Det Liberale Parti () var et kortlivet politisk parti i Island i slutningen af 1920'erne.

Partiet blev dannet i 1927 af en gruppe altingsmedlemmer fra Selvstændighedspartiet.

I 1923 havde det oprindelige Selvstændighedspartiet allieret sig med tidligere medlemmer af det nyligt opløste Hjemmestyrepartiet og dannet Borgerpartiet som en borgerlig modvægt til de nye klassepartier Fremskridtspartiet (der repræsenterede bønderne) og Socialdemokratiet (der repræsenterede arbejderne). Flertallet af Borgerpartiets altingsmedlemmer dannede det følgende år Det Konservative Parti, mens dets resterende venstrefløj under ledelse af tidligere statsminister Sigurður Eggerz fortsatte som Selvstændighedspartiet indtil de stiftede Det Liberale Parti i 1927. Forud for stiftelsen havde Eggerz forgæves forsøgt at vinde et af de tre landsvalgte mandater i Altingets øvre del, der var på valg i 1926 (valgt ved forholdstalsvalg i hele landet). Han kom i Altinget ved valget i 1927, men partiet formåede ikke at vinde andre mandater.

I 1929 blev Det Liberale Parti genforenet med Det Konservative Parti til et nyt parti, der fik det historiske navn Selvstændighedspartiet, og siden blev Islands dominerende politiske kraft.

Noter

Tidligere politiske partier i Island

Det Liberale Parti (Island, 1927)


වසර 1830 (MDCCCXXX) යනු, ග්‍රෙගෝරියානු දින දසුන  ප්‍රකාර   සිකුරාදා දිනයකින් ඇරඹෙන සාමාන්‍ය අවුරුද්දක් (බැඳිය විසින් සම්පූර්ණ දින දසුන දක්වනු ඇත) වන අතර,   දින-12 ක් මන්දගාමී ජූලියානු දින දසුන ප්‍රකාර   බදාදා දිනයකින් ඇරඹෙන සාමාන්‍ය අවුරුද්දක් වෙයි. යුරෝපියානු ඉතිහාසයෙහි එය කලබලකාරී වසරක් ලෙසින් සැලකෙන්නේ,  ජූලි විප්ලවය, බෙල්ජියානු විප්ලවය සහ නොවැම්බර් නැගීසිටීම යන්නන් පිළිවෙලින් ප්‍රංශයෙහි, පහළ රටවල්හී සහ පෝලන්තයෙහි හටගැනීම නිසාය.

1830


A dace is a small fish that can be one of many different species. The unmodified name is usually a reference to the common dace (Leuciscus leuciscus).  This, like most fish called "daces", belongs to the family Cyprinidae, mostly in subfamily Leuciscinae.

Daces in the Cyprinidae:
 Common dace, Leuciscus leuciscus
 Chinese mud carp, Cirrhinus chinensis (called "dace" in Hong Kong) or mud carp (Cirrhinus molitorella)
 Columbia River dace, Ptychocheilus oregonensis (a pikeminnow)
 Desert dace, Eremichthys acros (a monotypic genus)
 European daces, genus Leuciscus
 Fallfish, Semotilus corporalis (a creek chub called "dace" in Canada)
 Horned dace, Semotilus atromaculatus (a creek chub)
 Japanese dace Tribolodon hakonensis, genus Tribolodon
 Korean splendid dace, Coreoleuciscus splendidus (a monotypic genus)
 Lake Candidus dace, Candidia barbata
 Mexican daces, genus †Evarra
 Moapa dace, Moapa coriacea (a monotypic genus)
 Northwest dace, Mylocheilus caurinus (a peamouth)
 Allegheny pearl dace, Margariscus margarita
 Northern pearl dace, Margariscus nachtriebi
 Ponto-Caspian daces, genus Petroleuciscus
 Redbelly daces, genus Chrosomus
 Redside daces, genus Clinostomus, e.g.
 Redside dace Clinostomus elongatus
 Rosyside dace Clinostomus funduloides
 Relict dace, Relictus solitarius (a monotypic genus)
 Riffle daces, genus Rhinichthys (including Tiaroga)
 Saskatchewan dace, Platygobio gracilis (a flathead chub)
 Shining dace, Semotilus corporalis (a creek chub)
 Spikedace, Meda fulgida (a monotypic genus)
 Spinedaces, genus Lepidomeda

Daces not in Cyprinidae
 Sea dace, the European seabass (Dicentrarchus labrax) of the Moronidae

See also
 Vendace (disambiguation)
 Chub (disambiguation)
 Minnow
 Roach (fish)
 Shiner (fish)

Fish common names
Former disambiguation pages converted to set index articles

Dace


أقرو إحدى بلديات دائرة أزفون التابعة لولاية تيزي وزو الجزائرية.

مقرها قرية تفريت ناث الحاج وتقع على ارض عرش ناث فليق على سفح جبل تامڨوط ِبِمنطقة القبائل.

تضم البلدية قرى :
 اڨني مزاين
 ات بوسليمان
 الما ڨشتوم
 الما هلال
 ازرو
 لقرار
 إجقدودن
 إحرموشن
 إمنصورن
 تفريت ناث الحاج
 تيڨورين
 تيڨناتين
 كيسون

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية تيزي وزو
 دوائر ولاية تيزي وزو

مصادر
 التقسيم الإداري لولاية ولاية تيزي وزو

أقرو

أقرو


Decim Junije Brut Kalaik (Decimus Junius Brutus Callaicus)  je bio Rimski konzul 138. godine prije Krista zajedno s Publijem Kornelijem Scipionom Nasica Serapiom . Bio je političar iz struje Optimata i vojni zapovjednik u Hispaniji i u Iliriji. Bio je sin Marka Junija Bruta (konzul 178. pne.) I brat Marka Junija Bruta ( pretor 88. pr. Kr.). Imao je sina koji se također zvao Decim Junije Brut (konzul 77. pr. Kr.), A njegov unuk bio je Decimus Junius Brutus Albinus .

Decim Junije Brut je pripadao optimatama, političkoj frakciji koja je podržavala aristokratske interese, a suprotstavljala se pučkim tribunima (predstavnici plebsa) i populare, političkoj frakciji koja je zagovarala prava siromašnih i željela reforme pomozi im. Za vrijeme njegovog konzulata, on i njegov kolega P. Kornelije Scipion Nasica suprotstavili su se pučkim tribunima. Pučki tribun Gaj Kuriat poslao je oba konzula u zatvor jer nisu dopustili tribunima biranje deset ljudi koji će biti izuzeti iz vojne službe. Dvojica konzula također su se usprotivila prijedlogu tribuna za kupnju žitarica iz inozemstva jer je cijena žita rasla. Scipion Nasica održao je govor koji je utišao nemirni plebs.

Kampanje u Lusitaniji i južnoj Galeciji
Appian (koji je pogrešno identificirao Decima Junija Bruta Kalaika kao pretora zvanog Sextius Junije Brut) je napisao da je (138. g. Pr. Kr.) Brut poslan u rimsku provinciju Hispania Ulterior (Španjolska, u modernoj Andaluziji na jugu) radi obračuna s mnogim gerilskim skupinama koje su jurišala na Luzitaniju oponašajući Virijata, luzitanskog poglavara koji je vodio Luzitanski rat (ili Vatreni rat, 155–139. pr. Kr.) protiv Rimljana i koji je ubijen godinu ranije. Gerilske skupine su napale Lusitaniju, koja se nalazila između rijeka Durius Duero ) i Tajo, na sjeverozapadnom dijelu Hispanije Ulterior. Pokrivao je središnje i sjeverne dijelove današnjeg Portugala, kao i dio današnje zapadne Španjolske.

Brut nije mogao progoniti gerilce preko područja koje se protezalo od rijeka Lethe (Limia) i Durija do rijeke Baetis (Guadalquivir). To je bilo prostrano područje koje se protezalo od Galecije, u današnjoj sjeverozapadnoj Španjolskoj i sjevernom Portugalu, do ruba rimske provincije Hispania Ulterior. Te je napao njihove gradove radi osvete, uništenja njihovih domova i pljačke za svoju vojsku, uništavajući sve što mu se našlo na putu. Žene su se hrabro borile sa svojim muškarcima. Neki ljudi su pobjegli u planine i kad su zatražili pomilovanje, Brut je uzeo njihove stvari kao novčanu kaznu. Godine 137. pr. Kr. Brut je prešao rijeku Durius i ušao u Galeciju. Brut je također stigao do rijeke Lethe koja teče iz izvora u Galeciji blizu današnje Španjolske granice s Portugalom, a ima ušće ima na obali sjevernog Portugala. Appian je napisao kako je Brut bio prvi Rimljanin koji je pomislio prijeći ga. Lethe je također bilo ime mitske rijeke iz podzemlja, pa su je praznovjerni rimski vojnici odbili prijeći dok je sam Brut nije prešao. Brut je također prešao Nimis (rijeka koja nije identificirana, ali je vjerojatno bila Minho u Galiciji, čiji posljednji dio čini današnju sjevernu Portugalsku granicu. Pokrenuo je napad na Bracare, pleme južne Galicije sa središtem u suvremenoj Bragi u Portugalu, jer su napali njegovu opskrbu prtljagom. Borbene žene ubile su sebe i svoju djecu kad su zarobljene. Brojni su se gradovi predali, ali su se potom pobunili. Jedan od njih bio je Talabriga. Brut je naredio stanovnicima da predaju dezertere, zatvorenike, taoce i njihovo oružje te napuste grad. Budući da nisu poslušali, dao ih je okružiti vojnicima kako bi ih preplašili, a zatim im je uzeo konje, namirnice i javni novac, no vratio im je grad. Kad je završio kampanju, Brut se vratio u Rim.

Brut je vjerojatno prešao u Lusitaniju sa sjeverne strane rijeke Tejo jer Apijan nije spomenuo nikakav prijelaz ove rijeke.  Napredovao je od središnjeg Portugala do sjevernog Portugala. Utvrdio je grad Olissipo (moderni Lisabon ). Talabrigu (Marnel, blizu Águeda), je morao zauzeti prije prelaska Durius jer se nalazi u Središnjoj Portugalskoj regiji, koja je na jugu ove rijeke. Utvrđeni položaj izgrađen je u Vissaiumu (Viseu), koji se također nalazi regiji Centro. Kao što je već napomenuto, nakon razorne Luzitanije Brut je također stigao u južnu Galeciju.

Cividade de Terroso u predgrađu modernog Póvoa de Varzim je bio jedan od glavnih gradova u središtu izvorne Castro kulture, koja se nalazila u primorskom dijelu današnjeg sjevernog Portugala, koji je imao značajan utjecaj Kartaške kulture i trgovine. Arheološka nalazišta pokazuju jasne znakove potpunog razaranja i spaljivanja koji datiraju iz vremena Decima Junija Bruta. Nakon uništenja grad je obnovljen prema rimskim principima.

Decim Junije Brut umirio je Lusitaniju i južnu Galeciju. Način na koji su Rimljani držala suverenost nad narodima ovog područja nije jasan zbog nedostatka informacija. Vjerojatno su bili prisiljeni postati rimski saveznici poput nekih Keltiberijskih naroda koji su živjeli dalje na istoku. Došlo je i do kasnijih sukoba između Rimljana i Luzitanaca. Lusitania i Galecia su pripojeni Rimskom carstvu kasnije, kada je August proveo reorganizaciju rimske provincije Hispanija, prije ili poslije Kantabrijskih ratova koji su trajali 29-19 godine prije Krista (u Asturias i Cantabria, na sjeveru Gallaecia) u kojoj je ugušio zadnju pobunu protiv Rimljana na poluotoku. Lusitanija je uspostavljena kao nova provincija. Gallaecia je postala dio Hispanije Tarraconensis, nove i veće provincije koja je zamijenila provinciju Hispania Citerior, uključujući centralnu i južnu Španjolsku.

