El Choclo (spanisch: "der Maiskolben") heißt der erotisch-zweideutige Titel dieses gleich nach La Cumparsita, A media luz und Adiós muchachos international meistgespielten Tangos.

El choclo ist das Meisterwerk Ángel Villoldos, eines berühmten Komponisten der Alten Garde, der Guardia Vieja.

Das ursprüngliche Instrumentalstück wurde am 3. November 1903 in Buenos Aires in dem eleganten Restaurant "El Americano" von Villoldos Freund, dem Pianisten und Arrangeur José Luis Roncallo, uraufgeführt. José Luis Roncallo hat auch die bekannte Klavierpartitur verfasst, die wegen ihrer ins Auge fallende, künstlerisch gestalteten  in der Tangoliteratur immer wieder abgedruckt wird. Mit dieser Uraufführung in einem von der Oberschicht besuchten Lokal begann die gesellschaftliche Akzeptanz des Tangos, der bis dahin nur von der Unterschicht getanzt wurde. Villoldo initiierte den Kulturtransfer des Tangos nach Europa:

Der argentinische Volksmund verlieh dem populären Komponisten Ángel Gregorio Villoldo wegen seiner Bedeutung für die Entwicklung des gesungenen und getanzten Tangos den Ehrentitel El papá del tango criollo, Vater des argentinischen Tangos.

Erst vierzig Jahre später dichtete der Tangopoet Enrique Santos Discépolo die Gesangsvariante, die sich in der hispanophonen Welt im tango de canción, im gesungenen Tango, durchgesetzt hat. Darin wird der Aufstieg des Tangos aus verruchten Kreisen wie Elendsvierteln und Rotlichtmilieu in die bourgeoise Welt der höheren Schichten, im Umweg über die Metropole Paris, metaphorisch geschildert:
V01 Con este tango que es burlón y compadrito
V02 Batió sus alas la ambición de mi suburbio.
V03
V04

V19 Carancanfunfa se hizo al mar con tu bandera
V20  …
Mit diesem Tango, der spöttisch und aufschneiderisch ist,
Schlug der Ehrgeiz meiner Vorstadt mit seinen Flügeln.

Ein geschickter Tangotänzer machte sich auf übers Meer mit Deiner Flagge

'El choclo' in Argentinien

Der Titel

Über den Ursprung des zweideutigen Titels berichtet die Tangoliteratur unterschiedliches. Im übertragenen Sinne ist el choclo, "der Maiskolben", wegen seiner Form als Phallussymbol bekannt. Zum andern ist er als Gemüse unverzichtbarer Bestandteil des volkstümlichen puchero rioplatense (spanisch puchero bedeutet "Eintopf, Pott, Steintopf; auch Lebensunterhalt"), des rioplatensischen Eintopfgerichts:

wobei die Vokabel puchero im übertragenen Sinn zur Anspielung auf den täglichen Lebensunterhalt verwendet wird: "ganarse el puchero", was dem, Deutschen "sich die Brötchen verdienen" entspräche:

So war 'El choclo' als Potboiler geplant, mit dessen eingängiger Melodie und der Aufführung an einem exquisiten Ort Villoldo sich eine bessere Existenz und dauerhaft mit Maiskolben gefüllte "Pucheros" versprach. Das ursprüngliche Instrumentalstück wurde am 3. November 1903 oder 1905 in dem eleganten Restaurant "El Americano", 6, Calle Cangallo, heute calle Teniente General Juan Domingo Perón, von dem Pianisten, Kontrabassisten und Arrangeur Jose Luis Roncallo uraufgeführt:

Nach Aussage der Schwester des Komponisten Villoldo war "El choclo" der Spitzname eines bekannten blonden Zuhälters, den man ihm wegen seiner Haarfarbe gegeben hatte:

Liedtexte

Text von Enrique Santos Discépolo, 1947
Die Dichtung des Tangolyrikers Enrique Santos Discépoloaus dem Jahre 1947 ist die bekannteste und am meisten gesungene argentinische Textversion von 'El choclo':

Hier Discépolos Textversion aus dem Jahre 1947, :

V01 Con este tango que es burlón y compadrito
V02 Batió sus alas la ambición de mi suburbio,
V03 Con este tango nació el tango, y como un grito
V04 Salió del sórdido barrial buscando el cielo.
V05 Conjuro extraño de un amor hecho cadencia
V06 Que abrió caminos sin más ley que la esperanza,
V07 Mezcla de rabia, de dolor, de fe, de ausencia
V08 Llorando en la inocencia de un ritmo juguetón.

