A spirometer is an apparatus for measuring the volume of air inspired and expired by the lungs. A spirometer measures ventilation, the movement of air into and out of the lungs. The spirogram will identify two different types of abnormal ventilation patterns, obstructive and restrictive. There are various types of spirometers that use a number of different methods for measurement (pressure transducers, ultrasonic, water gauge).

Pulmonary function tests

A spirometer is the main piece of equipment used for basic Pulmonary Function Tests (PFTs). Lung diseases such as asthma, bronchitis, and emphysema may be ruled out from the tests. In addition, a spirometer often is used for finding the cause of shortness of breath, assessing the effect of contaminants on lung function, the effect of medication, and evaluating progress for disease treatment.

Reasons for testing
 Diagnose certain types of lung disease (such as COVID-19, bronchitis, and emphysema)
 Find the cause of shortness of breath
 Measure whether exposure to chemicals at work affects lung function
 Check lung function before someone has surgery
 Assess the effect of medication
 Measure progress in disease treatment

History

Early development
The earliest attempt to measure lung volume can be dated back to the period A.D. 129–200.  Claudius Galen, a Roman physician and philosopher, did a volumetric experiment on human ventilation. He had a child breathe in and out of a bladder and found that the volume did not change. The experiment proved inconclusive.

 1681, Borelli tried to measure the volume of air inspired in one breath. He assembled a cylindrical tube partially filled with water, with an open water source entering the bottom of the cylinder. He occluded his nostrils, inhaled through an outlet at the top of the cylinder and measured the volume of air displaced by water. Nowadays, this technique is very important in determining parameters of lung volume.

Nineteenth century
 1813, Kentish, E. used a simple "Pulmometer" to study the effect of diseases on pulmonary lung volume. He used an inverted graduated bell jar standing in water, with an outlet at the top of the bell jar controlled by a tap. The volume of air was measured in units of pints.
 1831, Thackrah, C. T. described a "Pulmometer" similar to that of Kentish. He portrayed the device as a bell jar with an opening for the air to enter from below. There was no correction for pressure. Therefore, the spirometer not only measured the respiratory volume, but also the strength of the respiratory muscles.
 1845, Vierordt in his book entitled "Physiologie des Athmens mit besonderer Rücksicht auf die Auscheidung der Kohlensäure" discussed his interest in measuring the volume of expiration accurately. He also completed accurate measures of other volume parameters by using his "Expirator". Some of the parameters he described are used today, including residual volume and vital capacity.
 1846 The water spirometer measuring vital capacity was developed by a surgeon named John Hutchinson. He invented a calibrated bell inverted in water, which was used to capture the volume of air exhaled by a person. Hutchinson published his paper about his water spirometer and the measurements he had taken from more than 4,000 subjects, describing the direct relationship between vital capacity and height and the inverse relationship between vital capacity and age. He also showed that vital capacity does not relate to weight at any given height. Hutchinson is regarded as the inventor of vital capacity because he found that with every inch of height vital capacity increased by eight cubic inches. He also used his machine for the prediction of premature mortality. He coined the term 'vital capacity', which was claimed as a powerful prognosis for heart disease by the Framingham study. He believed that his machine should be used for actuarial predictions for companies selling life insurance.
1854 Dr. M. Alton Wintrich developed a spirometer, which was easier to use than Hutchinson's. He did an experiment with 4,000 subjects and concluded that there are three parameters affecting vital capacity: height, weight, and age. His experiment produced results similar to those of Hutchinson's study.
1859 E. Smith developed a portable spirometer, which he used to measure gas metabolism.
1866 Henry Hyde Salter (1823-1871) added a kymograph to the spirometer in order to record time while obtaining air volumes.
1879 Gad J. published a paper entitled "Pneumatograph" that described a machine that allowed the recording of lung volume changes.

Twentieth century
1902, Brodie T. G. was the first to use a dry-bellowed wedge spirometer
1904 Tissot introduced the closed-circuit spirometer
1939 Compton S. D. developed the lungometer for use by Nazi Germany
1959 Wright B. M. and McKerrow C. B. introduced the peak flow meter
1969 DuBois A. B. and van de Woestijne K. P. experimented on humans using the whole body plethysmograph
1974 Campbell et al. refined the previous peak flow meter, developing a cheaper and lighter version

Interpreting Spirometry
Even with the numerical precision that a spirometer can provide, determining pulmonary function relies on differentiating the abnormal from the normal. Measurements of lung function can vary both within and among groups of people, individuals, and spirometer devices. Lung capacity, for instance, may vary temporally, increasing and then decreasing in one person's lifetime. As a result, ideas about what constitutes "normal" are based on one's understanding about the sources of variabilities and can be left to interpretation.

Traditionally, sources of variation have been understood in discrete categories, such as age, height, weight, gender, geographical region (altitude), and race or ethnicity. Global efforts were made in the early twentieth century to standardize these sources to enable proper diagnosis and accurate evaluation of pulmonary function. However, rather than further aiming to understand the causes of such variations, the primary approach for dealing with observed differences in lung capacity has been to "correct for" them. Using results from comparative population studies, attributes are empirically factored together into a "correction factor". This number is then used to form a personalized 'reference value' that defines what is considered normal for one individual. Practitioners may thereby find the percent deviation from this predicted value, known as 'percent of predicted,' and determine whether someone's lung function is abnormally poor or excellent.

In particular, 'race correction' or 'ethnic adjustment' effectively has been computer-programmed into the modern-day spirometer. Preconceived notions that 'white' people have greater pulmonary function are embedded in spirometer measurement interpretation and have only been reinforced through this medical stereotyping. In the United States, spirometers use correction factors of 10-15% for those identified as 'black' and 4-6% for those identified as 'Asian.'

Standard Guidelines
In 1960, the European Community for Coal and Steel (ECCS) first recommended guidelines for spirometry. The organization then published predicted values for parameters such as spirometric indices, residual volume, total lung capacity, and functional residual capacity in 1971. The American Thoracic Society/European Respiratory Society also recommends race-specific reference values when available. Even today, the National Institute for Occupational Safety and Health's Spirometry Training Guide that is linked to the Centers for Disease Control and Prevention's website notes the use of race correction and a race-specific reference value in step four of "normal" spirometry.

Motivations
The use of reference values and discrete categorizations of sources of variability has been motivated by ideas of anthropometry and vital capacity. Studies have looked specifically at the relationship between anthropometric variables and lung function parameters.

Implications
The use of reference values has thus far not accounted for the social labelling of race and ethnicity. Often, determinations are subjective or silently ascribed by a practitioner. Another concern of using reference values is misdiagnosis. This was an important factor in the management and control of compensation for miners in Britain in the interwar period. In this politically loaded context, in which new X-ray technology could not be fully trusted, the spirometer represented secure evidence of respiratory disease in numerical terms that could be used in the complex compensation network.

Evaluation of vital capacity has influenced other sectors of life other than medicine as well, including evaluation of life insurance applicants and diagnosis of tuberculosis.

Regarding gender, some population studies have indicated no difference based on gender. Notably, spirometers have been used to evaluate vital capacity in India since 1929, recording a statistically significant difference between males (21.8 mL/cm) and females (18 mL/cm). Additionally, by 1990, around half of pulmonary training programs in both the United States and Canada adjusted for race and ethnicity.

The spirometer popularized notions of 'race corrections' and 'ethnic adjustments,' which suggested that black individuals have weaker lungs than white individuals. For example, Thomas Jefferson noted physical distinctions between different races such as a 'difference in the structure of the pulmonary apparatus,' which made black individuals 'more tolerant of heat and less so of cold, than the whites.' Jefferson's theories encouraged speculation on the natural conditioning of blacks for agricultural labor on southern plantations in the U.S. Samuel Cartwright, a slavery apologist and plantation owner, used the spirometer to make the claim that black people consumed less oxygen than white people in addition to racial 'peculiarities' he laid out in the New Orleans Medical and Surgical Journal that described racial differences in the respiratory system and the implication of them on labor.

South African studies also used the spirometer to address racial and class differences. Eustace H. Cluver conducted vital capacity measurement research at the University of Witwatersrand and found that poor white people had physical unfitness but that it was attributable to environmental issues rather than genetics. Using these studies, Cluver argued to the South African Association for the Advancement of Science during World War Two that improving both nutrition and physical training programs could help produce wealth and win the war by increasing the working capacity of individuals across all races as their labor was necessary to achieve these ends. Racism and the spirometer intersected again in these studies when further research was conducted on the effects of physical training on poor white recruits; vital capacity studies showed that 'the poor-white is biologically sound and can be turned into a valuable citizen' but no comment was made on the outcome of black South Africans.

Beyond the United States and South Africa, the spirometer was used in racial studies in India in the 1920s. Researchers found that the vital capacity of Indians was smaller than that of Westerners.

Altering interpretations
Many have questioned whether the current standards are sufficient and accurate. As a multiethnic society develops, racial and ethnic origin as a factor becomes more and more problematic to utilize. Ideas connecting ethnicity to lack of nutrition and birthplace in a poor country become invalid as people immigrate to or may be born in richer nations.

Types of spirometer

Whole body plethysmograph

This type of spirometer gives a more accurate measurement for the components of lung volumes as compared to other conventional spirometers. A person is enclosed in a small space when the measurement is taken.

Pneumotachometer
This spirometer measures the flow rate of gases by detecting pressure differences across fine mesh. One advantage of this spirometer is that the subject can breathe fresh air during the experiment.

Fully electronic spirometer
Electronic spirometers have been developed that compute airflow rates in a channel without the need for fine meshes or moving parts. They operate by measuring the speed of the airflow with techniques such as ultrasonic transducers, or by measuring pressure difference in the channel. These spirometers have greater accuracy by eliminating the momentum and resistance errors associated with moving parts such as windmills or flow valves for flow measurement. They also allow improved hygiene by allowing fully disposable air flow channels.

Incentive spirometer

This spirometer is specially designed to encourage improvement of one's lung function.

Peak flow meter

This device is useful for measuring how well a person's lungs expel air.

Windmill-type spirometer
This type of spirometer is used especially for measuring forced vital capacity without using water; it has broad measurements ranging from 1000 ml to 7000 ml. It is more portable and lighter than traditional water-tank type spirometers. This spirometer should be held horizontally while taking measurements because of the presence of a rotating disc.

See also

Spirometry
Respiratory system
Lung volumes
Cardiopulmonary physiotherapy

Footnotes

Further reading

 Lundy Braun, Breathing Race into the Machine: The Surprising Career of the Spirometer from Plantation to Genetics. Minneapolis, MN: University of Minnesota Press, 2014.

Medical testing equipment

no:Spirometer

Spirometer


Miklós Jancsó (27 Eylül 1921, Vác-Macaristan - 31 Ocak 2014) genellikle ülkesi Macaristan'ı ve Macar tarihi'ni konu alan filmler çeken Macar sinema yönetmenidir. Hukuk, etnografya ve sanat tarihi eğitimi almış, hukuk dalında doktorasını tamamladıktan sonra Transilvanya'da etnografya araştırmaları yapmıştır. Sonraları, Budapeşte'de Sinema ve Tiyatro Akademisi'ne girmiştir. 1950 yılında buradan mezun olduktan sonra, haber filmleri ve belgesel filmler çekmiştir. 1958 yılında ise, ilk uzun metrajlı filmi A harangok Rómába mentek'i (Çanlar Roma'ya gitti) çekti. Bu filmde ve bunu izleyen Így jöttem'de (Evrimin Yolu) II. Dünya Savaşı'nı ve savaş sonrasını konu almıştır.

1921 doğumlular
2014 yılında ölenler
Macar film yönetmenleri
Cannes Film Festivali En İyi Yönetmen Ödülü sahipleri
II. Dünya Savaşı'nda Macar askerler
Macar senaristler
Yaşam Boyu Başarı Altın Aslan Ödülü sahipleri

Miklós Jancsó


Sophus Lie (Nordfjordeid, 17. prosinca 1842. – Kristiania, 18. veljače 1889.) bio je norveški matematičar, osnivač teorije grupa transformacija (Liejeve grupe), kojom je znatno unaprijedio diferencijalnu geometriju i teoriju diferencijalnih jednadžbi.

Životopis
Svoju prvu disertaciju, Repräsentation der Imaginären der Plangeometrie, objavio je 1869. u glasniku Akademije znanosti u Oslu. Iste godine, dobiva stipendiju i odlazi u Berlin, gdje studira do veljače 1870., kada postaje bliski prijatelj s pruskim matematičarom Felixom Kleinom. Na njegov nagovor napušta Berlin i odlazi u Pariz, gdje se susreće francuske matematičare Camillea Jordana i Jeana Gastona Darbouxa.

U srpnju 1870. izbija Francusko-pruski rat te Klein napušta Pariz. U mjestu Fontainebleau, Lie je bio uhićen pod sumnjom da je njemački špijun, no nakon mjesec dana zatvora biva pušten na slobodu. Povratkom u rodnu Norvešku stječe naslov narodnog junaka.

Na Sveučilištu u Oslu 1871. postaje doktor znanosti disertacijom o geometrijskim transformacijama, koju je Darboux prozvao jednim od najljepših otkrića suvremene geometrije. Sljedeće godine odlazi u posjet Kleinu, koji se na Sveučilištu u Erlangenu bavio Erlangenovim programom. Krajem godine, u Oslu je zaprosio osamnaestogodišnju Annu Birch, s kojom se oženio 1874. S njom je imao troje djece: Marie (rođenu 1877.), Dagny (r. 1880.) i Hermana (r. 1884.).

Djela
 Teorija grupa transfomacije, u tri dijela (1888., 1890. i 1893.)

Izvori

Norveški znanstvenici
Matematičari

Sophus Lie


Kavalir je fortifikacija koja se gradi unutar veće utvrde i koja je viša od ostatka utvrde. Obično se sastoji od uzdignute platforme unutar utvrde ili bastiona, kako bi se moglo pucati preko glavnog parapeta bez ometanja vatre potonjeg. Korištenjem kavalira može se dobiti veća vatrena moć, ali velika visina ga također čini lakom metom za opsadne topove.

