Das böse Mädchen (span.: Travesuras de la niña mala) ist ein Roman des peruanischen Literatur-Nobelpreisträgers Mario Vargas Llosa aus dem Jahr 2006.

Inhalt

Der 15-jährige Ricardo Somocurcio wächst in den 1950ern in Miraflores, einem Stadtteil von Lima, auf. Dort lernt er ein Mädchen kennen, das sich als Chilenin ausgibt und ihn fasziniert. Doch als ihre Lüge auffliegt, taucht sie unter.

Nach Abschluss seines Studiums verlässt Ricardo Peru und wandert als Übersetzer nach Paris aus. Dort trifft er erneut seine Jugendliebe, dieses Mal unter einem anderen Namen. Sie beginnen ein Verhältnis, das wieder dadurch endet, dass seine Geliebte ihn verlässt und an einem anderen Ort eine neue Identität annimmt. Statt an den mittellosen Ricardo bindet sie sich an Männer mit Macht und Geld, auch wenn diese Beziehungen ihr nicht gut tun. Dieses Muster wiederholt sich im Laufe der Jahrzehnte und Ortswechsel immer wieder. Selbst als Ricardo seine Geliebte heiratet, nachdem sie ein traumatisches Verhältnis mit einem japanischen Gangster hinter sich hat und gültige Papiere braucht, bewahrt dieser Umstand ihn nicht davor, erneut für einen reicheren Mann verlassen zu werden.

Doch schließlich kehrt seine Frau, von der er inzwischen herausbekommen hat, dass sie in einem Armenviertel von Lima aufgewachsen ist und Otilia heißt, zu ihm zurück. Sie ist unheilbar an Krebs samt Tumorkachexie erkrankt, ihre Schönheit zerstört. Sie überschreibt Ricardo ihre Vermögenswerte, denn endlich hat sie ihn als ihren Mann und als ihre große Liebe anerkannt – und nach einem guten Monat gemeinsamer Zeit in Madrid stirbt sie. Ihre letzte Bitte an ihren Mann ist, dass er sie in dem Buch, das er nun sicher schreiben werde, nicht zu schlecht davonkommen lassen möge.

Die Handlung spielt in Lima, kurz in Havanna, über weite Strecken in Paris, in London, Tokio und Madrid. Die zweite Hälfte des 20. Jahrhunderts und die wechselhafte Geschichte Perus, die der Erzähler nur aus der Ferne miterlebt, bilden den Hintergrund. Das Mädchen ist nicht einfach böse, sondern mit einem außergewöhnlich entwickelten Selbsterhaltungs- und Anpassungstrieb sowie mit einer besonderen Begabung für Schwindeleien ausgestattet, während der Ich-Erzähler des Romans, der gute Junge, in das bürgerliche Lager gehört. Dieser Gegensatz verhindert, dass die gegenseitige Liebe eine dauerhafte Erfüllung findet, immer nur kurz und heftig aufflackert und erst auf den letzten Seiten, in den letzten Lebenswochen des bösen Mädchens, uneingeschränkt bejaht wird.

Einordnung

Mario Vargas Llosa bezeichnet Das böse Mädchen  als moderne Liebesgeschichte, die zum einen auf historischen Begebenheiten und zum andern auf Fantasie beruhe. Es sei sein erstes Werk, in dem die Liebe das zentrale Thema ist. Der Roman enthält autobiografische Anspielungen, selbst wenn die Personen darin fiktiv sind. In Lima, Paris, London und Madrid hat auch Llosa gelebt.

Rezeption

Das Echo in der deutschen Presse fiel geteilt aus. Zu den Kritikpunkten zählten die flache Zeichnung der Figuren und die mangelnde Darstellung ihrer Motivation. Außerdem wurden die häufigen Wiederholungen bei Personenbeschreibungen und innerhalb der Handlung kritisiert. Die erotischen Szenen seien linkisch und aus der Perspektive eines Biedermanns beschrieben.

Trotzdem vermöge der Roman dank Llosas erzählerischem Können zu unterhalten. Er sei bewegend, belehrend und belustigend. Die Arbeit der Übersetzerin Elke Wehr wurde gelobt. Sie gebe in Stil und Idiom die Botschaft des Autors wieder.

Deutsche Ausgaben

 Mario Vargas Llosa: Das böse Mädchen. Suhrkamp, Frankfurt am Main 2006, ISBN 3-518-41832-7.
 Mario Vargas Llosa: Das böse Mädchen. Taschenbuch, Suhrkamp, Frankfurt am Main 2007, ISBN 978-3-518-45932-4.
 Mario Vargas Llosa: Das böse Mädchen. Taschenbuch, Suhrkamp, Frankfurt am Main 2011, ISBN 978-3-518-46325-3.

Literatur
 Rolf Lessenich: Das böse Mädchen im postmodernen Roman. Mario Vargas Llosa, "Das böse Mädchen" / "Travesuras de la niña mala" (2006). In: rebellisch – verzweifelt – infam. Das böse Mädchen als ästhetische Figur, herausgegeben von Renate Möhrmann, Aisthesis Verlag, Bielefeld 2012, ISBN 978-3-89528-875-3, S. 435–448.

Weblinks
 Mario Vargas Llosa: Das böse Mädchen bei Perlentaucher.de

Einzelnachweise

Werk von Mario Vargas Llosa
Literarisches Werk
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Spanisch)
Roman, Epik
Peruanische Literatur

Das böse Mädchen


McWhorter bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 McWhorter (Georgia)
 McWhorter (Kentucky)
 McWhorter (West Virginia)

Personen:
 Bob McWhorter (1891–1960), US-amerikanischer Fußball- und Baseballspieler
 Diane McWhorter, US-amerikanische Journalistin
 George G. McWhorter (1833–1891), US-amerikanischer Jurist und Politiker
 Henry C. McWhorter (1836–1913), US-amerikanischer Jurist, Richter und Politiker
 John McWhorter (* 1965), US-amerikanischer Linguist
 William A. McWhorter (1918–1944), US-amerikanische Militärperson im Zweiten Weltkrieg

McWhorter


The Ford C. Frick Award is presented annually by the National Baseball Hall of Fame in the United States to a broadcaster for "major contributions to baseball". It is named for Ford C. Frick, former Commissioner of Major League Baseball. Before his career as an executive, Frick was a baseball writer; he gained fame as the ghostwriter for Babe Ruth in the 1920s. The award was created in 1978, and named in tribute to Frick following his death that year.

Though they are sometimes erroneously referred to as "Hall of Famers", honorees are not inducted into the Hall of Fame. Honorees (if living) give a speech at the Hall of Fame during induction weekend, and their names are added to a plaque in the Hall's library.

Selection
Detail on the selection process for the award when it was first established is lacking.

From  to , fans were allowed to vote for three of the award's ten annual nominees; in the final years of fan voting, it was conducted on the Hall's Facebook page. Through , seven candidates were selected by a committee consisting of previous Frick Award winners and broadcast historians and columnists, which also determined the final recipient. Beginning with the  award, the final election committee no longer selected any of the finalists; that became the role of a Hall of Fame research committee.

2014 changes
Other changes in the selection process were also announced for the 2014 award; these changes were similar to those instituted in 2010 for Veterans Committee balloting. From 2014 to 2016, candidates were considered every third year, based on the era in which they made their most significant contributions:

 "High Tide Era": Mid-1980s to present, including the rise of regional cable networks. Individuals from this era were considered for the 2014 award.
 "Living Room Era": Mid-1950s to early 1980s, reflecting the rise of television. Individuals from this era were considered for the 2015 award.
 "Broadcasting Dawn Era": Origin of broadcasting to early 1950s. Individuals from this era were first considered for the 2016 award.

2017 changes
The Hall of Fame announced further changes to the selection process in 2016 that took effect immediately, with the first award affected by these changes being that for 2017. Fan voting was eliminated, and the final ballot was cut from 10 to 8. Candidates were still considered every third year, but in mostly different categories:

 "Current Major League Markets": Broadcasters who made their mark with one or more specific MLB teams. These individuals were first considered for the 2017 award.
 "National Voices": Broadcasters who made their contributions with national media. These individuals were first considered for the 2018 award.
 "Broadcasting Beginnings": Pioneers of baseball broadcasting, roughly covering the time span of the previous "Broadcasting Dawn Era". These individuals were first considered for the 2019 award.

2022 changes
In April 2022, the Hall of Fame announced further changes to the Frick Award selection process. The size of the ballot was restored to 10 nominees, while also requiring that at least one candidate be a foreign-language broadcaster. The election cycle was also revised, effective with the 2023 balloting: four consecutive elections will have a composite ballot of local and national broadcasters, followed by one election for broadcasters whose careers ended prior to 1994 (the introduction of the Wild Card era). Thus, recipients will be selected per the following balloting rotation, which will then repeat:
 Composite ballot (local and national voices): , 2024, 2025, 2026
 Pre-Wild Card Era ballot: 2027

Veterans Committee participation
For several years in the early 2000s, Frick Award honorees also became life members of the Veterans Committee, which considers candidates for Hall of Fame induction who are not eligible for the regular voting by the Baseball Writers' Association of America – specifically, players no longer on the BBWAA ballot and all non-players. However, starting with the  elections, voting for players on the main Veterans Committee ballot was restricted to Hall of Fame members. After further changes announced for the  elections, Frick Award winners became eligible to serve on the voting bodies that replaced the Veterans Committee that consider candidates from different eras of baseball.

Recipients

Source:

See also

List of current Major League Baseball announcers
List of sports journalism awards
Curt Gowdy Media Award—the NBA's comparable award
Foster Hewitt Memorial Award—the NHL's comparable award
Pete Rozelle Radio-Television Award—the NFL's comparable award
BBWAA Career Excellence Award

Notes

References

Awards established in 1978

Major League Baseball trophies and awards
Frick Award
Sportscasting awards
1978 establishments in the United States

Ford C. Frick Award


Frank James Lampard (20 Haziran 1978 Londra, İngiltere) İngiliz eski futbolcu ve  teknik direktör.  İngiltere'nin orta saha oyuncusuydu. Dünyanın en iyi oyuncularından biri olarak gösterilen Lampard atak orta saha oynamıştır.

Lampard, kariyerine babasının eski kulübü olan West Ham United'de başladı. 1997-1998 sezonunda takımdaki yerini garantileyen Lampard, ertesi sezon takımının ligi 5. bitirmesini sağlayarak West Ham'ın, Premier League'de gelmiş geçmiş en büyük başarısını yakalamasında pay sahibi oldu. 2001 yılında 11 milyon £ karşılığında Chelsea'ye transfer oldu.

Lampard, Chelsea ile Premier Lig'de üst-üste 164 karşılaşmaya çıktı. Kendisinin üretken bir futbolcu olduğunu kantılayan Lampard, takımının kilit oyuncusu olmayı başararak takımının 2004-2005, 2005-2006 ve 2007'de yaptığı çifte kupa zaferinde takımına büyük katkı sağladı. 2008'de Chelsea'yle tekrar sözleşme imzalayarak o zamanın en çok kazanan Premier League oyuncusu da olan Lampard , aynı zamanda o yıl Şampiyonlar Ligi finalindeki ilk golünü de atmayı başardı. 2009 yılında takımına FA Cup'ı getiren golü atarak kendisi de bu kupayı ikinci kez kaldırdı. 23 Aralık 2009'da, resmi istatistikler tarafından On Yılın En İyi Premier Lig Oyuncusu olarak gösterildi.

Premier League'de attığı 100'den fazla golle kulübünün tarihinde en çok gol atan orta saha oyuncusu ve toplamda tüm turnuvalarda attığı 157 golle de  en golcü üçüncü oyuncu olmayı başaran Lampard, Yılın Chelsea'li Oyuncusu Ödülü'nü üç kez kazanmıştır. Premier Lig tarihine adını 129 golle en çok gol atan Orta saha oyuncusu olarak yazdıran Lampard, yaptığı 156 gol pası ile en çok asist yapan 2. oyuncu olmuştur. Ayrıca Lampard, her sezon ortalama 1400 isabetli pas ve 10 veya üstü asist ortalamasıyla oynamaktadır. 2005 yılında, Lampard Profesyonel Futbolcular Derneği Taraftarların Futbolcusu Ödülü'ne aday gösterilmiştir. Ayrıca, 2005 FIFA Dünya'da Yılın Oyuncusu Ödülü ve Ballon d'Or 2005'te ikinci sırada yer almıştır.

Millî takımlar düzeyinde ilk karşılaşmasına Ekim 1999'da çıkan ve toplamda 20 gol atan Lampard, 80 kez İngiltere için ter döktü. 2004 ve 2005 yıllarında İngiltere'nin en iyi futbolcusu olarak seçildi. Euro 2004'te oynayan Lampard, İngiltere'nin oynadığı 4 karşılaşmada 3 gol attıktan sonra turnuvanın takımına girmeyi başardı. 2006 Dünya Kupası'nda, eleme turlarında 5 golle takımının en golcü oyuncusu oldu. 2010 FIFA Dünya Kupası elemelerinde 4 gol atarak takımının Güney Afrika'ya gitmesinde rol oynadı.

Kulüp kariyeri

West Ham United

1995-2001
Lampard, kariyerine babasının eski kulübü olan West Ham United'da başladı. 1994'te genç takıma giren Lampard, 1997-1998 sezonu itibarıyla de ilk 11'deki yerini garantiledi. 1998-1999 sezonunda takımının bir önceki sezon yakaladığı ve en büyük başarısı olan beşinciliği korumasına yardımcı oldu. Orta sahada boy gösteren Lampard, ertesi sezon tüm turnuvalarda toplam 14 gol attı. 2001 yılında West Ham'dan Chelsea'ye 11 milyon sterline transfer oldu.

FC Chelsea

2001-2004

Lampard ilk Premier Lig karşılaşmasına 19 Ağustos 2001 günü 1-1 berabere kaldıkları Newcastle United'a karşı çıkarken ilk kırmızı kartını 11 Eylül'de Tottenham Hotspur'a karşı oynadıkları karşılaşmada gördü.

2001-2002 sezonunda Chelsea adına tüm lig karşılaşmalarda boy gösteren Lampard, bunu sekiz golle süsledi. 2002-2003 sezonunda Charlton Athletic'e karşı oynadıkları sezonun açılış karşılaşmasında takımına galibiyeti getirdi.

