Wlliam Forsyth Sharpe (fæddur 16.júní 1934) er bandarískur hagfræðingur sem hlaut Nóbelsverðlaunin í hagvísindum árið 1990, ásamt Harry Markowitz og Merton Miller fyrir að þróa líkön til að aðstoða við ákverðanatöku fjárfestinga. Sharpe er þekktastur fyrir að þróa verðlagnigarlíkanið (CAPM) á sjöunda áratugnum. CAPM lýsir sambandi kerfisbundinnar áhættu og væntanlegrar ávöxtunar. Líkanið segir að nauðsynlegt sé að taka meiri áhættu til að afla meiri ávöxtunar. Hann er einnig Þekktur fyrir að búa til Sharpe hlutfallið, tala sem notuð er til að mæla áhættu til ávinningshlutfalls fjárfestingar.

CAPM
Sharpe er þekktastur fyrir hlutverk sitt í þroun Capital Asset Pricing Model sem er orðið grundvallarhugtak í fjármálahagfræði og eignastýringu. Kenningin á uppruna sinn í doktorsritgerðinni hans. Sharpe skilaði ritgerðinni til Journal of Finance árið 1962. Ritgerðin fékk neikvæð viðbrögð í fyrstu og var síðar gefið út árið 1964 eftir breytingar á ritstjórn. CAPM líkanið setur fram þá kenningu að væntanleg ávöxtun hlutabréfa ætti að vera áhættulaus ávöxtun plús beta fjárfestingarinnar margfaldað með markaðsáhættuálagi. Áhættulausa ávöxtunin bætir fjárfestum upp fyrir að binda peninga sína en beta og markaðsáhættuálagið bætir fjárfestum upp þá viðbótaráhættu sem þeir taka á sig umfram það að fjárfesta í ríkisskuldabréfi sem veitir áhættulausa vexti.

Sharpe Ratio
Sharpe bjó einnig til Sharpe hlutfallið. Hlutfallið er mælikvarði á ávöxtun eignasafns að teknu tilliti til áhættuleiðréttingar. Mælikvarðinn metur hlutfall ávöxtunar umfram áhættulausa ávöxtun og heildaráhættu eignasafns sem er mæld með staðalfráviki ávöxtunar en staðalfrávik endurspeglar sögulegt flökt ávöxtunar. Tvö eignasöfn geta haft svipaða ávöxtun en Sharpe hlutfallið sýnir hvor þeirra tekur meiri áhættu til að ná þeirri ávöxtun. Hærri ávöxtun með minni áhættu er betri og Sharpe hlutfallið hjálpar fjárfestum að finna þá blöndu.

Bandarískir hagfræðingar
Nóbelsverðlaunahafar í hagfræði

William Forsyth Sharpe


An Panicum depauperatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Ernest Muhlenberg. An Panicum depauperatum in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum depauperatum


An Soderstromia mexicana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Frank Lamson Scribner, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Conrad Vernon Morton. An Soderstromia mexicana in nahilalakip ha genus nga Soderstromia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Soderstromia

Soderstromia mexicana


Michael Johnson Parkes (Richmond, Engleska, 24. rujna 1931. – Torino, Italija, 28. kolovoza 1977.) je bivši britanski vozač automobilističkih utrka.

Rezultati u Formuli 1

Izvori

Vanjske poveznice

Britanski vozači Formule 1

Mike Parkes


OlliOlli World é um jogo eletrônico de esporte e skate desenvolvido pela Roll7 e publicado pela Private Division. Foi lançado em 8 de fevereiro de 2022 para Microsoft Windows, Nintendo Switch, PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One e Xbox Series X/S. Recebeu avaliações geralmente favoráveis pela crítica.

Jogabilidade
OlliOlli World é um jogo de skate em plataforma 2D. O jogo se passa em Radlandia, onde o jogador pode interagir com os personagens do jogo e realizar missões secundárias. Para obter pontuações mais altas, o jogador é obrigado a encadear truques para obter combos. O jogador pode fazer wallrides e grind nos trilhos para aumentar sua pontuação. OlliOlli World apresenta elementos novos para a franquia, como quarter pipes e caminhos de ramificação. O jogo tem um estilo de arte desenhado à mão, em contraste com a pixel art das entradas anteriores.

Desenvolvimento
O jogo foi desenvolvido pela desenvolvedora britânica Roll7. Um foco de desenvolvimento foi tornar o jogo mais acessível aos recém-chegados, mantendo uma jogabilidade de alto nível. Os desenvolvedores comentaram sobre a mudança para 3D, dizendo: " OlliOlli e OlliOlli 2 são jogos incríveis, mas há coisas na física que sempre quisemos fazer que nunca conseguimos fazer funcionar. Havia rampas que queríamos colocar, grandes lançamentos e ângulos que eram impossíveis quando estávamos essencialmente fazendo pixel art".

O estúdio já havia pensado em fazer um OlliOlli 3D, mas se inspirou em um protótipo que permitia ao jogador andar de skate para frente e para trás. Outro foco era tornar as aterrisagens fracassadas menos punitivas. Roll7 substituiu a penalidade anterior de falhar no nível com perda de velocidade além de quebrar o combo do jogador. John Ribbins, o diretor criativo do jogo, diz que o estilo de arte desenhado à mão foi inspirado no jogo eletrônico Jet Set Radio e nas histórias em quadrinhos.

OlliOlli World foi anunciado durante a apresentação da Indie World da Nintendo em abril. Mais tarde, foi lançado em 8 de fevereiro de 2022, com a Private Division servindo como publicadora.

Recepção

OlliOlli World recebeu críticas "geralmente favoráveis", de acordo com o agregador de críticas Metacritic.

A Polygon elogiou o título por permitir a criatividade do jogador: "O que eu amo no skate é como ele me permite ser criativo com meu corpo... Os ambientes malucos do OlliOlli World explodem essa fantasia ao enésimo grau". The Verge gostou do novo mundo em comparação com os jogos anteriores, "o universo de fantasia realmente adiciona vida à franquia, que anteriormente era cheia de ambientes urbanos monótonos e utilitários".  Apesar de criticar o roteiro e a sensação de "como você faz os amigos", o The Guardian gostou do visual e da sensação do jogo, dizendo que os "intrincados cenários de fundo dão vida a este mundo fantástico... este reino de rosas de arregalar os olhos, rosquinhas gigantes e animais hipster se misturam para criar algo maravilhosamente quente e relaxante". A Game Informer gostou do design do cenário, especialmente das múltiplas rotas que o jogador pode percorrer, "Os vários caminhos exploráveis de cada nível também significam que você pode reproduzi-los para descobrir novas experiências e oportunidades de combinação. Muitas vezes, eu revisitava imediatamente um nível para ver como outras rotas se acumulavam e quais desafios eu poderia encontrar lá".

Ligações externas

Jogos para Xbox Series X e Series S
Jogos para Xbox One
Jogos para Windows
Jogos eletrônicos desenvolvidos no Reino Unido
Jogos eletrônicos da Take-Two Interactive
Jogos eletrônicos de skate
Jogos para PlayStation 5
Jogos para PlayStation 4
Jogos para Nintendo Switch
Jogos eletrônicos independentes
Jogos eletrônicos de 2022

OlliOlli World


PCLinuxOS veya kısaca PCLOS, kişisel bilgisayarlar için kolay kullanılması amaçlanan ücretsiz bir Linux dağıtımıdır. CD'de ya da USB hafızada çalıştırılabilir veya sabit diske kurulumu yapılabilir. Ayrıca birçok Linux dağıtımında olduğu gibi 6 veya 12 ayda bir çıkarılan güncel sürümü kurmadan da mevcut sürümde güncelleme yapılabilmektedir.

Tarihi
Mandrake Linux için RPM paketleri hazırlayan Bill Reynolds (Texstar olarak da tanınır) daha sonra kendi Linux dağıtımını yapmaya karar verip 2003 yılında Mandrake 9.2'den çatallayarak PCLinuxOS'u hazırlamıştır. 2006 yılının sonlarında ise Mandriva 2006'dan çatallayarak PCLinuxOS 2007 sürümünü çıkarmıştır. Günümüzde sadece 64 bit sürümlerle devam etmektedir.

Özellikleri
PCLinuxOS Linux'un yaygın olarak bilinen sunucularda kullanımı gibi bazı klişe kullanımlarından ziyade masaüstü ortamında kullanımına yoğunlaşılarak hazırlanan bir dağıtımdır. Buna rağmen sunucularda çalıştırmak için birçok sunucu görevini gerçekleştirmek için hazırlanmış paketler de mevcuttur. Masaüstünde kullanım kolaylığı kapsamında PCLinuxOS birçok ekran ve ses kartı, kablosuz ağ bağdaştırıcısı gibi çeşitli donanım sürücüleri hazır şekilde gelmektedir ve birçok bilgisayarda kurulumdan sonra donanım sürücüsü kurmadan problemsiz çalışabilmektedir.

PCLinuxOS çalışan CD şeklinde dağıtılmaktadır. Böylece bir kullanıcı PCLinuxOS'u kurmadan deneyebilir, çalışan CD içindeki kurulum programını çalıştırarak kurulum yapabilir. 2009.1 sürümünden itibaren bilgisayarda kurulu olan PCLinuxOS'u çalıştırılabilir bir USB yapmak da mümkündür.

PCLinuxOS paket yönetiminde APT-RPM kullanmaktadır. RPM kullanan dağıtımlarda konsolda genellikle urpmi komutu ile yazılım yüklenirken PCLinuxOS'ta apt-get komutu kullanılmaktadır. Komut satırını kullanmak istemeyenler için ise Synaptic Paket Yöneticisi arayüzü bulunmaktadır.

32 bit desteğinin sona ermesi
Bill Reynolds 10 Mayıs 2016'da 32 bit desteğinin sona erdiğini duyurmuştur. Resmî sitede sadece 64 bit disk kalıbı yayınlanmakla birlikte bu durum resmî olmayan 32 bit disk kalıplarının dağıtılmasına mani değildir.

Dış bağlantılar
 DistroWatch PCLinuxOS sayfaları

Linux dağıtımları
Canlı USB

PCLinuxOS


La Coupe du Portugal de football 1961-1962 est la  de la Coupe du Portugal de football, considéré comme le deuxième trophée national le plus important derrière le championnat.

La finale est jouée le  juillet 1962, au stade national du Jamor, entre le Benfica Lisbonne et le Vitória Setúbal. Le Benfica remporte son onzième trophée en battant le Vitória Setúbal 3 à 0. Le Benfica est qualifié en que tenant du titre à la Coupe des clubs champions européens 1962-1963 donc le Vitória Setúbal se qualifie pour la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1962-1963 en tant que finaliste de la Coupe nationale.

Finale

Voir aussi
 Championnat du Portugal de football 1961-1962

1961-1962
Portugal
Sport au Portugal en 1961
Sport au Portugal en 1962

Coupe du Portugal de football 1961-1962


Das Vallis Bouvard ist ein Mondtal am äußersten westlichen Rand der Mondvorderseite. Es erstreckt sich über eine Strecke von fast 300 Kilometern von einem Punkt nordöstlich des Kraters Baade, nahe dem Krater Bouvard D, in nordöstlicher Richtung bis in die Nähe des Kraters Shaler. Es weist damit ebenso wie die benachbarten Strukturen des Vallis Baade und Vallis Inghirami in Richtung auf das große Einschlagbecken des Mare Orientale. An der weitesten Stelle ist es ungefähr 50 km breit.

Das Vallis Bouvard ist das einzige Mondtal, das namengebend für eine Gruppe von Nebenkratern ist:

Die Struktur wurde 1970 von der IAU nach dem französischen  Astronomen und Mathematiker Alexis Bouvard offiziell benannt.

Weblinks

 Vallis Bouvard auf The-Moon Wiki

Mondtal

Vallis Bouvard


McDonnell Douglas F-4 Phantom II, McDonnell Douglas Firması tarafından ilk olarak Amerika Birleşik Devletleri Donanması için geliştirilmiş, tandem iki koltuklu, çift motorlu, tüm hava koşullarına uygun, uzun menzilli süpersonik, 3. nesil jet önleme ve avcı-bombardıman uçağıdır.

Son derece faydalı bir hava aracı olduğunu kanıtlayarak, 1961'de ABD Deniz Piyadeleri ve Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri tarafından kabul edilmeden önce ilk olarak Donanma ile hizmete girdi ve 1960'ların ortalarında mevcut hava silahlarının önemli bir parçası haline geldi. Phantom üretimi 1958'den 1981'e kadar toplam 5.195 uçakla gerçekleşti, bu miktar da onu tarihteki en çok üretilen Amerikan süpersonik askeri uçağı haline getirdi ve Soğuk Savaş'ın ikonik savaş uçağı olma konumunu pekiştirdi.

Phantom, Mach 2.2'den fazla hıza sahip göreceli büyük gövdeli bir avcı uçağıdır. Havadan havaya füzeler, havadan yere füzeler ve çeşitli bombalar dahil olmak üzere dokuz harici sabit noktada 18.000 pound (8.400 kg) 'dan fazla silah taşıyabilir.

F-4, zamanının diğer av önleme uçakları gibi, başlangıçta dahili bir top olmadan tasarlandı. Daha sonraki modellerde ise bir M61 Vulcan döner topu revizyonu yapıldı. 1959'dan başlayarak, mutlak hız rekoru ve mutlak irtifa rekoru da dahil olmak üzere uçuş sırasında performans için 15 dünya rekoru kırdı.

F-4, Vietnam Savaşı sırasında yoğun olarak kullanıldı. ABD Hava Kuvvetleri, Donanma ve Deniz Piyadeleri için başlıca hava üstünlüğü savaşçısı olarak görev yaptı ve savaşın sonlarında kara saldırısı ve hava keşif rollerinde önemli hale geldi. F-4, 1970'ler ve 1980'ler boyunca ABD askeri hava gücünün önemli bir bölümünü oluşturmaya devam etti ve 1980 yılından itibaren yerini yavaş yavaş ABD Hava Kuvvetleri'ndeki F-15 Eagle ve F-16 Fighting Falcon, Deniz Kuvvetlerinde F-14  ve F-18 gibi daha modern uçaklara bırakmaya başladı.

F-4 Phantom II, 1991 Körfez Savaşı'nda keşif ve SEAD (Düşman Hava Savunmalarının Bastırılması) rollerinde ABD tarafından kullanılmaya devam etti, 1996'da hizmetten ayrıldı.  Aynı zamanda her iki ABD uçuş gösteri ekibi (Hava Kuvvetlerinde F-4E Thunder Birds, Deniz Kuvvetlerinde F-4J Blue Angels, tarafından kullanılan tek uçaktır.