Izvori

Utvrdno graditeljstvo

Kavalir (utvrdno graditeljstvo)


Plevne Savunması ( veya ;  "Plevne Kuşatması"); 93 Harbi sırasında Plevne kentinin Rus İmparatorluk Ordusu tarafından kuşatılmasının ardından, kentin Gazi Osman Paşa komutası altındaki Osmanlı Ordusu tarafından Rus ve daha sonra Rumen taarruzlarına karşı 19 Temmuz ve 10 Aralık 1877 arasında 145 gün boyunca savunmasıyla gerçekleşen, 93 Harbi'nin en önemli muharebelerinden biridir. Osmanlı Ordusu, 145 gün boyunca sayıca kendisinden kalabalık olan Rus ve Rumen ordularının gerçekleştirdiği üç büyük taarruzu püskürtmüş ve Plevne'yi başarılı bir şekilde savunmuştur. Ancak, tüm bu taarruzlardan sonra Osmanlı kuvvetlerinin yiyecek ve cephaneleri tükenmiş ve buna ek olarak kış mevsiminin gelmesiyle şiddetli soğukla karşı karşıya kalıp bitap düşmüşlerdir. Kuşatmayı yarmak için düzenledikleri son bir huruç harekâtının da başarısızlıkla sonuçlanması ile, Osman Paşa kenti Rus ve Rumen ordularına teslim etmiştir.

Osmanlı birliklerinin Plevne'de mevzilenmesi

28 Nisan 1877'de Osmanlı İmparatorluğuna Rus İmparatorluğu tarafından gönderilen savaş ilanını içeren nota ile 1877-1878 Osmanlı-Rus Muharebesi başlamış oldu. Rusların Balkanlarda ordularını gönderip, saldırıya geçebileceği tek bir yer bulunmaktaydı, o da Osmanlı himayesi altındaki Romanya topraklarıydı ve Ruslar bu topraklar üstünde Siret (Sava) nehri üzerinde Barboşi köprüsünün olduğu yerden ordularını geçirmek zorundaydı. Bu köprü kritik bir öneme sahip olmakla beraber, köprünün havaya uçurulması Osmanlılara en az 2 veya 3 ay vakit kazandıracaktı. Nitekim Osmanlı kuvvetlerine askeri danışmanlık veren İngiliz danışmanlarda bu durumun farkındaydı. Köprünün hemen yakınındaki Osmanlı Tuna donanmasının komutanına  İngiliz askeri danışmanı Hobart Paşa, Barbosi'nin tahrip edilmesi emrini vermiş fakat Tuna'daki 4 gemilik Osmanlı filo komutanı bunun bir aldatmaca veya casusluk oyunu olduğuna dair şüpheleri yüzünden emri uygulamakta 4-5 gün kadar gecikmiş ve tam emri uygulayacak iken de bu defa iş işten çoktan geçmiştir, zira Ruslar orduları ile Sava Nehri kıyısına gelip filoyu donanmaları ve karadaki topları ile ateşe alıp batırmış ve yok etmiştir. Sonuçta Osmanlılar için büyük bir fırsat daha muharebenin başında kaybedilmiştir.Zira Osmanlı ordusu Sırp ve Karadağlı isyancıları yenmiş ve ordu balkanlara hakim olmak üzereydi. Buna rağmen Osmanlı hakimiyeti altındaki Romanya'da kral I. Carol Osmanlıların yanındadır. Osmanlılardan belli bazı tavizler ve ayrıca kuvvet göndermesini ve buna karşılık kendisine bağlı kalacağını belirtir. Osmanlı ordusu ne Romanya'nın isteklerini kabul eder ne de destek amaçlı kuvvet yollar. Sonunda kral taraf değiştirip halkından da destek görerek Rusların safına geçer ve Ruslara destek için ordusunu toplamaya başlar.

Vidin'deki Osmanlı kuvvetlerinin komutanı olan Osman Nuri Paşa, Kırım Savaşı'nda Ömer Lütfi Paşa'nın yaptığı gibi 25.000 askerle Romanya'ya girme ve henüz daha yerleşmemiş Rus birliklerinin üzerine saldırarak onları geriletme ve muharebeyi buraya taşıma planlarını açıklayarak Osmanlı Seraskerliğinden bu konuda izin ister. Ancak başkomutan Çırpanlı Abdülkerim Nadir Paşa ve heyeti bu öneriyi kabul etmez. Bunun yerine Romanya'yı boşaltıp Tuna nehri boyunca savunma yapmayı seçerler. Oysaki bölgede Osmanlı askerlerinin sayısı Ruslardan fazla olması yanında Sultan Abdülaziz döneminde dış borçlanmaya karşın, harcanan paraların önemli bir kısmı orduya harcanmış ve Osmanlı ordusu en modern teçhizatlara iyi bir donanmaya sahip bir ordu haline gelmişti. Yine redif askerleri dahil pek çok askeri birliği iyi şekilde eğitimliydi. Ancak Osmanlı ordusunun komuta kademesi için aynı durum geçerli değildi. Komutanlar arasında çekişme bulunması yanında ordudaki bir kısım subaylar siyasete katılmıştı. Bunun yanında komuta kademesinde tecrübeli kumandanlara karşın; tecrübesiz veya yeteneksiz, yetersiz kumandan ve subaylarda bulunmaktaydı. Yine komuta kademesinde çekişmeler yanında bir de kurmaylık ve askeri planlama, sevk ve idare yönünden de büyük zafiyetler mevcuttu.  Ruslar, Osmanlının bu hareketsiz durumundan istifade ederek Romanya'daki yığınaklarını iyice arttırdılar. Sonrasında teknelerle karşıya geçip Osmanlı mevzilerine hattın zayıf noktalardan saldırıya geçtiler. Oysaki Rusçuk ve Niğbolu'yu topa tutan Ruslar ilerleyecekleri noktaları belli etmişler ve durum Osman Paşa'nın dahi dikkatini çekmiştir. Bu ağır stratejik hatalar ve komuta kademesindeki sorunlar neticesi, iyi donanımına karşın Osmanlı ordusu yenilgi üstüne yenilgiye uğramaya başladı.

Romanya'da ilerlemede dahil pek çok önerisi kabul edilmeyen Osman Nuri Paşa; son olarak bu defa Osmanlı Seraskerliğini atlayıp bizzat padişah II. Abdülhamid'e bir öneri sundu. Planına göre Rahova ve Vidin'den 20 tabur askerle kendisi yola çıkacak ve Niğbolu kalesine ulaşıp buradaki birlikleri yanına alarak bir kolordu oluşturup, Teteven ve Turyan geçitlerini ele geçirip Ruslara ani bir hücumda bulunmak olduğunu belirtti. Öneri Padişah tarafından kabul edildi. Ancak buna rağmen padişahın bu kararı, bilinmeyen bir nedenle Osman Paşa'nın kendisine 2 gün geç iletildi. Bu 2 günlük geç bildirme sonrasında ağır neticelere sebep olmuştur. Zira emrin gelmesinin hemen akabinde kuvvetlerin eksiklerini hızla tamamlayıp 13 Temmuzda Osman Paşa Vidin'deki birlikleri ile yola çıktı ve Niğbolu üzerine ilerlemeye başladı. Ancak yoldayken buranın Rusların eline geçtiğini öğrenmesi üzerine ordusunu savunma ve karşı saldırı için diğer uygun bir mevzi olarak öngördüğü Plevne'ye yönlendirmek zorunda kaldı. 20 Temmuzda da buraya ulaştı. Bu arada Süleyman Paşa komutasında, bölgede bulunan Osmanlı ordusunun Şıpka geçidini neredeyse boş bir şekilde bulundurmasından ve tedbirsizliğinden yararlanan Ruslar bu tarihten bir gün önce (19 Temmuz 1877'de) stratejik öneme sahip Şıpka geçidini ele geçirdi ve Osman Paşa'nın geri hatlarına sarktı.

Böylece Osman Paşa'nın planı, daha ilk uygulamada, kendi emri altında olmayan Süleyman Paşa komutasındaki diğer Osmanlı kuvvetlerinin bu gafleti neticesi zora düşmeye başladı. Bununla birlikte Osman Paşa en azından Rus kuvvetlerinin çoğunun dikkatini buraya yönlendirip, Şıpka'nın bu sayede diğer Osmanlı ordularının taarruzları neticesinde geri alınması umudundaydı.

Rusya İmparatorluk Ordusu'nun başarısızlığa uğrayan taarruzları

first battle of plevne
Plevne'ye Rus ordusu, Osman Paşa'nın hareketinden önce 8 temmuzda saldırıya geçilen Niğbolu ile birlikte buraya öncü kuvvet göndermişler ve buradaki Osmanlı askerlerinin bir kısım bölüklerini bozguna uğratmışlardı. Ancak sayıları yetersiz olduğundan öncü kuvvetler, Niğbolu ve çevreden gelen takviye Osmanlı birliklerinin gelmesi ile geri çekilmek zorunda kaldılar. Buna karşın Rus birlikleri bu defa takviye birlikler alarak 8500 kadar askerle 19 temmuzda tekrar Plevne önlerine geldiler. Kent top ateşi altına alındı. İlerleyen Rus 5.tümen komutanı General Şuldner Osman Paşa'nın ilerleyen kuvvetlerinden haberdardı. Bununla birlikte Osmanlı askerlerinin yorgun ve moralsiz olduğunu, hiçbir tahkimat kurmaya vakitlerinin olmadığını, elini hızlı tutarsa kenti alabileceğini düşünmekteydi. Bu sebeple birliklerinin tam olarak toplanmasını beklemeden, 20 Temmuz günü sabaha karşı saat 5.00'de top ateşi ile şehrin kuzeyindeki ve güneyindeki 2 noktadan genel saldırıya geçti. Rus 18. piyade alayı 1.,3. ve 5.nişancı taburları ile Türk savunma hatlarını yararak ilerleyip Osmanlıların bölgedeki redif taburları ve nizamiye taburunu zora düşürdüler. Tüfek ve top ateşi ve verilen ağır zayiata karşın bu Rus taburları ilerlemeye devam ederek Plevne eteklerine kadar ilerlediler. Ancak Osman Paşa kuvvetleri ile gelir gelmez; birliklerinin yorgunluğuna aldırmadan askerlerine saldırı ve Plevne'nin ele geçirilen dış tahkimatlarından Rusları atma emri verdi. 13.000 kadar Osmanlı askerinin bir seri karşı taarruzu ile pek çok asker ve en önemlisi subay kaybına uğrayan Şuldner'in ilerleyen 3 taburu başta olmak üzere bütün taburları önce saldırıya başladıkları noktaya ardından Plevne gerisine doğru çekilmeye başladı. Şuldner yakındaki Rus 9.kolordu komutanlığından yardım istese de bu kolordu Ruslara hemen yardım gönderemeyecek kadar uzaktaydı. Ruslar, birliklerini Plevne'ye 3 saat uzaklıktaki Brösliniçe şehrine kadar geri çekti. Böylece muharebe Osmanlı üstünlüğü ile sona erdi. Muharebede Ruslar 4.000 kayıp verirken, Osmanlıların kaybı 1.000'di.

İkinci Plevne Muharebesi

Plevne'yi Rusların eline geçmekten kurtaran Osman Paşa Rusların takviye alıp tekrar saldıracağını bildiğinden hızla şehir çevresinde daha fazla tahkimat yaptırmaya başlar. Osmanlı mühendisi Tevfik Paşa tarafından öncesinde; sonrasında Osman Paşa tarafından Plevne'de kazdırılan tahkimatlar bir nal şeklini andırsa da bir birbirleri ile tünellerle bağlantılı siperler avcı çukurları şeklinde düzenlenmiştir. Uzunluğu 36 kilometre ve hat derinliği 5 kilometreyi bulabilmekteydi. Bu da Osmanlı ordusuna aynı anda takviyelerini hattın değişik yerlerine hızla gönderme imkânı sağlamaktaydı. Dahası her tabya bu siperleri ihtiyaca göre genişletme imkânına sahipti.Bu arada kendi birliklerine Sofya ve çevre bölgelerden gelen takviye güçlerle Osman Paşa'nın birliklerinin sayısı 20-23.000 kişiye kadar ulaşır. Top sayısı ise 58'dir. Bunun yanında Osman Paşa muharebeden hemen önce Plevne yakınında 17 temmuzda Rusların eline geçen stratejik öneme sahip Lofça şehrini Ruslardan 27 temmuzda geri almayı başararak ikmal hatlarının daha düzenli hale gelmesini sağlar. Ruslar Lofça için karşı saldırıda bulunsalar da yerleşim birimini tekrar ele geçiremezler. Lofça'nın yanında Osmanlı ikmal hatlarını kesmek için Tristinik yerleşimindeki Osmanlı mevzilerine saldırıda bulunan Ruslar bunda da başarısız olurlar.

Buna karşın Rusların Nikolay Kridener yönetimindeki 9.kolordusu ise özellikle savaşa katılan Romanya kralı I. Carol'dan ve çevre birliklerden gelen takviye kuvvetlerle  36.176 asker ve 176 topa ulaşırlar. 31 Temmuzda Rus genelkurmayı asker yönünden üstünlük yanında büyük topçu üstünlüğünü de göz önünde tutarak Rus-Rumen birleşik ordusunun zafer kazanacağı ümidiyle Kridener'e saldırı emri verir. 9.kolordu kenti kuşatıp 3 koldan saldırıya geçer. General Schakofsky'nin süvarileri doğudan, Mihail Skobelev'in piyadeleri ise Gravitsa mevzilerinin olduğu kuzeyden saldırır. General Schakofsky (Şahovski)'nin kuvvetleri iki tahkimatı ele geçirip ilerler ancak Rus birlikleri topçu birliklerine ve sayı fazlalığına karşın tepede iyi şekilde mevzilenmiş ve iyi şekilde topçuları konumlanmış Osmanlı birliklerinin etkili saldırıları ile karşılaşırlar ve direnişi bir türlü kıramazlar. Birliklerinin dörtte birinden fazlası ya yaralanmış ya da ölmüş olan Şahovski geri çekilmek zorunda kalır. Greviça'da mevzilere bütün güçleri ile yüklenmeye çalışan ve hatta süvarilerini bile ateş hattına süren Ruslar buna rağmen fazla bir kazanç elde edemeyip yine ağır kayıplarla geri çekilirler.  Günün sonunda Osmanlı birlikleri geriledikleri mevzileri de geri alıp Rusları geri püskürtürler. Rusların 7.300 kaybına karşılık Osmanlıların sadece 2000 kaybı bulunmaktaydı.

