A Temporada 2009/2010 da A1 Grand Prix seria a quinta temporada da A1 Grand Prix. Porém, devido a insolvência financeira da categoria, nenhuma das etapas pode ser disputada.

Após a categoria ser posta em xeque, devido a falta de solidez financeira, o cancelamento de todas as suas etapas e boatos de que a Ferrari pararia de fornecer motores, devido a falta de pagamentos, o presidente do conselho administrativo da A1 Grand Prix, Tony Teixeira anunciou que a categoria passaria por uma reestruturação administrativa. Essas dúvidas foram amplificadas após o cancelamento da primeira etapa da temporada 2009-10, em Surfers Paradise, seguidas das etapas na Malásia e China. Até maio de 2010, todas as etapas haviam sido canceladas, confirmando o fim da A1 Grand Prix.

Equipes
19 equipes foram confirmadas para a etapa em Surfers Paradise. Todas as equipes utilizariam o chassis A1GP Powered by Ferrari, com o motor Ferrari e pneus Michelin.

Testes de Pré-temporada
Um dia de testes para todas as equipes foi marcada para acontecer no dia 19 de outubro de 2009, no Queensland Raceway, antes da etapa em Surfers Paradise. Porém, com os carros da categoria não chegando na Austrália até o dia dos testes, a sessão foi cancelada.

Calendário
Em 21 de setembro de 2009, a categoria anunciou o calendário para a temporada 2009-10, no qual nove países seriam sede de etapas da categoria, podendo haver a adição de mais etapas ao longo da temporada, como na Índia e na Irlanda.

Em 17 de outubro de 2009, foi anunciado o cancelamento da etapa australiana da categoria, devido a toda a estrutura da categoria ainda não terem deixado Londres e não conseguir chegar a tempo em Gold Coast, sendo substituída por uma etapa da V8 Supercars. Em 5 de novembro de 2009, a etapa malaia da categoria foi adiada indefinidamente e a etapa chinesa foi cancelada. A etapa holandesa foi cancelada logo após, sendo substituída por uma etapa da Superleague Formula.

Referências

Temporadas da A1 Grand Prix

Temporada da A1 Grand Prix de 2009–10


Ayşe Nüveyre Türkân Rado (30 Ekim 1915, İstanbul - 3 Mart 2007, İstanbul) Türkiye'nin ilk kadın hukuk profesörü ve bazı kaynaklara göre  Roma Hukuku alanında dünyadaki ilk kadın profesörüdür.

1936 yılından itibaren İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Roma Hukuku Kürsüsü'nde 46 yıl eğitim verdi. 1956 yılında profesör ünvanı aldığında  Türkiye'nin ilk kadın hukuk profesörü oldu.

Yaşamı

İlk yılları ve eğitimi
1915 yılında İstanbul'da doğdu. Babası Darülfünun Hukuk Fakültesi ceza usul hukuku ve tatbikatı müderrislerinden avukat Cevdet Ferit Basman, annesi Asliye ceza hâkimi Ayşe Nikfal Basman'dır. Ailesinin üç kızının en büyüğü idi. 1922 doğumlu kız kardeşi Şekure Hanım, Nobel Edebiyat Ödülü sahibi ilk Türk yazar olan Orhan Pamuk'un annesidir.

Türkan Hanım, ilk, orta ve lise tahsilini Fransız Notre Dame de Sion Fransız Lisesi'nde yaparak Haziran 1933'te pekiyi derece ile mezun oldu.  Aynı yaz Fransız bakalorya ve Galatasaray Lisesi'nde de Türk bakalorya imtihanlarını verdi. 1933 yazında Üniversite Reformu ile yenilenmiş olan İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne kaydoldu.

Öğrenciliği sırasında çalışkanlığı, iyi Fransızca ve ayrıca Latince de bilmesi o yıllarda fakülteye gelmiş olan Alman profesörlerin dikkatini çekti ve zaman zaman derslerde tercüme desteği verdi. Haziran 1936'da hukuk fakültesinden pekiyi derece ve birincilikle mezun oldu. Basman soyadını taşıyan Türkan Hanım, aynı yılın Ekim ayında Roma Hukuku dersini o sırada münavebe ile okutan Richard Honig ve Andreas Bertalan Schwarz'ın tavsiyeleri üzerine fakülte dekanı  Sıddık Sami Onar tarafından Hukuk Fakültesi'nin ilk kadın asistanı olarak atandı.

Akademik yaşamı
Asistanlığa atanmasıyla birlikte doktora eğitimine ve Almanca öğrenmeye başlayan Türkan Hanım, 1938'de doktora sözlü sınavlarını pekiyi derece ile başardı;  "Senatus consultum Vellaeanum ve Roma'da Kadınların Borç İltizamları" konulu tezi ile hukuk doktoru oldu. Honig'in 1939'da Türkiye'den ayrılmasıyla Roma hukuku kürsüsünde Schwarz'la çalıştı.

1943 yılında gazeteci ve yazar Şevket Rado ile evlenerek Rado soyadı aldı;  bu evlilikten bir oğlu (Mehmet) ve bir torunu (Ömer Kerim Rado) oldu.

"Senatus consultum Macedonianum ve aile evlatlarının para borçları" konulu tezi ile de doçentlik sınavlarını başararak 5 Haziran 1944'te Roma Hukuku doçentliğine tayin edildi. Bu tarihten itibaren ders vermeğe başladı.  1949 yılında Türk Üniversiteli Kadınlar Derneği'nin kurucu üyeleri arasında yer almıştır.

Türkan Rado, 1950'de fakültesi tarafından İtalya'ya gönderildi. Roma Üniversitesi'nin Roma Hukuku ve Akdeniz Hukukları Enstitüsü'nde çalışmalarına devam etti. Horst Widdmann'ın "Atatürk ve Üniversite Reformu" adlı kitabına göre Roma hukuku alanında dünyadaki ilk kadın profesör oldu.

1956 yılında İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nin ilk kadın profesörü oldu. Kendi isteği ile emekliye ayrıldığı 1982 Ekim'ine kadar tam 46 yıl boyunca hukukçu yetiştirdi.

3 Mart 2007 günü İstanbul'da 92 yaşında öldü.

Hepsi hukukla ilgili çok sayıda yayın yapan Türkan Rado'nun "Roma Hukuku dersleri, borçlar hukuku" isimli kitabı halen İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde ders kitabı olarak okutulmaktadır.

Yayınları

Kitaplar
 Pricipatus devrinde Roma hukukunun senatus consultum'lar yoluyla ıslahı, İstanbul, 1954.
 Roma hukukuna göre alım satımda mülkiyetin nakli ve semenin tediyesi, İstanbul, 1956.
 Roma hukuku dersleri, borçlar hukuku, İstanbul 1956 …1996 (Halen okutulmaktadır)

Makaleler
 Gaius ve Institutiones'den bazı parçalar, İ. Ü. H. F. Mecmuası, 1938
 Eski Roma hukukunda bazı evlenme şekilleri, İ. Ü. H. F. Mecmuası, 1942.
 Roma hukukunda cebri icra usullerinin inkişafı, İ. Ü. H. F. Mecmuası, 1944.
 Roma hukukunda maldaki ayıptan dolayı satıcının mesuliyeti, İ. Ü. H. F. Mecmuası, 1944.
 Roma'da Senatus ve teşrii selahiyeti, İ. Ü. H. F. Mecmuası, 1947.
 Gaius'a göre Roma hukukunda furtum suçu, İ. Ü. H. F. Mecmuası, 1952.
 Actio legis Aquiliae noxalis'in bazı hususiyetleri, Tahir Taner'e armağan, İstanbul 1955.
 Le senatus consultum claudianum, Annales de la Faculte d'Istanbul, 4-5, 1955.
 Alım satım bahsinde Roma hukuku prensiplerinin hukukumuza tesiri, Samim Gönensay'a armağan, İstanbul 1955.

Tercümeler
 Andreas Bertalan Schwarz, Roma Hukuku Dersleri, İstanbul 1942 … 1965.
 Gaius, Institutiones, Borçlar kısmı, İstanbul 1953 (Latince'den tercüme). Tercümenin baş kısmında profesör A. B. Schwarz'ın çok değerli bir giriş yazısı vardır.

Makale ve konferanslar
 Paul Collinet, Digesta'nın orijinalliği, Capitolium, 1935.
 Paul Collinet, Justinianus Codex'inin orijinalliği, Capitolium, 1935.
 Henry Levy-Buhl, Roma hukukunda hukukî muameleye dair, İ. Ü. H. F. Mecmuası, 1940.
 A. B. Schwarz, Harp ve hususi hukuk, İ. Ü. H. F. Mecmuası 1941 ve Üniversite Konferansları, 1940-1941.
 V. Arangio-Ruiz, Klasik Roma hukuku ilminde şerhler sistemi, İ. Ü. H. F. Mecmuası, 1955.

Kaynakça

Ek okuma
 İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mecmuası, Prof. Dr. Türkan Rado'ya Armağan sayısı 1997, Cilt: LV – Sayı: 3
 Güncel Hukuk Dergisi,Sayı:5 Mayıs/2004,Sah.36, İlk kadın hukuk hocası Prof. Dr. Türkan Rado

1915 doğumlular
2007 yılında ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Türk hukuk akademisyenleri
Türk kadın hukukçular
Türk kadın akademisyenler
Türk profesörler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyeleri
20. yüzyıl Türk kadın yazarları
Türk kadın profesörler

Türkan Rado


Cardinal Lemoine () is a station on Line 10 of the Paris Métro. It is located the 5th arrondissement.

History

The station was opened on 26 April 1931 with the transfer of the section of Line 10 between Maubert – Mutualité and Place Monge to Line 7. Line 10 was deviated from its old route east of Maubert – Mutualité to the new station of Jussieu. Cardinal Lemoine was built at the southeastern end of the old route under Rue Monge.

It is named after the Rue du Cardinal Lemoine, named after Cardinal Jean Lemoine (1250–1313), a papal legate of Pope Boniface VIII to Philip IV the Fair. The Lycée Henri-IV is nearby.

Station layout

References
Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 5th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1931

Cardinal Lemoine station


Orfeu es una película brasileña de drama del año 1999, dirigida por Carlos Diegues.

El guion está basado en una obra de teatro del poeta Vinícius de Moraes, adaptado por João Emanuel Carneiro, Cacá Diegues, Paulo Lins, Hamílton Vaz Pereira y Hermano Vianna. La música de la película es Caetano Veloso.

Elenco
 Toni Garrido.... Orfeu
 Patrícia França.... Eurídice
 Murilo Benício.... Lucinho
 Zezé Motta.... Conceição
 Milton Gonçalves.... Inácio
 Isabel Fillardis.... Mira
 Maria Ceiça.... Carmen
 Stepan Nercessian.... Pacheco
 Maurício Gonçalves.... Pecê
 Lúcio Andrey.... Piaba
 Eliezer Motta.... Stallone
 Sérgio Loroza.... Coice
 Castrinho.... Oswaldo
 Nelson Sargento.... ele próprio
 Cássio Gabus Mendes.... Pedro
 Ed Oliveira.... Paraíba
 Pn DeIan.... Ian

Referencias

Enlaces externos

Películas basadas en obras de teatro
Películas de 1999
Películas de Brasil
Películas de Brasil presentadas para el Óscar a la mejor película internacional
Películas dramáticas
Mitología griega en el cine
Orfeo

Orfeu


An Hydrocharis in uska genus han Liliopsida. An Hydrocharis in nahilalakip ha familia nga Hydrocharitaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Hydrocharis

Hydrocharis


Edward Nelson Cole (born Charlotte, North Carolina, March 29, 1937) is a former Democratic member of the North Carolina General Assembly. A resident of Reidsville, North Carolina, he represented the state's sixty-fifth House district, which includes constituents in Rockingham County, for eight terms.

A graduate of the University of South Carolina (1962), Cole worked as a manager for Ford Motor Company until becoming an auto dealer in 1980. Cole has been active on transportation-related issues, sponsoring a bicycle safety law and being a member of several national transportation groups - the State Automotive Enthusiast Leadership Council and the National Conference of State Legislatures standing committee on transportation. As of the 2009-2010 session, he was the co-chairman of the legislature's Joint Legislative Transportation Oversight Committee.

Cole was defeated for re-election to his House seat by conservative independent candidate Bert Jones on November 2, 2010. In the 2012 election, Cole is running to attempt a comeback and return to his former seat.

References

Nelson Cole Campaign site
Rep. Cole Vote History

External links

|-

|-

Members of the North Carolina House of Representatives
Living people
1937 births
21st-century American politicians
University of South Carolina alumni

E. Nelson Cole


Nepal je kontinentalna država na Himalaji, u sendviču između Indije i Kine (Tibet). Zemljopisno pripada Indijskom potkontinentu. Dužina granice s Kinom je 1236 kilometara, a s Indijom 1690 kilometara.

Nepal ima površinu od 147,181 km². Teritorij je izduženog pravokutnog oblika, širok od 145 do 241 kilometra i dugačak oko 800 kilometara.

Najduža rijeka je Gagara (ili Karnali) duga 1080 kilometara (dio toka kroz Nepal dug je 507 kilometara).

Klimatsko-geografske regije
Od juga do sjevera:

Terai je aluvijalna ravnica koja se proteže prema sjeveru Indije.
Sivalik je područje planina prekrivenih prašumama.
Mala Himalaja (Mahabharat Lek) planinski je lanac čiji vrhovi dosežu 3000 metara.
Nepalska visoravan zona je široka 100 kilometara. To je najnaseljenije područje Nepala.
Himalajski planinski lanac ima 9 vrhova viših od 8000 metara, među kojima je 8848 metara visoki Mount Everest na granici s Kinom. To je najviša točka na Zemlji. Osim njih, postoji više od 100 vrhova viših od 7000 metara. Svi oni čine divovski zid koji razdvaja Nepal i Kinu.

Dramatične razlike u nadmorskoj visini utječu na raznolikost ekosustava. Uz indijsku granicu su tropske savane, sjevernije su vazdazelene i listopadne suptropske šume u brdima, umjerene šume na obroncima Himalaje, planinski pašnjaci, te konačno stijene i led na najvećim nadmorskim visinama.

Zemljopisna širina Nepala otprilike je ista kao ona američke savezne države Floride, ali s visinama koje se kreću od manje od 100 metara do preko 8000 metara i oborinama od 160 milimetara do preko 5000 milimetara. Nepal ima osam klimatskih zona od tropske do vječnog snijega.