Sudjelovanje u ratu protiv Vaceja
137. pr.kr. Decim Junije Brut također se uključio u pohod protiv Vaceja, koji su živjeli zapadno od Celtiberiana i nedaleko od Lusitanije. Zapovjednici rimske provincije Hispanije Citerior (na istočnoj obali današnje Španjolske, što približno odgovara modernoj Kataloniji i Valenciji) borili su se u Numantinskom ratu (143-133. Pr. Kr.), pobuni Kelta koji su živjeli na zapadu Hispanije Citerior. Rat je bio usredotočen na grad Numantiju, koji je bilo teško zauzeti, izdržavao je deset godina. 137. pne. Konzul Marko Emilije Lepid Porkina poslan je u Hispaniju Citerior da nastavi rat nakon što je rimski senat odbio mirovni ugovor sklopljen od drugog konzula iste godine, Gaja Hostilija Mancina. Emilije nije želio držati svoju vojsku u leru dok je čekao upute iz Rima, vjerojatno je bio pohlepan za slavom i plijenom. Lažno je optužio Vaceje da pomažu Celtibercima kao izgovor za rat. Pustošio je selo i provodio opsadu Palantije, njihovog glavnog grada. Uvjerio je Bruta, koji je tada bio zapovjednik Hispanije Ulterior i njegov šogor, da mu se pridruži. Stigli su glasnici iz senata i pitali zašto je Emilije tražio novi rat. Upozorili su ga da ne nastavlja napade na Vaceje. Emilije ih je poslao natrag u Rim te napisao da bi bilo opasno napustiti rat. Opsada je trajala dugo, tijekom čega je Rimljanima nedostajalo hrane, a mnogi su ljudi i sve životinje umrli. Emilije i Brut su se na kraju morali povući, čineći to na vrlo neuredan način. Palantinci su napadali bokove i stražnju stranu te pobili mnogo ljudi. Kad je Rim čuo za to, Emilije je opozvan, lišen pozicije zapovjednika i konzula te kažnjen novčanom kaznom. Čini se da Brut nije kažnjen.

Ostale činjenice
Drevni rimski povjesničar Livije napisao je da su se 138. pne., kada su Decim Junije Brut i njegov konzularni kolega Publije Kornelije Nasica držali vojnu pristojbu, "nešto se dogodilo ispred novaka što im je poslužilo kao primjer". Čovjek je pred plebejskim tribunima optužen za napuštanje vojske u Hispaniji. Osuđen je, "poslan pod jaram, kažnjen šipkama i prodan za jedan sestercij ."

138. pne. Decim Junije Brut je osnovao rimsku koloniju "Valentia Edetanorum" (današnja Valencia ) u Hispaniji Citerior. Valentia, što znači hrabrost, nazvana je u čast hrabrosti rimskih vojnika. Edetanorum je značilo da se grad nalazio na teritoriju Edetanaca, iberijskog naroda. Izgrađena je na mjestu iberijskog grada. Livije kaže da je Valentia osnovana kako bi vojnici koji su se borili pod Viriathusom, luzitanskim vođom dobili zemlju.

136. pne. je Rimski senat dodijelio Brutu trijumf i dao mu nadimak Kalak ili Callaecus (pobjednik protiv Callaeci / Gallaeci) Nepoznatog datuma je sagradio hram Cirkusa Flaminiusa za koji se smatra da je bio posvećen Herkulu Callaicus. Ovo je bila jedna od mnogih javnih zgrada Callaicus koje je sagradio prihodima od ratnog plijena. Svi su imali natpise Lucija Accija, tragičnog pjesnika. U hramu je dao podići kolosalni kip sjedećeg Marsa.

Brut je bio zaštitnik Lucija Acija, koji je napisao tragediju o tiraniji Lucija Tarkvinija Oholog, posljednjeg rimskog kralja, i njegovo protjerivanje od strane Lucija Junija Bruta (osnivača Rimske Republike i Kalakovog pretka) naslovljenog Brut u čast njegovog zaštitnika.

Godine 129. prije Krista, prema Liviju, Brut je pomogao konzulu Gaju Semproniju Tuditanu, koji se "isprva bezuspješno borio protiv Jopoda [plemena u Iliriji ], ali poraz je nadoknađen pobjedom izvojevanom pomoću Decima Junija Bruta". Međutim, prema Appianu, "Sempronije Tuditan i Tiberije Pandusa su ratovali s Aplskim Jopodima i čini se da su ih pokorili." Ovo je bio posljednji povijesni zapis o Kalaku.

Ciceron kaže da je Kalak imao neobičnu naviku izvoditi libacije (izlijevanje tekućine kao prinos Bogu ili duhu ili u spomen na mrtve) za mrtve u prosincu, umjesto u veljači, kako je to bilo uobičajeno. Plutarh je istražio niz mogućih objašnjenja ove posebnosti: (1) budući da su mrtvi počašćeni na kraju dana, možda bi bilo razumno to učiniti na kraju godine; (2) možda ne bi bilo prikladno počastiti mrtve na početku sjetve, doba novog života; (3) Prosinac je bio posvećen Saturnu, koji je bio bog podzemlja; ili, (4) da je "Brut smatrao prikladnim darovati mrtve prvim plodovima" veselja na festivalu Saturnalije. Plutarh se također zapitao je li pogrešna "ova izjava, kako je jedino Brut prinosio žrtve mrtvima u ovom mjesecu". "Jer u prosincu se daju prinosi Larentiji i donose libacije na njezin grob." Larentia je bila mitska žena povezana s Laresima, duhovima predaka koji su bili božanstva čuvara obitelji, kvartova, prometnica, morskih puteva, poljoprivrede, stoke, gradova, gradova i države.

Prema Mastrocinqueu, 122. g.pr.kr. Kalaj je sudjelovao u suzbijanju pokreta koji je vodio Gaj Sempronije Grak .

Vidi također

 Junia (gens)
 Luzitanci
 Kvint Sertorije
 Virijat
 Vremenska crta portugalske povijesti

Bilješke

Izvori

 Anthony J. Boyle, Rimska tragedija, Routledge; Novo izdanje, 2005 .;
 Appian, Rimska povijest I : svezak 1, knjige 1–8, Klasična knjižnica Loeb, Loeb, 1989 .:. Također dostupno na internetu: Appianova povijest Rima .
 Evelyn Shirley Shuckburgh, neovisna platforma za izdavanje CreateSpace; 2015; ; izvorna publikacija: Macmillan and Company, 1894
Rimski vojskovođe
Konzuli Rimske Republike
Vojna povijest 2. stoljeća pr. Kr.

Decim Junije Brut Kalaik


Pelé! é um videogame esportivo de 1993 desenvolvido pela Radical Entertainment e publicado pela Accolade para o Sega Genesis . O jogo é baseado no esporte de associação de futebol e coloca o jogador no controle de um time de futebol em modos de jogo como exibições, torneios e temporadas. Recebeu o nome e é endossado pelo ex-jogador de futebol brasileiro Pelé, que também contribuiu com o design do jogo.

Pelé! recebeu críticas mistas dos críticos, que elogiaram os gráficos e a quantidade de opções, mas criticaram os controles e a dificuldade. Uma sequência, Pelé II: World Tournament Soccer, foi lançada em 1994.

Jogabilidade

Pelé! é uma simulação de futebol de associação em que o jogador pode controlar uma das 40 seleções nacionais . A jogabilidade ocorre de uma perspectiva isométrica, e durante uma partida, o jogador controla o movimento do jogador selecionado com o D-pad, enquanto os comandos do botão variam dependendo se o jogador está no ataque, na defesa ou se a bola está no ar. No ataque, o jogador pode lascar, chutar ou passar, enquanto na defesa, o jogador pode checar, desarmar ou passar o controle para o jogador mais próximo da bola. Se a bola estiver no ar, um jogador nas proximidades pode executar uma cabeçada ou um chute de bicicleta .

Aplicam-se as regras usuais do esporte, incluindo faltas e área penal, escanteios e impedimento ; as faltas podem ser ativadas ou desativadas no menu de opções. O jogador pode mudar de formação a qualquer momento, com o próprio Pelé aparecendo para dar conselhos sobre qual formação usar. O jogo apresenta quatro modos de jogo. Em "Exhibition", os jogadores podem jogar uma partida contra um oponente controlado por computador ou humano. O jogador também pode jogar um "Torneio" de 16 jogos ou uma "Temporada" de 40 jogos. O modo "Practice" permite que os jogadores aperfeiçoem as jogadas em campo sem ter que entrar em uma partida. O jogador é capaz de salvar o progresso da temporada e do torneio, bem como compilar estatísticas para seu time.

Desenvolvimento e lançamento
Nos anos que antecederam a Copa do Mundo FIFA de 1994, que seria sediada nos Estados Unidos, o interesse pelo esporte dentro do país havia aumentado. Em abril de 1993, a Accolade anunciou que havia assinado acordos de licenciamento exclusivo com o ex-jogador de futebol brasileiro Pelé e o jogador americano de hóquei no gelo Brett Hull para endossar e ajudar a projetar jogos esportivos para SNES, Sega Genesis e MS-DOS . Para tanto, Pelé trabalhou ao lado do desenvolvedor de jogos canadense Radical Entertainment e do gerente de projetos da Accolade, Robert Daly. Muitas das estratégias de jogo de Pelé foram incorporadas pela Radical à lógica do jogo. Alan Price programou o jogo, enquanto Philip Bat Tse e Edgar Bridwell atuaram como artistas principais. Os efeitos sonoros e a música foram criados respectivamente por Paul Wilkinson e Marc Baril. Como nenhum dos times apresentados no jogo forneceu endosso, nomes genéricos foram dados aos times do jogo, e apenas os sobrenomes dos jogadores são incluídos.

Pelé! foi demonstrado no Summer Consumer Electronics Show de 1993 . Foi lançado na América do Norte em dezembro de 1993, e na Europa em janeiro de 1994. Uma versão para o SNES foi programada para lançamento em março de 1994 e revisada pela Diehard GameFan, mas não foi lançada. O lançamento australiano do jogo estava previsto para a mesma data, mas a Sega Ozisoft não se impressionou com a qualidade do jogo e optou por não publicá-lo na região.

Recepção
Pelé! recebeu críticas mistas após o lançamento. Arnie Katz da Electronic Games elogiou os jogadores grandes e detalhados, a inteligência artificial realista e os controles intuitivos.  A Electronic Gaming Monthly afirmou que o jogo oferecia tudo o que se espera do gênero esportivo, mas alertou que a mecânica de trocar de jogador durante o jogo era confusa.  O Athletic Supporter of GamePro apreciou a quantidade de opções e considerou os gráficos e o áudio acima da média (destacando os grandes sprites dos jogadores e os ruídos da multidão, respectivamente), mas ficou frustrado com a jogabilidade cheia de pênaltis e culpou a falta de um em -relógio do jogo.

Deniz Ahmet, da Computer and Video Games, sentiu que o foco nas opções veio em detrimento da jogabilidade, que ele disse ser prejudicada por controles lentos e falta de caráter entre as equipes. Paul Glancey e Angus Swan da Mean Machines Sega condenaram Pelé! como "uma afronta ao bom nome do futebol e ao bom nome de Pelé"; embora reconhecessem o grande tamanho do sprite e a quantidade razoável de opções, eles ridicularizaram os controles complicados e os goleiros difíceis, descartaram a música como " órgão Hammond nauseante" e descreveram os sons da multidão como "os espectadores de uma partida de hóquei em St Trinian ". Katz observou que os videoclipes full-motion, embora atraentes por si só, não combinavam bem com a apresentação estética da jogabilidade.  Além disso, Swan considerou o uso de sequências de vídeo digitalizadas "francamente irresponsável" devido ao tamanho do cartucho. Tanto Ahmet quanto os revisores da Mean Machines Sega notaram o hábito da bola de piscar durante uma ação mais frenética.

Continuação
Uma sequência, Pelé II: World Tournament Soccer, foi desenvolvida pela Radical Entertainment e publicada pela Accolade em junho de 1994. Possui jogabilidade para quatro jogadores com o uso dos periféricos multitap Team Player ou 4 Way Play e inclui 24 seleções nacionais jogáveis e nove configurações nos Estados Unidos. O jogo recebeu uma resposta mediana dos críticos da Electronic Gaming Monthly, que consideraram o jogo típico do gênero futebol, sem inovações significativas além das condições climáticas personalizáveis.