Üçüncü Plevne Muharebesi

2. Plevne Muharebesinden sonra Osman Paşa bir taarruza geçerek kuşatma yapan Rus birliklerini yok etme imkânını kullanamadı. Osman Paşa'nın Rusların kendi ordusunu tamamen kuşatma yönünde bir harekâta girişeceğini fark edip, kuvvetlerini Plevne'den geri çekerek Ruslara karşı başka bir yerde savunma ve muharebe harekâtına girişmesi yönündeki planı ise II.Abdülhamit tarafından kabul edilmedi. Zira uluslararası kamuoyunda bu savunma dikkat çekmişti ve padişah, bu direnişin sürmesi ile hem diplomatik olarak Rusları uluslararası kamuoyunda baskı altına alarak savaşın Osmanlı lehine sonuçlanmasını sağlayacak diplomatik bir başarı kazanmayı; hem de Şıpka geçidini ordusunun ele geçirerek çekilmeye gerek kalmadan Rusların askeri açıdan zorlanabileceğini düşünüyordu. Bu arada Osman Paşa, Süleyman Paşa ve Mehmet Ali Paşa ile yazışmalar yapar ve bunun akabinde bu paşalar Osman Paşa'nın bir aldatma amaçlı saldırı düzenleyip düşmanı oyalarken eş zamanlı Rus ordusuna saldırıp Rusları Bulgaristan'daki mevzilerinden atılabileceğini belirtirler. Osman Paşa bu plana ve iki paşanın sözüne uyarak 31 Ağustos 1877 tarihinde Pelişat yönüne 1.300 Rus askerinin hayatına mal olan, Osmanlıların ise 1.000 asker kaybettiği küçük bir atlı taarruz yaptı. Ancak Şıpka ordusu komutanı Süleyman Paşa ve Mehmet Ali Paşa Osman Paşa'ya söz verdikleri şekilde Ruslara aynı anda eş zamanlı bir saldırı yapamadılar. Neticede harekât yarıda kesilmek zorunda kalındı.

Bu esnada Ruslar askerlerini takviye etmeye devam ettiler. Grandük Nikolay Nikolayeviç bizzat kumandaya geçtiği Rus ordusunun sayısı 100.000 askere ulaşmıştı. Bunun yanında bir de general Alexandru Cernat komutasında 43,414 kişilik Rumen askeri birliği de ruslara yardıma geldi. Osmanlı ordusunun Lofça Muharebesi'ni kaybetmesi neticesi Plevne 4 koldan Rus Ordusu tarafından sarıldı. Osman Paşa'nın kaybedilen Lofça kalesinden katılan Osmanlı askerleriyle takviye ettiği savunma birliklerinin sayısı ancak 30.000'i zor buluyordu. Osman Paşa savunmanın geri kalan süresinde önemli bir asker takviyesi alamadı, Plevne'yi savunmaya devam etti. 11 Eylül'de kuşatan birlikler kapsamlı bir taarruza geçtiler. Rus birlikleri Plevne'nin güneyindeki mevzileri ele geçirirken Rumen askerler Grivitza mevzilerini ele geçirdiler. Ancak kayıpları ağırdı zira Osmanlı ordusunun sahip olduğu ancak Rus ve Rumen birliklerinde olmayan, o dönemin en modern silahlarından olan Krupp topları, hızlı ve seri ateş edebilen Henri Martin ve Winchester tüfekleri kuşatmada Osmanlılara sayıca az olmalarına karşın büyük üstünlük sağlıyordu. Ertesi gün Osmanlılar Rusların ele geçirdiği mevzileri tekrar geri almayı başardılar ama Romanyalılara karşı aynı başarıyı gösteremediler. Bu tarihe kadar Ruslar 20.000 asker kaybetmişti. Osmanlıların kayıpları ise 5.000 civarındaydı. Yine de bu muharebe de Osmanlı ordusunun başarısı ile sonuçlandı.

Plevne'nin düşmesi (Dördüncü Plevne Muharebesi)

Ruslar verdikleri bu yüksek kayıplardan sonra ön cepheden yaptıkları taarruzlara son verdiler. Müşir Osman Paşa'nın hatları yararak şehirden çıkma ve Orhaniye'ye çekilip burada savunmaya devam etme talebi ise Müşir Mehmet Ali Paşa'nın desteklemesine karşın Osmanlı Genelkurmayı tarafından kabul edilmedi. Bunun üzerine Osman Paşa bir süre daha Plevne'yi savunmaya devam etti. Osmanlı başkumandanlığı ve özellikle Şevket Paşa II. Abdülhamit'i Plevne'ye yardım götürebilecekleri bu sebeple savunmaya devam edilmesi hususunda ikna etmişti. Ancak eski kumandan Mehmet Ali Paşa ve Müşir Rauf Paşa ise verilen emre rağmen Plevne'ye yardım götürecek yolu açamadılar, dahası Osmanlı başkumandanlığında Şevket Paşa, Radomirce yenilgileri gibi belli başarısızlık ve yenilgileri Padişah'tan örtbas ederek durumu daha da kötüleştirdi  ve bu konuda verilecek çekilme emrini geciktirdiler.
Plevne'nin bu kadar uzun süre dayanmasından sabırsızlık duyan Rus ordusunun Genel Komutanı Eduard İvanoviç Todleben bizzat birliklerin başına geçti. Bu arada Graviça'daki mevzilerinden Baştabya'daki mevzilere 19 Ekim'de Rumenler kısmi saldırıya geçti; ancak 1.000'den fazla ölü bırakarak, bozgun halinde geri çekilmek zorunda kaldılar. Bununla birlikte daha önce Kırım Savaşı'nda kuşatma tarzı savaş konusunda büyük bir tecrübe kazanmış olan Todleben 24 Ekim'de Plevne'yi çember altına almaya karar verdi. Yapılan kısmi taarruzlarla Plevne yakınındaki çeşitli istihkam ve tepeler (Yeşiltepeler ve Teliş Mevzileri ayrıca Radomirçe) zapt edilip Plevne üzerindeki çember daraltıldı. Şıpka'dan gelen Gorni Dubnik Muharebesi'ni kazanıp ilerleyen  General İosif Gurko 28 Ekim'de 35.000 askerle Plevne-Sofya yolunu tamamen kapattı ve Plevne, dört taraftan tamamen kuşatılmış oldu. 2 Kasım'da Grandük Nikolay, Plevne'deki kuvvetlere teslim olma çağrısı yaptı, 12 Kasım'da Osman Paşa bu çağrıyı reddetti. Ruslar Aralık ayına kadar kuşatma altındaki birlikleri her türlü olumsuz propaganda yöntemlerini kullanıp teslim olmaya zorlasalar da başarılı olamadılar. Bu arada Rus General Skobelev 13 ve 14 Kasımda emri altındaki birliklerle general Tobleben'den izinsiz Plevne'deki Osmanlı mevzilerine bir saldırı düzenlese de, bu hareketi başarısızlıkla ve 400 Rus askerinin ölümü ile sonuçlandı.

Bunun yanında Osmanlı tarafından 4 Aralıkta müşir Deli Fuat Paşa Elena Muharebesi'nde Rusları yenip çeşitli ağırlıklarını zapt etse de, bu zafer Plevne üzerindeki kuşatmayı kaldırmaya yetmedi ve zafer sonuçsuz kaldı. İşin daha da kötü yanı Seraskerliğe getirilen ve sözlerini tutamayıp görevden alınan müşir Mehmet Ali Paşa'nın kendisinden yaşça küçük Süleyman Paşa ile çekişmesi neticesi Şıpka'daki birliklerinin tekrar taarruzunu ve Plevne'ye yardım gönderme amaçlı planını şura vasıtasıyla reddedip birliklerini savunmaya zorlaması oldu. Osman Paşa'nın, Plevne'deki birliklerin çekilmesi yönündeki talebi başkomutanlıkça sonunda kabul ettiğinde artık çok geç olmuştu, bu çekilme planının kabulüne dair karar zaten bütün haberleşme hatları kesilmiş ve Ruslarca tamamen kuşatılmış Osman Paşa'ya da zamanında ulaştırılamamıştır.

Yiyecek ve mühimmatların tükenmek üzere olduğunu gören Osman Paşa ordusuyla birlikte kuşatmayı yararak Sofya'ya doğru çekilme yönünde bir plan yaptı. 9 Aralık'ı 10 Aralık'a bağlayan gece sabaha yakın bir saatte kuşatmayı yararak Plevne'den çıktı. Rus hatlarına taarruza başladı ilk Rus hatları dağıtıldı ancak Rusların 5:1 asker avantajına sahip olduğu bir çatışma sonucu Osmanlılar tekrar Plevne'ye geri çekilmek zorunda kaldılar. Kimi kaynaklar bu muharebede Osman Paşa'nın ayağından vurulması ve atının ölmesi neticesi kuvvetlerinde Osman Paşa öldü diye yayılan söylenti üzerine askerin moralinin bozulması ve ilerlemeyi sürdürememesinden dolayı ordunun geri çekilmek zorunda kaldığından söz eder. Buna karşın bir kısım kaynaklarda zaten bu huruç harekâtını Rusların Plevne'ye soktukları Bulgar casuslar vasıtasıyla bildiklerini iddia etmektedir. Bu çatışmada Ruslar 2.000 asker, Osmanlılar ise 4.000 asker kaybetmişti. Durumun çaresizliğini gören Osman Paşa ertesi gün (10 Aralık 1877) 40.000'e yakın asker ve sivil bir kuvvetle birlikte teslim oldu. Teslim olan bu askerlerden sadece 10.000'i vatana sağ olarak dönebildi. Zaten o sırada Süleyman Paşa'nın sonunda yaptığı Tırnova'yı Ruslardan geri alma ve Plevne'ye yardım götürme amacı da taşıyan "Maçka Muharebesi"'ni kaybetmesi ile Plevne'nin durumu tamamen umutsuz bir hâldeydi.

Sonuçları

Plevne Savunması tarihin akışını değiştiren birkaç olaydan biridir. Burada Osman Paşa 5 ay süre ile Rusları durdurarak ilerlemelerini geciktirmiştir. Rus devlet adamı Nikolay Pavloviç İgnatyev sorulan bir soruya karşı başarısızlığın sebebini "Her zaman söyledim... Savunmada Avrupa'nın en iyileri Türk piyadeleridir" şeklinde yorumlamıştır.

Ancak bu şehrin düşmesi Osmanlılar açısından 93 harbinin kaybedilmesinin önünü açmıştır. Zira Osmanlılar stratejik hata ve başarısız bir savunma ile stratejik öneme sahip ve Bulgaristan ile Trakya topraklarının yolunu açan Şıpka geçidini Ruslara kaptırmışlardı. Yine de geçidin çevresini askerlerle sarmışlardı. Plevne'nin Osmanlılarca tutulması neticesi ele geçirilen bu geçide Ruslar takviye kuvvet gönderemediklerinden savunma konumunda kaldılar. Buna rağmen Osmanlılar geçidi geri almak için yaptıkları 2. ve 3.Şıpka geçidi muharebelerini kaybettiler. Plevne'nin düşmesi ile Ruslar takviye kuvvetleri bu geçide göndererek 4.Şıpka Muharebesini yapıp geçit çevresindeki Osmanlı kuvvetlerini büyük bir yenilgiye uğratıp İstanbul'a kadar ilerlediler. Eğer Şıpka geçidini Osmanlılar tutabilip, 2. veya 3. Plevne Muharebelerinden birinde kaçan düşmanı takip etselerdi, Balkan cephesinde her şey Osmanlı lehine değişebilirdi. Bununla birlikte  bu büyük savunma "Avrupa'nın hasta adamı" olarak bilinen Osmanlı İmparatorluğu'na Batıda bir nebze hayranlık kazandırdı. Ruslara Berlin Konferansında pek de sempatik olmayan muamele yapılmasının sebeplerinden biri oldu ve Osmanlıların bu konferansta diplomatik başarı kazanmasının anahtarlarından biri oldu. Teslim olan Osman Paşa ise Rus Çarı ve ordusu tarafından iyi bir şekilde karşılanıp başarılı savunması nedeniyle Ruslarca da saygın bir muamele gördü, şehri teslim ederken Rus komutanlara teslim ettiği kılıcı askerlik kuralları gereği başarılı muharebe çıkaran generallere gösterilen saygının bir ifadesi olarak kendisine geri verildi. Savaş sonunda Osmanlı topraklarına geri dönen Osman Paşa II. Abdülhamit tarafından başarısı nedeniyle saray mareşalliğine yükseltildi.  Bununla birlikte esaret koşullarının kötülüğünden esir düşen Osmanlı askerlerinin az bir kısmı savaş sonunda sağ olarak ülkelerine dönebilmiştir.

İlgili marşlar
 Plevne Marşı

İlgili filmler
 Türk Hamlesi (film)

Başkaca İlgili Hususlar
1877'de Rusya hakimiyetindeki Finlandiya'da kurulan Finlayson & Co adlı büyük bir pamuklu tekstil firmasının yeni fabrika binasında kuşatmaya katılan Fin muhafız alayını temsilen "Plevne" adı verilmiştir.
ABD'de Montana'da Plevne adlı bir şehir demiryolu çalışmaları sırasında buradaki Bulgar göçmenlerce Plevne zaferi anısına kurulmuştur.
Diğer ülkelerde tam 5 şehir Plevne adı taşımakla ayrıca İngiltere'de Plevne adlı tam 18 cadde bulunmaktadır.

