Australian Bureau of Statistics (ABS) er Australiens nationale statistikkontor. ABS udarbejder statistikker indenfor økonomi, samfund og miljø for at støtte beslutningstagning, forskning og debat i regeringen og samfundet.

ABS er beliggende i Canberra og beskæftiger 3.055 (juni 2013). Lederen har titlen Australian Statistician (Australiens statistiker) og har siden 15. december 2014 været David Kalisch. ABS hører under det australske skatteministerium.

Historie
Ved forbundsstaten Australiens dannelse i 1901, indsamlede hver stat statistiske data til eget brug. Selv om man forsøgte at koordinere indsamlingen af data med en årlig konference for statistikere, blev det hurtigt klart, at et nationalt statistikkontor var påkrævet for at kunne udarbejde sammenlignelige statistikker for hele landet.

Statistikkontoret Commonwealth Bureau of Census and Statistics (CBCS) blev oprettet i 1905 . Sir George Knibbs blev udnævnt som den første Commonwealth statistiker. Oprindeligt var kontoret placeret i Melbourne og tilknyttet indenrigsministeriet, men i 1928 flyttede det til Canberra og i 1932 blev det overført til skatteministeriet.

I starten havde staterne deres egne statistikkontorer og arbejdede sammen med CBCS for at producere nationale data. Nogle af staterne fandt det dog vanskeligt at finansiere kontorer, der kunne levere data, som opfyldte de krav, man stillede hos CBCS. I 1924 blev Tasmanian Statistical Office overført til forbundsstaten. Denne udvikling fortsatte indtil sidst i 1950'erne, da det sidste statskontor blev lagt ind under CBCS.

I 1974 blev CBCS nedlagt og Australian Bureau of Statistics (ABS) oprettet i stedet.

Folketælling
ABS står for den australske folketælling (Australian Census). Folketællingen gennemføres efter lov hvert femte år.

Den sidste folketælling fandt sted 9. august 2011. Det var Australiens 16. nationale folketælling og markerede 100 året for nationale folketællinger i Australien. Folketællingen i 2011 var den største logistiske operation nogensinde foretaget i Australien i fredstid. En stab på over 43.000 sørgede for at uddele omkring 14,2 millioner formularer til 9,8 millioner husstande.

Resultaterne fra folketællingen i 2011 kan ses på ABS' webside. Den næste folketælling er planlagt til august 2016.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Year Book Australia, 2012
 "Measuring Australia's Progress"
 CensusAtSchool – Australia
 The Australian Statistical System: Evolution and Challenges

Australien
Statistik

Australian Bureau of Statistics


Steve Keen (born 28 March 1953) is an Australian economist and author. He considers himself a post-Keynesian, criticising neoclassical economics as inconsistent, unscientific and empirically unsupported.

Keen was formerly an associate professor of economics at University of Western Sydney, until he applied for voluntary redundancy in 2013, due to the closure of the economics program at the university. In  2014, he became a professor and Head of the School of Economics, History and Politics at Kingston University in London. He has since taken retirement and is crowd source funded to undertake independent research as well as being a Distinguished Research Fellow at the Institute for Strategy Resilience & Security, University College London.

Early life and education
Keen was born in Sydney in 1953. His father was a bank manager. Keen graduated with a Bachelor of Arts in 1974 and a Bachelor of Laws in 1976, both from the University of Sydney. He then completed a Diploma of Education at the Sydney Teachers College in 1977.

In 1990, he completed a Master of Commerce in economics and economic history at the University of New South Wales. He completed his PhD in economics at the University of New South Wales in 1997.

Economics

Financial instability and debt deflation
Most of Steve Keen's recent work focuses on modeling Hyman Minsky's financial instability hypothesis and Irving Fisher's debt deflation. The hypothesis predicts an overly large private debt to GDP ratio, can cause deflation and depression. Here, the falling of the price level results in a continually rising real quantity of outstanding debt. Moreover, the continued deleveraging of outstanding debts increases the rate of deflation. Thus, debt and deflation act on and react to one another, resulting in a debt-deflation spiral. The outcome is a depression.

Debunking Economics
Keen's full-range critique of neoclassical economics is contained in his book Debunking Economics. Keen presents a wide variety of critiques on neoclassical economic theory.  He argues they show neoclassical assumptions which are fundamentally flawed. Keen claims several neoclassical assumptions are empirically unsupported (that is, they are unsupported by observable and repeatable phenomena) nor are they desirable for society at large (that is, they do not necessarily produce either efficiency or equity for the majority). He argues economists' overall conclusions are very sensitive to small changes in these assumptions.

Keen has attempted to counter Karl Marx's theory (in his view Marx's pre-1857 view, specifically) from a post-Keynesian perspective, by arguing machines can add more product-value over their operational lifetime than the total value of depreciation charged "during those asset lives".

For example, the total value of sausages produced by a sausage machine over its useful life might be greater than the value of the machine. Depreciation, he implies, was the weak point in Marx's social accounting system all along. Keen argues all factors of production can add new value to outputs. However he gives credit to Marx for contributing to the "financial instability hypothesis" of Hyman Minsky.

Keen's book closes with a survey of various schools of heterodox economics, concluding "None of these is at present strong enough or complete enough to declare itself a contender for the title of 'the' economic theory of the 21st century." However, he argues neoclassical economics is a degenerative research program, not generating new knowledge.  It primarily grows a belt of protective auxiliary hypotheses to shield its core beliefs from critique. There is an accompanying website which provides more detailed mathematical expositions.

Critique of neoclassical theory of the firm
Keen has challenged the core, elementary textbook neoclassical theories of Perfect competition and Monopoly, and in particular the argument that firms in "perfect competition" and monopolies are usefully thought of as representing polar opposites. Keen has referred to this as "the theory of the firm." Neoclassical textbooks define a firm acting without any strategic awareness of the effect of its output choice on price as representing "perfect competition" and argue that this condition of "perfect competition" can be represented analytically by a horizontal demand curve facing the firm -- the firm acts as if it believes it can sell whatever it produces at the currently prevailing price, but nothing at any higher price; marginal costs for this firm, it is presumed, are rising and the firm does not want to sell more at the current price or a lower price. Something like such a state of affairs, it is sometimes argued, is approached as the number of firms competing in a market approaches infinity and the effect of any one firm's output decision on the overall market price becomes infinitesimal and can be practically disregarded by the individual firm in its decision-making. By contrast a firm with strategic awareness that its output decision markedly affects the market price, faces, presumptively, a downward-sloping demand curve: expanding the rate of output sold depresses market price. In general, elementary neoclassical textbook presentations hold that all "profit-maximizing" firms will set marginal revenue equal to marginal cost. For the firm in "perfect competition", this means price = marginal revenue = marginal cost = average (unit) cost and no profit. For the "monopoly" firm aware that its output choice affects price, the "profit-maximizing" choice is to choose a rate of output where marginal cost = marginal revenue, but in the monopolist's case, that will mean constraining output to raise price above marginal cost.

Keen challenges the theory and pedagogy of the polar opposition of "perfect competition" and "monopoly" from multiple angles, arguing that the traditional theoretical pedagogy is contradictory and incoherent taken as a whole. He shows that the number of firms in a market is practically irrelevant to whether the firm's output choice affects the overall market price in the simplified (and practically unlikely) case of uniform firm cost structures and a downward-sloping market demand curve. He goes on to explore various scenarios by which multiple firms might arrive at an "equilibrium" market price and level of output. Keen further notes that cost structures are rarely uniform and that in the presence of significant economies from scale of production, a so-called "monopoly" realizing such economies of scale would be led to higher output and lower price than a large number of competing firms unable to realize such economies of scale. Keen also takes note of empirical evidence that many actual business firms are producing in a range of output where marginal cost may be less than average cost and falling, and firms openly desire to produce and sell more at current prices.

Keen's article on "profit maximisation, industry structure, and competition" has had counter-arguments by Paul Anglin. Chris Auld has additionally claimed to show that Keen & Standish's arguments are inconsistent with standard assumptions used in perfect competition, and their analysis uses calculus improperly.

Politics
In August 2015, Keen endorsed Jeremy Corbyn's campaign in the Labour Party leadership election. As of October 2021, Keen plans to run as a senate candidate in the 2022 Australian federal election for The New Liberals in New South Wales.

Views on the UK's EU referendum
Keen was in favour of the UK leaving the European Union, stating  mainstream economists were over-certain and exaggerating the likely effects following the country's withdrawal. Keen regards the open-borders free-movement policy of the EU as precipitate and unsustainable in the absence of a common fiscal policy; all the more so, given how migrants impose burdens on public services in destination countries also experiencing austerity.

He also states the Euro is destined to fail, not least because of the way it penalises recession-hit countries unable to pursue expansive fiscal policy, and indeed considers the whole EU project as a failed one destined for collapse.

Minsky software project
Recently, Keen commissioned the development of a software package called Minsky for visually modelling national economies, in a way that is intended to be more accurate than mainstream macroeconomic models – which he contends do not properly include debt and banking. He envisages it being used for both educational and research purposes.

The first phase of the development was funded by an academic research grant, as is typical for academic research projects – but in February 2013 Keen launched a crowdfunding project on Kickstarter to allow members of the public to contribute towards taking MINSKY to the next level of development. In the first 24 hours, this project raised approximately 15% of its funding target, and has since fully achieved its initial funding goal of $50,000.00.

Criticism
Economist Chris Auld argues that Keen's criticism of the basic model of perfect competition makes basic mathematical errors.

Matthijs Krul maintains that Keen, while broadly accurate in his criticism of the neoclassical synthesis, generally misrepresents Marx's views in Debunking Economics and in earlier work when asserting that, in the production of commodities, machinery produces more value than it costs.

Austrian School economists Robert P. Murphy and Gene Callahan claim Keen's 2001 book "suffers from many of the very faults of which he accuses the mainstream". They also claim that much of his work is "ideologically motivated even while criticising neoclassical economics for being ideological". They praise his critique of perfect competition and his chapter on dynamic vs. static models, whilst they criticise his attempts at objective value theory and what they claim is his misrepresentation of the Austrian School interpretation of Say's law.

Other publications
 Keen, Steve (2021). The New Economics. A manifesto. Polity. .
 Keen, Steve (2017). Can We Avoid Another Financial Crisis? Polity. .
 Keen, Steve (2015). Developing an economics for the post-crisis world. World Economics Association and College Publications. .
 Lee, Frederic S. and Steve Keen (2004): "The Incoherent Emperor: A Heterodox Critique of Neoclassical Microeconomic Theory", Review of Social Economy, V. 62, Iss. 2: 169–199
 Co-editor of: Commerce, Complexity and Evolution: Topics in Economics, Finance, Marketing, and Management: Proceedings of the Twelfth International Symposium in Economic Theory and Econometrics. New York: Cambridge University Press. .
 The Debunking Economics Podcast: with Phil Dobbie and Prof. Steve Keen (http://debunkingeconomics.com)

See also
 Paul Ormerod
 Hyman Minsky
 Critique of political economy

References

External links

 Steve Keen's Patreon posts
 Steve Keen's Substack posts
 Steve Keen's Debtwatch blog

 Steve Keen at the Institute for New Economic Thinking
 Steve Keen's Debtwatch blog
 Minsky software at Sourceforge

1953 births
Living people
Australian economists
Australian expatriates in England
Post-Keynesian economists
Academic staff of Western Sydney University

Steve Keen


Alkmaion in Psophis () ist eine nur in Fragmenten erhaltene Tragödie des griechischen Dramatikers Euripides, die 438 v. Chr. als zweiter Teil einer Tetralogie anlässlich der Dionysien uraufgeführt wurde. Der erste Teil der Tetralogie war das Stück Die Kreterinnen, nach Alkmaion in Psophis folgte Telephos und anschließend anstelle eines Satyrspiels das Stück Alkestis.

Euripides folgte in seinen frühen Werken der Formel, zu den Dionysien einem Stück über eine böse Frau ein Stück über eine Frau in Not folgen zu lassen.
Alkmaion in Psophis behandelt als zweites Stück der Tetralogie das Schicksal von Alkmaions Gattin Arsinoë, der Tochter des Königs Phegeus von Psophis in Arkadien. Der Inhalt des Stücks wird in Ansätzen von Pausanias und in der Bibliotheke des Apollodor wiedergegeben, demnach wird Arsinoë an den wahnsinnig gewordenen Alkmaion verheiratet, von diesem verlassen und bestohlen und schließlich von ihren Brüdern als Sklavin verkauft.

Literatur
 Thomas Bertram Lonsdale Webster: The tragedies of Euripides. Taylor & Francis, 1967. S. 39 ff.

Anmerkungen

Literarisches Werk
Literatur (Altgriechisch)
Literatur (5. Jahrhundert v. Chr.)
Antike Tragödie
438 v. Chr.
Werk von Euripides

Alkmaion in Psophis


The Singles, udgivet under titlen International Singles udenfor USA, er et boks-et af CD-singler udgivet af den amerikanske rapper Eminem i 2003. Det består af 10 singler, hvor hver indeholder forskellige remixes, B-sides og musikvideoer, sammen med hoved titelsangene.