Jogos eletrônicos desenvolvidos no Canadá
Jogos exclusivos para Mega Drive
Jogos para Mega Drive
Jogos eletrônicos multijogador e um jogador
Representações culturais de Pelé
Jogos cancelados para Super Nintendo
Jogos eletrônicos de futebol
Jogos eletrônicos de 1993

Pelé!


Sylvia Winifred Skan (Bickenhill, Midlands Ocidentais (condado),  – ) foi uma matemática inglesa. É conhecida por seu trabalho em aerodinâmica e, em particular, pela camada limite de Falkner-Skan na mecânica dos fluidos do fluxo de ar passando por um obstáculo em forma de cunha, sobre a qual escreveu com V.M. Falkner em 1930, e pela equação de Falkner-Skan associada.

Skan nasceu em Bickenhill em 15 de agosto de 1897, a mais velha dos cinco filhos do botânico Sidney Alfred Skan e de sua mulher Jane Alkins. Ela não parece ter obtido um diploma universitário. Em 1923 estava trabalhando para o Departamento de Aerodinâmica do Laboratório Nacional de Física do Reino Unido, onde realizou toda a sua carreira.

Além de artigos de pesquisa em coautoria, 17 dos quais a listaram como primeira autora, seus trabalhos incluíram traduções de artigos científicos do francês, alemão e russo para o inglês, e um livro de autoria única em dois volumes, Handbook for Computers (1954), descrevendo a matemática necessária para computadores humanos.

Referências

Matemáticos da Inglaterra
Matemáticas do Reino Unido

Sylvia Skan


Mycale arenaria est une espèce d'éponges de la famille des Mycalidae.

Taxinomie
L'espèce est décrite en 1991 par Eduardo Hajdu et Nicole Boury-Esnault sous le nom de Mycale arenosa, mais préoccupé par Mycale parasitica var. arenosa Hentschel, 1911. Eduardo Hajdu et Ruth Desqueyroux-Faúndez proposent donc Mycale arenaria comme nom de remplacement en 1994.

Voir aussi

Bibliographie

Références taxinomiques

Notes et références

Mycalidae
Espèce d'éponges (nom scientifique)

Mycale arenaria


الدار الحمراء قرية سعودية، تتبع مركز بني سعد التابع لمحافظة الطائف في منطقة مكة المكرمة. تقع شرق الطائف بمسافة (70) كم. يسكنها قرابة خمسة آلاف نسمة. تعود قرية الدار الحمراء إلى قبيلة خديد من عتيبة الهوازنية وهم سكانها منذ الأزل, يقال لواحدهم (خديدي) ويعود نسبهم إلى خديد بن علي بن بركوت بن علي بن طويفح بن نفيع بن رايق بن فلاح بن ناصر بن سعد بن بكر بن هوازن منهم حليمة السعدية مرضعة الرسول صلى الله عليه وسلّم.

انظر أيضًا

 لغب
 جدارة.
 العيسى
 الجرادحة.
 الحديب

مراجع

مصادر
 موقع إمارة مكة المكرمة

أماكن مأهولة في مكة المكرمة
قرى منطقة مكة المكرمة
محافظة الطائف
منطقة مكة المكرمة

الدار الحمراء


Podne ili poldan doslovno znači polovica dana. Astronomski je termin za trenutak u danu kad sunce prividno zauzima najviši položaj iznad horizonta, suprotno od ponoći, kada je najniža.
U podne vrijeme je 12:00 (12 sati i 0 minuta).

Povezani članci
Sunčani sat
Satni kut
Zenit

Vanjske poveznice

Dijelovi dana

Podne


Mario Jutt (Karlovac, 27. listopada 1948. – Karlovac, 16. siječnja 2020.), hrvatski bivši svestrani športaš i športski dužnosnik. Najveći je trag ostavio u nogometu i hokeju.

Životopis
Rođen je 27. listopada 1948. godine u Karlovcu, diplomirao je na Pravnom fakultetu u Zagrebu 1974. godine te je radio kao odvjetnik. Nogomet je igrao u karlovačkom Tehničaru, zatim u prvoligaškim klubovima Zagrebu i Rijeci te za Rovinj, Karlovac, Belišće i Karlovac.

Kao nogometaš osvojio je 1968. godine sedmo mjesto u izboru najboljih športaša Karlovačkog tjednika, a nastupao je i za amatersku nogometnu reprezentaciju Hrvatske 1970. godine te kao profesionalni nogometaš u kanadskom Torontu sedam godina kasnije.

Dugi niz godina bio je član raznih komisija Nogometnog saveza Karlovačke županije, kao i predsjednik Disciplinske komisije Hrvatskog nogometnog saveza.

Umro je 16. siječnja 2020. godine.

Izvori

Hrvatski nogometaši
Hrvatski hokejaši na ledu
Životopisi, Karlovac

Mario Jutt


Maggie Gobran (nascida em 1949, no Egito), também conhecida como Mama Maggie, é uma religiosa ortodoxa copta, fundadora e diretora executiva da instituição de caridade sem fins lucrativos Stephen's Children, no Cairo, no Egito. Ela também foi professora de ciência da computação, na Universidade Americana do Cairo. Maggie é casada e tem um filho e uma filha. Ela foi indicada ao Prêmio Nobel da Paz, em 2012 e 2020.

Vida
Maggie Gobran, muitas vezes referida como a Madre Teresa do Cairo, é uma senhora cristã copta que já viveu um estilo de vida rico, protegida da pobreza e da miséria. Apesar disso, ela ainda experimentou perseguição como cristã no Egito. Em 1989, ela desistiu de sua carreira acadêmica para se tornar uma cristã copta ortodoxa, serva consagrada, e fundou a instituição de caridade Stephen's Children, cujo objetivo é melhorar a vida dos filhos de cristãos e famílias que vivem nas favelas do Cairo e em comunidades pobres na zona rural do Alto Egito. Ela também oferece ajuda a crianças muçulmanas e bahá'ís empobrecidas.

Em 2019, ela foi agraciada com o Prêmio Internacional Mulheres de Coragem pelo Departamento dos Estados Unidos e pela primeira-dama americana Melania Trump. Em 2020, Maggie foi indicada pela BBC na lista das 100 mulheres mais inspiradoras do mundo.

Recursos
Suas próprias palavras (inglês)

 Mama Maggie Gobran ensinando sobre o poder do silêncio como disciplina espiritual

História (documentário em inglês)

 Mamãe Maggie parte 01
 Mamãe Maggie parte 02

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Pessoas vivas
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2020
Indicados ao Prêmio Nobel da Paz
Religiosos do Egito

Maggie Gobran


MÖ 610 Jülyen öncesi Roma takviminde bir yıldır. Roma İmparatorluğu'nda ab urbe condita 144. yıl olarak bilinmektedir.

Olaylar
 Mısır'da Naucratis adlı bir kent kuruldu.

Doğumlar
 Anaksimandros, Yunan filozof (ö. MÖ 546)

Ölümler
 I. Psamtik, Mısır kralı

MÖ 610'lar

MÖ 610


Niki Aebersold (Freimettigen, 5 de julho de 1972) é um ex-ciclista suíço. Durante sua trajetória como profissional ganhou quatro etapas da Volta à Suíça, além de se proclamar Campeão da Suíça em 1998.

Palmarés
 1995
 1 etapa do Regio Tour

 1997
 1 etapa da Volta à Suíça
 3.º no Campeonato da Suíça em Estrada

 1998
 2 etapas da Volta à Suíça
 Campeonato da Suíça em Estrada
 OBV Classic
 1 etapa da Volta à Áustria
 Milano-Torino
 Viena-Rabenstein-Gresten-Viena

 2003
 3.º no Campeonato da Suíça em Estrada

 2004
 1 etapa da Volta à Suíça

Equipas
 PMU Romand-Bepsa (1996)
 Pós Swiss (1997-1998)
 Rabobank (1999-2000)
 Coast/Bianchi (2001-2003)
 Team Coast-Buffalo (2001)
 Team Coast (2002-2003) (até maio)
 Team Bianchi (2003)
 Phonak Hearing Systems (2003-2005)

Notas

Ligações externas
 Ficha de Niki Aebersold (sitiodeciclismo.net)
 Ficha de Niki Aebersold (cqrankling.com)

Ciclistas da Suíça

Niki Aebersold


Mali Plavnik Mali je mali otočni greben kod otoka Malog Plavnika.

Visine je oko 5 metara.

U Državnom programu zaštite i korištenja malih, povremeno nastanjenih i nenastanjenih otoka i okolnog mora Ministarstva regionalnoga razvoja i fondova Europske unije, ne spominje ga se.

Brojne su špilje iz kojih se pružaju kamene ploče i strme stijene, koje nestaju u dubini mora. Brojne su hobotnice, koralji i crvene ribe.

Izvori

 Kvarnerski otoci

Mali Plavnik Mali


مجلس الوزراء الفلسطيني هو السلطة التنفيذية للحكومة الفلسطينية. يتكون من رئيس الوزراء ووزراء لا يزيد عددهم عن 24 وزير.

التعيين

يتم تعيين رئيس الوزراء الفلسطيني من قبل رئيس السلطة الوطنية الفلسطينية، ولا يشترط أن يكون رئيس الوزراء أحد أعضاء المجلس التشريعي الفلسطيني كما هو الحال في كثير من الدول. ويقوم رئيس الوزراء بتعيين وعزل الوزراء. ووفقا للقانون الأساسي الفلسطيني لا يجوز للحكومة ممارسة أي اختصاصات إلا بعد نيل ثقة المجلس التشريعي الفلسطيني.

مواد القانون الأساسي الخاصة بمجلس الوزراء
مواد القانون الأساسي الفلسطيني المعدل 2005 الخاصة بمجلس الوزراء

مادة (63): مجلس الوزراء

مجلس الوزراء (الحكومة) هو الأداة التنفيذية والإدارية العليا التي تضطلع بمسؤولية وضع البرنامج الذي تقره السلطة التشريعية موضع التنفيذ، وفيما عدا ما لرئيس السلطة الوطنية من اختصاصات تنفيذية يحددها القانون الأساسي، تكون الصلاحيات التنفيذية والإدارية من اختصاص مجلس الوزراء.

مادة (64): عدد أعضاء مجلس الوزراء

 يتكون مجلس الوزراء من رئيس الوزراء وعدد من الوزراء لا يتجاوز أربعة وعشرين وزيراً.
 يحدد في قرار التعيين الوزارة التي تسند إلى كل وزير.

مادة (65): تشكيل رئيس الوزراء للحكومة

 فور تكليفه من قبل رئيس السلطة الوطنية الفلسطينية يتولى رئيس الوزراء تشكيل حكومته خلال ثلاثة أسابيع من تاريخ اختياره، وله الحق في مهلة أخرى أقصاها أسبوعان آخران فقط.
 إذا أخفق رئيس الوزراء في تشكيل حكومته خلال الأجل المذكور أو لم يحصل على ثقة المجلس التشريعي وجب على رئيس السلطة الوطنية استبداله بآخر خلال أسبوعين من تاريخ إخفاقه أو من تاريخ جلسة الثقة حسب مقتضى الحال، وتنطبق على رئيس الوزراء الجديد الأحكام الواردة في الفقرة (1) أعلاه.

مادة (66): التصويت على الثقة بمجلس الوزراء

 فور اختيار رئيس الوزراء لأعضاء حكومته يتقدم بطلب إلى المجلس التشريعي لعقد جلسة خاصة للتصويت على الثقة بهم بعد الاستماع والانتهاء من مناقشة البيان الوزاري المكتوب الذي يحدد برنامج وسياسة الحكومة، على أن تعقد الجلسة في موعد أقصاه أسبوع من تاريخ الطلب.
 يتم التصويت على الثقة برئيس الوزراء وأعضاء حكومته مجتمعين، ما لم تقرر الأغلبية المطلقة خلاف ذلك.
 تمنح الثقة بالحكومة إذا صوتت إلى جانبها الأغلبية المطلقة لأعضاء المجلس التشريعي.