Notlar
A.  Barboşi Köprüsünün stratejik konumunu İngilizler dışında Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ataşesi bile bilmekteydi. Savaşta Rusların genişleme taleplerine karşı İngiltere ve Avusturya Macaristan imparatorluğu Osmanlı İmparatorluğu'nu desteklemekteydi. Nitekim savaş ilanı akabinde İstanbul'dan ayrılan Avusturya elçisi Osmanlı ordularının komutanı Abdülkadir Nadir Paşa'ya "Paşam Barboşi Köprüsünü unutmayın" diyerek bu köprünün Rusların eline geçmeden evvel havaya uçulması gerektiğini defa kez üstüne basa basa söylemiştir. Bu uyarılara karşın köprünün imhasında ne yazık ki geç kalınmıştır. Abdülkadir Nadir Paşa'nın savaş sonrası divanı harpte yargılanma nedenlerinden biri de bu köprünün imha edilememesidir. Abdülkadir Nadir Paşa divanı harpteki savunmasında Hobart Paşa'nın emri öncesi köprünün ilk başta Romanya ile Osmanlı İmparatorluğu arasında süren görüşmelerden bir antlaşma sağlanabileceği ümidiyle bir süre yıkımının geciktiğini,savaş ilanı sırasında Seretteki donanma komutanı Ferik Hüseyin Paşa'nın köprüyü yıkmak için harekete geçtiği fakat ansızın İstanbul'a çağrılması üzerine bu eylemini gerçekleştiremediğini kendisinin bu konuda bir suçunun olmadığını belirtmektedir.
B.  Kırım Savaşının başında başkomutan Ömer Lütfi Paşa bizzat kendi yönetimindeki kuvvetleriyle Romanya'yı (Eflak ve Boğdan'ı) ele geçirip Bulgaristan'a kadar gelen Rus ordularına Oltenitsa'da ani baskın tarzında bir saldırı yapar. Eflak, Boğdan'a henüz tam yerleşemeyen Rus kuvvetleri bu baskın neticesi ağır kayba uğrayıp güney Romanya'daki belli mevzilerden geçici süreliğine de olsa çekilmişlerdir. Savaşın başındaki bu zafer neticesi Osmanlılar Bükreş'i geri alamasalar da, psikolojik olarak ordunun morali yükselmiş ve Rus ordusunda bir moral bozukluğu olmuştur. Balkanlarda Rus ilerlemesini bu zafer 4 ay kadar geciktirmiştir. Bu zaferin ardından Silistre'de kazanılan Osmanlı zaferi ve diğer olaylar akabinde Ruslar Romanya'yı boşaltmak zorunda kalmışlardır. Osman Paşa da bu şekilde savaşı Romanya topraklarına taşıyıp Ruslara ağır kayıp verdirmeyi ve Osmanlı birliklerine zaman kazandırmayı hedeflemişti.
C.  Osman Paşa'nın Plevne Muharebesi öncesi Vidin'deki taburları herhangi bir Sırp ve Rumen saldırısı ile Rusların bu yönden harekat yapacakları ihtimaline binaen burada tutulmuştu. Dolayısıyla savaşın başında bu birlikte burada çakılı durumda kaldıklarından kullanılamadı. Ancak Rusların Niğbolu vs. yerlere Tuna nehri boyunca yaptıkları yığınak ve saldırılar karşısında Vidin yönünde bir saldırıya girişmeyeceği ortaya çıkınca Osman Paşa  Romanya'ya yerleşmemiş Rus birlikleri üzerine saldırıya geçmeyi teklif etmiş bu teklifi Sırpların aniden saldırabileceği ve Rumen ordusunun Vidin'e yokluğunda saldırabileceğinden bahisle reddedilmiştir. Osman Paşa bu teklifinin yanında ayrıca Orhaniye, Teteven, Turyan gibi geçitleri kuvvetleri ile tutarak Rusların ilerlemesinin durdurulmasını öngören alternatif bir teklif sunmuş bu teklifte reddedilmiştir. Osman Paşa Rus bombardımanları, Niğbolu yönüne yığınakları sürerken bu defa Kalafat şehrine saldırıp Rusları zora düşürmeyi teklif etmiş, buna da izin verilmemiştir. Rusların saldırıları başlayınca Osman Paşa bu tekliflerini tekrarlamakla birlikte yanında bir teklif daha sundu. Bu teklifine göre Vidin'de 12 taburluk bir kuvveti geride bırakıp,19 taburu yanına alıp, yolda Rahova garizonundan birkaç taburla Plevne istikametine devam edilecek ve Niğbolu'dan gelen Hayri Paşa'nın tümeninin katılmasıyla, Lofça üzerinden Tırnova'ya varılacak ve Mehmet Ali Paşanın Şumnu'dan gelen ordusu ile birleşilecekti. Birleşme engellenirse de Plevne'ye nazaran savunmaya elverişli Lofça'yı kuvvetleri tutup tahkim edecekti. Bu teklifin de Abdülkadir Nadir Paşa ve heyeti tarafından reddedilmesi üzerine bu sefer Osman Paşa üstünü atlayıp Niğbolu ile ilgili teklifini bizzat padişaha sunmuştur.
D.  Padişah tarafından 8 temmuzda teklif kabul edilip derhal Osman Paşa'ya bu durumun bildirilmesi için Abdülkadir Nadir Paşa'ya emir verilmiştir. Ancak nedense bu emir Abdülkadir Nadir Paşa tarafından 2 gün geç iletilmiştir. Emir akabinde 2 günde levazım nedeniyle beklenmek zorunda kalınmış ve 13 temmuzda kuvvetler ancak hareket edebilmiştir. Bunun neticesi Rus saldırılarına artık dayanamayan Niğbolu kalesi Osman Paşa yoldayken düşmüş ve Osman Paşa zaruri olarak diğer bir uygun mevzi olan Plevne'ye kuvvetlerini yönlendirip, Rusları durdurmak için tahkimat yapmak zorunda kalmıştır. Bu 2 günlük gecikme olmasaydı Osman Paşa'nın Niğbolu kalesine zamanında ulaşacak birlikleri kalenin Rusların eline geçmesini engelleyip belki de tarihin akışını değiştirebilecekti.
E.  Plevne'de yapılan tahkimatlarla ilgili detaylı ve daha fazla bilgi için bakınız:Plevne savunması yüksek lisans tezi
F. Rus kuvvetlerinin sayıları ile ilgili bilgiler çelişkilidir. Fransızca Vikipedi'de 27.000 piyade,2.200 süvari ve 140 top olarak bu sayıdan az olarak gösterilmekle birlikte; bunun tam aksine bir diğer kaynağa göre 50.000 asker 150 top (37 piyade taburu,34 süvari bölüğü) bir başka kaynağa göre 60.000 asker 40'ın üzerinde top (Mahmut Celalettin Paşa, "Miratı Hakikat". İstanbul 1983. Hazırlayan: İsmet Miroğlu; diğer bir kaynağa göre 32.000 asker 176 top .
G. Bu konuda daha geniş ve detaylı bilgi için bakınız atıf yapılan Osmanlı Araştırmaları internet sitesi
H. Bu konuda ve 2.Abdülhamit dönemindeki olaylar ve daha geniş bilgi için bakınız atıf yapılan Yılmaz Öztuna-"II.Abdülhamit Zamanı ve Şahsiyeti" Kitabı; Kubbealtı yayınları 1.Baskı 2008

Kaynakça

Bibliyografya
(vol. 21 pp. 838–840, article by John Henry Verrinder Crowe)
Compton's Home Library: Battles of the World CD-ROM
 George Marcu (coord.), Enciclopedia bătăliilor din istoria românilor, Editura Meronia, Bucureşti 2011

Galeri

93 Harbi'nde muharebeler
Plevne
II. Abdülhamid
Osmanlı İmparatorluğu'nun kuşatmaları
1870'lerde çatışmalar
1870'lerde Osmanlı İmparatorluğu
Rusya tarihi
Romanya tarihi
Bulgaristan tarihi

Plevne Savunması


Amphikrikos, rod zelenih algi iz porodice Oocystaceae. Postoji nekoliko vrsta, sve su slatkovodne

Vrste
 Amphikrikos buderi (Heynig) Hindák
 Amphikrikos hexacosta (R.H.Thompson) Hindák
 Amphikrikos heynigii Krienitz
 Amphikrikos minutissimus Korshikov
 Amphikrikos nanus (Fott & Heynig) Hindák
 Amphikrikos variabilis Krienitz

Izvori

Oocystaceae

Amphikrikos


(d. 3 Ocak 1860 - ö. 28 Ocak 1926) Japon siyasetçi ve Japonya'nın 11 Haziran 1924 ile 28 Ocak 1926 tarihleri arasındaki 24. başbakanı. Katō Kōmei olarak da bilinir.

28 Ocak 1926 tarihinde zatürreeden öldü.

Kaynakça

|-

|-

|-

|-

1860 doğumlular
1926 yılında ölenler
Aichi ili doğumlular
Tokyo'da ölenler

Katō Takaaki


Earle Brown (d. 26 Aralık 1926, Massachusetts - ö. 2 Temmuz 2002, New York (eyalet)), Amerikalı besteci.

Öğrenimini Boston'da, sonra Denver'deki (Colorado) Schillinger Müzik Okulu'nda yaptı. John Cage ile birlikte çalıştı, sonra çağdaş müziğin zengin plak dizisini yayımlayan Time Records'''un müdürü oldu. Besteci olarak Brown yeni amerikan okulunda 12 ton müziğinden sonraki akımın en özgün kişilerinden biridir. İlk bestelerinde çok çalışmış tını ve ses buluşları ve kuvvetli bir şiir yeteneği göze çarpar.

 Eserleri
 Piyano
 The Pezzi, (1951)
 Perspectives, (1952)
 Sekizli I, (1953)
 Sekizli II, (1954)

 Oda topluluğu
 Indicates, (1954)

 9 tek çalgı
 Penthasis, (1958)
 Büyük Orkestra İçin Müzik, (1957-1961)
 Available Forms, (1962)

 İki orkestra ve iki şef
 I. Modül, (1967)
 II. Modül'', (1967)

1926 doğumlular
Massachusetts doğumlular
2002 yılında ölenler
20. yüzyıl Amerikalı bestecileri
21. yüzyıl Amerikalı bestecileri
New York eyaletinde ölenler

Earle Brown


Olaylar
 Las Navas de Tolosa Muharebesi gerçekleşti.
 Karahanlı Devleti yıkıldı (kuruluşu 840).

Doğumlar
 22 Mart - Go-Horikawa, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 86. imparatoru (ö. 1234)
 tarihi bilinmeyen
 Zita, İtalyan azize (ö. 1272)

Ölümler
 29 Şubat - Hōnen, Japon Budist keşiş ve dini reformcu (d. 1133)
 tarihi bilinmeyen
 IV. Mihail, Konstantinopolis patriği
 Anna Komnini Angelina, İznik imparatoriçesi (d. y. 1176)
 David, Trabzon İmparatorluğu'nun kurucularından ve erkek kardeşi Aleksios ile ortak imparatoru (d. 1184)
 Geoffroy de Villehardouin, Fransız edebiyatının erken dönemlerinde lirik şair (d. 1160)

1212


Agrilus subornatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1900.

Referências

subornatus

Agrilus subornatus


N-am cântat niciodată pentru tata (titlul original: I Never Sang for My Father) este un film dramatic american, realizat în 1970 de regizorul Gilbert Cates, după piesa omonimă a dramaturgului Robert Anderson, protagoniști fiind actorii Melvyn Douglas, Gene Hackman, Estelle Parsons și Elizabeth Hubbard.

Conținut

Gene Garrison este un profesor din New York City, care dorește să își schimbe viața și are în plan să se căsătorească cu prietena și să se mute în California. Mama sa Margaret îi înțelege dorința de a se muta, dar îl avertizează că un mutat atât de departe ar putea să îi provoace tatălui său o mare durere.

Cu puțin înainte de nuntă, mama lui Gene moare. Sora sa Alice, care a fost renegată de tatăl său, pentru că s-a căsătorit cu un evreu, îl sfătuiește pe Gene să-și trăiască propria viață și să nu se lase controlat de tată.

Distribuție

Premii și nominalizări
 Oscar 1971 trei nominalizări:
 Cel mai bun actor pentru Melvyn Douglas
 Cel mai bun actor în rol secundar pentru Gene Hackman
 Cel mai bun scenariu adaptat lui Robert Anderson
 1971 nominalizare la Premiul Globul de Aur pentru cel mai bun actor (dramă) pentru Melvyn Douglas
 1971 nominalizare la Laurel Award
 1971 Premiul Writers Guild of America lui Robert Anderson pentru Cel mai bun scenariu adaptat

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Referințe

Legături externe

Filme din 1970
Filme dramatice
Filme în limba engleză
Filme regizate de Gilbert Cates

N-am cântat niciodată pentru tata (film din 1970)


A 162ª Divisão do Turquistão foi uma divisão militar formada pelo Exército Alemão durante a Segunda Guerra Mundial. Ele atraiu seus homens de prisioneiros de guerra que vieram do Cáucaso e das terras turcas mais a leste.

História
A 162ª Divisão do Turquestão foi formada em maio de 1943 e compreendia cinco unidades de artilharia e infantaria azeris e seis do Turquestão. A unidade reteve muitos soldados alemães alistados, e também continha a Legião Ost georgiana e armênia, embora eles fossem coletivamente chamados de "turcos". Os soldados foram treinados em Neuhammer.

A divisão foi enviada, em outubro de 1943, para o norte da Itália. A 162ª se tornou a maior divisão de toda a ost-legion. O batalhão de infantaria nº 450 também foi formado por turcos e azeris étnicos.

No início de 1944, a divisão foi designada para guardar a costa da Ligúria e em junho de 1944 para combater na Itália, mas foi retirada devido ao fraco desempenho. Para o restante da guerra, a divisão lutou contra o movimento de resistência italiano perto de Spezia e do Val di Taro na Itália. Após contratempos iniciais, a divisão se mostrou bastante eficaz.

O corpo principal da divisão se rendeu perto de Pádua em maio de 1945 aos aliados ocidentais e foi despachado para Taranto. De acordo com os acordos assinados pelos britânicos e americanos na Conferência de Ialta, os soldados foram repatriados para a União Soviética. De acordo com Nikolai Tolstoy, eles receberam uma sentença de vinte anos de trabalho corretivo.