Sangliste
Disk 1 – My Name Is
 "My Name Is" (Slim Shady Radio Edit) – 5.16
 "My Name Is" (Explicit Version) – 4.37
 "My Name Is" (Instrumental) – 4.37

Disk 2 – Guilty Conscience (med Dr. Dre)
 "Guilty Conscience" (Radio Version Med Gunshots) – 3.22
 "Guilty Conscience" (Album Version) – 3.23
 "Guilty Conscience" (A Cappella) – 4.10
 "My Name Is" (Musikvideo) – 5.16

Disk 3 – The Real Slim Shady
 "The Real Slim Shady" (Album Version) – 4.08
 "Bad Influence" (Clean Version) – 3.03
 "The Real Slim Shady" (Instrumental) – 4.08
 "My Fault" (Pizza Mix) – 3.36
 "Just Don't Give A Fuck" (Musikvideo) – 4.03

Disk 4 – The Way I Am
 "The Way I Am" (Unedited Version) – 5.35
 "The Kids" (Unedited Version) – 5.52
 "97' Bonnie & Clyde" – 4.26
 "Steve Berman" (Skit) – 1.28
 "The Way I Am" (Musikvideo) – 4.46

Disk 5 – Stan (med Dido)
 "Stan" (Radio Edit) – 5.37
 "Guilty Conscience" (Radio Version med Gunshots) – 7.25
 "Hazardous Youth" (A Cappella) – 3.23
 "Get You Mad" (med Sway, King Tech & DJ Revolution) – 3.10

Disk 6 – Medout Me
 "Medout Me" 4.16
 "The Way I Am" (Danny Lohner Remix) (med Marilyn Manson) – 6.47
 "Medout Me" (A Cappella) – 3.54
 "Medout Me" (Instrumental) – 4.16

Disk 7 – Cleanin' Out My Closet
 "Cleanin' Out My Closet" – 3.54
 "Stimulate" – 3.34
 "Cleanin' Out My Closet" (Instrumental) – 3.54
 "Cleanin' Out My Closet" (Musikvideo) – 3.54

Disk 8 – Sing for the Moment (med Joe Perry)
 "Sing for the Moment" – 4.23
 "Rabbit Run" – 3.52
 "Sing for the Moment" (Instrumental) – 4.23
 "Sing for the Moment" (Musikvideo) – 4.23

Disk 9 – Lose Yourself
 "Lose Yourself" – 4.26
 "Lose Yourself" (Instrumental) – 4.26
 "Renegade" (med Jay-Z) – 4.34
 "Lose Yourself" (Musikvideo) – 4.26
 8 Mile (Trailer) – 2.27

 Disk 10 – Business
 "Business" 5.16
 "Bump Heads" (med G-Unit) – 4.36
 "Business" (A Cappella) – 4.38
 "Business" (Live Video) – 5.43

Disk 11 – Wanksta
 "Wanksta" (Eminem's Version) – 3.48

Personale

 50 Cent – Gæsteoptræden, Hovedkunstner, vocals
 Stretch Armstrong – editing
 Mark Avery – mixing engineer, narrator
 Lloyd Banks – Gæsteoptræden, Hovedkunstner, vocals
 Jeff Bass – bass,  executive producer, guitar, keyboards, producer
 Mark Bass – engineer, executive producer, producer
 Tom Coster, Jr.  –  keyboards
 Dido – Gæsteoptræden, Hovedkunstner, vocals
 DJ Green Lantern – mixing
 DJ Head – drum programming
 DJ Revolution – Gæsteoptræden, Hovedkunstner, turntables
 Dr. Dre – Hovedkunstner
 Mike Elizondo – bass,  guitar, keyboards
 Eminem – drum programming, mixing, Hovedkunstner, producer, video director, vocals
 Theron Feemster – keyboards
 Shy Felder – background vocals
 Michelle Lynn Forbes – assistant engineer
 The 45 King & Louie – producer
 Brian Gardner – mastering
 Richard Huredia – engineer, mixing engineer
 Jay-z – Hovedkunstner, Vocals
 King Tech – executive producer, Gæsteoptræden, producer
 Steve King – drum programming, engineer, mixing, mixing engineer
 Danny Lohner – remixing
 Marilyn Manson – Gæsteoptræden, Hovedkunstner
 Jack McCrone – assistant engineer
 Mel-Man – producer
 Conesha Owens – background vocals
 Joe Perry – guitar, soloist
 Luis Resto – keyboards, producer, programming
 Alex Reverberi – assistant engineer
 Paul "Bunyan" Rosenberg – video director
 Michael Strange Jr.  – assistant engineer, engineer
 Sway – executive producer, Gæsteoptræden
 Sway & King Tech – Hovedkunstner
 Urban Kris – assistant engineer
 Barbara Wilson – background vocals
 Tony Yayo – Gæsteoptræden, Hovedkunstner, vocals

References

Opsamlingsalbum fra 2003
Eminem-album

The Singles


A Capela da Misericórdia de Aljustrel, igualmente conhecida como Igreja da Misericórdia de Aljustrel, é um monumento religioso na vila de Aljustrel, na região do Alentejo, em Portugal. É considerado como um importante elemento do património no concelho de Aljustrel, não só devido ao seu valor artístico e histórico, mas também por ter sido um centro de assistência social às populações.

Descrição
Do ponto de vista artístico, o imóvel integra-se principalmente no maneirismo, correspondendo aos finais da época renascentista. Possui vários elementos comuns das igrejas das misericórdias maneiristas, como a planta, o portal principal, e a porta para a Sala do Capítulo. Os vários componentes do edificio foram organizados de forma paralela, com a igreja em si e as dependências anexadas a um dos alçados laterais, disposição que também surge noutros exemplares no Sul do país, como as de Ferreira do Alentejo, Almodôvar, Mértola, Torrão e Vila Nova da Baronia. Um dos volumes do edificio é a Casa do Despacho, que está organizada de forma paralela à igreja, situação semelhante à de Castro Verde. Existem vários motivos possíveis para a utilização desde tipo de planta, em contraste com a tradicional disposição em eixo com a capela-mor, como a necessidade de melhor integrar o edifício na malha urbana e viária, aumentar o seu impacto no ambiente em redor, e facilitar o acesso por parte do provedor e dos irmãos à igreja, ressalvando desta forma a divisão social entre os membros da casa e os leigos. A fachada virada para a rua é pontuada por contrafortes, modelo utilizado igualmente noutras igrejas da região, como as de Odemira e Vila Nova da Baronia. O único elemento presente na fachada é o portal principal, sem outras aberturas ou ornamentos. No tímpano do portal encontra-se um escudo com o símbolo das Cinco Chagas de Cristo, outro elemento típico nos templos das misericórdias, surgindo igualmente nas igrejas de Alcácer do Sal, Alcantarilha, Almada, Alvito e Palmela. Este símbolo inclui uma coroa de espinhos e um chicote, em alusão ao suplício de Jesus Cristo. No friso sobre o portal encontra-se também a inscrição «MIA DNI PLENA EST TERRA», abreviatura da frase latina «misericordia domini plena est terra» («a terra está cheia da misericórdia do Senhor»), correspondente ao versículo 5 do salmo 32. O campanário está situado na fachada principal lateral, e tem um remate semi-circular, algo que é relativamente raro entre as igrejas das misericórdias, que normalmente terminam em empenas e frontões triangulares e rectos.

O interior está organizado em dois grandes espaços, uma só nave e a cabeceira, ambos de planta quadrada, sendo a capela-mor de menores dimensões, e separada da nave por um arco triunfal sobre pilastas. Destacam-se as abóbadas no interior, em arestas cruzadas, diferenciadas em ambos os compartimentos, sendo a da capela-mor de nervura em combados, enquanto que a da nave é polinervada. com uma tipologia semelhante aos modelos manuelinos. O símbolo das Cinco Chagas também aparece nas pedras de fecho das abóbadas, em conjunto com outras figuras, como a coroa de espinhos, pregos, cruz, coluna, chicote, escadas, martelo e alicate. No nicho central encontra-se uma imagem de roca da Virgem Maria, que está representada como a Senhora das Dores. Grande parte das abóbadas de nervuras nos templos alentejanos, como o de Aljustrel, foram executadas na segunda metade do século XVI, e testemunham influências tardo-medievais, que tiveram um grande impacto na região, embora com uma marcada sobriedade em termos de elementos decorativos,  mais típica dos estilos maneirista e chão. Num dos acessos à sacristia encontra-se a inscrição latina «REPARTIU DS CÕO PRS», traduzida como «repartiu Deus com os pobres». No interior da sacristia destaca-se um lavabo em pedra. Também se destaca o retábulo, os elementos decorativos da capela-mor em argamassa, de inspiração rococó, e várias tábuas que sobraram de antigos retábulos desmontados, e que foram depois ornamentadas. O espólio inclui igualmente quatro pinturas maneiristas, retratando as cenas da visitação de Santa Maria à sua prima Santa Isabel, da Anunciação do Senhor, e do Nascimento e da Ressurreição de Jesus. Segundo o padre João Rodrigues Lobato, o quadro da Visitação é de especial interesse porque é um testemunho da importante festa que era feita todos os anos, no mês de Julho, em honra de Santa Isabel. Outra importante peça é uma estátua de roca da Rainha Santa Isabel, com uma altura de cerca de 50 cm.

História
A capela foi construída no século XVI, sendo provavelmente posterior a 1533, porque não foi referida na Visitação que foi feita nesse ano a Aljustrel. Na primeira metade do século XVII foram elaboradas as pinturas no interior, enquanto que o altar-mor e os elementos decorativos na nave foram provavelmente executados no período setecentista.

O templo tinha originalmente a finalidade de dar assistência religiosa aos doentes, e servir como local de oração por aqueles que tinham feito doações à instituição da Santa Casa da Misericórdia. Eram ali tradicionalmente celebradas as festas da Semana Santa, cujo ponto mais importante era a procissão do Senhor Morto. Posteriormente passou a ser o destino final da procissão durante a festa anual de Nossa Senhora das Dores, no IV Domingo da Quaresma. Outro importante evento que no passado se realizava nesta capela era a festa litúrgica de Santa Isabel, período no qual também se recebiam as rendas e os foros das propriedades da misericórdia, e se distribuíam as esmolas aos pobres.

Ver também
Lista de património edificado em Aljustrel
Castelo de Aljustrel
Hospital de Aljustrel
Igreja da Misericórdia de Castro Verde
Igreja da Misericórdia de Ferreira do Alentejo
Igreja da Misericórdia de Messejana
Igreja da Misericórdia de Odemira
Igreja Paroquial de Aljustrel
Termas de São João do Deserto

Bibliografia

Ligações externas

Património edificado em Aljustrel
Fundações em Portugal do século XVI
Igrejas de Aljustrel
Igrejas maneiristas

Capela da Misericórdia de Aljustrel


මෙය රාජවංශ අනුපිළිවෙලට සැකසූ කොරියාවේ රජවරුන්ගේ ලැයිස්තුවකි. මෙහි නම් රෝමානුකරණය කර ඇත්තේ දකුණු කොරියානු ප්‍රතිශෝධිත රෝමානුකරණය අනුව ය. මැකූන්-රයිෂවර් රෝමානුකරණය ද ඇතැම් රජවරුන් පිළිබද තොරතුරු ඇතුළත් ලිපිවල දැකිය හැකි ය.

ගෝජොසොන්
ගෝජොසොන් (ක්‍රි.පූ. ? – 108) යනු පළමු කොරියානු රාජධානියයි. ජනප්‍රවාදවලට අනුව එය ආරම්භ කරන ලද්දේ දංගුන් විසින් ක්‍රි.පූ. 2333දී ය.

ගෝජොසොන් සංස්කෘතියේ ලෝකඩ යුගයේ පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂි උතුරු කොරියාවෙන් සහ ලියා‍ඕනිං ප්‍රදේශවලින් හමු වේ. ක්‍රි.පූ. 9 සිට 4 දක්වා වූ කාලපරිච්ඡේදය තුළ හමු වූ විවිධ ඓතිහාසික හා පුරාවිද්‍යාත්මක සාධක අනුව ගෝජොසොන් ස්වාධීන රාජ්‍යයක් ලෙස වැජඹුණු බව පෙනී යයි.

දංගුන් සහ ගිජා යන දෙදෙනා කල්පිත පුද්ගලයන් ලෙස විශ්වාස කෙරේ .

ආදිතම කල්පිත පාලකයින්

දංගුන් ජොසොන්

ගිජා ජොසොන්

විමන් ජෝසුන්

බුයෝ
බුයෝ (ක්‍රි.පූ 2වන සියවස පමණ - ක්‍රි.ව. 494) නූතන ඊසානදිග චීනය පාලනය කළේ ය. වාර්තා අතර යම් පරස්පරතාවන් සහ පරතර පැවතිය ද, ක්‍රි.පූ. 1වන සියවසේදී පමණ දොංබුයෝ (නැගෙනහිර බුයෝ) වෙන් වූ බව අනුමාන කෙරේ. මුල් බුයෝ රාජ්‍යය ඇතැම්විට බුක්බුයෝ (උතුරු බුයෝ) ලෙස හඳුන්වයි. එහි ඉතිරි කොටස් 494දී යාබද සහෝදර රාජ්‍යයක් වූ ගොගුර්යෝ රාජධානිය විසින් ඈඳාගන්නා ලදී.