Izvori

Galerija

Zemljopis Nepala


Joseph Christian may refer to:

Joseph Christian (judge) (1828–1905), State senate and supreme court justice from Virginia
Joseph Christian Freiherr von Zedlitz (1790–1862), Austrian dramatist and epic poet
Joseph Christian Lillie (1760–1827), Danish neoclassical architect and interior designer
Johann Joseph Christian (1706–1777), German Baroque sculptor and woodcarver
J. C. Leyendecker (Joseph Christian Leyendecker, 1874–1951), American illustrator
Joseph-Christian-Ernest Bourret (1827–1896), French churchman, bishop and cardinal

Joseph Christian


كمون الفيروس هي قدرة الفيروسات الممرضة على البقاء ساكنة داخل الخلية، ويرمز للجزء المستذيب من دورة حياة الفيروس. كمون الفيروس هو نوع من الإصابات الفيروسية المستمرة والتي تتميز عن الإصابات الفيروسية المزمنة.
 العدوى الكامنة هي مرحلة في دورة حياة بعض الفيروسات بعد الإصابة الأولية:

- يتوقف خلالها إنتاج الفيروس.

- بقاء الفيروس موجودا وعدم إستأصاله.

نتيجة ذلك أن الفيروس يمكن أن يستعيد نشاطه ويبدأ بإنتاج كميات كبيرة من سلالة الفيروس دون إصابة المضيف بفيروسات خارجية من جديد، كما تدل على جزء الدورة الحالة من دورة حياة الفيروس، ويبقى داخل الخلية الثوية لأجل غير مسمى.

لا يجب الخلط بين كمون الفيروس و دور الحضانة حيث لا يكون الفيروس هامدا.

المراجع

دورة حياة الفيروسات
علم الفيروسات

كمون الفيروس


Donna Caritea, regina di Spagna (título original en italiano; en español, Doña Caritea, reina de España) es una ópera en dos actos con música de Carlo Coccia y libreto en italiano de Giacomo Serafini y (unos pocos versos del primer acto) Cesare Leopoldo Bixio. Se estrenó el 7 de enero de 1818 en el Teatro Sant'Agostino de Génova, Italia.

Referencias

Enlaces externos

Óperas de Carlo Coccia
Óperas en italiano
Óperas de 1818
Óperas estrenadas en Génova
Óperas ambientadas en España

Donna Caritea, regina di Spagna


Condorito — série de tira em quadrinhos
 Condorito: la película — filme de 2017 baseado na série
 Édgar "Condorito" Corredor — ciclista colombiano
 Parque Nacional Quebrada del Condorito — na província de Córdova, Argentina

Esportes

 Condoritos — pseudônimo pelo qual é conhecida a seleção chilena de rúgbi juvenil

Condorito (desambiguação)


Raton or Ratón (Spanish for "mouse") may refer to:

Places
 Raton Basin, a geologic structural basin in southern Colorado and northern New Mexico
 Raton, New Mexico, the county seat of Colfax County, New Mexico
 Raton Downtown Historic District, a Registered Historic District in Raton, New Mexico
 Raton Pass, a mountain pass that is a National Historic Landmark
 Ráton, the Hungarian name for Ratin village Crasna, Sălaj, Romania

Other uses
 Ratón (2001-2013), a Spanish fighting bull
 , a submarine
 Raton, the French name of a character in Fontaine's fable The Monkey and the Cat

See also
 El Ratón (disambiguation)

Raton


Catedrala Învierea Domnului (Smolnîi), cunoscută, de asemenea, sub numele de catedrala Smolnîi, face parte din ansamblul arhitectural al mănăstirii Smolnîi, care este situat pe malul stâng al râului Neva, la Sankt-Petersburg. Este un edificiu religios resfințit din nou pentru cultul ortodox în 2009 (după ce fusese desacralizat în perioada sovietică), folosit, de asemenea, începând cu anul 1990, ca sală de concerte de muzică clasică.

Istoric
În 1730, Elisabeta Petrovna, fiica lui Petru cel Mare și al Ecaterinei I-a și moștenitoare a tronului imperial, dar înlăturată de la succesiune din rațiuni politice, a hotărât la vârsta de 21 de ani că-și va petrece ultimii ani din viață în liniște la o mănăstire, înconjurată de 120 de fete tinere. Viitoarea împărăteasă a Rusiei a decis să construiască o mănăstire pe locul unde se afla "casa Smolnîi", palatul în care își petrecuse tinerețea.

Complexul mănăstiresc urma să fie alcătuit dintr-o biserică, un turn clopotniță și un institut pentru educarea fetelor provenite din familii bogate. Elisabeta l-a ales ca arhitect pe Bartolomeo Rastrelli. Acest arhitect italian a coordonat construirea palatului Ecaterinei de la Țarskoe Selo și multe alte clădiri din orașul Sankt-Petersburg: Palatul de Iarnă, Palatul Peterhof etc. și era, de asemenea, specialist în domeniul arhitecturii religioase pe care a reînnoit-o complet. El a abandonat arhitectura austeră a bisericilor din timpul lui Petru cel Mare, care îi amintea de bisericile din Olanda. De asemenea, el a renunțat la folosirea pe acoperiș a săgeților străine de tradiția rusă, preferând revenirea la tradiția cupolelor aurite.

Depășind rivalitățile de succesiune la tron, Elisabeta a devenit împărăteasă în 1741. Ea a continuat proiectul de construire a mănăstirii și pe 30 octombrie 1748 a fost organizată o ceremonie grandioasă pentru punerea pietrei de temelie. Începând din 1749 activitatea a fost coordonată de Christian Knobel, arhitect care colaborase anterior cu Rastrelli. În jurul anului 1751 lucrările pregătitoare și fundația erau finalizate. Construcția bisericii putea începe, dar Războiul de Șapte Ani cu Prusia a dus la reducerea fondurilor alocate bisericii și la încetinirea lucrărilor. Începând din 1762 arhitectul Georg Friedrich Veldten a preluat coordonarea lucrărilor. Deschiderea Institutului pentru fete de nobili a avut loc pe 27 iunie 1764. Împărăteasa Elisabeta murise cu doi ani mai înainte.

Institutul Smolnîi a avut o importanță deosebită în istoria Rusiei. Clădirea sa a servit inclusiv ca sediu central al lui Lenin și al bolșevicilor în timpul Revoluției din 1917. Finalizarea catedralei a avut loc sub conducerea arhitectului Vasili Stassov în 1835; interiorul este decorat într-un stil neo-clasic.

În 20 aprilie 1922 regimul bolșevic decretase confiscarea tuturor proprietăților bisericești. Hotărârea de închidere a catedralei Smolnîi a fost luată de autoritățile bolșevice în 1923, dar a fost pusă în aplicare opt ani mai târziu, în 1931. Cu toate acestea, iconostasul catedralei a fost demontat mult mai târziu, în 1972. Spre deosebire de multe alte edificii religioase din Sankt Petersburg, catedrala Smolnîi nu a mai fost deschisă cultului religios. În anul 1990 biserica a fost deschisă publicului ca sală de concerte, funcțiune pe care o mai îndeplinește și astăzi.

În 24 mai 2009 episcopul Amvrosie Ermakov de Gatcina, vicar al Mitropoliei de Sankt Petersburg și Ladoga, a celebrat un Te Deum în catedrală, după o lungă perioadă de timp în care nu mai fuseseră oficiate acolo slujbe religioase. Apoi, în 2010, catedrala a fost din nou deschisă pentru închinare. Deschiderea solemnă a catedralei a avut loc la 7 aprilie 2010, în sărbătoarea Bunei Vestiri, la 87 de ani după confiscarea ei de către guvernul bolșevic. Slujba a fost celebrată de mitropolitul Vladimir Kotliarov de Sankt-Petersburg și Ladoga. Catedrala Maicii Domnului din Kazan din Sankt Petersburg a oferit un altar vechi pentru această liturghie. Pentru această zi, a fost instalată în spatele altarului o icoană a Maicii Domnului, copie a tabloului realizat de Aleksei Venețianov și păstrat la Muzeul de Stat al Rusiei. Începând de atunci, partea de sud a catedralei a fost deschisă duminica în mod regulat. În zilele de 6 și 7 ianuarie 2011 a avut loc în catedrală, pentru prima dată din 1917, celebrarea slujbei de Crăciun.

În 2010, cu ocazia aniversării a 175 de ani de la sfințirea catedralei, a avut loc o ceremonie oficială. Monetăria Statului a emis o medalie care să amintească de această ocazie.

Proiectul turnului clopotniță
Potrivit machetei mănăstirii Smolnîi (păstrată la Muzeul Academiei Ruse de Arte Frumoase din Sankt-Petersburg) trebuia să fie construit un turn de cinci etaje, înalt de 140 de metri. Turnul clopotniță al mănăstirii Smolnîi ar fi depășit cu 18 metri în înălțime pe cel de la catedrala Sfinții Petru și Pavel din Sankt Petersburg și ar fi fost unul dintre cele mai mari din Europa, dacă nu chiar cel mai mare din acel moment. Primul nivel (parter) al turnului ar fi fost un arc de triumf în special pentru intrarea alaiului în mănăstire și în cele trei etaje superioare urmau să se afle clopotele. Turnul clopotniță ar fi fost încoronat cu un mic turnuleț cu trei ferestre rotunde și o cruce.

Cu toate acestea, se pare că mănăstirea Smolnîi a rămas fără turnul clopotniță chiar prin voința lui Rastrelli și nu din cauza lipsei de bani. Construcția turnului a fost întreruptă în anul 1756, înainte de intrarea Imperiului Rus în Războiul de Șapte Ani, deci este posibil ca arhitectul să-și fi dat seama că s-a înșelat și nu a păstrat decât aspectul dominant al clădirii catedralei. Alte alegeri arhitecturale sunt, de asemenea, absente din macheta mănăstirii.

Arhitectură
Planul mănăstirii este în formă de cruce greacă, cu catedrala în centru și patru biserici mici în cele patru colțuri. Înălțimea clădirii este de 93,7 metri. Construită într-un somptuos stil baroc din epoca împărătesei Elisabeta, ea include, de asemenea, elemente arhitecturale precum lucarne, un fronton sculptat, ziduri văruite în culoarea albastru deschis și cupola gri. Această catedrală cu 5 cupole este realizată într-un mod neobișnuit.

Rastrelli planificase inițial construirea unei catedrale cu o singură cupolă precum catedralele europene, dar împărăteasa Elisabeta a cerut ca planul să fie realizat potrivit criteriilor obișnuite ale arhitecturii ortodoxe, adică cu cinci cupole. În cele din urmă, catedrala a fost construit așa cum a cerut împărăteasa, dar o singură cupolă domină clădirea, iar celelalte patru sunt mici turnuri clopotniță. Cupola centrală este ridicată pe un tambur și, prin mărimea sa, este semnificativ mai importantă decât cele mici. Ea are o formă de cască, fiind încoronată de un lanternou surmontat de o turlă în formă de bulb de ceapă, ceea ce necesită o bază de dimensiuni mari. Cele patru turnuri-clopotniță sunt identice, au forme concave și două etaje; acoperișul de la al doilea etaj are formă de bulb de ceapă.

Fațada inferioară a catedralei seamănă mai mult cu cea a unui palat decât cu cea a unui biserici. Primul etaj, cu cele 5 părți componente ale sale care se înalță către cer este mai ușor. Soluția arhitecturală a lui Rastrelli creează iluzia unor dimensiuni neobișnuite. Pe măsură ce ne apropiem, dimensiunea catedralei pare să scadă, fără a-și pierde caracterul său majestuos.

Fără a fi întotdeauna obiectul admirației necondiționate a iubitorilor stilului baroc, arhitecții profesioniști aduc un omagiu față de creația lui B. F. Rastrelli, perfecțiunea proporțiilor și eleganța decorațiunilor. Potrivit legendei, arhitectul Giacomo Quarenghi, reprezentant al unor tendințe diferite în arhitectură, în ciuda caracterului său puțin conciliant și a faptului că el era în mod deschis ostil concepțiilor arhitectonice ale lui Rastrelli, a exclamat în fața intrării principale a catedralei Smolnîi, întorcându-se către ea și scoțându-și pălăria: "Ecco una chiesa!" ("Iată o biserică!").

Note

Legături externe

Biserici din Sankt Petersburg
Biserici cu hramul Învierea Domnului
Biserici baroce
Arhitectură barocă în Rusia

Catedrala Învierea Domnului (Smolnîi)


Mauricio Roberto Pochettino  (født 2. marts 1972 i Murphy) er en argentinsk tidligere fodboldspiller og har tidligere været fodboldtræner for bl.a. Tottenham Hotspur F.C. Southampton, og Espanyol. Han har senest været fodboldtræner for franske PSG (Paris Saint-German F.C.) fra 2021-2022 efter at have været arbejdsløs i over et år siden sin fyring fra Tottenham Hotspurs.

Eksterne henvisninger

Fodboldtrænere fra Argentina
Fodboldspillere fra Argentina
Fodboldtrænere fra RCD Espanyol
Fodboldtrænere fra Southampton F.C.
Fodboldtrænere fra Tottenham Hotspur F.C.
Fodboldspillere fra Newell's Old Boys
Fodboldspillere fra RCD Espanyol
Fodboldspillere fra Paris Saint-Germain
Fodboldspillere fra Girondins Bordeaux
Fodboldtrænere fra Paris Saint-Germain
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2002

Mauricio Pochettino


Shades of God treći je studijski album britanskog gothic metal sastava Paradise Lost. Diskografska kuća Music for Nations objavila ga je 14. srpnja 1992.

Glazbeni stil
Zadržao je teške instrumente i death growl karakteristični za prethodne death/doom napore sastava, a također pokazuje početak prijelaza sastava na melodičniji, gothic metal zvuk koji se čuje na sljedećem albumu Icon.

Popis pjesama

Osoblje

Paradise Lost
Nick Holmes – vokal
Gregor Mackintosh – solo gitara
Aaron Aedy – ritam gitara
Stephen Edmondson – bas-gitara
Matthew Archer – bubnjevi

Dodatni glazbenici
Robert John Godfrey – klavijature
Sarah Marrion – vokal (dodatni)
Ostalo osoblje
George Chin – fotografije
Simon Efemey – inženjer zvuka, produkcija, miks
Dave McKean – naslovnica, dizajn, ilustracije

Izvori

Albumi sastava Paradise Lost
Albumi iz 1992.