V09 Por tu milagro de notas agoreras
V10 Nacieron sin pensarlo, las paicas y las grelas,
V11 Luna de charcos, canyengue en las caderas
V12 Y un ansia fiera en la manera de querer.
V13 Al evocarte, tango querido
V14 Siento que tiemblan las baldosas de un bailongo
V15 Y oigo el rezongo de mi pasado.
V16 Hoy que no tengo, más a mi madre
V17 Siento que llega en punta de pie para besarme
V18 Cuando tu canto nace al son de un bandoneón.

V19 Carancanfunfa se hizo al mar con tu bandera
V20
V21 Fuiste compadre del gavión y de la mina
V22 Y hasta comadre del bacán y la pebeta.
V23 Por vos, shusheta, cana, reo y mishiadura
V24 Se hicieron voces al nacer con tu destino,
V25 Misa de faldas, querosén, tajo y cuchillo
V26 Que ardió en los conventillos y ardió en mi corazón.
Mit diesem Tango, der spöttisch und aufschneiderisch ist,
Schlug der Ehrgeiz meiner Vorstadt mit seinen Flügeln.
Mit diesem Tango wurde der Tango geboren, und wie ein Schrei
Erhob er sich aus dem schmutzigen Elendsviertel und suchte den Himmel.
Zauber einer zu Rhythmus gewordenen Liebe,
der Wege eröffnete, berechtigt nur durch Hoffnung,
Mischung aus Wut, Schmerz, Glaube und Entbehrung,
weinend in der Unschuld eines spielerischen Rhythmus'.

Durch das Wunder deiner ahnungsvollen Noten
wurden plötzlich die Liebchen und die Flittchen geboren,
der Mond in den Pfützen, der Schwung in den Hüften
und eine wilde Sehnsucht in der Art zu lieben.
In der Erinnerung, geliebter Tango,
fühle ich wie die Fliesen beim Schwof beben,
und ich höre das Grummeln meiner Vergangenheit…
Heute, da ich meine Mutter nicht mehr habe,
fühle ich, wie sie auf Zehenspitzen geschlichen kommt, um mich zu küssen,
wenn dein Lied auflebt beim Klang des Bandoneon.

Ein geschickter Tangotänzer machte sich auf übers Meer mit Deiner Flagge
.
Du warst Kumpel des Verführers und der Geliebten
und sogar Kupplerin des reichen Mannes und des jungen Mädchens.
Durch dich wurden Dandy, Polizist, Ganove und Elend
zu Stimmen, die mit deinem Schicksal geboren wurden…
Eine Messe aus Röcken, Petroleum, Schnitt und Messer,
die in den Mietskasernen und in meinem Herzen entbrannte.Gesangbeispiel:

Text von Juan Carlos Marambio Catán, 1930
Ángel Vargas singt 1941 die Fassung von Juan Carlos Marambio Catán:
Vieja milonga
Que en mi horas de tristeza,
Traes a mi mente
Tu recuerdo cariñoso
Y encadenandome a tus notas.
Dulcemente,
Siento que el alma
Se me encoje poco a poco.

Hoy que los años
Han blanqueado ya mis sienes,
Tango querido,
Viejo tango que me embarga,
Con la cadencia
De su musica sentida,
Recuerdo aquella epoca,
Tan linda que se fue.

Text Villoldos, 1903
De un grano nace la planta
Que más tarde nos da el choclo,
Por eso de la garganta
Dijo que estaba bichoco.
Y yo como no soy otro
Más que un tanguero de fama,
Murmuro con alborozo
Está muy de la banana.

Argentinische Aufnahmen
1929: Orquesta típica Victor; 1947: Libertad Lamarque im Film 'Gran Casino'; 1947: Orquesta típica Ricardo Tanturi, Sänger Alberto Castillo; 1948: Orquesta típica Francisco Canaro, Sänger Alberto Arenas; 1949: Tita Merello im Film 'La historia del tango'

'El choclo' im Ausland

Deutschland
Nach Deutschland kam das Instrumental-Musikstück bereits vor dem Ersten Weltkrieg. Hier spielte es der rumänische Kapellmeister des Berliner Orchesters Palais de danse, Giorgi Vintilescu, im Jahre 1912, wie es das Grammophon-Schallplatten-Etikett, Label 2-940829, zeigt.