මුල් නැගෙනහිර බුයෝ

ගල්සා බුයෝ

පසුකාලීන උතුරු බුයෝ

ගොගුර්යෝ
ගොගුර්යෝ (ක්‍රි.පූ. 37 – ක්‍රි.ව. 668) යනු කොරියාවේ තුන් රාජධානිවලින් එකකි. ගොගුර්යෝ පාලකයින් ඇතැම්විට තේවං (太王, "ශ්‍රේෂ්ඨතම රජු") යන විරුදය භාවිතා කර ඇත. [1]

සටහන්:
[1] සමහර තනි ගොගුර්යෝ රජුන් පිළිබඳ ලියැවුණු ගොගුර්යෝ වාර්තාවල, විශේෂයෙන් 19වන රජු (ග්වංගෙටෝ) "තේවං" හෝ "හොතේවං" යන විරුදය භාවිතා කර ඇත. මෙහි දළ අදහස ශ්‍රේෂ්ඨතම රජු හො ඉතා ශ්‍රේෂ්ඨතම රජු යන්නයි. චීන තනතුර වූ 皇帝ට සමගාමීව මෙය "අධිරාජයා" ලෙස පරිවර්තනය විය යුතු බව ඇතැම්හු පවසති. නමුත් එය පුළුල්ව පිළිනොගැනේ. ගොගුර්යෝව පරාජය වූ පසුව ලියැවුණු කොරියානු ඉතිහාසය පිළිබඳ බොහෝ දුරට සම්පූර්ණ පැරණිතම ග්‍රන්ථ වන සම්ගුක් සගි සහ සම්ගුක් යුසා යන ග්‍රන්ථවල රජු යන අරුතැති "වං" යන තනතුර යොදා ඇත.

[2] රාජකීය නාමයන් සාමාන්‍යයෙන් රජුගේ භූමදානයෙන් පසු ලබාදිණි. නමුත් එය චීන සංකල්පයක් වූ 諡號ට නිශ්චිතවම අනුකූල නොවේ.

[3] ගොගුර්යෝ රජවරුන් අතරින් පහලොස්වැනි මොබොන් වූ දෙවන යුරි හැරෙන්නට සෙසු සියලු දෙනාටම ගෝ නැමැති වාසගම පැවතිණි. යුරිගේ නාමය හේ ලෙස යොදා ඇත. සියලු රජවරුනට පීතෘ පාර්ශ්වීය රුධිර පෙළපත පැවතිණි. නමුත් නම් ද්විත්වය එකම නමේ පිටපත් කිරීමක් ද යන්න පැහැදිළි නැත.

[4] සම්ගුක් සගි සහ සම්ගුක් යුසා, සහ ඇතැම් වාර්තාවල "වෙනත් නම්," "උපන් නම්," "ළමා වියේ නම්," හෝ "පෞද්ගලික නම්" සඳහන් වේ.

[5]සම්ගුක් සගි ග්‍රන්ථයේ ජොල්බොන් නාම සහ දින අන්තර්ගත වේ. වෙයි රාජවංශයේ වෙයි ෂු ඉතිහාසය පහත නම් ලබා දෙයි: 朱蒙 ජුමොං, 閭達 යොදල්, 始閭諧 ෂිර්යොහේ, 如栗 යෝගුල්, සහ 莫來 මංග්නේ. 5වන සියවසේ ජනප්‍රවාදවල ජංසු රජු සිය පියා වෙනුවෙන් ස්මාරකයක් ඉදිකිරීම සහ ගොගුර්යෝව සහ උතුරු වෙයි අතර පැවති සම්බන්ධතා පිළිබඳ වෙනස්කම් දැකිය හැක. එම ස්මාරකයේ ශිලා ලේඛනයෙහි පහත නම් සඳහන් ය: 鄒牟 චුමෝ, 儒留 යුර්යු, and 大朱留 දේජුර්යු. මෙම නාමයන් අතර පැවති සම්බන්ධය පැහැදිළි නැත.

මූලාශ්‍ර: කොරියානු අධ්‍යයන ඇකඩමිය, කොරියා බ්‍රිටනිකා සංස්. සහ දූසන් විශ්වකෝෂය.

පවුල් ගස

බෙක්ජේ
බෙක්ජේ (ක්‍රි.පූ. 18 – ක්‍රි.ව. 660) යනු කොරියාවේ තුන් රාජධානිවලින් එකකි. විහාර නම් සහ පෞද්ගලික නම් එකම විය.

පවුල් ගස

සිල්ලා

සිල්ලා (ක්‍රි.පූ. 57 – ක්‍රි.ව. 935) යනු කොරියාවේ තුන් රාජධානිවලින් එකකි. මුල් කාලයේ සිල්ලාව පාලනය කළේ පාක්, සොක්, සහ කිම් යන පවුල් විසිනි. සිල්ලාහි රජවරුනට සමහර බෙක්ජේ රජවරුනටමෙන් ඉසගුම්, මරිප්ගන්, සහ දේවං වැනි විවිධ නම් තිබිණි. සමහරු අධිරාජවරුන් ලෙස නිවේදනය කළෝ ය.

හ්යොක්ගොසේ ගියෝසොගන් 혁거세 거서간 朴赫居世居西干 (ක්‍රි.පූ.57
– ක්‍රි.ව. 4)
නම්හේ චාචොං 남해 차차웅 南解次次雄 (4–24)
යුරි යිසගුම් (24–57) 유리이사금 儒理尼師今 (යුරි සිටහ්‍යුර්හේ දක්වා රජවරු කොරියානු තනතුරක් වූ "පාලකයා" අරුතැති පැරණි වදනක් වූ ඉසාගුම් විරුදය ඉසිලූහ.
තල්හේ ඉසගුම් 탈해이사금 脫解尼師今 (57–80)
පාසා ඉසගුම් 파사이사금 婆娑尼師今 (80–112)
ජිමා ඉසගුම් 지마이사금 祗摩尼師今 (112–134)
ඉල්සොං ඉසගුම් 일성이사금 逸聖尼師今 (134–154)
අදල්ලා ඉසගුම් 아달라이사금 阿達羅尼師今 (154–184)
බොල්හ්යු ඉසගුම් 벌휴이사금 伐休尼師今 (184–196)
නේහේ ඉසගුම් 내해이사금 奈解尼師今 (196–230)
ජොබුන් ඉසගුම් 조분이사금 助賁尼師今 (230–247)
චොම්හේ ඉසගුම් 첨해이사금 沾解尼師今 (247–261)
මිචු ඉසගුම් 미추이사금 味鄒尼師今 (262–284)
යුර්යේ ඉසගුම් 유례이사금 儒禮尼師今 (284–298)
ගිරිම් ඉසගුම් 기림이사금 基臨尼師今 (298–310)
හ්‍යුල්හේ ඉසගුම් 흘해이사금 訖解尼師今 (310–356)
නේමුල් ඉසගුම් 내물마립간 奈勿麻立干 (356–402) (නේමුල් සිට සෝජි දක්වා රජවරු "පාලකයා" අරුතැති පැරණි කොරියානු නාමයක් වූ මරිප්ගන් යන වදන භාවිතා කළහ.)
සිල්සොං මරිප්ගන් 실성마립간 實聖麻立干 (402–417)
නුල්ජි මරිප්ගන් 눌지마립간 訥祗麻立干 (417–458)
ජබි මරිප්ගන් 자비마립간 慈悲麻立干 (458–479)
සෝජි මරිප්ගන් 소지마립간 炤智麻立干 (479–500)
ජිජ්‍යුං රජු 지증왕 智證王 (500–514) (ජිජ්‍යුං සිට ග්යොංසුන් දක්වා රජවරු වං ("රජු" යන්න සඳහා නූතන කොරියානු වදනකි) යන නාමය භාවිතා කළහ.)
බොප්හ්‍යුං රජු 법흥왕 法興王 (514–540)
ජින්හ්‍යුං රජු 진흥왕 眞興王 (540–576)
ජින්ජි රජු 진지왕 眞智王 (576–579)
ජින්ප්යොං රජු 진평왕 眞平王 (579–632)
සොන්දොක් රැජින 선덕왕 善德王 (632–647)
ජින්දොක් රැජින 진덕왕 眞德王 (647–654)
තේජොං මුයොල් රජු 태종무열왕 太宗武烈王 (654–661)

එක්සත් සිල්ලාව
මුන්මු රජු 문무왕 文武王 (661–681)
සින්මුන් රජු 신문왕 神文王 (681–692)
හ්යෝසෝ රජු 효소왕 孝昭王 (692–702)
සොංදොක් රජු 성덕왕 聖德王 (702–737)
හ්යෝසොං රජු 효성왕 孝成王 (737–742)
ග්යොංදොක් රජු 경덕왕 景德王 (742–765)
හ්යේගොං රජු 혜공왕 惠恭王 (765–780)
සොන්දොක් රජු 선덕왕 宣德王 (780–785)
වොන්සොං රජු 원성왕 元聖王 (785–798)
සෝසොං රජු 소성왕 昭聖王 (798–800)
ඒජොං රජු 애장왕 哀莊王 (800–809)
හොන්දොක් රජු 헌덕왕 憲德王 (809–826)
හ්‍යුංදොක් රජු 흥덕왕 興德王 (826–836)
හුයිගැං රජු 희강왕 僖康王 (836–838)
මිනේ රජු 민애왕 閔哀王 (838–839)
සින්මු රජු 신무왕 神武王 (839)
මුන්සොං රජු 문성왕 文聖王 (839–857)
හොනාන් රජු 헌안왕 憲安王 (857–861)
ග්යොංමුන් රජු 경문왕 景文王 (861–875)
හොංගං රජු 헌강왕 憲康王 (875–886)
ජොංගං රජු 정강왕 定康王 (886–887)
ජින්සොං රැජින 진성왕 眞聖王 (887–897)
හ්යෝගොං රජු 효공왕 孝恭王 (897–912)
සින්දොක් රජු 신덕왕 神德王 (912–917)
ග්යොංම්යොං රජු 경명왕 景明王 (917–924)
ග්යොංගේ රජු 경애왕 景哀王 (924–927)
ග්යොංසුන් රජු 경순왕 敬順王 (927–935)

ගයා සංයුක්තය
ගයා සංයුක්තය (42–562) කුඩා රාජ්‍ය කිහිපයකින් සමන්විත විය. ගයාහි සියලු පාලකයෝ වං ("රජ") යන විරුදය භාවිත කළහ.

ගුම්ග්වන් ගයා
ගුම්ග්වන් ගයා (42–532) යනු ගයා සංයුක්තයෙන් එකකි.

දේගයා
දේගයා (42–562) යනු ගයා සංයුක්තයෙන් එකකි.

බල්හේ
බල්හේ (698–926) ගොගුර්යෝ බිඳවැටීමෙන් පසු බිහි වූ පැණි කොරියානු රාජධානියකි. බල්හේ පැවතියේ ඊසානදිග චීනයේ දකුණු පෙදෙස්වල, ප්‍රිමොර්ස්කි ක්‍රේ, කොරියානු අර්ධද්වීපයේ උතුරු කොටසේ ය.

පවුල් ගස

පසුකාලීන බෙක්ජේ
හුබෙක්ජේ (900–936) පිහිටුවන ලද්දේ පසුකාලීන සිල්ලාවේ බලය පරිහානියට පත් වූ අවධියේ සිටි  ජනරාල්වරයකු වූ ග්යොන් හ්වොන් විසිනි. මෙලෙසින් පසුකාලීන තුන්රාජධානි යුගය ඇරඹිණි. හුබෙක්ජේහි අවසානය ග්යොන් හ්වොන් අතින්ම සිදු වූ අතර ඔහු පසුව ගොර්යෝහි තේජෝ යටතේ ගොර්යෝ සේනා මෙහෙයවා ග්යොන් හ්වොන්ට පිටුපෑ හුබෙක්ජේහි කුමාරයා වූ සින්ගොම් අල්ලාග්තතේ ය.

පසුකාලීන ගොගුර්යෝ
පසුකාලීන ගොගුර්යෝ (901–918), මා-ජින් හෝ තේබොං යනුවෙන්ද හැඳින්වෙන අතර එය ආරම්භ කළේ සිල්ලාහි පහත් වංශික කුමාරයකු වූ ගුං-යේ විසිනි. ගුං-යේ, සෙන්පති යං-ගිල්ගේ කැරැල්ලට එක්ව සිය පන්තිය අභිබවා නැගී සිටයේ ය. ඔහු අනතුරුව යං-ගිල්ව ඝාතනය කර පසුකාලීන ගොගුර්යෝ යනුවෙන් නව රාජධානියක් පිහිටුවී ය. ගුං-යේ සැහැසි පාලකයකු වූ නිසා සෙන්පතීන් විසින් ඔහුව බලයෙන් පහකරන ලදී. අනතුරුව සෙන්පති වං ගොන් විසින් ගොර්යෝ රාජධානිය පිහිටුවන ලදී.