Ertesi sezon; 2003 Eylül ayında Ayın Barclays Oyuncusu, Ekim ayında da Taraftarların Oyuncusu seçildi. Chelsea 2003-2004 sezonunda Premier League'i yenilgisiz Arsenal'ın arkasından ikinci bitirdi. 2004 yılında attığı 10 golle kariyerinde ilk kez çif haneli gol sayısına ulaşan ve buna ek olarak da 14 Şampiyonlar Ligi karşılaşmasında attığı 4 golle takımının yarı finale kadar yükselmesini sağlayan Lampard, İngiltere'de Yılın Takımı kadrosunda yer aldı. Monaco'ya karşı oynadıkları yarı final karşılaşmasında gol attı fakat Chelsea iki karşılaşma sonunda skor toplamında 5-3'le kaybetti.

2004-2007
Lampard, 2004-2005 sezonunda 38 karşılaşmanın tümüne çıktı. Bu sezon içerisinde 13 gol attı (tüm turnuvalarda 19) ve verdiği 16 gol pası ile asist kralı oldu.

2004'te Crystal Palace'a karşı 4-1 kazandıkları Premier Lig mücadelesinde 22 metre gibi uzak bir mesafeden gol attı. Chelsea'nin 2-0 kazanıp şampiyonluğunu ilan ettiği Bolton Wanderers karşılaşmasında iki golü de kendi attı. Chelsea'nin 50 yıl sonra 12 puan fark atarak kazandığı şampiyonluk, Lampard'ın da kariyerindeki en önemli kupası oldu. Böylelikle Lampard, Sezonun Barclays Oyuncusu seçildi. 2004-2005 Şampiyonlar Ligi çeyrek finallerinde, Chelsea'nin Bayern Münih'i iki karşılaşma sonunda toplamda 6-5'lik skorla elediği karşılaşmalarda 3 gol attı. İlk karşılaşmada attığı ikinci golü nefesleri kesti. Makélélé'nin attığı topu göğsüyle kontrol eden Lampard, sol ayağıyla uzak köşeye gönderdiği yarım voleyle şahane bir gol attı. 2004-2005 Şampiyonlar Ligi yarı finallerinde ezeli rakipleri Liverpool'a elenen Chelsea, Lampard'ın 6 karşılaşmada 2 gol attığı bunun içinde yarı finalde Manchester United'ı 2-1 yendikleri karşılaşmada açılış golünün de bulunduğu, EFL Cup'ta yoluna devam etti. İlk bireysel ödülünü FYD Yılın Futblcusu seçilerek kazandı. Futbol efsanesi Johan Cruyff, onun için "Avrupa'nın en iyi orta sahası" şeklinde konuştu. Ballon d'Or sıralamasında ise 2005'te Steven Gerrard'ın önünde yer almıştır. Ayrıca İngiltere Premier Liginin son 10 yılının en değerli futbolcusu seçilmiştir.Bu değerlendirme de esas alınan kriterler galibiyet, atılan gol, yapılan asist ve oynanan maç bazında ele alınmıştır.Lampard bu sıralamada Thierry Henry, Steven Gerrard, Wayne Rooney, Michael Owen, Ryan Giggs gibi efsanevi oyuncuların hepsini geride bırakmıştır.

New York City FC
24 Temmuz 2014 tarihinde Lampard, New York City ile sözleşme imzaladı.

Manchester City
Lampard, 3 Ağustos 2014'te Amerika'da ligler başlayana kadar Manchester City'ye kiralandı.

Başarıları

Futbolcu olarak
West Ham United
  UEFA Intertoto Kupası:
 Şampiyon (1): 1999

Chelsea
  Premier League:
 Şampiyon (3): 2005, 2006, 2010
 İkinci (3): 2004, 2007, 2008
 FA Cup:
 Şampiyon (3): 2007, 2009, 2012
 İkinci (1): 2002
  Carling Cup:
 Şampiyon (2): 2005, 2007
 İkinci (1): 2008
  FA Community Shield:
 Şampiyon (1):  2005
 İkinci (2): 2006, 2007
  UEFA Şampiyonlar Ligi:
 Şampiyon (1):2012
 İkinci (1): 2008
  UEFA Avrupa Ligi:
 Şampiyon (1):2013

Bireysel
 EFL Cup gol kralı: 2007-08 (Eduardo da Silva ve Michael Mifsud ile birlikte)

Teknik direktör olarak
Bireysel
 Premier League Ayın Teknik Direktörü: Ekim 2019

Kaynakça

Dış bağlantılar

 BBC profili
 Profil - Chelsea resmi sitesi
 Profil  FA sitesi
 Profil  - UEFA.com

 ESPN Profili
 Transfemarkt.co.uk profili

Yaşayan insanlar
Orta saha futbolcuları
İngiltere 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Premier League futbolcuları
Swansea City AFC futbolcuları
English Football League futbolcuları
1978 doğumlular
İngiliz futbolcular
İngiltere millî futbol takımı futbolcuları
West Ham United FC futbolcuları
Chelsea FC futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2014 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
UEFA Avrupa Ligi'ni kazanan futbolcular
Chelsea FC teknik direktörleri
Derby County FC teknik direktörleri
Everton FC teknik direktörleri

Frank Lampard


Vladimir Vojnović (Bugojno, 1917. – Sarajevo, 1999.), bh. likovni umjetnik. Rodio se u Bugojnu 1917. godine. U Sarajevu je završio državnu školu za likovnu umjetnost. Studij je nastavio u Francuskoj, u Parizu i u Italiji gdje je studije nastavio na usavršavanju konzervatorskih radova. Umro je 1999. godine u Sarajevu.

Izvori

Životopisi, Bugojno
Bosanskohercegovački umjetnici
Konzervatori

Vladimir Vojnović


Masaki Tanaka (født 27. marts 1991) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Giravanz Kitakyushu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masaki Tanaka


Kırşehir, Kırşehir ilinin şehir merkezidir. 1941 yılında Ankara'da toplanan I. Coğrafya Kongresi'nde bu bölgeye ve bölgenin Orta Kızılırmak Bölümü'ne alındı. Özellikle son yıllarda köylerin göç vermesiyle nüfus merkez ilçede yoğunlaşmıştır. 1927'de 13.000 olan 1990'da 73.538'e, 2000'de 88.105'e çıkmıştı. 2010'da 110.000 olan merkez ilçe nüfusu 2021 itibarıyla 160.737'dir.

Kırşehir doğu ve güneydoğuda Nevşehir, güneyde Aksaray, kuzeybatıda Kırıkkale, kuzeydoğu ve doğuda Yozgat, batıda Ankara ile çevrilidir. Kabaca bir paralel kenarı andıran il topraklarını güney ve güneybatıda Kızılırmak, batı da ve kuzeybatıda Kılıçözü Deresi, kuzey ve kuzeydoğuda Deliceırmak sınırlar. İl topraklarının genişliği ülke topraklarının binde 8'i, İç Anadolu topraklarının yüzde 2,9'u kadardır.

İlin yüzölçümü 6.570 kilometrekaredir. Bu yüzölçümün ilçelere göre dağılımı şöyle:

Akçakent 370
Akpınar 582
Boztepe 747
Çiçekdağı 891
Kaman 1284
Kırşehir Merkez 1719
Mucur 992 km²'dir.

Orta Kızılırmak Havzası'nda ve bölümünde yer alan Kırşehir il toprakları 39°41'- 39°48' kuzey enlemleri ile 33°25'-34°43' doğu boylamları arasında yer alır. Denizden 985 metre yükseklikte olan şehrin kuş uçuşu olarak gerçek uzaklığı Karadeniz'e (Sinop) 334 km, Akdeniz'e (Anamur Burnu) 362 km.

Kırşehir, yönetim bakımından doğu ve güneydoğuda Nevşehir'in Kozaklı, Hacıbektaş ve Gülşehir; güneyden Aksaray'ın Ortaköy güney ve güneybatıda Ankara'nın Şereflikoçhisar ve Bâlâ; kuzeybatıda Kırıkkale'nin Keskin ve Delice; kuzey ve kuzeydoğuda Yozgat'ın Boğazlıyan ve Yerköy ilçeleri ile çevrilmiştir.

Kent, Kayseri ve Nevşehir ile birlikte Kapadokya diye anılan üçgenin kuzeyindedir. Çoğu ya kaybolmuş ya da bilinmeyen eserlerin bulunduğu Kapadokya'nın merkezi ise Kırşehir'dir. Kapadokya Bölgesi, Kayseri merkez olmak üzere Tuz Gölü'nün doğusundan, güneyde Doğu Toroslar; kuzeyde Kırşehir ve Sivas'ın önemli bir kısmını içine alarak Malatya'ya kadar uzanır. Pers dilinde "Katpatukya" olarak adlandırılan Kapadokya'nın sözlük anlamı "Güzel Atlar Ülkesi"dir. Burası binlerce yıl, birçok devlete kucak açmıştır. Kimlerin ne kadar zaman önce buralara geldiği belli değildir.

Şehirdeki tek üniversite Ahi Evran Üniversitesi'dır. Üniversitede tıp fakültesi ile birlikte birçok fakülte ve yüksek okul bulunmaktadır.

Termal yönden zengin kaynaklara sahip bir coğrafyada yer alan şehir doğu-batı, kuzey-güney akslarının kesişim noktasındadır.
Türkiye'nin tek yerli sermayeli lastik fabrikası Petlas burada üretim yapmaktadır.

Kırşehir, Anadolu bozkırının ortasında kültür ve sanat merkezi özelliğine sahiptir. Bugün bile hayranlık uyandıran Ahilik felsefesinin doğup yayıldığı Kırşehir, göz kamaştırıcı bir kültür varlığına sahiptir. 13. yüzyılda Türkçeyi büyük bir inançla savunup Türkçe şiirler yazarak Türk edebiyatının ölümsüz isimleri arasına katılan Aşık Paşa'yı; gökbilim, İslâm hukuku, felsefe-tasavvuf bilgini Caca Bey'i ve daha nicelerini yetiştirmiş bir ildir. Bunların dışında birçok ses sanatçısı, gazeteci ve bilim insanı da Kırşehir'de yetişmiştir.

Kırşehir 2019 yılında Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı'na bağlı Ahiler Kalkınma Ajansı ve Kırşehir Belediyesi'nin  girişimleri ile UNESCO Yaratıcı Şehirler Ağına Müzik alanında dahil olmuştur. Türkiye'den müzik alanında bu ağa dahil olan ilk ve tek şehir olma özelliğini de taşımaktadır.

Köken bilimi
Önceleri Makissos (Macissus) adıyla anılan kent, İmparator I. Justinianus () devrinde yeniden kurulmuş ve Jüstinianopolis diye anılmaya başlamıştır.
Uçsuz bucaksız bozkırın ortasında yükselen bu kente Türkler "Kır şehri" adını vermişlerdir. Kır şehri zamanla halk dilinde "Kırşehir" oldu. Bu gün bile bazı köylerinde yaşayan halk, burasını Kır şehri diye anar. Kırşehir ismi Türkçedir. Bir rivayete göre de Timur'un Anadolu'ya gelişinde kendisine karşı koyan burada yaşayan halkı göstererek "kırın şehri" dediği, daha sonra bunun Kır şehri olarak değiştiği ve bugünkü ismini aldığı da söylenmektedir.

Coğrafya

İklim
Kırşehir'de, kışları soğuk ve kar yağışlı, yazları sıcak ve genellikle kurak geçen karasal iklim görülür. Son yıllarda, yaz yağışlarında artışlar görülse de, Thorntwait'in iklim tasnifine göre, Kırşehir yarı kurak iklim özelliğine sahiptir. İldeki yıllık sıcaklık ortalaması 11.3 °C'dir.

Yağışlar
Yıllık ortalama yağış miktarı ise 415,9 kg/m²'dir.

Dağlar

Kervansaray Dağı
Seyfe Gölü çöküntü alanı ile Kırşehir kenti arasında bulunan bu dağlar, kuzeybatıdan güneydoğuya doğru uzanarak Mucur İlçesi'ne sokulur. Mucur yakınlarında, aynı yönde uzanan platolar üzerinde belirginliği azalan dağlar, ilçenin kuzey doğusunda yeniden yükselir. Nevşehir kuzeyindeki Kızıldağ ile birleşir. Kervansaray Dağları'nın en yüksek noktası şehrin kuzeydoğusunda kalan bölümüdür ve 1707 metredir. Aynı sıranın öbür önemli dorukları ise Armutlu, Köpekli, Kırlangıç ve Kızıldağ'dır. Bu dağlar, bitki örtüsünden yoksundur. Akarsuların açtığı derin vadilerle parçalanmıştır. Şiddetli aşınma sonucu yer yer düzleştiği için de platolara dönüşmüştür.

Çiçek Dağı
Adını aldığı ilçenin batısındaki platonun ortasında yükselir. Çiçek Dağı'nın yüksekliği 1691 metredir. Bu dağ, Deliceırmak'a doğru akan derelerin açtığı vadilerle parçalanmıştır. Orman örtüsü bakımından seyrektir. Bu kütlenin yakınında olan Yağmurlu Dede Tepesi de, 1585 metre yüksekliğindedir. Bitki örtüsü bakımından yoksun olan bu dağ, derin vadilerle parçalanmıştır.

Aliöllez Dağı
Kaman İlçesi'ndedir. Güney-güneydoğu yönünde uzanan Aliöllez Dağı'nın yüksekliği 1528 metredir. Bitki örtüsü bakımından zayıftır ve Hirfanlı Barajı yönünde derin olarak parçalanmıştır.

Baranlı Dağı
Kırşehir ile Kaman arasındadır. 1963 metre yükseltisi olan bu dağ batıdan güneydoğuya doğru(Yelek-Demirli) uzanır. Kırşehir'in en yüksek noktası bu dağın zirvesidir. Ayrıca dağın eteklerine kurulmuş bulunan birçok köy ve kasaba bulunmaktadır. Bunlardan Çağırkan'a ayda 4 bin turist gelerek ekonomik anlamda kasabaya etki etmektedir.