Shades of God


නිර්වායු ජීවියෙක් යනු, එහි වර්ධනය සඳහා  ඔක්සිජන් අවශ්‍ය නොවන, ඕනෑම ජීවියෙකි. ඔක්සිජන් පවතියි නම්, මෙම ජීවියා ප්‍රතිෂේධාත්මක ලෙසින් ක්‍රියා කොට සමහරවිට මිය යෑම පවා සිදුවිය හැකි අතර,  එයින් ගම්‍ය වන්නේ ඔක්සිජන් නොමැති විටෙක සිය ශාරීරික කෘත්‍යයන් හොඳින් සිදු කර ගැනුමට ඔක්සිජන් ඇති අවස්ථාවෙහිදීට වඩා මෙම ජීවික්ට හැකි බවය.

නිර්වායු ජීවියා


30. breddegrad kan henvise til:

 30. nordlige breddekreds
 30. sydlige breddekreds

30. breddegrad


Orašje Popovo je naseljeno mjesto u općini Ravno, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Povijest

Do potpisivanja Daytonskog mirovnog sporazuma bilo je dio istoimenog naseljenog mjesta u sastavu tadašnje općine Trebinje koja je ušla u sastav Republike Srpske.

Stanovništvo

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 25

 Srbi - 25

Izvori

Naselja u Hercegovačko-neretvanskoj županiji
Ravno

Orašje Popovo (Ravno, BiH)


«آي بيليف إن يو»  أو «أثق بك» هي أغنية للفنانة الأسترالية كايلي مينوغ. وهي من تأليف مينوغ وأعضاء فريق سيزور سيسترز جيك شيرز وبيبي دادي وهي من إنتاج شيرز وبيبي دادي. تلقت الأغنية تقييمات إيجابية من نقاد الموسيقى في زمن إصدارها بوصفها أول منفردة من ألبوم أفضل أعمال مينوغ الثاني، ألتيميت كايلي، وذلك في ديسمبر 2004. وتصف مينوغ في الأغنية كيف أنها تثق عشيقها وليس بأي شيء آخر.

وصلت الأغنية إلى المركز الثاني على قوائم الأغاني في المملكة المتحدة والسادس في أستراليا. كما نجحت بين أغاني الرقص في الولايات المتحدة، وبلغت المركز الثالث على قائمة بيلبورد لأغاني النوادي والرقص في عام 2005، وحصلت على ترشيح لجائزة جرامي عام 2006 في فئة «أفضل أغنية رقص».

الخلفية

في أغسطس 2004، أُعلن أن مينوغ ستقوم بتسجيل أغاني جديدة وشيع أنها ستكون عن عيد الميلاد. بعد شهر من ذلك، أعلن أن مينوغ ستصدر ألبوم أفضل أعمالها بعنوان "Ultimate Kylie"، ويحتوي على أغنينتين جديدتين، وهما «آي بيليف إن يو» و «غيفنغ يو أب»؛ كان جيك شيرز وبيبيدادي مسؤولين عن إنتاج الأغنية الأولى، في حين تم إنتاج الأخيرة من قبل بريان هيغينز وكسينومانيا. كما تم إصدار قرص DVD منفصل يحمل نفس الاسم يحتوي على العديد من مقاطع الفيديو الموسيقية للمغني، ليتزامن مع توزيع الألبوم. أُعلن في نفس البيان أن «آي بيليف إن يو» ستكون الأغنية الرئيسية من الألبوم التجميعي.

كان تعاون مينوغ مع شيرز وبيبيدادي غير محتمل من قبل الكثيرين، بما في ذلك المغنية نفسها. «عندما ظهرت فكرة العمل معا فكرت أنني أحب ألبوماتهم ولكنه هذه ليست الموسيقى التي أصنعها، ومع ذلك بدأنا على الفور، وكنا على نفس الموجة».

التأليف والتسجيل

«آي يليف إن يو» هي أغنية بوب ويورو ديسكو،  واستخدم فيها السنثسيزر ولوحات المفاتيح. شاركت مينوغ في كلمات الأغنية، وتصف كيف أنها لا تثق بأي شيء إلا حبيبها. تم تأليف وتسجيل الأغنية لألبوم «ألتيميت كايلي» خلال صيف عام 2004 في لندن،  وهي مستوحاة من الديسكو وموسيقى النيو ويف والإلكترو من الثمانينات (ووصفت بأنها مشابهة لموسيقى فرقة نيو أوردر.

تبدأ الأغنية تفتح بلوحة المفاتيح وهي تعزف اللازمة. ثم تضاف الطبول ووصلات المزج في الخلفية، والتي تستمر على طول الأغنية. وتغني مينوغ في اللازمة بأوكتاف عالية مع آلات وترية وإيقاع دق في الخلفية. قالت مينوغ عن الأغنية «أنا أحبها. بها كل شيء يفترض أن يكون في أغنية وأكثر من ذلك».

ردود النقاد

لقيت الأغنية استقبالا إيجابيا من العديد من نقاد الموسيقى. ذكر مارك إدواردز من مجلة ستايلوس أن الأغنية «تحفة» و «عودة رائعة» إلى ألبومها السابق، بودي لانغواج، الذي لم يلقى استحسان بعض نقاد الموسيقى. قال جوي ريفالدو، في مراجعة لموقع أبوت.كوم، أن الأغنية كانت «مثالية للإذاعة» وأشاد بها لكونها «أغنية بوب لطيفة». وقال ريفالدو أيضا أنه «رغم أنه بعض وقت قد مرّ قبل ينتبه الجمهور للأغنية، فإن الكثيرين يرون أنها تستحق الانتظار». أعطى ريفالدو الأغنية في تقييمه ثلاث نجمات من أصل خمس. وصف جيسون شاوان الأغنية في مراجعة أخرى على موقع About.com، بأنها «واحدة من إنتاجات اليورو ديسكو التي يتم إنتاجها منذ أيام مجده». ووصفها موقع فيرجين دوت نت بأنها «تعاون رزين وأنيق» مع جيك شيرز وبيبيدادي، وذكر الموقع أيضا: «في حين أنها قد تفتقر إلى أي ألحان أو كلمات جذابة، إلا أنها تظل تسجيلا ساحرا بفضل مزيج نبض الباس غيتار والطبل».

تم ترشيح الأغنية لجوائز أريا الموسيقية في أستراليا عن «أفضل إصدار بوب» في عام 2005، وترشحت مينوغ لجائزة «أفضل فنانة»،  فنالت بهذا ترشيح جائزة أريا للسنة الثامنة على التوالي. كما ترشحت الأغنية لجائزة غرامي لعام 2006 في فئة «أفضل تسجيل رقص»، ونالت مينوغ ترشيح جرامي في هذه الفئة للسنة الرابعة على التوالي.

الأداء على القوائم

عرضت أغنية «آي بيليف إن يو» على الراديو في 14 أكتوبر 2004،  وأصدرت تجاريا في 6 ديسمبر 2004 في المملكة المتحدة حيث دخلت قائمة أغاني المملكة المتحدة في المركز الثاني من أسبوعها الأول، وهو أعلى مركز بلغته، حيث فاقتها في المبيعات الأغنية الخيرية "Do They Know It's Christmas" لفرقة باند أيد 20. وظلت في المراكز العشرة الأولى لمدة أربعة أسابيع، لكنها أمضت ستة أسابيع في المركز الأول على قوائم البث،  وسبعة عشر أسبوعا على القائمة في المجموع. وبيع منها حتى مارس 2014 أكثر من 150,000 نسخة في المملكة المتحدة. أما في أستراليا فقد بلغت ذروتها في المركز السادس ونالت تصنيف الذهب في عام 2005. نجحت الأغنية وكانت من العشرة الأوائل في معظم البلدان الأوروبية على قوائم الأغاني المنفردة وقوائم البث. كان نجاح الأغنية ضعيفا في فرنسا، ويرجع ذلك أساسا إلى أنها لم تكن متاحة تجاريا حتى العام التالي، ولم يمكن شراؤها إلا بالاستيراد.

لم تدخل الأغنية قائمة بيلبورد هوت 100 في الولايات المتحدة، ولكنها وصلت للمركز الثالث على قائمة بيلبورد هوت دانس كلوب بلاي والمركز الرابع على قائمة بيلبورد هوت دانس أيربلاي. أعادت الأغنية شعبية مينوغ في سوق موسيقى الرقص الأمريكي (لم تدخل أغنيتها الأخيرة، «شوكوليت»، أيا من قوائم مجلة بيلبورد). لكن الأغنية لم تكن ذات شعبية خارج سوق موسيقى الرقص. وفي نيوزيلندا، دخلت الأغنية قائمة الأغاني في المرتبة 38 من أسبوعها الأول، ثم بلغت ذروتها في المرتبة 29 بعد ذلك بأسبوعين، لكنها تراجعت من القوائم بعد خمسة أسابيع.

مراجع

أغان منفردة حققت المركز الأول في البرتغال
أغان كتبتها كايلي مينوغ
أغان منفردة 2004
أغان منفردة حققت المركز الأول في رومانيا
أغان منفردة في 2005
أغاني 2004
أغاني كايلي مينوغ

آي بيليف إن يو (أغنية)


මන්මෝහන් සිං ( උපත 1932 සැප්තැම්බර් 26 ) වර්ෂ  2004 මැයි 22 සිට 2014 මැයි 26 දින දක්වා කාලය තුළ දාහතරව‍න ඉන්දීය අග්‍රාමාත්‍ය ලෙස කටයුතු කළේ ය.

ආශ්‍රිත ලිපි
 ඉන්දියාවේ අගමැති
 ඉන්දියාවේ ජනාධිපති
 ඉන්දියාවේ දේශපාලනය

මූලාශ්‍ර

1932 උපත්

මන්මෝහන් සිං


Serbia a participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 – 21 august 2016, cu o delegație de 103 de sportivi, care a concurat în 14 sporturi. Cu un total de opt medalii, inclusiv două de aur, Serbia a obținut cel mai bun rezultat de după destrămarea Iugoslaviei și s-a aflat pe locul 32 în clasamentul final.

Participanți
Delegația sârbă a cuprins 103 de sportivi: 58 de bărbați și 45 de femei  (rezervele la fotbal, handbal, hochei pe iarbă și scrimă nu sunt incluse). Cel mai tânăr atlet din delegația a fost înotătoarea Anja Crevar (16 ani), cel mai vechi a fost trăgătorul de tir Stevan Pletikosić (44 ani).

Medalii

Medaliați

Medalii după sport

Natație

Referințe
 Serbia la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

Serbia la Jocurile Olimpice
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Arthur Hughes (24 de junio de 1894 – 28 de diciembre de 1982) fue un actor teatral, radiofónico y cinematográfico de nacionalidad estadounidense.

Biografía
Nacido en Bloomington (Illinois), como actor teatral actuó en el circuito de Broadway en dos docenas de obras entre 1923 y 1968, entre ellas Mourning Becomes Electra (1931–32) y Elizabeth the Queen (1930–31), y en el medio televisivo intervino en producciones como The Dupont Show of the Week y Playhouse 90, y en varios telefilmes en la década de 1960.

Hughes fue sobre todo conocido por encarnar a Bill Davidson en el serial radiofónico de dilatada trayectoria Just Plain Bill. Además trabajó en programas de radio de fama, tales como Fu Manchu Mysteries y Mr. Keen, Tracer of Lost Persons.

Además, Hughes trabajó en el cine, interviniendo, entre otras producciones, en El gran Gatsby (1974) y en la película de Woody Allen Bananas (1971).

Hughes y Edward Pawley, ambos intérpretes de Big Town, fueron buenos amigos, compartiendo piso en sus primeros años en Nueva York, donde los dos actuaban en funciones de Broadway. Juntos intervinieron en una popular función de Broadway titulada Subway Express (1929), y Hughes fue en 1922 testigo en la boda de Pawley con su primera esposa, la actriz teatral Martina May Martin.

Arthur Hughes falleció en Nueva York en 1982.

Enlaces externos

Internet Broadway Database: Arthur Hughes

Actores de teatro de Estados Unidos
Actores de cine de Estados Unidos

Arthur Hughes (actor)


Kursk Oblast (, ) is a federal subject of Russia (an oblast). Its administrative center is the city of Kursk. As of the 2021 Census, Kursk Oblast has a population of 1,082,458.

Geography
The oblast, with an average elevation of , occupies the southern slopes of the middle-Russian plateau. The surface is hilly and intersected by ravines. The central part of Kursk oblast is more elevated than the Seym Valley to the west. The Timsko-Shchigrinsky ridge contains the highest point in the oblast at  above the sea level. The low relief, gentle slopes, and mild winters make the area suitable for farming, and much of the forest has been cleared.

Chernozem soils cover around 70% of the oblast's territory; podsol soils cover 26%.

Borders

Internal: Bryansk Oblast (NW) (border length: ), Oryol Oblast (N, ), Lipetsk Oblast (NE, ), Voronezh Oblast (E, ), Belgorod Oblast (S, ).

International: Sumy Oblast of Ukraine (W, ).

Rivers
Kursk Oblast contributes to two major drainage areas: the Dnieper River and the Don River (78% and 22% respectively).  There are 902 rivers and streams in the oblast, with a total length of approximately . Major rivers include the Seym and the Psyol.

Lakes
The inland waters of Kursk oblast consist of 145 artificial lakes and about 550 small ponds.

Natural resources

Kursk Oblast is one of Russia's major producers of iron ore. The area of the Kursk Magnetic Anomaly has one of the richest iron-ore deposits in the world. Rare earths and base metals also occur in commercial quantities in several locations. Refractory loam, mineral sands, and chalk are quarried and processed in the region. The oblast's reserves of artesian-well water are proving useful for medical purposes.

Climate
The oblast's location at the center of the European part of Russia gives the region a medium continental climate: warm summers and relatively mild winters. In July the average daytime high temperature is . In January the average high is . The average number of frost-free days ranges from 150 in the north to 160 in the south. The growing season in Kursk Oblast varies, from 180 days in the north to 195 days in the southwest. The average annual precipitation for the oblast is , but it ranges from  in the northwest to about  or less in the southeastern corner. Rainfall peaks during June and July. The snow depth in Kursk Oblast differs considerably, from  in the north of the oblast, to  in the south. Annual sunshine is 1775 hours.