ගොර්යෝ රාජවංශය

ගොර්යෝව (918–1392) පාලනය කරන ලද්දේ වං රාජවංශය විසිනි. පළමු පාලකයාහට "මහා මුතුන්මිත්තා" යන අරුතැති තේජෝ යන විහාර නාමය භාවිතා කෙරිණි. එම විරුද නාමය ගොර්යෝ මෙන්ම ජොසොන් ආරම්භක පාලකයා සඳහා ද යොදා ගැනිණි. මෙලෙසින් එම නාමය වං සහ යි රාජවංශවල භාවිතා විය. ග්වංජොං රජුගෙන් ඇරඹෙන පළමු රජවරුන් තිදෙනා සඳහා මරණින් පසු අධිරාජ නාමය ලබා දී ඇත. නමුත් මොංගෝලියානු ආක්‍රමණ සමග පාලකයාගේ තනතුර රජු හෙවත් "වං" දක්වා පහත වැටිණි.

ඊළඟ රජවරු විසිතුන්දෙනා (වොන්ජොං දක්වා) සඳහා ජොං යන පදයෙන් අවසන් වන විහාර නාමය යොදා ඇත. චුංන්‍යොල් (විසිපස්වන රජු) සිට සෙසු ගොර්යෝනේ රජවරු වං ("රජු") යන නාමය සිය විහාර නාමයේ කොටසක් ලෙස යොදා ඇත. යුග නාම ඇති අයගේ යුග නාම වරහන් තුළ දක්වා ඇත.

ජොසොන් රාජවංශය

ගොර්යෝවෙන් පසු ජොසොන් (1392–1910) බිහි විය. 1897දී ජොසොන් රාජ්‍යය කොරියානු අධිරාජ්‍යය ලෙස ඔසවා තබන විට සමහර ජොසොන් රජවරුන් මරණින් පසු අධිරාජ මට්ටමට ඔසවා තබන ලදී.

ජොසොන් රජවරුනට ජෝහෝ ජොං ලෙස අවසන්වන විහාර නාමයන් ලබා දී තිබිණි. ජෝ නාමය ලබාදුන්නේ පළමු රජවරුනට/රාජවංශයේ නව පරපුරේ රජවරුනට ය. රාජවංශයේ පළමු රජුටද වූ "මහා මුතුන්මිත්තා" (තේජෝ) යන විශේෂ නාමයහිමිවිය. (මෙයත් බලන්න ගොර්යෝ). සෙසු රජවරුනට සහ අධිරාජවරුන්ට ජොං නාමය ලබා දිණි.

යොන්සන්ගුන් සහ ග්වංහේගුන් යන රජවරුනට මරණින් පසු විහාර නාමයන් ලබා දී නොමැත.

සෑම රජකුටම මරණාපර නාමයක් පැවති අතර එලෙස වං ("රජු"), හ්වංජේ ("අධිරාජයා"), දේවං ("මහා X රජු"), හෝ දේජේ ("මහා X අධිරාජයා") වැනි තනතුරු භාවිතා විය.

* කොරියානු අධිරාජ්‍යය කොටස බලන්න

කොරියානු අධිරාජ්‍යය
1897දී, ජොසොන් රාජවංශය කොරියානු අධිරාජ්‍යය බවට පත් විය. එය 1910තෙක් පැවිතිණි. ප්‍රායෝගිකව අධිරාජවරුන් ඔවුන්ගේ විහාර නම්වලට වඩා ඔවුන්ගේ යුග නම්වලින් හැඳින්විය යුතු වුවත්, මෙම ආකාර දෙකම බහුලව භාවිතා වේ.

මෙයත් බලන්න
කොරියාවේ නේවාසික-ජනරාල්වරයා, කොරියාවේ ජපන් නේවාසික-ජනරාල්වුන්ගේ ලැයිස්තුව (1905–1910)
උතුරු කොරියාව (1948–වර්තමානය), උතුරු කොරියාවේ නායකයින්ගේ ලැයිස්තුව
දකුණු කොරියාව (1948–වර්තමානය), දකුණු කොරියානු ජනාධිපතිවරුන්ගේ ලැයිස්තුව
යි ගෘහය
කොරියානු රජයේ ප්‍රධානියා

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්
Yoon, N.-H.(윤내현), The Location and Transfer of GO-CHOSUN's Capital(고조선의 도읍 위치와 그 이동), 단군학연구, 7, 207 - 238 (2002)

http://www.rootsinfo.co.kr/index_sub02.html  (in Korean only)
http://www.rulers.org

කොරියානු රාජකීයයන්

රජවරු
කොරියාව
කොරියාවේ ඉතිහාසය

කොරියාවේ රජවරුන්ගේ නම් ලැයිස්තුව


The Tanglewood Festival Chorus, directed by James Burton, is a chorus which performs with the Boston Symphony Orchestra and Boston Pops in major choral works. The Tanglewood Festival Chorus (TFC) was organized in the spring of 1970, when founding conductor John Oliver became director of vocal and choral activities at the Tanglewood Music Center, the summer home of the BSO. Originally formed for performances at the BSO's summer home at the behest of the BSO's conductor designate Seiji Ozawa, the Tanglewood Festival Chorus is the official chorus of the Boston Symphony Orchestra and Boston Pops Orchestra year-round, performing in Boston, New York and Tanglewood.

History
In 1970, John Oliver proposed to the management of the Boston Symphony Orchestra that he would create a permanent chorus for the orchestra, which had relied on various area choruses for much of its history. In Oliver's words, "To my utter amazement now--I wasn't amazed then, because I was just a brash young man--they said, 'Go! Form a chorus.'" The TFC's first concert was a performance of Beethoven's Ninth Symphony at Symphony Hall in April 1970 when Leonard Bernstein substituted for William Steinberg who had fallen ill. Bernstein had been engaged to conduct the Ninth as the closing concert of the Tanglewood season that summer and expressed a preference to conduct it at Symphony Hall rather than Beethoven's Fifth Symphony which Steinberg had been scheduled to conduct.

In December 1994 the chorus joined Seiji Ozawa and the Boston Symphony Orchestra for tour performances in Hong Kong and Japan, the chorus' first performance overseas.

In February 1998, singing from the General Assembly Hall of the United Nations, the chorus represented the Americas when Seiji Ozawa led the Winter Olympics Orchestra with six choruses on five continents, all linked by satellite, in the Ode to Joy from Beethoven's Ninth Symphony to close the Opening Ceremonies of the 1998 Winter Olympics. The chorus joined Plácido Domingo, Susan Graham, and Yo-Yo Ma in performing at the funeral service for Senator Edward Kennedy on August 28, 2009.

On March 10, 2015, the Boston Symphony Orchestra announced that Oliver would retire as conductor of the TFC at the end of the summer Tanglewood season. The BSO conducted a chorus conductor search, and announced on February 2, 2017 that British conductor James Burton had been appointed as the TFC's second permanent conductor.

Performance practice
The full roster includes over 200 singers who volunteer their time and talents. Subsets of the group are selected by Mr. Burton to meet the needs of the repertoire being performed. Typically a performance will involve 90-120 singers.  During the Christmas Pops season, approximately 50 singers take the stage for each show. To meet the needs of the BSO, members of the TFC appear in 10-15 Christmas performances each.

Recordings
The TFC has also collaborated with Seiji Ozawa and the Boston Symphony Orchestra on numerous recordings, including Mahler's Second, Third, and Eighth symphonies, Strauss's Elektra, Schoenberg's Gurre-Lieder, and Bartók's The Miraculous Mandarin, on Philips; Mendelssohn's complete incidental music to A Midsummer Night's Dream, Gabriel Fauré's Pavane, on Deutsche Grammophon; and Berlioz's Requiem and La damnation de Faust, Fauré's Requiem, and Tchaikovsky's The Queen of Spades, on RCA Victor Red Seal. Also for Philips, with the BSO under Bernard Haitink's direction, the chorus has recorded Ravel's Daphnis et Chloé and Brahms's Alto Rhapsody and Nänie. They can also be heard on the RCA Victor disc "A Splash of Pops", as well as on three Christmas albums — "Joy to the World" on Sony Classical and "We Wish You a Merry Christmas" on Philips, both with John Williams and the Boston Pops Orchestra, and "Holiday Pops" on RCA Victor with Keith Lockhart and the Boston Pops Orchestra. The Tanglewood Festival Chorus can also be heard on the soundtracks of four movies, Indiana Jones and the Temple of Doom, Close Encounters of the Third Kind ~ Director's Cut, Saving Private Ryan and Mystic River. James Taylor's wife is a member of the chorus, some of whom can also be heard as a "virtual" backing group for his 2007 UK tour.

On February 19, 2009, the BSO announced the launch of a new series of recordings on their own label, BSO Classics. Three of the four initial releases, all recorded live in concert, feature the Tanglewood Festival Chorus: William Bolcom's 8th Symphony (which the TFC premiered in 2008), Brahms's Ein Deutsches Requiem, and Ravel's complete Daphnis et Chloé. The 2009 Ravel recording was nominated for a Grammy Award for Best Classical Album in the nominations announced on December 2, 2009, and won the award for Best Orchestral Performance on January 31, 2010.

In 2010, BSO Classics released Tanglewood Festival Chorus: 40th Anniversary, a collection of the group's unaccompanied recordings from its Tanglewood Prelude performances between 1998 and 2005.

See also
Mendelssohn: A Midsummer Night's Dream (Seiji Ozawa recording)

References

External links

John Oliver, conductor, Boston Singers Resource, April 28, 2007

Musical groups from Boston
Choirs in Massachusetts
Musical groups established in 1970
DreamWorks Records artists

Tanglewood Festival Chorus


An Cymbidium maguanense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Fang Yuan Liu. An Cymbidium maguanense in nahilalakip ha genus nga Cymbidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Image gallery

Cymbidium

en:Cymbidium maguanense

Cymbidium maguanense


Wilfred Chikpa Anagbe CMF (Aondona Village, Raav-Udem, Nigéria, 2 de abril de 1965) é um ministro nigeriano e bispo católico romano de Makurdi.

Wilfred Chikpa Anagbe ingressou na Ordem Claretiana e fez sua primeira profissão em 8 de setembro de 1987. Foi ordenado sacerdote em 6 de agosto de 1994 na Catedral de Makurdi. Ele foi então responsável pela pastoral vocacional de sua ordem na Nigéria. Realizou trabalho pastoral em várias paróquias e de 2000 a 2004 liderou um projeto agrícola claretiano em Utonkon. Em 2004 foi para a Universidade de Salamanca para aprofundar seus estudos teológicos, de onde retornou em 2005 como Ecônomo da Província Claretiana da Nigéria. Desde 2009, ele também trabalhou como capelão militar.

O Papa Francisco o nomeou Bispo Coadjutor de Makurdi em 8 de julho de 2014. O Núncio Apostólico na Nigéria, Dom Augustine Kasujja, o ordenou bispo em 4 de outubro do mesmo ano. Os co-consagradores foram o Bispo de Gboko, William Amove Avenya, e o Bispo de Otukpo, Michael Ekwoy Apochi.

Com a aceitação da renúncia relacionada à idade de seu antecessor Athanasius Atule Usuh pelo Papa, ele o sucedeu em 28 de março de 2015 como Bispo de Makurdi.

Ver também

Bispos católicos da Nigéria

Wilfred Chikpa Anagbe


Hærupysja (fræðiheiti: Coleophora algidella) er fiðrildi í pysjufiðrildaætt. Útbreiðsla hærupysju er í Evrópu og hefur einnig fundist í Kína. Hún finnst alls staðar á láglendi á Íslandi, þó helst sunnan til.

Fiðrildin eru gul, með 11–13 mm. vænghaf.
Lirfurnar nærast á fræjum vallhæru (Luzula multiflora) og ýmissa annarra grasa.

Tilvísanir

Ytri tenglar
 Australian Biological Resources Study (ABRS) (2008): Australian Faunal Directory — Coleophoridae.
 Fauna Europaea (FE) (2009): Coleophoridae.
 Pitkin, Brian & Jenkins, Paul (2004): Butterflies and Moths of the World, Generic Names and their Type-species — Coleophora.
 Savela, Markku (2010): Markku Savela's Lepidoptera and some other life forms — Coleophoridae.
 Tree of Life Web Project (ToL) (2009): Coleophoridae .

Glæðufiðrildaætt
Skordýr á Íslandi

Hærupysja


Triandría, en , est une ville et un ancien dème du district régional de Thessalonique, en Macédoine-Centrale, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Thessalonique. La localité forme un quartier dans la ville de Thessalonique

Selon le recensement de 2011, la population du dème ainsi que celle de la localité s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Ancien dème en Grèce
Ville en Macédoine-Centrale

Triandría


Le Grand Prix moto d'Allemagne 2022 est la dixième manche du championnat du monde de vitesse moto 2022.

Cette  édition du Grand Prix moto d'Allemagne s'est déroulée du  au  sur le Sachsenring à Hohenstein-Ernstthal.

Classement MotoGP

Classement Moto2

Classement Moto3

Classement provisoire au championnat

MotoGP

Moto2

Moto3

Notes

Références

2022
Sport en Allemagne en 2022
Sport en juin 2022
Allemagne

Grand Prix moto d'Allemagne 2022


André LaMothe is a computer scientist, author, hardware engineer, and game programmer, known for writing books about game development.

Game design and programming
LaMothe is an independent game designer who was CEO of Xtreme Games and also developed video games for Microsoft Windows. In the gaming industry LaMothe has a reputation as the "Yoda of game design," encouraging and teaching other programmers. He and Alex Varanese also designed the XGameStation Micro Edition as a game development tool for hobbyists and students.