Kırşehir'in Diğer Dağları ve Yükseltileri
 Merkez İlçe: Kargasekmez (1712 metre), Cemele Dağları (1555 metre), Naldöken Dağlan (1504 metre), Hüyüklü Tepe (1256 metre), Emirburnu (1250 metre), Obruk Tepesi (1242 metre)Buzluk Dağı (1609 metre).
 Kaman İlçesi: Topakkaya Dağı (1300 metre).
 Mucur İlçesi: Armutlu Dağı (1557 metre), Büyük Uyuklu Dağı (1356 metre), Kırlangıç Dağı (1472 metre), Kızıldağ (1341 metre), Köpekli Dağı (1554 metre).

Ovaları

Malya Ovası
Halk arasında "Çöl" ya da "Seyfe Ovası" olarak adlandırılan Malya Ovası, Kırşehir'in kuzeyinde yer almaktadır. Çiçekdağı İlçesi'nin Salep Boğazı ve Taburoğlu köyleri doğrultusunda başlayan ova, Mucur topraklarını içine alarak Kayseri il sınırına doğru uzanır. 1100 metre yüksekliktedir. Yani yüksek ovadır. Merkez İlçe'nin 20 kilometre kuzeydoğusundadır. 400 kilometrekare alana sahip olan ovanın üzerinde Malya Tarım İşletmeleri (Malya Devlet Üretme Çiftliği) bulunmaktadır. Kırşehir'deki platolann yumuşak yapısı sonucu büyük aşınmalarla ortaya çıkmıştır. Karasal iklimin etkili, olması nedeniyle Malya Ovası orman bakımından yeterli değildir. Bunun için burada küçükbaş hayvancılık yapılmaktadır.

Çoğun Ovası (Çuğun)
Çoğun Barajı'nın yapılmasından sonra, akarsuların taşıdığı maddelerin birikmesinden oluşan topraklar, Çoğun Ovası adıyla anılmaya başlanmıştır. 17 -18 kilometre uzanan toprakların kapladığı alan 2500 hektara yaklaşmaktadır. Çevredeki toprakların sulanması nedeniyle sanayi bitkileri ve meyve üretimi artmış, kentin tarımdan elde ettiği yıllık gelir yükselmiştir.

Güzler Ovası
Kırşehir'in güneyinde bulunan bir ovadır. Üzerinde sulama göleti (regülatör) yaptırıldıktan sonra bu bölge güzler regülatör'ü sulanır 15 kilometre uzunluğunda bulunan bu ovanın kapladığı yer ise 2400 hektar kadardır. Sulanabilen yerlerde endüstri bitkileri yetiştirilmektedir. Son yıllarda şeker pancarı üretiminin artması üzerine Şeker Fabrikası'nın bu ovaya kurulması kararlaştırıldı ve temeli atıldı.şu an şeker fabrikası faaliyete geçmiştir.

Ayrıca, Hamamözü, Değirmenözü, Acıöz, Manıöz ovaları ile Kenar, Tatarilyas, Kuytuluk, Körkuyu, Çardaklıbel, Yalnız. Mezar, Göbek, Laleli, Güllüdağ, Ekizağıl ve Aksakal yaylaları da vardır. 1976'da yapılan araştırmalarda köylerin yüzde 30'u yaylalarda kurulmuştur.

Vadileri

Kızılırmak Vadisi
Türkiye'nin en uzun ve önemli vadisidir. Sivas'ın Kızıldağ yakınlarından doğan Kızılırmak, İç Anadolu Bölgesi'nde bir yay çizdikten sonra kuzeye doğru uzanarak Karadeniz'e dökülür. Kırşehir bu vadinin içinde yer alır. Bu vadi Aydoğmuş ve Yörücek'in doğusundan il alanına girer ve Ecikağıl yakınlarından sınırı terk ederek Ankara sınırına ulaşır. Hirfanlı ve Kesikköprü Barajları bu vadi üzerinde yer alır.

Kırşehir Kılıçözü Vadisi
Baranlı Dağları'nın yamaçlarından Demirli-Kurancılı hattından başlayan vadi Aydınlar'a (Sofular'a) uzanır, daha sonra yay çizerek Çoğun'a gelir. Özbağ'dan ve  Kırşehir'in merkezinden (Kent Park rekreasyon alanı) geçtikten sonra Güzler'in üzerinden Kızılırmak'a katılır. Çoğun'a dek dik ve dar olan Kırşehir Kılıçözü Vadisi'nin iki tarafında önemli tarım alanları bulunmaktadır. Çoğun ve Güzler göletleri sayesinde bu vadinin hemen hemen topraklarının bütünü sulanmaktadır.

Deliceırmak Vadisi
Yozgat sınırları içinde kalan vadinin, Kırşehir sınırına yaklaşılığında Yerköy yöresinde tabanı genişlemeye başlar. Deliceırmak Vadisi, Ankara - Yozgat sınırını oluşturarak, Çorum il alanından Kızılırmak Vadisi'ne açılır. Kırşehir sınırı içerisinde kalan kısımlarında sulamalı tarım yapılabilir.

Kaman Kılıçözü Vadisi
Kaman İlçesi'nin kuzeyine doğru sokulur. İl alanının güney ve güneydoğusunda dar ve oldukça dik bir koridor şeklinde açılmıştır. Geniş olmayan bu vadi, Ocakbaşı Bucağı'ndan Ankara il alanına girer. Kuzeyden doğuya doğu genişçe bir yay çizerek Ankara - Yozgat sınırından Delice Vadisi'ne açılır.

Akarsuları
Kırşehir, Kızılırmak ve onun önemli bir kolu olan Deliceırmak Havzası üzerindedir. Bu bakımdan irili ufaklı birçok akarsu il toprakları içerisindedir. Bu akarsuların önemlileri şunlardır:

Kızılırmak
Kızılırmak Türkiye'de doğan ve Türkiye'de denize dökülen bir akarsudur. Sivas'ın İmranlı İlçesi'nin doğusundaki Kızıldağ'dan doğar, Sivas, Kayseri, Nevşehir, Kırşehir,Kırıkkale Ankara illerinden geçtikten sonra Iç Anadolu Bölgesi'ni terk eder. Adını, içinde tuz ve jips bulunan, çoğunlukla kızıl renkli, kumlu-killi topraktan almaktadır. 1355 km. ile Türkiye'nin en uzun akarsuyu olan Kızılırmak, Kırşehir'in 17 kilometre güneyinden geçer. Irmağın geçtiği yerlere Kızılırmak Havzası denir. Türkiye'nin Fırat Havzası'ndan sonra en büyük havzasıdır. Kırşehir bu havzanın üzerinde olmasına rağmen, ildeki dere ve çaylann fazla olması nedeniyle ovalık alan ve sulanabilen alan bakımından fakirdir. Bitki örtüsü de azdır. Yazın yeterli yağış almayan Kızılırmak, düzensiz bir akışa sahiptir. Kışın kar şeklinde olan yağışlar nedeniyle önemli bir yükselmeye rastlanamaz. Akarsu üzerinde Hirfanlı ve Kesikköprü Barajları bulunur.

Kılıçözü Deresi
Baranlı Daği nın kuzey yamaçlarından doğar. Kırşehir ve Güzler'i geçerek Taka denilen yerde kocabey köyü sınırları içerisinde Kızılırmak'a karışır. Kuzey-güney doğrultusunda akan 80 kilometre uzunluğundaki Kılıçözü Deresi'nin sulanndan tarımda yararlanılmaktadır. Dere üzerinde, sulama ve taşkını önleme amacıyla Çoğun Barajı ile İğdeliöz, Kılıçözü ve Güzler sulama regülatörleri yapılmıştır. Düzensiz bir akışa sahip olduğundan yazın suları azalır. Kışın ve bahar aylarında ise yağışlar ve ani eriyen kar suları yüzünden zaman zaman taşar.

Deliceırmak
Yozgat-Kırşehir sınırını oluşturan bu akarsu, Kızılırmak'ın önemli bir koludur. Yozgat'taki plato ve dağların güney yamaçlarında doğar. Çorum il alanından kuzeye dönen Deliceırmak, burada Kızılırmak'a karışır ve Karadenize dökülür.

Kaman Kılıçözü Deresi
150 kilometre uzunluğundaki bu akarsu, Karaova'nın batısında, ilin kuzey bölümünde yer alan dağ ve platoların sularını toplayan Malaközü Deresi'ni alır. Dere Ankara-Yozgat sınırından Deliceırmak'a karışır.

Gölleri

Seyfe Gölü
Kırşehir'in 22 kilometre doğusunda Boztepe ilçesi sınırları içerisinde bulunan sığ Seyfe Gölü, 15 kilometrekarelik bir alanı kaplamaktadır. Denizden 1080 metre yükseklikte olan gölün bulunduğu Seyfe Ovası'nın tamamı 152.200 hektardır. Bunun 1550 hektarı göl, 9700 hektarı geçici bataklık, geriye kalanı ise tarım alanıdır. Gölün derinliği, içeriye doğru 200 metre ilerledikçe 4 - 5 metreyi bulmaktadır. En derin yeri 10 -12 metre arasındadır. Yazın suyu iyice azalan Seyfe Gölü'nün kış aylarında bol yağış nedeniyle kabardığı ve etrafının bataklığa dönüştüğü görülür. Kapalı Havza olduğu için suyu, durdukça tuzlanır. Bu nedenle toprak çoraklaşır. Tuzlu suya sahip olması nedeniyle Tekel İşletmesi tarafından tuz işletmeleri açılmıştır. Seyfe Gölü, dünyada nesilleri azalan Flamingo kuşlarının konakladığı bir yerdir. 600 binden fazla çeşitli türden kuşların bulunduğu bu alan Millî Park alanı haline getiriliyor. Av mevsiminde avcılar tarafından vurulan bu kuşların nesillerinin azalmaması için önlemler alınıyor. 50 kuş türünün kuluçkaya yattığı,182 kuş türünün barındığı "Kuş Cenneti" ne yaklaşık 25 kuş türü de göç sırasında uğramaktadır. Mucur'a 20 kilometre olan tektonik göl niteliğindeki Seyfe Gölü nün batısında Seyfe ve Gümüşkümbet, doğusunda Kızıldağ ve Karaarkaç, kuzeyinde Malya DÜÇ, güneyinde Yazıkınık ve Budak Köyleri bulunmaktadır. 1971 yılında İran'ın Ramsar kentinde imzalanan ve "Su Kuşları Yaşam Ortamı Olarak Uluslararası Öneme Sahip Sulak Alanlar Hakkında Sözleşme" olarak da bilinen Ramsar Sözleşmesi'nin onaylanması Türk Hükûmeti tarafından uygun görülerek 30.12.1993 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanmıştır. Aralık 2006 tarihinde seyfe gölü kurumuştur. Gölün kuruması ile beraber su kuşlar bölgeyi terk etmiştir. Seyfe Gölü'nün eski haline getirilebilmesi için DSİ'nin bir takım çalışmaları bulunmaktadır.

Hirfanlı Baraj Gölü
Elektrik üretmek, taşkınları önlemek ve sulamada kullanılmak amacıyla 1959 yılında tamamlanan ve 8 Ocak 1960 tarihinde işletmeye açılan Hirfanlı Barajı'nın açılışına zamanın Cumhurbaşkanı Celal Bayar, Meclis Başkanı Refik Koraltan, Başbakan Adnan Menderes, bakanlar ve diplomatik erkan katıldı. O tarihlerde Türkiye'nin büyük barajı olan 81 metre yüksekliğindeki bu barajın gölünün en geniş yeri 15 kilometredir. 75 kilometre uzunluğundaki baraj gölünün alanı 320 kilometrekaredir. Şu anda Türkiye'nin Keban'dan sonra ikinci büyük barajıdır. 6 milyar metreküp kaya dolgu ile yapılan barajdan yılda 400 milyon kilovatsaat enerji üretiliyor. 4 tribünden meydana gelen santralın oluşturduğu yapay göl, yörenin iklimini olumlu yönde değiştirmektedir. Gölette kerevit ve balık üretilmektedir. Üretilen balıklar arasında sazan, kefal, kaya ve gümüşbalığı ile kepenek türündeki balıklar bulunmaktadır. Kaman'a 19 kilometre uzaklıktaki tesisler doğrudan doğruya ilçeye bağlıdır. Bu tesisler yörede yaşayan halkın deniz ve plaj gereksinimini karşılayabilecek durumdadır. Gölün suyu tatlıdır...

Kesikköprü Barajı
Kesikköprü yakınlarındadır. Kızılırmak üzerinde kurulan baraj,1966 yılında işletmeye açılmıştır. Gölün uzunluğu 15 kilometre, en geniş yeri 2,5 kilometre ve alanı da 38 kilometrekaredir. Ankara sınırları içerisinde kalan gölde tatlı su balıkları yetiştirilmektedir. Bol miktarda su midyesi üretiliyor. Hirfanlı Barajı'na 25 kilometre uzaklıktadır. Kaman İlçesi'ne bağlı Büğdüz Köyü topraklarının bir kısmı baraj sulan altında kalmıştır.

Çoğun (Çüğün) Baraj Gölü
Kırşehir'e 15 kilometre uzaklıkta bulunan Çoğun Baraj Gölü, kentin kuzeyindedir. Kaman yöresinden gelen Araz Çayı'nın sularını toplamaktadır. 1970'li yılların ortasında açılan göl, taşkın ve sulama amaçlıdır. Temelden yüksekliği 43 metredir. 22 milyon metreküp su toplanan gölün alanı 238 kilometrekaredir. Dolgu tipi olan göl sayesinde 2.068 hektar alan sulanabilmektedir. Gölde, tatlı su balıkları da yaşamaktadır.

Ayrıca, Nevşehir sınırları yakınında da küçük bir obruk gölü vardır.

Kaplıcalar
Kırşehir merkeze bağlı Karalar köyünde Karakurt Kaplıcası bulunmaktadır.

Nüfus

Kasabalar

Özbağ
Kurancılı
Köseli
Ulupınar

Kardeş kentler
Kırşehir Belediyesi'nin aşağıdaki şehirlerle kardeş şehir anlaşması vardır:
  Güzelyurt, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti

Görüntüler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kırşehir Valiliği
 Kırşehir Belediyesi

Kırşehir


Porsche 928, Alman otomobil üreticisi Porsche tarafından 1978-1995 yılları arasında üretilmiş GT (grand tourer) otomobil. Hayranları tarafından 'karadaki köpekbalığı' benzetmesi yapılmıştır. 1986 yılında Amerika Birleşik Devletleri Utah çölünde yapılan denemede 172 mil (275 km/saat) hız yapmıştır.