Flora and fauna
Kursk Oblast forms a part of the Eastern European forest-steppe. One-quarter of Kursk oblast was once heavily wooded. Hardwood timbers included oak, ash, and elm.  Now forests cover only 10% of the oblast. Animals native to the area are numerous. Pike, bleak, and perch abound in local rivers. Otter and badger, as well as wild boar, red deer, and roe deer remain numerous in many parts of the area.

Administrative divisions

Demographics

Population:

Vital statistics for 2022:
Births: 8,019 (7.4 per 1,000)
Deaths: 17,717 (16.4 per 1,000)

Total fertility rate (2022):
1.29 children per woman

Life expectancy (2021):
Total — 68.56 years (male — 64.09, female — 72.94)

Russians - 96.5%
Ukrainians - 1.3%
Armenians - 0.5%
Others - 1.7%
52,722 people were registered from administrative databases, and could not declare an ethnicity. It is estimated that the proportion of ethnicities in this group is the same as that of the declared group.

According to the 1897 census, there were 77.3% Russians and 22.3% Ukrainians in the Kursk Governorate. The 1932 forced end to Ukrainization in southern Russia (Soviet Republic) led to a massive decline of reported Ukrainians in these regions in the 1937 Soviet Census compared to the 1926 First All-Union Census of the Soviet Union.

The annual growth rate of the oblast's population is negative; death rate exceeds overall birth rates and immigration.

Religion

According to a 2012 survey 68.7% of the population of Kursk Oblast adheres to the Russian Orthodox Church. In addition, 24% of the population declares to be "spiritual but not religious", 4% is atheist, and 3.3% follows other religions or did not give an answer to the question.

Education

The largest universities of Kursk Oblast is Kursk State University, Kursk State Technical University, Kursk State Medical University and Kursk State Agricultural Academy which are located in the city of Kursk. There are also 19 other higher education facilities in Kursk Oblast.

History

Slavic tribes of the Severians inhabited the area. From 830 the Kursk was part of the Rus' Khaganate and Kievan Rus' states. Although territory of Kursk Oblast had been populated since the end of the last ice age, information about the cities  was scant until 1596 when the Kursk stronghold was built. Later it was part of Grand Duchy of Lithuania under the Jagiellonian dynasty. It was lost in the Muscovite–Lithuanian Wars to the Muscovite Rus'. A real growth of the area around Kursk began soon after that, with a large migration from Central Russia after famine in the beginning of the 17th century. Between 1708 and 1719, Kursk was a part of the newly created Kiev Governorate. From 1719 to 1727 it was a part of Belgorod province of Kiev Governorate.  Later Kursk uyezd was a part of Belgorod Governorate.  On 23 May 1779, Kursk Governorate was established. The latter subdivision existed until 1928, when the territory of Kursk Governorate became a part of Central Black Earth Oblast.  As Central Chernozem Oblast was very large its administration was very difficult, on 13 June 1934 it was divided into two oblasts: Kursk Oblast and Voronezh Oblast. In the period between 1934 and 1954, oblasts' borders were frequently adjusted. However, the area and borders of the oblast have remained stable from 1954.

During World War II, the territory of Kursk Oblast was occupied by the German troops from fall of 1941 until summer of 1943. The Battle of Kursk, which was one of the major battles of World War II, took place in the region between 5 July 1943 and 23 August 1943.

The territory of Kursk Oblast was the region in which the 4th leader of the USSR, Nikita Khrushchev, was born.

Politics

During the Soviet period, the high authority in the oblast was shared between three persons: The first secretary of the Kursk CPSU Committee (who in reality had the biggest authority), the chairman of the oblast Soviet (legislative power), and the Chairman of the oblast Executive Committee (executive power). In 1991, CPSU lost power, and the head of the Oblast administration, and eventually the governor was appointed/elected alongside elected regional parliament.

The Charter of Kursk Oblast is the fundamental law of the region. The Kursk Oblast Duma is the province's standing legislative (representative) body. The Legislative Assembly exercises its authority by passing laws, resolutions, and other legal acts and by supervising the implementation and observance of the laws and other legal acts passed by it. The highest executive body is the Oblast Government, which includes territorial executive bodies such as district administrations, committees, and commissions that facilitate development and run the day to day matters of the province. The Oblast administration supports the activities of the Governor who is the highest official and acts as guarantor of the observance of the oblast Charter in accordance with the Constitution of Russia.

The center-right pro-government United Russia Party and the left Communist Party of the Russian Federation are Kursk Oblast's major political parties. Traditionally, the Communist Party is the strongest in the Oblast's rural area.

Economy

Industry
The oblast's industrial production dropped rapidly during the 1990s, as an industrial crisis was stimulated by the nationwide economic crisis which followed the collapse of the Soviet Union. However, by the end of the decade output was increasing. Moreover, the manufacturing sector, despite a sagging economy in the late 20th century, continues to account for about 40% of the oblast's GDP. The engineering, electric-power, metal-working, chemicals, and food processing are the dominant industries.

Agriculture
Most of the main farming areas are used for natural pastures or cultivation, which involves mainly wheat, sugar beet, and fodder crops. The main categories of productive holdings are wheat farms, dairy farms, poultry farms, and beef cattle. Agricultural lands cover , or 77% of the oblast's territory.

Transportation
The transportation industry of Kursk Oblast, with easy access to national and international markets, is the basis for the oblast's development. The most important modes of transport throughout the oblast are by railway and road. Total length of railway network is . Two major rail links pass through Kursk Oblast: Moscow–Kharkiv and Kyiv–Voronezh. Region roads serve all towns and rural settlements through  road network. In addition, there is an airport in the oblast which was opened to international flights in July 1997.

Railroads
Railroads are one of the most important component parts of the transportation system in the oblast. There is a total of sixty-five railway stations in the oblast. The operational length of the railways is , of which  are access roads. The length of the electrified lines is . The density of the railroads in Kursk Oblast is one of the highest in Russia. The largest railway junctions are Kursk, Lgov, and Kastornoye. Oblast's railroads are a part of the Moscow and South Eastern Railway systems.

Tourism
Kursk Oblast's natural attraction is the Central Black Earth Nature Reserve, which offers great opportunity for hiking. Oblast's forests and others undeveloped areas are ideal for hunting, fishing, and camping. Traditional art and architecture are preserved in the town-museum of Rylsk and others historical towns of Kursk Oblast.

See also
List of Chairmen of the Kursk Oblast Duma

References

Notes

Sources

External links

Official website of Kursk Oblast
Official website of Kursk Oblast
Kursk Region History and General Information

States and territories established in 1934

Kursk Oblast


Muzeul Memorial Nichita Stănescu este un muzeu din municipiul Ploiești, amplasat pe strada Nichita Stănescu nr.1, chiar în casa în care s-a născut marele poet. Este o secție a Muzeului Județean de Istorie și Arheologie Prahova.

Nichita Stănescu

Muzeul Memorial Nichita Stănescu


Steaua fără nume (în ) este un film franțuzesco-românesc din 1966 scris și regizat de Henri Colpi. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Marina Vlady ca Mona, Claude Rich ca profesorul Marin Miroiu, Grigore Vasiliu-Birlic ca profesorul Udrea, Cristea Avram ca Grig, amantul Monei, Mișu Fotino - controlorul, Anca Pandrea, Marcel Anghelescu ca șeful de gară. Este bazat pe piesa de teatru omonimă de Mihail Sebastian.

Rezumat

Distribuție
 Marina Vlady - Mona
 Claude Rich - profesorul Marin Miroiu
 Chris Avram - Grig, amantul Monei
 Franz Kaller
 Eugenia Popovici - domnișoara Cucu
 Grigore Vasiliu Birlic - profesorul Udrea
 Anca Pandrea
 Zoe Anghel Stanca
 Marcel Enescu

Primire
Filmul a fost vizionat de 2.136.702 de spectatori la cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Filme din 1966
Filme regizate de Henri Colpi
Filme franțuzești
Filme românești
Filme în limba franceză
Filme în limba română
Filme dramatice
Filme de dragoste
Filme bazate pe piese de teatru
Filme de comedie din anii 1960

Steaua fără nume (film)


පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ සිසුවියක්ව සිටියදී නවක වදයෙන් බේරීමට ගත් උත්සාහයකදී ස්ථිර අබාධීත තත්‍වයකට පත්වූ රූපා රත්නසීලි ඉන් වසර 22කට පමණ පසුව සියදිවි නසාගන්නා ලදී. ඇයගේ මරණය  ශ්‍රී ලංකාවේ විශ්වවිද්‍යාලයීය නවක වදය හේතු කොට සිදුවූ ප්‍රථම මරණය ලෙස සැලකේ.

මුල් අවධිය
ඇල්පිටිය මහඒදන්ඩ නම් ග්‍රාමයේ දිළිදු පවුලක රූපා උපත ලැබුවාය. සිය පාසල් අධ්‍යාපන කටයුතු විවිධ බාධක හමුවේ වුවද කරන්දෙණිය විද්‍යාලයෙන් සාර්ථකව නිම කලාය.

විශ්වවිද්‍යාල දිවිය
1975 මැයි 16 වන දින පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ කෘෂි විද්‍යා පීඨයට ඇතුලත් විය. විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුලත් වූ රූපා ඇයට නේවාසිකාගාරය ලෙස හිමිවූ රාමනාදන් ශාලාවෙහි  තවත් යෙහෙළියක සමග සතියක පමණ කාලයක් ගත කල බව සඳහන්ය.

නවක වදයට ලක්වීම සහ අබාධිත වීම
තවත් යෙහෙළියක සමග රූපා සිය නේවාසිකාගාරයේ විසූවත්, ඇයට නවක වදය හිමි වූ දින රුපාගේ යෙහෙළිය කාමරයේ නොවූ බව පැවසෙයි. දහවල් වරුවෙහි ඇද සිටි ගවුම ගලවන ලෙස ජ්‍යේෂ්ඨ සිසුන්ගෙන් නියෝග ලත් රූපා එය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමත්, රාත්‍රියෙහි ඇගේ කාමරය වෙතට නැවතත් ජ්‍යේෂ්ඨ සිසුන් පැමිණීමත් නිසා ඇතිවූ බිය හේතුවෙන් කාමරයේ ජනෙල් පියනක් විවෘත කෙරූ රූපා ඉන් පිටතට පැන්නාය. රාමනාදන් ශාලාවේ දෙවන මාලයේ සිට පහතට වැටුණු ඇයගේ දෙපයට ඉන් බරපතල හානි සිදුවීම නිසා රූපා ආබාධිත තත්වයට පත් වූවාය. සමහර වාර්ථාවන්ට අනූව ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුවියන්, නවක සිසුවියන්ගේ යෝනි මාර්ගයට විවිධ දෑ ඇතුලත් කරමින් සිදුකෙරූ ලිංගික හිංසනය දැරීමට නොහැකි වීම හේතුවෙන් රූපා ගොඩනැගිල්ලෙන් පහතට පිනූ බව සඳහන්ය.

දිවියේ ඉතිරි සමය
ආබාධිත තත්වයට පත් වූ රූපාගේ ඉදිරි සරසවි ගමන මෙම සිදුවීමෙන් අනතුරුව නිමව ගිය අතර, එතැන් පටන් දුක් කම්කටොළු සහිතව ඇය වසර 20 කට අධික කාලයක් දිවි ගෙව්වාය. වරක් මානසික රෝගයකටද ඇය ගොදුරු වූ බව පැවසෙයි. පසුව 1985 වසරේ සැප්තැම්බර් 30 වන දින එවක ජනාධිපති වූ ජේ.ආර්. ජයවර්ධන මහතාට ඇයගේ තත්වය පහදා යැවූ ලිපියකට පිළිතුරු ලෙස රූපාට 1985 දෙසැම්බර් 19 වනදිනදී ජනාධිපති අරමුදලෙන් රු.25000 ක මුදල් ආධාරයක් හිමි විය. මීට අමතරව උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශය මගින්ද රූපාට රු.50000 ක මුදලක්, නිවසක් හා මාසික දීමනාවක් ලබා දෙන බව පැවසීම නිසා ඇයට සිය හිතවතුන්ගෙන් ලැබුණු ආධාරද නතර වූ අතර, රූපා ඉන් තවත් අසරණ වූයේ උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශය මගින් ලබා දුන් එම පොරොන්දුව සැබෑවක් බවට පත් නොවීම නිසාය.

මරණය
පසුව නිවසේ සිට රෙදි මැසිමට යොමුවූ රූපාගේ එම උත්සාහයද අසාර්ථක වීම නිසා අසරණභාවයට පත්ව සිටි ඇය 1997 වර්ෂයේදී සිය රෝද පුටුවෙන්ම ගොස් ගෙවත්තේ වූ ළිඳට පැන සියදිවි නසා ගත්තාය.

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ නවක වදය
 නවක වදය
 සමන්ත විතානගේ

ආශ්‍රිත

නවකවදය - ශ්‍රී ලංකා

රූපා රත්නසීලි සිද්ධි දාමය


Mumbai (1995 yılına dek Bombay), Hindistan'ın Maharaştra eyaletinin başkenti, Hindistan'ın en büyük ve Dünya'nın dokuzuncu büyük şehridir.

Nüfusu 13 milyon civarındadır. Şehir, Salsette adası üzerine kurulmuştur. Şehrin metropol bölgesinde 20 milyon insan yaşar ve bu, dünya'nın en kalabalık üçüncü yerleşim yerini oluşturur. Şehrin derin bir doğal limanı vardır.

Şehir, Hindistan'ın ticaret, finans, ve kültür başkentidir. Bollywood olarak bilinen Hint Sinema endüstrisi burada yer almaktadır. Bu sebeplerden dolayı şehir Hindistan'ın diğer bölümlerinden yoğun bir göç almaktadır ve içinde birçok farklı dili ve kültürü barındırır.

İsmi
16. yüzyıl'da Portekizliler buraya "iyi körfez anlamına gelen 'Bom Bahia" ismini verdi. Bu isim daha sonra İngilizce'leştirilerek "Bombay" oldu. 1995 yılında isim Hint tanrıçası Mumba'dan türemiş "Mumbai" olarak değiştirildi. Bombay ismi hâlen birçok insan tarafından kullanılır.