LaMothe is also the hardware evangelist for the upcoming Intellivision Amico and the founder of Nurve Networks LLC and iC0nstrux.com.

Writing career

LaMothe is an author of multiple books on computer programming and game design, including Windows Game Programming for Dummies. Other books include Tricks of the 3D Game Programming Gurus, which tackles the development of a 3D software engine across 1600 pages.

Many of his game development books were released in the 1990s and early 2000s. He has been described as having "an uncanny knack of shaping some of the most difficult and mind-bending programming concepts into a palatable form."

Selected bibliography

 Game Programming for the Propeller Powered HYDRA
 Game Programming Starter Kit

See also
XGameStation series
HYDRA Game Development Kit

References

Living people
People from the San Francisco Bay Area
Video game programmers
American computer scientists
San Jose State University alumni
Year of birth missing (living people)

André LaMothe


An Polystachya villosula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Polystachya villosula in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Polystachya

Polystachya villosula


El Sol de Hidalgo es un periódico local de la ciudad de Pachuca de Soto, en el estado de Hidalgo, México. Es uno de los diarios con mayor difusión y ventas en la ciudad y en el estado, una razón es que su costo es bajo comparado con otros diarios. Es propiedad y miembro de la Organización Editorial Mexicana, la empresa periodística más grande de México.

Información
Fundado en 1949, El Sol de Hidalgo da noticias de carácter general (locales, nacionales, internacionales, deportivas, etc) para la ciudad de Pachuca de Soto y su área metropolitana. Sus talleres de la compañía se encuentran en la ciudad, y también imprimen 2 ediciones regionales para una parte del estado de Hidalgo, llamadas El Sol de Hidalgo (regional) y El Sol de Tulancingo.
Los tres periódicos son de edición diaria y matutina.

Distribución
 Diario de 32 páginas, con secciones de Política, Sociales, Policía, Local, Regional, Deportes, Nacional, Mundo, entre otras.

Mediante su página web (también propiedad de la OEM) se puede acceder gratuitamente a la información de sus secciones, al igual que a una pequeña hemeroteca donde se guardan notas de hasta 5 años.

Columnistas
Los  columnistas no solo son trabajadores del Sol de Hidalgo, sino también participan diferentes políticos y burócratas sobre diferentes temas.
Algunas columnas son
 Aquí los Políticos, Nuvia Mayorga, Julio Menchaca, Asael Hernández, Guillermina Vázquez Benítez, Luis Corrales, Carolina Viggiano Austria, David Cárdenas, Jesús Butrón, monseñor Domingo Díaz, Héctor Chávez, Norberto Olín.

Especiales
Por parte de la OEM, los domingos se distribuye anexo a los diarios un pequeño periódico llamado Desde la fe alusivo a la religión católica en México.
Así mismo desde 2011 se ha incluido los días martes y jueves en una página una pequeña información acerca de los municipios del estado de Hidalgo, para promocionar el turismo dentro de ellos.

Referencias

Enlaces externos
 Página web oficial de El Sol de Hidalgo.

Organización Editorial Mexicana
Periódicos del estado de Hidalgo
Cultura del estado de Hidalgo
Pachuca de Soto
Publicaciones fundadas en 1949

El Sol de Hidalgo


العمود الحراري  (أو الكومة الحرارية أو حرفياً ترموبيل) جهاز يحول الطاقة الحرارية إلى طاقة كهربائية.

مبدأ العمل
يعتمد عمل العمود الحراري على الظاهرة الكهروحرارية (الناتجة عن قوة الدفع الكهربائي التي تنشأ بين نقطتي اتصال طرفين معدنيين مختلفين، عندما تكون إحدى هاتين النقطتين ساخنة والآخرة باردة) وفقا لـتأثير سيبك، ويمكن الكشف عن هذه القوة باستخدام جهاز الجلفانومتر الحساس، حيث يتناسب مقدار هذه القوة تناسبا طرديا مع كمية الحرارة التي تصل إلى الجهاز.

التطور التاريخي
في عام 1821م اكتشف توماس يوهان سيبك حقل مغناطيسي عند تعرض دائرة مكونة من فلزين (معدنين) لدرجات حرارة متباينة. وبعد المزيد من الأبحاث اكتشف أن السبب وجود الحقل المغناطيسي مرور تيار كهربائي في الدائرة.

في عام 1835م اخترع الفيزيائي الإيطالي ليوبولدو نوبيلي أول جهاز حراري. وكان الغرض من ذلك قياس الحرارة الاشعاعية وجهاز الازدواج الحرار كان مكون من معادني الأنتيمون والبزموث.

وتوالت التغيرات والإضافات وكان الهدف من الأبحاث إيجاد مصدر طاقة كهربائي بسيط.

تركيب الجهاز

يتركه جهاز الكومة الحرارية من الأجزاء التالية

1- حافظة معدنية: تكون على شكل مخروط ضيق من الخلف ويتسع في الأمام، وظيفته تجميع أكبر قدر ممكن من الحرارة الساقطة عليه

2- الازدواج الحراري: يتكون من أسلاك من النحاس والحديد، متصل ببعضها على التوالي في عدد من النقاط الاتصال، ويحفظ الازدواج الحراري عادة في نهاية الحافظة المعدنية.

3- قطبا التوصيل: يستخدمان لوصل الجهاز بالجلفانوميتر الحساس للكشف عن القوة الدافعة الكهربائية المتكونة

4- حامل معدني: يستخدم لتثبيت الجهاز بشكل المطلوب

استخدامات الكومة الحرارية
تستخدم الكومة الحرارية لقياس الإشعاع الحراري الناتج من مصادر حرارية مختلفة. ومن التجارب التي يمكن تطبيقها على هذا الجهاز:'''
 تحقيق قانون الانعكاس الحراري.
 تحقيق قانون التربيع العكسي للإشعاع الحراري.
 مقارنة كمية الإشعاع الحراري الناتج من سطوح مختلفة.

كما يمكن أن يكون مكوّناً لأجهزة كثيرة مثل: مقياس الحرارة بالأشعة تحت الحمراء وأجهزة استشعار التدفق الحراري ومقياس الإشعاع الحراري (بولومتر) Bolometer  كذلك يستخدم في توليد الكهرباء من الرياح الشمسية، والمواد المشعة، وأشعة الليزر.

مراجع

مكونات إلكترونية

عمود حراري


Right whale dolphins are cetaceans belonging to the genus Lissodelphis. It contains the northern right whale dolphin (Lissodelphis borealis) and the southern right whale dolphin (Lissodelphis peronii). These cetaceans are predominantly black, white beneath, and some of the few without a dorsal fin or ridge.  They are smaller members of the delphinid family, oceanic dolphins, and very slender. Despite scientists being long acquainted with the species (the Northern species was identified by Titian Peale in 1848 and the Southern by Bernard Germain de la Cépède in 1804),  little is known about them in terms of life history and behaviour.

Physical description

Both species have slender bodies, small, pointed flippers and a small fluke. Conspicuously, neither species has a dorsal fin; nor do right whales and this may explain the dolphins' name. The northern right whale dolphin is the only dolphin in the Pacific with this property. Similarly, the Southern is the only finless dolphin in the southern hemisphere. The two species can be readily distinguished (apart from the geographical separation in their ranges) by the extent of the whiteness on the body. Both have white bellies; however, the area of white coloration on the Southern species covers much more of the body — including the flanks, flippers, beak and forehead.

Northern males are about  long at sexual maturity. Females are . Both sexes become mature at about 10 years. New-born right whale dolphins are about half the length of their parents. The southern species is typically larger (up to ) and heavier (up to  compared with the Northern's maximum of ). The dolphins live for about 40 years.

Distribution
The northern right whale dolphin is widely distributed in the temperate North Pacific in a band running from Kamchatka and mainland Japan in the west to British Columbia down to the Baja California Peninsula in the east. It is not known with certainty if they follow a migratory pattern. However, individuals have been observed close to the Californian shore following their main food source, squid, in winter and spring. Such sightings have not been recorded in summer. Otherwise these dolphins are pelagic. No global population estimates exist. There are an estimated 14,000 individuals close to the North American shoreline.

The southern right whale dolphin has a circumpolar distribution running from about 40° to 55°. They are sighted in the Tasman Sea in particular.

Behaviour

Both species are highly gregarious. They move in pods of several hundred individuals and sometimes congregate in groups of 3000. The groups may also contain dusky dolphins and pilot whales (in the south) and Pacific white-sided dolphins (in the north). These dolphins are some of the fastest swimmers (in excess of 40 km/h). They can by turns become very boisterous and breach and tail-slap or become very quiet and almost undetectable at sea. At high speed they can leap up to 7 metres across the ocean's surface in a graceful bouncing motion.

The species will generally avoid boats, but bow-riding has been recorded on occasion.

A single and rare stranding has been recorded for the northern species.  On 9 June 2018, a 5.5-foot female was found deceased on Manzanita Beach on the coast of Oregon. There has been one recorded instance of 77 southern right whale dolphins stranding on Chatham Island.

Conservation
The southern species is under pressure from Peruvian whaling operations. The northern species has never been commercially targeted. However, tens of thousands of the northern species were killed in the 1980s due to their becoming caught in oceanic drift gillnets introduced at that time. Gillnets were banned by the United Nations in 1993. Conservation campaigners work vigorously to try to ensure these bans are retained.

Attempts to keep right whale dolphins in aquaria have all ended in failure and death. In all cases but one, they have died within three weeks.

References

Notes

Other sources
National Audubon Society Guide to Marine Mammals of the World (2006), Random House,
William F. Perrin (ed) (2008), Encyclopedia of Marine Mammals, Academic Press,
Mark Carwardine (2010), Whales, Dolphins and Porpoises, Dorling Kindersley,

Taxa named by C. L. Gloger
Oceanic dolphins

Right whale dolphin


Sanda Stolojan () a fost o poetă și eseistă română, precum și o personalitate a exilului românesc.

Biografie

Studii și persecuția din perioada comunistă
S-a născut la 19 februarie 1919 la București, într-o familie de diplomați. Era nepoata diplomatului și scriitorului Duiliu Zamfirescu (1858-1922) și fiica diplomatului și memorialistului Alexandru Duiliu Zamfirescu (1892-1968). A locuit în copilărie la Roma, Berlin, Haga, Copenhaga, Sao Paolo, Lisabona și Varșovia, locuri unde tatăl ei se afla în misiuni diplomatice. A absolvit liceul la Paris în 1937, apoi Facultatea de Filologie a Universității din București în 1942. S-a căsătorit în 1943 cu Vlad Stolojan Filipescu și a lucrat apoi ca traducătoare.

A încercat, împreună cu soțul ei, să fugă în Europa de Vest în 1949, dar nu a reușit. Autoritățile comuniste i-au alungat pe soții Stolojan din propria lor casă și le-au confiscat averea. Soții Stolojan au fost arestați pentru "acte pregătitoare de trecere frauduloasă a frontierei" și anchetați la închisoarea Uranus; Sanda a fost deportată, în timp ce soțul ei a fost condamnat în 1958 la 8 ani de închisoare și deținut o lungă perioadă în lagărul de muncă forțată de la Canalul Dunăre-Marea Neagră.

Exilul francez
Soții Stolojan au reușit să emigreze în Franța în octombrie 1961, după ce au fost "răscumpărați" de familia lui Vlad Stolojan, care a plătit suma de 25.000 de dolari. Sanda Stolojan a urmat studii la École des Hautes Etudes Commerciales din Paris și, începând din 1965, a urmat o carieră de interpretă de limba română a mai multor miniștri francezi și a cinci președinți ai Franței (cu excepția lui Georges Pompidou), însoțindu-l în 1968 pe președintele francez Charles de Gaulle în vizita sa oficială în România. A consemnat amintirile din această vizită în volumul Avec de Gaulle en Roumanie (Editions de l'Herne, 1991), care prezintă o perspectivă asupra relațiilor oficiale franco-române din perioada comunistă.

Începând din 1972 s-a implicat în mai multe inițiative politice și culturale ale exilului românesc și a devenit în 1984 președinte al Ligii pentru Apărarea Drepturilor Omului din România. A făcut parte, alături de soțul ei, din Asociația Foștilor Deținuți Politici din România de la Paris și din Liga Românilor Liberi.

În vara anului 1989 a fost unul dintre semnatarii Declarației de la Budapesta, care susținea o reprezentare politică a tuturor minorităților politice din România și autonomie culturală și religioasă a maghiarilor din Transilvania, fără revizuirea frontierelor.

Recunoașterea meritelor după Revoluție
După Revoluția din decembrie 1989 a devenit membră a Asociației foștilor refugiați politici din România, membră a Asociației studenților și doctoranzilor români din Franța, iar din 2003 membră în Consiliul de Garanție Morală al Institutului Național pentru Memoria Exilului Românesc. A revenit de mai multe ori în România după 1989 pentru a participa la întâlniri, dezbateri și conferințe referitoare la exilul românesc.