928 Modellerinin Güçleri

928

Porsche 928


Codruț Andrei Anghel

Și-a început cariera la vârsta de 7 ani la un club local de amatori.

A urmat transferul la CS Concordia Chiajna, în vara anului 2007.

Și-a făcut debutul pentru satelitul formației, Concordia II Chiajna la vârsta de 16 ani, în liga a III a.

A jucat o scurtă perioadă de timp pentru FC Sportul Studențesc.

Pe 22 februarie 2016 a semnat un contract cu formația de ligă secundă CS Metalul Reșița, făcându-și debutul în liga a II a, pe 27 februarie 2016 împotriva formației Șoimii Pâncota.
În vara lui 2016 a semnat un nou contract cu Concordia Chiajna.

Cu Dunărea Călărași a jucat în prima repriză a meciului din șaisprezecimile Cupei României, cu Lotus Băile Felix.

Note

Legături externe
 Codruț Anghel la transfermarkt.com

Nașteri în 1994
Fotbaliști români din campionatul intern
Bucureșteni
Sportivi români în viață

Codruț Anghel


Menandrova kuća (talijanski: Casa del Menandro) arhitekturom, dekoracijom i sadržajem jedna je od najbogatijih i najveličanstvenijih kuća u antičkim Pompejima, a prostire se na velikoj površini od oko 1,800 m2 koja zauzima većinu njezine insule. Njegova kvaliteta znači da je vlasnik morao biti aristokrat upleten u politiku, s velikim ukusom za umjetnost.

Kuća je iskopana između studenog 1926. i lipnja 1932. i nalazi se u regiji I, Insula 10, ulaz 4 (I.10.4) u grad.

Opis
Najstariji dio kuće sastoji se od relativno skromnog atrija s neposredno okolnim prostorijama izgrađenim 250. godine pr.

Oko 100 godina kasnije domus je moderniziran; kapiteli od tufa korišteni su za ulazna vrata i tablinum. U augustovskom razdoblju domus je bitno modificiran; izgrađen je peristil na prostoru od rušenja susjednih stambenih zgrada. U prostoru na zapadu stvorene su bogato uređene terme, usredotočene oko malog atrija s 8 stupova. Nedostatak kade u kaldariju sugerira da nije mogao biti u upotrebi u vrijeme erupcije Vezuva 79. godine.

Na istoku je poslovni dio domusa . Neposredno prije erupcije, na raznim mjestima u kući obavljeni su daljnji radovi na modernizaciji, kao što pokazuju amfore ispunjene štukaturom i privremena pećnica.

Doista, nepostojanje nalaza svakodnevnih predmeta kao što su oni povezani s hranom, prisutnost građevinskog materijala i najnovijeg novčića datiranog u 37. godinu po Kr., implicira ograničenu prisutnost kuće u vrijeme erupcije. Čini se da je cijela insula prošla kroz promjene u upotrebi i djelomično napuštena neko značajno vrijeme prije konačne erupcije.

U kući je pronađeno 18 žrtava erupcije: dva muškarca i žena u sobi 19, još deset u hodniku, dvoje u sobi 43 (jedan na krevetu) i još troje u dvorištu (trideset i četiri zajedno s kosturom psa). Od svjetiljke, pijuka i lopata pronađenih s tijelima u hodniku, možda su pljačkali blago nakon što su vlasnici napustili kuću nakon početnih erupcija plovučaka i sustigle su ih konačne erupcije, iako su propustili srebrno blago .

Vlasništvo nad kućom
Matteo Della Corte mislio je da bi vlasnik mogao biti Quintus Poppaeus Sabinus zbog pečata i grafita u ulaznom hodniku koji spominje 'Quintus' i drugih grafita u kući koji se odnose na 'Sabina'. Kuća je možda pripadala lokalnom sucu.  Nadalje, prsten pečatnjak pronađen u odajama za slugu sugerira da je posjed bio u vlasništvu Kvinta Popeja, vjerojatno rođaka Poppeje Sabine, druge žene cara Nerona.

Više je sporna nacionalnost vlasnika nego njihov ekonomski status. Sredozemna klima Pompeja privukla je mnoge Rimljane da tamo ulažu u vile za odmor, pa je moguće da je vlasnik u vrijeme erupcije Vezuva 79. godine bio bogati turist, a ne domaći.

Umjetnost, arhitektura i grafiti

Freska

Imanje se naziva "Menanderova kuća" jer se u maloj prostoriji izvan peristila nalazi dobro očuvana freska starogrčkog dramatičara Menandera. Neki nagađaju da slika zapravo nije Menander, već vlasnik kuće ili neka druga osoba koja čita Menanderova djela.

Kuća je uključivala i druge freske, uključujući onu koja prikazuje Laokontovu smrt.

Klasični stil i helenizam
Veliki stupovi u peristilu Menanderove kuće predstavljaju dorski stil arhitekture, izdanak klasičnog stila koji potječe iz antičke Grčke. Naglasak na starogrčkoj arhitekturi u pompejanskoj arhitekturi ne iznenađuje jer su grčki pomorci koristili luku kao trgovačku postaju prije nego što su Oscani osnovali grad u 6. stoljeću prije Krista.

Grafiti
Na vanjskim zidovima kuće mogu se uočiti brojni primjerci rimskih grafita.

Kuća je otkopana između studenog 1926. i lipnja 1932.

Kasnija povijest
U hodniku pokraj malog atrija privatnog kupatila pronađena je riznica od 118 srebrnih vaza koje su tijekom obnove kuće pažljivo umotane u platnene zastore i smještene u visoku drvenu vitrinu. U drugom raspadnutom drvenom kovčegu također su bili predmeti u zlatu i novčići u vrijednosti od 1432 sestercija.

Mussolini je priredio ručak u sobi 18 (negativi foto arhive Pompeja A/234-236) kada je posjetio Pompeje 1940.

Britanski projekt Pompeji pokrenut je 1978. kako bi se istražio i snimio otočić na kojem se nalazi Menanderova kuća te analizirali i interpretirali ostaci koji nisu ponovno procijenjeni od izvornih talijanskih publikacija iz ranih 1930-ih.

Galerija

Izvori

Daljnje čitanje

Allison, P. M. 2004. Pompeian households: an analysis of the material culture. Los Angeles: Cotsen Institute of Archaeology at University of California, Los Angeles.
Casa del Menandro, P. M. Allison's On-line Companion to Pompeian Households
Allison, P. M. 2006. The Insula of the Menander at Pompeii: Volume III - The Finds. Oxford: Clarendon Press.
Beyen, H. G. 1954. 'Die Grüne Dekoration des Oecus am Peristyl der Casa del Menandro'. Nederlands Kunsthistorische Jaarboek.
Ling, R. 1997. The Insula of the Menander at Pompeii: Volume I - The Structures. Oxford: Clarendon Press.
Ling, R. & Ling, L. 2005. The Insula of the Menander at Pompeii: Volume II - The Decorations. Oxford: Clarendon Press.
Lorenz, K. 2014. 'The Casa del Menandro in Pompeii: Rhetoric and the Topology of Roman Wall Painting'. In J. Elsner & M. Meyer (eds.), Art and Rhetoric in Roman Culture. Cambridge: Cambridge University Press. 183-210.
Maiuri, A. 1932. La casa del Menandro e il suo tesoro di argenteria. Rome: Libreria dello Stato.
Painter, K. S. 2001. The Insula of the Menander at Pompeii: Volume IV - The Silver Treasure. Oxford: Clarendon Press.

Vanjske poveznice

Kuće u Pompejima

Menandrova kuća


An Andropogon juncifolius in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicaise Auguste Desvaux ngan William Hamilton. An Andropogon juncifolius in nahilalakip ha genus nga Andropogon, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Santa Cruz Is.. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Andropogon

Andropogon juncifolius


Aşağıyapıcı, Erdek ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı Rumca'dan gelmektedir. Rumca adı Katô Neoxôrion yani Aşağı Yeniköy demektir. Aşağıyapıcı 1974 yılından beri Türkiye'deki sit alanları kapsamında olup, üçüncü derecede kentsel sit alanı olarak sınıflandırılmaktadır. Bu nedenle mahallenin tarihi dokusunda yıllara rağmen herhangi bir değişiklik gözlenmemektedir.

Coğrafya ve Doğa

Balıkesir iline  112 km, Erdek ilçesine  16 km ve Bandırma ilçesine 14 km. uzaklıktadır. Aşağıyapıcı Kapıdağ'ın eteklerinde ve denize sıfır olduğundan doğa burada her zaman capcanlıdır ve fotoğraf çekmeyi çok güzel destekleyen bir özelliğidir buranın. Denize sıfır olmasına rağmen hemen yakın çevresinde bulunan fabrika ve gün içinde sefer yapan deniz otobüsleri denize her gün gerilmesine olanak sağlamamaktadır.

Nüfus ve İdare
Aşağıyapıcı Erdek Belediyesi'ne bağlı köy tüzel kişiliğine köy bağlısı bir mahalledir ve köy muhtarlığı ile yönetilir. Mahalle'de 100 hane ve 250 kişi bulunmaktadır. Bu sayı yaz aylarında gelen yazlıkçılarla artmaktadır.

Geçim Kaynakları ve Turizm
Mahallenin en önemli geçim kaynakları balıkçılık ve zeytinciliktir. Yıllık zeytin üretme miktarı 250 tona kadar ulaşabilmektedir. Hayvancılık ve sebze yetiştiriciliği çok yaygın olmazsa da belli oranlarda yapılmaktadır.

Turizm denize çok yakın olmasına rağmen gelişmemiştir. Mahalle'de bulunan Eagle Horse at çiftliği bölgedeki turizm'i biraz canlandırmaktadır.

Galeri

Dış bağlantılar

Erdek'in mahalleleri

Aşağıyapıcı, Erdek


Urban 6., døbt Bartolomeo Prignano (født 1318 i Napoli, død 15. oktober 1389 i Rom) var katolsk pave fra 8. april 1378 og frem til sin død.

Biografi
Bartolomeo Prignano var fra Napoli, men begav sig som ung til Avignon, hvor han skaffede sig indflydelserige venner. Den 21. marts 1364 blev han ordineret til ærkebiskop af Acerenza i kongedømmet Napoli, og den 14. april 1377 flyttede pave Gregor 11. ham til ærkebispesædet i Bari.

Pave Gregor 11. havde flyttet pavens sæde fra Avignon tilbage til Rom. For at forhindre, at en tilbageflytning til Avignon skulle komme på tale, krævede det romerske folk og præsteskab ved hans død, at en italiener skulle vælges til hans efterfølger. Således blev Urban VI pave, men dette valg blev årsagen til det såkaldte vestlige skisma i pavedømmets historie.

Urban blev efter kort tid upopulær blandt flertallet af sine egne kardinaler, grundet stædighed, hårdhed og mangel på klogskab. I 1381 hjalp Urban hertug Karl af Durrazzo med at sætte sig i spidsen for et "korstog" mod Napolis regerende dronning, Johanna 1. af Napoli. Hun blev besejret, taget til fange og myrdet. Karl blev der efter Napolis konge under navnet Karl 3. af Napoli. Venskabet mellem ham og paven endte imidlertid snart. Grundet mistanke om en sammensværgelse blandt kardinalerne og om, at den nye konge støttede oprørerne, bandlyste Urban kongen og belejrede Napoli med interdikt. I 1386 forhørte og myrdede Urban fem kardinaler, en blodsdåd som førte til et betydelig frafald af tilhængere, og uviljen mod ham voksede.

I 1389 bestemte Urban, at Mariæ besøgelsesdag skulle fejres som almindelig kirkefestdag hvert år den 2. juli, og at den hvert 33. år skulle fejres som jubelår. Næste jubelår ville indtræffe året efter, men Urban nåede ikke at opleve den, før han døde den 15. oktober 1389, ifølge mange kilder forgiftet af romerne.

Urban 6. var den sidste pave, som ved valget ikke tilhørte kardinalskollegiet.

Eksterne henvisninger

Paver
Personer fra Napoli
Omkomne ved rideulykker

Pave Urban 6.


Herat er þriðja stærsta borg Afganistans og höfuðstaður samnefnds héraðs. Hún er í vesturhluta landsins og búa þar um 560.000 manns. Borgin hefur verið kölluð Litla Íran en meirihluti íbúa talar persneskt mál.

Borgir í Afganistan

Herat


David Bowie (1947–2016) a fost un actor și muzician englez, născut David Robert Jones.

David Bowie se mai poate referi la:

Muzică
 David Bowie (album 1967), album din 1967 de David Bowie
 David Bowie (album 1969), album din 1969 de David Bowie
 David Bowie (box set), un set de CD-uri realizat din albumele lui David Bowie, lansat în 2007
 "David Bowie", cântec al grupului rock Phish (1986)
 "With David Bowie", cântec al grupului Veruca Salt din albumul Eight Arms to Hold You (1997)
 Cântec al Powerman 5000 din albumul New Wave

Vezi și
Heteropoda davidbowie, ăianjen numit în onoarea lui David Bowie
 David Jones (disambiguation)

Nume proprii

David Bowie (dezambiguizare)


Katherine Chon est la cofondatrice de Polaris Project aux États-Unis. Elle a créé l'organisation immédiatement après l'obtention de son diplôme avec un autre étudiant de l'Université Brown, Derek Ellerman, en 2002, après avoir entendu parler de la question au cours de ses études de premier cycle. Elle a témoigné devant le Congrès sur l'ampleur de la traite des êtres humains et a remporté de nombreux prix pour son travail dans le domaine. Elle est actuellement conseillère principale en matière de traite des personnes au Département de la Santé et des Services sociaux des États-Unis.