Comandantes

 Generalmajor Oskar von Niedermayer (13 de maio de 1943 - 21 de maio de 1944)
 Generalleutnant Ralph von Heygendorff (21 de maio de 1944 - 8 de maio de 1945)

Organização

 303º Regimento de Infantaria (Infanterie-Regiment 303)
 314º Regimento de Infantaria (Infanterie-Regiment 314)
 329º Regimento de Infantaria (Infanterie-Regiment 329) (somente em agosto de 1944)
 162º Batalhão Divisional (Divisions-Bataillon 162)
 236º Regimento de Artilharia (Artillerie-Regiment 236)
 936º Batalhão Pioneiro (Pionier-Bataillon 936)
 236º Batalhão Panzerjäger (Panzerjäger-Abteilung 236)
 236º Batalhão Aufklärungs (Aufklärungs-Abteilung 236)
 236º Batalhão de Sinais (Infanterie-Divisions-Nachrichten-Abteilung 236)
 936º Serviços de Fornecimento (Nachschubtruppen 936)

Crimes de guerra
A divisão foi implicada em vários crimes de guerra na Itália entre dezembro de 1943 e maio de 1945, dois deles, em janeiro de 1945 na Emília-Romanha, resultaram na execução de pelo menos 20 civis cada.

Divisões de Infantaria da Alemanha na Segunda Guerra Mundial
Unidades de voluntários estrangeiros da Wehrmacht

162.ª Divisão do Turquestão


جان فرانسوا لاريوس  (27 أغسطس 1956 في سيدي بلعباس) لاعب كرة قدم فرنسي ذو أصول إسبانية معتزل كان يجيد اللعب في مركز الوسط .

بدأ مسيرته الرياضية في نادي سانت إتيان ثم انتقل إلى نادي باستيا إعارة لمدة موسم واحد 1977-1978 وساهم في التأهل إلى المباراة النهائية لبطولة كأس الاتحاد الأوروبي ولكنه خسر من نادي بي إس في آيندهوفن الهولندي 0-3 في مجموع المباراتين . عاد إلى نادي سانت إتيان وساهم في الوصول إلى الدور الربع النهائي من بطولة كأس الاتحاد الأوروبي مرتين 1980 و1981 وببطولة دوري الدرجة الأولى سنة 1981 والتأهل إلى المباراة النهائية لبطولة كأس فرنسا مرتين 1981 و1982 ووصافة بطولة دوري الدرجة الأولى 1982 . ثم انتقل إلى عدة أندية من دون تحقيق أي نتائج مبهرة حتى قرر الاعتزال في سنة 1988 .

شارك في 17 مباراة دولية مع منتخب فرنسا مسجلا 5 أهداف في حقبة السبعينات والثمانينات . تم استدعائه للمشاركة في بطولة كأس العالم 1982 ولكنه قرر الانسحاب قبل بداية البطولة بسبب إقامته علاقة عاطفية مع زوجة نجم منتخب فرنسا آنذاك ميشيل بلاتيني .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم من البرانيس الأطلسية
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في كندا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
لاعبو دوري السوبر السويسري
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سيدي بلعباس
أعلام أقدام سوداء
رياضيون فرنسيون مغتربون في سويسرا
رياضيون فرنسيون مغتربون في كندا
فرنسيون من أصل إسباني
لاعبو أتلتيكو مدريد
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو باستيا
لاعبو دوري أمريكا الشمالية لكرة القدم (1968–84)
لاعبو سانت إتيان
لاعبو ستراسبورغ
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم مغتربون في كندا
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو مونبلييه
لاعبو نادي نيوشاتل خاماخ
لاعبو نيس
مواليد 1376 هـ
مواليد 1956
مواليد في سيدي بلعباس
رياضيون من بو (فرنسا)
لاعبو كرة قدم من آكيتين الجديدة

جان فرانسوا لاريوس


Six Filles et un garçon () est une comédie sentimentale britannique réalisée par Wolf Rilla et sortie en 1958.

Le film met en vedette un jeune allemand incarné par Hardy Kruger qui vient étudier à l'Université de Cambridge en Angleterre. Le film a été réalisé pour capitaliser sur la popularité de Krüger après le succès du film de guerre L'Évadé du camp 1 (1957). Il combine des éléments de Vive les étudiants et de Toubib or not Toubib.

Synopsis

Fiche technique
 Titre français : Six Filles et un garçon ou Bachelier des cœurs
 Titre original britannique :  ou  ou  ou
 Réalisateur : Wolf Rilla
 Scénario : Leslie Bricusse, Frederic Raphael
 Photographie : Geoffrey Unsworth
 Montage : Eric Boyd-Perkins
 Musique : Hubert Clifford
 Production : Vivian Cox, Leslie Parkyn, Julian Wintle
 Société de production : Independent Artists
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : Couleur par Eastmancolor - 1,85:1 - Son mono - 35 mm
 Durée : 94 minutes ()
 Genre : Comédie sentimentale/
 Dates de sortie :
 Royaume-Uni :  (Londres)

Distribution
 Hardy Krüger : Wolf Hauser
 Sylvia Syms : Ann Wainwright
  : Hugo Foster
 Eric Barker : Aubrey Murdock
 Miles Malleson :
 Newton Blick : Morgan
 Jeremy Burnham : Adrian Baskerville
 Charles Kay : Tom Clark
 Barbara Steele : Fiona

Notes et références

Liens externes

Film britannique sorti en 1958
Comédie romantique britannique
Film en anglais
Film tourné dans le Cambridgeshire

Six Filles et un garçon


Recai Akyel, (d. 16 Ağustos 1965 Şenkaya, Erzurum, Türkiye), Türk bürokrattır.

İlk ve orta öğrenimini Kırşehir'de tamamladı, 1987 yılında Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Kamu Yönetimi Bölümü'nden mezun oldu. Yüksek lisansını, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsünde, doktorasını ise, Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü İşletme Anabilim Dalı'nda yaptı.

Eskişehir kaymakam adayı olarak İçişleri Bakanlığı'na intisap etti. İçişleri Bakanlığı tarafından yabancı dil ve mesleki bilgi edinme programı çerçevesinde bir yıl süreyle İngiltere'ye gönderildi. Japonya'da da bir ay süren ve afet yönetimi konusunda düzenlenen eğitime katıldı. Görev yaptığı ilçelerde, ilçe tanıtım kitapları yayınladı. 17 Ağustos ve 12 Kasım 1999 depremlerinde Gölyaka'da yaşananları Gölyaka'da Deprem başlıklı kitabında yayınladı.

Pozantı, İscehisar, Çamoluk, Solhan, Gölyaka, İmamoğlu, Kızıltepe, Elbistan ilçelerinde kaymakamlık yapmıştır, Elbistan Kaymakamı iken 13 Nisan 2007'de Tokat Vali Vekili olarak görevlendirilmiş ve 22 Eylül 2007 tarihli Bakanlar Kurulu kararı ile Tokat Valisi olarak atanmıştır.

2008 yılında düzenlenen ve 14 bin 217 kişinin oyları ile katıldığı "Bürokrat, Belediye Başkanı, Siyaset, Sanat ve Spor Dünyasının En'leri" anketi sonucunda yılın valisi seçilmiştir. 2009 yılında Türkiye Halkla İlişkiler Derneği (TÜHİD) tarafından düzenlenen ve 13 kategori ve 12 alt kategoride toplam 130 projenin yarıştığı 8.Altın Pusula Halkla İlişkiler Ödülü Kamu Kuruluşları dalında "Tokat Üretiyor, Bir Ulusal Üretim Seferberliği Projesi" ne verilmiştir.

25 Haziran 2009 tarihinde TBMM'nin 110.birleşiminde Sayıştay Başkanlığına seçilmiş, 1 Temmuz 2009 - 30 Haziran 2016 tarihleri arasında birinci başkanlık görevini sürdürmüştür.

25 Ağustos 2016 tarihinde Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından Anayasa Mahkemesi üyesi olarak atanmıştır. Evli ve iki çocuk babasıdır.

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1965 doğumlular
Şenkaya doğumlular
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenim görenler
Türkiye Cumhurbaşkanlığı başdanışmanları
Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesi üyeleri
Bilgi kutusu bulunmayan makam sahipleri

Recai Akyel


Colonelul Harland David Sanders () a fost un om de afaceri american, cunoscut mai ales pentru înființarea lanțului de restaurante Kentucky Fried Chicken (cunoscut și ca KFC) și ca simbol. Numele și imaginea lui sunt încă simboluri ale companiei. Titlul "colonel" a fost onorat  -  un colonel din Kentucky - nu rangul militar.

Sanders a deținut o serie de locuri de muncă în viața timpurie a acestuia, cum ar fi la un depozit de mașini cu aburi,  agent de vânzări de asigurări și operator de stații de distribuție. A început să vândă pui prăjit la restaurantul său din North Corbin, Kentucky, în timpul Marii Depresiuni. În acest timp, Sanders și-a dezvoltat "rețeta secretă" și metoda sa brevetată de gătit pui într-un prăjitor sub presiune. Sanders a recunoscut potențialul conceptului de franciză a restaurantului, iar prima franciză KFC a fost deschisă în South Salt Lake, Utah, în 1952. Când s-a închis restaurantul său original, el s-a dedicat în întregime francizării puiului său prăjit în întreaga țară.

Expansiunea rapidă a companiei în Statele Unite și în străinătate a devenit copleșitoare pentru Sanders. În 1964, la vârsta de 73 de ani, a vândut compania unui grup de investitori condus de John Y. Brown Jr. și Jack C. Massey pentru 2 milioane de dolari (16,2 milioane de dolari astăzi). Cu toate acestea, el a păstrat controlul asupra operațiunilor din Canada și a devenit ambasador salariat  al mărcii Kentucky Fried Chicken. În ultimii săi ani, a devenit extrem de critic față de mâncarea servită de restaurantele KFC, deoarece credea că au fost reduse costurile și calitatea s-a deteriorat.

Colonelul Harland Sanders s-a născut pe 9 septembrie 1890. Tatăl Colonelului Sanders a murit când acesta avea 6 ani, mama sa a fost nevoită să lucreze, iar tânărul Harland trebuia să aibă grijă de fratele și sora sa mai mici. Acest lucru l-a determinat să se ocupe și de bucătărie. La vârsta de șapte ani era un adevărat maestru în pregătirea unor mâncăruri tradiționale. Când Harland avea 12 ani mama sa s-a recăsătorit, iar el a plecat de acasă și a început să lucreze la o fermă în Greenwood. În următorii ani a avut mai multe slujbe temporare: conductor de tramvai, soldat în Cuba timp de 6 luni, pompier pe calea ferată, a studiat dreptul prin corespondență și a practicat o perioadă, a vândut asigurări, a lucrat pe un vapor, navigând pe râul Ohio, iar la 40 de ani a început să gătească pentru călătorii înfometați care se opreau la benzinăria sa în Corbin, Kentucky. La acea vreme nu avea restaurant, dar îi servea pe călători la masa din locuința sa. Cu timpul au început să vină tot mai mulți oameni numai pentru mâncare; astfel a fost nevoit să se mute vis-a-vis, într-un motel care avea și restaurant. Timp de 9 ani el și-a perfecționat rețeta alcătuită din 11 ierburi și mirodenii și tehnica de preparare, care este folosită și astăzi. Faima lui Sanders a crescut. Guvernatorul Ruby Laffoon i-a acordat titlul onorific de Colonel al statului Kentucky în anul 1935, în semn de recunoaștere a contribuției sale la dezvoltarea bucătăriei regionale. La începutul anului 1950, o nouă șosea interstatală era planificată să treacă prin Corbin. Colonelul și-a scos la licitație afacerea și a fost nevoit să supraviețuiască un timp cu un ajutor social de 105 $ pe lună. Încrezător în calitatea puiului pregătit după rețeta sa, Colonelul s-a dedicat concesionării afacerii sale. A străbătut țara, a mers din restaurant în restaurant, a gătit puiul după rețeta sa pentru proprietarii restaurantelor și angajații acestora. Dacă reacția era favorabilă, stabilea printr-o strângere de mână o înțelegere verbală cu proprietarul restaurantului, înțelegere prin care acesta se angaja să îi dea Colonelului câte 5 cenți pentru fiecare bucată de pui vândută în restaurant după rețeta sa. În anul 1964, în peste 600 de restaurante situate atât în SUA cât și în Canada, se vindea pui pregătit după rețeta Colonelului. În același an, el și-a cedat drepturile de pregătire a puiului unui grup de investitori care îl includea și pe John Y. Brown Junior, cel care mai târziu a fost guvernator al statului Kentucky, din 1980 până în 1984. Colonelul Sanders a rămas purtătorul de cuvânt al companiei. În anul 1976, în urma unui sondaj, Colonelul Sanders ocupa locul 2 în rândul personalităților cele mai populare în SUA. Administrată de noii proprietari, societatea pe acțiuni Kentucky Fried Chicken s-a dezvoltat rapid; în ianuarie 1969 a fost listată la bursa din New York. Peste 3500 de restaurante din întreaga lume au început să opereze sub licență în momentul în care Heublein Inc. a achiziționat KFC Corporation pentru 285 milioane de dolari. KFC a devenit filială a R.J. Reynolds Industries când Heublein a fost achiziționată de aceasta în 1982. În 1986, KFC a fost achiziționată de către PepsiCo Inc. pentru 840 milioane dolari. În prezent, împreună cu alte patru mărci de lanțuri de restaurante, formează compania Yum!Brands International, cea mai mare companie de restaurante din lume ca număr de unități. Colonelul Sanders a murit în anul 1980 la vârsta de 90 de ani. În ultimii ani el străbătuse 250.000 mile pe an vizitând restaurantele KFC din întreaga lume.

Note

Nașteri în 1890
Decese în 1980
Oameni de afaceri americani
Americani de origine engleză
Americani de origine irlandeză
Soldați ai United States Army

Colonelul Sanders


An Laelia gloriosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Louis Otho Otto Williams. An Laelia gloriosa in nahilalakip ha genus nga Laelia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Laelia (Orchidaceae)

Laelia gloriosa


සරස්වතිචන්ද්‍ර යනු සන්ජේ ලීලා බන්සාලි විසින් නිර්මාණය කරන ලද, වේද් රාජ් සහ අභිජිත් සිංහා විසින් රචනා කරන ලද, ඉන්දියානු සෝප් ඔපෙරාවකි. මූලිකව මෙම නිර්මාණය ගෝවර්ධන්රාම් ත්‍රිපති විසින් එම නමින්ම ලියන ලද නවකථාවක් ඇසුරෙන් නිමවා ඇත. මෙය ස්ටාර් ප්ලස් නාලිකාව ඔස්සේ 2013 පෙබරවාරි 25 සිට 2014 සැප්තැම්බර් 20 දක්වා විකාශය කෙරිණි. මෙය මලයාලම් බසින් ස්වයංවරම් ලෙස හඬකවා නම්කෙරිණි. ශ්‍රී ලංකාව තුළ මෙය සිංහල බසින් හඬකවා සරස්වතිචන්ද්‍ර යනුවෙන් නම්කොට විකාශය කෙරිණි.