Activitatea literară
Sanda Stolojan a fondat, alături de Dumitru Țepeneag, revista literară Les Cahiers de l'Est din Paris (1975) și a publicat cronici literare și eseuri în publicațiile Journal de Genève, Esprit, Le Monde, L'Alternative, Lettre Internationale, ARA Journal, precum și în revistele culturale românești din exil: Revista Scriitorilor Români, Cuvântul Românesc, Ființa românească, Limite, Ethos,  Contrapunct, Dialog, Limite, Journal of the Romanian American Academy of Arts and Sciences, La Nation Roumaine, Curentul, Lupta etc.

A publicat în limba engleză o monografie despre Duiliu Zamfirescu în colecția Twaine World Authors (1980), trei volume de versuri în limba franceză (Dans les brisures, 1982; Sur les abîmes verts, 1985; Bruine de nulle part, 1993), un volum de memorii (Avec de Gaulle en Roumanie, 1991) și trei jurnale din timpul exilului parizian (Nori peste balcoane, 1996; Ceruri nomade, 1999; Amurg senin, 2007). A tradus în limba franceză volumul Lacrimi și sfinți al lui Emil Cioran (Des larmes et des saints, Editions de l'Herne, 1986) și mai multe poezii de Lucian Blaga cuprinse în antologia L'etoile la plus triste (Editions de la Difference, 1992). În volumele ei de memorii a evocat personalități ale exilului românesc ca Mircea Eliade, Eugen Ionescu, Emil Cioran, Virgil Ierunca sau Monica Lovinescu, precum și mai multe întâlniri organizate de Cenaclul "Caietele Inorogului" din Neuilly-sur-Seine, sub coordonarea lui Leonid Mămăligă.

Volumul Să nu plecăm toți odată (2009), apărut postum, conține însemnări ale soților Stolojan cu privire la perioada instaurării comunismului în România.

Opera
 Duiliu Zamfirescu, studiu monografic, Boston, 1980;
 Dans les brisures, versuri, Paris, 1982;
 Sur les abîmes verts, versuri, Paris, 1985;
 Bruine de nulle part, versuri, Paris, 1993;
 Cu de Gaulle în România, trad. de Rodica Chiriacescu, București, 1994;
 Nori peste balcoane. Jurnal din exilul parizian: 1975-1989, trad. de Micaela Slăvescu, București, 1996;
 Ceruri nomade. Jurnal din exilul parizian: 1990-1996, trad. de Micaela Slăvescu, București, 1999;
 Amurg senin. Jurnal din exilul parizian: 1997-2001, Ed. Humanitas, București, 2007;
 Să nu plecăm toți odată, împreună cu Vlad Stolojan, Ed. Humanitas, București, 2009.

Note

Bibliografie
 Aurel Sasu, Dicționar biografic al literaturii române M-Z, vol. II, Ed. Paralela 45, București, 2004, pp. 638-639.

Nașteri în 1919
Decese în 2005
Poeți români din secolul al XX-lea
Eseiști români
Bucureșteni
Români expatriați în Franța
Persecutați de către organele de stat ale României comuniste
Poete române
Absolvenți ai Universității din București
Decese în Paris
Victime ale regimului comunist din România

Sanda Stolojan


Kayacık ( Timarevo), Bulgaristan'ın Şumnu şehrine bağlı bir köydür.

Bulgaristan'ın Şumnu ilinin Hitrino (Şeytancık) ilçesine bağlı en büyük köyüdür.

Etimoloji
Köyün eski ismi Timarova idi. Fakat komünist iktidarının Türklere karşı uyguladığı asimilasyon politikasından dolayı Osmanlı döneminden kalan tımar ve has kelimelerini içeren isim, Ravnets ile değiştirildi. Totaliter rejiminin yıkılmasından sonra köy halkının verdiği dilekçe sonucu, 2000'li yıllarda köyün ismi tekrar Timarevo olmuştur.

Coğrafya
Bağlı olduğu Hitrino (Şeytancık) ilçesine 2 km uzaklıktadır. Kuvat mahalle, Aşağı mahalle, Yukarı mahalle ve Dobruca mahallesi adında dört mahalleden oluşur. Çevresindeki köyler; Vırbak (Söğütlü), Dlışko (Uzunlar), Hitrino (Şeytancık) ve Dobrivoynikov (Hasköy) köyüdür.

Kayacık, Bulgaristan


An Pycreus flavidus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Anders Jahan Retzius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tetsuo Michael Koyama. An Pycreus flavidus in nahilalakip ha genus nga Pycreus, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. f. flavidus
 P. f. minimus
 P. f. nilagiricus
 P. f. strictus

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pycreus

Pycreus flavidus


El Municipio de Nanacamilpa de Mariano Arista es uno de los 60 municipios en que se encuentra dividido el estado mexicano de Tlaxcala, su cabecera es la Ciudad de Nanacamilpa y se localiza al oeste del estado, con tan solo una amplia variedad de Gastronomía, Flora y Fauna.

Recibe turistas de diferentes lugares.

Toponimia
Nanacamilpa proviene de la palabra Nanacamilpan en lengua náhuatl. Esta a su vez, derivada de nanaca de nanacatl, que significa hongo; así como mil de milli, vocablo que indica sementera o campo sembrado; y finalmente pan cuya partícula implica en o sobre de, de tal modo que nanacamilpa quiere decir "campo sobre los hongos" o en la "cementera de los hongos".

Geografía

El municipio de Nanacamilpa se encuentra localizado al oeste del estado de Tlaxcala y en los límites con el de Puebla, sus coordenadas geográficas extremas son de 19° 27' - 19° 34' de latitud norte y 98° 26' - 98° 38' de longitud oeste, su altitud va de un mínimo de 2 600 a un máximo de 3 300 metros sobre el nivel del mar; su extensión total es de 97.862 kilómetros cuadrados que representan el 2.40% de la superficie total del estado.

El municipio de Nanacamilpa de Mariano Arista se encuentra ubicado en la ruta "Calpulalpan y el Poniente".Este municipio se encuentra en la región oeste del estado de Tlaxcala a 23 km., del punto anterior por la carretera federal 136 México-Veracruz

Sus límites corresponden al oeste y al norte con el municipio de Calpulalpan, al este con el municipio de Españita y con el municipio de Sanctórum de Lázaro Cárdenas, al sur limita con el estado de Puebla en particular con el municipio de Tlahuapan.

Flora y fauna

Flora
Por su ubicación geográfica y clima, corresponde a este municipio una vegetación compuesta principalmente por bosques de pino y oyamel; en el primer caso, las especies representativas son el pino real (P. montezumae), el pino blanco (P. pseudostrobus) y el teocote (P. teocote), a menudo asociado con encinos (Quercus crassipes, Q. laurina, Q. rugosa). En el segundo caso, la especie dominante es el oyamel (Abies religiosa), y cuenta, en su masa forestal, con ailites (Alnus jorullensis), huejote (Salix paradoxa) y madroño (Arbutus xalapensis).

Fauna
No obstante el crecimiento y expansión acelerada de la mancha urbana, en el territorio del municipio todavía es común encontrar algún tipo de fauna silvestre como, por ejemplo: la liebre (Lepes californicus), la tuza, el conejo (Silvilagus floridanus), el ratón de campo, la codorniz (Cyrtonix montezumae), el coyote (Canis latrans), la víbora de cascabel (Crotalus sp.) y el tlacuache (Didelphis marsupialis). Sobre todo, se encuentra allí el Santuario de las Luciérnagas (véase luciérnaga).

Demografía
De acuerdo con los resultados del Censo de Población y Vivienda de 2010, realizado por el Instituto Nacional de Estadística y Geografía, el municipio de Nanacamilpa de Mariano Arista tiene una población de 16 640 personas, de las cuales 8 127 son hombres y 8 513 son mujeres.

Localidades
En el municipio de Nanacamilpa de Mariano Arista existen un total de 117 localidades, las principales y su población en 2010 son las siguientes:

Política
El gobierno del municipio de Nanacamilpa le corresponde al Ayuntamiento, que está conformado por el presidente municipal, un Síndico y un cabildo compuesto por siete regidores electos por el principio de representación proporcional, todos son electos mediante voto universal, directo y secreto para un periodo de tres años que no son renovables para el periodo inmediato pero si de forma no continua y entran a ejercer su cargo el día 15 de enero del año siguiente a la elección.

División administrativa
Para el gobierno interior del municipio este se divide en 5 Presidencias de Comunidad, los representantes de las comunidades de Tepuente, Francisco I. Madero y San Felipe Hidalgo son electos mediante voto universal, directo y secreto mediante boletas, en las dos restantes, Miguel Lira y Ortega y Domingo Arenas, la elección es mediante el sistema de usos y costumbres, y su periodo de representación es el mismo período que el ayuntamiento.

Representación legislativa
Para la elección de diputados al Congreso de Tlaxcala y al Congreso de la Unión el municipio de Nanacamilpa de Mariano Arista se encuentra integrado en los siguientes distritos electorales:

Local:
 I Distrito Electoral Local de Tlaxcala con cabecera en Calpulalpan.

Federal:
 III Distrito Electoral Federal de Tlaxcala con cabecera en Zacatelco.

Presidentes municipales
 (1943 - 1944): Luis Pérez Bolde Vargas
 (1945 - 1946): Víctor Prado
 (1947 - 1949): Aurelio Martínez
 (1950 - 1952): Florentino Aguilar
 (1953 - 1955): Jesús Hernández
 (1953 - 1955): Dolores Sánchez L.
 (1957 - 1958): José Olvera R.
 (1959 - 1961): Félix Contreras
 (1962 - 1964): Manuel Sánchez Armas
 (1962 - 1964): Javier Bravo Lara
 (1965 - 1967): Pedro Carrasco G.
 (1968 - 1970): Marcos Vera Aguirre
 (1971 - 1973): Enrique Espejel M.
 (1971 - 1973): Alfredo Blancas C.
 (1974 - 1976): Rodolfo Martínez A.
 (1977 - 1979): José Luis Espejel S.
 (1980 - 1982): Adán Márquez Bastida.
 (1983 - 1985): Leonardo Araoz Díaz.
 (1985 - 1988): Felipe Castro F.
 (1989 - 1991): Alfonso Olvera Ramírez
 (1992 - 1995): Felipe Benítez Díaz
 (1995 - 1998): Guillermo Lara Ramírez
 (1999 - 2002): Hilario Brindis Mejía
 (2002 - 2005): Gil Salazar Espejel
 (2005 - 2008): José Ibarra Zarco
 (2008 - 2010): Leopoldo Toache García
 (2011 - 2013): Alfonso Olvera Ramírez
 (2014 - 2016 ): Lilia Caritina Olvera Coronel
 (2017 - 2021 ): Víctor Hugo Sánchez Flores
 (2022 - 2024 ): Oswaldo Romano Valdez

Sitios turísticos

Albergues
Nanacamilpa de Mariano Arista  le ofrece la sus visitantes regionales, nacionales y extranjeros, un albergue el cual cuenta con cabañas, área de campamentos, canchas deportivas, juegos infantiles, caminatas guiadas, rapel, una pequeña presa ideal para la pesca y paseos en lancha, paseos a caballo y zona para la práctica de deportes de montaña.

Santuario de las Luciérnagas

Otro de los atractivos mágicos del estado de Tlaxcala es el Santuario de las Luciérnagas, en los municipios de Nanacamilpa y Españita, en los que, en los meses de junio y julio, los árboles de oyamel se iluminan a causa de la luz proveniente de millones de luciérnagas que toman posesión del espacio natural de Tlaxcala, que como cada año inician su travesía para aparearse brindando así con su luz un espectáculo natural e inigualable.

En coordinación con el ejido de San José, compuesto por más de 700 familias que poseen 2600 hectáreas de bosques, se habilitó el Sendero de la Luciérnaga, y desde 2014 se celebra el Festival Nacional de la Luciérnaga.

Requisitos para visitantes
No encender fogatas, lámparas ni tomar fotografías con flash y caminar en total silencio por este sendero son los requisitos para disfrutar y observar el espectáculo de millones de luciérnagas.

Eco-hoteles
En la zona denominada Santuario de las Luciérnagas, existen tres eco-hoteles:

El Eco-Hotel Piedra Canteada cuenta con ocho cabañas difuminadas entre 600 hectáreas de bosque lo que te permitirá estar en contacto con la naturaleza. Se degustan platillos típicos elaborados con productos de la región. También se puede acampar, realizar ciclismo de montaña y senderismo.

En Villas del Bosque Santa Clara se acampar al calor de una fogata en medio de un precioso bosque rodeado de pinos y oyameles.

Eco-Hotel Laguna Azul
Las cabañas del eco-hotel Laguna Azul se encuentran a un costado de la comunidad de San Felipe Hidalgo, con una vista espectacular hacia la laguna.

Celebraciones
Anualmente se celebra la feria patronal de San José el día 19 de marzo, también conocida como la feria del pulque en la cual se realizan actividades religiosas, culturales, deportivas, gastronómicas, etc, Así como la exposición del pulque (natural, curado, enlatado y destilado) producido en el municipio.