Fondation du projet Polaris
Polaris Project est une organisation leader aux États-Unis luttant contre toutes les formes de traite des êtres humains et servant à la fois les citoyens américains et les victimes étrangères, hommes, femmes et enfants, luttant à la fois contre le travail et le trafic sexuel. L'organisation utilise une stratégie holistique, utilisant l'expérience acquise en travaillant avec les survivants pour guider la création de solutions à long terme. L'organisation soutient des lois plus strictes, gère la hotline du National Human Trafficking Resource Center (1-888-373-7888), propose des formations sur la reconnaissance et la lutte contre la traite des êtres humains et fournit des services directs aux survivants de la traite des êtres humains à Washington, DC et Newark, New Jersey. Ils fournissent des services aux clients qui ont survécu à la traite des êtres humains dans les régions de Washington, DC et Newark, NJ.

Formation scolaire
 2002 Université Brown, Sc.B. en psychologie
 2010 Harvard Kennedy School

Prix

 2005 Do Something Brick Award for Social Entrepreneurship, présenté par le président Bill Clinton
 2007 Prix John Hope de l'Université Brown pour le service communautaire
 Bourse du Centre pour l'innovation sociale de la Stanford Graduate School of Business
 2007 " Running Start Women to Watch Award " de Lifetime Television
 2009 Harlequin « Plus que des mots »
 2010 Diane von Furstenburg "People's Voice Award"
 2010 Nommée l'une des 50 femmes les plus influentes au monde par le magazine Woman's Day
 2013 Nommé 2013 Power of One Award du Illinois Holocaust Museum and Education Center

Références

Étudiant de la John F. Kennedy School of Government
Antiesclavagiste américain
Étudiant de l'université Brown

Katherine Chon


Robert Michael Sheehan (* 7. Januar 1988 in Port Laoise) ist ein irischer Schauspieler.
Bekannt wurde er einem breiten Publikum durch seine Rolle in der britischen Fernsehserie Misfits, die 2010 den BAFTA-Award in der Kategorie "Beste Dramaserie" gewann.

Leben
Sheehan ist der Sohn von Maria und Joe Sheehan. Er hat eine ältere Schwester und einen älteren Bruder. Schon in der Grundschulzeit in St. Paul in Portlaoise zeigte sich sein schauspielerisches Talent bei Schulaufführungen. Über ein Casting erhielt er mit vierzehn die Rolle für den Film Song for a Raggy Boy. Ein Jahr später folgten Aufnahmen zu der sechzehnteiligen Serie Foreign Exchange, bei der er die Rolle des Cormac MacNamara übernahm.

2005 studierte er für ein Jahr am "Galway-Mayo Institute of Technology", brach das Studium aber ab und ging aufs College, weil er lieber Schauspieler werden wollte.

Seitdem hat er in einer Reihe von Filmen wie A Dublin Story, Ghostwood, An Créatúr, Summer of the Flying Saucer und Season of the Witch mitgewirkt. Im Fernsehen engagierte man ihn für diverse Serien wie Foreign, Young Blades und den Zweiteiler The Tudors.

Eine Hauptrolle erhielt Sheehan 2008 in dem britischen Drama Cherrybomb in dem er zusammen mit Rupert Grint zu sehen ist. Von 2009 bis 2010 spielte er Nathan Young in der Serie Misfits. Es folgten Filme wie Der letzte Tempelritter, Chroniken der Unterwelt – City of Bones und weitere Serien wie Love/Hate und Me and Mrs Jones. Seit 2019 ist er in der Rolle von Klaus in der Netflix-Serie The Umbrella Academy zu sehen.

Neben direkten Film- übernimmt er auch Sprechrollen wie bei Sammys Abenteuer – Die Suche nach der geheimen Passage, wo er Ray in der englischen Version spricht, zusammen mit Anthony Anderson.

Filmografie (Auswahl)

Filme
 2003: Song for a Raggy Boy
 2004: Foreign Exchange
 2006: Ghostwood
 2009: Cherrybomb
 2010: Sammys Abenteuer – Die Suche nach der geheimen Passage (Sammy's avonturen: De geheime doorgang, Sprechrolle)
 2011: Ein Fall für die Borger (The Borrowers)
 2011: Killing Bono
 2011: Demons Never Die
 2011: Der letzte Tempelritter (Season of the Witch)
 2013: Chroniken der Unterwelt – City of Bones (The Mortal Instruments: City Of Bones)
 2014: Anita B.
 2014: The Road Within
 2015: Moonwalkers
 2017: Geostorm
 2018: Mute
 2018: Bad Samaritan
 2018: Mortal Engines: Krieg der Städte (Mortal Engines)

Kurzfilme
 2006: An Créatúr
 2011: Coming Up Dip
 2012: Lowland Fell

Fernsehen
 2004: Foreign Exchange
 2008: Die Tudors (The Tudors)
 2009: Yorkshire Killer (Red Riding)
 2009–2011: Misfits
 2010: Love/Hate
 2012: Me and Mrs. Jones
 2017: Fortitude
 2017: Genius: Picasso
 seit 2019: The Umbrella Academy
 2022: The Last Bus

Weblinks

Einzelnachweise

County Laois
Filmschauspieler
Darstellender Künstler (Irland)
Ire
Geboren 1988
Mann

Robert Sheehan


Djeca crnih očiju, djeca s crnim očima ili crnooka djeca (eng. black-eyed children), urbana legenda o tobožnjim paranormalnim bićima blijede puti koja izgledaju poput djece i mladih u dobi između 6 i 16 godina i lutaju noću. Priča o fantomskoj djeci koja imaju potpuno crne oči, odnosno oči kod kojih je i bjeloočnica također crne boje kao i zjenica pojavila se 1996. godine u kolumni novinara Briana Bethela iz Abilaneu u Teksasu i ubrzo je postala medijski eksponirana, nakon čega su se pojavile priče o navodnim viđenjima takve tajanstvene djece, a događaji su bili vremenski smješteni prije, tijekom i nakon 1996. godine.

Ne postoji nikakva dokumentacija o svjedočanstvima viđenja djece crnih očiju, bilo istina ili lažna, što navodi na realnu pretpostavku kako se zapravo radi o tipičnoj urbanoj legendi koja se prenosi među ljudima. Tipična priča o susretu s djecom crnih očiju počinje tako da se djeca pojave i kucaju na vrata neke osobe ili obitelji, ili pred vratima automobila. Vlasnik doma nakon otvaranja vrata ne primjećuje odmah da djeca imaju u potpunosti crne oči, ali osjeća nekakvu nelagodu, jer djeca djeluju hladno i distancirano. Nakon toga djeca traže da ih se primi u kuću (ili vozaču da ih nekamo odbaci) i naglašavaju kako ne mogu ući ako nisu pozvani, poslije čega vlasnik doma primijeti njihove neobične oči i u strahu zatvori vrata pred njima ili se panično odveze autom.

Moguće objašnjenje priča o djeci crnih očiju uključuje ne samo osnovanu pretpostavku da se radi o izmišljenoj priči, odnosno urbanoj legendi, već postoji vjerojatnost da se u nekim slučajevima radilo i o prijevari, budući da se učinak potpuno crnih očiju može postići i uporabom posebnih kontaktnih leća.

Bilješke

Urbane legende
Paranormalno

Djeca crnih očiju


Marco Zanetti (* 10. April 1962 in Bozen) ist ein italienischer Karambolagespieler.

Privates
Sein Vater Erwin, im Jahr 1960 erster italienischer Staatsmeister im Karambolspiel, war damals Präsident des Karambolvereins in Bozen. Nach mehreren Umzügen des Vereins wurde dieser 1980 aufgelöst. Im Alter von sieben Jahren fing Marco Zanetti an, Billard zu spielen und musste sich, um an den Tisch zu kommen, auf einen Stuhl stellen. Heute gilt er als brillanter Billardspieler und wird in der Billardszene für seine ehrenhafte Haltung und sein sportliches Auftreten geschätzt. Im Jahr 2007 wurde von den weltbesten Dreibandspielern eine Spielervereinigung gegründet, die Masters of Billards Association, zu der Marco Zanetti zum Präsidenten gewählt wurde. Mit seinem südländischen Temperament sparte er auch nicht mit Kritik an Verbänden und Organisatoren. Somit kam es teilweise zu gewissen Unstimmigkeiten mit diversen Funktionären.

Zanetti lebt mit seiner Freundin Martina und dem Sohn Samuel (* 2008) in seiner Geburtsstadt Bozen in Südtirol. Er ist der erfolgreichste italienische Karambolagespieler.

Als Südtiroler spricht er fließend Deutsch, aber auch Französisch, Englisch und Spanisch.

Karriere

Anfänge (Junioren)
Mit fünfzehn gewann er in Gagnano (Neapel) seine erste italienische Meisterschaft im Dreiband bei den Junioren. Damit war er der jüngste Staatsmeister in der italienischen Billardhistorie. Es folgten mehrere Staatstitel in den technischen Disziplinen des Karambolspiels (Freie Partie, Cadre und Einband). Seit 1976 verbrachte er den Großteil seiner Sommerferien beim vielfachen österreichischen Staatsmeister Heinrich Weingartner in Wien, bei dem er wie ein Sohn aufgenommen wurde. Durch viel Training mit den besten österreichischen Karambolagespielern verbesserte er ständig seine Technik.
Bei seiner ersten Junioren-Europameisterschaft belegte er im Mai 1978 in Luxemburg seinen ersten von 6 Podestplätzen. Im Juni 1981 wurde er im belgischen Geel Junioren-Europameister in der Freien Partie.

Erfolge (Senioren)
Mit 18 Jahren wurde er erstmals italienischer Staatsmeister in der Freien Partie mit 100,00 GD (Generaldurchschnitt). Als erster Italiener beendete er bei diesem Turnier eine Partie bis 400 Punkte in einer Aufnahme. Danach widmet er sich intensiv den anderen technischen Disziplinen. Als 20-Jähriger gewinnt Marco Zanetti bei seinem ersten internationalen Auftritt bei einer Europameisterschaft im spanischen Elda sensationell den Titel im Cadre 47/2. Im Finale schlug er den deutschen Titelverteidiger Klaus Hose. Ein Jahr später ließ er im dänischen Odense den Titel im Cadre 47/1 folgen. 1985 folgte ein dritter Platz bei der Einband-EM in Dülmen. Er musste sich nur den belgischen Billardlegenden Raymond Ceulemans und Ludo Dielis geschlagen geben. Mit 109 Punkten spielte er aber die höchste Serie des Turniers. 1986 wurde zum ersten Mal eine Triathlon-Europameisterschaft mit den Disziplinen Cadre 71/2, Einband und Dreiband ausgetragen. Auch diesen Titel konnte Zanetti sich im niederländischen Klarenbeek sichern.

1986 war auch der große Wendepunkt in seiner Karriere. Bis dato nur als Amateur gestartet entschied er sich, dank der Gründung der Billiards Worldcup Association (BWA), als Profi im Dreiband-Weltcup zu starten. Hier musste er sich mit den weltbesten Dreibandspielern aus Europa, Asien und Amerika messen. Nach zwei Finalniederlagen 1987 in Paris und Valkenburg konnte er 1990 in Palma mit einem Finalsieg gegen Raymond Ceulemans seinen ersten Weltcupsieg feiern.
Seit über zwanzig Jahren gehört Marco Zanetti zu den besten Dreibandspielern der Welt und bewegt sich immer unter den besten gesetzten Spielern der Dreiband-Weltrangliste.
Die Krönung seiner bisherigen Laufbahn waren im Jahr 2002 und 2008 die Weltmeistertitel im Dreiband. Des Weiteren erreichte Zanetti sieben Zweit- und Drittplatzierungen bei Weltmeisterschaften seit 1997.
Auch im Biathlon (Dreiband und 5-Kegel-Billard) war Zanetti erfolgreich und holte sich in dieser Disziplin 1988 und 1996 den Weltmeistertitel.

Saison 2012/13
Zu Anfang der Saison wurde Zanetti im Juni erneut italienischer Dreiband-Meister bei den Campionati Italiani. Bei diesem Turnier erzielte er mit 2,137 GD (Generaldurchschnitt) einen neuen italienischen Rekord. Bei der WM im September in Porto kam Zanetti zusammen mit Frédéric Caudron aus Belgien auf den dritten Platz. Eine Woche später konnte er sich beim Dreiband-Weltcup im südkoreanischen Suwon noch einmal verbessern und hinter Altmeister Torbjörn Blomdahl aus Schweden den zweiten Platz belegen. Durch diese Erfolge konnte sich Zanetti wieder auf Platz 10 der Weltrangliste spielen.

Im März 2013 gewann er gegen Frédéric Caudron das erste Lausanne Billard Masters in der Schweiz. Das Finale gewann er mit einem "Fuchs" auf 40:33. Im Halbfinale spielte er gegen Torbjörn Blomdahl aus Schweden die höchste Serie des Turniers mit 15 Punkten. Nur eine Woche später standen sich die beiden erneut in einem Finale gegenüber, diesmal bei den AGIPI Billard Masters. Und erneut konnte sich Zanetti gegen den Belgier durchsetzen und gewann mit 50:40. Am 14. April gewann Zanetti bei der Dreiband-Europameisterschaft das Finale gegen Christian Rudolph mit 40:10. Er stellte dabei einen neuen Europarekord im Generaldurchschnitt (GD) mit 2,500 auf. Im Halbfinale schlug er zum dritten Mal in Folge den Weltranglistenersten Frédéric Caudron mit 40:37, obwohl der Belgier als vierter Spieler überhaupt die Weltbestmarke der Höchstserie von 28 Punkten spielte. Diese Partie zählt zu einer der schönsten und spannendsten der Dreibandgeschichte.

Durch seine Siege spielte er sich in der Weltrangliste vom anfänglichen Platz 11 zum Saisonende auf den 3. Platz vor, seine bisher zweitbeste Weltranglistenposition nach Platz zwei 1999.

Saison 2013/14

Die neue Saison begann Zanetti mit dem Erfolg beim Dreibandturnier der World Games 2013 in Cali. Im Finale besiegte er den amtierenden Weltmeister Eddy Merckx deutlich mit 40:20 und fügte damit seiner Sammlung einen weiteren international bedeutenden Titel hinzu. Vor dem Start der aktuellen Spielzeit wechselte er zum BC-München, für den er in der 2. Dreiband-Bundesliga auf Brett 1 antritt.
Am 2. März 2014 erzielte Marco Zanetti gegen Gabriele Fasciana beim italienischen Mannschaftsfinale in Modica auf Sizilien eine neue Bestmarke im besten Einzeldurchschnitt (BED). Er beendete eine Partie bis 40 Punkte in sechs Aufnahmen. Der Durchschnitt von 6,666 ist neuer italienischer Rekord. Zum zweiten Mal in Folge gewann er die Lausanne Billard Masters. Im Finale schlug er Martin Horn aus Deutschland knapp mit 40:36.