Tarihçe
Şehrin şu an kapladığı alan eskiden 7 adaydı. Bu adalarda antik çağdan beri yerleşim yerleri vardı, ancak önemli ticaret ve nüfus merkezleri değillerdi. 1534'te Portekiz'ler bölgeyi ele geçirdi, ve 1661'de bölge İngilizlere geçti. 1668'de İngilizler burayı İngiliz Doğu Hindistan Şirketi'ne kiraladı. Şirket buradaki doğal limanı buldu ve burayı Hindistan'daki ilk limanları yaptı. Bölgenin nüfusu hızlı bir artış gösterdi. 1817-1845 arası bölgede büyük bir projeyle adalar birleştirildi. Daha sonra, Amerikan İç Savaşı ve Süveyş Kanalı'nın açılması, bölgedeki ticareti artırdı ve şehir, Hindistan'ın ana merkezlerinden biri haline geldi. Şehrin nüfusu 1906 yılında 1 milyon'u geçti. 1940'larda, şehir Hint bağımsızlık hareketinin önemli bir merkezi haline geldi. 1970'lerde şehre yoğun bir göç yaşandı ve Bombay Hindistan'ın en kalabalık şehri haline geldi.

Coğrafya

Mumbai, batıda Umman Denizi, doğuda Thane Deresi ve kuzeyde Vasai Deresi arasında uzanan Salsette Adası'nın güneybatısındaki dar bir yarımada üzerindedir.

İklim

Mumbai'nin özellikle köppen iklim sınıflandırması altında tropikal ıslak ve kuru iklim (Aw) olan tropikal iklimi vardır. İklim, Ekim'den Mayıs'a kadar uzanan kurak dönem ile Haziran'da zirveye ulaşan yağışlı dönem arasında değişir. Aralık'tan Şubat'a kadar olan soğuk mevsimi, Mart'tan Mayıs'a kadar olan daha sıcak mevsim izler. Haziran'dan Eylül ayının sonuna kadar olan dönem, güneybatı muson mevsimini oluşturur ve Ekim ve Kasım, muson sonrası mevsimi oluşturur.

Haziran ve Eylül ayları arasında Mumbai'de Güney-batı muson yağmurları görülür. Muson öncesi yağmurlar Mayıs ayında yağar. Nadiren, kuzeydoğu muson yağmurları Ekim ve Kasım aylarında yağar. Şimdiye kadar kaydedilen maksimum yıllık yağış miktarı 1954 için  idi. Tek bir günde kaydedilen en çok yağış, 26 Temmuz 2005 tarihinde  idi. Ada Şehri için ortalama yıllık toplam yağış miktarı  ve banliyöler için 'dir.

Kardeş şehirler

Ayrıca bakınız

 Hindistan'daki şehirler listesi

Kaynakça

Mumbai


An Zeuxine agyokuana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Noriaki Fukuyama. An Zeuxine agyokuana in nahilalakip ha genus nga Zeuxine, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zeuxine

Zeuxine agyokuana


Srpski dobrovoljački korpus (Prvi svjetski rat)
Srpski dobrovoljački korpus (Drugi svjetski rat)

Srpski dobrovoljački korpus


Asprórrevma, en , est un village du dème d'Ágrafa, dans le district régional d'Eurytanie en Grèce-Centrale.

Selon le recensement de 2011, le village est inhabité.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Grèce-Centrale

Asprórrevma


FREDON France est un réseau national sans but lucratif fédéré depuis 1931. Il intervient principalement sur des missions de surveillance du patrimoine végétal français, de gestion des espèces nuisibles à la santé humaine, la santé des végétaux et la santé environnementale. Le réseau est composé de fédérations régionales indépendantes : chaque région se saisit de problématiques inhérentes à son territoire.

Histoire
En novembre 1926, il est créé la Ligue nationale de défense contre les ennemis des cultures ; le 30 juin 1931, elle se constitue officiellement à l'occasion d'une Assemblée générale à Paris. Elle évolue ensuite en Fédération nationale des groupements de protection des cultures (FNGPC) puis en Fédération nationale de lutte contre les organismes nuisibles (FNLON). Elle fédère l'ensemble des Fédérations régionales de lutte et de défense contre les organismes nuisibles (FREDON).

En 2013, FNLON devient FREDON France. En 2019, face à l'élargissement des missions et du champ d'activité du réseau, le groupe annonce dans un communiqué de presse l'abandon de la formule développée de son acronyme. À la suite de cette décision, « FREDON » devient une marque déposée : elle ne renvoie plus à "Fédération régionale de lutte contre les organismes nuisibles".

Missions

Santé des végétaux
Les entités régionales de FREDON France sont reconnues par l'Etat en tant qu'organismes à vocation sanitaire dans le domaine du végétal et son accréditées ISO/CEI 1720 en tant qu'organismes d'inspection. Dans ce cadre, le réseau est missionné par le Ministère chargé de l'Agriculture pour surveiller l'émergence d'organismes nuisibles aux végétaux réglementés. En cela, ce groupe participe à la surveillance sanitaire officielle des végétaux, certifie l'état sanitaire des plantes pour l'établissement des passeports permettant leurs déplacements sur le territoire de l'Union Européenne ou vers l'étranger en cas d'export. FREDON France fait également partie du Comité de pilotage de la plateforme d'épidémiosurveillance en santé végétale, réseau destiné à la surveillance sanitaire végétale fondé par d'importants acteurs dans le domaine.

Santé humaine

Depuis 2017, le réseau est désigné par le Ministère des Solidarités et de la Santé pour l'animation et le fonctionnement d'un centre national de prévention et de lutte contre certaines espèces invasives. Cette mission se concrétise notamment dans l'animation de l'Observatoire des espèces à enjeux pour la santé humaine, lui-même subdivisé en un Observatoire des ambroisies et un Observatoire des chenilles processionnaires.

Le 4 septembre 2020, l'Etat fait voter un arrêté rendant obligatoire, pour les distributeurs et vendeurs de végétaux, la mise à disposition d'informations préalables à l'acte d'achat concernant les espèces susceptibles de porter atteinte à la santé humaine. FREDON France est chargé, par le Ministère chargé de la Santé, de la mise en ligne et l'actualisation d'un site internet dressant la liste de ces différentes espèces.

Santé environnement
FREDON France effectue des missions de conseil et d'accompagnement auprès des collectivités, des professionnels et des particuliers quant à leurs pratiques environnementales. Ce type d'action se décline dans le cadre de la gestion des espèces exotiques envahissantes, dans la mise en place de plans de gestion différenciée des espaces verts, de gestion des déchets verts ou bien dans l'entretien des espaces extérieurs sans utilisation de produits phytosanitaires de synthèse.

Voir aussi
 Défense des cultures
 Espèce envahissante

Références

Liens externes

 Observatoire des espèces à enjeux pour la santé humaine

Protection des cultures

FREDON France


طريق الملك فهد أهم طريق في مدينة الرياض، يصل طرفها الشمالي بالجنوبي، ويمثل العصب المركزي لها، تزدهر على جانبيه الأنشطة الاقتصادية والتجارية، يبدأ طريق الملك فهد بنهاية طريق ديراب وتقاطعه مع الدائري الجنوبي ويستمر مسافة طويلة إلى أن ينتهي بتقاطعه مع مخرج طريق بنبان ويتحول إلى طريق القصيم السريع

أُنشئ الجزء الأوسط من الطريق والواقع بين تقاطعي طريق المعذر شمالا وطريق عسير جنوبا والبالغ طوله أكثر من خمسة كيلومترات بواسطة الهيئة الملكية مدينة الرياض، بدأ التخطيط لتنفيذه عام 1407هـ وافتتح هذا الجزء في العام 1411هـ.

ويبلغ متوسط عرض طريق الملك فهد 95 متر وصمم الجزء الرئيسي منه على شكل نفق مفتوح منخفض عن سطح الأرض بمقدار 8 أمتار للتقليل من الضوضاء الناتجة عن استخدام الطريق ولعدم تقسيم المدينة بصريا وعضويا إلى جزء شرقي وغربي يفصلهما هذا الطريق

الطرق التي يتقاطع معها

 طريق الدائري الجنوبي
 شارع السويدي العام
 شارع الأمير فيصل بن تركي
 شارع الوشم
 شارع المعذر
 طريق خريص
 شارع التحلية(الأمير محمد بن عبد العزيز)
 طريق العروبة
 طريق الملك عبد الله
 طريق الإمام سعود بن عبدالعزيز
 طريق الدائري الشمالي
 طريق التخصصي، طريق الإمام سعود بن محمد بن مقرن
 طريق الإمام سعود بن فيصل
 طريق أنس بن مالك
 طريق الملك سلمان بن عبدالعزيز

ويتحول إلى طريق القصيم.

انظر أيضا

طريق الملك سلمان

المصادر

شوارع في الرياض
طرق في السعودية

طريق الملك فهد


أطلس الموريطاني نصف إله ابن بوسيدون
 أطلس (أغنية كولدبلاي)
 أطلس (حاسوب) : مشروع
 أطلس (روبوت)
 أطلس مجموعة من الخرائط.
 نسيج أطلس
 الأطلس، وهو نوع من الحرير.
 عثة الأطلس، وهي نوع من العثيات.
 أطلس هو إله في الميثولوجيا الأمازيغية .
 محيط أطلسي محيط يطل على كل من قارات أوروبا، أفريقيا وأمريكا.
 تجربة أطلس مكشاف جزيئات صمم في مصادم الهدرونات الكبير.
 دب الأطلس أو "دب جبال أطلس"، دب يُعتقد أنه كان يعيش في جبال الأطلس.
 أطلس بلو، خطوط طيران مغربية.
 نتاشا أطلس : مغنية بلجيكية.
 أطلس محيطات العالم

فلك وفضاء

 أطلس أحد أقمار زحل.
 أطلس (نجم)، ثالث ألمع نجوم عنقود الثريا.

جغرافيا

 جبال الأطلس : سلسلة جبلية في شمال أفريقيا سلسلة جبلية تمتد من المغرب مرورا بـ الجزائر إلى تونس.
 الأطلس الصغير
 الأطلس الكبير
 الأطلس المتوسط.
 الأطلس الصحراوي.
 الأطلس التلي.

أطلس (توضيح)


MGM-29 Sergeant, 75 deniz mili dahilindeki mesafe içinde hedeflere taarruz etmek üzere imal edilmiş nükleer harp başlığı kullanma kabiliyetinde katı yakıtlı, atalet güdümlü, satıhtan satha atılır, seyyar bir füze.

Dış bağlantılar
 http://www.astronautix.com/lvs/sergeant.htm
 https://web.archive.org/web/20080612022555/http://www.redstone.army.mil/history/systems/sergeant.html

Amerika Birleşik Devletleri yapımı füzeler
Nükleer silahlar

MGM-29 Sergeant


1834 a 1837, nos termos da Constituição Imperial de 1824.

Nos termos da Lei de 12 de outubro de 1832, essa foi a legislatura autorizada para realizar a votação das reformas constitucionais, que culminou na aprovação do Ato Adicional de 1834.

Presidência da Câmara de Deputados na 3.ª Legislatura

Lista de Parlamentares por Províncias

Fonte: Arquivo do Império brasileiro. Annaes do Parlamento Brasileiro. Rio de Janeiro: Typographia de H.J.Pinto, 1878. Disponível em: https://memoria.bn.br/DocReader/DocReader.aspx?bib=132489&pagfis=7299

Ver também

 Lista de presidentes da Câmara dos Deputados do Brasil
 Lista de Senadores do Brasil da 2ª legislatura

 1

Lista de deputados do Império do Brasil da 3.ª legislatura


L'université d'État des voies de communication de l'Oural, fondée en 1956,  occupe la position la plus importante dans l'espace éducatif du district fédéral de l'Oural et se concentre principalement sur le personnel de l'industrie des transports dans la plus grande région industrielle du pays.

L'université est un complexe éducatif intégré verticalement situé sur le territoire de 5 sujets de la fédération de la Russie.

Le complexe universitaire met en œuvre un système de formation continue à plusieurs niveaux: formation préuniversitaire, enseignement professionnel secondaire, enseignement supérieur pour les programmes de premier cycle et de spécialisation, études de maîtrise et de l'école doctorale, formation professionnelle complémentaire sous forme de formation avancée et de rééducation professionnel des spécialistes.

Histoire de l'université
Au milieu du siècle passé, le développement actif de la production de nouveaux types de produits a commencé, la technologie a été mise à jour et les liens de la région de l'Oural avec d'autres régions du pays se sont élargis. L'importance du transport ferroviaire a considérablement augmenté, en particulier dans la zone uralo-sibérienne. La création d'une université d'Ingénierie préparant le personnel pour les chemins de fer s'est avérée une tâche nécessaire.

Le , un acte solennel a eu lieu pour commémorer l'événement joyeux de l'ouverture de l'université électromécanique des ingénieurs ferroviaires de l'Oural. Le premier bâtiment de l'université était situé sur la rue Yakov Sverdlov, 11 à la base de l'école technique ferroviaire de Sverdlovsk. En 1957, la faculté du soir a ouvert ses portes. En 1958, deux facultés de base ont été créées : les facultés d'électromécanique et d'électrotechnique ; une faculté par correspondance a vu le jour en 1959.

Le , les portes du bâtiment principal ont été ouvertes. L'université se déplacera dans un nouveau bâtiment situé sur la rive du réservoir de la ville dans le quartier des Résidences des généraux. Des salles spacieuses, des laboratoires et des salles de classe occupaient toutes les chaires de la faculté d'électromécanique et des chaires de formation générale.

Avec le bâtiment de l'université des transports, ses activités éducatives ont également été élargies. En 1966, une faculté de construction est ouverte. La même année est organisée la chaire d'exploitation des chemins de fer, qui ensuite a pris le nom de faculté des processus de transports.

En 1968, le département des wagons et de l'économie des wagons a été organisé et la faculté de formation avancée du personnel dirigeant et des spécialistes du transport ferroviaire a été ouverte.

En 1971, la Faculté de génie mécanique est créée.

En 1975, le département des structures de construction et de la production de construction a commencé à fonctionner. Le résultat de cette évolution éducative est que dans les années 1970-1980, le nombre d'étudiants admis à l'université est passé de 600 à 7 000 personnes, le personnel enseignant est passé à 357, dont 45 % détenaient des diplômes et des titres universitaires.

Dans les années 1990, la politique de création et d'expansion se poursuit. En 1992, l'université électromécanique des ingénieurs ferroviaires de l'Oral a passé avec succès la certification et, en 1993 a obtenu des licences. En 1994, l'université a reçu un nouveau statut et a été rebaptisée Académie d'État des voies de communication de l'Oural. L'Académie est devenue l'une des plus grandes universités ferroviaires de Russie. Sa structure comprenait 8 facultés, 28 départements, 34 unités scientifiques, 1 branche et 6 centres de formation et de conseil. Les relations internationales de l'université ont commencé à se développer activement.