مادة (67): أداء رئيس الوزراء والوزراء اليمين الدستورية

بعد الحصول على الثقة بهم وقبل مباشرة أعمالهم يؤدي رئيس الوزراء وأعضاء حكومته أمام رئيس السلطة الوطنية اليمين الدستورية المنصوص عليها في المادة (35) من القانون الأساسي.

مادة (68): مهام وصلاحيات رئيس الوزراء

يمارس رئيس الوزراء ما يلي:
 تشكيل مجلس الوزراء أو تعديله أو إقالة أو قبول استقالة أي عضو أو ملء الشاغر فيه.
 دعوة مجلس الوزراء للانعقاد في جلسته الأسبوعية أو عند الضرورة، أو بناء على طلب رئيس السلطة الوطنية، ويضع جدول أعماله.
 ترؤس جلسات مجلس الوزراء.
 إدارة كل ما يتعلق بشؤون مجلس الوزراء.
 الإشراف على أعمال الوزراء والمؤسسات العامة التابعة للحكومة.
 إصدار القرارات اللازمة في حدود اختصاصاته وفقاً للقانون.
 توقيع وإصدار اللوائح أو الأنظمة التي يصادق عليها مجلس الوزراء.
 يقوم رئيس الوزراء بتعين نائب له من بين وزرائه ليقوم بأعماله عند غيابه.

مادة (69): اختصاصات وصلاحيات مجلس الوزراء

يختص مجلس الوزراء بما يلي:
 وضع السياسة العامة في حدود اختصاصه، وفي ضوء البرنامج الوزاري المصادق عليه من المجلس التشريعي.
 تنفيذ السياسات العامة المقررة من السلطات الفلسطينية المختصة.
 وضع الموازنة العامة لعرضها على المجلس التشريعي.
 إعداد الجهاز الإداري، ووضع هياكله، وتزويده بكافة الوسائل اللازمة، والإشراف عليه ومتابعته.
 متابعة تنفيذ القوانين وضمان الالتزام بأحكامها، واتخاذ الإجراءات اللازمة لذلك.
 الإشراف على أداء الوزارات وسائر وحدات الجهاز الإداري لواجباتها واختصاصاتها، والتنسيق فيما بينها.
 مسؤولية حفظ النظام العام والأمن الداخلي.
 مناقشة الاقتراحات مع الجهات المختلفة ذات العلاقة بالفقرتين (6 و7) أعلاه، وسياساتها في مجال تنفيذ اختصاصاتها.
 أ- إنشاء أو إلغاء الهيئات والمؤسسات والسلطات أو ما في حكمها من وحدات الجهاز الإداري التي يشملها الجهاز التنفيذي التابع للحكومة، على ان ينظم كل منها بقانون.
 ب- تعيين رؤساء الهيئات والمؤسسات المشار إليها في البند (أ) أعلاه والإشراف عليها وفقا لأحكام القانون.
 تحديد اختصاصات الوزارات والهيئات والسلطات والمؤسسات التابعة للجهاز التنفيذي كافة، وما في حكمها.
 أية اختصاصات أخرى تناط به بموجب أحكام القانون.

مادة (70): الصلاحيات التشريعية لمجلس الوزراء

لمجلس الوزراء الحق في التقدم إلى المجلس التشريعي بمشروعات القوانين وإصدار اللوائح واتخاذ الإجراءات اللازمة لتنفيذ القوانين.

مادة (71): اختصاصات وصلاحيات الوزير

يختص كل وزير في إطار وزارته على وجه الخصوص بما يأتي:
 اقتراح السياسة العامة لوزارته والإشراف على تنفيذها بعد إقرارها.
 الإشراف على سير العمل في وزارته وإصدار التعليمات اللازمة لذلك.
 تنفيذ الموازنة العامة ضمن الاعتمادات المقررة لوزارته.
 إعداد مشروعات القوانين الخاصة بوزارته وتقديمها لمجلس الوزراء.
 يجوز للوزير تفويض بعض سلطاته إلى وكيل الوزارة، أو غيره من موظفي الإدارة العليا في وزارته، في حدود القانون.

مادة (72): التقارير التفصيلية عن نشاطات الوزارات

على كل وزير أن يقدم إلى مجلس الوزراء تقارير تفصيلية عن نشاطات وزارته وسياساتها وخططها ومنجزاتها مقارنة بالأهداف المحددة للوزارة في إطار الخطة العامة، وكذلك عن مقترحاتها وتوصياتها بشأن سياستها في المستقبل.
وتقدم هذه التقارير بشكل دوري منتظم كل ثلاثة أشهر بحيث يكون مجلس الوزراء على اطلاع واف بسياسات كل وزارة ونشاطاتها.

مادة (73): جلسات مجلس الوزراء

 بدعوة من رئيس الوزراء تعقد جلسات مجلس الوزراء بصورة دورية أسبوعيا، أو عند الضرورة، ولا يجوز لغير الوزراء حضور هذه الجلسات إلا بناء على دعوة مسبقة من رئيس الوزراء.
 تكون جلسات مجلس الوزراء موثقة.

مادة (74): مسؤولية رئيس الوزراء والوزراء

 رئيس الوزراء مسؤول أمام رئيس السلطة الوطنية عن أعماله وعن أعمال حكومته.
 الوزراء مسؤولون أمام رئيس الوزراء كل في حدود اختصاصه وعن أعمال وزارته.
 رئيس الوزراء وأعضاء حكومته مسؤولون مسؤولية فردية وتضأمنية أمام المجلس التشريعي.

مادة (75): حق رئيس السلطة ورئيس الوزراء في الإحالة إلى التحقيق
 3 لرئيس السلطة الوطنية الحق في إحالة رئيس الوزراء إلى التحقيق فيما قد ينسب إليه من جرائم أثناء تأديته أعمال وظيفته أو بسببها وذلك وفقا لأحكام القانون.
 لرئيس الوزراء الحق في إحالة أي من الوزراء إلى التحقيق استنادا إلى أي من الأسباب المشار إليها في الفقرة (1) أعلاه وذلك وفقا لأحكام القانون.

مادة (76): توقيف الوزراء ومحاكمتهم

 يوقف من يتهم من الوزراء عن مهام منصبه فور صدور قرار الاتهام، ولا يحول انتهاء خدمته دون الاستمرار في إجراءات التحقيق والمتابعة.
 يتولى النائب العام أو من يمثله من أعضاء النيابة العامة إجراءات التحقيق والاتهام وتتم المحاكمة أمام المحكمة المختصة، وتتبع الأحكام والقواعد المقررة في قانوني العقوبات والإجراءات الجزائية.
 تسري الأحكام السابقة على نواب الوزراء ووكلاء الوزارات ومن في حكمهم.

مادة (77): حجب الثقة عن الحكومة
 يجوز لعشرة أعضاء من المجلس التشريعي التقدم بطلب إلى رئيس المجلس لعقد جلسة خاصة لطرح الثقة بالحكومة أو بأحد الوزراء بعد استجوابه.
 يتم تحديد موعد أول جلسة بعد مضي ثلاثة أيام على تقديم الطلب ولا يجوز أن يتجاوز موعدها أسبوعين من ذلك التاريخ.

مادة (78): إجراءات حجب الثقة وتبعاتها

 يتم حجب الثقة عن رئيس الوزراء وحكومته بالأغلبية المطلقة لأعضاء المجلس التشريعي.
 يترتب على حجب الثقة عن رئيس الوزراء وحكومته انتهاء ولايتهم.
 عند انتهاء ولاية رئيس الوزراء وأعضاء حكومته يمارسون أعمالهم مؤقتا باعتبارهم حكومة تسيير أعمال ولا يجوز لهم أن يتخذوا من القرارات إلا ما هو لازم وضروري لتسيير الأعمال التنفيذية لحين تشكيل الحكومة الجديدة.

مادة (79): تغيير رئيس الوزراء والوزراء

 عند قيام المجلس التشريعي بالأغلبية المطلقة لأعضائه بحجب الثقة عن رئيس الوزراء، أو عنه وعن أعضاء حكومته مجتمعين يقدم رئيس السلطة الوطنية الفلسطينية بديلا خلال مهلة أقصاها أسبوعان تبدأ من تاريخ حجب الثقة، ويخضع رئيس الوزراء الجديد لأحكام هذا الباب.
 حال قيام المجلس التشريعي بحجب الثقة عن واحد أو أكثر من أعضاء الحكومة يقدم رئيس الوزراء بديلاً في الجلسة التالية على إلا يتجاوز موعدها أسبوعين من تاريخ حجب الثقة.
 أ- يعد تعديلا وزاريا أية إضافة أو تغيير يطال حقيبة وزارية أو وزيراً أو أكثر من أعضاء مجلس الوزراء ما دام لم يبلغ ثلث عددهم.
 ب. عند إجراء تعديل وزاري أو إضافة أحد الوزراء أو ملء الشاغر لأي سبب كان يتم تقديم الوزراء الجدد خلال مدة أقصاها أسبوعان من تاريخ التعديل أو الشغور للمجلس التشريعي في أول جلسة يعقدها للتصويت على الثقة بهم وفقا لأحكام هذه المادة.
 لا يجوز لرئيس الوزراء أو لأي من الوزراء ممارسة مهام منصبه إلا بعد الحصول على الثقة به من المجلس التشريعي.

مادة (80): إقرار الذمة المالية وتضارب المصالح

 على رئيس الوزراء وكل وزير أن يقدم إقراراً بالذمة المالية الخاصة به وبزوجه وبأولاده القصر، مفصلاً فيه كل ما يملكون من عقارات ومنقولات وأسهم وسندات وأموال نقدية داخل فلسطين وخارجها، وما عليهم من ديون إلى رئيس السلطة الوطنية الذي يضع الترتيبات اللازمة للحفاظ على سريتها وتبقى سرية ولا يجوز الإطـلاع عليها إلا بإذن من المحكمة العليا عند الاقتضاء.
 لا يجوز لرئيس الوزراء أو لأي وزير من الوزراء أن يشتري أو يستأجر شيئاً من أملاك الدولة، أو أحد الأشخاص المعنوية العامة، أو أن تكون له مصلحة مالية في أي عقد من العقود التي تبرمها الجهات الحكومية أو الإدارية، كما لا يجوز له طوال مدة وزارته أن يكون عضواً في مجلس إدارة أي شركة أو أن يمارس التجارة أو أي مهنة من المهن أو أن يتقاضى راتباً أخر أو أي مكافآت أو منح من أي شخص آخر وبأي صفة كانت غير الراتب الواحد المحدد للوزير ومخصصاته.

مادة (81): مخصصات رئيس الوزراء والوزراء

تحدد بقانون مخصصات رئيس الوزراء والوزراء ومن في حكمهم.

مادة (82): شروط التعيين لرئيس الوزراء والوزراء

يشترط فيمن يعين رئيساً للوزراء أو وزيراً أن يكون فلسطينياً متمتعاً بكامل حقوقه المدنية والسياسية.

مادة (83): حالات اعتبار الحكومة مستقيلة

تعتبر الحكومة مستقيلة ويعاد تشكيلها وفقا لإحكام هذا الباب في الحالات التالية:
 فور بدء ولاية جديدة للمجلس التشريعي.
 بعد حجب الثقة عن رئيس الوزراء أو عن رئيس الوزراء وحكومته، أو عن ثلث عدد الوزراء على الأقل.
 أية إضافة أو تغيير أو شغور أو إقالة تشمل ثلث عدد أعضاء مجلس الوزراء على الأقل.
 وفاة رئيس الوزراء.
 استقالة رئيس الوزراء أو استقالة ثلث عدد أعضاء الحكومة على الأقل.
 إقالة رئيس الوزراء من قبل رئيس السلطة الوطنية.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لمجلس الوزراء الفلسطيني
 الأمانة العامة، رئاسة مجلس الوزراء، السلطة الوطنية الفلسطينية، الحكومة الفلسطينية المقالة (قطاع غزة)

المراجع

مجلس الوزراء الفلسطيني


Yoshio Sugino (杉野嘉男; Naruto, 1904. – Tokyo, 1998.), japanski majstor borilačkih vještina i koreograf. Nositelj je 10. Dana u katori shinto-ryu.