F-4 ayrıca diğer 11 ülkenin silahlı kuvvetleri tarafından da kullanıldı.  Arap-İsrail çatışmalarında yoğun bir oranda  ve İran-Irak Savaşı'nda (Şah'ın düşüşünden önce satın aldığı Phantom lar) kullanıldı. F-4, ilk uçuşundan 63 yıl sonra, 2021 itibarıyla İran, Güney Kore, Yunanistan ve Türk hava kuvvetleri ile aktif olarak hizmet vermeye devam etmektedir.

Türkiye'deki F-4'ler

Türkiye ilk olarak "Peace Diamond I"(Barış Pırlantası I) projesi ile 40 adet F-4E sipariş etmiş ve uçaklar 1974 yılında Türk Hava Kuvvetleri'ne teslim edilmeye başlanmıştır. 1977 yılında ikinci proje olan "Peace Diamond II" dahilinde 32 adet daha F-4E filoya eklenmiştir. Sırasıyla 1981 yılında "Peace Diamond III" kapsamında ABD Hava Kuvvetleri'nden 16 adet F-4E, 1984 yılı ortalarında "Peace Diamond IV" çerçevesinde yine ABD Hava Kuvvetleri'nden 14 adet F-4E ve "Peace Diamond V" kapsamında ABD hava kuvvetlerinden emekliye ayrılmış 40 adet F-4E 1987 yılında filoya katılmıştır. Türkiye'nin 1991 yılında ABD'yi Körfez Savaşı'nda desteklemesi sebebiyle "Peace Diamond VI" ile hizmetten çıkmış 40 adet F-4E daha teslim edilmiştir. ABD'nin elinde uluslararası satış taleplerini karşılayacak yeterli RF-4 olmadığından 1992–1994 yılları arasında da Alman Hava Kuvvetleri'den emekliye ayrılan 32 adet RF-4E Türkiye'ye hibe edilmiştir.

İsrail Havacılık Endüstrisi (IAI-Israel Aircraft Industries Ltd.) ile 1997 yılında ortak başlatılan modernizasyon projesiyle Türk Hava Kuvvetleri envanterindeki 53 adet F-4E üzerinde yapısal güçlendirme, yeni nesil navigasyon sistemleri, HUD (Head-Up Display), HOTAS (Hands on Throttle-and-stick), MFD (Multi-Function-Display), yeni nesil radyo ekipmanı, mevcut AN-APQ 120 radarının ELTA ELO/M-2032 radarı ile değişimi sağlanmıştır. Ayrıca uçağın silah taşıma kabiliyeti yeni nesil silahlarla güçlendirilmiştir. Modernizasyon kapsamında F-4'lerin 28 uçaklık  bölümü 1. Hava İkmal Bakım Merkezi Komutanlığı, Eskişehir'de, 26 uçaklık bölümü İsrail Havacılık Endüstrisi (IAI) tesislerinde tamamlanmıştır. Modernizasyondan sonra uçak F-4 2020/Terminatör adını almıştır. F-4 ler 2002'deki modernizasyonlarından sonra Türk Hava Kuvvetleri'nde 2020 yılına kadar aktif görev yapması planlanmaktadır.
Ancak RF-4E / TM uçakları 2013 yılında Işık Projesi ile modernize (yenileştirme) edilmiştir.

24 Şubat 2015 akşamı 2 adet RF-4E uçağının Malatya'da, 05 Mart 2015 sabahı saat 09:48'de 1 adet F-4E 2020 uçağının Konya'da düşmesinin ardından, TSK envanterindeki F-4E uçaklarının yarısı düşmüş oldu. Bu durum, F-4E uçaklarının emekliye ayrılmasını tekrar gündeme getirmiştir.
11 Mart günü Muharip Hava Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Abidin Ünal yaptığı açıklamada RF-4E tipi keşif uçaklarının 12 Mart'tan itibaren keşif uçağı olarak kullanılamayacağını açıkladı.

Türk Hava Kuvvetlerindeki ilk F4 pilotlarından birisi Üsteğmen Göksel Doğan ve Yüzbaşı Ali İlker Özgüler'dir. 28 Haziran 1977 yılında kullandıkları F4-E uçağı ile radar önleme görev uçuşu esnasında Afyon Emirdağ eteklerinde hayatlarını kaybettiler.

Modelleri

F-4A, B, J, N ve S
ABD Donanması ve ABD Deniz Piyadeleri'ne yönelik olan modeller. F4-B'ler F-4N'e yükseltilmiş ve F-4J'ler de F-4S'e yükseltilmiştir.
F-110 Spectre, F-4C, D ve E
ABD Hava Kuvvetleri'ne yönelik olan modeller. F-4E dahili bir M61 Vulcan topu ile beraber tanıtılmıştır. F-4D ve E en fazla sayıda üretilmiş ve geniş çapta ihraç edilmişlerdir.
F-4G Wild Weasel V
Karadaki hava savunma sistemlerini baskılamak için radarı ve avyonikleri güncellenmiş F-4E modeli. ABD Hava Kuvvetleri'ne yönelik olan modeldir.
F-4K ve M
Kraliyet Donanması ve Kraliyet Hava Kuvvetleri'ne yönelik Rolls-Royce motorlu modeller.
F-4EJ
 Basitleştirilmiş F-4E ihraç modelidir ve Japonya'da lisanslı olarak üretilmiştir.
F-4F
Almanya için basitleştirilmiş F-4E ihraç modeli.
QRF-4C, QF-4B, E, G, N ve S
ABD Donanması ve ABD Hava Kuvvetleri tarafından silah ve savunma sistemlerindeki araştırma ve geliştirme çalışmalarında kullanılmak üzere hizmetten çıkıp, uzaktan kumandalı olarak hedefsel uçaklara dönüştürülmüş uçaklardır.
RF-4B, C ve E
Taktiksel keşif modelleri.

Kullanıcılar

Güncel Kullanıcılar
1960'lı ve 1970'li yıllarda 225 adet F-4D, RF-4E ve F-4E aldı. 2015 verilerine göre 64 tane F-4D hizmet vermektedir.
 69 F-4E hizmettedir. 1960'lı ve 1970'li yıllarda 27 RF-4C, 92 F-4D ve 103 F-4E olmak üzere 222 F-4E almıştır.
 12 RF-4E ve 34 F-4E AUP
 En önemli Phantom kullanıcılarından birisidir. 1974-1994 yılları arasında 200'den fazla F-4 uçağı almıştır. 2015 verilerine göre 47 F-4E Terminator 2020 hizmettedir. Satın alınan ve ABD tarafından hibe edilen F-4E ile RF-4E uçaklarına ek olarak Türkiye, Almanya'nın envanterine çıkarttığı RF-4 uçaklarına da talip olmuş ve yedek parça amaçlı olanlar da dahil olmak üzere toplam 46 adet RF-4 uçağını daha envanterine katmıştır. Satın alım ve hibe yoluyla toplam 182 adet F-4E Phantom ile 54 RF-4E olmak üzere toplam 236 adet uçağa sahip olmuştur. Envanterden çıkarılması 2030'a ertelendi.

Eski Kullanıcılar

 1996'da F-4'ler  hizmetten çekildi. Ardından 2016 yılına kadar uzaktan kumandalı ve hedefsel uçaklara dönüştürülerek kullanıldı.
30 Haziran 2013'te hizmetten çekildi.
2021 yılında  hizmetten çekildi.
Hizmet dışı: 1973 yılında F-4 Phantom'lar F111'ler ile değiştirilip Amerika'ya geri gönderildi.
1992 yılında F-4'ler hizmetten çekildi.
2004 yılında F-4'ler  hizmetten çekildi.
2002 yılında hizmetten ayrıldı.
Hizmetten ayrıldı.

Teknik Özellikler (F-4E)

 Boyutsal Özellikler
 Uzunluk: 19.20 m (63.00 ft)
 Kanat Genişliği: 11.77 m (38.62 ft])
 Yükseklik: 5.02 m (16.46 ft)
 Kanat Alanı: 49.20 m² (530 ft2)
 Ağırlık
 Boş Ağırlık: 13.760 kg (30.330 lb)
 Tipik Yükleme: 18.900 kg (41.670 lb)
 Azami Ağırlık: 28.030 kg (61.795 lb)
 Yakıt Kapasitesi :
 Dahili: 7.160 lt (1.890 gal)
 Harici: 5.070 lt (1.340 gal)
 Azami Faydalı Yük: 8.480 kg (18.650 lb)
 Güç Kaynağı
 Motor: 2 x General Electric J79-GE-17A after-burning turbojet engines
 Motor Gücü: 2 x 11.905 Ibf AB'siz İtme (52.9 kN), 17.845 Ibf Artyakıcı (AB) ile (79.4 kN)
 Performans
 Azami Hız: 2.370 km/s (Mach 2.23)
 Seyrüsefer Hızı: 940 km/s (Mach 0.76)
 Tırmanma Hızı: 210 m (689 ft) /sn
 Servis Tavanı: 18.300 m (60.000 ft)
 Menzil:
 Yüksüz ve azami yakıt ile 3.185 km (1.720 nm)
 Tipik yükleme ile 1.360 km (734 nm)
 Kalkış Mesafesi: 1.370 m (4.490 ft)
 İniş Mesafesi: 1.120 m (3.680 ft)
 Personel: 1 Pilot + 1 Silah Sistem Subayı

Silah Sistemleri

 Top
 1 x 20 mm M61A1 Vulcan (639 mermi)
 Havadan Havaya Muharebe Füzeleri
 4 x AIM-9B/J/L Sidewinder
 4 x AIM-7D/E Sparrow
 4 x AIM-120B AMRAAM (Almanya, Yunanistan)
 4 x AAM-3 (Japonya)
 4 x IRIS-T (Almanya, Yunanistan)
 4 x Skyflash (İngiltere)
 Havadan Karaya Taarruz Füzeleri
 4 × AGM-65 Maverick
 4 × AGM-45 Shrike
 4 × AGM-88 HARM
 4 × AGM-78 Standart
 2 × AGM-84 Harpoon
 2 × Popeye (İsrail, Türkiye)
2 × SOM (Türkiye)
 Bombalar
 GBU-10 Paveway II, GBU-12 Paveway II, GBU-16 Paveway II Lazer güdümlü bombalar
 Mk-20 Rockeye, CBU-52/58/71/87/89, BL-755 Demet bombaları
 MK-81, MK-82, MK-83, MK-84, M117 Genel maksat bombaları
 AGM-62 Walleye
 GAU-3A 70 mm (2.76 inç), LAU-10/A 127 mm (5.0 inç) Roket podları
 1 x B43/57/61, B-28EX Nükleer Bomba

Ayrıca bakınız
Benzer rolde, dönemde ve yetenekte olan uçaklar
 Dassault Mirage III
 Mikoyan-Gurevich MiG-21
 Mikoyan-Gurevich MiG-23
 English Electric Lightning

Dipnotlar

Kaynakça

Avcı uçakları
Amerika Birleşik Devletleri savaş uçakları
Douglas uçakları
Çift motorlu jetler

McDonnell Douglas F-4 Phantom II


Las elecciones a la Junta General del Principado de Asturias de 2012 se celebraron el 25 de marzo de 2012 para elegir a los 45 diputados de la IX legislatura  asturiana. Coincidieron con las elecciones andaluzas. El presidente del Principado de Asturias, Francisco Álvarez-Cascos, en el cargo desde julio de 2011, comunicó el adelanto de las elecciones el 30 de enero de 2012, tras haber estado seis meses en el Gobierno. Fue la primera vez que un presidente de una autonomía de las constituidas al amparo del artículo 143 de la Constitución ("vía lenta") adelantaba las elecciones sin obligación legal. Previamente, Madrid había celebrado elecciones en similares circunstancias en octubre de 2003, pero lo había hecho obligada al no haberse investido un presidente regional.

Dado que las anteriores elecciones fueron convocadas en mayo de 2011, el Gobierno resultante ejercerá su función durante poco más de 3 años, ya que Asturias es una de las seis comunidades autónomas españolas a las que el Parlamento no ha autorizado en su Estatuto de Autonomía a alterar la fecha general de celebración de comicios autonómicos, fijada para el cuarto domingo cada 4 años, contado a partir de las últimas elecciones municipales. Como las últimas elecciones municipales se celebraron en 2011, las siguientes elecciones se celebraron, por tanto, en mayo de 2015.

Candidaturas

Partidos con representación parlamentaria
 Partido Socialista Obrero Español (PSOE)
La Federación Socialista Asturiana (FSA-PSOE) propone de nuevo a su secretario general, Javier Fernández Fernández, como candidato a la presidencia. En las elecciones de 2011, la candidatura encabezada por Fernández fue la más votada, aunque obtuvo un escaño menos que Foro Asturias debido a la división en tres circunscripciones.

 Foro de Ciudadanos (FAC)
Foro Asturias, el partido con mayor número de escaños en la Junta General saliente, presenta de nuevo a Francisco Álvarez-Cascos, que fue elegido presidente del Principado tras las elecciones de 2011 y que adelantó las elecciones tras no lograr aprobar los presupuestos de 2012.

 Partido Popular (PP)
El Partido Popular, tercer partido en escaños de la Junta General saliente, presentó a una candidata nueva, Mercedes Fernández "Cherines". Fernández, que fue cabeza de lista del PP por Asturias en las elecciones generales de 2011, en las que este partido fue el más votado, sustituye a Isabel Pérez-Espinosa. Fernández es considerada como una persona que en su momento estuvo próxima a Francisco Álvarez-Cascos cuando aquel militaba en el PP.

 Izquierda Unida de Asturias - Izquierda Xunida d'Asturies (IU-IX)
Aunque durante el periodo previo a la elección formal del candidato se consideró que Gaspar Llamazares, que había sido el cabeza de lista de Izquierda Unida por Asturias en las elecciones generales de 2011, en las que fue elegido diputado, finalmente Izquierda Unida de Asturias (IU-IX) designó como candidato a la presidencia a Jesús Iglesias, coordinador de la formación en Asturias y que repetía como cabeza de lista.

IU-IX no renovó su coalición con Los Verdes de Asturias (ahora integrados en Equo) a pesar de haberles ofrecido concurrir de nuevo en coalición. Según Equo, las condiciones ofrecidas por IU-IX eran peores que las establecidas en las elecciones de 2011.

 Unión Progreso y Democracia (UPyD)
UPyD tras un proceso de primarias presenta de nuevo a Ignacio Prendes como candidato, que en las pasadas elecciones autonómicas se quedó a unos 500 votos de obtener acta de diputado.