කථාව
සරස්වතිචන්ද්‍ර කථාව ගෙතී ඇත්තේ තරුණ, උගත්, විනීත වංශවතකු වූ සරස්වතිචන්ද්‍ර ව්‍යාස් හෙවත් සරස් වටායි. ඔහුගේ මව වූ සරස්වතී ඔහු කුඩාකලදී සියදිවි නසාගනියි. ඔහුගේ පියා වූ ලක්ෂ්මිනන්දන් ව්‍යාස් අනතුරුව, ගුමාන් නැමැති කෲර ආත්මාර්ථකාමී කාන්තාව සමග විවාහ වන අතර, ඔවුනට ඩැනී නැමැති කාරුණික පරාර්ථකාමී පුතකු ලබයි.

ලක්ෂ්මිනන්දන් සිය හොඳම මිත්‍රරා වූ විද්‍යාචතුර් දේසායිගේ උගත් දියණිය වූ කුමුද් දෙසායි සමග සරස්ගේ විවාහය තීන්දු කරයි. කෙසේනමුත් සිය මවගේ මරණය නිසා කැළඹීමට පත්ව සිටි සරස් මෙම යෝජනාව ප්‍රතික්ෂේප කරමින් කුමුද් වෙත ලිපියක් යවයි. මුළු හදින්ම මෙම විවාහ යෝජනාවට එකඟව සිටි කුමුද්, එය තමන්ට සිදුකළ නොහැකි බවත් එය සිය පියාණන්ට පවසන ලෙසත් දන්වයි. සරස් ඩුබායි සිට කුමුද්ගේ ගම වන රත්නගර් වෙත පැමිණෙන අතර කුමුද්ගේ නිවස වෙත ගමන් කරයි. කෙසේනමුත්, කාලයත් සමග සරස් කුමුද්ගේ පවුලේ අයගේ පිළිවෙත්වලට හුරුවෙයි. ඔහු ක්‍රමයෙන් කුමුද් සමග ප්‍රේමයෙන් බැ‍ඳෙයි.

කෙසේනමුත්, නැවත ඩුබායි වෙත යන විට, ඊර්ෂ්‍යාකාර ගුමාන් විසින් ඔහුගේ භාණ්ඩ අතරට ඇතුළුකර තිබූ, සිය මව විසින් ලියන ලදැයි පැවසෙන ලිපියක් සරස්ට හමු වේ. එය අනුව සිය මව සියදිවි නසාගෙන තිබුණේ, ලක්ෂ්මිනන්දන් සහ ගුමාන් අතර සම්බන්ධයක් පැවති බව ඇය සොයාගැනීමෙන් අනතුරුවයි. මෙමගින් කලබලයට පත්වන සරස්, සිය පියා පිළිබඳ පිළිකුලෙන් යුතුව සිය නිවස හැර යයි. එම ලිපිය සත්‍ය යැයි සිතන ඔහු, තවතුරටත් ධනවතකුගේ පුතකු නොවන නිසා කුමුද් සමග විවාහ නොවීමට තීරණය කළේ තමන්ට කුමුද්හට උපකාර කිරීමට නොහැකි යැයි සිතමිනි.

සිය පවුලේ කීර්තිය රැක ගැනීමට, බිඳුණු සිතින් යුතුව කුමුද් දේශපාලන පවුලක පුත්‍රයකු වූ ප්‍රමෝද් ධර්මාධිකාරි සමග විවාහ වීමට තීරණය කරයි. කෙසේනමුත්, විවාහයෙන් පසු, ප්‍රමෝද් යනු බේබද්දකු බව කුමුද් වටහා ගනී. ප්‍රමෝද්, කුමුද්හට නරක අයුරින් සැලකුව ද, ඔහු අසලින්ම සිට ඔහුව යහමගට ගැනීමට කුමුද් තීරණය කරයි.

සරස් සිය වරද වටහාගෙන කුමුද්ගේ විවාහය නතර කිරීමට උත්සාහගත් බව කුමුද් නොදනී. නමුත් එයට පෙර ක්‍රියාකාරීවන ප්‍රමෝද් මැරවරයන් ලවා ඔහුට බරපතල තුවාල සිදුකර මියයාම පිණිස දමා යයි. මේ අතර ප්‍රමෝද්ගේ සොයුරිය වන අලාක්, සරස්ව සොයාගෙන සිය නිවස වෙත ගෙන යයි. එම නිවසේම කුමුද් ද රැඳී සිටියි. නැවත සුවපත් වන ඔහු කුමුද්ව සොයාගන්නා අතර, ප්‍රමෝද් කුමුද්හට හිංසා කිරීමට හේතුව දැනගන්නා ඔහු සිය නම නවීන්චන්ද්‍ර ලෙස වෙනස් කරගනියි. ඔහු ප්‍රමොද්ගේ ක්‍රම වෙනස් කර ඔහුව සහ කුමුද්ව එකමුතු කිරීමට ඉටාගනී.

සිය පුත්‍රයා වන ප්‍රමෝද්ගේ නොමනා ක්‍රියාකලාපය පිළිබඳ කෝප වන බුද්ධි ධාන් ධර්මාධිකාරී, සිය ලේකම්වරයා ලෙස නවීන් (සරස්) පත්කර ගනියි. මේ හේතුවෙන් සිය පියා තමන්ට වඩා සරස්ට ප්‍රියකරන බව සිතා ප්‍රමෝද්, සරස් කෙරෙහි ඊර්ෂ්‍යා කරයි.

සරස් තමන්ව විවාහ කර නොගැනීමට හේතුව වටහාගන්නා කුමුද්, ඔහුට සමාව දෙන අතර, ප්‍රමෝද් ඔහුට සිදු කරන අවමන් තමන්ට අසා සිටිය නොහැකි බව බවසන ඇය සරස්හට පිටව යන ලෙස පවසයි. නමුත් කුමුද් සහ ප්‍රමෝද් එකතු කරන තෙක් තමන් පිටව නොයන බව ඔහු පවසයි.

ක්‍රමයෙන් ප්‍රමෝද්ගෙන් වෙන්වන කුමුද්, සරස් සමග විවාහ වෙයි. මේ අතර සරස්ගේ බාලසොයුරා වන කබීර් තවමත් ජීවත් වන බවත්, ඔහු ගුමාන් සමග එක් වී දේසායි/ව්‍යාස් පවුල විනාශ කිරීමට උත්සාහ දරන බවත් හෙළිවෙයි. ගුමාන්ගේ පුත්‍රයා සහ සරස් හා කබීර්ගේ සුළු සොයුරා වූ ඩැනී, සත්‍ය දැනගන්නා අතර ගුමාන්ව සිය මව ලෙස පිළිගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කරයි. ඇයව සිරභාරයට පත් වන අතර, කබීර් ව්‍යාස්/දේසායි පවුල් නැවත සමගි කරමින් සිය පියා සමග එක් වෙයි.

මුම්බායිහි වෙසෙන ප්‍රමුදිත දැරියක වන අනුෂ්කා ද මෙම කථාවට එකතු වෙයි. ඇය සහ කබීර් නිතර ගැටෙන අතර, ක්‍රමයෙන් ප්‍රේමයෙන් බැඳෙති. සිදුවීම් ගණනාවකින් පසු, අනුෂ්කා සහ කබීර් අවසානයේ විවාහ වන අතර, වසර ගණනාවකට පෙර මියගිය බව සිතූ සිය මව නැවත සරස් සහ කබීර්හට හමුවෙයි. කථාව අවසන් වන්නේ සරස් සහ කුමුද්ගේ පළමු දරුවා වන සංස්කෘති සරස්වතිචන්ද්‍ර ව්‍යාස්ගේ උපතත් සමගයි.

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන චරිත
 ගෞතම් රෝද්, සරස්වතිචන්ද්‍ර ලක්ෂ්මිනන්දන් ව්‍යාස් ලෙස
 ජෙනිෆර් විංගට්, කුමුද් සුන්දරි සරස්වතිචන්ද්‍ර ව්‍යාස් (විවාහයට පෙර දේසායි) ලෙස
 වරුන් කපූර්, ඩැනී ලක්ෂ්මිනන්දන් ව්‍යාස් ලෙස
 ෂයිනි දෝෂි, කුසුම් ඩැනී ව්‍යාස් (විවාහයට පෙර දේසායි) ලෙස
 ආශිෂ් කපූර්, කබීර් ලක්ෂ්මිනන්දන් ව්‍යාස් ලෙස
 ශ්‍රිෂ්ති රෝද්, අනුෂ්කා කබීර් ව්‍යාස් ලෙස

සෙසු චරිත
 අංශුල් ත්‍රිවේදි, ප්‍රමෝද් ධාන් ධර්මාධිකාරි (එදිරිවාදියෙකි) ලෙස
 චේතන් පණ්ඩිත්, ලක්ෂ්මිනන්දන් ව්‍යාස් ලෙස
 මොනිකා බේදි, ගුමාන් ලක්ෂ්මිනන්දන් ව්‍යාස් ලෙස, කතාමාලවේ ප්‍රධාන එදිරිවාදිනියයි.
 යතින් ක්රයේකාර් / අලි රාසා නාම්දාර්, විද්‍යාචතුර් දේසායි ලෙස
 අල්පනා බච්, ගුනියල් දේසායි ලෙස
 රාගිනී ෂා, දුග්බා ලෙස
 විනීතා ජෝෂි තක්කාර්, කුමාරි ලෙස
 මෙහුල් ඛජාරියා, ග්යන්චතුර් දේසායි ලෙස
 මාන්සි ජායින්, චන්ද්‍රිකා දේසායි ලෙස
 සූර්ය කාන්ත් / විනි ත්‍රිපති, යෂ් දේසායි ලෙස
 සෝනි සිං, කාලිකා දේසායි ලෙස
 සෝනියා ෂා, මේනකා ලෙස (එදිරිවාදිනියකි)
 සායි බල්ලල්, බුද්ධි ධාන් ධර්මාධිකාරි ලෙස
 ප්‍රතිචී මිශ්‍රා, සෞභාග්‍යවතී දේවි ධර්මාධිකාරි ලෙස
 වහ්බිෂ් දොරබ්ජී, අලාක් කිෂෝරි ලෙස
 විජේ දද්ලානි, ඉන්ද්‍රේෂ් ලෙස
 මාලිනා ආර්. ඝායි, සරස්වති ලක්ෂ්මිනන්දන් ව්‍යාස් ලෙස
 රාහුල් රාම්, ප්‍රශාන්ත් ලෙස
 මිථිල් ජායින්, උප පොලිස් පරීක්ෂක උමේෂ් සෝලංකි ලෙස (එදිරිවාදියෙකි)
 ෂාරුක් සාද්‍රි, මුරාඛ් දාස් ලෙස
 ස්මිතා ෂෙට්ටි, සුන්දර් බා ලෙස

විකාශය

සම්මාන සහ නිර්දේශ

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 නිල වෙබ්අඩවිය

සරස්වතිචන්ද්‍ර සඳහා ෆේස්බුක් හි ඇති ගිණුම (නිල ස්ලෝවැක් පිටුව)

2013 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
2014 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
ඉන්දියානු රූපවාහිනී සෝප් ඔපෙරාවන්
නවකථා පාදක කරගත් රූපවාහිනී වැඩසටහන්
රූපවාහිනී කතාමාලා

සරස්වතිචන්ද්‍ර (රූපවාහිනී කතාමාලාව)


NGC 512 es una galaxia espiral de la constelación de Andrómeda.

Fue descubierta en noviembre de 1827 por el astrónomo John Herschel.

Véase también
Lista de objetos NGC

Referencias

0512
Galaxias espirales
Constelación de Andrómeda

NGC 512


Onthophagus sagittarius é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Fabricius em 1775.

Referências

Ligações externas

sagittarius
Coleópteros descritos em 1775

Onthophagus sagittarius


Longirod is a municipality in the Swiss canton Vaud, located in the district of Nyon.

History
Longirod is first mentioned in 1267 as Longirot.

Geography

Longirod has an area, , of .  Of this area,  or 39.3% is used for agricultural purposes, while  or 57.4% is forested. Of the rest of the land,  or 3.2% is settled (buildings or roads) and  or 0.3% is unproductive land.

Of the built up area, housing and buildings made up 1.6% and transportation infrastructure made up 1.5%.  Out of the forested land, 55.1% of the total land area is heavily forested and 2.3% is covered with orchards or small clusters of trees.  Of the agricultural land, 25.5% is used for growing crops and 9.6% is pastures and 4.0% is used for alpine pastures.

The municipality was part of the Aubonne District until it was dissolved on 31 August 2006, and Longirod became part of the new district of Nyon.

The municipality is located at the foot of the Jura Mountains along the road to Col du Marchairuz.  It consists of the village of Longirod and scattered individual farm houses.

Coat of arms
The blazon of the municipal coat of arms is Argent, from a Mount Vert rising three Pine-trees of the same.

Demographics
Longirod has a population () of .  , 18.9% of the population are resident foreign nationals.  Over the last 10 years (1999–2009 ) the population has changed at a rate of 20.2%.  It has changed at a rate of 12.4% due to migration and at a rate of 8.4% due to births and deaths.

Most of the population () speaks French (287 or 83.4%), with German being second most common (30 or 8.7%) and English being third (16 or 4.7%).  There are 5 people who speak Italian.

Of the population in the municipality 119 or about 34.6% were born in Longirod and lived there in 2000.  There were 67 or 19.5% who were born in the same canton, while 102 or 29.7% were born somewhere else in Switzerland, and 49 or 14.2% were born outside of Switzerland.

In  there were 7 live births to Swiss citizens and 1 birth to non-Swiss citizens, and in same time span there was 1 death of a Swiss citizen and 1 non-Swiss citizen death.  Ignoring immigration and emigration, the population of Swiss citizens increased by 6 while the foreign population remained the same.  There was 1 Swiss man who emigrated from Switzerland.  At the same time, there was 1 non-Swiss man who immigrated from another country to Switzerland.  The total Swiss population change in 2008 (from all sources, including moves across municipal borders) was an increase of 1 and the non-Swiss population increased by 12 people.  This represents a population growth rate of 3.3%.