Así mismo, el municipio también cuenta con barrios, colonias y comunidades, en estas mismas también tienen sus pequeñas ferias celebrándole a sus santos que tienen en cada capilla y también, de acuerdo la celebración a los nombres que llevan las mismas. En el barrio de Chapultepec se hace la celebración a la Virgen de Guadalupe,en el barrio de Francisco Villa a San Francisco de Asís, en el barrio de Domingo Arenas a la Virgen de santa Cecilia, en el barrio de Obregón se celebra el día de muertos, en la colonia de los niños héroes de chapultepec se les celebra a ellos mismos en el mes de septiembre, en la colonia de la Infonavit se celebra al señor de Veneno, en la comunidad de Francisco I Madero se le celebra a la Virgen de la Concepción a inicios del mes de diciembre

Gastronomía
En el municipio es tradicional disfrutar de barbacoa de carnero, de pollo y conejo, mixiotes de pollo y res, carnitas de cerdo, gusanos de maguey, sopa de hongos, Trucha, Chicharrón en mole verde, tamales de maíz, elotes, tortilla de trigo, tlaxcales, tlacoyos, chileatole y guisado de calabacitas. Estos platillos están incompletos sin los dulces de calabaza y frutas de la región en almíbar. La bebida que acompaña estos manjares es el pulque natural o curado con frutas de temporada en sus diferentes presentaciones.

Platillos
 Tamales, son elaborados a base de masa de maíz, con salsa de chile serrano, rajas de chile cuaresmeño, mole o de tomate, también se acostumbra poner un trozo de carne de pollo o cerdo y en los tamales de raja un trozo de queso.

 Barbacoa de carnero, Su preparación es a base de una salsa de chile guajillo y chipotle, incluyendo un trozo de carne de carnero, sobre una hoja de mixiote de maguey y son cocidas al vapor.

 Truchas, es un platillo típico preparado principalmente en los centros ecoturísticos Piedra Canteada y Villas del Bosque Santa Clara, en diferentes presentaciones, a la diabla, al mojo de ajo, empapeladas, etc., también se preparan los tradicionales.

 Tlacoyos, de Origen prehispánico, los tlacoyos son un antojito mexicano que consiste en una tortilla gruesa ovalada y larga preparada con una mezcla de masa de maíz y frijol o habas cocidos con chiles secos y molidos, la cual debe ir rellena con diferentes ingredientes como son los frijoles, habas o requesón y sobre él se le colocan algunos ingredientes que son queso rallado, cilantro picado con cebolla y salsa verde o roja.

 Chileatole, Sus ingredientes principales son masa de maíz, guías de la planta de la calabaza, chiles serranos o los comúnmente llamados chiles locos, sal y granos de elote, y algunos trozos de elote.

 Tlaxcales, Se preparan con una masa de elote maduro, guayaba, canela y azúcar, con esta masa se hacen unas gorditas y se cuecen en un comal de barro, a fuego lento.

 Carnitas de cerdo, Se requiere para su preparación trozos de carne de cerdo, jugo de naranja, un poco de leche y sal, su cocción se realiza en un cazo de aluminio y con manteca de cerdo a temperatura normal.

 Esquites, sus ingredientes principales son granos de elote tierno, hojas de epazote, ajo y chile serrano finamente picado y un poco de manteca de cerdo para freír.

 Huevos de Maguey, se dice que en la antigüedad solo podrían ser consumidos por la realeza, aztecas, sacerdotes y personajes de alto rango, actualmente los huevos de maguey se les a descubierto un sin número de propiedades y particulares de algunos ingredientes beneficiosos que son propios para efectos afrodisíacos hasta propiedades medicinales o milagrosa.

 Mixiones estilo Tocatlán, sus ingredientes principales son los nopales, carne de pollo, tomates verdes y chiles picados, vienen envueltos en una hoja especialmente extraída del maguey que se le llama el mixiote,

 Gusanos de Maguey, también conocido como gusano de cuaresma, se crían dentro de las pencas del maguey y acompañan a los platillos típicos de la región.

 Lenguitas, son familia de los quelites estas provienen desde los tiempos prehispánicos así como la palabra proviene del náhuatl que es "quilín" que significa planta cuyos follajes es comestible son muy nutritivas ya que contienen vetas que ayuda si se padece estreñimiento y protegen la vista y tienen importantes números para prevenir  las infecciones estomacales.

 Pollo a la penca, preparado principalmente con piezas de pollo con una salsa de chile rojo o verde y nopales picados, sobre una penca de maguey la cual cubre los ingredientes, cocidas principalmente en horno artesanal.

 El pulque o bebida de los Dioses, se elabora a partir de la fermentación del aguamiel (de sabor extremadamente dulce) y mucho depende de la variedad del maguey, el piso y el agua, su consistencia regularmente es espesa, también es acompañado con diversas frutas de temporada a lo que se le conoce como pulque curado. Existe en la comunidad de Nanacamilpa una pequeña empacadora que se encarga de enlatar el pulque para exportarlo con vísperas de crecimiento.

Véase también
 Municipios de Tlaxcala

Referencias

Bibliografía

Región Poniente (Calpulalpan)
Municipios epónimos de Mariano Arista


ශ්‍රී ලංකාවේ රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව දැක්වීමේදී  එය   බස්නාහිර,  දකුණු,  නැගෙනහිර,  උතුරු,  උතුරු මැද,  මධ්‍යම, වයඹ,  සබරගමුව හා  ඌව  යන පළාත්  වලට අදාල රජයේ පාසැල් ලැයිස්තු වශයෙන් වෙන් වෙන් වශයෙන් දැක්විය හැකිය.

බස්නාහිර පළාත

මෙම පළාත   කොළඹ , ගම්පහ  හා  කළුතර  යන දිස්ත්‍රික්ක වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 1366 වෙයි.

කොළඹ දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 413 කින් සමන්විත වන කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 539 කින් සමන්විත වන ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

කළුතර දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 414 කින් සමන්විත වන කළුතර දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

දකුණු පළාත

මෙම පළාත   ගාල්ල,  මාතර හා  හම්බන්තොට යන දිස්ත්‍රික්ක වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 1142 වෙයි.

ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 456 කින් සමන්විත වන ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

මාතර දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 478 කින් සමන්විත වන මාතර දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත ර

හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 311 කින් සමන්විත වන හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්.

නැගෙනහිර පළාත

මෙම පළාත   මඩකලපුව,  ත්‍රිකුණාමලය හා  අම්පාර යන දිස්ත්‍රික්ක වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 986 වෙයි.

මඩකලපුව දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 331 කින් සමන්විත වන මඩකලපුව දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ත්‍රිකුණාමලය දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 273 කින් සමන්විත වන ත්‍රිකුණාමලය දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

අම්පාර දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 382 කින් සමන්විත වන අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

උතුරු පළාත

මෙම පළාත   මන්නාරම,  වවුනියා,   මුලෙයිතිවු,   කිලිනොච්චි හා  යාපනය යන දිස්ත්‍රික්ක වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 984 වෙයි.

මන්නාරම දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 112 කින් සමන්විත වන මන්නාරම දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

වවුනියා දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 193 කින් සමන්විත වන වවුනියා දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

මුලතිව් දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 102 කින් සමන්විත වන මුලතිව් දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

කිලිනොච්චි දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 99 කින් සමන්විත වන කිලිනොච්චි දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

යාපනය දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 478 කින් සමන්විත වන යාපනය දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

උතුරු මැද පළාත

මෙම පළාත    අනුරාධපුරය  හා  පොළොන්නරුව   යන දිස්ත්‍රික්ක වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 793 වෙයි.

අනුරාධපුරය දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 559 කින් සමන්විත වන අනුරාධපුරය දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න
1.කැකිරාව මධ්‍ය විද්‍යාලය.
2.කැකිරාව විද්‍යාර්ථ මහ විද්‍යාලය.
3.කැකිරාව බස්තියන් සිල්වා මහ   විද්‍යාලය.
4.කැකිරාව ආදර්ශ ප්‍රාථමික විද්‍යාලය.
5.කැකිරාව මුස්ලිම් මහ විද්‍යාලය.
6.කැකිරාව බැප්ටිස්ට් දෙමළ විද්‍යාලය.
7.මඩාටුගම රේවත මහ විද්‍යාලය.
8.ගල්කිරියාගම මධ්‍ය මහ විද්‍යාලය.
9.කොරසගල්ල විද්‍යාලය.
10.කුඹුක්වැව නිමල්සිරි විද්‍යාලය.
11.වෙරුංකුලම විද්‍යාලය.
12.ඇඹුල්ගස්වැව විද්‍යාලය.
13.ඇලගමුව විද්‍යාලය.
14.ගනේවැල්පොල මුස්ලිම් මහ විද්‍යාලය.
15.මරදන්කඩවල රාහුල මහ විද්‍යාලය.
16.ඔලුකරද මහ විද්‍යාලය.
17.රත්මල්කන්ද විද්‍යාලය.
18.පලුගස්වැව මහ විද්‍යාලය.
19.හබරණ මහ විද්‍යාලය.
20.ගලපිටගල විද්‍යාලය.
21බුලාගල ප්‍රාථමික විද්‍යාලය.
22.පෙරියකුලම මහ විද්‍යාලය.
23.ගන්තිරියාගම මහින්ද මහ විද්‍යාලය.
24.විජිතපුර මහ විද්‍යාලය.
25.කලාවැව මුස්ලිම් මහ විද්‍යාලය.
26.පලාගල මහ විද්‍යාලය.
27.මරදන්කඩවල මුස්ලිම් විද්‍යාලය.
28.බෙල්ලන්කඩවල විද්‍යාලය.
29.කිරිමැටියාව විද්‍යාලය.
30.හැවනතැන්නේගම ජායා මුස්ලිම් විද්‍යාලය.

පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 234 කින් සමන්විත වන පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

මධ්‍යම පළාත
{{මූලික|ශ්‍රී ලංකාවේ  මධ්‍යම පළාහනුවර]],  මාතලේ මහනුවර දිස්ත්‍රික්කය===
පාසැල් 656 කින් සමන්විත වන මහනුවර දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

මාතලේ දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 317 කින් සමන්විත වන මාතලේ දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මාතලේ දිස්ත්‍රික්කය

නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල්  518 කින් සමන්විත වන නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

වයඹ පළාත

මෙම පළාත    කුරුණෑගල  හා  පුත්තලම  යන දිස්ත්‍රික්ක වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 1261 වෙයි.

කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 910 කින් සමන්විත වන කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 351 කින් සමන්විත වන පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

සබරගමුව පළාත

මෙම පළාත    රත්නපුර  හා  කෑගල්ල  යන දිස්ත්‍රික්ක වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 1138 වෙයි.

රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 589 කින් සමන්විත වන රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න ඕන

කෑගල්ල දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 549 කින් සමන්විත වන කෑගල්ල දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ඌව පළාත

මෙම පළාත   [[ බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කය
 | බදුල්ල
 ]] හා  මොණරාගල  යන දිස්ත්‍රික්ක වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 834 වෙයි.

බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 570 කින් සමන්විත වන බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කය
පාසැල් 264 කින් සමන්විත වන මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ශ්‍රී ලංකාව
ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යාපනය
ලැයිස්තු

ශ්‍රී ලංකාවේ රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව


أياهي تاكاغاكي (高垣彩陽 تاكاغاكي أياهي) هي مؤدية أصوات يابانية ولدت في 25 أكتوبر 1985 في طوكيو.

أدوارها في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 البدلة المتنقلة جاندام 00 - فيلت غريس
 البدلة المتنقلة جاندام إيج - ديسيل غاريت (الفتى)
 جاندام: ريكونجيستا G - ماني أمباسادا
 ريجيوس المدرعة - نينا أنتالك
 ديلتورا كويست - جاسمين
 Special A - ميغومي ياماموتو
 فانتوم: ريكوييم فور ذا فانتوم - آين/إيرين
 حضانة هانامارو - هيراغي
 اليوم في صف 5-2 - تسوباسا كاواي
 باكانو! - سيلفي لوميير
 الدموع الحقيقية - نوي إيسوروغي
 Venus Versus Virus - لوسيا ناهاشي
 فايت إيباتسو! جودين-تشان!! - أليستا بلانكيت
 زان سايونارا زِتسبو سينسيه - كاناكو أورا
 كانان - نيني
 دورارارا!! - إيريكا كاريساوا
 دورارارا!! ×2 المقدمة - إيريكا كاريساوا
 دورارارا!! ×2 المنتصف - إيريكا كاريساوا
 دورارارا!! ×2 الخاتمة - إيريكا كاريساوا
 أكاديمية أوكالت - آمي كوروكي
 نادي مضيفي ثانوية أوران - تسوباكي كاميكامو
 أسطورة الأبطال الأسطوريين - فيريس إيريس
 أبطال الكرة - سلمى
 الإكسورسيست الأزرق - كورو
 الإكسورسيست الأزرق: ملك كيوتو الملوث - كورو
 NO.6 - آن
 بليد - داناس
 أن-غو - موتوكو تانيمورا
 فيت/زيرو - شيرلي
 طريق السلام - مي
 أسطورة أراتا - كوتوها
 كامينوميزو شيرو سيكاي: الحارسات - يوي غويدو، مارس
 الملعقة الفضية - تاماكو إينادا
 لوغ هورايزون - هنرييتا
 غايست كراشر - لومينيلا هوتارو
 ماغي: The Kingdom of Magic - مايرون ألكسيوس
 سورد آرت أونلاين - ليزبيث/ريكا شينوزاكي
 سورد آرت أونلاين II - ليزبيث/ريكا شينوزاكي
 سورد آرت أونلاين أليسيزيشن - ليزبيث/ريكا شينوزاكي
 سورد آرت أونلاين أليسيزيشن War of Underworld - ليزبيث/ريكا شينوزاكي
 الخادم الأسود Book of Circus - دول
 خليلة (مؤقتة) - تسوغومي هاروميا
 يونا فتاة الفجر - هاك (أيام الطفولة)
 طوكيو غول - إيتوري
 طوكيو غول A√ - أياتو كيريشيما (أيام الطفولة)
 طوكيو غول:re - إيتوري
 مغامرة جوجو الغريبة: ستارداست كروسيدرز - مارايا
 أوشيو و تورا - جون موريتسونا
 الكلمات المهموسة - سوميكا موراسامي
 ماجيك كايتو 1412 - ميغومي فوروهاتا
 ضوضاء مجهولة - ميو
 كاردفايت!! فانغارد (2018) - تاكوتو تاتسوناغي
 سنكي زيشو سيمفوجير - كريس يوكيني
 سنكي زيشّو سيمفوجير G - كريس يوكيني
 سنكي زيشّو سيمفوجير GX - كريس يوكيني
 سنكي زيشّو سيمفوجير AXZ - كريس يوكيني
 سنكي زيشّو سيمفوجير XV - كريس يوكيني
 الخطايا السبع المميتة: إعادة إحياء الوصايا - ديرييري
 الخطايا السبع المميتة: غضب الملوك - ديرييري
 الخطايا السبع المميتة: قضاء الغضب - ديرييري
 كاكيغوروي xx - سوميكا واراكوبامي/كاوارو ناتاري
 فوتوكانو - يوكو أوتشيدا
 مارز ريد - ميساكي