Seit 2015
Bei den Lausanne Billard Masters 2016 gewann er, gemeinsam mit dem Koreaner Kang Dong-koong, die Bronzemedaille. Er war zuvor im Halbfinale seinem belgischen Finalgegner von 2013, Frédéric Caudron mit 14:40 unterlegen. 2017 konnte er, nach 2013, seine zweite Goldmedaille bei den Europameisterschaften in Brandenburg an der Havel gewinnen. Im Finale schlug er Frédéric Caudron aus Belgien mit 40:14 in 11 Aufnahmen. Mit einer Weltklasseleistung im Generaldurchschnitt (GD) von 2,735 gewann Marco Zanetti die LG U+ Cup 3-Cushion Masters 2017 und erhielt mit 60.000 € seine bisher höchste Siegerprämie. Bei der Dreiband-Weltmeisterschaft 2017 gewann er die Bronzemedaille, wiederholte dies erneut bei der WM 2021.

Sonstiges
Aufgrund seiner Kritik gegenüber der UMB beim Weltcupturnier 2009 in Korea wurde Zanetti mit einer lebenslangen 50-Punkte-Strafe belegt. Zwei Jahre später, am Ende des Dreiband-Weltcups, ebenfalls im südkoreanischen Suwon, nahm die UMB diese Strafe wieder zurück und zum Ende des Jahres erhielt er seine 50 Punkte für die Weltrangliste wieder zurück.

Erfolge

 Dreiband-Weltmeisterschaft:  2002, 2008  2001, 2011  1997, 2000, 2003, 2009, 2012, 2017, 2021
 Dreiband-Europameisterschaft:  2013, 2017  2019  1992, 2003, 2008, 2010
 Biathlon-Weltmeisterschaft (5-Kegel, Dreiband):  1988, 1996
 World Games Dreiband:  2013  2009
 Dreiband-Weltcup:  1990/5, 1999/3, 2014/5, 2019/7  1987/1, 1987/4, 1991/5, 1993/3, 1995/8, 1996/5, 1999/3, 2009/4, 2012/2, 2015/6 2022/3  1994/1, 1996/6, 1998/1, 1998/2, 1998/9, 1998/10, 2001/2, 2001/3, 2001/5, 2003, 2005/3, 2006/3, 2008/3, 2016/3, 2016/4, 2016/6, 2017/3, 2017/7, 2019/2 2022/1, 2022/6, 2023/2
 LG U+ Cup 3-Cushion Masters:  2017
 Dreiband Grand Prix:  1996/4, 1997/3, 1997/4, 2003/2  1990/2, 1991/5, 1995/3, 1994/2, 1994/3, 1999/2, 2003/2  1992/8, 1997/1
 World 3-Cushion Grand Prix  2023/1
 Cadre-47/1-Europameisterschaft:  1984
 Cadre-47/2-Europameisterschaft:  1983
 Einband-Europameisterschaft:  1986
 Europameisterschaft (Triathlon):  1986
 Freie-Partie-Europameisterschaft der Junioren:  1981
 AGIPI Billard Masters:  2013  2010
 Crystal Kelly Turnier:  2010  2011
 Coupe d'Europe (Mannschaft): 12 ×  1998–2001, 2005–2012
 Lausanne Billard Masters:  2013, 2014  2016
 Dreiband Challenge Masters:  2019/1
 Italienische Meisterschaft: 41 × in div. Disziplinen (davon 29 im Dreiband Stand: November 2021)

Auszeichnungen
 Spieler des Jahres: 2003

Weblinks

 Marco Zanetti - Homepage
 Zanetti runs 11 auf Youtube.com.
 Beste offizielle Partie von Marco Zanetti auf Youtube.com.
 Halbfinale World Games 2013 in Cali auf Youtube.com.
 Interview Kozoom Deutschland 5/06/2013 auf Kozoom.com.
 Finale ital. Meisterschaft 2013
 Finale Italienische Meisterschaft 2008 auf Youtube.com.

Einzelnachweise

Weltmeister (Karambolage)
Europameister (Karambolage)
Sportler (Südtirol)
Karambolagespieler (Italien)
Italiener
Geboren 1962
Mann
Sieger bei den World Games (Karambolage)
Teilnehmer an den World Games (Italien)
Italienischer Meister (Karambolage)

Portal:Billard-AdM

Marco Zanetti


Lermontowo () ist ein russischer Ortsname:
 Lermontowo (Amur), Dorf in der Oblast Amur
 Lermontowo (Kaliningrad, Bagrationowsk), Siedlung im Rajon Bagrationowsk, Oblast Kaliningrad (Wogau und Boggentin, Kreis Preußisch Eylau, Ostpreußen)
 Lermontowo (Kaliningrad, Gussew), Siedlung im Rajon Gussew, Oblast Kaliningrad (Ischdaggen, 1938–1946 Branden, Kreis Gumbinnen, Ostpreußen)
 Lermontowo (Kaliningrad, Zentralrajon), Stadtteil im Zentralrajon von Kaliningrad, der Hauptstadt der Oblast Kaliningrad (Stadtteile Charlottenburg und Westend von Königsberg, Ostpreußen)
 [Lermontowo], nicht mehr existierender Ort im Rajon Osjorsk, Oblast Kaliningrad (Leputschen, 1938–1946 Oberschwalben, Kreis Insterburg, Ostpreußen)
 Lermontowo (Kirow), Dorf in der Oblast Kirow
 Lermontowo (Krasnodar), Dorf in der Region Krasnodar
 Lermontowo (Pensa), Dorf in der Oblast Pensa

Lermontowo


Mirka Derlin (* 25. November 1984 in Bad Schwartau) ist eine deutsche Fußballschiedsrichterin. Sie pfeift für den TSV Dahme.

Werdegang
Derlin war zunächst selbst Fußballspielerin und wurde im Jahre 2000 Schiedsrichterin. Im Jahre 2008 wurde sie erstmals in der 2. Bundesliga eingesetzt, ehe zwei Jahre später der Aufstieg in die Bundesliga folgt. Der DFB nominierte Derlin als Schiedsrichterassistentin für das DFB-Pokalfinale 2012 zwischen dem 1. FFC Frankfurt und Bayern München. Im Männerfußball pfeift Derlin Spiele der fünftklassigen Schleswig-Holstein-Liga. Mirka Derlin pfiff das DFB-Pokalfinale der Frauen 2021 am 30. Mai 2021 zwischen Eintracht Frankfurt und dem VfL Wolfsburg.

Am 28. Mai 2023 beendete Derlin ihre Zeit in der Frauen-Bundesliga mit der Leitung der Partie VfL Wolfsburg gegen SC Freiburg. Sie pfeift weiterhin Spiele der Oberliga Schleswig-Holstein der Männer. Zum Abschluss ihrer Karriere wurde Derlin vom DFB als Schiedsrichterin des Jahres 2023 ausgezeichnet. Beim DFB ist sie nunmehr Mitglied des Fachkompetenzteams der DFB-Schiedsrichterinnen. Beim Schleswig-Holsteinischen Fußballverband gehört sie seit dem 1. Juli 2023 dem Schiedsrichterausschuss an.

Einzelnachweise

Weblinks

Fußballschiedsrichter (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1984
Frau

Mirka Derlin


Introducida en 2003 por Craig Gentry la criptografía basada en certificados o CBC (acrónimo de Certificate-Based Cryptography) está basado en la criptografía basada en identidad pero eliminado algunas de sus deficiencias apoyándose en PKI.

Esquema básico de funcionamiento
En este tipo de criptografía los usuarios generan su propio par de claves pública y privada. Por otra parte existe una Autoridad de Certificación o CA (acrónimo de Certificate Authority) que usa cifrado basado en identidad. Los usuarios generan peticiones a la CA para que esta genere certificados de la identidad del usuario y de su clave pública.  Es preciso observar que este certificado tiene toda la funcionalidad de un certificado PKI convencional, y por tanto puede ser usado como prueba de la actual certificación e incluso de una clave de firma (hay una certificación explícita). Este certificado también puede ser usado como clave de cifrado (hay una certificación implícita).

Cifrado
En  2003 Gentry propone el primer sistema de cifrado basado en certificados también llamado CBE (acrónimo de  Certificate-Based Encryption). Los certificados dados por la CBC pueden ser usados para cifrar. Alice puede doblemente cifrar un mensaje a Bob de tal forma que Bob necesite su clave privada y el certificado actualizado de la CA para que pueda descifrarlo. Por tanto podemos considerar el certificado como una clave de descifrado parcial. Observar que hemos quitado algunos de los problemas del cifrado en la criptografía basada en identidad:
Podemos eliminar consultas sobre el estado del certificado ya que basta con disponer del certificado actualizado para descifrar.  Los usuarios cuando solicitan una petición de certificación especifican a la CA un tiempo de vida largo. Para implementar ese tiempo de vida largo la CA puede usar certificados con tiempo de vida corto. Cuanta más seguridad se requiera el tiempo de vida del certificado será más corto lo que provocará que se necesite una comunicación más regular de los usuario y la CA, y por tanto hacer el sistema más vulnerable a ataques (por ejemplo de denegación de servicio). Este riesgo puede ser reducido parcialmente usando una jerarquía de múltiples autoridades de certificación. Habrá que tomar una decisión de compromiso.
En cualquier caso para gestionar la revocación necesitamos menos infraestructura que en las PKI tradicionales (CRL o OCSP)
De esta forma simplificamos la revocación de certificados
Aunque la CA conozca el certificado no tiene la clave privada y por tanto no puede descifrar el texto cifrado.
No tenemos el problema de mantener secreta una distribución de claves, ya que los certificados pueden ser públicos

Firma
En  2004 Kang y otros proponen el primer esquema de firma basada en certificados también llamado CBS (acrónimo de Certificate-Based Signature). El proceso de firma requiere la clave privada y el certificado actualizado. Para la verificación se requiere sólo la clave pública.

Implementaciones
Se usa criptografía basada en certificados en el sistema de codificación del contenido CSS (acrónimo de Content Scrambling System) que usan algunas películas de DVD para (mediante el cifrado de archivos y la introducción de las claves de cifrado en el reproductor hardware) intentar evitar la duplicación de discos.

Referencias

Criptografía

Criptografía basada en certificados


Zachariæ og Gæster er en dansk stumfilm med ukendt instruktør.

Handling
Zachariæs gæster går ombord i "skovvogne" og køres bort.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1906

Stumfilm fra Danmark

Zachariæ og Gæster


Fudbalski klub Jedinstvo Brčko (FK Jedinstvo; Jedinstvo; Jedinstvo Brčko, srpski Фудбалски клуб Јединство Бpчкo) je nogometni klub iz Brčkog, Distrikt Brčko, Bosna i Hercegovina.
U sezoni 2019./20. klub se natječe u  "Prvoj ligi Republike Srpske", ligi drugog stupnja nogometnog prvenstva Bosne i Hercegovine.

O klubu
Klub je osnovan 1919. godine kao radnički klub. 1928. godine nakratko prestaje s radom, ali do obnove dolazi 1930. godine. 1932. godine klub je registriran pri "Osječkom nogometnom podsavezu" kao Sport Klub "Jedinstvo" i počinje se natjecati u prvenstvima. U to vrijeme gradski suparnici su klubovi "Građanski", "Konkordija" i "Jugosloven". Kao radnički klub, "Jedinstvo" je zabranjen od strane vlasti NDH, te stoga ne djeluje od 1941. do 1945. godine.
Po završetku Drugog svjetskog rata, klub se obnavlja, prvo kao "Fudbalska sekcija" u sastavu Gimnastičkog društva "Partizan", a potom 1946. ponovno kao "Jedinstvo". S prvenstvenim natjecanjima su počeli 1947. godine u Oblasnoj ligi Tuzla koja je bila kvalifikacijska za završnicu Prvenstva BiH. Od sezone 1948./49. do 1953./54 su članovi "Republičke lige BiH" (osim 1952., 1952./53. i 1954./55. kada igraju u "Prvenstvu Tuzlanskog podsaveza"). U sezonama 1955./56., 1956./57. i 1957./58. su jugoslavenski drugoligaši, članovi tadašnje "Druge zonske lige – A skupina". Od sezone 1958./59. do 1967./68. su trećeligaši i članovi liga sljedećih naziva: "Prva zona BiH", "Prva zona BiH – A skupina", "Međuzonska liga BiH", "Tuzlanska zona".
Od sezone 1968./69. do 1987./88. "Jedinstvo" je redoviti sudionik "Druge savezne lige" (skupine "Sjever" i "Zapad"), osim sezona 1973./74., 1974./75., 1978./79. i 1979./80. kada su članovi "Republičke lige BiH" (koju osvajaju u sezonama 1974./75.  i 1979./80.). 1975. godine "Jedinstvo" osvaja "Amatersko prvenstvo Jugoslavije". U sezoni 1988./89. "Jedinstvo" osvaja "Republičku ligu – BiH – Sjever". U sezonama 1989./90. i 1990./91. "Jedinstvo" je član "Međurepubličke lige – Sjever", a u sezoni 1991./92. "Međurepubličke lige – Zapad".
1992. godine izbija rat u BiH, koji je intenzivan na području Brčkog i Bosanske Posavine, te sami grad ostaje pod srpskom kontrolom. Klub za trajanja ratnih sukoba ne djeluje. Završetkom rata i smirivanjem situacije klub nanovo počinje s radom, ali sa srpskim vodstvom, te se priključuje natjecanjima u organizaciji "Fudbalskog saveza Republike Srpske". Prvu sezonu – 1995./96. igraju u "Drugoj ligi RS – Istok", a do sezone 2000./01. klub naizmjenice igra u "Prvoj ligi RS" i u "Drugoj ligi RS". Od sezone 2000./01. pa do 2006./07. se članovi "Prve lige RS". Po završetku rata, od strane bošnjačkih članova je nastao klub "Jedinstvo 108", koji se natjecao u ligama pod organizacijom "NS BiH", te se početkom 2000.-ih ponovno spojio s "Jedinstvom". "Jedinstvo" je 2003. i 2005. osvojio "Kup Republike Srpske", a 1996. godine igrao u završnici.
U sezoni 2007./08 "Jedinstvo" osvaja "Drugu ligu RS – Centar", ali odmah u sezoni 2008./09. ispadaju iz "Prve lige RS", te su dalje članovi "Druge lige RS – Istok, uz izuzetak sezone 2014./15., kada igraju u "Regionalnoj ligi RS – Istok", koju tada i osvajaju. Od sezone 2018./19. su nanovo članovi "Prve lige RS".