The age distribution, , in Longirod is; 62 children or 14.5% of the population are between 0 and 9 years old and 51 teenagers or 11.9% are between 10 and 19.  Of the adult population, 40 people or 9.4% of the population are between 20 and 29 years old.  63 people or 14.8% are between 30 and 39, 67 people or 15.7% are between 40 and 49, and 56 people or 13.1% are between 50 and 59.  The senior population distribution is 43 people or 10.1% of the population are between 60 and 69 years old, 25 people or 5.9% are between 70 and 79, there are 14 people or 3.3% who are between 80 and 89, and there are 6 people or 1.4% who are 90 and older.

, there were 134 people who were single and never married in the municipality.  There were 180 married individuals, 17 widows or widowers and 13 individuals who are divorced.

, there were 134 private households in the municipality, and an average of 2.5 persons per household.  There were 37 households that consist of only one person and 10 households with five or more people.  Out of a total of 140 households that answered this question, 26.4% were households made up of just one person.  Of the rest of the households, there are 43 married couples without children, 47 married couples with children There were 5 single parents with a child or children.  There were 2 households that were made up of unrelated people and 6 households that were made up of some sort of institution or another collective housing.

 there were 87 single family homes (or 67.4% of the total) out of a total of 129 inhabited buildings.  There were 12 multi-family buildings (9.3%), along with 24 multi-purpose buildings that were mostly used for housing (18.6%) and 6 other use buildings (commercial or industrial) that also had some housing (4.7%).  Of the single family homes 22 were built before 1919, while 8 were built between 1990 and 2000.  The greatest number of single family homes (23) were built between 1981 and 1990.  The most multi-family homes (5) were built before 1919 and the next most (3) were built between 1971 and 1980.

 there were 167 apartments in the municipality.  The most common apartment size was 4 rooms of which there were 42.  There were single room apartments and 75 apartments with five or more rooms.  Of these apartments, a total of 131 apartments (78.4% of the total) were permanently occupied, while 31 apartments (18.6%) were seasonally occupied and 5 apartments (3.0%) were empty.  , the construction rate of new housing units was 0 new units per 1000 residents.  The vacancy rate for the municipality, , was 0%.

The historical population is given in the following chart:

Politics
In the 2007 federal election the most popular party was the SVP which received 31.03% of the vote.  The next three most popular parties were the SP (18.5%), the FDP (14.5%) and the Green Party (13.65%).  In the federal election, a total of 121 votes were cast, and the voter turnout was 47.1%.

Economy
, Longirod had an unemployment rate of 4.2%.  , there were 43 people employed in the primary economic sector and about 15 businesses involved in this sector.  3 people were employed in the secondary sector and there were 2 businesses in this sector.  28 people were employed in the tertiary sector, with 12 businesses in this sector.  There were 176 residents of the municipality who were employed in some capacity, of which females made up 42.6% of the workforce.

 the total number of full-time equivalent jobs was 51.  The number of jobs in the primary sector was 29, of which 27 were in agriculture and 2 were in forestry or lumber production.  The number of jobs in the secondary sector was 2 of which 1 was in manufacturing and 1 was in construction.  The number of jobs in the tertiary sector was 20.  In the tertiary sector; 1 was in the sale or repair of motor vehicles, 6 or 30.0% were in a hotel or restaurant, 1 was in the information industry, 2 or 10.0% were the insurance or financial industry, 2 or 10.0% were technical professionals or scientists, 2 or 10.0% were in education.

, there were 12 workers who commuted into the municipality and 112 workers who commuted away.  The municipality is a net exporter of workers, with about 9.3 workers leaving the municipality for every one entering.  Of the working population, 8.5% used public transportation to get to work, and 59.1% used a private car.

Religion
From the , 66 or 19.2% were Roman Catholic, while 206 or 59.9% belonged to the Swiss Reformed Church.  Of the rest of the population, there were 2 members of an Orthodox church (or about 0.58% of the population), and there were 7 individuals (or about 2.03% of the population) who belonged to another Christian church.  There was 1 individual who was Islamic.  55 (or about 15.99% of the population) belonged to no church, are agnostic or atheist, and 7 individuals (or about 2.03% of the population) did not answer the question.

Weather
Longirod has an average of 132.6 days of rain or snow per year and on average receives  of precipitation.  The wettest month is December during which time Longirod receives an average of  of rain or snow.  During this month there is precipitation for an average of 11.9 days.  The month with the most days of precipitation is May, with an average of 13.1, but with only  of rain or snow.  The driest month of the year is July with an average of  of precipitation over 9.3 days.

Education
In Longirod about 128 or (37.2%) of the population have completed non-mandatory upper secondary education, and 52 or (15.1%) have completed additional higher education (either university or a Fachhochschule).  Of the 52 who completed tertiary schooling, 46.2% were Swiss men, 34.6% were Swiss women, 11.5% were non-Swiss men.

In the 2009/2010 school year there were a total of 44 students in the Longirod school district.  In the Vaud cantonal school system, two years of non-obligatory pre-school are provided by the political districts.  During the school year, the political district provided pre-school care for a total of 1,249 children of which 563 children (45.1%) received subsidized pre-school care.  The canton's primary school program requires students to attend for four years.  There were 24 students in the municipal primary school program.  The obligatory lower secondary school program lasts for six years and there were 19 students in those schools.  There were also 1 students who were home schooled or attended another non-traditional school.

, there were 13 students in Longirod who came from another municipality, while 53 residents attended schools outside the municipality.

References

Longirod


Maria Bucur () este o istorică română-americană a Europei de Est moderne și gen în secolul al XX-lea. Ea a scris despre istoria eugeniei din Europa de Est, memoria și războiul din secolul al XX-lea al României, genul și modernismul, genul și cetățenia. Predă istorie și studii de gen la Universitatea Indiana, Bloomington, unde deține profesia John W. Hill. Între 2011 și 2014 ea a fost decan asociat la Școala de Studii Globale și Internaționale și a ajutat la inaugurarea primei clase de absolvire SGIS în 2014.

Cărți
 Staging the Past: The Politics of Commemoration in Habsburg Central Europe,1848 to the Present. Coeditoare împreună cu Nancy Wingfield. La Fayette, IN: Purdue University Press, 2001.
 Patriarhat și emancipare în istoria gîndirii politice românești. Coeditoare împreună cu Mihaela Miroiu. Iași, Polirom, 2002.
 Eugenics and Modernization in Interwar Romania. Pittsburgh, PA: Pittsburgh University Press, 2002; tradusă în română ca Eugenie și modernizare în România interbelicǎ (Iași:  Polirom, 2005).
 Gender and War in Twentieth Century Eastern Europe. Coeditoare împreună cu Nancy M. Wingfield. Bloomington, IN: Indiana University Press, 2006.
 Heroes and Victims: Remembering War in Twentieth-Century Romania. Bloomington, IN: Indiana University Press, 2009.
 Making Europe.The Story of the West, împreună cu Frank Kidner ș.a., ed. a II-a revăzută, Belmont, CA: Cengage, 2012.
 Gendering Modernism: A Historical Reappraisal of the Canon. London: Bloomsbury Academic, 2017.
 The Global West: Connections and Identities, împreună cu Frank Kindner, Ralph Mathisen, Sally McKee și Theodore R. Weeks, ed. a III-a revăzută, Boston: Cengage, 2017.
 The Century of Women: How Women Have Transformed the World Since 1900. Lanham: Rowman & Littlefield, 2018.
 Birth of Democratic Citizenship: Women in Modern Romania, împreună cu Mihaela Miroiu. Bloomington: Indiana University Press, 2018.

Note

Nașteri în 1968
Femei din România
Istorici români în viață

Maria Bucur


Yoshifumi Yamada (født 4. november 1981) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Avispa Fukuoka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yoshifumi Yamada


Sabin Evuțianu (n. 1889, Pecica – d. 1977, a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Sabin Evuțianu a studiat studiat la Facultatea din Budapesta, iar din 1911 a fost profesor la Institutul pedagogic din Caransebeș, peste doi ani acesta a devenit profesor de pedagogie la Preparandia din Arad. A colaborat la revista "Biserica și Școala" și la ziarul "Românul". Din 1919 a fost directorul Liceului "Traian Doda" din Caransebeș, iar din 1923 a devenit inspector școlar al județului Timiș, funcție deținută până în anul 1946. Acesta a fost, de asemenea, și președinte al Astrei din Banat.

Activitatea politică

Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a reprezentat, ca delegat de drept, Institutul pedagogic greco-ortodox român din Arad.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1889
Decese în 1977
Învățători români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Sabin Evuțianu


Arnaldo Forlani (d. 8 Aralık 1925 - ö. 6 Temmuz 2023) İtalyan devlet adamı ve 1980 - 1981 tarihleri arasında İtalya başbakanı olan Hristiyan Demokrat siyasetçi. Daha sonraları birçok farklı hükûmette yer almıştır.

Kaynakça

1925 doğumlular
İtalya başbakanları
İtalya başbakan yardımcıları
İtalya savunma bakanları
2023 yılında ölenler
Avrupa Parlamentosu İtalyan üyeleri

Arnaldo Forlani


An Himantoglossum formosum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian von Steven, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Karl Heinrich Koch. An Himantoglossum formosum in nahilalakip ha genus nga Himantoglossum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Himantoglossum

Himantoglossum formosum


Servilien Nzakamwita (Rushaki, Ruanda-Urundi, 20 de abril de 1943) é um clérigo ruandês e bispo católico romano emérito de Byumba.

Servilien Nzakamwita frequentou escolas primárias em Kabare, Rushaki e Rwaza de 1952 a 1957. Em 1958 ingressou no Seminário Menor São Domingos Sávio em Rwesero e depois foi transferido para o Seminário Menor São Paulo em Kabgayi. A partir de setembro de 1965, Nzakamwita estudou filosofia e teologia católica no seminário de Nyakibanda. Recebeu o Sacramento da Ordem pela Diocese de Kibungo em 11 de julho de 1971 em Rushaki.

Nzakamwita trabalhou pela primeira vez como vigário paroquial em Ruhengeri antes de se tornar pároco em Janja em 1975. De 1986 a 1989 lecionou no Seminário Menor de São Domingos Sávio de Rwesero, do qual se tornou reitor. Em setembro de 1989, Servilien Nzakamwita foi enviado para a Bélgica para estudos de pós-graduação, onde se formou em catequese em outubro de 1991 no Institut Lumen Vitae de Bruxelas. Depois ensinou no seminário de Rutongo.

Em 13 de março de 1996, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Byumba. O bispo de Kibungo, Frédéric Rubwejanga, o consagrou bispo em 2 de junho do mesmo ano; Co-consagradores foram o arcebispo de Kigali, Thaddée Ntihinyurwa, e o bispo de Gikongoro, Augustin Misago. Seu lema Fiat voluntas tua ("Seja feita a tua vontade") vem do Pai Nosso (Mt 6.10 UE). Na Conferência Episcopal de Ruanda, Servilien Nzakamwita é presidente da comissão para a pastoral juvenil. Em 2009, Nzakamwita participou da 2ª Assembleia Especial para a África do Sínodo dos Bispos sobre A Igreja na África a Serviço da Reconciliação, Justiça e Paz e em 2018 a 15ª Assembleia Plenária Ordinária do Sínodo dos Bispos sobre Juventude, Fé e Discernimento Vocacional.

Em 28 de fevereiro de 2022, o Papa Francisco aceitou a renúncia de Servilien Nzakamwita por motivos de idade.

Ver também

Bispos católicos de Ruanda

Servilien Nzakamwita


Kimya mühendisliği, kimya, matematik, fizik, biyoloji, mikrobiyoloji, biyokimya,ve ekonomi bilimlerini, ham maddelerin ya da kimyasalların daha kullanışlı ve değerli biçimlere dönüştürüldüğü proseslere uygulayan mühendislik dalıdır. Kimya mühendislerinin çalışma alanı nanoteknolojinin ve nanomalzemelerin laboratuvarda kullanımından, kimyasalları, ham maddeleri, canlı hücreleri, mikroorganizmaları ve enerjiyi kullanışlı ürünlere dönüştüren büyük ölçekli endüstriyel işlemlere kadar değişebilir.

Kimya mühendisleri, güvenlik ve tehlike değerlendirmeleri, işletme talimatları, yapım tanımlamaları, proses tasarımı ve analizi, ünite operasyonları, modelleme, kontrol mühendisliği, kimyasal reaksiyon mühendisliği, nükleer mühendislik ve biyomühendislik gibi tesis tasarım ve işletmesinin birçok alanında yer almaktadır.

Kimya mühendisleri genellikle "kimya mühendisliği" veya "proses mühendisliği" alanında diploma sahibidir. Kimya mühendisleri uzmanlık sertifikaları alabilir ve profesyonel kuruluşların akredite edilmiş üyeleri olabilirler. Bu kurumlar arasında Kimya Mühendisleri Enstitüsü (IChemE), Amerikan Kimya Mühendisleri Enstitüsü (AIChE) gibi birçok kurum bulunmaktadır. Kimya mühendisliği diploması, diğer tüm mühendislik disiplinleriyle çeşitli kapsamlarda doğrudan bağlantılıdır.

Kelime kökeni

1996 tarihli bir British Journal for the History of Science makalesi, 1839 yılında sülfürik asitin üretimi ile alakalı olarak kimya mühendisliği teriminden bahsetmesi dolayısıyla James F. Donnelly'ye atıfta bulunur. Ancak yine aynı makalede, kimya mühendisliği teriminin ilk olarak bir İngiliz danışman olan George E. Davis tarafından bulunduğu bahsedilmektedir. Davis aynı zamanda bir Kimya Mühendisliği Derneği kurmaya çalışmıştı ancak bunun yerine derneğin ismi Kimya Endüstrisi Derneği olmuştu, kendisi de derneğin ilk sekreteriydi. The History of Science in United States: An Encyclopedia, kimya mühendisliği teriminin ilk kullanımını 1890'lara tarihler. Kimya endüstrisinde mekanik ekipmanların kullanımı olarak tanımlanan "kimya mühendisliği", 1850'den sonra İngiltere'de yaygın olarak kullanılan kelimelerden biri haline geldi. 1910'a gelindiğindeyse, "kimya mühendisi" artık İngiltere ve Amerika'da yaygın olarak kullanılan bir kalıptı.