 Milva singt eine deutsche Textfassung: "Das sind die Männer mit den graumelierten Schläfen."

Italien
 Milva sing eine italienische Textfassung:  «All'Osteria»

USA: 'Kiss of Fire'
Im Jahre 1952 gaben die US-Amerikaner Lester Allen und Robert Hill dem Tango 'El choclo' ein neues Gewand. Flamenco-Anklang und ein inhaltlich völlig anderer englischer Text. Sie gaben ihn im Einverständnis mit Louis Armstrong unter Missachtung der Autorenrechte als nordamerikanischen Tango aus und nannten ihn 'Kiss of Fire'. Durch Einspruch argentinischer Copy-Right Wächter wurde das Plagiat publik. Die US-Amerikaner ergänzten daraufhin das Schallplattenlabel: 'Kiss of Fire' mit ('El choclo') in Klammern.

Vokalisten waren im Jahre 1952 der Trompetist Louis Armstrong, begleitet von seinem Orchester und Georgia Gibbs und Toni Arden. 'Kiss of Fire' platzierte sich 1952 auf Nr. 1 in den US-amerikanischen Billboard-Charts.

Hier die englischen lyrics von :
I touch your lips and all at once the sparks go flying
Those devil lips that know so well the art of lying
And though I see the danger, still the flames grow higher
I know I must surrender to your kiss of fire

Just like a torch, you set the soul within me burning
I must go on along the road, of no returning
And though it burns me and it turns me into ashes
My whole world crashes without your kiss of fire

I can't resist you, what good is there in trying
What good is there denying, you're all that I desire
Since first I kissed you, my heart was yours completely
If I'm a slave, then it's a slave I want to be
Don't pity me, don't pity me

Give me your lips, the lips you only let me borrow
Love me tonight and let the devil take tomorrow
I know that I must have your kiss although it dooms me,
Though it consumes me,
The kiss of fire.

Rückübersetzung ins Spanische: 'Beso(s) de fuego'
Der Komponist und Arrangeur Mario Jesús Báez schuf wiederum eine spanischsprachige Version von 'Kiss of Fire'. Aus dem als 'Kiss of Fire' verkleideten, plagiierten Musikstück 'El choclo' wurde nun .

Connie Francis singt 'Beso(s) de fuego' in einer Tango-Version und die puerto-ricanische Sängerin Carmen Delia Dipiní singt 'Beso(s) de fuego' in einem rhythmisch abgewandelten Stil, in einer Bolero-Variante.

Literatur
 Héctor Ángel Benedetti: Las mejores letras de tango. Antología de doscientas cincuenta letras de tango, cada una con su historia. Planeta, Madrid 2012, ISBN 978-987-580-514-9.
 Francisco García Jiménez: Así nacieron los tangos. — Comentarios de Pedro Ochoa. Verlag Corregidor, Buenos Aires 2018, ISBN 978-950-05-3160-3.
 Oscar del Priore, Irene Amuchástegui: Cien tangos fundamentales. 2. Auflage. Verlag Aguilar, Buenos Aires 2008, ISBN 978-987-04-1123-9, S. 26–29, .
 Dieter Reichardt: Tango. Verweigerung und Trauer. Kontexte und Texte. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1984, ISBN 3-518-37587-3.

Weblinks

Partituren
 Partition des Tangos 'El choclo' — auf Todotango.com

Musikwissenschaftliches
 Estilos de tango — Tangostile – Am Klavier erläutert der argentinische Pianist und Musikologe Mario Marzán sehr anschaulich die Entstehung und Evolution der Tango-Rhythmen.

Tanzbeispiele
  — Professionelle Tangueros tanzen 'El choclo'. Es spielt das Tango Harmony Orchestra, Budapest.

Hörbeispiele 'El choclo'

Instrumental
 , instrumental, 1929
 , instrumental 1954

Vokal
 , Szene aus dem Film 'Gran Casino' von Luis Buñuel, 1947
 , 1947, Orquesta típica Ricardo Tanturi
 , 1948,  Orquesta típica Francisco Canaro
 , Filmausschnitt La historia del tango, 1949
 , 1952
 , 1952

Hörbeispiele 'Kiss of Fire'

Einzelnachweise

Tango
Musik (Argentinien)
Stilrichtung der Lateinamerikanischen Musik
Paartanz
Lateinamerikanischer Tanz

El Choclo


Johannes Meinhardt (* 20. Januar 1922 in Erfurt; † 13. März 2013 in Tübingen) war ein deutscher Jurist und Richter am Bundessozialgericht.