أنمي الإنترنت
 مونستر سترايك - تيفاريث

أوفا أنمي
 إير جير: الأجنحة السوداء و غابة النوم Break on the sky - كونومي نيجو

أفلام أنمي
 فيلم البدلة المتنقلة جاندام 00: آ ويكينينغ أوف ذا تريلبليزر - فيلت غريس
 سورد آرت أونلاين ذا موفي: أوردينال سكيل - ليزبيث/ريكا شينوزاكي
 فيلم الإكسورسيست الأزرق - كورو

أدوارها في ألعاب الفيديو
 خليلة (مؤقتة) - تسوغومي هاروميا

أدوارها في الدبلجة اليابانية
 ترانسفورمرز أنيميتد - تيليتران 1, آرسي
 ساكر بنش - آمبر
 ماي ليتل بوني: فرندشيب إز ماجيك - الأميرة كيدنس
 السنافر: القرية المفقودة - سنفورة صفصافة
 ملحمي - ماري كاثرين

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
فنانو سوني ميوزك إنترتينمنت اليابان
مغنون من طوكيو
مغنون يابانيون في القرن 21
مغنيات بوب يابانيات
مغنيات في القرن 21
مغنيات يابانيات في القرن 21
ممثلات أداء صوتي يابانيات
ممثلات ألعاب فيديو يابانيات
ممثلات من طوكيو
ممثلات يابانيات
ممثلات يابانيات في القرن 21
مواليد 1985
مواليد في طوكيو

أياهي تاكاغاكي


Apache Ant is a software tool for automating software build processes which originated from the Apache Tomcat project in early 2000 as a replacement for the Make build tool of Unix. It is similar to Make, but is implemented using the Java language and requires the Java platform. Unlike Make, which uses the Makefile format, Ant uses XML to describe the code build process and its dependencies.

Released under an Apache License by the Apache Software Foundation, Ant is an open-source project.

History
Ant ("Another Neat Tool") was conceived by James Duncan Davidson while preparing Sun Microsystems's reference JSP and Servlet engine, later Apache Tomcat, for release as open-source. A proprietary version of Make was used to build it on the Solaris platform, but in the open-source world, there was no way of controlling which platform was used to build Tomcat; so Ant was created as a simple platform-independent tool to build Tomcat from directives in an XML "build file". Ant (version 1.1) was officially released as a stand-alone product on July 19, 2000.

Several proposals for an Ant version 2 have been made, such as AntEater by James Duncan Davidson, Myrmidon by Peter Donald  and Mutant by Conor MacNeill, none of which were able to find large acceptance with the developer community.

At one time (2002), Ant was the build tool used by most Java development projects. For example, most open source Java developers included build.xml files with their distribution. Because Ant made it trivial to integrate JUnit tests with the build process, Ant allowed developers to adopt test-driven development and extreme programming.

In 2004 Apache created a new tool with a similar purpose called Maven.

Gradle, which is similar software, was created in 2008, which in contrary uses groovy (and a few other languages) code instead of XML.

Extensions
WOProject-Ant is just one of many examples of a task extension written for Ant. These extensions are installed by copying their .jar files into ant's lib directory. Once this is done, these task extensions can be invoked directly in the typical build.xml file. The WOProject extensions allow WebObjects developers to use ant in building their frameworks and apps, instead of using Apple's Xcode suite.

Antcontrib provides a collection of tasks such as conditional statements and operations on properties as well as other useful tasks.

Ant-contrib.unkrig.de implements tasks and types for networking, Swing user interfaces, JSON processing and other.

Other task extensions exist for Perforce, .NET Framework, EJB, and filesystem manipulations.

Example
Below is listed a sample build.xml file for a simple Java "Hello, world" application. It defines four targets - clean, clobber, compile and jar , each of which has an associated description. The jar target lists the compile target as a dependency. This tells Ant that before it can start the jar target it must first complete the compile target.

<?xml version="1.0"?>
<project name="Hello" default="compile">
    <target name="clean" description="remove intermediate files">
        <delete dir="classes"/>
    </target>
    <target name="clobber" depends="clean" description="remove all artifact files">
        <delete file="hello.jar"/>
    </target>
    <target name="compile" description="compile the Java source code to class files">
        <mkdir dir="classes"/>
        <javac srcdir="." destdir="classes"/>
    </target>
    <target name="jar" depends="compile" description="create a Jar file for the application">
        <jar destfile="hello.jar">
            <fileset dir="classes" includes="**/*.class"/>
            <manifest>
                <attribute name="Main-Class" value="HelloProgram"/>
            </manifest>
        </jar>
    </target>
</project>

Within each target are the actions that Ant must take to build that target; these are performed using built-in tasks. For example, to build the  compile  target Ant must first create a directory called classes (which Ant will do only if it does not already exist) and then invoke the Java compiler. Therefore, the tasks used are mkdir and javac.  These perform a similar task to the command-line utilities of the same name.

Another task used in this example is named jar:

<jar destfile="hello.jar">

This Ant task has the same name as the common Java command-line utility, JAR, but is really a call to the Ant program's built-in JAR/ZIP file support. This detail is not relevant to most end users, who just get the JAR they wanted, with the files they asked for.

Many Ant tasks delegate their work to external programs, either native or Java. They use Ant's own  and  tasks to set up the command lines, and handle all the details of mapping from information in the build file to the program's arguments and interpreting the return value. Users can see which tasks do this (e.g. , , , ), by trying to execute the task on a system without the underlying program on the path, or without a full Java Development Kit (JDK) installed.

Portability
Ant is intended to work with all systems for which Java runtimes are available. It is most commonly used with Windows, Linux, macOS and other Unix operating systems but has also been used on other platforms such as OS/2, OpenVMS, Solaris, HP-UX.

Ant was designed to be more portable than Make. Compared to Make, Ant uses less platform-specific shell commands. Ant provides built-in functionality that is designed to behave the same on all platforms. For example, in the sample build.xml file above, the clean target deletes the classes directory and everything in it. In a Makefile this would typically be done with the command:
 rm -rf classes/
rm is a Unix-specific command unavailable in some other environments. Microsoft Windows, for example, would use:
 rmdir /S /Q classes
In an Ant build file the same goal would be accomplished using a built-in command:
 <delete dir="classes"/>

Additionally, Ant does not differentiate between forward slash or backslash for directories and semicolon or colon for path separators. It converts each to the symbol appropriate to the platform on which it executes.

Limitations

Ant build files, which are written in XML, can be complex and verbose, as they are hierarchical, partly ordered, and pervasively cross-linked. This complexity can be a barrier to learning. The build files of large or complex projects can become unmanageably large. Good design and modularization of build files can improve readability but not necessarily reduce size.
Many of the older tasks, such as ,  and —use default values for options that are not consistent with more recent versions of the tasks. Changing those defaults would break existing Ant scripts.
When expanding properties in a string or text element, undefined properties are not raised as an error, but left as an unexpanded reference (e.g. ${unassigned.property}).
Ant has limited fault handling rules.
Lazy property evaluation is not supported. For instance, when working within an Antcontrib  loop, a property cannot be re-evaluated for a sub-value which may be part of the iteration. (Some third-party extensions facilitate a workaround; AntXtras flow-control tasksets do provide for cursor redefinition for loops.)
In makefiles, any rule to create one file type from another can be written inline within the makefile. For example, one may transform a document into some other format by using rules to execute another tool. Creating a similar task in Ant is more complex: a separate task must be written in Java and included with the Ant build file in order to handle the same type of functionality. However, this separation can enhance the readability of the Ant script by hiding some of the details of how a task is executed on different platforms.

There exist third-party Ant extensions (called antlibs) that provide much of the missing functionality. Also, the Eclipse integrated development environment (IDE) can build and execute Ant scripts, while the NetBeans IDE uses Ant for its internal build system. As both these IDEs are very popular development platforms, they can simplify Ant use significantly. (As a bonus, Ant scripts generated by NetBeans can be used outside that IDE as standalone scripts.)

See also
Build automation
List of build automation software
Apache Jelly, a tool for turning XML into executable code
Apache Ivy, a dependency manager which integrates tightly with Ant, subproject of Ant
Apache Maven, a project management and build automation tool primarily for Java
Nant, Ant-like tool targeted at the .NET Framework environment rather than Java
Gradle, a JVM build tool built with Groovy

References

Further reading

External links

Ant
Build automation
Compiling tools
Cross-platform free software
Free software programmed in Java (programming language)
Java (programming language) libraries
Java development tools
Software using the Apache license
XML software

Apache Ant


An Calamagrostis ophitidis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Howell, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nygren. An Calamagrostis ophitidis in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Calamagrostis

Calamagrostis ophitidis


Mnet Asian Music Awards (prescurtat ca MAMA ) este o mare ceremonie de premiere a muzicii din Coreea de Sud prezentată anual de compania de divertisment CJ E&M. Majoritatea premiilor sunt acordate artiștilor K-pop, deși unele premii sunt acordate altor artiști asiatici. Ceremonia de premiere a avut loc pentru prima dată la Seul în 1999 și a fost difuzată pe Mnet. MAMA a avut loc în afara Coreei de Sud între 2010 și 2017, iar acum se desfășoară la nivel internațional.

Istorie

Ceremonie
Evenimentul a fost lansat în 1999 ca o ceremonie de premiere videoclip muzical, modelată după MTV Video Music Awards, numit Mnet Music Video Festival.  Până la mijlocul anilor 2000, ceremonia de premiere a atras un anumit interes internațional datorită răspândirii lui Hallyu și s-a difuzat în China și Japonia în 2008.

În 2009, evenimentul a fost redenumit Mnet Asian Music Awards (MAMA) pentru a reflecta expansiunea sa în afara Coreei de Sud.  În 2010, MAMA a avut loc la Macao, marcând prima dată când a avut loc în afara Coreei de Sud. În anul următor, în 2011, MAMA a avut loc la Singapore, iar apoi a avut loc în Hong Kong din 2012 până în 2017.  În 2017, ceremonia de premiere a fost extinsă la patru nopți, iar anumite părți ale evenimentului au avut loc în Vietnam și Japonia, pe lângă Hong Kong. În 2018, MAMA a avut trei părți și a avut loc în trei țări; Coreea de Sud a găzduit MAMA pentru prima dată în nouă ani, împreună cu Japonia și Hong Kong.

Numele evenimentului

 Mnet Video Music Awards (1999)
 Mnet Music Video Festival (2000-2003)
 Mnet KM Music Video Festival (2004-2005)
 Mnet KM Music Festival (2006-2008)
 Mnet Asian Music Awards (2009 - prezent)

Categorii de premii

Marele Premiu
Cele patru mari premii (cunoscute sub numele de daesang)

 Artist al anului
 Albumul Anului
 Cântecul anului
 Icoana mondială a anului

Premii competitive
Dacă nu se menționează altfel, fiecare categorie de premii a fost introdusă în 1999.

 Cel mai bun artist masculin
 Cea mai bună artist feminin
 Cel mai bun grup masculin (din 2000, a fost cunoscut ca cel mai bun grup în 1999)
 Cel mai bun grup feminin (din 2000)
 Cel mai bun artist nou
 Cea mai bună perfomanță de dans
 Cea mai bună performanță a trupei
 Cea mai bună performanță rap
 Cea mai bună performanță vocală (din 2010)
 Cea mai bună unitate (din 2018)

Note

Pages with unreviewed translations
Premii muzicale după țară

Mnet Asian Music Awards