En 1999, les résultats du travail et la qualité de la formation des spécialistes ont permis à l'Académie d'obtenir le statut d'université technique - l'université d'État des voies de communication de l'Oural. La même année, la faculté d'économie et de gestion a été ouverte.

Un nouvel âge est arrivé. De nouvelles tendances éducatives sont venues à l'université des transports. Presque toutes les facultés ont ouvert de nouvelles directions et spécialités. La transition vers un système de formation à plusieurs niveaux commence.

À la base de l'université le centre régional sectoriel d'appui scientifique et méthodologique a été créé; il permettait de coordonner les activités de toutes les institutions impliquées dans la formation des cadres pour les entreprises de l'industrie du transport. La structure de l'université sera complétée par des branches, ainsi que par l'Académie de l'éducation des entreprises, qui a uni l'Institut de l'enseignement à distance et l'Institut de la formation professionnelle supplémentaire. Un nouveau complexe éducatif et de laboratoire avec 12 centres scientifiques et éducatifs, un complexe sportif est ouvert, une maison d'habitation pour les enseignants est construite.

Classements
Selon les résultats de la surveillance du fonds de pension l'université  est parmi les cinq meilleures universités en Russie, l'emploi des diplômés atteint 100 %.

L'université d'État des voies de communication de l'Oural est la seule université de transport, qui est entré dans le top 100 des universités en Russie selon le classement de l'agence WSJ.

Elle occupe la  place dans le classement international annuel des universités eurasiennes.

Dans le classement englobant toute la Russie « Reconnaissance Nationale » sur la matière « Transport » notre université a pris la  place parmi les 95 universités du pays.

L'université est entré dans le top 10 des meilleures universités du district fédéral de l'Oural selon les résultats du classement local des universités du district fédéral de l'Oural RAEX.

Structure de l'université

Unités structurelles
 6 facultés,
 21 chaires,
 Collège des transports ferroviaires
 École de Médecine
 Institut des voies de communications de Tcheliabinsk
 Instituts du transport ferroviaire de Kourgan et de Perm
 Branches de l'université à Tioumen, Nijni Taguil et Zlatooust
 Bureau de représentation de l'université à Kartaly,
 L'Académie d'enseignement corporatif, comprenant l'Institut d'enseignement professionnel complémentaire, l'Institut d'enseignement par correspondance, l'Institut d'enseignement à distance, des centres de formation.

Étudiants et enseignants
 18 000 étudiants
 Plus de 900 enseignants hautement qualifiés (candidats et docteur es science)

Période de formation
 License (Premier cycle) — 4 ans
 Spécialité — 5 ans
 Master (deuxième cycle) — 6 ans
 Doctorat — 3-4 ans

Facultés
 Faculté d'électromécanique
 Faculté d'électrotechnique
 Faculté des processus de transport
 Faculté de construction
 Faculté de genie mécanique
 Faculté d'économie et de gestion

Campus
L'un des avantages de l'université d'État des voies de communications de l'Oural n'est pas seulement son emplacement unique, mais également la structure interne du territoire et du campus, sa compacité. À distance de marche se trouvent le principal bâtiment éducatif, des dortoirs pour étudiants, un complexe sportif, un stade moderne et spacieux, un centre de test indépendant, un centre médical et même une école de conduite avec un autodrome.

En 2021, l'université a rejoint l'Association des universités vertes de la fédération de Russie.

Vie étudiante
À l'université il y a environ 20 équipes créatives : des équipes de danse, un groupe de кock, des équipes du jeu télévisé KVN, un studio vocal, un théâtre de mode, un studio d'art, un studio littéraire et musical « Mot », un studio de médias, une station de radio amateur collective. Les étudiants des équipes créatives participant activement aux concours des niveaux international, régional et au niveau de la Russie et y remportent des prix.

L'université a créé un Centre des innovations et des technologies basé sur le principe du FabLab (mouvement international des laboratoires de fabrication). Le laboratoire FabLab est le seul dans la région de l'Oural où l'on étudie la modélisation 3D, on effectue la gravure au laser, on soude et s'occupe de tout ce qui est nécessaire pour maîtriser les professions de mécanicien, d'électricien et d'électronicien. Ici, les étudiants de l'équipe « Formule Student USURT » conçoivent et assemblent de véritables voitures de course et fabriquent des pièces uniques pour eux, puis les présentent aux compétitions internationales en Italie.

Activité internationale
L'université mène des activités internationales ciblées et prend une part active à des projets internationaux, principalement avec les pays de la région du Pacifique, de l'Asie du Sud-Est : Mongolie, Kazakhstan, Chine et avec les pays de la CEI.

L'université participe au travail des organisations internationales : Organisation pour la coopération des chemins de fer, de l'Association des recteurs des écoles supérieures de transport de la Russie et de la Chine, le Conseil de l'éducation et de la science à la Réunion de coordination des transports de CEI ; elle est aussi un membre officiel de l'association Internationale des écoles supérieures de transports des pays de la zone Asie-Pacifique, de l'Association des recteurs des écoles supérieures de transport de la Russie et de la France, les pays BRICS, la Russie et la Chine. La coopération avec les pays européens  se développe activement.

La faculté préparatoire pour une préparation à l'entrée à l'université sur le programme de plus haut niveau fonctionne, On étudie la langue russe et la culture de la Russie.

Les programmes DAAD, ERASMUS+, les projets de coopération scientifique et technique avec la Chine sont mis en œuvre.

Le nombre d'étudiants étrangers de l'université augmente régulièrement. Grâce à une coopération fructueuse avec la Chine et la Mongolie, la proportion d'étudiants étrangers, des doctorants chinois étudient à l'université. La présence croissante des étudiants chinois a stimulé des étudiants russes à apprendre le chinois. Une grande partie des étudiants de l'université ont fait leurs études à l'étranger grâce à l'activité des membres de l'organisation étudiante « BEST » qui ont réussi à établir des liens internationaux et à prendre une part active à des événements dans toute l'Europe.

L'université a conclu plus de trente accords internationaux de coopération et d'échanges avec des universités en Europe et en Asie. Les professeurs du département des langues étrangères et des communications interculturelles travaillent activement à la promotion de la mobilité internationale parmi les étudiants de l'université.

Liens externes

Enseignement en Russie

Université d'État des voies de communication de l'Oural


Şenkaya, Erzurum ilinin bir ilçesi ve bu ilçenin merkezidir.

Tarihçe

Şenkaya'nın eski adı Ortuli / Örtülü olarak bilinir. 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Ortuli (اورتولی) olarak geçer. Ancak bu yer adının Osmanlıca yazılışı Ortavuli / Ortauli olarak da okunabilir. Nitekim Erzurum Ansiklopedisi'''nde Örtülü Kilisesi'nin adı Ortauli Kilisesi olarak da yazılmıştır. Ortauli (ორთაული) Gürcüce bir yer adı olup "orta" / "ormta" (ორთა / ორმთა: iki tepe) birleşik kelimeden türemiştir ve "iki tepeli yer" anlamına gelir. Ayrıca 1902 tarihli Kars haritasında bu yerleşimin adı, Ortauli'ye yakın bir yazılışla "Ortali" olarak geçer.

Bugünkü ilçe ve ilçe merkezi olan Şenkaya, orta çağda Gürcistan'ın bir parçası olan Tao bölgesinin yer alıyordu. Nitekim Osmanlılar bu böleyi 16. yüzyılın ortalarına doğru Gürcülerden ele geçirdi.

Bugünkü Şenkaya kasabasının çekirdeğini oluşturan Ortuli / Ortauli, bir köy olarak 1835 yılında Çıldır Eyaleti'nin Penek sancağına bağlıydı. Osmanlı idaresinin askere alma ve vergi belirleme amacıyla bu tarihte yaptığı nüfus tespitinde köyde 132 hanede 380 Müslüman erkek yaşıyordu. Erkek sayısı kadar kadın eklenince, Ortuli köyünün Müslüman nüfusunun yaklaşık 760 kişiden oluştuğu ortaya çıkar. Ortauli'de ayrıca 12 hanede 31 Katolik erkek bulunuyordu. Köydeki toplam Katolik nüfusunun da yaklaşık 62 kişiden oluştuğu söylenebilir.

Ortuli köyü, 93 Harbi'nden sonra 1878 yılında imzalanan Berlin Antlaşması'yla Osmanlı Devleti tarafından Çarlık Rusya'sına bırakıldı. Rus idaresinin 1886 tarihli nüfus tespitine Ortuli (Ортули) olarak kaydettiği köy, Oltu sancağının (okrug) Oltu kazasına (uçastok'') bağlıydı. Bu tarihte köyün nüfusu 469 kişiden oluşuyordu ve 465 kişi "Türk", 4 kişi de "Karapapak" olarak kaydedilmişti. 1835 tarihli nüfusla kıyaslandığında Ortuli köyünün nüfusunun yaklaşık yarı oranında azaldığı görülmektedir. 1907 yılında köyü görmüş olan Gürcü tarihçi ve arkeolog Ekvtime Takaişvili Ortauli'nin büyük bir köy olduğunu ve nüfusunun Müslümanlaşmış Meshilerden oluştuğunu yazmıştır.

Ortuli, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Erzurum vilayetinde Oltu kazasının Kosor nahiyesine bağlıydı. 1935 gelen nüfus sayımında köyün adı "Örtülü" olarak kaydedilmiş olan köy aynı idari konuma sahipti. Bu tarihte Örtülü köyünün nüfusu 1.225 kişiden oluşuyordu. 1946 yılında Şenkaya ilçesi kurulunca, Örtülü köyünün de adı değiştirilip Şenkaya adıyla bu içlenin merkezi haline getirdi. 1950 genel nüfus sayımında Şenkaya ilçesi, merkez nahiye, Bardız nahiyesi ve Kosor nahiyesi olmak üzere üç nahiyeden oluşuyordu. Merkez nahiyeye dokuz köy, Bardız nahiyesine 26 köy ve Kosor nahiyesine 25 köy bağlıydı. Şenkaya ilçesinin toplam nüfusu 28.353 kişiden oluşuyordu. Bu nüfus içinde yer alan  1.784 kişi Şenkaya kasabasında bulunuyordu. 1965 genel nüfus sayımında Şenkaya kasabasının nüfusu 2.416 kişiden oluşuyor ve bu nüfus içinde 1.301 kişi okuma yazma biliyordu. Nüfusu 36.128 kişiden oluşan Şenkaya ilçesinde ise, 11.173 kişi okuryazardı.

İlk belediye başkanı Hüseyin Köycü'nün katkıları ile 1946 yılında ilçe olmuş ve adı Şenkaya olarak değiştirilmiştir.

Coğrafya
Karadeniz Bölgesi ile Doğu Anadolu Bölgesi'nin kesiştiği noktadadır. Erzurum il merkezinin 185 km kuzeydoğusunda yer almaktadır. Kuzeyinde Göle, doğusunda Sarıkamış, batısında Oltu ve kuzey batısında Olur ilçeleriyle komşudur. İlçenin belli başlı yükseklikleri; doğusunda Allahuekber Dağları, batısında Kırdağ, güneyinde Çember dağları ve kuzeyinde Ziyaret dağları bulunmaktadır. İlçe merkezi Soğanlı Dağları ve Allahuekber Dağları'nın eteklerinde yer alır. Ormanlık araziler ilçenin kuzey-kuzeydoğu bölümünde daha yoğun olarak görülmektedir. İlçe, oldukça geniş mera ve çayırlık alanlara sahiptir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
Şenkaya Belediyesi
Şenkaya Kaymakamlığı

Şenkaya


The MICA, abbreviated from its full name Missile d'Interception, de Combat et d'Auto-défense () or alternate translation ("missile for BVR interception, for close-up combat (dogfight), & for self-defense") is a French anti-air multi-target, all weather, fire-and-forget short and medium-range missile system manufactured by MBDA France. It is intended for use both by air platforms as individual missiles as well as ground units and ships, which can be equipped with the rapid fire MICA Vertical Launch System. It is fitted with a thrust vector control (TVC) system. It was developed from 1982 onward by Matra. The first trials occurred in 1991, and the missile was commissioned in 1996 to equip the Rafale and Mirage 2000. It is a replacement for both the Super 530 in the interception role and the Magic II in the dogfighting role.

On 11 June 2007, a MICA launched from a Rafale successfully demonstrated its over-the-shoulder capability by destroying a target behind the launch aircraft. The target was designated by another aircraft and coordinates were transmitted by Link 16.

Characteristics
There are two MICA variants; MICA RF has an active radar homing seeker and MICA IR has an imaging infra-red homing seeker.  Both seekers are designed to filter out counter-measures such as chaff and decoy flares. A thrust vector control unit fitted to the rocket motor increases the missile's agility. The missile is capable of lock-on after launch (LOAL) which means it is capable of engaging targets outside its seeker's at-launch acquisition range. Mounted on the Rafale, the MICA IR can provide IR imagery to the central data processing system, thus acting as an extra sensor.

MICA can also be employed as a short-range surface-to-air missile. It is available in a ground-based version, VL MICA, fired from a truck-mounted box launcher, and a naval version, VL MICA-M, fired from a ship-fitted vertical launch system. On October 23, 2008, 15:30, at CELM, Biscarosse (Landes), a VL MICA missile successfully performed the last of its 14 test firings meaning it is now ready for mass production. The target drone was flying at low level, over the sea, 12 km away; despite this distance, MICA, equipped with an active radar seeker, locked on the target and shot it down.

Corvettes too small to have the big and costly Aster missile system are the most likely customers for the VL MICA-M, which offers similar capability as the Aster 15 but without its booster and PIF-PAF vectorial control.

While the VL MICA has an advertised range of 20 km, aerodynamic performance is significantly degraded at those ranges. From 0 to 7 km MICA has maneuverability of 50g, however by 12 km this is reduced to 30g as energy is lost.

Variants

 MICA RF or EM (électromagnétique)
 MICA IR (infrarouge/infrared)
 VL MICA RF/EM
 VL MICA IR
 VL MICA-M RF/EM
 VL MICA-M IR
 A3SM . Submarine-launched version. Installed in Barracuda-class nuclear-fueled attack subs of the French Navy.
 MICA NG . Second generation of MICA designed against stealthy targets. Infrared seeker will use a matrix sensor providing greater sensitivity. The radio frequency seeker will use an AESA.