Uspjesi

Do 1992.
 Amatersko prvenstvo Jugoslavije
 prvak: 1975.

 Republička liga Bosne i Hercegovine
 prvak: 1974./75., 1979./80., 1988./89. (Sjever)

 Međuzonska liga BiH
 prvak: 1962./63.

 Prva zona BiH – A skupina
 prvak: 1959./60.

 Tuzlanska zona
 prvak: 1967./68.

 IX. grupa Prvenstva BiH (Tuzlanski okrug)
 prvak: 1947./48.

 Tuzlanska podsavezna liga
 prvak: 1952./53.

Nakon 1995.

 Druga liga Republike Srpske
 prvak: 1997./98. (Bijeljina), 2000./01. (Istok), 2007./08. (Centar), 2018./19. (Istok)

 Regionalna liga RS – Istok
 prvak: 2014./15.

 Kup Republike Srpske
 pobjednik: 2002./03., 2004./05.
 finalist: 1995./96.

Pregled plasmana

Poznati igrači
 Miralem Ibrahimović
 Sead Jasenković

Unutrašnje poveznice
 Brčko

Vanjske poveznice
 F.K.Jedinstvo Brčko, facebook stranica
 jedinstvobrcko.com, wayback arhiva
 sportdc.net, Jedinstvo
 srbijasport.net, Jedinstvo
 transfermarkt.com, FK Jedinstvo Brcko
 soccerway.com, FK Jedinstvo Brčko
 foot.dk, Jedinstvo Brčko

Izvori
 Milan Ždrale: FK "Jedinstvo"-Brčko (1919 – 1989, Brčko, 1989.
 Milan Đorđić: Enciklopedija fudbalskih klubova Republike Srpske, Zvornik, 2011., , str. 62-63

Jedinstvo
Jedinstvo

FK Jedinstvo Brčko


9407 Kimuranaoto este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9407 Kimuranaoto este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kiyosato de Satoru Ōtomo. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,66 ua, o excentricitate de 0,25 și o înclinație de 5,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

9407 Kimuranaoto


An Arisaema kerrii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Grant Craib. An Arisaema kerrii in nahilalakip ha genus nga Arisaema, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arisaema

Arisaema kerrii


Wick dans le Caithness était un Burgh royal qui a élu un Commissaire au Parlement d'Écosse et à la Convention des États.

Après les Actes d'Union de 1707, Wick, Dingwall, Dornoch, Kirkwall et Tain ont formé le district de Tain, envoyant un membre à la Chambre des communes de Grande-Bretagne.

Liste des commissaires de burgh

 1661: William McBaith, marchand-bourgeois
1665 convention, 1667 convention, 1669–74: aucune représentation
 1678 convention, 1681–82, 1685–86: Alexander Manson, marchand, bailli
 1690–1701: Sir Archibald Sinclair
 1702–07: Robert Fraser

Références

 Joseph Foster, Members of Parliament, Scotland (1882).

Article connexe
 Liste des circonscriptions au Parlement d'Écosse au moment de l'Union

Circonscription du Parlement d'Écosse (jusqu'en 1707)
Politique dans le comté de Caithness

Wick (circonscription du Parlement d'Écosse)


Ærkehertug Rudolf af Østrig (8. januar 1788 – 24. juli 1831) var østrigsk ærkehertug, kardinal og ærkebiskop af Olmütz fra 1819 til 1831. Han var søn af den Tysk-romerske kejser Leopold 2. og yngre bror til kejser Frans 2.

Ærkehertug Rudolf var en vigtig støtte for Ludwig van Beethovens karriere. Flere kompositioner (op. 58, 73, 81a, 96, 97, 106, 111, 133, 134) og Missa solemnis (op. 123, i anledning af hans intronisering i Olmütz) var dedikeret til ham.

Eksterne links

Huset Habsburg-Lothringen
Ærkehertuger af Østrig
Personer fra Firenze
Østrigere i 1800-tallet
Kardinaler fra Østrig
Ærkebiskopper
Ludwig van Beethoven

Rudolf af Østrig (1788-1831)


The year 1656 in science and technology involved some significant events.

Astronomy
 Christiaan Huygens discovers that Saturn's planetary rings consist of rocks.

Botany
 Publication in Vienna of Michał Boym's Flora Sinensis, the first book that uses the name "Flora" in this meaning, a book covering the plant world of a region (in this case, China).

Medicine
 Louis XIV commissions the architect Libéral Bruant to build the Hospice de la Salpêtrière hospital in Paris.
 Physician Samuel Stockhausen of the metal mining town of Goslar in Lower Saxony publishes his Libellus de lithargyrii fumo noxio morbifico, ejusque metallico frequentiori morbo vulgò dicto die Hütten Katze oder Hütten Rauch ("Treatise on the Noxious Fumes of Litharge, Diseases caused by them and Miners' Asthma"), a pioneering study of occupational disease.

Technology
 December 25 – Christiaan Huygens designs the first working pendulum clock, which is sufficiently accurate to be fitted with both a minute hand and a second hand.

Publications
 Thomas Willis publishes De Fermentatione.

Births
 June 5 – Joseph Pitton de Tournefort, French botanist (died 1708)
 October 29 (Julian calendar) – Edmond Halley, English astronomer (died 1742)

Deaths
 April 24 – Thomas Fincke, Danish mathematician (born 1561)
 November 6 – Jean-Baptiste Morin, French mathematician, astronomer and astrologer (born 1583)

References

17th century in science
1650s in science

1656 in science


Fapt divers este un film românesc din 1985 regizat de Andrei Blaier. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ilarion Ciobanu, Patricia Grigoriu și Răzvan Popa.

Rezumat

Un tipograf (Ilarion Ciobanu) pornește în căutarea eroului care a salvat doi copii dintr-un incendiu. Gestul a fost prezentat în ziare ca fapt divers, fără ca identitatea salvatorului să fie divulgată.

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Ilarion Ciobanu — nea Ion ("Ionică") Barbu (55 ani), tipograf la Casa Scînteii
 Patricia Grigoriu — Anca Vișan, iubita lui Dan
 Răzvan Popa — Dan Ionescu, mecanic auto la un service din Sibiu, salvatorul copiilor din incendiu
 Mitică Popescu — Sachelarie, zis "Freneticul", fotoreporter la ziarul Scînteia, autorul articolului de fapt divers
 Valentin Uritescu — Vișan, ceferist sibian, tatăl Ancăi
 László Tarr — Pișta, tipograf din Sibiu, prietenul pescar al lui Barbu
 Virgil Andriescu — Foarță, șeful unei bande de spărgători de case, fost pușcăriaș
 Adrian Pintea — Lică, spărgător de case, fost pușcăriaș
 Nuni Anestin — Piticul, spărgător de case, fost pușcăriaș (menționat Ion Anestin)
 Paul Lavric — Galbură, țăran din comuna Plopeasa, tatăl celor doi copii
 Luminița Gheorghiu — soția lui Galbură, mama copiilor
 Flavius Constantinescu — ofițerul anchetator
 Rosemarie Maurer
 Melania Niculescu
 Marieta Luca
 Rodica Mărgărit
 Vasile Muraru — vânzătorul de cârnați din Piața Mică a Sibiului
 Constantin Chiriac — Paul, mecanic auto, colegul de serviciu al lui Dan
 Sandu Mihai Gruia — spălător auto, colegul de cameră al lui Dan
 Ion Niciu — inginerul șef al tipografiei ziarului Scînteia
 Virgil Flonda
 Florin Tănase — subofițerul de miliție care urmărește mașina furată
 Nicolae Niculescu
 Alexandru Lazăr — ofițer de miliție din Sibiu
 Aristița Diamandi — șoferița începătoare
 Corina Negrițescu
 Obren Păunovici
 Alexandru Dobrescu
 Andrei Codarcea — nea Ilie, tipograf bătrân, colegul de serviciu al lui Barbu
 Alexandru Hasnaș — medicul cardiolog din Sibiu
 Nicolae Ifrim
 Romulus Bărbulescu
 Aurel Tunsoiu
 Ioan Ghișe
 George Ferra
 Hans-Huprich Grum
 Ion Igorof
 Alexandru Vasiliu
 Savu Rahoveanu
 Hariet Wolff
 Nae Cristoloveanu
 Hans Zay
 Dumitru Vasile
 Mircea Stoian
 Benedict Dumitrescu
 Nicolae C. Nicolae
 Nicolae Ion
 Dinu Neagoe
 Andreia Laura Munteanu — Lăcrămioara, fetița familiei Galbură
 Andrei Vasilași — Grațian, băiatul familiei Galbură

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.602.139 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1985 în film

Filme din 1985
Filme regizate de Andrei Blaier
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești

Fapt divers


Terrence Wade Wilcutt (born October 31, 1949) is a United States Marine Corps officer and a former NASA astronaut. He is a veteran of four Space Shuttle missions. Wilcutt was NASA's Chief of Safety and Mission Assurance, until his retirement from NASA in December 2020.

Personal
Born October 31, 1949, in Russellville, Kentucky, but raised in Louisville, Kentucky, Wilcutt graduated from Southern High School in 1967; and earned a Bachelor of Arts degree in mathematics in 1974 from Western Kentucky University where he was a member of the Lambda Chi Alpha fraternity. He then taught high school math for two years before entering the United States Marine Corps.

He was commissioned in 1976 and earned his aviator wings in 1978. Following initial F-4 Phantom training with squadron VMFAT-101, he reported to VMFA-235 at Marine Corps Air Station Kaneohe Bay, Hawaii. While assigned to VMFA-235, Wilcutt attended the U.S. Navy Fighter Weapons School ("TOPGUN"), and made two overseas deployments to Japan, Korea, and the Philippines. In 1983 he was selected for F/A-18 conversion training, and served as an F/A-18 Fighter Weapons and Air Combat Maneuvering Instructor with VFA-125, Naval Air Station Lemoore, California. In 1986, Wilcutt was selected to attend the U.S. Naval Test Pilot School. Following graduation, he was assigned as a test pilot/project officer for Strike Aircraft Test Directorate (SATD) at the Naval Air Test Center, NAS Patuxent River, Maryland. While assigned to SATD, Wilcutt flew the F/A-18 Hornet, the A-7 Corsair II, the F-4 Phantom, and various other aircraft while serving in a wide variety of projects and classified programs.

He has over 6,600 flight hours in more than 30 different aircraft.

NASA career
Wilcutt was selected as an astronaut candidate in 1990; he piloted missions STS-68 (1994) and STS-79 (1996). Wilcutt commanded mission STS-89 (1998) to the Mir space station and STS-106 (2000) to the International Space Station.

Wilcutt served as director of safety and mission assurance at NASA's Johnson Space Center in Houston where he was tasked with the Safety Technical Authority of the programs and projects at JSC as well as JSC's Institutional Safety program. Since Sept 1, 2011, Wilcutt has served as NASA's chief of safety and mission assurance. He was responsible for the development, implementation and oversight of all safety and mission assurance policies and procedures for all NASA programs. He retired from NASA on December 31, 2020.

Spaceflight experience
STS-68 Endeavour (September 30 to October 11, 1994) was part of NASA's Mission to Planet Earth. STS-68, Space Radar Lab-2 (SRL-2), was the second flight of three advanced radars called SIR-C/X-SAR (Spaceborne Imaging Radar-C/X-Band Synthetic Aperture Radar), and a carbon-monoxide pollution sensor, MAPS (Measurement of Air Pollution from Satellites). SIR-C/X-SAR and MAPS operated together in Endeavour's cargo bay to study Earth's surface and atmosphere, creating radar images of Earth's surface environment and mapping global production and transport of carbon monoxide pollution. Real-time crew observations of environmental conditions, along with over 14,000 photographs, aided the science team in interpreting the SRL data. The SRL-2 mission was a highly successful test of technology intended for long-term environmental and geological monitoring of planet Earth. STS-68 launched from Kennedy Space Center, Florida, and landed at Edwards Air Force Base, California. Mission duration was 11 days, 5 hours, 46 minutes, traveling 4.7 million miles in 183 orbits of the Earth.

STS-79 Atlantis (September 16–26, 1996), the fourth in the joint American-Russian Shuttle-Mir series of missions, launched from and returned to land at Kennedy Space Center, Florida. STS-79 rendezvoused with the Russian Mir space station and ferried supplies, personnel, and scientific equipment to this base 240 miles above the Earth. The crew transferred over 3.5 tons of supplies to and from the Mir and exchanged U.S. astronauts on Mir for the first time – leaving John Blaha and bringing Shannon Lucid home after her record six months stay aboard Mir. Mission duration was 10 days, 3 hours, 18 minutes, traveling 3.9 million miles in 159 orbits of the Earth.

STS-89 Endeavour (January 22–31, 1998), was the eighth Shuttle-Mir docking mission during which the crew transferred more than 9,000 pounds of scientific equipment, logistical hardware and water from Space Shuttle Endeavour to Mir. In the fifth and last exchange of a U.S. astronaut, STS-89 delivered Andy Thomas to Mir and returned with David Wolf. Mission duration was 8 days, 19 hours and 47 seconds, traveling 3.6 million miles in 138 orbits of the Earth.

STS-106 Atlantis (September 8–20, 2000) was a 12-day mission during which the crew successfully prepared the International Space Station for the arrival of the first permanent crew. The five astronauts and two cosmonauts delivered more than 6,600 pounds of supplies and installed batteries, power converters, life support, and exercise equipment on the Space Station. Two crew members performed a space walk in order to connect power, data and communications cables to the newly arrived Zvezda Service Module and the Space Station. STS-106 orbited the Earth 185 times, and covered 4.9 million miles in 11 days, 19 hours, and 10 minutes.