Tarihçe

Kimya mühendisliği, günümüzde bu disiplinin temel bir kavramı olan ünite operasyonlarının gelişmesiyle ortaya çıkmıştır. Yazarların çoğu, Davis'in ünite operasyonları kavramını esasen kendisi geliştirmemiş olsa da, icat ettiğini kabul eder. Davis, kimya mühendisliği konusunda en eskilerden biri olarak kabul edilen Manchester Teknik Okulu'nda (daha sonra Manchester Üniversitesi'nin bir parçası haline gelecekti) 1887'de ünite operasyonları üzerine bir dizi ders verdi. Davis'in derslerinden üç yıl önceyse, Henry Edward Armstrong, City and Guilds of London Institute'te kimya mühendisliği alanında lisans dersi verdi. Armstrong'un kursu başarısız olmuştu, çünkü mezunları işverenlerin ilgisini çeker nitelikte değildi. Zamanın işverenleri, kimyagerleri ve makine mühendislerini işe almayı tercih ediyorlardı. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Massachusetts Teknoloji Enstitüsü (MIT), İngiltere'deki Owens College ve University College London tarafından sunulan kimya mühendisliği dersleri de benzer koşullar altında mağdur konumdaydılar.

Lewis M. Norton, 1888'den itibaren MIT'de ABD'deki ilk kimya mühendisliği dersini vermeye başladı. Norton'un verdiği kurs günceldi ve esasen Armstrong'un kursuna benziyordu. Fakat her iki kursta da yapılan, ürün tasarımı ile kimya ve mühendislik konularını birleştirmekten ibaretti. "İlk kimya mühendisleri, diğer mühendisleri kendilerinin de birer mühendis olduğu konusunda; kimyagerleri ise sadece birer kimyager olmadıkları konusunda ikna etmekte zorlanmışlardı." Ünite operasyonları 1905 yılında ilk kez William Hultz Walker tarafından kimya mühendisliği eğitimine eklendi. 1920'lerin başlarındaysa ünite operasyonları MIT'de, diğer ABD üniversitelerinde ve Imperial College London'da kimya mühendisliğinin önemli bir parçası hâline geldi. 1908 yılında kurulan Amerikan Kimya Mühendisleri Enstitüsü (AIChE), kimya mühendisliğinin bağımsız bir bilim dalı olarak değerlendirilmesinde ve kimya mühendisliğinin merkezine ünite operasyonlarının yerleştirilmesinde kilit rol oynadı. Örneğin Amerikan Kimya Mühendisleri Enstitüsü, 1922 tarihli bir raporunda kimya mühendisliğini "temeli ... ünite operasyonları olan, kendi başına bir mühendislik dalı" olarak tanımlamıştı ve "talebi karşılayan" kimya mühendisliği dersleri veren bir akademik kurumlar listesi yayınlamıştı. Bu sırada İngiltere'de kimya mühendisliğinin ayrı bir mühendislik dalı olarak tanıtılması, 1922'de Kimya Mühendisleri Enstitüsü'nün (IChemE) kurulmasının yolunu açmıştı. Kimya Mühendisleri Enstitüsü de, aynı şekilde ünite operasyonlarının bu disiplinin bir temeli olarak görülmesinde yardımcı oldu.

Yeni kavramlar ve gelişmeler

1940'larda, kimyasal reaktörlerin geliştirilmesinde tek başına ünite operasyonlarının yetersiz kaldığı ortaya çıkmıştı. İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kimya mühendisliği derslerinde ünite operasyonlarının baskınlığı 1960'lara kadar devam etmiş olsa da, taşınım olayı üzerinde çok daha fazla çalışma gerçekleştirilmeye başlanmıştı. Taşınım olayları, proses mühendisliği gibi diğer yeni kavramlarla birlikte "ikinci bir paradigma" olarak ortaya konulmuştu. Taşınım olayları kimya mühendisliğine analitik bir yaklaşım sunarken, proses mühendisliği, kontrol sistemi ve proses tasarımı gibi kimya mühendisliğinin daha suni unsurlarına odaklandı. II. Dünya Savaşı öncesi ve sonrasında kimya mühendisliğindeki gelişmeler temel olarak petrokimya endüstrisinin teşviki ile gerçekleşmiştir ancak diğer alanlarda da gelişmeler kaydedilmiştir. 1940'larda biyokimya mühendisliğindeki gelişmelerin ilaç endüstrisinde uygulama alanı bulması ve bu gelişmelerin penisilin, streptomisin gibi birçok antibiyotiğin seri üretiminin yolunu açması diğer alanlardaki gelişmelere örnek olarak gösterilebilir. Tüm bunlar gerçekleşirken, 1950'lerde polimer bilimindeki ilerlemeler de "plastik çağına" giden yolu açtı.

Güvenlik ve tehlikede gelişmeler

Bu dönemde, büyük ölçekli kimyasal üretim tesislerinin güvenliği ve çevresel etkileri ile ilgili kaygılar da dile getiriliyordu. 1962'de yayınlanan ve o dönem ses getiren Rachel Carson'ın kaleme aldığı Sessiz Bahar adlı kitap, okuyucularını güçlü bir böcek ilacı olan DDT'nin zararlı etkilerine karşı uyarmaktaydı. Birleşik Krallık'ta gerçekleşen 1974 tarihli Flixborough felaketi, 28 ölüme sebep olmuştu, bunun yanı sıra bir kimyasal tesisi ile yakınlardaki üç köyde büyük hasar meydana gelmişti. 1984 yılında, Hindistan'da gerçekleşen Bhopal felaketi, neredeyse 4.000 ölümle sonuçlanmıştı. Gerçekleşen bu kazalar, diğer olaylarla birlikte yapılan işin itibarını lekelediğinden endüstriyel güvenliğe ve çevrenin korunmasına daha fazla odaklanılmaya başlandı. Buna cevaben IChemE, güvenlikle ilgili derslerin 1982'den sonra akredite edilen tüm lisans programlarına eklenmesi zorunluluğunu getirdi. 1970'lerde Fransa, Almanya ve ABD gibi çeşitli ülkelerde mevzuat ve denetleme acenteleri kuruldu.

Yakın zamandaki ilerlemeler
Bilgisayar bilimindeki gelişmeler, tesislerin tasarımı ve yönetimi konusunda uygulama alanı buldu. Önceden elle yapılan çizimler ve hesaplamaları kolaylaştırdı. İnsan Genom Projesi'nin tamamlanması, sadece kimya mühendisliğinin gelişimi ile değil, aynı zamanda genetik mühendisliği ve genom biliminin de son dönemlerdeki gelişiminin sonucu olarak görülmektedir. Projede DNA dizilerini büyük oranlarda üretmek için kimya mühendisliğinin ilkeleri kullanıldı.

Kavramlar
Kimya mühendisliği çeşitli prensiplerin uygulamasını kapsar. Bu kavramlar aşağıda görüldüğü gibidir:

Tesis tasarımı ve inşası

Kimya mühendisliği tasarımı, pilot tesisler, yeni tesisler veya tesis modifikasyonları için plan, şartname ve ekonomik analiz oluşturmak ile ilgilenir. Tasarım mühendisleri genellikle müşterilerin ihtiyaçlarını karşılayacak tesisler tasarladıkları danışmanlık rolünde çalışırlar. Bir tesisin tasarımı finansman, devlet düzenlemeleri ve güvenlik standartları gibi birçok faktörle sınırlanır. Bu kısıtlamalar bir tesisin proses, malzeme ve ekipman seçimini belirler.

Tesis inşası, yatırımın büyüklüğüne bağlı olarak proje mühendisleri ve proje müdürleri tarafından koordine edilmektedir. Bir kimya mühendisi, tam zamanlı veya yarı zamanlı olarak proje mühendisliği yapabilir fakat bunu yapabilmek için yeterli ek eğitim ve iş becerilerine sahip olması ya da bir proje grubunda danışman olarak önceden rol almış olması gerekir. ABD'de ABET tarafından onaylanmış lisans programlarından mezun kimya mühendislerinin eğitiminde proje mühendisliği eğitimi genellikle zorunlu değildir. Proje mühendisliği eğitimi özel eğitim programlarıyla, seçmeli derslerle veya yüksek lisansla edinilebilir. Proje mühendisliği işi, kimya mühendisleri için dünya çapında en büyük istihdam alanlarından biridir.

Proses tasarımı ve analizi

Ünite operasyonu, bir kimya mühendisliği prosesinin fiziksel bir adımıdır. Ünite operasyonları (kristalleştirme, filtrasyon, kurutma ve buharlaştırma gibi), reaktanların hazırlanması, reaksiyon ürünlerinin saflaştırılması ve ayrılması, artan reaktanların geri kazanımı ve reaktörlerde enerji aktarımının kontrol edilmesi gibi fiziksel işlemler için kullanılan bir terimdir. Ünite prosesleri ise kimyasal değişim içeren süreçler için kullanılan bir terimdir. Materyallerin biyokimyasal, termokimyasal ve çeşitli diğer kimyasal yollarla işlenmesi, ünite prosesleri kapsamına girer. Ünite prosesleri, ünite operasyonlarıyla birlikte bir "kimyasal proses" oluştururlar. Tüm bunlardan sorumlu kimya mühendislerine proses mühendisi adı verilir.

Proses tasarımı, kullanılacak ekipman tiplerinin ve boyutlarının tanımlanmasının yanı sıra bunların birbirlerine nasıl bağlanacaklarının ve inşasında kullanılacak malzemelerinin de belirlenmesini gerektirir. Detaylar genellikle yeni veya modifiye edilmiş bir kimya fabrikasının kapasitesini ve güvenilirliğini kontrol etmek için kullanılan bir proses akış şemasında gösterilir.

Kimya mühendisliği eğitiminin lisans programları, proses tasarımı ilke ve uygulamalarını zorunlu kılar. Bu beceriler, mevcut kimyasal tesislerinde verimliliği değerlendirmek ve iyileştirmeler için önerilerde bulunmak için kullanılır.

Taşınım olayı

Taşınım olaylarının modellenmesi ve analizi birçok endüstriyel uygulama için birer esastır.  Akışkanlar mekaniği, ısı aktarımı ve kütle aktarımı gibi dallar taşınım olayları kapsamına girer. Bu sayılan olaylar esas olarak momentum aktarımı, enerji transferi ve kimyasal türlerin taşınımı ile gerçekleşirler. Taşınım modelleri genellikle makroskobik, mikroskobik ve moleküler seviyedeki olaylar için farklı varsayımlardan oluşur. Bu sebepten ötürü taşınım olaylarının modellenmesi, uygulamalı matematiğin anlaşılmasını gerektirmektedir.

Uygulamalar ve pratik

Kimya mühendisleri, "malzemelerin ve enerjinin kullanımının ekonomik yollarını geliştirir". Kimya mühendisleri, ham maddeleri büyük ölçekli endüstriyel ortamlarda ilaçlara, petrokimyasallara ve plastik gibi kullanılabilir ürünlere dönüştürmek için kimyayı kullanırlar. Ayrıca atık yönetimi ve araştırmalarında da rol oynarlar. Hem araştırmalarda hem de uygulamalarda bilgisayarlar oldukça yaygın olarak kullanılmaktadır.

Kimya mühendisleri, daha iyi ve güvenli üretim yöntemleri, çevre kirliliği kontrolü ve kaynakları koruma amacıyla tasarım yapacakları ve deneyler gerçekleştirecekleri endüstri kollarında veya üniversite araştırmalarında rol alabilirler. Bir proje mühendisi olarak tesislerin tasarlanması ve inşasında yer alabilirler. Proje mühendisleri olarak çalışan kimya mühendisleri, bilgilerini maliyetleri en aza indirmek, güvenlik ve ekonomik kârı en üst düzeye çıkartmak için optimum üretim yöntemlerini ve tesis ekipmanlarını seçmekte kullanır. Tesis yapımından sonra, kimya mühendisliği proje yöneticileri, ekipmanların geliştirilmesinde, proses değişikliklerinde, sorun gidermede ve günlük operasyonlarda tam zamanlı olarak çalışabilir veya danışmanlık pozisyonunda görev alabilir.

Ayrıca bakınız

İlgili alanlar ve kavramlar

Kuruluşlar

 Amerikan Kimya Mühendisleri Enstitüsü (AIChE)
 Avrupa Kimya Mühendisleri Federasyonu (EFCE)
 Kimya Mühendisleri Enstitüsü (IChemE)
 TMMOB Kimya Mühendisleri Odası

Kaynakça

Bibliyografya

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Vikiproje Kimya Orta-önemli B-sınıf sayfalar

Kimya mühendisliği


උදව් .අප අලංකරණයව් කිරීම සදහා වැල් වර්ගද ඇත.මල් වැල් අලංකරණය සදහා යොදා ගනී.

වැල්


Un Crăciun în nori (titlu original: Christmas in the Clouds) este un film american de Crăciun  din 2001 regizat de Kate Montgomery. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Graham Greene și M. Emmet Walsh.

Prezentat la Festivalul de Film Sundance din 2001, filmul a continuat să primească premiul Cel mai bun film la Festivalul de Film de la Austin și Cel mai bun film despre nativi americani la Festivalul de Film de la Santa Fe. Filmul a fost lansat în cinematografe și pe DVD în 2005.

Prezentare

Acțiunea filmului are loc într-o stațiune de schi deținută și operată de un trib de nativi americani.

Distribuție
Timothy Vahle - Ray Clouds on Fire
Sam Vlahos - Joe Clouds on Fire
Mariana Tosca - Tina Littlehawk
M. Emmet Walsh - Stu O'Malley
Graham Greene - Earl
Sheila Tousey - Mary
Rita Coolidge - Mabel
Rosalind Ayres- Ramona

Premii

Note

Legături externe

New York Times Review
Un Crăciun în nori, ro.filme-de-craciun.wikia.com (sursa articolului)

Filme din 2001
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Kate Montgomery
Filme de Crăciun
Filme de comedie din anii 2000
Filme de dragoste
Filme despre nativi americani

Un Crăciun în nori