Leben
Johannes Meinhardt legte sein Abitur in Halle an der Saale ab. Nach dem Studium in Jena und dem juristischen Vorbereitungsdienst war er zunächst von 1950 bis 1962 als Richter in der ordentlichen Gerichtsbarkeit an den Amtsgerichten Schwäbisch Gmünd und Geislingen sowie dem Landgericht Ulm tätig, bevor er an das Oberlandesgericht Stuttgart abgeordnet wurde.

Im November 1962 wechselte er in die Sozialgerichtsbarkeit und wurde Richter am Landessozialgericht Baden-Württemberg. 1972 wurde er Präsident eines Senates des  Landessozialgerichts Baden-Württemberg. Im September 1975 bis zu seinem Eintritt in den Ruhestand im Februar 1989 war Meinhardt als Bundesrichter am Bundessozialgericht tätig. Er gehörte dort unterschiedlichen Senaten an und befasste sich mit Fällen aus den Bereichen Krankenversicherung, Rentenversicherung der Arbeiter und Angestellten, Kassenarztrecht und Arbeitsförderungsrecht.

Meinhardt war Mitglied der katholischen Studentenverbindung KStV Alamannia Tübingen.

Er verstarb im Alter von 91 Jahren in Tübingen.

Weblinks
 Medieninformation Nr. 1/12 des Bundessozialgerichtes vom 19. Januar 2012

Einzelnachweise

Richter (Bundessozialgericht)
Richter (Landgericht)
Korporierter im KV
Deutscher
Geboren 1922
Gestorben 2013
Mann

Johannes Meinhardt


Slovakça; Çekçe, Lehçe ve Sorb dili ile birlikte Slav dillerinin batı kolunu oluşturan bir dildir. Çekçeyle çok benzerdir ve tarihî münasebetleri sebebiyle iki dilden birini bilen insanlar kolaylıkla anlaşabilir.

Slovakça hızlı konuşulan bir dildir. Çoğu Slovakya'da yaşayan 6 milyon kişi tarafından konuşulur. Ayrıca yarım milyon Slovak göçmenin bulunduğu ABD ve Çekoslovakya zamanından Çekya tarafında kalan Slovaklar da buna dâhildir.

Alfabesi

Sözcük dağarcığı

Kişi zamirleri

Olmak fiili

Sayılar

Aylar

Kaynakça

Doğal diller
Batı Slav dilleri
Slovakya'daki diller
Voyvodina'daki diller

Slovakça


est une chanson écrite par Ray Henderson, Buddy De Sylva, et Lew Brown. C'est une des chansons du film Le Fou chantant () réalisé par Lloyd Bacon, interprétée par Al Jolson.

L'enregistrement de 1928 est resté  des classements de meilleures ventes de disque pendant 12 semaines. C'est la première chanson écrite pour un film parlant qui est devenue un grand succès musical.

Enregistrements notables et postérité

En 1929  est chantée par Bosko dans Bosko, the Talk-Ink Kid, un des premiers dessins animés ayant des dialogues sonores.

La chanson a été enregistrée par The Thad Jones/Mel Lewis Orchestra avec Ruth Brown, Ruth Etting, The Andrews Sisters, Petula Clark, Mandy Patinkin, John McCormack, Richard Tauber, Franz Völker et Rudolf Schock.

D'après un documentaire de British TV sorti en 1986, The Real Al Jolson Story,  aurait été écrit d'une traite dans une chambre d'ôtel à Atlantic City.

Différentes versions de la chanson sont utilisées en leitmotiv dans le film L'Échelle de Jacob sorti en 1990.

Notes et références

Liens externes
  https://credo.library.umass.edu/view/full/murb015-i008

Chanson américaine
Chanson de 1928
Musique de film

Sonny Boy (chanson)


La Biblioteca Nacional de Letonia (en letón: Latvijas Nacionālā bibliotēka), situada en su capital, Riga, se fundó un año después de la independencia del país, en 1919. Aquí se reúnen las obras del depósito legal de Letonia.
La institución está repartida en diversos edificios, y a partir de 2014 uno nuevo amplió sus instalaciones. La digitalización de sus fondos se inició a finales del siglo pasado.