Special honors

 Defense Superior Service Medal (1995)
 Distinguished Flying Cross (1998)
 Defense Meritorious Service Medal (1997)
 Navy Commendation Medal (1990)
 Sea Service Deployment Ribbon
 NASA Distinguished Service Medal (2001)
 NASA Outstanding Leadership Medal (2000)
 NASA Exceptional Service Medal (1998)
 NASA Space Flight Medals (4), (1994, 1996, 1998, 2000)
 American Astronautical Society Flight Achievement Award (1997)
 V.M. Komarov Diploma, Federation Aeronautique Internationale (FAI) space award for outstanding achievements in the field of exploration of outer space.
 Distinguished Alumnus, Western Kentucky University
 Honorary Ph.D. of Science, Western Kentucky University (2000).

References

 Biography of Terrence W. Wilcutt at Spacefacts.de

External links

 Sidebar "Together in Space"

1949 births
Living people
United States Marine Corps astronauts
People from Russellville, Kentucky
Military personnel from Louisville, Kentucky
Western Kentucky University alumni
United States Naval Test Pilot School alumni
United States Marine Corps colonels
United States Naval Aviators
American test pilots
Recipients of the Distinguished Flying Cross (United States)
Recipients of the Defense Superior Service Medal
Recipients of the NASA Distinguished Service Medal
Recipients of the NASA Exceptional Service Medal
Southern High School (Kentucky) alumni
Space Shuttle program astronauts
Mir crew members

Terrence W. Wilcutt


Münazara, bir konuda karşıt görüşleri savunan takımların fikirlerini çarpıştırdıkları bir sohbet ve tartışma platformudur.

Bir münazara kapışmasının konusu, tartışılabilecek her şey olabilir; ancak ağırlıklı olarak güncel, sosyal ve siyasi meseleler tartışılır. Yarışmacılar maçın başlamasından on beş dakika önce tartışılacak konuyu ve hangi tarafı savunmaları gerektiğini öğrenirler. Münazırlar bu süre içerisinde, maç esnasında aldıkları notlarla son hâlini verecekleri ve sıra kendilerine geldiğinde sunacakları yedi dakikalık konuşmalarının taslağını hazırlarlar. Sunum esnasında bu notlardan yararlanmak serbesttir. Yaklaşık bir saat süren bu tartışma, jüri heyetinin maç boyunca aldığı notlara dayanarak maçın sonucunu açıklamasıyla sonlanır.

Jürinin değerlendirmesini yaparken öncelikli olarak ele aldığı, yarışmacıların argümanlarını ne kadar etkileyici sundukları değil, bu argümanların ne kadar sağlam ve tutarlı olduklarıdır.

Etimoloji

Munâzara (Arapça: مناظرة) terimi, Türkçeye Arapça üzerinden geçmiştir. İlmî ve edebî tartışmaları nitelemek için kullanılan en yaygın ıstılahlardan biridir. Nazar kelimesinin sözlükteki "bakmak, düşünmek" manasındaki kökten türemiştir.

Parlamenter münazara

Köken olarak İngiliz Parlamentosuna dayanmaktadır. Ufak bir İngiliz Parlamentosu uyarlaması sayılabilir. Münazarada iki taraf vardır:

 Hükûmet
 Muhalefet

Bir oturuma hükûmet yasa tasarısı sunar ve yasa tasarısı, belirli kuralar çerçevesinde tartışılır. Tartışılan konu için birkaç gün süre verileceği gibi -Amerika Parlamento Münazarası-, 15 dakika süre de tanınabilir -İngiliz Parlamento Münazarası-. Konular genelde soyut olmaz. Bir mecliste tartışılabilecek -ya da o anda tartışılan- konular ağırlıktadır. Diğer yandan toplumun genelini ilgilendiren, ama mecliste tartışılamayacak konular da belirlenebilir. Tasarı, şu an uygulanan bir yasa, kendini doğrulayan bir öneri ya da belirli bir kesimi aşağılayan, küçük düşüren bir konu olamaz.

Kuralları
Hükûmet açılış, hükûmet kapanış, muhalefet açılış ve muhalefet kapanış olmak üzere 4 farklı takım ve her takımda 2 münazaracı olmak üzere bir münazara maçında toplam 8 kişi yarışır. Konuşma süresi genellikle 7 dakika 20 saniyedir. Takımlar verilen konuyu belirli bir disiplin içerisinde tartışmak zorundadır ve ayrıca takımları değerlendiren bir jüri heyeti vardır. Maç sonunda bu jüri heyeti 1. 2. 3. ve 4. olan takımları açıklar ve geri bildirimde bulunur. Geri bildirim, jürinin sıralamayı hangi kriterlere göre yaptığını, maç içerisinde yapılan hataları ve iyi noktaları ve yarışmacıların anlattıkları dışında başka nelerin anlatılabileceğini içerir.

Diğer münazara türleri
 Münazara (iç tüzük)
Başkanlık münazarası
Avustralya-Asya münazarası
Doğaçlama konuşma
 Lincoln-Douglas münazarası
Karl Popper münazarası
Parlamento münazarası
Politika münazarası
 Polemik
Kamu münazarası
Açık oturum
Paris münazarası
Simülasyon münazarası
Hazırlıksız konuşma münazarası
Asya münazarası
Ces münazarası
Meys münazarası
Oxford münazarası
Üniversite münazarası

Edebiyatta münazara
Halk edebiyatında bu etkinliğe: Deyişme, karşılaşma, karşıberi, karşılama, kovalama, atışma adları da verilmiştir. Türk Edebiyatı'nda manzum ve mensur münazara yapıtları bulunmaktadır. Genellikle ahlâk ve kıssadan hisse telkin etmek amaçlı yazılmışlardır. Bazı münazara örnekleri:
 Harname, Molla Lutfi
 Münanzara-i Nefs ü Ruh, Latifi
 Münanzara-i Latifi, Latifi
 Münanzara-i Tiğ u Kalem, Şabanzade Mehmed
 Bengü Bade, Fuzuli

Konuyla ilgili yayınlar
Esat Ayyıldız, Klasik Arap Şiirinde Emevî Dönemine Kadar Hiciv. Ankara: Gece Kitaplığı, 2020. s.126-130.

Ayrıca bakınız
Uluslararası Kamu Münazara Derneği
Amerikan Whig-Cliosophic Derneği
Avrupa Üniversitelerarası Münazara Şampiyonası
İstanbul Bölge Üniversiteleri Münazara Konseyi
İstanbul Münazara Şampiyonası
İstanbul Münazara Ligi
 Türkiye Ulusal Münazara Şampiyonası
Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimi tartışmaları
Model Birleşmiş Milletler
 Moot court
 Mufâhara
Munâfere
Nakâ'id
Mu'ârada
Oydaşma
Fikir ayrılığı
Tartışma programı
 Çelişki
Anlaşmazlık
Münakaşa
İhtilaf
Oydaşma

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kocaeli Üniversitesi Münazara Topluluğu
Beylikdüzü Vali Muammer Güler Sosyal Bilimler Lisesi Münazara Kulübü
 Çankaya Üniversitesi Münazara Topluluğu
 Selçuk Üniversitesi Münazara Topluluğu
 ODTÜ Münazara Topluluğu
 Hacettepe Üniversitesi Münazara Topluluğu
 Ege Üniversitesi Münazara Topluluğu
 Koç Üniversitesi Münazara Kulübü
 Yeditepe Üniversitesi Münazara Kulübü
 Pamukkale Üniversitesi Münazara Kulübü
 TOBB ETÜ Münazara Topluluğu
 Galatasaray Üniversitesi Münazara Topluluğu

Münazara


සමාධි බුදු පිළිමය ශ්‍රී ලංකාවේ අනුරාධපුර මහමෙව්නා උයනේ පිහිටා තිබේ. මෙම පිළිම වහන්සේ බුදු රජාණන් වහන්සේ ධ්‍යාන මුද්‍රාවෙන් වැඩ සිටිමින් භාවනාවේ යෙදෙන අයුරු දක්වයි. මෙම භාවනා කිරීමේ ඉරියව්වේදී එරමිණියා ගොතා ගෙන අත්ල උඩු අතට හරවා එකක් මත එකක් සිටින සේ උකුල මත දෑත් තබා බුදුන් වහන්සේ වැඩ හිඳින සේක. මෙම ඉරියව්ව පිළිබඳ මුළු මහත් බෞද්ධ ලෝකයම දැනුවත් වන අතර එනිසාම බුදු පිළිම නිර්මාණය කිරීමේදී බහුලව යොදාගනු ලැබේ. අනුරාධපුර සමාධි පිළිම වහන්සේ අඩි 7'3" ක උසින් යුක්ත වන අතර තනි ග්‍රැනයිට් (හුණුගල්) පාෂාණයෙන් නිමවා ඇත.

ඉතිහාසය

සමාධි බුදු පිළිම වහන්සේ 4 වන හෝ 5 වන සියවසේ අභයගිරි සමයට අයත් ලෙස සැලකෙන අතර එය කිනම් රජ කෙනෙකුගේ කාලයේදී නිර්මාණය කරන ලද්දේ දැයි නිශ්චිතව නොදනී. නමුත් මෙම පිළිමය එකල උතුරු, දකුණු, නැගෙනහිර හා බටහිර යන සිව් දිශාවන්ට මුහුණ ලා පිහිටවූ එකිනෙකට සමාන පිළිම වහන්සේලා 4 නමකගෙන් එකක් ලෙස පිළිගත් මතයක් පවතී. මෙම පිළිමය දැනට පිහිටි ස්ථානයේදීම 1888 දී හමු වූ අතර ඒ වන විට පිළිමයේ නාසයට හානි සිදුවී තිබුණි. පිළිමය ආවරණය කරමින් තිබෙන උඩු වියන 1950/60 කාල සීමාවේදී පිහිටනු ලැබීය.

පුරාවිද්‍යාඥ ආනන්ද කුමාරස්වාමි මහතා මෙම සමාධි බුදු පිළිමය නිසැකවම ශ්‍රී ලංකාවේ මූර්ති ශිල්පීන්ගේ නිර්මාණයක් බවත් ඉන්දියාවෙන් අතික්‍රාන්තය නොවූවක් ලෙසත් අවධාරණය කර ඇත.

සමාධි බුද්ධ ප්‍රතිමාව බාහිර ලෝකය සමඟ බැඳිමක් හෝ විදැහීමක් නොමැතිව භාවනානුගෝගීව සිටින බුදු රජාණන් වහන්සේගේ මනසේ සන්සුන් බව නිරූපණය කරනු ලැබේ.

ආශ්‍රිත
 තොළුවිල බුද්ධ ප්‍රතිමාව

මූලාශ්‍ර
von Schroeder, Ulrich. (1990). Buddhist Sculptures of Sri Lanka. (752 p.; 1620 illustrations). Hong Kong: Visual Dharma Publications, Ltd. ISBN 962-7049-05-0
von Schroeder, Ulrich. (1992). The Golden Age of Sculpture in Sri Lanka - Masterpieces of Buddhist and Hindu Bronzes from Museums in Sri Lanka, [catalogue of the exhibition held at the Arthur M. Sackler Gallery, Washington, D. C., 1st November 1992 – 26th September 1993]. Hong Kong: Visual Dharma Publications, Ltd. ISBN 962-7049-06-9

ශ්‍රී ලංකාවේ බුද්ධාගම
පුරාවේදය - ශ්‍රී ලංකා
අනුරාධපුර
පුරාවිද්‍යාව

සමාධි බුදු පිළිමය


An Koeleria cheesemanii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Donald Petrie. An Koeleria cheesemanii in nahilalakip ha genus nga Koeleria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Koeleria

Koeleria cheesemanii


Chester Otto Carrier (* 5. Mai 1897 bei Brownsville, Edmonson County, Kentucky; † 24. September 1980 in North Seminole, Florida) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1943 und 1945 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Chester Carrier besuchte die öffentlichen Schulen im Grayson County. Danach studierte er an der West Virginia University in Morgantown. Zwischenzeitlich arbeitete er ein Jahr lang auf einer Ranch in Wyoming sowie bei der Eisenbahn in Pennsylvania. Nach einem Jurastudium an der University of Louisville und seiner 1924 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Leitchfield in diesem Beruf zu praktizieren. Zwischen 1925 und 1943 war er Staatsanwalt im Grayson County.

Politisch war Carrier Mitglied der Republikanischen Partei. Nach dem Tod des Abgeordneten Edward W. Creal wurde er im vierten Wahlbezirk von Kentucky als dessen Nachfolger in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 30. November 1943 sein neues Mandat antrat. Da er bei den regulären Kongresswahlen des Jahres 1944 dem Demokraten Frank Chelf unterlag, konnte er bis zum 3. Januar 1945 nur die angebrochene Legislaturperiode seines Vorgängers im Kongress beenden. Diese Zeit war von den Ereignissen des Zweiten Weltkrieges geprägt.

Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus praktizierte Carrier wieder als Anwalt in Leitchfield. Seinen Lebensabend verbrachte er im Seminole County in Florida; dort ist er am 24. September 1980 auch verstorben.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Republikanischen Partei
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1897
Gestorben 1980
Mann

Chester O. Carrier


Sanskritçe "büyük, yetkili" anlamlarına gelen Mahasiddha, Tibetçe Grub-Thob Chen olarak da geçer. Hint ve Tibet Tantra geleneklerinde bir takım meditasyonlarla siddhayı (olağanüstü güçleri) edinen büyük bir yogidir. Şivacı Hindular ve Tibet'teki Vajrayana Budistleri, 11. yüzyıla dek 84 Mahasiddha'yla ilgili efsaneler aktarmışlardır. Bu Mahasiddha'lar önemli değişiklikler gösterebilir. Aralarında bütün toplumsal sınıflardan ve iki cinsten de kişilerin yanı sıra Hintçe isimler almamış kişiler de bulunuyordu. Seksen Dört Mahasiddha, yoga, büyü ve simya öğelerini birleştiren önemli bir yansımadır.

Ayrıca bakınız
 Vajrayana

Spiritüal öğretiler

Mahasiddha