Partidos sin representación parlamentaria

 Escaños en Blanco (Eb)
 EQUO – Los Verdes de Asturias (Equo-Los Verdes)
Tras descartar la oferta de Izquierda Unida para revalidar la coalición, Los Verdes de Asturias eligieron mediante primarias abiertas a militantes y simpatizantes a su candidato a la presidencia del Principado. La elegida fue Pilar Calvo Holgado, co-portavoz de Equo Asturias y cabeza de lista de la formación en las anteriores elecciones generales.
 Bloque por Asturies-Unidá Nacionalista Asturiana-Los Verdes-Grupo Verde, Compromisu por Asturies (BA-UNA-LV-GV)
Bloque por Asturies y Unidá Nacionalista Asturiana revalidaron la coalición que presentaron en las anteriores elecciones, ampliándola esta vez con la coalición Los Verdes-Grupo Verde. Como en las elecciones autonómicas de 2011, Rafa Palacios será el candidato a la presidencia y Yolanda Huergo la número dos y portavoz de la coalición.
 Partido Animalista Contra el Maltrato Animal (PACMA)
 Partido Comunista de los Pueblos de España (PCPE)
 Independientes de Asturias-Hartos.org (IDEAS-Hartos.org)
Independientes de Asturias presenta a su presidente, Miguel Ángel Villalba, como candidato a la presidencia del Principado, sustituyento al anterior candidato, Juan Morales. Sólo se presentan en las circunscripciones central y occidental.
 Andecha Astur (ANDECHA)
Andecha Astur se presenta a las elecciones utilizando sus propias siglas, en vez de conformar una plataforma electoral como hiciera en 2011 (Conceyu Abiertu). Arturu Xosé Bermeyu fue su cabeza de lista.
 Unión Renovadora Asturiana (URAS)
Para estas elecciones no se repitió la candidatura de Unión Asturianista, formada por el Partido Asturianista (PAS) y la Unión Renovadora Asturiana (URAS), ya que aquel decidió no concurrir debido a dificultades económicas. La URAS presenta como candidato a su presidente, Javier López Alonso.
 Partido Democrático y Constitucional (PDyC)
 Movimiento Social Republicano (MSR)
 Solidaridad y Autogestión Internacionalista (SAiN)
Solidaridad y Autogestión Internacionalista solo se presenta en la circunscripción central.
 Unificación Comunista de España (UCE)
 Agrupación de Electores Auseva Red (AEAR)
Solo se presenta en la circunscripción oriental.
 Partido Humanista (PH)
El Partido Humanista no se presenta en la circunscripción central.
 Partido da Terra Eo-Navia (PT)
El Partido da Terra Eo-Navia solo se presenta en la circunscripción occidental, siendo una candidatura centrada en la comarca del Eo-Navia. Ánxel Suárez será su cabeza de lista.
 Partido Familia y Vida (PFyV)
El Partido Familia y Vida solo se presenta en la circunscripción oriental.

Sondeos electorales
Los distintos sondeos electorales, con estimación de los diputados obtenidos por las candidaturas, publicados por los medios de comunicación fueron:

Nota: 1-No tiene en cuenta la división de Asturias en tres circunscripciones electorales

Nota: 2-Porcentaje referido solo a la circunscripción central

Resultados

a En las anteriores elecciones, Izquierda Unida y Los Verdes (ahora integrados en Equo) concurrieron en coalición.

Voto CERA
El PSOE obtuvo la victoria en el voto del CERA, con el 47,11%; el PP obtuvo el 22,27%, FAC el 12,38%, IU el 9,96% y UPyD el 2,60%.

Acontecimientos posteriores

Investidura del Presidente del Principado de Asturias
El candidato socialista, Javier Fernández Fernández, fue el único candidato propuesto por los grupos parlamentarios a Presidente del Principado de Asturias, lo que garantizaba su elección. Fue elegido, en primera convocatoria, el 23 de mayo de 2012 por mayoría absoluta, con el apoyo de 23 diputados de la Cámara, los 17 de su grupo parlamentario, los 5 de IU y el de UPyD. Los parlamentarios del FAC y PP se abstuvieron.

Referencias

Enlaces externos
 Elecciones 2012 en el Principado de Asturias. Web del Gobierno del Principado de Asturias.
 Resultados de las elecciones a la Junta General del Principado de Asturias de 2012. Web del Gobierno del Principado de Asturias.

 Candidaturas Proclamadas para las elecciones Autonómicas 2012 Boletín Oficial del Principado de Asturias, nº 48 de 28 de febrero de 2012.

2012
Asturias

Elecciones a la Junta General del Principado de Asturias de 2012


Aşağıemirhalil, Çorum ilinin Bayat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Emirhalil olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 76 km, Bayat ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Bayat belde ve köyleri

Aşağıemirhalil, Bayat


عنوان المجد كتاب تاريخي عرف باسم «عنوان المجد في بيان أحوال بغداد والبصرة ونجد» لمؤلفهِ العلامة إبراهيم فصيح الحيدري بن السيد صبغة الله الحيدري البغدادي المتوفي في عام 1882م. وهو كتاب يبحث في أحوال بغداد في ستة أبواب، وأحوال البصرة في أربعة أبواب، وأحوال نجد في ستة أبواب، إضافة للمقدمة والخاتمة، طبع في مطبعة دار الحكمة عام 1998م، وفي الكتاب معلومات عن القبائل العربية في الجزيرة العربية والعراق.

لقد أرّخ الكتاب لحقبة قلقة من تاريخ العراق والجزيرة العربية، حيث الصراعات وتبادل المواقع بين الدولة العثمانية والدولة الصفوية، وكانت إمارة نجد آنذاك مقسمة إلى إمارات. وأهم ما جاء في فصل أحوال نجد ما شهده وسمعه المؤلف عن شخصية الشيخ محمد بن عبدالوهاب والحركة السلفية، فقد التقى بقريب الشيخ، وسمع عنهُ تفاصيل لا تحتويها تواريخ المنطقة والحركة. وفي فصلي أحوال بغداد والبصرة وردت معلومات ترد على شطحات الآراء التي تنفي وجود العراق ككيان سياسي واجتماعي محدد، قبل قيام المملكة العراقية، حده الشمالي الموصل والجنوبي عبادان. فكثيراً ما يرد في الكتاب اسم بغداد عاصمة للعراق في حدوده المذكورة. كذلك يرد الكتاب على من ينفي وجود المصطلح العراقي كما وردت في دراسات نشرت كانت تفتقر إلى الموضوعية، وعدم احاطتها بمثل هذا المصدر، على الرغم من نشرهِ بطبعته الأولى في عام 1962 في بغداد.

المصادر

كتب باللغة العربية
كتب تاريخ عربية
كتب تاريخية
كتب عربية في القرن 20


A União das Igrejas Metodistas e Valdenses (), é uma denominação protestante unida na Itália, fundada em 1975 como uma fusão da Igreja Metodista da Itália e da Igreja Evangélica Valdense.

Mesmo após a fusão, as igrejas constituintes continuaram existindo no âmbito interno da denominação e participam de organizações internacionais de denominações reformadas de forma separada.

Igrejas Constituintes

A Igreja Metodista da Itália é membro do Conselho Metodista Mundial. Em 2010, a igreja tinha cerca de 5.000 membros.

Já a Igreja Evangélica Valdense é membro da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas. Em 2010, a igreja 25.693 membros.

Doutrina

A denominação é majoritariamente valdense, mas uma minoria segue a doutrina metodista. A denominação permite a ordenação de mulheres e o casamento entre pessoas do mesmo sexo.

Denominações unidas que permitem o casamento entre pessoas do mesmo sexo
Denominações unidas na Itália


La enzima glucosa oxidasa (GOx) () es una oxidorreductasa que cataliza la oxidación de la glucosa para formar peróxido de hidrógeno y D-glucono-δ-lactona. En las células contribuye a degradar los azúcares hacia sus metabolitos.

La glucosa oxidasa es ampliamente utilizada para la determinación y cuantificación de glucosa libre en los fluidos biológicos, tales como sangre y orina, en materia prima vegetal y en la industria de los alimentos. Tiene además muchas aplicaciones en biotecnología, y se utiliza  para la fabricación de biosensores sensibles a glucosa. Usualmente se extrae de Aspergillus niger.

Estructura
La GOx es una proteína dimérica, la estructura tridimensional de la GOx ha sido totalmente dilucidada. El sitio activo donde la glucosa se une es un profundo bolsillo en la estructura. La enzima, como muchas otras proteínas que actúan fuera de las células, se encuentra cubierta por cadenas de carbohidratos.

Actividad
A pH 7, la glucosa está presente en solución en forma de hemiacetal cíclico, siendo un 63,6% β-D-glucopiranosa y un 36,4% α-D-glucopiranosa (la proporción de moléculas lineales y de furanosa es despreciable). La glucosa oxidasa se une específicamente a la β-D-glucopiranosa y no interacciona con α-D-glucopiranosa. Es capaz de oxidar toda la glucosa en la solución, dado que el equilibrio entre los anómeros α y β es conducido hacia la forma β conforme ésta va siendo consumida en la reacción.

La glucosa oxidasa cataliza la oxidación de β-D-glucosa en D-glucono-1,5-lactona, que es hidrolizada a ácido glucónico.

Para actuar como catalizador, la GOx requiere un cofactor, el flavín adenín dinucleótido (FAD). El FAD es un componente común en las reacciones de oxidorreducción biológicas. Las reacciones redox conllevan una pérdida o ganancia de electrones de una molécula. En la reacción redox catalizada por la GOx, el FAD actúa como el aceptor inicial de electrones y es reducido a FADH2. Después el FADH2 es oxidado por oxígeno molecular (O2) que desempeña el papel de aceptor final de electrones. El oxígeno es capaz de ello debido a que tiene un potencial de reducción mayor. Como consecuencia el O2 es reducido a peróxido de hidrógeno (H2O2).

Aplicaciones
La glucosa oxidasa es ampliamente utilizada acoplada a una reacción mediada por la peroxidasa que permite visualizar colorimétricamente el H2O2 formado, de este tipo son los ensayos para la determinación de glucosa libre en el suero o plasma sanguíneo utilizados con finalidades diagnósticas. La reacción es adaptable a procedimientos manuales utilizando un espectrofotómetro o a técnicas automatizadas, e incluso para su utilización en ensayos rápidos como los de las tiras reactivas de orina.
Ensayos similares permiten monitorear los niveles de glucosa en procesos de fermentación, biorreactores, y el control de niveles de glucosa en materia prima vegetal y productos alimentarios.

Los biosensores de electrodo enzimático permiten detectar los niveles de glucosa al llevar un registro de los electrones que pasan a través de la enzima. La enzima se encuentra depositada sobre un electrodo y lo que se mide es el potencial eléctrico generado por la reacción. Esto ha hecho posible la fabricación de microsensores que resultan verdaderas proezas nanotecnológicas y que son utilizados, por ejemplo, en los sensores caseros que miden el nivel de glucosa sanguínea utilizados por muchos diabéticos.

En la industria manofacturera, la GOx se utiliza como aditivo debido a sus efectos oxidantes. En panadería se utiliza para obtener masas más firmes reemplazando a oxidantes como el bromato. Ayuda además a remover el oxígeno de los envases de alimentos, y a eliminar la D-glucosa de la clara de huevo para prevenir el pardeamiento.

La glucosa oxidasa se halla también en la miel, donde actúa como un conservante natural. La GOx en la superficie de la miel reduce el oxígeno atmosférico (O2) a peróxido de hidrógeno (H2O2), el cual actúa como una barrera antimicrobiana. De manera similar GOx actúa como bactericida en muchas células inmunes fúngicas.

Enzimas relacionadas: notatina y otros nombres

La notatina, extraída de cultivos antibacterianos de Penicillium notatum, fue llamada originalmente penicilina A, pero más tarde fue renombrada para evitar confusiones con la penicilina. Se pudo observar que la notatina era idéntica a la penicilina B y a la glucosa oxidasa, enzimas extraídas de otros hongos además de P. notatum; de modo actualmente se conoce a la notatina como glucosa oxidasa en forma generalizada.

Experimentos tempranos demostraron que la notatina, en presencia de glucosa, exhibía actividad antibacteriana in vitro debido a la formación de peróxido de hidrógeno.  En pruebas in vivo posteriores realizadas en ratones, se observó que la notatina no protegía eficazmente a los animales frente a Streptococcus haemolyticus, Staphylococcus aureus, o salmonella, llegando a producir, a ciertas dosis, daños severos en tejidos.

Véase también
 Oxidorreductasa

Referencias

Enlaces externos
 "Glucose Oxidase:  A much used and much loved enzyme in biosensors" (Glucosa oxidasa, una enzima muy usada y muy querida) en la Universidad de Paisley

EC 1.1.3

Glucosa oxidasa


Low je jedanaesti studijski album britanskog glazbenika Davida Bowieja. Diskografska kuća RCA Records objavila ga je 14. siječnja 1977. godine. Snimljen je nakon Bowiejevog preseljenja u Zapadni Berlin nakon razdoblja ovisnosti o drogi i duševne nestabilnosti i označio je prvu od tri suradnje s producentima Brianom Enom i Tonyjem Viscontijem, koje su zajedno kasnije nazvane "Berlinskom trilogijom". Međutim, snimljen je uglavnom u Francuskoj u Château d'Hérouvilleu i označio je pomak u Bowiejevu glazbenom stilu prema elektroničkoj i ambijentalnoj glazbi koji su u većoj mjeri zastupljeni na naknadnim albumima "Heroesu" (iz 1977.) i Lodgeru (iz 1979.). Glazbu na Lowu nadahnula je njemačka glazbena scena, a pogotovo skupine Tangerine Dream, Kraftwerk i Neu!. Bowieja su počeli zanimati ti sastavi kad je surađivao s Iggyjem Popom na njegovom debitantskom samostalnom albumu The Idiot. A-strana se uglavnom sastoji od kraćih, izravnih avant-pop djelića pjesama, dok B-stranu uglavnom čine dulje, uglavnom instrumentalne skladbe.

U vrijeme objave reakcije na Low bile su podijeljene. RCA ga je tri mjeseca odbijao objaviti jer se bojao da neće biti komercijalno uspješan. Međutim, uradak je nadišao Station to Stationa na britanskim ljestvicama, gdje se pojavio na drugom mjestu. U naknadnim desetljećima kritičari su za Low počeli tvrditi da je bio ispred svog vremena i nazvali su ga jednim od Bowiejevih najboljih i najutjecajnijih djela. Pojavio se na brojnim popisima "najboljih albuma"; Pitchfork ga je postavio na prvo mjesto popisa "100 najboljih albuma iz 1970-ih", dok ga je časopis Q uvrstio na 14. mjesto popisa "100 najboljih britanskih albuma uopće". NME ga je 2013. nazvao 14. najboljim albumom svih vremena. Pojavio se i na Rolling Stoneovom popisu 500 najboljih albuma svih vremena.