Životopis
Sugino je rođen u selu Naruto, prefektura Chiba, u prosincu 1904. Kad je bio dijete, njegova se obitelj preselila u Tokyo. Prvi se put susreo s borilačkim vještinama na Sveučilištu Keio, gdje se upisao 1918; ovdje se pridružio klubovima juda, kenda, sumo-a i kyudo-a. Vježbao je judo kod Kunisabura Iizuke, jednog od najboljih japanskih učitelja u to vrijeme. Otkrivajući sposobnosti džuda, otvorio je vlastiti dojo (Kodokan Judo Shugyojo) u Kawasakiju.

Jigoro Kano predstavio je Sugina školi kenjutusu-a Katori Shinto-ryu 1927. godine. Sugino tada započinje proučavati Yoshin Koryu pod vodstvom Genro Kanaya. Upoznao je Moriheija Ueshibu ranih 1930-ih, a aikido je proučavao dovoljno da bi stekao mogućnost da podučava, pa je zbog toga do 1935. godine otvorio dojo koji je bio povezan s Aikikaijem. Do 1940-ih redovno je predavao kenjutsu, aikido, judo i naginatajutsu.

Tijekom Drugog svjetskog rata Suginova kuća i dojo su uništeni u bombaškim napadima na Kawasaki. Sugino i njegova obitelj pobjegli su u Fukushimu, gdje je većinu svoga vremena proveo vježbajući borilačke vještine. Isto tako, upotrijebio je svoje medicinsko znanje kako bi pomogao ozlijeđenima. Nakon rata, obitelj se vratila u Kawasaki, gdje je njegova klinika imala mnogo posla s liječenjem ranjenih. Do 1950. konstruirao je novi dojo.

Godine 1953. od Sugina je zatraženo da pruži upute u borbi s mačevima glumcima u filmu Akire Kurosawe, Sedam samuraja. Prvotno su posao dijelili Sugino i Junzo Sasamori iz Ono-ha Itto-ryu, ali Sasamori se povukao rano sa snimanja zbog predavanja u inozemstvu. Suginova koreografija za borbe mačevima polazi od ranijeg djela pod utjecajem Kabukija i usredotočuje se na to da scene učine što realnijima. Bio je koreograf i u filmovima: Miyamoto Musashi (1954.), Yagyû Bugeichô (1957.), Skrivena tvrđava (1958.) i Yojimbo (1961.). Zaslužan je za neke od najvećih i najpoznatijih scena mačevanja ikad snimljenih u povijesti japanskog filma.

Godine 1982. princ Naruhiko Higashikuni mu je dodijelio 10. Dan. Yoshi Sugino umro je u Tokyu 1998. godine.

Izvori

Vanjske povezice
Interview with Yoshio Sugino of Katori Shinto-ryu, 1961

Japanski džudaši
Japanske kendoke
Koreografi

Yoshio Sugino


Athanase Negoiță () a fost un preot și teolog
creștin ortodox, orientalist și traducător român. A tradus texte însemnate cuneiforme, hitite, arameice, feniciene - canaaniene și ebraice în limba română.

Biografie
Athanase Negoiță a făcut studiile medii la Liceul "Sf. Haralambie" din Turnu Măgurele, și apoi la Seminarul Central teologic  din București, pe care l-a absolvit în 1926 cu diferență de liceu și bacalaureat. Între anii 1926-1930 a urmat Facultățile de Teologie și de Litere ale Universității din București. După licența în teologie și în litere, a primit titlul de doctorul în teologie în anul 1932 cu o teza despre prorocul Nahum.
Între anii 1930-1932 a studiat în Palestina studii de specializare în Vechiul Testament la "École Biblique et Archéologique Française" din Ierusalim. Întors în patrie, a fost între anii 1933-1938 conferențiar suplinitor de studii biblice la Facultatea de Teologie din București, în 1939 asistent la catedra de exegeză a Vechiului Testament, din anul 1940 cu definitivat.

După hirotonire în anul 1933, Între anii 1933-1936 a slujit ca diacon, iar între 1936-1994 ca preot la biserica  "Sfinții Ioachim și Ana - Foișorul de Foc", din București. În anii 1947-1948 a fost profesor suplinitor la catedra de exegeza Vechiului Testament, iar între anii 1948-1952 lector de limba ebraică la Institutul Teologic Universitar din București, fiind înlocuit cu preotul Mircea Chialda din Caransebeș, care ulterior a devenit profesor.

Negoiță a fost membru al Asociației Orientaliștilor din România.
A publicat în primele decenii de activitate o serie de lucrări despre Vechiul Testament. Negoiță a fost pentru o perioadă, unicul cunoscător al scrierii cuneiforme în România. În anii 1970-1990 a publicat în seria Bibliotheca Orientalis studii privitoare la culturi ale Orientului Antic - feniciană, asiro- babiloniană, hitită, conținând traduceri în limba română ale textelor semițiilor antici și ale hitiților, și despre manuscrisele de la Marea Moartă și la data serbării Paștilor.

Din cauza calității sale de preot, în anii regimului comunist cărțile publicate de Editura Științifică și Enciclopedică în seria Bibliotheca Orientalis nu menționau numele autorului pe copertă, ci numai, cu discreție, în interiorul volumelor. Această situație s-a corectat după căderea regimului comunist în 1989. Athanase Negoiță a colaborat, între altele în acea vreme cu medicul și orientalistul Constantin Daniel, care a semnat studii introductive în mai multe din cărțile menționate.

Athanase Negoiță a avut o atitudine deschisă, de toleranță și stimă în raport cu adepții altor culturi și culte religioase. După propria sa mărturie, comunicată de istoricul israelian Lucian-Zeev Herșcovici, în anii prigoanei antievreiești din timpul regimului Antonescu, din însărcinarea lui Gala Galaction a predat alimente trimise de acesta unor familii evreiești aflate în nevoie din cauza persecuțiilor.. Ulterior, după jumătatea anilor 1950 a fost un cititor și contribuitor al Revistei Cultului Mozaic din România. În anii 1976 și 1981 în ciuda diferențelor ideologice-teologice, a împărtășit cunoștințele sale despre Țara Sfântă și arheologia biblică în cadrul unui seminar pentru viitori pastori ai Bisericii Penticostale.

Athanase Negoiță a încetat din viață în anul 1994 și a fost înmormântat la cimitirul mănăstirii Cernica.

Selecție de cărți și articole
1932 - Prorocul Nahum, teză de doctorat
1935 Codul lui Hammurapi
1935 Negoiță diacon dr. T. – Sabbathul Vechiului Testament, Studiu de Arheologie Biblică – tipografia "Fântâna darurilor" str. 13 septembrie, 74 (1935)
1936 Metoda misionară a profeților Vechiului Testament
1940 - Psaltirea în cultul Bisericii Ortodoxe
1944 - Sabathul Vechiului Testament
1944 -  Psalmii biblici și psalmii babilonieni
1944 - Cunoști tu Tara Sfântă?
1946 - Elemente de gramatică ebraică
1972 -  Calendarul mozaic și Paștile creștine, în Glasul Bisericii, în.  XXXI, 1972, nr. 11 - 12, p.1199-1214;
1977 -  Paștile la data fixă.  Noi inițiative, în Biserica Ortodoxă Română, an.  XCV, 1977, nr. 5 - 6, p. 350 – 356.
1975 - Gândirea asiro-babiloneană în texte , Editura Științifică și Enciclopedică
1979 - Gândirea feniciană în texte, Editura Științifică și Enciclopedică
1986 - Gândirea hitită în texte, Editura Științifică și Enciclopedică
1991 - Monumentul istoric Oborul Vechi- monografia bisericii Sfinții Ioachim si Ana din București, Editura Litera
1992 - cu Constantin Daniel - Teologia biblică a Vechiului Testament, Editura "Credința noastră"
1993 - Manuscrisele eseniene de la Marea Moartă - Editura Științifică
1993 - Noul Testament și manuscrisele de la Qumran Studiu critic (Le Nouveau Testament et les manuscrits de Qumrân. Étude
critique), Editura Stephanus, Bucarest
2006 - Istoria religiei Vechiului Testament

Negoiță a publicat studii în revistele teologice: Studii Teologice, Biserica Ortodoxă Română, Glasul Bisericii, Mitropolia Ardealului, Mitropolia Banatului, Mitropolia Olteniei , în Raze de Lumină, Amvonul, Fântâna Darurilor, precum și două studii în Studia et Acta Orientalia, 1977 și 1980,  abordând mai ales subiecte de arheologie biblică

Note

Legături externe
Dicționarul teologilor români
Nicolae Cojocaru -Părintele profesor Athanase Negoiță, teolog și orientalist - în ziarul Lumina, 5 mai 2016
T.Paraschiv - câteva citate din Athanase Negoiță despre teologia creștină ortodoxă a Vechiului Testament

Nașteri în 1903
Decese în 1994
Teologi români
Orientaliști români
Preoți ortodocși români

Athanase Negoiță


An Panicum graciliflorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alfred Barton Rendle. An Panicum graciliflorum in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum graciliflorum


Consequentialist justifications of the state are philosophical arguments which contend that the state is justified by the good results it produces.

The justification of the state is the source of legitimate authority for the state or government. Typically, a justification of the state explains why the state should exist, and what a legitimate state should or should not be able to do. Consequentialist justifications of the state focus on the results that are achieved when certain institutions are put in place. They are based on consequentialist theories such as utilitarianism. Consequentialism is sometimes confused with utilitarianism, but utilitarianism is only one member of a broad family of consequentialist theories.

Consequentialist theories usually maintain that the rightness or wrongness of an action depends on whether the results of the action are desirable. They are frequently contrasted to deontological theories of morality, which typically hold that certain actions are either forbidden or wrong per se.

Justifications of state

In law and political theory, a state or sovereign is an institution that legitimates a particular government. Sometimes arguments about legitimacy have a mystical side to them, as when kings claim divine right.

Different political philosophies have distinct opinions concerning the state as a domestic organization monopolizing force.

As an example, consequentialists might observe that the state builds bridges. They would ask whether those bridges would have been built in the absence of the state and whether those bridges are valued by those who use them. If the bridges would not have otherwise been built and they are valuable to those who use them, then the existence of the state is justified.

A philosopher who doubts or denies the legitimacy of the state might respond by questioning the ethical premise, saying for example that the workers who built that bridge were exploited by the government that ordered it built, and/or by the investors in the private contractors who profited. The philosopher might have a deontological theory of exploitation.

Alternatively, a skeptic might concede that the bridge is a good consequence but contend that even on consequentialist grounds the argument fails. He might argue that an even better bridge might have been built under anarchist conditions. This counter-argument raises the issue of opportunity cost and the whole issue becomes an exercise in economic reasoning.

See also
Consequentialism
Justification for the state
Rule according to higher law
Sovereign state

Political philosophy
Consequentialism


Veillantif (în franceză), Vegliantin, Vegliantino sau Brigliadoro (în italiană) este numele armăsarului credincios și rapid al lui Roland în poveștile derivate din chansons de geste. Numele său francez provine de la o expresie care înseamnă "vigilent". Veillantif este menționat pentru prima dată în Cântecul lui Roland (v2032; laisse 151).

Numele italian Vegliantino a fost folosit inițial în literatura eroică italiană (el apare în poemul epic "Morgante" al lui Luigi Pulci), dar Matteo Maria Boiardo l-a redenumit Brigliadoro în poemul epic "Orlando Innamorato", iar acest nume este utilizat, de asemenea, în poemul epic "Orlando Furioso" al lui Ludovico Ariosto.

Veillantif a primit diverse origini. În chanson de geste Aspremont din secolul al XII-lea se spune că el s-a aflat anterior în posesia lui Helmont, fiul regelui Agolant. După înfrângerea lui Helmont, calul (și sabia Durendal) a ajuns la Roland. Aceasta a fost tradiția urmată de Boiardo și Ariosto. Aceasta a fost tradiția urmată de Boiardo și Ariosto.