La biblioteca cumple, por lo demás, las funciones habituales: la formación de una colección bibliográfica nacional y su almacenamiento y acceso a largo plazo. Asimismo son destacables las utilidades educativas y de acceso a la información para todos los usuarios e investigadores.
El nuevo edificio multifunción diseñado por Gunnar Birkerts y abierto al público desde 2014, es conocido en letón con el nombre de Gaismas pils ('Castillo de la luz') como metáfora del conocimiento que se perdió durante periodos de guerras e invasiones y ahora es rescatado dando valor a la historia, la literatura y la sabiduría.

Galería de imágenes

Referencias

Letonia
Nacional
Letonia
Arquitectura de Letonia del siglo XXI

Organizaciones fundadas en 1919

Arquitectura de 2014
Letonia en 2014

Biblioteca Nacional de Letonia


Tajna u njihovim očima (2009.), naslov izvornika Secret in Their Eyes, film
Tajna u njihovim očima (2015.), naslov izvornika Secret in Their Eyes, film

Secret in Their Eyes


Fernando Henrique Rick Boldrin () este un fotbalist brazilian, care evoluează pe postul de mijlocaș central la clubul din , .

Palmares
Astra Giurgiu
 Liga I (1): 2015-16
 Supercupa României (1): 2016

Legături externe

Fotbaliști brazilieni
Sportivi brazilieni în viață
Fotbaliști ai FC Astra Giurgiu
Fotbaliști ai FC Steaua București
Fotbaliști ai CS Concordia Chiajna

Fernando Boldrin


Kapelle () er en kommune og en by, beliggende i Zuid-Beveland i den sydlige provins Zeeland i Nederlandene. Kommunen havde den 1. april 2016 12.653 indbyggere.

Mandag 30. maj 2011 blev Kapelle udnævnt som 'Gemeente van het Jaar 2011' (Årets Kommune 2011).

Galleri

Eksterne henvisninger

 Kommunens hjemmeside

Byer i Zeeland
Kommuner i Zeeland

Kapelle


Lopud (en croata: Otok Lopud) es una pequeña isla frente a la costa de Dalmacia, al sur de Croacia. Según el censo de 2011, tiene una población de 249 habitantes.

Lopud es una de las islas Elaphiti, y se puede llegar en barco desde Dubrovnik, Orasac y Zaton. La isla es famosa por sus playas de arena, en particular la bahía de Sunj.

Administrativamente forma parte del condado de Dubrovnik-Neretva.

Véase también
 Geografía de Croacia
 Geografía de Europa

Referencias

Enlaces externos

 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de Croacia

Lopud


Stereophyllaceae, porodica pravih mahovina iz reda Hypnales. Postoji nekoliko rodova.

Rodovi
 Entodontopsis Broth.
 Eulacophyllum W.R. Buck & Ireland
 Fabroniella Lorentz ex Müll. Hal.
 Glossophyllum (Müll. Hal.) Hampe
 Juratzkaea Lorentz
 Pilosium (Broth.) M. Fleisch.
 Sciuroleskea Hampe ex Broth.
 Stenocarpidium Müll. Hal.
 Stereophyllum Mitt.

Izvori

Hypnales

Stereophyllaceae


Babanli Vidadi (en azéri : Vidadi Yusif oğlu Babanlı ; né le 5 janvier 1927 à Birindji Chikhli, district de Gazakh ) est un écrivain en prose, poète, traducteur, membre de l'Union des écrivains d'Azerbaïdjan depuis 1954, ouvrier d'art honoré d'Azerbaïdjan (1986), retraité présidentiel (2022).

Biographie
Vidadi Babanli est né dans la famille d'un enseignant. Après avoir obtenu son diplôme d'études secondaires ici, il a étudié à la Faculté de philologie de l'Université (1944-1949). Pendant un an, il travaille comme enseignant à l'école secondaire de la ville de Sabirabad, puis déménage à Bakou et travaille comme collaborateur littéraire à la rédaction du journal "Azerbaijan Muallimi" (Professeur azerbaїdjanais).

Études
Il étudie à l'Institut Gorki de littérature à Moscou. Malgré son souhait de poursuivre ses études doctorales, il doit retourner à Bakou en raison des problèmes de santé. Ici, il travaille comme collaborateur littéraire, puis chef de département à la rédaction de "Adabiyyat Gazeti" (1954-1960). En 1961-1968 il dirige le département de prose du magazine "Azerbaijan". En 1974-1976 il est rédacteur en chef adjoint du département de doublage du studio de cinéma azerbaïdjanais du nom de Dj. Djabbarli, et en 1978-1981rédacteur en chef adjoint de la maison d'édition Yazitchi. Il est actuellement engagé dans l'art. Son premier ouvrage publié est le poème "Tu es devenue ma mère" publié en 1947 dans le journal "Jeunesse de l'Azerbaїdjan". Ses premiers poèmes "Retour", "Une nuit à Tabriz" sont publiés dans des périodiques sous le pseudonyme "Vidadi Chikhli". Il commence à écrire de la prose avec l'histoire "La mariée" (depuis 1954).