Pozadina

Low je nastao na temeljima prethodnog Bowiejevog albuma Station to Stationa i glazbi koju je snimio za film Čovjek koji je pao na Zemlju. Kad je Bowie svoj materijal za film prikazao Nicolasu Roegu, redatelj je izjavio da ta glazba ne pristaje filmu. Roeg je preferirao zvuk narodne glazbe, iako je John Phillips (skladatelj izabran za skladanje glazbe za film) Bowiejeve doprinose opisao "upečatljivim i prekrasnim". Elementi tih skladbi kasnije su bili uvršteni u Low. Naslovnica albuma, kao i ona Station to Stationa, zapravo je fotografija iz filma: sama fotografija pod naslovom uratka poigrala se značenjem fraze "low profile" (glavno značenje: "potajno"; doslovno prevedeno: "niski profil"). Privremeni je naziv albuma bio New Music Night and Day.

Nakon perioda u liku Mršavog Bijelog Vojvode i komercijalno uspješnih singlova "Fame" i "Golden Years" 1976. godine Bowie je odlučio napustiti narkomansku kulturu Los Angelesa, gdje je postao ovisan o kokainu. Također je postao i središtem polemika zbog svojih komentara kojim je naočigled podržao fašizam. Rekao je da se čudno ponašao zbog ovisnosti i lošeg psihičkog zdravlja. Kasnije je objasnio: "Bilo je to opasno razdoblje. Bio sam fizički i emocionalno izmučen i počeo sam preispitivati svoj razum." Bowie se tijekom druge polovice 1976. preselio u Švicarsku. Kasnije se te godine Bowie s prijateljem i pjevačem Iggyjem Popom preselio u Berlin kako ne bi toliko bio u središtu pozornosti i kako bi se lakše nosio sa svojom ovisnošću:

Dok je dijelio stan s Iggyjem Popom, Bowie se počeo zanimati za njemačku glazbenu scenu, koju su činili izvođači kao što su Tangerine Dream, Kraftwerk i Neu!. Prije nego što su se preselili u stan u ulici Hauptstraße, Pop i Bowie neko su vrijeme živjeli s Edgarom Froeseom iz Tangerine Dreama i njegovom obitelji u njihovoj kući u Schönebergu. Froese je također pomogao Bowieju da se oporavi i upoznao ga s berlinskom podzemnom glazbenom scenom. Bowie je rekao da ga se Froeseov samostalni album Epsilon in Malaysian Pale snažno dojmio i da je postao popratna glazba njegovom životu u Berlinu. Dok se nekoliko mjeseci oporavljao, također ga je počeo zanimati i minimalistični album Discreet Music Briana Ena (iz 1975.), glazbenika kojeg je 1976. i upoznao. Ubrzo nakon toga počeo je surađivati s njim, producentom Tonyjem Viscontijem i Popom. Prije nego što je stigao u Berlin kako bi surađivao s Bowiejem, Eno je snimao skladbe s njemačkom skupinom Harmonia, što je snažno utjecalo na proces snimanja Lowa.

Glazbeni stil

Producenti albuma su Bowie i Tony Visconti, a u glazbenom mu je smislu značajno doprinio Brian Eno. Budući da se odvikavao od ovisnosti o kokainu, Bowiejeve se pjesme na Lowu bave teškim problemima: "Na albumu Low prisutno je mnogo boli. Tad sam se prvi put pokušao riješiti kokaina, što je bilo strahovito bolno. I preselio sam se u Berlin kako bih to postigao. Preselio sam se iz svjetskog centra kokaina [Los Angelesa, gdje je snimljen Station to Station] u svjetski centar bijeloga. Na svu sreću, bijelo mi se nije svidjelo pa nisam bio u opasnosti." Visconti je izjavio da naziv djelomično aludira na Bowiejeva "loša" raspoloženja tijekom skladanja i snimanja tog albuma.

Na Lowu se Bowie prvi put počeo baviti elektroničkom i ambijentalnom glazbom. Na prvoj se strani albuma nalaze kraći, izravni isječci avant-pop pjesama; druga se strana uglavnom sastoji od duljih, instrumentalnih skladbi. U izradi tih potonjih skladbi pomagao je Eno, bivši klavijaturist i konceptualist Roxy Musica, koji je sa sobom donio EMS-ov sintesajzer AKS u obliku kovčega (Bowie je kasnije dobio upravo taj sintesajzer kao rođendanski poklon nakon što ga je jedan njegov prijatelj kupio na aukciji). Iako mu se često pogrešno pripisuju zasluge za produkciju Lowa, Eno je bio umjetnički direktor i skladao veći dio druge strane albuma te je napisao instrumental za pjesmu "Warszawa" dok je Bowie bio na pariškom sudu na kojem je podnio tužbu protiv svojeg bivšeg menadžera. Enu je pak pomogao četverogodišnji Viscontijev sin koji je sjeo pored Ena i na studijskom klaviru svirao note A, B i C. Taj je slijed nota kasnije postao glavni dio pjesme "Warszawa". Eno je Bowieju reproducirao uradak nakon što se vratio sa suda. Bowieja se uradak dojmio i napisao je tekst koji je zvučao kao istočnoeuropski jezik. Prema francuskom glazbenom novinaru Matthieuu Thibaultu onomatopejska zborska skandiranja ne nose nikakvo značenje, već su nastala kako bi ojačala atmosferu; pjevana su u tri različita glasa koji su presnimljeni jedan na drugoga.

Iako su glazbu nadahnuli njemački sastavi kao što su Tangerine Dream, Kraftwerk i Neu!, Low je dobio pohvale zbog svoje originalnosti i smatra se da je bio ispred svog vremena, pogotovo zbog pećinskog zvuka bubnjeva koji je producent Visconti stvorio koristeći se Eventideovim harmonizatorom. Nakon objave Lowa Viscontija su počeli zvati drugi producenti i pitati ga kako je stvorio taj jedinstven zvuk, ali nije im odlučio odati u čemu je riječ, već ih je pitao kako oni misle da je taj zvuk nastao. Godine 2004. Bjorn Randolph iz časopisa Stylus Magazine izjavio je: "Da je uradak bio objavljen dvadeset godina kasnije, rekli bismo da pripada 'post-rocku.'"

Nakon što su čuli Low, izvršni direktori RCA-e Bowieju su napisali pismo u kojem odbijaju album i u kojem ga mole da snimi uradak sličniji Young Americansu. Bowie je to pismo ovjesio na jedan od svojih kućnih zidova.

Recenzije
U vrijeme objave uratka reakcije na Low bile su relativno podijeljene. John Milward iz Rolling Stonea izjavio je da "Bowieju nedostaje dovoljno samouvjerena humora da bi mu pošlo za rukom ostvariti vlastite avangardne ciljeve". Dodao je da je druga strana uratka slabija od prve: "Prva strana, na kojoj se Bowie više bavi konvencionalnijim rockom, bolja je od eksperimenata na drugoj strani zato što skupina disciplinira Bowiejeve pjesme i izvedbe." U The Village Voiceu Robert Christgau napisao je da je sedam "komadića" s prve strane "gotovo jednako snažno kao i 'predugačke' pjesme na Station to Stationu", ali je "filmsku glazbu na drugoj strani opisao banalnom (međutim, kasnije je promijenio mišljenje o drugoj strani nakon objave "Heroesa"; tad je izjavio da Low "zvuči kao pop, uglađen je i izravan čak i kad je poanta u pozadinskoj buci"). Christgau ga je uvrstio na 26. mjesto svojeg "dekanskog popisa" najboljih albuma iz 1977. godine u kritičarskoj anketi Pazz & Jop. Robert Hilburn, recenzent Los Angeles Timesa, bio je sličnog mišljenja: "Prvih je dvanaest minuta ovo Bowiejev najupečatljiviji i najviše zadovoljavajući uradak nakon Ziggyja. No preostalih 26 minuta, koje uključuju cijelu drugu stranu, odlikuju se svemirskim art rockom koji je jednostavno iznad njegovog senzibiliteta za pop glazbu masa i stoga ne izaziva mnogo oduševljenja."

Suprotnog je mišljenja bio NME, koji je Low opisao kao "začudno prekrasan [...] zvuk Franka Sinatre koji reproduciraju marsovska računala". Billboard je drugu stranu albuma nazvao "najpustolovnijom i u čistoj suprotnosti s nekoliko distorziranih hard rock skladbi na prvoj strani" te dodao da Low "ističe Bowiejev kantautorski trud za koji će samo vrijeme pokazati hoće li se svidjeti svima koji su ga promatrali dok se bavio različitim glazbenim stilovima." John Rockwell iz The New York Timesa napisao je: "Ima vrlo malo pjevanja, a tamo gdje ga ima izdaleka zvuči poput bezumnih loših stihova. Instrumentali su čudni i prostrani. U svakom slučaju, cijeli mi uradak zvuči izvanredno, prilično prelijepo." Rockwell je zvuk Lowa opisao kao "čudnu mješavinu Roxy Musica, Enovih samostalnih albuma, Talking Headsa i indonezijskog gamelana. A usprkos svemu tome ostaje album Davida Bowieja". Zaključio je: "Možda će obožavatelji gospodina Bowieja shvatiti da je stvorio jedan od najboljih albuma svoje karijere kad prebrode šok koji je izazvala njegova najnovija promjena glazbenog stila."

Low je bio komercijalno uspješan; našao se na 2. mjestu britanske ljestvice albuma i na 11. mjestu američke ljestvice Billboard 200. "Sound and Vision" i "Be My Wife" objavljeni su kao singlovi; prethodni se singl pojavio na 3. mjestu britanske ljestvice singlova.

Nasljeđe
Low se pojavio na popisima "najboljih albuma" brojnih kritičara. Našao se na prvom mjestu popisa "Najboljih 100 albuma iz 1970-ih" web-stranice Pitchfork. Godine 2000. časopis Q postavio ga je na 14. mjesto popisa "100 najboljih britanskih albuma svih vremena". Trinaest godina kasnije NME je također proglasio uradak 14. najboljim albumom svih vremena.

Nick Lowe svoj je EP iz 1977. nazvao Bowi u počast Lowu.

Colin Larkin 2000. je godine u svojoj knjizi Najboljih 1000 albuma svih vremena uradak postavio na 47. mjesto. Godine 2003. Low se našao na 249. mjestu Rolling Stoneovog popisa 500 najboljih albuma svih vremena, a na ažuriranom popisu iz 2012. uvršten je na 251. mjesto. U retrospektivnoj recenziji The Rolling Stone Album Guide tvrdi da je u pitanju "glazba previše nadražena uma u izmučenu tijelu [...] nonšalantno šeće emocionalnom olupinom."

Philip Glass utemeljio je svoju klasičnu Simfoniju Low iz 1992. godine na Lowu; i Bowie i Eno utjecali su na uradak.

Analitičari glazbe smatraju da je Low ključno utjecao na žanr post-rocka, koji je postao popularan među glazbenicima izvan glavne struje gotovo dva desetljeća nakon objave uratka.

Popis pjesama
Sve je tekstove napisao David Bowie. Svu je glazbu skladao Bowie, osim na pjesmi "Breaking Glass", koju je skladao s Dennisom Davisom i Georgeom Murrayem, i pjesmi "Warszawa", koju je skladao s Brianom Enom.

Ponovne objave
RCA Records prvi je put objavio album na CD-u sredinom 1980-ih. Rykodiscova inačica albuma na CD-u iz 1991. sadrži tri bonus skladbe. Ta je varijantu EMI u Ujedinjenom Kraljevstvu objavio na CD-u, kazeti i gramofonskoj ploči, a kasnije je album objavljen i kao AU20 Gold CD. EMI-jevo CD-izdanje iz 1999. ne sadrži bonus skladbe, ali je zvuk remasteriran.

Godine 2017. uradak je remasteriran za Parlophoneov box set A New Career in a New Town (1977–1982). Objavljen je na CD-u, gramofonskoj ploči i u digitalnom formatu kao dio te kolekcije, a iduće je godine objavljen i zasebno.

Zasluge
David Bowie
David Bowie – vokali (na pjesmama 2–6, 8, 10–12 i 14), saksofon (na pjesmama 4 i 11), gitara (na pjesmama 6 i 9–11), pump bass (na pjesmi "Be My Wife"), usna harmonika (na pjesmi "A New Career in a New Town"), vibrafon (na pjesmama 9 i 10), ksilofon (na pjesmi "Weeping Wall"), udaraljke (na pjesmi "Weeping Wall"), ARP-ov sintesajzer (na pjesmama 1, 10 i 11), chamberlin (na pjesmi "Speed of Life"), "sintetska gudačka glazbala" (na pjesmama 1, 4, 9 i 10), "violončela na vrpcama" (na pjesmi "Always Crashing in the Same Car"), "saksofonska dionica na vrpcama" (na pjesmi "A New Career in a New Town"), klavir (na pjesmama 7 i 9–11), razna glazbala (na pjesmi "All Saints"), produkcija
Dodatni glazbenici
Brian Eno – minimoog (na pjesmama 2, 8 i 9), ARP (na pjesmama 3 i 11), EMS Synthi AKS (naveden kao "E.M.I."; na pjesmama 3 i 5), klavir (na pjesmama 7–9 i 11), chamberlin (na pjesmama 8 i 9), ostali sintesajzeri i vokali (na pjesmama 4 i 14), prilagodba zvuka gitare (na pjesmi "Always Crashing in the Same Car"), sintetika (na pjesmi "A New Career in a New Town"), razna glazbala (na pjesmama 12 i 13)
Carlos Alomar – ritam gitara (na pjesmama 1, 3-7 i 14), glavna gitara (na pjesmama 1 i 2)
Dennis Davis – udaraljke (na pjesmama 1–7 i 14)
George Murray – bas-gitara (na pjesmama 1–7, 11 i 14)
Ricky Gardiner – ritam gitara (na pjesmi "Breaking Glass"), glavna gitara (na pjesmama 3–7 i 14)
Roy Young – klavir (na pjesmama 1, 3–7 i 14), Farfisine orgulje (na pjesmama 3 i 5)
Iggy Pop – prateći vokali (na pjesmi "What in the World")
Mary Visconti – prateći vokali (na pjesmama 4 i 14)
Eduard Meyer – violončelo (na pjesmi "Art Decade")
Peter i Paul – klavir i ARP (na pjesmi "Subterraneans") (odnosno J. Peter Robinson i Paul Buckmaster, koji su s Bowiejem radili na glazbi za film Čovjek koji je pao na Zemlju)
Ostalo osoblje
Tony Visconti – produkcija

Ljestvice

Izvori

Albumi iz 1977.
Albumi Davida Bowieja

Low (album Davida Bowieja)


Graves ac diuturnae es una encíclica del Papa Pío IX publicada el 23 de marzo de 1875 dirigida a los obispos, clero y en general, a los fieles suizos.