Note

Bibliografie
 Orlando Furioso, traducere în versuri de Barbara Reynolds în două volume (Penguin Classics, 1975). Partea întâi (cântecele 1-23) ; partea a doua (cântecele 24-46) .
 The Song of Roland: An Analytical Edition. Gerard J. Brault, ed. (Pennsylvania State University, 1978).
  Les Quatre Fils Aymon. Presentation, selection and translation in modern French by Micheline de Combarieu du Grès and Jean Subrenat. Paris: Gallimard, 1983. }

Roland

Veillantif


Gottfried von Rhenen (, teilweise auch Govert van Rhenen; † 27. Mai 1178 in Utrecht) war von 1156 bis 1178 Bischof von Utrecht.

Leben
Er entstammte dem Geschlecht der Herren von Rhenen. Dieses liegt südöstlich von Utrecht. Godfried war Domherr in Utrecht und zuletzt Dompropst.

Im Jahr 1156 wurde er in Anwesenheit von Friedrich Barbarossa zum Bischof gewählt. Durch seine Anwesenheit und sein Eingreifen hat Friedrich I. eine zwiespältige Bischofswahl verhindert.

Er blieb in der Folge ein treuer Anhänger der staufischen Partei und stand infolgedessen gegen den Papst. In den Jahren 1160 und 1161 folgte er Friedrich nach Italien.

Seinen weltlichen Besitz schützt er durch den Bau von Burgen. Er war ein persönlich frommer Mann. Im Bistum Utrecht förderte er die Gründung von Kirchen und Klöstern. Er hatte Kontakt zu Hildegard von Bingen.

Mit den Grafen von Holland kam es zu Konflikten um die bischöflichen Rechte in Friesland. Außerdem kam es 1165 zu Auseinandersetzungen um die Abdammung des Rheins. Weil Friedrich Barbarossa keinen weiteren Konfliktherd gebrauchen konnte, hat er diesen Streitigkeiten ein Ende gesetzt.

Im Inneren kämpfte er lange um den Besitz der Stadt Groningen. Diese wollte nach dem Tod des Burggrafen ihre Unabhängigkeit vom Bischof erlangen. Zeitweise kam es auch zu Konflikten mit der Stadt Utrecht.

Im Jahr 1170 wurde durch eine Flutkatastrophe der Zuidersee gebildet. Dadurch verlor er Teile seines Gebietes. Vor seinem Tod vermachte er die Herrschaft Rhenen dem Bistum.

Einzelnachweise

Literatur

Weblinks
  (niederländisch)

Bischof von Utrecht
Römisch-katholischer Bischof (12. Jahrhundert)
Domherr (Utrecht)
Geboren im 12. Jahrhundert
Gestorben 1178
Mann

Gottfried von Rhenen


An Habenaria corticicola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Wright Smith. An Habenaria corticicola in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria corticicola


Ray-Ban is a brand of luxury sunglasses and eyeglasses created in 1936 by Bausch & Lomb. The brand is best known for its Wayfarer and Aviator lines of sunglasses. In 1999, Bausch & Lomb sold the brand to Italian eyewear conglomerate Luxottica Group for a reported $640 million.

History
In 1929, US Army Air Corps Colonel John A. Macready worked with Bausch & Lomb, a Rochester, New York–based medical equipment manufacturer, to create aviation sunglasses that would reduce the distraction for pilots caused by the intense blue and white hues of the sky.

Specifically, MacCready was concerned that pilots' goggles would fog up, greatly reducing visibility at high altitude. The prototype, created in 1936 and known as "Anti-Glare", had plastic frames and green lenses that could cut out the glare without obscuring vision. The name "Ray-Ban" was hence derived from the ability of these glasses to limit the ingress of either ultra-violet or infra-red rays of light. Impact-resistant lenses were added in 1938. The sunglasses were redesigned with a metal frame the following year and patented as the Ray-Ban Aviator. According to the BBC, the glasses used "Kalichrome lenses designed to sharpen details and minimise haze by filtering out blue light, making them ideal for misty conditions."

Product lines
Ray-Ban's most popular sunglasses are the Wayfarer, Erika, and Aviator models. During the 1950s, Ray-Ban released the Echelon (Caravan), which had a squarer frame. In 1965, the Olympian I and II were introduced; they became popular when Peter Fonda wore them in the 1969 film Easy Rider. The company has also produced special edition lines, such as The General in 1987, bearing similarity to the original aviators worn by General Douglas MacArthur during the Second World War.
In the 1980s the Ray-Ban Clubmaster was added to the model line. The Clubmaster has a browline frame and went on to become the third best selling sunglasses style of the 1980s, behind the Wayfarer and Aviator.

In 2007, Luxottica Group launched Ray-Ban Youth, a collection of prescription eyewear aimed at children ages eight through twelve. Modeled after popular adult Ray-Bans styles, these hypoallergenic titanium frames featured both neutral and bold colorways as well as sturdy flex hinges.

In 2009, Luxottica released the Ray-Ban Tech collection, which included the Carbon Fibre line. This line of sunglasses were factory stress-tested and designed to be durable and lightweight, and featured polarized lenses of polycarbonate or crystal.

On the brand's website, Ray-Ban also offers the option to customize and purchase individual pairs of many of their popular styles, giving buyers express choice between frames, lenses, and engraving, among other options.

In 2021, Ray-Ban commercialized a model of smart glasses that they developed with Facebook Reality Labs called Ray-Ban Stories. Building on recent trends of wearable technology, the glasses feature a built-in camera and Bluetooth earphones.  Like other wearable, camera-equipped tech, Ray-Ban Stories have come under scrutiny for their susceptibility to privacy issues and potential for misuse.

Counterfeits
Like other luxury brands, Ray-Ban has been a notable target for retail counterfeiters. The advertisement of Ray-Bans for unrealistically low prices has been consistently linked to fraudulent websites peddling counterfeit products. Studies have shown that one of every four ads for discounted luxury products on Facebook links users to such sites. Ray-Bans are often involved in international seizures of counterfeit designer goods. For one example, in 2016, law enforcement in Thailand seized an alleged import of hundreds of thousands of counterfeit sunglasses including Ray-Bans and Oakleys (also owned by Luxottica Group). Counterfeiters were said to have applied tags and stickers to the fakes to deceive consumers about their authenticity.

Luxottica has taken measures to thwart the trade of counterfeit products, such as converting the India Ray-Ban website from a reference site to a functional e-commerce platform, and pursuing legal action against online retailers that market fake Ray-Ban products. In 2016, Luxottica introduced a "Minimum Advertised Price (MAP)" policy for Ray-Ban in contracts with their wholesale customers. While the policy does not name a specific minimum price point, it forbids the advertisement of Ray-Ban products at extreme discounts, as well as any advertising that could otherwise devalue the products.

Gallery

References

External links

Luxottica
Sunglasses
Eyewear brands of the United States
American companies established in 1936
Manufacturing companies established in 1936
Eyewear companies of the United States
1936 establishments in New York (state)

Ray-Ban


دنه هي قرية عربية تقغ في الشمال الغربي لمدينة بيسان، وتربطها طريق فرعية ممهدة بطريق العفولة– بيسان الرئيسة المعبدة. تربطها طرق فرعية ممهدة أخرى بقرى كفرة، الطيبة، بيلى، المرصص، كفر مصر، تمرة، ناعورة وإندور. كما كانت تمر بها فيما مضى أنابيب شركة نفط العراق المنتهية في حيفا.

أقيمت قرية دنة على بقعة قرية "تينا عام" منذ العهد الروماني عند سفوح جبل طيرة الخراب (150م) أحد مرتفعات الجليل الأدنى المطلة على سهل مرج ابن عامر وسهل بيسان. وترتفع 100م عن سطح البحر. وعدد بيوتها قليل، ومعظمها مبني بالحجر واللبن. اتخذ مخططها شكلًا مستطيلًا، وتمتد مبانيها من الجنوب إلى الشمال. كما امتدت مبانيها في أواخر فترة الانتداب على شكل محور بمحاذاة الطريق المؤدية إلى قرية كفرة المجاورة. وبالرغم من نموها العمراني فقد ظلت مساحتها صغيرة لا تتجاوز 15 دونمًا. تشتمل دنة على بعض الدكاكين الصغيرة وعلى جامع يضم الشيخ دانيال. وتشرب من مياه بئرين واقعتين في قاع واد يمر بطرفها الغربي. كما كانت القرية شبه خالية من المرافق والخدمات العامة.

تبلغ مساحة أراضي دنة 6,614 دونمًا منها 75 دونما للطرق والأودية و 206 دونمات تسربت لليهود.

كان في دنة نحو 176 نسمة في عام 1922. في عام 1931 انخفض عدد سكانها إلى 149 نسمة كانوا يقيمون في 28 بيتًا. وفي عام 1945 قدر عددهم بنحو 190 نسمة. وخلال حرب 1948 طرد اليهود السكان العرب من قريتهم ودمروا بيوتها.

احتلال القرية وتطهيرها عرقيًّا
طرد سكان دنة في 28 أيار\ مايو 1948، يوم نقل الجيش الإسرائيلي من تبقى من سكان مدينة بيسان المجاورة إلى الناصرة. كان لواء غولاني هو المسؤول عن احتلال وادي بيسان والقيام بعمليات الطرد هذه.

ويقول المؤرخ الإسرائيلي بني موريس إن تدمير القرية كان بدأ مع حلول أيلول\ سبتمبر 1948. واعترض أحد زعماء مستعمرة مجاورة على تدمير دنة، بحجة أن القرية ربما تسمح بتخصيص بعض أراضيها لأغراض الاستيطان. وهذا يدل على أن بعض سكان القرية على الأقل مكثوا فيها، أو عادوا إليها بعد طردهم. لكن لا يعرف ماذا حل بهم بعد ذلك.

القرية اليوم
تنمو اليوم الأعشاب والشوك والعليق والصبار حول ركام الأنقاض في موقع القرية. كما تنمو الأعشاب الكثيفة في الوادي وقرب النبع. أمّا الأراضي في المنطقة فيستغلها مزارعون إسرائيليون.

المستعمرات الإسرائيلية على أراضي القرية
لا مستعمرات إسرائيلية على أراضي القرية.

المصادر

 موقع فلسطين في الذاكرة

قرى بيسان
قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948
قضاء بيسان
مقالات تتضمن معلومات من موقع فلسطين في الذاكرة

دنه


Jeroteo o Hieroteo de Atenas, llamado "el Tesmoteta" o "el Divino", (en griego: θεσμοθέτης Ἱερόθεος) fue un religioso griego del , discípulo de San Pablo y supuesto primer obispo de Atenas. Es considerado el Santo Patrono de Atenas, junto a Santa Filotea de Atenas y a San Dionisio Areopagita.

Vida
Las primeras y únicas noticias históricas sobre Jeroteo aparecieron en los escritos del Pseudo Dionisio Areopagita, un autor desconocido del  que por engaño
o humildad
firmó sus obras con el nombre de San Dionisio, juez del Areópago y obispo de Atenas en el .

Según este autor, Jeroteo fue convertido al cristianismo por San Pablo, que le puso al frente de los cristianos de Atenas como obispo o presbítero. Fue un orador inspirado y convincente, estudioso perspicaz instruido en los asuntos divinos y de gran autoridad entre sus discípulos, entre los que se encontraba San Dionisio.
Se halló presente, junto con algunos apóstoles, en el Tránsito de María, donde pronunció un memorable sermón que dejó impresionados a todos los asistentes.
Dejó escritas al menos dos obras, "Elementos de Teología" (Theologikai stoicheioseis) e "Himnos de Amor" (Erotikoi hymnoi).

Según algunos autores modernos, los escritos del pseudo Dionisio carecen de credibilidad, y la existencia real de Jeroteo no pasa de ser una conjetura.