Operators

Current operators

Air-air missile

Egyptian Air Force: MICA EM/IR used on Rafale aircraft, 150 missiles purchased.

 French Air and Space Force: used on Mirage 2000-5, Mirage 2000D RMV and Rafale aircraft.
 French Navy: used on Rafale M aircraft and Barracuda-class submarine.

 Hellenic Air Force: MICA EM/IR on Mirage 2000 and Rafale fighters
 100 missiles ordered in 2000 (delivery 2003-04)
 100 ordered in 2003

 Indian Air Force: 200 MICA-IR and 1000 MICA-RF missiles are integrated on upgraded Mirage-2000s and Rafales. Indian Air Force successfully tested MICA missile from its aircraft Sukhoi Su-30MKI.

 Royal Moroccan Air Force, 150 missiles ordered in 2005

 Qatar Emiri Air Force, 100 MICA-EM ordered in 1994, 150 MICA-IR + 150 MICA-EM ordered in 2015

 Republic of China Air Force: 960 originally purchased to equip Mirage 2000-5 fighters of the RoCAF. The National Chung-Shan Institute of Science and Technology has been tasked with upgrading the missile in 2016.

 United Arab Emirates Air Force: on the Mirage 2000, 500 missiles ordered in 1998

Surface-to-air missile

Botswana Ground Force: 1 battery of VL MICA on erector launcher, acquired in 2016. 50 missiles have been purchased for this system.

Georgian Air Force: VL MICA along with Ground Master 200 and 400 radars from Thales Raytheon Systems.

 Royal Moroccan Army: 4 batteries Ground based VL MICA., 200 missiles ordered for those systems in 2020

 Royal Army of Oman Ground based VL MICA (first client 1 battery ordered in 2009, delivered in 2012, 50 missiles)

 Saudi Arabia National Guard Air Defence: VL-MICA., 5 batteries ordered in 2013 with 250 missiles

Royal Thai Army: 1 VL MICA battery, 50 missiles ordered in 2016

Sea-to-air missile
 ,
 VL MICA-M installed on 4 Gowind-class corvettes (16 VLS), 75 missiles purchased with that contract.
 VL-MICA-M installed on 4 MEKO-A200-EN with each 32 × VLS for MBDA MICA-NG, 200 missiles purchased with that contract.
 75 missiles purchased.

 Indian Navy: on Kalvari-class submarines.

 Indonesian Navy: 2 VL MICA-M installed on .
 40 MICA missiles purchased in 2018

 Royal Moroccan Navy: VL MICA-M installed on Sigma-class design.

 Royal Navy of Oman: VL MICA-M used on the Khareef-class corvettes (ordered in 2008, delivered in 2013-14, 60 missiles)

 Qatari Emiri Navy, 2 patrol ships Musherib class with each 8 VLS MICA, and 30 missiles ordered in 2016

 Saudi Arabia Navy: VL MICA-M. ordered for 5 Avante-2200 frigates, ordered in 2018 with 120 missiles

 Republic of Singapore Navy: 8 Independence-class littoral mission vessel are equipped with the VL MICA-M, 150 missiles ordered for it in 2013.

 United Arab Emirates Navy: VL MICA-M on Falaj 2-class patrol vessel, 20 missiles ordered for 2 corvettes.

Future operators

 Royal Malaysian Navy: VL MICA-M has been selected for the future Maharaja Lela-class frigates.

 Croatian Air Force: With the purchase of the Rafale F3R fighter jets come MICA missiles in radar-guided and infrared versions.

 Bulgarian Navy: In September 2022 the Bulgarian government decided for the purchase of VL MICA for the two future patrol ships of the Bulgarian Navy. The first ship is under construction and will be commissioned in 2025.

 Ukrainian Navy:  The VL "MIKA" air defense system will be installed on the Ada-class corvette Hetman Ivan Mazepa.

See also

 Air-to-air missile
 List of missiles
 A-Darter
 AIM-120 AMRAAM
 AIM-132 ASRAAM
 Astra (missile)
 CAMM
 Derby (missile)
 HİSAR
 IRIS-T
 PL-10
 QRSAM
 R-27
 R-73
 R-Darter
 Umkhonto

References

External links

 .

MICA
MICA
20th-century surface-to-air missiles
Military equipment introduced in the 1990s
Fire-and-forget weapons
Matra

MICA (missile)


Christmas Evil (alte denumiri: You Better Watch Out sau Terror in Toyland) este un film de Crăciun american slasher din 1980 regizat de Lewis Jackson. Rolurile principale au fost interpretate de actorii  Brandon Maggart, Jeffrey DeMunn, Dianne Hull și Andy Fenwick.  Acesta este considerat un film obscur, dar a devenit un film idol datorită implicării în acest proiect a regizorului de filme  John Waters.

Prezentare

Un ucigaș psihopatic își petrece vacanta ca Moș Crăciun pedepsind obraznici.

Distribuție
 Brandon Maggart - Harry Stadling
 Jeffrey DeMunn - Philip Stadling
 Dianne Hull - Jackie Stadling
 Andy Fenwick - Dennis Stadling
 Brian Neville - Marc Stadling
 Joe Jamrog - Frank Stoller
 Peter Neuman - Moss Garcia
 Lance Holcomb - Scotty Goodrich
 Elizabeth Ridge - Susie Lovett
 Chris Browning - Richie Sharp
 Tyrone Holmes - Frankie
 Patricia Richardson - Mrs. Garcia
 Wally Moran - Young Philip Stadling
 Gus Salud - Young Harry Stadling
 Ellen McElduff - Mrs. Stadling
 Brian Hartigan - Mr. Stadling

Note

Legături externe

 Christmas Evil at FEARnet

Filme din 1980
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Lewis Jackson
Filme de Crăciun
Filme Pan American Pictures
Filme de groază din anii 1980
Filme slasher
Filme idol

Christmas Evil


سمكة التنين أو جِنَاح أو جَدَّادَة تتميز بزعانف صدرية مبهرجة وطويلة إلا أنها شرسة وسامة وتحتوي السم فيما يشبه الإبر في صف من الزعانف الظهرية يصل عددها إلى 18 وهي على الرغم من امتلاكها السم إلا أنها دفاعية تماما وتعتمد على التمويه وردات فعلها سريعة للغاية فتتمكن من اصطياد الفريسة وغالبا ما تكون السمك أو الروبيان

أي لسعة من سمك التنين يمكن أن تكون مؤلمة جدا وتسبب غثيان وصعوبات في التنفس لكنها لا تقتل إلا نادرا

طولها لا يزيد عن 40 سم وطولها المتوسط هو 30 سم وهو غذاء في بعض البلدان لكن قيمته تزداد أكثر عندما يتخذ للزينة ويمكنه العيش حتى 15 سنة ويصل وزنه إلى 1.2 كجم

ينتشر سمك التنين في الشعاب المرجانية والشقوق الصخرية في محيط العالم وله أسماء عديدة مثل :

 سمك الأسد
 السمك الرومي
 دجاجة البحر

مراجع

أجناس الأسماك البحرية
أسماك سامة
شعاعيات الزعانف
عقارب البحر

سمكة التنين


Last.fm, 2002 yılında Londra'da kurulan bir internet radyosu ve kardeş proje Audioscrobbler ile Ağustos 2005'te birleşmiş bir müzik önerme sistemidir. 30 Mayıs 2007'de 280 milyon dolar karşılığında CBS Interactive tarafından satın alınmış, böylece Avrupa'nın en büyük Web 2.0 satın alması olarak kayıtlara geçmiştir.

Last.fm çevrimiçi bir sisteme sahip, insanları müzikle, sanatçıları dinleyicilerle buluşturan bir müzik devrimidir. Bu sistem, en çok dinledikleri şarkılar ve şarkıcılardan yola çıkarak her kullanıcının müzik zevkine uygun detaylı bir profil oluşturur ve bu şarkıları geliştirilebilir bir kullanıcı profili sayfasında yayımlar. Her katılımcının kendi kullanıcı sayfasında, kullandığı müzik dinleme programınca uygun bir Audioscrobbler eklentisi ile sisteme gönderilen şarkı bilgileri bulunur. Bu müziktabanı; müzik severler sayesinde aylık olarak 500 milyon parçayı barındırmaktadır. Buna ek olarak Last.fm, kullanıcılarının müzik zevkleri doğrultusunda şarkı,sanatçı ve etkinlikler hakkında en iyi şekilde öneriler sağlayan bir sisteme sahiptir. Last.fm bir kullanıcıya öneri sunmak için bu kullanıcının yakınlık gösterdiği diğer kullanıcıların bilgilerini de kullanır. Bu sebeple uygulamanın önerme yöntemi işbirlikçi filtreleme olarak sınıflandırılabilir.

Last.fm, EMI, Warner Music Group, Independent aggregators The Orchard ve IODA ile ortaklık içerisinde bulunmaktadır. Bunun yanında 100,000'nin üzerinde bağımsız müzisyen ve 20,000 etiket de siteyi doğrudan müzikle beslemektedir. Bu sayede Last.fm topluluğu da 3 milyonun üzerinde müzik parçasına ulaşabilme imkânı bulabilmektedir. TrekStor şirketinin "TrekStor Vibez" çaları, iPod, iPod Touch, iPhone, Zune Zuse ile, Rhythmbox, Windows Phone cihazları, Nokia N900, PlayStation Portable, Rockbox gibi cihazlarda desteklenir.

Last Fm'e Türkiye'den erişimin engellenmesi
Last.fm'e Türkiye'den erişim, Beyoğlu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 26 Haziran 2009 tarihli kararı gereği engellenmiştir.

Türkiye'deki IFPI temsilcisi olan MU-Yap tarafından Engellenmesinin nedeni olarak CBS şirketi tarafından yurt dışında teliflerin normal olarak ödenmesine rağmen, konu Türk sanatçılar olduğunda CBS'in bu telifi ödemeye yanaşmaması olarak gösterildi.

Last.fm'e Türkiye'den erişim günümüzde açıktır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Audioscrobbler geliştirme sitesi

 Last.fm 2008 yılının en iyilerini açıkladı

2002'de kurulan internet içerikleri
Çevrimiçi müzik ve şarkı sözü veritabanları
Sanal topluluklar
Önerici sistemler
Müzik siteleri
Windows Phone yazılımları
Sosyal ağlar

Last.fm


Svijet

Glazbena djela

 Albumi iz 2018.

Događaji

Koncertne turneje i istaknuti koncerti

Nagrade i priznanja

 Pjesma Eurovizije:

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Glazbena djela

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 29. srpnja – Oliver Dragojević (* 1947.)

Izvori

Vanjske poveznice

Glazba u 2018.


Cinema e televisão
 Hope Springs (2003), filme britânico-estadunidense com Colin Firth, Minnie Driver e Heather Graham
 Hope Springs (2012), filme estadunidense com Meryl Streep, Tommy Lee Jones e Steve Carell
 Hope Springs (série de televisão), britânica da BBC One, ambientada na Escócia

Desambiguações de televisão
Desambiguações de cinema

Hope Springs


Ako je to čovjek (tal.: Se questo è un uomo)  knjiga je memoara koju je 1947. objavio talijanski pisac Primo Levi, koji je preživio holokaust. Knjiga je dio trilogije "Tri knjige" zajedno s knjigama La tregua 1963. i I sommersi e i salvati 1986.

Primo Levi se 1943. pridružio partizanima. U ovu skupinu su se ubacili pripadnici fašističke milicije i svi članovi grupe su uhićeni u prosincu iste godine. Levi, koji je bio Židov, dospio je u zarobljenički logor Fossoli, nedaleko Carpia. U veljači 1944. deportiran je u Auschwitz. Levi je izabran da radi u dijelu logora Monowitz (Auschwitz III). U knjizi Ako je to čovjek? opisuje svoja iskustva i doživljaje iz sabirnog logora.

Vanjske poveznice
 Ako je to čovjek, P. Levi (tal.)

Talijanska književnost

Ako je to čovjek


Hengrave Hall est un manoir Tudor à Hengrave près de Bury St. Edmunds dans le Suffolk, en Angleterre et est le siège des familles Kitson et Gage de 1525 à 1887. Les deux familles sont des catholiques romains réfractaires.

Architecture

Les travaux sur la maison commencent en 1525, menés par Thomas Kitson, un marchand londonien et membre de la Mercers Company, et sont achevés en 1538. La maison est l'un des derniers exemples de maison construite autour d'une cour fermée avec un grand hall. Il est construit à partir de pierres provenant du prieuré d'Ixworth (dissous en 1536) et de briques blanches cuites à Woolpit. La maison est remarquable pour un oriel orné incorporant les armes royales d'Henri VIII, les armes Kitson et les armes de l'épouse et des filles de Sir Thomas Kitson le Jeune (Kitson en quartiers avec Paget ; Kitson en quartiers avec Cornwallis ; Kitson en quartiers avec Darcy ; Kitson en quartiers avec Cavendish). La maison est crénelée et dans la grande salle se trouve un oriel avec une voûte en éventail de John Wastell, l'architecte des chapelles du Collège d'Eton et du King's College de Cambridge.

La chapelle contient 21 lumières de verre flamand commandées par Kitson et installées en 1538, illustrant l'histoire du salut de la création du monde au Jugement dernier. Il s'agit de la seule collection de verre pré-réforme qui est restée in situ dans une chapelle domestique n'importe où en Angleterre. Dans la salle à manger se trouve une peinture symbolique jacobéenne au-dessus de la cheminée qui défie toute interprétation, portant la légende « obsta principiis, post fumum flamma » (« Résistez aux premiers commencements ; après la fumée vient la flamme »). Également dans la salle de banquet de la maison se trouve une fenêtre avec les armoiries de George Washington, écartelée avec celle de Lawrence. L'une des filles de Sir Thomas Kitson s'est mariée dans la famille Washington .

La maison est modifiée par la famille Gage en 1775. La cour extérieure et l'aile est sont démolies et les douves sont comblées. Des modifications sur le devant de la maison sont commencées mais jamais achevées, et Sir John Wood tente de rendre l'intérieur de la maison à son aspect Tudor d'origine en 1899. Il reconstruit l'aile est et refait le lambris de la maison en chêne. Une salle, la chambre Oriel, conserve ses boiseries d'origine du , dans lesquelles est incrusté un portrait de Jacques II peint par Willem Wissing en 1675. On pense que certains des panneaux d'origine se sont retrouvés dans la maison de ville des Gage à Bury St. Edmunds, aujourd'hui le Farmers 'Club de Northgate Street. Les fenêtres et les moulures ornées à l'avant du bâtiment figurent sur la couverture de l'édition Suffolk de Pevsner's Buildings of England.