El documento trata sobre -como lo denomina el Papa- la difícil situación de la Iglesia católica en Suiza, marcada por la presencia de los llamados "Viejos Católicos", que en palabras del pontífice son «Hijos de las Tinieblas» y por lo tanto, herejes. Adicionalmente, se refiere a las leyes que afectan a los derechos y libertades de la Iglesia, y más específicamente a la libertad de culto instalada en la Constitución Federal Suiza de 1874 (Artículo N.º 49).

Referencias

Encíclicas de Pío IX
Iglesia católica en 1875

Graves ac diuturnae


كتاب من تأليف الشيخ الدكتور عبد الله بن بيه صدر سنة 2004 م.

ملخص الكتاب

قسم الشيخ هذا الكتاب إلى جزئين كالتالي:

الجزء الأول – تصدير عن الصناعة

مقدمة عن النازلة والفتوى : لغةً واصطلاحاً.

 الفصل الأول : ما به الفتوى والأدلة المعتمدة في عهد الصحابة.
 الفصل الثاني : تعريف المفتي، المفتى به في المذاهب الأربعة.
 الفصل الثالث : نماذج من منهجية الفتاوي والنوازل وأمثلة منها بعد عصر المجتهدين مع الإشارة إلى كيفية الاستفادة منها في التعامل مع القضايا المستجدة.

الجزء الثاني
 الفصل الأول :فقه الأقليات : تعريف المصطلح ومقاصده وأهميته ومنهج تحرير الاجتهاد فيه.
 الفصل الثاني : قواعد كبرى يحتاج الفقيه إليها في فقه الأقليات.
 قاعدة التيسير.
 تغير الفتوى بتغير الزمان.
 تنزيل الحاجة منزلة الضرورة.
 قاعدة العرف وتحقيق المناط.
 قاعدة النظر في المئالات.
 قاعدة تنزيل جماعة المسلمين منزلة القاضي.
 الفصل الثالث: أمثلة لمسائل لها أهمية خاصة من فقه الأقليات:
 مسألة الإقامة بديار غير المسلمين.
 مسألة تأثير الدار على حكم المعاملات.
 مسألة تأثير الاستحالة وانقلاب العين في طهارة بعض الأطعمة.

ملحق
ملحق بفتاوى المجلس الأوروبي للإفتاء والبحوث مع التعليق على بعضها تعضيداً أو نقداً وتسديداً.

[]== وصلات خارجية ==
 تلخيص الكتاب على موقع المؤلف

كتب 2004

صناعة الفتوى وفقه الأقليات


Kappa (Κ κ) (), Yunan alfabesinin onuncu harfidir. Fenike alfabesi'nin kaph  harfinden gelmektedir. Türkçe'deki Kk sesine denk gelir. Kendinden önce Γγ geldiği takdirde değişik şekilde okunabilir. Cümle içinde bulunduğu yere göre g ya da ng olarak okunur.

Örnekler
 κάλφας (kalfas) = Kalfa
 καπλαμάς (kaplamas) = Kaplama
 καρπούζι (karpuzi) = Karpuz
 κασκόλ (kaskol) = Kaşkol
 κιμάς (kimas) = Kıyma
 Κίνα (Kina) = Çin
 Αργκό (argo)
 Παγκράτι (pangrati)

Κ

Kappa


Ugly Kid Joe is an American hard rock band from Isla Vista, California, formed in 1989. The band's name spoofs the glam metal band Pretty Boy Floyd's name.

To date, Ugly Kid Joe have released five full-length albums, two compilation albums and two EPs. Their best selling records are As Ugly as They Wanna Be (1991) and America's Least Wanted (1992), which were both certified double platinum by the RIAA; the former is notable for being the first EP to go platinum. The band broke up in 1997, but announced a reunion in 2010 and has ever since both reformed and recommenced activity.

History

Early history (1989–1991)
Childhood friends Whitfield Crane and Klaus Eichstadt took an interest in music while growing up in Palo Alto, California. In 1989 James Lambert and Eichstadt joined Crane's band in Isla Vista, California, and the trio recorded a demo with another Palo Alto native, record producer Eric Valentine. After several band member changes, the band signed with Mercury Records in 1991. By this time the As Ugly as They Wanna Be line-up was formed; consisting of Crane, Eichstadt, Mark Davis, Roger Lahr, and Cordell Crockett.

Initially named Overdrive, then Suburban White Alcoholic Trash, the band got its name Ugly Kid Joe as a parody of L.A. glam band Pretty Boy Floyd, initially for a one night show in Santa Barbara opening for Pretty Boy Floyd. Pretty Boy Floyd would pull out of the show and have the gig cancelled, but the band decided to keep the name.

The band became popular in the early 1990s, mixing satirical humor and heavy metal. Its logo was a cartoon embodiment of an "ugly kid" wearing a backwards baseball hat and giving the finger. Heavily influenced by Black Sabbath, Ugly Kid Joe covered several of the veteran band's songs, including "Sweet Leaf" and "N.I.B." The group toured the United States several times, making its second tour in support of Scatterbrain, and later opening for former Black Sabbath lead vocalist Ozzy Osbourne.

The band released the EP As Ugly as They Wanna Be in October 1991, garnering success in 1992 with the single "Everything About You", which peaked at No. 3 in the UK Singles Chart and made it into the Billboard Top 10. Later in the year, the song would be used in the movie Wayne's World. As Ugly As They Wanna Be went on to sell over one million copies in the U.S. alone.

Commercial success (1992–1996)
The band spent two months in the studio to record America's Least Wanted. During the process, Roger Lahr left the band due to musical differences and was eventually replaced by Sugartooth guitarist Dave Fortman in April 1992. Rob Halford of Judas Priest was a guest vocalist on the song "Goddamn Devil". The band sped up the recording process for their album in order to get a spot as a supporting act for Ozzy Osbourne's "No More Tears" tour. The band eventually landed a spot for the tour, only to have Crane fly back to L.A. several times to finish edits on the album. The album caused controversy with its cover, which features the band's mascot posing as the Statue of Liberty holding up the middle finger and holding a porno magazine in his hand instead of the hallowed Declaration. As some stores would not carry the album due to the cover image, the band decided to have an alternative cover made using the album's back photo, which featured the band's mascot chained and gagged.

America's Least Wanted appeared on the U.S. charts at No. 27 having sold over 600,000 units upon release and was considered a favorite among fans and critics. One critic praised the album as, "A rock record you can play all day." The album achieved Gold status in both Canada and Australia, Silver status in the United Kingdom, and went Platinum in the U.S. A cover of Harry Chapin's "Cat's in the Cradle" was subsequently released as a well-received single that sold over 500,000 copies in the United States alone and peaked at No. 7 in the UK Singles Chart.

After finishing up with Ozzy, they opened up for Def Leppard on the European leg of their tour which was sold-out in 6 weeks. Ugly Kid Joe then made a stop at the 1992 MTV Video Music Awards and thereafter  spent 3 weeks playing sold-out shows in Australia and Japan.  They became the Reader's Choice for Best New Artist voted by Metal Edge and Raw magazine.  They also presented The Favorite Heavy Metal band award to Metallica at the American Music Awards in 1993. The band would also get nominated for Favorite Heavy Metal/Hard Rock New Artist but lost to Pearl Jam.

After their tour in support of their 1992 album America's Least Wanted, the band searched for a replacement drummer, as Mark Davis left to pursue a life away from the spotlight. The band tried out for new drummers, such as Bob Fernandez who only appeared on a cover of Black Sabbath's "N.I.B." for the Nativity in Black Black Sabbath tribute album. He also showed up in Brazil with the band at the Hollywood Rock festival in 1994 as headliners along with Aerosmith, Poison, among others.  After attending a Souls at Zero show in Colorado, Crane became immediately impressed with the band's drummer, Shannon Larkin. Crane later called up Larkin to join Ugly Kid Joe to which Larkin agreed. The band then wrote some new song material with Larkin and embarked on a short tour titled the "Excuse To Go Snowboarding Tour" with guests Dog Eat Dog and Goldfinger. Larkin's contributions led to a grittier sound for the second album Menace to Sobriety, released in the summer of 1995. The album was recorded in Palacio Del Rio in northern Santa Barbara.

The band embarked on a tour in support of the album. They did a snowboard tour, a small club tour, and later a stadium tour opening for Bon Jovi and Van Halen. The band excluded "Everything About You" from their set list in order to show the fans that they stand tall on their recent material. At a show in Wembley Stadium in London, the band was joined on stage by Ozzy Osbourne's son, Jack Osbourne before playing Sabbath's "N.I.B".

Menace to Sobriety received much praise from the press and fans, and UK rock magazine Kerrang! ranked it as a contender for album of the year. Despite success overseas and a successful European tour, the album was given little encouragement from Mercury Records and subsequently failed in the United States.

After being dropped by Mercury, Ugly Kid Joe formed its own independent label, Evilution Records, for the release of the band's next album. With distribution support from Castle Communications, Motel California was released in late 1996, and again the band toured Europe to smaller crowds. The tour was named "Late Check-out Tour", underlining the band's characteristic sense of humor. Motel California, an album lead vocalist Whitfield Crane described as "heavy, funky, and has everything in it", initially received lukewarm reviews and sold poorly, though it has gained a minor cult following in recent times.

Break-up and aftermath (1997–2009)
Ugly Kid Joe disbanded in 1997. Drummer Shannon Larkin has been a member of Godsmack since 2002, while lead vocalist Whitfield Crane took the then-vacant vocalist spot for New York City rock band Life of Agony whose former singer Keith Caputo had left the group in 1997. After his quick departure from Life of Agony, Crane collaborated with some Soulfly members on a new project called Medication (1999–2003) and Godsmack members on Another Animal (2006–2009).

In 2005, an unreleased video for "Bicycle Wheels" was made public onto the Ugly Kid Joe forum site (created in January 2004 by J.Goldman, aka DMJ). In 2007, an official Myspace page was made of the band, with old photographs of the band and other candid pictures along with promotional artwork and uploaded live footage and another unreleased music video for "Sandwich". Some of the other footage included footage of the band playing at the UC Santa Barbara campus before getting signed. Soon videos were appearing on YouTube by fans. Some even included live recordings of them in concert and television recordings. Meanwhile, the band's main page featured live tracks and rare songs including a demo of "C.U.S.T." and a few tracks from Motel California and Menace to Sobriety.

Reunion (2010–present)

Klaus Eichstadt stated in the December 2009 issue of the German edition of the music magazine Metal Hammer, that the members of Ugly Kid Joe were planning to reunite in summer 2010, although did not specify whether their intent was to produce a new album or simply to perform together. However, rumors of a reunion were confirmed on their MySpace page on May 27, 2010. Their MySpace page also says that the reunion lineup will be the same as the last one before their breakup.

In July 2011, according to drummer Shannon Larkin, a new album has been completed. He revealed the album's status in an interview with California's 107.7 The Bone at the Mayhem Festival, saying "It's a fun band – it's funny, you listen to the songs and it makes you laugh. Just a good-time rock band, y'know?"

On September 9, 2011, vocalist Whitfield Crane made an update on the band's official Facebook page stating he appeared 107.7 The Bone the day before and played a new track called "Love Ain't True" and stating that a 6 track EP and was mixed and finished. According to official website "also in the works is an EPK documenting the reunification and the latest recording sessions along with some rare old footage of interviews, behind the scenes stuff, and live performances".

The new EP, Stairway to Hell, was released digitally on June 5, 2012, while a physical version surfaced a month later, July 9. In order to promote the recording, Ugly Kid Joe played a series of festivals that summer, including Sweden Rock in Sweden, Download in England, Gods of Metal in Milan, Italy, and Belgrade Calling in Serbia. They were the main support act for Guns N' Roses in Tel Aviv, Israel on July 3, 2012, and also for Alice Cooper on his "Raise The Dead" tour in October 2012.

Ugly Kid Joe started a joint co-headlining European tour with Skid Row in October 2013 kicking off the tour in Southampton, UK.

In February 2015, Ugly Kid Joe successfully used pledgemusic.com in a crowdfunding effort to pay for the recording of their next album, to be titled Uglier Than They Used ta Be, is the first full-length studio album since they break-up after the album was completed in nearly 19 years, set to be released on October 16, 2015.

Ugly Kid Joe's first studio album in seven years, Rad Wings of Destiny, was released on October 21, 2022.

In January of 2023, the band announced its first U.S. tour in 27 years. The tour includes Fozzy and Pistols at Dawn.

Musical style
Ugly Kid Joe has been categorized under several genres, including hard rock, pop metal, heavy metal, alternative metal, funk metal, and grunge. AllMusic described them as a "fun-loving hard rock/funk/alt-metal group" that has a "knack for crafting infectious pop-metal".