San Jeroteo en España

En las escasas noticias que el pseudo Dionisio dejó sobre Jeroteo no hay constancia de que éste hubiera estado nunca en España, pero a finales del s. XVI el conocido impostor Jerónimo Román de la Higuera escribió dos crónicas falsamente atribuidas a Flavio Lucio Dextro (s. V) y a Liutprando de Cremona (s. X) en las que mencionaba a Jeroteo como natural de Ampurias, que habiendo acompañado a San Pablo a España, quedó nombrado por éste como primer obispo de Segovia.

Los eruditos de la época, ignorantes de la falsedad de estos escritos, los aceptaron como auténticos, no sin ciertas reservas;
la devoción al santo ateniense se extendió entre los fieles españoles, y a pesar de que en 1666 el marqués de Agrópoli desmintió historiográficamente la presencia de San Jeroteo en Segovia,
el clero de esta diócesis encabezado por el obispo Diego Escolano y Ledesma defendió su existencia y al año siguiente se instituyó en Segovia el culto oficial al santo que ha perdurado hasta nuestros días.

Referencias

Enlaces externos

Santos de Grecia
Santos del siglo I
Obispos del siglo I
Antiguos griegos del siglo I
Obispos santos
Santos católicos y ortodoxos
Obispos de Atenas

Jeroteo de Atenas


The New England Journal of Medicine (NEJM) is a weekly medical journal published by the Massachusetts Medical Society. It is among the most prestigious peer-reviewed medical journals as well as the oldest continuously published one.

History
In September 1811, John Collins Warren, a Boston physician, along with James Jackson, submitted a formal prospectus to establish the New England Journal of Medicine and Surgery and Collateral Branches of Science as a medical and philosophical journal. Subsequently, the first issue of the New England Journal of Medicine and Surgery and the Collateral Branches of Medical Science was published in January 1812. The journal was published quarterly.

In 1823, another publication, the Boston Medical Intelligencer, appeared under the editorship of Jerome V. C. Smith.

The editors of the New England Journal of Medicine and Surgery and the Collateral Branches of Medical Science purchased the weekly Intelligencer for $600 in 1828, merging the two publications to form the Boston Medical and Surgical Journal, and shifting from quarterly to weekly publication.

In 1921, the Massachusetts Medical Society purchased the Journal for US$1 () and, in 1928, renamed it to The New England Journal of Medicine.

Logo
The journal's logo depicts the snake-wrapped Rod of Asclepius crossed over a quill pen. The dates on the logo represent the founding of the components of The New England Journal of Medicine: 1812 for the New England Journal of Medicine and Surgery and Collateral Branches of Medical Science, 1823 for the Boston Medical Intelligencer, 1828 for the Boston Medical and Surgical Journal, and 1928 for the New England Journal of Medicine.

Notable articles
Notable articles from the course of The New England Journal of Medicine history include:

 In November 1846, Henry Jacob Bigelow, a Boston surgeon, reported a breakthrough in the search for surgical anesthetics with the first uses of inhaled ether in 1846. This allowed patients to remain sedated during operations ranging from dental extraction to amputation. "A patient has been rendered completely insensible during an amputation of the thigh, regain consciousness after a short interval," Bigelow wrote. "Other severe operations have been performed without the knowledge of the patients."
 In June 1906, James Homer Wright published an article that described how he stained and studied bone marrow with descriptions of what are now known as megakaryocytes and platelets.
 In October 1872, a lecture by Charles-Édouard Brown-Séquard was published that proposed the then-revolutionary idea that one cerebral hemisphere can influence both sides of the body. The neurologist would go on to describe what is now known as the Brown-Séquard syndrome.
 In June 1948, Sidney Farber reported promising results in treatment of early childhood leukemia. Based on anecdotal evidence that children with acute leukemia worsened if they were given folic acid, he worked on blocking folic acid metabolism. His team gave 16 infants and children with acute lymphoblastic leukemia a folic acid inhibitor, aminopterin—10 showed improvement by clinical and hematologic parameters after three months. In his article, Farber advised receiving the results cautiously: "It is again emphasized that these remissions are temporary in character and that the substance is toxic and may be productive of even greater disturbances than have been encountered so far in our studies," he wrote. "No evidence has been mentioned in this report that would justify the suggestion of the term 'cure' of acute leukemia in children."
 In November 1952, cardiologist Paul Zoll published an early report on resuscitation of the heart. "The purpose of this report is to describe the successful use in 2 patients of a quick, simple, effective and safe method of arousing the heart from ventricular standstill by an artificial, external, electric pacemaker," he wrote. "For the first time it was possible to keep a patient alive during ventricular asystole lasting for hours to days. This procedure may prove valuable in many clinical situations."
 In February 1973, NEJM published the first report of polyp removal using a colonoscope and introduced a procedure during screening to reduce cancer risk. The authors reported on 218 patients, from whom they removed 303 polyps (at one or more procedures per patient).
 A letter published in the NEJM in 1980 was later described by the journal as having been "heavily and uncritically cited" to claim that addiction due to use of opioids was rare, and its publication in such an authoritative journal was used by pharmaceutical companies to push widespread use of opioid drugs, leading to an addiction crisis in the U.S. and other countries.
 In December 1981, two landmark articles described the clinical course of four patients—first reported in the CDC's June 1981 Morbidity and Mortality Weekly Report—with the disease that would come to be known as AIDS.
 In April 2001, Brian Druker et al. reported a targeted therapy for chronic myelogenous leukemia. Based on the knowledge that BCR-ABL, a constitutively activated tyrosine kinase, causes CML, the authors tested with success an inhibitor of this tyrosine kinase in patients who had failed first-line therapy. The finding helped begin the era of designing cancer drugs to target specific molecular abnormalities.
 In October 2020, the journal published an editorial, signed by all 34 editors, in which they condemned the Trump administration's handling of the COVID-19 pandemic saying that "they are dangerously incompetent" and that "they have taken a crisis and turned it into a tragedy."  This is the first time NEJM has ever supported or condemned a political candidate and only three other times in history has an editorial been signed by all the editors.
In April 2021, Robin Carhart-Harris et al. demonstrated that in the pharmacological treatment of major depressive disorder, there was no significant difference in antidepressant effects between the psychedelic drug psilocybin and the SSRI escitalopram after six weeks. Significant doses of psilocybin were only administered twice in the six-week period, while escitalopram was taken daily. This was the first time psychedelics and SSRIs were compared in the treatment of depression.

Social media
On April 25, 1996, the NEJM announced a new web site, which published each week the abstracts for research articles and the full text of editorials, cases, and letters to the editor. After print publishing for 184 years this was the NEJMs first use of the Internet for electronic publication.

The site was launched several months earlier in 1996, but the editors wanted proof that weekly electronic publication would work. Only then was an announcement approved for publication on the editorial page. In 1997, the website included prepublication releases of certain articles prior to their print publication. In 1998, online publication extended to include the full text of all its articles from 1993 forward.

Since its launch, NEJM has added to its site:

 Videos in Clinical Medicine, peer-reviewed educational videos to teach procedures requiring skilled techniques and specialized physical examination.
 Interactive Medical Cases, which mimic a clinical encounter by presenting the patient's history with results of the physical examination and laboratory and radiographic tests. Multiple-choice questions throughout test the taker's knowledge.
 NEJM Archive, the entire collection of the journal's published material.

Influence
The George Polk Awards site noted that its 1977 award to The New England Journal of Medicine: "...provided the first significant mainstream visibility for a publication that would achieve enormous attention and prestige in the ensuing decades."

The journal usually has the highest impact factor of the journals of internal medicine. According to the Journal Citation Reports, NEJM had a 2017 impact factor of 79.258, ranking it first of 153 journals in the category "General & Internal Medicine". It was the only journal in the category with an impact factor of more than 70. By comparison, the second and third ranked journals in the category (The Lancet and JAMA) had impact factors of 53.254 and 47.661 respectively.

Theodore Dalrymple feels that this influence is unwarranted. In False Positive: A Year of Error, Omission, and Political Correctness in the New England Journal of Medicine, he examines various articles on medical and social issues that the NEJM published over the course of a year. He found that many arrived at conclusions which were not supported by the evidence presented, or ignored easily available evidence that contradicted their conclusions.

Specialty journals
In 2022, NEJM set up a new sub-journal, NEJM Evidence. NEJM Evidence is a monthly digital journal featuring original research.  It focuses on clinical trials and decision making.

Ingelfinger rule
The New England Journal of Medicine requires that articles it publishes have not been published or released elsewhere. Referred to as the Ingelfinger rule, the policy is intended to protect newsworthiness, and to subject research to peer review "before it is touted to the public or the profession". By 1991, four types of exceptions were recognized, including when "prepublication release of research conclusions is warranted because of immediate implications for the public health".

The rule was first described in a 1969 editorial, "Definition of Sole Contribution", by Franz Ingelfinger, the editor-in-chief at that time. A number of medical journals have similar rules in place.

Vioxx correction controversy

In the early 2000s, The New England Journal of Medicine was involved in a controversy around problems with research on the drug Vioxx. A study was published in the journal in November 2000 which noted an increase in myocardial infarction amongst those taking Vioxx. According to Richard Smith, the former editor of the British Medical Journal, concerns about the correctness of that study were raised with the journal's editor, Jeff Drazen, as early as August 2001. That year, both the US Food and Drug Administration and the Journal of the American Medical Association also cast doubt on the validity of the data interpretation that had been published in the NEJM. Merck withdrew the drug from market in September 2004. In December 2005, NEJM published an expression of concern about the original study following discovery that the authors knew more about certain adverse events than they disclosed at the time of publication. From the Expression of Concern: "Until the end of November 2005, we believed that these were late events that were not known to the authors in time to be included in the article published in the Journal on November 23, 2000. It now appears, however, from a memorandum dated July 5, 2000, that was obtained by subpoena in the Vioxx litigation and made available to the Journal, that at least two of the authors knew about the three additional myocardial infarctions at least two weeks before the authors submitted the first of two revisions and 4 1/2 months before publication of the article." During the five-year period between publication and Expression of Concern, it has been estimated that Merck paid NEJM as much as US$836,000 for article reprints that Merck used for promotional purposes. The journal was publicly rebuked for its response to the research issues in editorials appearing in publications including the British Medical Journal and the Journal of the Royal Society of Medicine.

Open access policy
NEJM provides delayed free online access to its research articles (it does so six months after publication, and maintains that access dating back to 1990). This delay does not apply to readers from the least developed countries, for whom the content is available at no charge for personal use.

NEJM also has two podcast features, one with interviews of doctors and researchers that are publishing in the journal, and another summarizing the content of each issue. Other offerings include Continuing Medical Education, Videos in Clinical Medicine (showing videos of medical procedures), and the weekly Image Challenge.

Editors
 Walter Prentice Bowers, 1921–1937
 Robert Nason Nye, 1937–1947
 Joseph Garland, 1947–1967
 Franz J. Ingelfinger, 1967–1977
 Arnold S. Relman, 1977–1991
 Jerome P. Kassirer, 1991–1999
 Marcia Angell, 1999–2000
 Jeffrey M. Drazen, 2000–2019
 Eric Rubin, 2019–present

See also
 List of medical journals

References

Bibliography

External links

1812 establishments in the United States
Academic journals published by learned and professional societies of the United States
Delayed open access journals
English-language journals
General medical journals
Publications established in 1812

The New England Journal of Medicine


An Habenaria longicorniculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Graham. An Habenaria longicorniculata in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Habenaria

Habenaria longicorniculata


සිරියස් යනු රාත්‍රි අහසේ දිස්වන දීප්තිමත්ම තාරකාවයි. −1.46 ක දෘෂ්ටිමය දාශ්‍ය විශාලත්වයක් සහිතවූ එය, ඊලඟ දීප්තිමත් තාරකාව වන කැනොපස් ට වඩා දෙගුණයක් දීප්තිමත්ය.

සිරියස්


Reacția Darzens (de asemenea cunoscută și ca condensarea Darzens) este o reacție chimică a unei cetone sau aldehide cu un α-halogenoester în prezența unei baze, iar în urma acesteia se obține un α,β-epoxi-ester, denumit și ester glicidic. Reacția a fost denumită după chimistul Auguste George Darzens, care a descoperit-o în anul 1904.