Histoire
Le 5 juillet 1553, Marie  s'arrête brièvement à Hengrave Hall en route vers le Château de Framlingham, la maison de Margaret Bourchier, née Donnington, comtesse de Bath, veuve de Sir Thomas Kitson et Sir Richard Long, et de son troisième mari John Bourchier, comte de Bath, fidèles partisans de la reine . Le père de la reine, Henri VIII est le parrain du fils de Margaret, Henry Long, issu de son deuxième mariage. Élisabeth  séjourne à Hengrave du 27 au 30 août 1578 et une chambre est nommée en son honneur. Le madrigaliste John Wilbye est employé par les Kitson à Hengrave et à Londres, tout comme le compositeur Edward Johnson .

Au cours des émeutes antipapistes de Stour Valley en 1642, Sir William Spring (1er baronnet), le cousin de Penelope Darcy, reçoit l'ordre du Parlement de fouiller la maison, où l'on pensait que des armes pour une insurrection catholique étaient entreposées . Le jésuite William Wright est arrêté à Hengrave Hall.

Le roi Jacques II visite Hengrave tout au long des années 1670 et assiste au mariage de William Gage et Charlotte Bond en 1670. L'avocat et antiquaire John Gage Rokewode est le frère de William Gage (7e baronnet), et écrit "L'histoire et les antiquités de Hengrave dans le Suffolk" en 1822. On dit que la reine-claude a été nommée d'après un arbre cultivé pour la première fois en Angleterre à Hengrave, mais l'arbre est en fait nommé d'après les vicomtes Gage de Firle, Sussex, qui sont cousins des Gage de Hengrave.

Propriétaires

Lorsque Sir Thomas Kitson meurt le 11 septembre 1540, il laisse Hengrave et tous ses autres biens à sa femme, Dame Margaret (née Donnington). Avec elle, il a un fils posthume, plus tard Sir Thomas Kitson (1540-1603), et quatre filles, Katherine, Dorothy, Frances et Anne. Deux mois seulement après la mort de son premier mari, Margaret épouse Sir Richard Long (vers 1494-1546) de Shengay, gentilhomme de la Chambre privée d'Henri VIII. Le règlement du mariage de Margaret et de son troisième mari, John Bourchier (2e comte de Bath), en 1548, lui donne un contrôle total sur les vastes biens personnels qu'elle apporte dans leur mariage, notamment le droit d'en disposer par testament si elle décédait avant lui.

Le fils posthume, Sir Thomas Kitson, se marie en 1557 mais son épouse est décédée en 1558 et il se marie avec Elizabeth qui arrive avec une dot de 600 £ et la formation nécessaire pour être le gérant de la maison de Hengrave Hall. Lady Elizabeth et son mari sont passionnés de musique et emploient des musiciens résidents Edward Johnson et le madrigaliste John Wilbye en plus de créer des collections d'instruments et de musique .

Hengrave passe finalement à la lignée féminine Kitson, et à la mort d'Elizabeth Kitson en 1628, les collections de musique et la maison passent à sa fille Mary Kitson  qui épouse Thomas Darcy (1er comte Rivers). Par le mariage de sa petite-fille Penelope Darcy avec Sir John Gage,  baronnet, la maison passe dans la famille Gage. La maison sert de refuge aux chanoinesses anglaises augustines de Bruges de 1794 à 1802, dirigées par leur prieure Mère . Les chanoinesses tiennent une école. En 1887, à la mort de Lady Henrietta Gage, la maison est achetée par John Lysaght, l'un des fondateurs de la sidérurgie australienne. En 1895, il est acheté par Sir John Wood, et à sa mort vendu aux Religieuses de l'Assomption, qui dirigent une école conventuelle jusqu'en 1974.

Le 14 septembre 1974, les Assomptionnistes fondent la Communauté œcuménique Hengrave de Réconciliation, à l'origine un groupe de familles de différentes confessions chrétiennes. Plus tard, la Communauté est composée de membres à long terme, qui restent dans la Communauté jusqu'à sept ans, et de membres à court terme, dont beaucoup viennent de pays d'Europe centrale et orientale pour des périodes allant d'un an à trois mois. Bien que fortement inspirée par d'autres communautés œcuméniques comme Taizé et la Communauté d'Iona, la Communauté Hengrave a un caractère distinctif dû à la présence continue des Sœurs. La communauté Hengrave est dissoute en septembre 2005, fermant son centre chrétien et de conférence sur le site, après avoir échoué à financer 250 000 £ pour des améliorations . Le propriétaire actuel du manoir est David Harris qui convertit le bâtiment existant en logement privé. Il est actuellement utilisé pour les réceptions de mariage.

Sources

 Gage, John L'histoire et les antiquités de Hengrave dans le Suffolk (1822);
 Gage, John L'histoire et les antiquités du Suffolk: Thingoe Hundred (1838);
 Harris, Barbara J. Femmes aristocratiques anglaises, 1450-1550: mariage et famille, propriété et carrières (2002)

Références

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Suffolk

Hengrave Hall


Carl von Kraus (født 20. april 1868 i Wien, død 9. april 1952 i München) var en østrigsk filolog.

von Kraus blev 1902 ekstraordinær professor ved tyske universitet i Prag og 1917 ordentlig professor i München i tysk filologi. Kraus var frem for alt middelalderforsker; blandt hans arbejder må nævnes Deutsche Gedichte des 12. Jahrhunderts (1894), Das sogenannte zweite Büchlein und Hartmanns Werke (1898), Metrische Untersuchungen (1902), Heinrich von Veldeke und die mittelhochdeutsche Dichtersprache (1899), Der heilige Georg des Reinbot von Durne (1907) og Die Lieder Reimars des alten (3 bind, 1919). Han var ligeledes virksom som udgiver.

Kilder

Filologer fra Østrig
Germanister
Professorer fra Østrig
Ansatte ved Prags Universitet
Ansatte ved Münchens Universitet
Faglitterære forfattere fra Østrig
Tysksprogede forfattere
Østrigere i 1800-tallet
Østrigere i 1900-tallet
Ugglan
Personer fra Wien

Carl von Kraus


The International Standard Version or ISV is an English translation of the Bible for which translation was complete and published electronically in 2011.

The texts of the Dead Sea Scrolls have been used to provide a textual apparatus for understanding the Old Testament.

Characteristics

Translation
The translation aims to be central between a literal translation and an idiomatic translation, a philosophy the ISV translation team call "literal-idiomatic" (p. xliii of the ISV Introduction). A distinctive feature of the ISV is that biblical poetry is translated into English metrical rhyme.

Release numbers
The Holy Bible: International Standard Version (ISV) is being produced with identifying release numbers and build sequence identifiers so as to provide tracking of improvements and additions to the text. The current release is Release 2.0. According to the ISV foundation website, a 3.0 build is not expected to be completed until 2021 at the earliest.

See also
List of Bible translations
List of English Bible translations
English translations of the Bible
Modern English Bible translations

References

External links

 Official website

2011 books
Bible translations into English

International Standard Version


Bozoklar, Türk mitolojisinde "göksel boylar"ı (semavi kavimleri) ifade etmek için kullanılan bir kavramdır. Bunlar, Oğuz Han'ın ikinci (gökten inen) eşinden olan üç oğlu ve onlardan türeyen boylardır. Altın Yay'ın sahibidirler. 24 Oğuz boyundan 12'sini oluştururlar.

Bozok Boyları
Ok sözcüğü birçok kaynakta boy anlamında kullanılmıştır. Boylara ok anlamını içeren adlar verilir. Onok, Bozok, Üçok. Yine bu sözcükle bağlantılı Oğuz ve Oğur kelimeleri de benzer biçimde kullanılır. On Oğur, Beş Oğur, Şar Oğur, Dokuz Oğuz gibi… Oğur ve Öğür (Bölük) kelimeleri de yakından ilişkilidir. Okruk sözcüğü hem Türkçede hem de bazı Sibirya özerk devletlerinde Devlet (günümüzde Cumhuriyet) demektir. Hungar (Macar) sözcüğünün Onoğur'dan geldiği düşünülmektedir.

Anadolu'ya gelen Oğuzlardan Bozoklu topluluklarının bugünkü Yozgat bölgesini yurt tutmalarından ötürü, bu bölge Cumhuriyet'e değin Bozok adıyla anılmıştır. Anadolu beyliklerinden Osmanlılar Bozok boylarının kurduğu devletlerdir. Bozoklara "Dış Oğuz" da denir, sağ tarafta yer alırlar.

Kün Alp / Gün Han

Sembolü Şahin'dir. Oğulları:
a) Kayı: Sağlıklı, katı anlamındadır. Üç kıta ve yedi denizde altı yüz yıldan fazla iktidarda olan Osmanlı sülalesinin bu boydan olduğu iddia edilir. Fakat Prof. Dr. Halil İnalcık "Osmanlının Kayı boyundan geldiği iddiası hurafeden ibarettir. Oğuzname'ye göre Kut verilen Kayı boyundan ötürü II. Murad zamanında Timur'a üstünlük kurmak için bu iddialar ortaya atılmıştır." der.
b) Bayat / Bayad: Zengin, saygın anlamındadır. Maraş ve çevresine hâkim olan Zülkadiroğulları, İran'da yaşayan Kaçarların bir kolu (Şamabayatılar), Horasan'da Kara Bayatlar, Maku ve Doğubeyazıt hanları, Erbil ve Kerkük Türkmenlerinin çoğu bu boydandır.
c) Alkabölük / Alkaevli: Nereye gitse başarır anlamındadır. Türkiye ve Âzerbaycan'daki Alaca, Alacalılar adı taşıyan yerler bu boyun hatırasıdır.
d) Karabölük / Karaevli: Siyah odalı, siyah çadırlı anlamındadır. Karalar ve karalı gibi coğrafî yer adları bunlardan kalmadır. Osmanlı zamanında şehzadeleri eğiten Lala'lar bu boydan seçiliyordu. Türkiye ve Kırım civarlarında yaşamışlardır.

Ay Alp / Ay Han
Sembolü Kartal'dır. Oğulları:
a) Yazgur / Yazır: Çok ülkesi olan demektir. Ak Yabgu dönemindeki Yenikent yabguları, Batı Türkistan'daki Cend Emirleri, Karadaş denilen Horasan yazırları, Toroslardaki Gündüzoğulları Hanedanı bu boydandır.
b) Düger / Tohar: Birikenler, döğüşenler anlamındadır. Yenikentli Vezir, Aydur, Harput-Diyarbakır-Mardin hâkimleri, Artuklular, Sincar-Siverek, Suruç arasındaki eski Caber Beyleri, Memluklar devrinde Halep, Hama elleri, Hazar Denizi doğusundaki Saka Boyu Toharlar; Malatya Toharıs, Dağıstan'daki Digor ve Kars ve Arpaçay sağındaki Digor kazası bu boydan hatıradır.
c) Totırka / Dodurga: Ülke almak ve hanlık yapmak anlamındadır. Sivas doğusundaki Tüdergeler bu boydandır.
d) Yaparlı: Mis kokulu anlamındadır. Misk ticareti yapan Yaparlı oymağı bu boydandır. Yaparlı oymağının Akkoyunlu ve Giraylı camilerinin mihrap duvarına bu güzel ıtriyattan kattıklarından hâlâ kokmaktadır. Diyarbakır ve Kırım'da hatıraları vardır.

Uldız Alp / Yıldız Han
Sembolü Tavşancıl'dır. Oğulları:
a) Avşar / Afşar: Çevik ve vahşî hayvan avına hevesli, avcı anlamındadır. Huzistan beyleri, Karamandaki Karamanoğulları, Nadir Şah ve hanedanı, Urumiye ve Horasan Avşarları bu boydandır.
b) Kızık / Kırık: Çok ciddi ve kuvvetli anlamındadır. Gaziantep, Halep ve Ankara çevresindeki Kızıklar, Doğu Gürcistan'da ve Şirvanın batısındaki ovalığa Kazak adını verenler bu boydandır. Kırıklı aşiretleri bu boyun nişanesidir.
c) Bekteli / Beğdili: Ulu, aziz anlamındadır. Harzemşahlar, Halep çevresindeki Beydililer bu boydandır.
d) Kargın / Karkın: Taşkın ve doyurucu anlamındadır. Akkoyunlu ve Halep-Hatay bölgesindeki Kargunlar, Azerbaycan'daki Karhun köyleri bu boyun adındandır.

Etimoloji
Boz "gri renk" ve Ok sözcüklerinin bileşimidir. Moğolcada "Bosoh" fiili yükselmek, güneşin doğması anlamlarına gelir. (Ok) kökü Türkçede silah, sivrilik, öğrenmek, öğreticilik, okul anlamları içerir.

Kaynakça
Dipnotlar

Kitaplar
 Türk Söylence Sözlüğü, Deniz Karakurt, Türkiye, 2011 (OTRS: CC BY-SA 3.0)
 E. G. Ambros, P. A. Andrews, Ç. Balım, L. Bazin, J. Cler, P. B. Golden, A. Gökalp, B. Flemming, G. Hazai, A. T. Karamustafa, S. Kleinmichel, P. Zieme, E. J. Zürcher; Artikel Turks, Encyclopaedia of Islam, Digital Edition, The Tribal History Of The Central Asian Turks

Ayrıca bakınız
 Türk Boylarının Tamgaları
 Oğuz Kağan Destanı
 Oğuzlar
 Üçoklar

Türk mitolojisi

Bozoklar


Pyramimonadophyceae ordo incertae sedis, red zelenih algi nesigurnog taksonomijskog položaja unutar razreda Pyramimonadophyceae. Unutar ovog reda postoji porodica Pterosphaeridiaceae sa sedam fosilnih vrsta u rodu Dictyotidium, i 5 fosilnih vrsta unutar dva roda u porodici Pyramimonadophyceae familia incertae sedis.

Porodice
 Pterosphaeridiaceae
 Pyramimonadophyceae familia incertae sedis

Izvori

Pyramimonadophyceae
incertae sedis

Pyramimonadophyceae ordo incertae sedis