Members

Current members

 Whitfield Crane – lead vocals (1987–1997, 2010–present)
 Klaus Eichstadt – guitars, backing vocals (1987–1997, 2010–present)
 Cordell Crockett – bass, backing vocals (1991–1997, 2010–present)
 Dave Fortman – guitars, backing vocals (1992–1997, 2010–present)
 Zac Morris – drums, percussion (2021–present)

Former members
Eric Phillips – guitars (1987–1989)
Roger Lahr – guitars, backing vocals (1989–1992)
Phil Hilgaertner – bass, backing vocals (1987–1991)
Jonathan Spaulding – drums (1987–1989)
Mark Davis – drums, percussion (1989–1993)
Bob Fernandez – drums, percussion (1994)
Shannon Larkin – drums, percussion (1994–1997, 2010–2021)

Timeline

Guest musicians and members
Carrie Hamilton – piano on As Ugly as They Wanna Be (1991 — "Everything About You")
Stephen Perkins – percussion on America's Least Wanted (1992 — multiple tracks)
Dean Pleasants – rhythm guitar on America's Least Wanted (1992 — "Same Side")
Jennifer Barry – backing vocals on America's Least Wanted (1992 — multiple tracks), backing vocals on Menace To Sobriety (1995 — multiple tracks), backing vocals on Motel California (1996 — "Would You Like To Be There")
Rob Halford – backing vocals on America's Least Wanted (1992 — "Goddamn Devil")
Julia Sweeney – additional vocals on America's Least Wanted (1992 — "Goddamn Devil", "Everything About You")
Brad Divens – backing vocals on Menace To Sobriety (1995 — multiple tracks)
Tom Fletcher – backing vocals on Menace To Sobriety (1995 — multiple tracks)
Lemmy – backing vocals on Motel California (1996 — "Little Red Man")
Angus Cooke – cello on Motel California (1996 — "Undertow")
Tim Wheater – flute on Motel California (1996 — "12 Cents")
Angelo Moore – saxophone on Stairway to Hell (2012 — "Love Ain't True!")
"Dirty" Walter A. Kibby II – trumpet on Stairway to Hell (2012 — "Love Ain't True!")
Sonny Mayo – guitar 2012-2015, appears on Uglier Than They Used Ta Be
Yael Benzaken – drums (live only) (2012 Summer European Tour)
Zac Morris – drums 2012-2021, appears on Uglier Than They Used Ta Be and Rad Wings of Destiny
Chris Catalyst – guitar (live in Europe 2016), bass (live in Europe 2022), guitar (live in USA 2023)
Cameron Greenwood – drums (live in Europe 2022)
Phil Campbell – guitar on Uglier Than They Used ta Be (2015 – "Under the Bottom", "My Old Man", "Ace of Spades")

Lineups

Discography

Studio albums

 America's Least Wanted (1992)
 Menace to Sobriety (1995)
 Motel California (1996)
 Uglier Than They Used ta Be (2015)
 Rad Wings of Destiny (2022)

See also
List of alternative metal artists
List of funk metal and funk rock bands

References

External links

Official Ugly Kid Joe website

Ugly Kid Joe on RockAlmanac.com

1989 establishments in California
American alternative metal musical groups
American funk metal musical groups
Grunge musical groups
Comedy rock musical groups
Hard rock musical groups from California
Heavy metal musical groups from California
Mercury Records artists
Musical groups established in 1989
Musical groups disestablished in 1997
Musical groups reestablished in 2010
American musical quintets
People from Isla Vista, California

Ugly Kid Joe


جبل أوستريدوك Ostredok أعلى جبل في سلسلة جبال فاترا الكبرى في سلوفاكيا، ويبلغ ارتفاعه 1.596 مترا. ويقع في جزء هونا فاترا من الجبال وقممها خالية الغابات ومسطحة ولا ترتفع كثيرا فوق التلال الرئيسية. الجزء الجنوب الغربي منحدر ويشكل مع خطرا بسبب الانهيارات الثلجية في فصل الشتاء.

مراجع

جبال سلسلة جبال الكاربات الغربية
جبال سلوفاكيا
فاترا الكبرى

أوستريدوك


أبولو 9 هو اسم لأحد مهمات برنامج أبولو الفضائي. وتمثل الرحلة المأهولة الثالثة في البرنامج، والإطلاق الثاني لصاروخ الفضاء ساتورن 5 والرحلة التجريبية الأولى للوحدة القمرية. مهمة البعثة هي التحليق خلال عشرة أيام في مدار أرضي منخفض. أطلق الصاروخ ساتورن 5 من مركز كنيدي للفضاء في 3 آذار / مارس 1969 على الساعة 11 مساء (بالتوقيت المحلي).

انها المرة الأولى التي تطلق فيها تركيب متكامل جاهز لهبوط مستقبلي على سطح القمر: الصاروخ ساتورن ووحدة القيادة  والوحدة القمرية. الغرض من هذه البعثة الوحدة القمرية، بقيادة مارك ديفيت وشويكارت، والذي ابتعد عن ما يقارب 180 كم من المركبة أبولو (بقيادة سكوت).بعد أن تخلصت من مرحلة الهبوط الخاصة بالمركبة القمرية.

الطاقم
طاقم أبولو 9 من ثلاثة أعضاء:
 جيمس ماك ديفيت: القائد
 ديفيد سكوت: ربان وحدة القيادة
 راسل شويكارت: ربان الوحدة القمرية.

في حال لم يستطع أحد أفراد الطاقم أداء مهامه عند الإطلاق، فإنه يستبدل بأحد أفراد الطاقم الاحتياطي الذين تلقوا نفس التدريب.

الطاقم الاحتياطي يضم:
 بيت كونراد (جيميني 5، جيميني 11، أبولو 12، سكايلاب 2): القائد الاحتياطي؛
 ديك غوردون (جيميني 11، أبولو 12): ربان وحدة القيادة؛
 آلان بين (أبولو 12، سكايلاب 3): ربان الوحدة القمرية؛

على الأرض، طاقم الدعم التقني يضم:
 فريد هايس (أبولو 13)؛
 جاك لوسما (سكايلاب 3، اس.تي.اس 3)؛
 آل وردن (أبولو 15).

أما إدارة الرحلة فقسمت على 3 فرق معينة بلون (أبيض، وذهبي، وبرتقالي). المديرون من كل فريق هم:
 جين كرانز (الفريق الأبيض)؛
 جيرالد غريفين (الفريق الذهبي)؛
 بيت فرانك (الفريق البرتقالي).

بيانات الرحلة

معلومات عن البعثة
 الاسم الرمزي للبعثة: اس.أي - 504
 الإقلاع: 3 مارس 1969 الساعة 16 UTC من مركز كينيدي للفضاء
 الهبوط: 13 مارس 1969 الساعة 17:00:54 UTC—احداثيات: 23 ° 15' شمالا 67 ° 56' غربا
 مركبة القيادة: سي/اس.ام 104 « Gumdrop »
 المركبة القمرية: ال.ام3 العنكبوت « Spider »

المدار حول الأرض
 الوزن:
 مركبة القيادة: 26801 كغ
 المركبة القمرية: 14575 كغ
 المدار
 الحضيض 189.5 كيلومتر
 الأوج: 192.4 كيلومترا
 الميلان: 32.57 °
 المدة الزمنية: 88.64 دقيقة

التحام المركبتي القيادة والقمرية
 الانفصال: 7 مارس 1969 12:39:36 UTC
 إعادة الالتحام: 7 مارس 1969 19:02:26 UTC

مهام السير في الفضاء
 شويكارت—إيفا—المركبة القمرية
 من: 6 مارس 1969 16:45:00 UTC
 إلى: 6 مارس 1969 17:52:00 UTC
 المدة: 1 ساعة 07 دقائق
 سكوت—إيفا—مركبة القيادة
 من: 6 مارس 1969 17:01:00 UTC
 إلى: مارس 6، 1969، 18:02:00 UTC
 المدة: 1 ساعة 01 دقيقة

المخطط الأصلي للرحلة

طالع أيضا

مقالات ذات صلة
 برنامج أبولو

وصلات خارجية
  ناسا: « The Apollo Spacecraft: A Chronology »
  ناسا: « Apollo Program Summary Report »

هوامش ومراجع

الولايات المتحدة في 1969
أحداث مارس 1969
جيمس ماكديفيت
ديفيد سكوت
مركبات فضائية أطلقت في 1969
مهام برنامج أبولو
نشاط خارج المركبة

أبولو 9


Yann Jean Claude Bonato, (Cannes, Francia, 4 de marzo de 1972), es un  ex baloncestista francés. Con una altura de 2.01 cm su posición en la cancha era la de alero.

Clubes
1991-1993:  Olympique Antibes
1993-1995:  Paris Basket Racing
1995-1997:  Limoges CSP
1997-1998:  Victoria Libertas Pesaro
1998-1999:  Pallacanestro Reggiana
1999-2000:  Limoges CSP
2000-2003:  ASVEL Villeurbanne
2003-2004:  Limoges CSP

Palmarés
Campeón de Liga año 2000 con el Limoges CSP y 2002 con el ASVEL Villeurbanne.
Copa de Francia año 2000 con el Limoges CSP.
MVP de la Liga Francesa en 1995 y 1997.^
Copa Korać: 1999-00

Enlaces externos
 Ficha de Bonato en Legabasket serie A

Baloncestistas de Francia
Baloncestistas de la selección de Francia
Baloncestistas de los VCU Rams
Baloncestistas del Paris Basket Racing
Baloncestistas del Olympique Antibes
Baloncestistas de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas del Victoria Libertas Pesaro
Baloncestistas del Pallacanestro Reggiana
Baloncestistas del CSP Limoges
Baloncestistas del ASVEL Lyon-Villeurbanne
Caballeros de la Legión de Honor
Nacidos en Cannes

Yann Bonato


ශුද්ධවූ ජපමාලය , (; , "රෝස මල් ඔටුන්න" හෝ "රෝස මල් මාලය" යන අර්ථයෙන්), ඩොමිනිකානු ජපමාලය  හෝ සරලව කොන්තය ලෙසද හැඳින්වේ. ජපමාලය යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ කතෝලික සභාවේ භාවිතා කරන යාච්ඥා මාලාවක් සහ සංඝටක යාච්ඤා ගණන් කිරීමට භාවිතා කරන ගැට හෝ පබළු වැලයි.

ජපමාලය උච්චාරණයකරන යාඥාවන් "කොන්ත පංති" යනුවෙන් හඳුන්වනු ලබන නමෝ මරිය දහයකින් යුත් කට්ටල පහකට සකස් කර ඇත. සෑම පංතියකටම පෙර එක් පරමණ්ඩල යාච්ඤාවක් ("ස්වාමිවාක් ආරාධනාව") සහ සම්ප්‍රදායිකව මහිමය වේවා යාච්ඤාව අනුගමනය කරයි. සමහර කතෝලිකයන් ද මහිමයෙන් පසු "අහෝ මාගේ ජේසුනී" යාච්ඤාව කියවයි; එය 20 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේ ඇති වූ පාතිමා යාච්ඤා හතෙන් වඩාත් ප්‍රසිද්ධය. ජපමාලය යාච්ඤා පබළු මෙම යාඥාවන් නිසි අනුපිළිවෙලින් පැවසීම සඳහා උපකාරයකි.

සාමාන්‍යයෙන්, එක් වරකදී පංති පහක් කියවනු ලැබේ. සෑම පංතියක්ම ජපමාලයේ අභිරහස් ගැන මෙනෙහි කිරීමට අවස්ථාවක් සපයයි, එය ජේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ සහ ඔහුගේ මවගේ ජීවිතවල සිදුවීම් සිහිපත් කරයි.

16 වන ශතවර්ෂයේදී පස්වන පියුස් පාප්තුමා දිගුකාලීන චාරිත්‍ර මත පදනම්ව, ජපමාලයේ අභිරහස් 15ක් සම්මත කරන ලදී. මෙය අභිරහස් කට්ටල තුනකට කාණ්ඩගත කරයි: සොම්නස් අභිරහස්, දොම්නස් අභිරහස් සහ මෝක්ෂ අභිරහස්. 2002 දී, දෙවන ජුවාම් පාවුළු පාප්තුමා නව පංති පහක කට්ටලයක් එකතු කිරීම සුදුසු බව ප්‍රකාශ කළේය, එය ආලෝක අභිරහස් ලෙස හැඳින්වේ,
මෙය නිසා මුළු අභිරහස් සංඛ්‍යාව 20ක් වුනි. අභිරහස් යාච්ඤා කරනු ලබන්නේ සතියේ නිශ්චිත දිනවලදී ය; බ්‍රහස්පතින්දා ආලෝක අභිරහස, ඉරිදා සහ බදාදා මෝක්ෂ අභිරහස, සඳුදා සහ සෙනසුරාදා සොම්නස් අභිරහස සහ අඟහරුවාදා සහ සිකුරාදා දොම්නස් අභිරහස.

ශතවර්ෂ හතරකට වැඩි කාලයක් පුරා, පාප්වරුන් කිහිප දෙනෙකුම කතෝලික පල්ලියේ මරියාට නමස්කාර කිරීමේ කොටසක් ලෙස ජපමාලය ප්‍රවර්ධනය කර ඇති අතර, මූලික වශයෙන් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ ජීවිතය මෙනෙහි කිරීමකින් සමන්විත වේ. ජපමාලය නියෝජනය කරන්නේ "ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ අවධානය යොමු කළ මරියාගේ ජීවිතයට සහභාගී වීම" සහ "මරියා තුළින් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ වෙත" යන මාරිය විද්‍යාත්මක තේමාව පිළිබඳ කතෝලික අවධාරනයයි.

ජපමාලයේ අභිරහස්

ජපමාලයේ අභිරහස් යනු ජේසුස් වහන්සේගේ ජීවිතය හා මරණය පිළිබඳ නිවේදනයේ සිට උත්ථානය දක්වා සහ ඉන් ඔබ්බෙහි කථාංග පිළිබඳ මෙනෙහි කිරීමකි. මේවා සම්ප්‍රදායිකව "සොම්නස්(ප්‍රීතිමත්) අභිරහස්", "දොම්නස් අභිරහස්" සහ "මෝක්ෂ අභිරහස්" ලෙස හඳුන්වන තේමා කට්ටලවලට පහගානෙ කාණ්ඩගත කර ඇත. දෙවන ජුවාම් පාවුළු පාප්තුමා ඔහුගේ අපෝස්තලික ලිපිය වන Rosarium Virginis Mariae හි Luminous Mysteries (හෝ "ආලෝකයේ අභිරහස්") නමින් අතිරේක කට්ටලයක් නිර්දේශ කළේය. ඔක්තෝබර් 2002).

සාමාන්‍යයෙන්, එක් එක් අභිරහස සඳහා "ඵලයන්" ලෙසින් හැඳින්වෙන අධ්‍යාත්මික ඉලක්කයක් ද පවරනු ලැබේ. පහත දැක්වෙන්නේ මුල් අභිරහස් 15 සඳහා ලුවී මාරි ඩි මොන්ට්ෆෝර්ට්ගේ ජපමාලයේ රහස යන පොතේ උපග්‍රන්ථයෙන් කොටසක් වන අතර, වෙනත් පත්‍රිකා වල ලැයිස්තුගත කර ඇති වෙනත් පලතුරු සමඟ වේ:

සොම්නස් අභිරහස්
 කුමරි මරියාවන්ට මංගලම් කීම. අභිරහසෙහි ඵලය: නිහතමානිකම
 කුමරි මරියාවෝ එළිසබෙත් තුමිය බැහැදැකීමට යාම. අභිරහසෙහි ඵලය: අසල්වැසියාට ආදරය
 දෙව් බිළිඳාණන්ගේ උත්පත්තිය. අභිරහසෙහි ඵලය: දරිද්‍රතාවය, ලෝකයේ දේවල් වලින් වෙන්වීම, ධනයට අවඥාව, දුප්පතුන්ට ආදරය
 දෙව් බිළිඳාණන් දේව මාලිගයේ පුදකිරීම. අභිරහසෙහි ඵලය: ප්‍රඥාවේ ත්‍යාගය සහ මනසේ සහ ශරීරයේ පාරිශුද්ධත්වය (කීකරුකම)
 දෙව් කුමරා දේව මාළිගයේ නැතිව සිට සම්භ වීම. අභිරහසෙහි ඵලය: සැබෑ පරිවර්තනය (භක්තිය, ජේසුස් වහන්සේ සොයාගැනීමේ ප්‍රීතිය)

ආලෝක අභිරහස්
 ජේසුස් වහන්සේ බෞතිස්ම ස්නාපනය ලැබීම. අභිරහසෙහි ඵලය: ශුද්ධාත්මයාණන්ට විවෘතභාවය, සුව කරන්නා.
 කානා නුවර විවාහ මංගලෝත්සවය. අභිරහසෙහි ඵලය: මරියා තුළින් යේසුස් වහන්සේට, ඇදහිල්ල තුළින් ප්‍රකාශ කිරීමේ හැකියාව පිළිබඳ අවබෝධය.
 ජේසුස් වහන්සේ කඳු මුදුනේදී දේව රජ්‍යය ප්‍රකාශ කිරීම. අභිරහසෙහි ඵලය: දෙවියන් වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාසය (මෙසියස් වෙත හැරවීමේ කැඳවීම)
 ජේසුස් වහන්සේ අන්‍ය රූප විලාශ වීම. අභිරහසෙහි ඵලය: ශුද්ධකම සඳහා ආශාව.
 දිව්‍ය සත්ප්‍රසාද වහන්සේ ස්ථාපිත කිරීම. අභිරහස ඵල: නමස්කාරය.