Mecanism de reacție
Într-o primă etapă are loc o deprotonare datorată intervenției unei baze tari, când se obține un carbanion la atomul de carbon legat de halogen. Datorită grupei ester, carbanionul se stabilizează prin rezonanță, prin intermediar enolat. Acest intermediar este un nucleofil care atacă gruparea carbonilică, formând o nouă legătură carbon-carbon. Anionul localizat la oxigen suferă un atac nucleofil SN2 intramolecular, când se substituie atomul de halogen cu formarea structurii epoxidice. Astfel se poate spune că reacția Darzens este o reacție de condensare, întrucât prin legarea a două molecule de reactant se elimină o moleculă de HCl.

Principalul rol al esterului este acela de a favoriza deprotonarea inițială, așadar se pot folosi în locul său alți compuși cu grupe funcționale carbonilice. De exemplu, dacă se pleacă de la o α-halogeno-amidă, produsul va fi o α,β-epoxi-amidă. Dacă în schimb se pleacă de la o α-halogeno-cetonă, produsul va fi o α,β-epoxi-cetonă.

Note

Vezi și
 Reacție Reformatsky

Reacții de adiție
Darzens

Reacție Darzens


Sense & Sensitivity conocido en América Latina como Sensatez y Sensibilidad es el sexto episodio de la primera temporada de la serie de televisión estadounidense Ángel. Escrito por Tim Menear y dirigido por James A. Contner, se estrenó originalmente el 9 de noviembre de 1999.

Argumento
La fría, violenta y dura oficial de Policía Kate Lockley hace todo lo posible para detener al pequeño Tony, un reconocido y poderoso jefe criminal de la ciudad. Una misión a la que le pone mucho esfuerzo llegando a descansar muy poco y adquiriendo una aptitud casi corrupta a la hora de investigar el caso, un detalle que no les gusta para nada a sus superiores. En su intento por atrapar al criminal, Kate le pide a Ángel interceptar al pequeño Tony pero con la condición de no intervenir en la captura.

Ángel no obedece las órdenes de Kate y toma el asunto por sus propias manos, deteniendo al pequeño Tony de escapar de la ciudad para el disgusto de Kate. Lleno de un deseo incontenible de venganza, el pequeño Tony llama a su abogado Lee Mercer, un empleado de la firma de abogados Wolfram&Hart quien viene con una orden para trasladar a su cliente a otra comisaría debido a una supuesta serie de abusos de violencia corrupta por parte de la oficial Lockley.

Como consecuencia en la comisaría se comienzan a emplear extraños cursos de sensibilidad sugeridos por Lee y dirigidos por Allen Lloyd, un extraño que planea secciones y hace dinámicas con los policías, entre las cuales incluye conversaciones en un círculo social en las que solo se puede hablar con "el palo de la palabra". Estas secciones son en realidad parte de un plan sobrenatural del abogado Lee Mercer para liberar a su cliente. Mientras en tanto en Investigaciones Ángel, Cordelia y Doyle están teniendo dificultades con su jefe cuya insensibilidad para tratarlos y apreciar sus servicios van de mal en peor. Por si fuera poco el vampiro se muestra muy duro para expresarse y reconocer sus errores.

Cuando Ángel descubre que Kate está siendo cada vez más sensible en su carácter y que el pequeño Tony está aliado con los abogados de W&H. El vampiro comienza a temer por la seguridad de Kate. Tratando de advertirle a su amiga del peligro, Ángel decide enfrentar a Allen que se revela como un lacayo de W&H y logra escapar del vampiro después de tocarlo con "el palo de la palabra", el cual al parecer será el causante del esperado complot en contra de Kate.

Kate asiste a una reunión de policías para celebrar la jubilación de su padre Trevor Lockley y dedicarle unas palabras en un discurso. No obstante, durante su discurso Kate y algunos policías se abren a sus emociones más ocultas, avergonzando al oficial Lockley quien se retira avergonzado. Triste, Kate decide regresar a la comisaría donde están el resto de los policías sensibilizados y un liberado Tony, quien se prepara para matarla. Cordelia y Doyle descubren el plan del criminal y tratan de detenerlo pero tienen un pequeño problema: Ángel ha sido sensibilizado como Kate y la mayoría de los policías indefensos. Haciéndolo expresar sus emociones e inseguridades ocultas a sus amigos y volviéndose casi un pacifista.

Para sorpresa de Cordelia y Doyle, Angel aun conserva sus motivaciones para pelear y con ayuda de Kate, ambos derrotan al pequeño Tony y detienen el motín desatado por el resto de los criminales sueltos.
Al día siguiente Lee Mercer decide cortar su contrato con el pequeño Tony debido a que el criminal no se acató al plan original de solo escapar de prisión y por lo tanto pone en peligro la imagen de W&H. Mientras Trevor Lockley reprende a su hija por el mal rato que lo hizo pasar la noche anterior.

Elenco

Principal
 David Boreanaz como Angel.
 Charisma Carpenter como Cordelia Chase.
 Glenn Quinn como Allen Francis Doyle.

Producción

Redacción
El episodio fue escrito por Tim Menear. Según lo comentado por el guionista, la historia original era crear un episodio con policías tan sensibles que simplemente no podían cumplir con su deber. El escritor Tim Menear declaró que el personaje El Pequeño Tony Papazian es una parodia de los Soprano.

Continuidad
 El padre de Kate, Trevor Lockley aparece por primera vez en la serie.
 Bajo los efectos de la maldición sensibilizadora Kate declara la atracción que Doyle siente por Cordelia. Aunque lo curioso es que Cordelia lo considera de manera más seria.

Referencias

Enlaces externos

Episodios de la primera temporada de Angel

Sense & Sensitivity


الملك انتف الثامن والاسم الملكى سخم رع هر وحر ماعت أحد ملوك الأسرة السابعة عشر.

كان انتف الثامن يحكم من طيبة في الوقت الذي كان الهكسوس يحتلون أجزء كثيرة من مصر، ولم يعثر لهذا الملك على آثار غير مقبرته مما يدل على انه حكم لفترة قصيرة جدا وربما توفي بعد توليه العرش مباشرة

وقد اكتشفت مقبرة الملك انتف الثامن في جبانة ذراع أبو النجا، وقد عثر مريت على تابوته في العام 1854م وهو من الخشب، وهذا التابوت محفوظ الآن في متحف اللوفر بفرنسا.

مراجع

فراعنة الأسرة المصرية السابعة عشر
وفيات في طيبة (مصر)

انتف الثامن


McDowell County is the name of two counties in the United States:

 McDowell County, North Carolina
 McDowell County, West Virginia

McDowell County


Ida Kamińska (født 18. september 1899, død 21. maj 1980) var en polsk teater-, filmskuespiller og instruktør. Kendt hovedsageligt for sit arbejde på teatret. Hun var datter af Ester Rachel Kamińska, der var kendt som "Moderen af den Jødiske Scene". Det jødiske teater i Warszawa er navngivet til deres ære. I sin lange karriere producerede Kamińska mere end 70 skuespil og medvirkede i mere end 150 produktioner. Hun skrev også to skuespil selv og oversatte mange værker på jiddisk. Verdenskrig afbrød hendes karriere, og hun emigrerede senere til USA, og fortsatte med at spille. I 1967 instruerede hun sig selv i hovedrollen af Mutter Courage og hendes børn på Broadway. I 1973 udgav hun sin selvbiografi med titlen My Life, My Theater.

Hun medvirkede i filmen Butikken på hovedgaden fra 1965, der vandt en Oscar for bedste udenlandske film. For sin præstation, fik hun særlig omtale på Filmfestivalen i Cannes, samt nomineringer til Golden Globe og en Oscar for bedste kvindelige hovedrolle.

Opvækst og karriere
Hun blev født i Odessa, Det Russiske Kejserrige (nutidens Ukraine), som datter af sceneskuespiller Ester Rachel Kamińska (1870-1925) og skuespiller, instruktør og sceneproducer Abraham Izaak Kaminski (1867-1918). Søsteren var Regina Kaminska, som også var en skuespiller. Broren var Joseph Kaminski, en komponist. Hendes mor blev beskrevet som den "Jødiske Eleanor Duse".

Ida Kamińska begyndte sin scenekarriere i en alder af seks. En af hendes tidligste roller var i Jakob Gordins skuespil Mirele Efros, som barnebarn af titelkarakteren, som blev spillet af sin mor.  Hun optrådte i både tragedier og komedier, samt instruerede skuespil i sin fars trup da hun var 18.

I 1918 blev hun gift med den jiddiske skuespiller og instruktør Zygmunt Turkow (1896-1970), der var medlem af hendes forældres trup. Hun og Turkow havde en datter, Ruth Kamińska-Turkow, som blev født i 1919. Efter en treårig rundtur med Kamiński-teatret i Sovjetunionen bosatte det unge par sig i Warszawa og sammen etablerede de Warszawas jødiske kunstteater i 1922 med Ida Kamińska som den primære skuespiller. De skiltes i 1932, og i samme år startede Ida sit eget firma i Warszawa, Dramatheatret Ida Kamińska, som hun fortsatte med at lede til 1939. I juli 1936 giftede Kamińska den jiddiske skuespiller Marian (Meir) Melman (1900-1978).

I oktober 1939, i den tidlige del af Anden Verdenskrig, flygtede Kamińska og familiemedlemmer, herunder sin mand, Melman og datter, Rut, til Lwów (Lviv, Ukraine), som var under sovjetisk besættelse. Der var hun i stand til at lede et jiddisk-teater finansieret af de sovjetiske myndigheder. Hun og sin familie tog ly med venner der og var under forsigtighed, fordi de skulle betragtes som anti-Hitler. Kamińska og sin familie flyttede efterfølgende til forskellige lokaliteter i Sovjetunionen. Hun og Melmans søn Victor blev født i Frunse i Sovjet-Centralasien (nuv. Kirgisistan) i efteråret 1941. I 1944 ankom de til Moskva, hvor Kamińska igen spillede i jiddiske produktioner.

Karriere efter krigen
Efter krigen vendte Kamińska og sin familie tilbage til Warszawa. Den polsk-jødiske befolkning var blevet decimeret af Holocaust-begivenhederne. Ikke desto mindre besluttede Kamińska og Melman at genoprette det jødiske teater. Et jiddisk teater genåbnede i Warszawa i november 1946. I 1949 ydede den polske regering et tilskud til oprettelsen af det jødiske statsteater i Polen, med Kamińska som kunstnerisk instruktør. I sin tidlige periode turnerede teatret mellem byerne Łódź (1949-1953) og Wrocław (1953-1955). I 1955 blev det etableret permanent i Warszawa som det statlige jødiske teater, som senere blev opkaldt efter Ida og sin mor Ester (Ester Rachel Kamińska og Ida Kamińska State Jewish Theatre). Ida Kamińska fortsatte med at lede teatret til 1968.

I 1957 gik hun på turné til Israel for første gang, hvor hun optrådte for premierminister Golda Meir.

I 1965 medvirkede hun i den tjekkoslovakiske film Butikken på hovedgaden (instrueret af Ján Kadár og Elmar Klos), som resulterede i en nominering for Oscar for bedste kvindelige hovedrolle.

I protest mod regeringens antisemitiske kampagne i marts 1968 forlod hun Polen for evigt i juli 1968, først til Israel, men endte med at bo i New York.

Hendes sidste rolle var The Angel Levine (1970), instrueret af Ján Kadár.

Død og eftermæle
Ida Kaminska døde af hjerte-kar-sygdom i 1980, 80 år. Hendes mand, Meir Melman, døde i 1978.

Hun blev bisat i den jiddiske teaterafsnit af Mount Hebron Cemetery i Flushing, New York. Også begravet i Mount Hebron er den jiddisk-amerikanske teateroperatør Molly Picon.

I 2014,afholdte det jødiske Teater i Warszawa en særudstilling i hendes ære. De udstillede udvalgte kostumer båret af Kaminska, samt fotografier og samleobjekter fra hendes kære karriere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Polen
Filminstruktører fra Polen
Personer fra Odessa
Jøder fra Polen

Ida Kamińska