය ඇද ගැසුණු බවක් පෙනෙන්නට ඇති අතර මධ්‍යයට වඩා, නැගෙනහිර හා බටහිර අග්‍ර ක්ෂීරපථයට සමීප වෙයි.  2014දී, හබල් අභ්‍යාවකාශ දුරේක්ෂයෙහි මිනුම් තුලින් තිර්ණය කල හැකි වූයේ LMC සතුව  වසර මිලියන 250 ක භ්‍රමණ කාලාවර්තයක් ඇති බවයි.

බොහෝ කලක් තිස්සේ LMC සැලකුණේ, අප සමග එක් දුරක පිහිටි තලීය චක්‍රාවාටයක් ලෙසිනි. කෙසේ වෙතත්, 1986දී, කෝල්ඩ්වෙල් සහ  කෝල්සන්  සොයා ගත්තේ, LMC හී ඊසාන දිග කොටසෙහි ක්ෂේත්‍ර සෙෆියඩ් විචල්‍ය තරු, නිරිත දිග කොටසෙහි සෙෆියිඩ් තරු වලට වඩා ක්ෂීරපථයට සමීපයෙන් පිහිටි බවයි. වඩාත් මෑතකදී, LMC හී ක්ෂේත්‍ර තරු සඳහාවූ  මෙම ආනතික ජ්‍යාමිතිය,  සෙෆියඩ් තරු,  මධ්‍යයේ වන හීලියම්-දහනය කරන රතු ගොමු තරු  සහ රතු යෝධයා ශාඛාවෙහි අග්‍රය යන ස්ථාන තුන වෙත සිදු කල  නිරික්ෂණයන්ගෙන් සහතික කර ගන්නා ලදි.  මෙම ලියවිලි තුනම පෙන්නුම් කලේ  ~35° ක ආනතියක් වන අතර, මුහුණට-මුහුණ චක්‍රාවාටයක නම් ආනතිය 0° ක් වෙයි.

සටහන්

මහා මැගලැනික් වලාව