දොම්නස් අභිරහස්
 මල් උයනේ වේදනාව. අභිරහසෙහි ඵලය: පාපයට ශෝකය, දෙවියන් වහන්සේගේ කැමැත්ත සමග ඒකාකාරිත්වය
 කණුවේ කස පහර. අභිරහසෙහි ඵලය: මරණාසන්න (පිරිසිදුකම)
 කටු සහිත ඔටුන්න. අභිරහසෙහි ඵලය: ලෝකයට අපහාස කිරීම (සදාචාර ධෛර්යය)
 කුරුසය රැගෙන යාම. අභිරහසෙහි ඵලය: ඉවසීම
 අපගේ ස්වාමීන් වහන්සේගේ කුරුසියේ ඇණ ගැසීම සහ මරණය. අභිරහසෙහි ඵලය: ඇදහිල්ලේ නොපසුබට උත්සාහය, ශුද්ධ මරණයක් සඳහා කරුණාව, සමාව දීම.

මෝක්ෂඅභිරහස්
 නැවත නැඟිටීම. අභිරහසෙහි ඵලය: ඇදහිල්ල
 අහස් නැගීම. අභිරහසෙහි ඵලය: බලාපොරොත්තුව, ස්වර්ගයට නැගීමට ආශාව
 ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ පහළ වීම. අභිරහසෙහි ඵලය: දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රේමය, සත්‍යය දැනගැනීමට සහ එය සැමදෙනා සමඟ බෙදාගැනීමට ශුද්ධවූ ප්‍රඥාව, දිව්‍යමය පුණ්‍ය කටයුතු, ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ නමස්කාරය
 මරියාගේ ස්වර්ගාරෝපනය. අභිරහසෙහි ඵලය: මරියා සමඟ එක්වීම සහ මරියා කෙරෙහි සැබෑ භක්තිය
 කන්‍යාවගේ රාජාභිෂේකය. අභිරහසෙහි ඵලය: නොපසුබට උත්සාහය සහ ගුණධර්මයේ වැඩි වීමක් (මරියාගේ මැදිහත් වීම කෙරෙහි විශ්වාසය)

මුල් "ආලෝකයේ අභිරහස්" ලියා ඇත්තේ එකම මෝල්ටාවේ නිල කතෝලික සාන්තුවරයා වන ජෝර්ජ් ප්‍රෙකා විසින් වන අතර පසුව පාප් වහන්සේ විසින් එය ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලදී.

අභිරහස් යාච්ඤා කාලසටහන
සම්ප්‍රදායිකව සම්පූර්ණ ජපමාලය සමන්විත වූයේ සාම්ප්‍රදායික අභිරහස් 15ම (සොම්නස්, දොම්නස් සහ මෝක්ෂ) එකට යාඥා කිරීමෙනි. විකල්පයක් වශයෙන්, පහත දැක්වෙන සම්මුතියට අනුව, සෑම දිනකම අභිරහස් පහකින් යුත් තනි කට්ටලයක් යාච්ඤා කළ හැකිය:

ඉතිහාසය

මුල් ක්‍රිස්තියානි ධර්මයේ ගැට සහිත යාඥා ලණු භාවිතා කරන ලදී; 'කාන්තාර පියවරුන්' මුල් ජපමාලය නිර්මාණය කළ බව කියනු ලැබේ, ඔවුන් ජේසුස් යාච්ඤාව කී වාර ගණන නිරීක්ෂණය කිරීමට හෝ ගීතාවලිය කී වාර ගණන නිරික්ෂණය කිරීමට එය උපකාර කරගත්හ.

According to pious tradition, the concept of the Rosary was given to Dominic of Osma in an apparition of the Blessed Virgin Mary during the year 1214 in the church of Prouille, though in fact it was known from the ninth century in various forms. This Marian apparition received the title of Our Lady of the Rosary.

According to Herbert Thurston, it is certain that in the course of the twelfth century and before the birth of Dominic, the practice of reciting the Ave Maria 50 or 150 times had become generally familiar.  According to 20th century editions of the Catholic Encyclopedia, the story of Dominic's devotion to the Rosary and supposed apparition of Our Lady of the Rosary does not appear in any documents of the Catholic Church or the Order of Preachers (Dominicans) prior to the writings of the Dominican Alanus de Rupe (also Alan de la Roche), some 250 years after Dominic. However, recent scholarship by Donald H. Calloway, seeks to refute this claim.

Leonard Foley said that although Mary's giving the Rosary to Dominic is recognized as a legend, the development of this prayer form owes much to the Order of Preachers.

The practice of meditation during the praying of the Hail Mary is attributed to Dominic of Prussia (1382–1460), a Carthusian monk who termed it "Life of Jesus Rosary". The German monk from Trier added a sentence to each of the 50 Hail Marys, using quotes from scripture (which at that time followed the name "Jesus," before the intercessory ending was added during the Counter-Reformation). In 1569, the papal bull Consueverunt Romani Pontifices by the Dominican Pope Pius V officially established the devotion to the Rosary in the Catholic Church.

From the 16th to the early 20th century, the structure of the Rosary remained essentially unchanged. There were 15 mysteries, one for each of the 15 decades. According to John Henry Newman, Mariology is always Christocentric. During the 20th century, the addition of the Fatima Prayer to the end of each decade became common. There were no other changes until 2002, when John Paul II suggested the five optional Luminous Mysteries; variations of these had previously been proposed by George Preca, and were implemented during the mid-20th Century by figures such as Patrick Peyton.

Devotional growth

Through the preaching of de Rupe, Rosary confraternities began to be erected shortly before 1475.

When Penal Laws in Ireland restricted or banned the Mass, the Rosary became a substitute prayer ritual within private homes. During the 18th century, de Montfort elaborated on the importance of the rosary and emphasized that it should be prayed with attention, devotion, and modesty (reverence).

In Brazil, two million men engage in a movement called Terço dos Homens ("Men's Rosary"). It consists of weekly meetings to pray a set of mysteries. In neighboring Hispanic countries, the movement is called Rosario de Hombres Valientes.

The theologian Romano Guardini described the Catholic emphasis on the Rosary as "participation in the life of Mary, whose focus was Christ." This opinion was expressed earlier by Leo XIII who considered the rosary as way to accompany Mary in her contemplation of Christ.

මූලාශ්‍ර

ජපමාලය


محافظة ها تاي  ( بالفيتنامية : Hà Tây ) هي إحدى محافظات فيتنام. وتقع في دلتا النهر الأحمر. في عام 2008 تم إضافة هذه المحافظة إلى مدينة هانوي.

المصادر

روابط إضافية
 Official website

محافظات فيتنام

محافظة ها تاي


Demetrova nagrada za životno djelo, hrvatska je kazališna nagrada.

O nagradi
Demetrovu nagradu za životno djelo utemeljilo je Hrvatsko društvo kazališnih kritičara i teatrologa (HDKKT), 27. lipnja 2012. godine.

Dodjeljuje se za iznimna postignuća na području kazališne kritike i/ili teatrologije. Ova nagrada nazvana je po hrvatskom kulturnom velikanu Dimitriju Demetru, piscu prve hrvatske kazališne kritike. Nagrađeni dobiva skulpturu (rad Martina Babića), povelju i novčani iznos, a dodjeljuje se na dan objave Demetrove kazališne kritike, koja je objavljena u Danici ilirskoj 13. lipnja 1840. godine.

Dobitnici i dobitnice
 2012.: Branko Hećimović, teatrolog i povjesničar kazališta.
 2013.: Igor Mrduljaš, kazališni kritičar i publicist.
 2014.: Boris Senker, kazališni kritičar, teatrolog, sveučilišni profesor, pedagog i dramski pisac.
 2015.: Boris B. Hrovat, kazališni kritičar.
 2016.: Vlatko Perković, kazališni kritičar, teatrolog, redatelj i dramski pisac.
 2017.: Antonija Bogner-Šaban, teatrologinja.
 2018.: Ljubomir Stanojević, kazališni publicist.
 2020.: Giga Gračan, kazališna kritičarka, novinarka, prevoditeljica.
 2021.: Zvonimir Mrkonjić, akademik, književnk, prevoditelj, kritičar, teoretičar, esejist i dramaturg.

Bilješke
"Nagrada je iznimno dodijeljena 2019. godine".

Izvori

Vanjske poveznice
 Pravilnik o dodjeljivanju, hdkkt.hr

Hrvatske kazališne nagrade

Demetrova nagrada za životno djelo


Das Recht auf Vergessenwerden (englisch: right to be forgotten) soll sicherstellen, dass digitale Informationen mit einem Personenbezug nicht dauerhaft zur Verfügung stehen. Das Recht auf Vergessenwerden wird zuweilen verkürzt und unrichtig als "Recht auf Vergessen" bezeichnet. Weil sich das Recht auf elektronisch gespeicherte Daten bezieht, spricht man auch vom "digitalen Radiergummi".

Der Begriff des Rechts auf Vergessenwerden geht auf den Rechts- und Politikwissenschaftler Viktor Mayer-Schönberger zurück. Er schlägt vor, elektronisch gespeicherte Informationen mit einem Ablaufs- oder Verfallsdatum auszustatten. Nach Ablauf dieses Datums soll die Information durch ein Programm oder das Betriebssystem des Computers automatisch gelöscht werden.

Gesetzliche Regelungen
Derzeit ist das Recht auf Vergessenwerden nicht ausdrücklich gesetzlich geregelt. Die Datenschutzgesetze – zum Beispiel in Deutschland – enthalten lediglich Bestimmungen, unter welchen Voraussetzungen personenbezogene Daten zu löschen sind.

Europäische Union
2011 wurde Mayer-Schönbergers Ansatz von der Europäischen Kommission aufgegriffen, die das Recht auf Vergessenwerden und Löschung in ihre Pläne zu einer EU-Datenschutzreform aufnahm. Die von der Kommission vorgeschlagene Datenschutz-Grundverordnung soll eine entsprechende Regelung enthalten. In der Begründung des Verordnungsentwurfs heißt es:

Der Entwurf der Europäischen Kommission geht dabei nicht soweit auf den Ansatz von Viktor Mayer-Schönberger ein, jede Datei präventiv mit einer Lebensdauer zu versehen. Vielmehr ist eine Verstärkung der Datenschutz-Grundsätze der informationellen Selbstbestimmung und der Zweckbindung der Datenverarbeitung gemeint.

Weiter bezieht der Entwurf auch eine Informationspflicht Dritter mit ein, sofern eine betroffene Person die Löschung dieser Daten verlangt:

Das Recht wurde für die Abstimmung am 21. Oktober 2013 aus dem Entwurf entfernt und auf das Recht auf Löschung beschränkt.

In der am 24. Mai 2016 in Kraft getretenen und ab dem 25. Mai 2018 in allen EU-Mitgliedstaaten unmittelbar geltenden Datenschutz-Grundverordnung () wird das Recht auf Löschung in Art. 17 geregelt. Die Überschrift dieses Artikels enthält den Klammerzusatz "Recht auf Vergessenwerden". Die Regelung enthält allerdings vor allem Löschrechte und -pflichten. Lediglich mit Artikel 17 Absatz 2 wird die Idee des Rechts auf Vergessenwerden, die (Weiter-)Verbreitung personenbezogener Daten (insbesondere im Internet) zu verhindern oder rückgängig zu machen, zumindest im Ansatz weiterverfolgt. Das Recht besteht daher erst nach einem entsprechenden Begehren der betroffenen Person. Die Regelung hat folgenden Wortlaut:

"Hat der Verantwortliche die personenbezogenen Daten öffentlich gemacht und ist er gemäß Absatz 1 zu deren Löschung verpflichtet, so trifft er unter Berücksichtigung der verfügbaren Technologie und der Implementierungskosten angemessene Maßnahmen, auch technischer Art, um für die Datenverarbeitung Verantwortliche, die die personenbezogenen Daten verarbeiten, darüber zu informieren, dass eine betroffene Person von ihnen die Löschung aller Links zu diesen personenbezogenen Daten oder von Kopien oder Replikationen dieser personenbezogenen Daten verlangt hat."

Am präzisesten wird das Recht in Erwägungsgrund 66 zu Art. 17 DSGVO beschrieben:

"1Um dem "Recht auf Vergessenwerden" im Netz mehr Geltung zu verschaffen, sollte das Recht auf Löschung ausgeweitet werden, indem ein Verantwortlicher, der die personenbezogenen Daten öffentlich gemacht hat, verpflichtet wird, den Verantwortlichen, die diese personenbezogenen Daten verarbeiten, mitzuteilen, alle Links zu diesen personenbezogenen Daten oder Kopien oder Replikationen der personenbezogenen Daten zu löschen. 2Dabei sollte der Verantwortliche, unter Berücksichtigung der verfügbaren Technologien und der ihm zur Verfügung stehenden Mittel, angemessene Maßnahmen – auch technischer Art – treffen, um die Verantwortlichen, die diese personenbezogenen Daten verarbeiten, über den Antrag der betroffenen Person zu informieren."

Deutschland
In Deutschland gab es bis zur Geltung der Datenschutz-Grundverordnung kein ausdrückliches gesetztes Recht auf Vergessenwerden. Mittlerweile verweist aber auch § 35 des Bundesdatenschutzgesetzes auf die DSGVO. Zudem gehen auch die Datenschutzprinzipien der Datensparsamkeit und Datenvermeidung und der Informationelle Selbstbestimmung auf die gleichen Ansätze zurück und sind gesetzlich ebenfalls im Bundesdatenschutzgesetzes geregelt. So gibt es gesetzliche Regelungen zur Speicherdauer von Straftaten und Aussonderungsfristen für Informationen (Akten). Diese Fristen sorgen aber nicht immer dafür, dass die entsprechenden Informationen automatisch oder tatsächlich nach dem Ablauf einer bestimmten Zeit gelöscht werden.

In Deutschland gibt es für Straftäter seit Langem ein anerkanntes Recht auf Vergessenwerden aus Gründen der Menschenwürde und Resozialisierung im Bundeszentralregistergesetz, dort in den §§ 45 ff. BZRG.

Fallbeispiele

Europäische Union
Am 13. Mai 2014 entschied der Europäische Gerichtshof (EuGH) auf Grundlage der Richtlinie 95/46/EG der Kommission eine Klage gegen Google (Google-Spain-Urteil). Er urteilte, dass Personen unter bestimmten Voraussetzungen die Tilgung von Links mit auf sie bezogenen Daten, zum Beispiel auf alte Presseartikel mit nicht mehr aktuellen oder relevanten Informationen, aus den Ergebnislisten von Suchmaschinen verlangen können. Bei Personen des öffentlichen Lebens gilt dies nur eingeschränkt, hier muss zwischen ihrem persönlichen Recht und dem Recht der Öffentlichkeit auf Zugang zu Informationen abgewogen werden. Das Gericht stuft Suchmaschinen nicht mehr nur als Transporteure von Inhalten ein, sondern als Datenverarbeiter, die für verbreitete Inhalte mitverantwortlich sind. Die Presse dagegen ist privilegiert und muss solche Inhalte nicht aus ihrem Archivangebot entfernen. EuGH-Vizepräsident Koen Lenaerts erläuterte im Interview mit der taz, dass der Gerichtshof kein "Recht auf Vergessenwerden" erfunden habe. Er habe nur eine Interessenabwägung auf Grundlage der EU-Datenschutz-Richtlinie vorgenommen. Da das Urteil nur für den Bereich der EU-Mitgliedsstaaten bindend ist, sind zudem die beispielsweise auf google.de nicht mehr sichtbaren Suchergebnisse bei einer Suche über die Website google.com je nach Spracheinstellung weiterhin auffindbar.

Deutschland
Das Internet-Phänomen Techno Viking wurde im Juli 2000 auf einer Technoparade gefilmt und 2006 im Internet auf YouTube hochgeladen. Es zeigt einen leicht bekleideten Mann, der zu Technomusik tanzt. 2009 begann ein Rechtsstreit zwischen dem Tänzer und Kameramann Matthias Fritsch. Am 30. Mai 2013 entschied das Berliner Landgericht, dass dem Tänzer ein Anspruch auf Unterlassung der Verbreitung des Videos und der Merchandising-Artikel zusteht, da er nicht ausdrücklich in die Veröffentlichung eingewilligt hat. Obwohl Fritsch dem nachkam, ist das Video heute noch über diverse Portale abrufbar.

Ein im Fall Apollonia 1982 wegen zweifachen Mordes und versuchten Mordes zu lebenslanger Haft verurteilter Mann klagte gegen den Spiegel, weil in dem Nachrichtenmagazin sein voller Name genannt worden war und archivierte Ausgaben seit 1999 online zugänglich sind. Das Oberlandesgericht Hamburg entschied, die Namensnennung sei stigmatisierend und verstoße gegen sein Persönlichkeitsrecht. Nachdem der Bundesgerichtshof das Urteil 2012 aufgehoben hatte, legte der Mann Verfassungsbeschwerde ein. Der Erste Senat des Bundesverfassungsgerichts unter Vorsitz von Johannes Masing führte das Verfahren zum Recht auf Vergessenwerden. Ende 2019 erging dazu eine Grundsatzentscheidung des BVerfG ("Recht auf Vergessen I"). Darin prüfte das Gericht erstmals auch europäische Grundrechte aus der Grundrechte-Charta unmittelbar anhand einer nationalen Verfassungsbeschwerde. Zuvor waren diese lediglich mittelbar zur Auslegung herangezogen worden.
Am 22. Sept. 2020 hat der BGH auf die Revision der Beklagten das Urteil des 7. Zivilsenats des Oberlandesgerichts Hamburg vom 1. November 2011 aufgehoben. Die Sache wird zur neuen Verhandlung und Entscheidung, auch über die Kosten des Revisionsverfahrens, an das Berufungsgericht zurückverwiesen.

Kritik
Im Januar 2012 bezeichnete der damalige Bundesvorsitzende der deutschen Piratenpartei, Sebastian Nerz, die Pläne der Europäischen Kommission zum Recht auf Vergessenwerden als naiv. Die Internetwirtschaft sei zu kreativ, um sich gängeln zu lassen.

Ilse Aigner, die ehemalige deutsche Bundesministerin für Ernährung, Landwirtschaft und Verbraucherschutz, begrüßte die Erwägungen der EU-Kommission zwar grundsätzlich, jedoch dürfe das Recht auf Vergessenwerden nicht dazu führen, dass die Meinungs- und Pressefreiheit eingeschränkt werde. Nachrichtenredaktionen dürften nicht auf Klage von Einzelnen verpflichtet werden, Artikel aus den Archiven zu löschen.

Lila Tretikov, Executive Director der Wikimedia Foundation, kritisierte 2014 das Urteil, da der Europäische Gerichtshof hiermit seine Verantwortung eines der wichtigsten und universellen Menschenrechte, das Recht, "Informationen zu suchen und zu finden" zu wahren, selbst beschneide. Dadurch dass das "Recht auf Vergessenwerden" keine öffentlichen Erklärung oder Begründung verlange und keinem juristischen Prozess unterliege, könnten unwiderrufliche "Erinnerungslücken" entstehen, die unangenehme Tatsachen dokumentierten.

Jimmy Wales, Hauptgründer von Wikipedia, bezeichnete das "Recht auf Vergessenwerden" als "zutiefst unmoralisch", nachdem die Wikimedia Foundation Aufforderungen erhalten hatte, Inhalte zu entfernen, und als "albern".

Technische Realisierung
Technisch wäre das Recht auf Vergessenwerden durch Software wie X-pire! umsetzbar. Aufgrund der umständlichen und kostenpflichtigen organisatorischen Vorgehensweise wird diese Software als Totgeburt betrachtet. Das grundlegende Prinzip des Digital Rights Management (DRM) steht weiter in der Diskussion.

Schwierig ist es, Kopien personenbezogener Daten (z. B. durch Bildschirmfotos) und deren Verbreitung im Internet zu verhindern – auch aufgrund des sogenannten Streisand-Effektes.

Google veröffentlichte aufgrund des Urteils des Europäischen Gerichtshofs seit Juni 2014 ein Formular zur Beantragung der Löschung von URLs aus Suchergebnissen. Die Links blendet Google nicht aus allen Sprachversionen aus. Am Ende der Seite betont Google: "Einige Ergebnisse wurden möglicherweise aufgrund der Bestimmungen des europäischen Datenschutzrechts entfernt." Medien wie Spiegel und The Guardian berichteten ab Juli 2014 über die Ausblendung einzelner Artikel in den Suchergebnissen. Google gründete einen Beirat mit externen europäischen Experten zur Erarbeitung eines Lösch-Leitfadens. Daran beteiligt ist die ehemalige Bundesjustizministerin Sabine Leutheusser-Schnarrenberger. Gelöscht wurden Ergebnisse nur auf Europäischen Domains. Das Ersuchen, die Information weltweit zu verbergen, lehnte der EuGH im September 2019 ab.

Literatur

 Silke Jandt, Olga Kieselmann, Arno Wacker: Recht auf Vergessen im Internet. In: Datenschutz und Datensicherheit 4/2013, S. 235 ff.
 Hannes Federrath, Karl-Peter Fuchs, Dominik Herrmann, Daniel Maier, Florian Scheuer, Kai Wagner: Grenzen des "digitalen Radiergummis". In: Datenschutz und Datensicherheit 6/2011, S. 403–407.

 Gerrit Hornung, Kai Hofmann: Ein "Recht auf Vergessenwerden"? Anspruch und Wirklichkeit eines neuen Datenschutzrechts. In: Juristenzeitung 2013, 163–170.

 Oskar Josef Gstrein: Das Recht auf Vergessenwerden als Menschenrecht – Hat Menschenwürde im Informationszeitalter Zukunft? Nomos, Baden-Baden 2016, ISBN 978-3-8487-2989-0
 Jürgen Kühling: Das "Recht auf Vergessenwerden" vor dem BVerfG – November(r)evolution für die Grundrechtsarchitektur im Mehrebenensystem, NJW 2020, S. 275–280.
 Jan Weismantel: Das "Recht auf Vergessenwerden" im Internet nach dem "Google-Urteil" des EuGH – Begleitung eines offenen Prozesses. Duncker & Humblot, Berlin 2017, ISBN 978-3-428-15294-0.

Weblinks
 Liste der von Suchmaschinen ausgeblendeten Wikipedia-Artikel
 , Ideenwettbewerb der Projektgruppe Netzpolitik des Bundesministeriums des Innern
 Johannes Buchmann:  In BR-alpha, 17. April 2013, abgerufen am 25. Juli 2013
 Paul Kristian Klimpel, Verena Metze-Mangold, Börries von Notz, Rainer Stentzel, Eric Steinhauer, Erik Meyer: Recht auf Vergessen und Erinnerungskultur In re:publica 2012, 2. Mai 2012, abgerufen am 25. Juli 2013

Fußnoten

Datenschutzrecht
Datenschutzrecht (Europäische Union)
Digitales Recht

Recht auf Vergessenwerden


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Sasinkovo enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Sasinkovo im Okres Hlohovec.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Sasinkovo


ملف شخصي  مجموعة بيانات شخصية مرتبطة بمستخدم معين وتتضمن التمثيل الرقمي لهوية المستخدم وتفضيلاته، تستخدم اللاحات من قبل أنظمة التشغيل وبرامج الحاسوب والشبكات الاجتماعية كفيس بوك.

مراجع

ألعاب
أنظمة إدارة الهوية
تفاعل الإنسان مع الحاسوب
تقانة
تقنية المعلومات
تمثيل المعرفة
خصوصية الإنترنت
مزايا برمجيات
هندسة البرمجيات
وثائق شخصية

ملف شخصي


An Sporobolus nitens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sydney Margaret Stent. An Sporobolus nitens in nahilalakip ha genus nga Sporobolus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sporobolus

Sporobolus nitens


Kabakça, İstanbul ilinin Çatalca ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Kabakçı karyesi (köyü),İstanbul'daki Sultan Beyazıt Han-ı Veli Camii'nin vakıf arazisinde 1505 yıllarında Kastamonu vilayetinden getirilmiş olan Tahtacı Türkmenlerinin Kabakçı oymağına ait ailelerce kurulmuştur. Türkmenlerin yerleşik olanlarına Rumeli'de "gacal"denmektedir.Onun için

Kabakça Köyü'nün yerli halkı gacal'dır.Kalfa (Halife) köy halkları ile Kabakça Köyü halkları akrabadırlar.

13 Kasım 1912 tarihindeki Balkan Savaşında Bulgar orduları Çatalca'ya kadar dayandılar. Bulgar askerlerinin yapmış oldukları mezalimden korkan halk,başta Kabakça mahallesi halkı olmak üzere, en önce Sultanahmet'e gittiler. Oradan da İstanbul'un Anadolu yakasına dağıtıldılar. Kabakça mahallesi halkı İçerenköy'e yerleştirildi. İstanbul tehlikeye düştüğü için padişah Sultan Mehmet Reşat Han, Başkumandan Nazım Paşa komutasındaki Şark ordusunu Çatalca' ya gönderdi.3 Aralık 1912'de Çatalca tren istasyonunda Bulgarlarla ateşkes anlaşması yapıldı. Çatalca'daki bu Şark ordusuna bağlı bulunan Kabakça mahallesindeki Tümende görevli bulunan Ahmet oğlu Bnb. Halit (Karsıalan), Kabakça köy halkının Kabakça'yı terk etmesini fırsat bilip,mahallenin arazisinin büyük bir kısmını mülkiyetine geçirmiş ve çiftlik olarak kullanmaya başlamıştır.İçerenköy'den dönen köy halkı bu çiftliğin etrafındaki ormanlık araziyi açarak kırsal araziye çevirmişler ve orada yaşamaya başlamıştır. Bnb. Halit Tümgeneralliğe kadar yükselmiştir. Sertliğinden ve cesaretinden dolayı Deli Halit Paşa unvanını almıştır. Kars Milletvekili olarak görev yapmıştır. 19.02.1925 tarihinde ölmüştür. Daha sonraları Kabakça köy halkı ve Rumeli'den gelen muhacirler birlik olup, aralarından seçmiş oldukları 7 kişi üzerine çiftliğin mülkiyetini Deli Halit Paşa mirasçılarından satın almışlardır. Bu 7 kişide daha sonra bu arazi için para ödeyen kişilere tapu dairesinde ferağ vererek 3 değirmen,1 ipek böceği evi ve bir sürü bağ, bahçeden oluşan bu büyük araziyi aralarında paylaşmışlardır. 1996 yılından başlayıp 5-10 yıl süren Kadastro çalışmalarından sonra köy arazisi bugünkü halini almıştır.

Coğrafya
İstanbul iline 68, Çatalca ilçesine 13 km uzaklıktadır. Büyükçekmece Gölü'nün kuzeybatı vadisinde, Istıranca Dağları'nın eteklerinde, ormanların arasına kurulmuş tarihi bir yerleşim yeridir. Deniz seviyesinden yüksekliği 62 m'dir. Kuzeybatısında İhsaniye, güneydoğusunda İnceğiz, güneyinde Silivri'nin Akören ve Bekirli köyleri bulunmaktadır. Ulaşım, İstanbul'dan demiryolu ve karayolu ile sağlanmaktadır.

Nüfus
Halkın çoğu gacal ve muhacir olarak adlandırılır. Gacal kelimesi aslında yerli anlamında kullanılmaktadır. Değişik tarihlerde gelen göçmenlerin ilk gelenleri de gacal olarak anılmaktadır. Tahminen Türkmen, Karamanoğlu, Pomak,Laz,  Tatar ve Oğuz ırklarından oluşan melez bir halktır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çatalca'nın mahalleleri

Kabakça, Çatalca