Œuvre
Depuis 1954, il écrit des romans, des nouvelles, des essais, des articles journalistiques et des scénarios. Ses œuvres sont traduites dans les langues des peuples de l'URSS et d'autres peuples. Ces dernières années, la pièce "Invité dans sa propre maison" est mise en scène (2003). Ses poèmes sont régulièrement publiés dans des périodiques. Le recueil de poèmes "Hymne au courage" est publié par la maison d'édition "Khazar" (2002). Le recueil d'ouvrages publicitaires "Le chagrin me parle" (2003), le roman autobiographique "Mes secrets" (2002-2003), le récit "La vengeance de mère" (1995) ont suscité la sympathie. Il voyage en Espagne, en France, en Italie, en Allemagne, en Pologne et dans un certain nombre de pays étrangers avec un groupe choisi d'écrivains.

Récompenses
Décret honorifique du Présidium du Soviet suprême de la RSS d'Azerbaïdjan - 14.01.1977
Travailleur d'art honoré d'Azerbaïdjan - 1986
Boursier présidentiel - 11.06.2002 [1]
Ordre d'honneur (pour grands services dans le développement de la littérature azerbaïdjanaise) - 08.01.2022

Liens externes

Références

Écrivain azéri du XXe siècle
Écrivain azéri du XXIe siècle
Poète azéri du XXe siècle
Poète azéri du XXIe siècle
Naissance en janvier 1927

Vidadi Babanli


Lunda Sul Province is not to be confused with Luanda Sul, a satellite city of Luanda, the capital of Angola.

Lunda Sul ("South Lunda") is a province of Angola. It has an area of 77,637 km² and a 2014 census population of 537,587. Saurimo is the provincial capital.

Geography and climate
The Lunda Sul province is located in the extreme east of Angola, the capital of Saurimo located  by road east of the capital Luanda. It is bordered to the north by Lunda Norte Province, to the east by the Democratic Republic of the Congo, to the south by Moxico Province and southwest by Bié Province, and to the west by Malanje Province. The main road from Luanda to Lubumbashi traverses the province from west to east.

The province is dominated by dry savannah land; only in the Kasai River valley are there remnants of tropical rainforest. The Kasai forms the eastern and southern frontier of Lunda Sul and is the main river of the province. The Kwango River is also a major river of the province. The climate of the province is predominantly tropical.

Municipalities
The province of Lunda Sul contains four municipalities ():

 Cacolo
 Dala
 Muconda
 Saurimo

Communes
The province of Lunda Sul contains the following communes (); sorted by their respective municipalities:

 Cacolo Municipality: – Alto-Chicapa (Alto-Chikapa), Cacolo, Cucumbi (Kukumbi), Xassengue
 Dala Municipality: – Cazage (Cazeje), Dala, Luma Cassai
 Muconda Municipality: – Cassai Sul (Kassai Sul), Chiluage, Muconda, Muriege (Murieje)
 'Saurimo Municipality: – Mona-Quimbundo (Mona-Kimbundo), Saurimo, Sombo

Economy and social issues
Economically the province is dominated by peanut cultivation, which is operated primarily in the Saurimo area. In the south of the province maize production is major contributing factor. Other agricultural products include rice, cassava and cereals. This region is rich with diamonds, manganese and iron which are exploited; Catoca mine in Lunda Sul Province is the fourth largest diamond mine in the world. Due to warfare in the region, at times mining has been disrupted by attacks form the UNITA, especially in 1999-2000.
In spring 1999, UNITA destroyed the bridge on the Kasai River at Biula, affecting transport communications in the region between Lunda Sul and Moxico.

Like in many other areas of Angola, landmines are a serious problem, and it is described as being "severely mined". As of 1995, some 30 major or strategic bridges and 58 secondary bridges had been destroyed in the province according to Oxfam reports. "Forced return and restrictions to freedom of movement" by people has been noted in the province, and the Huambo and Cuando Cubango provinces.

Demographics

The origin of the province's population belongs to the ethnic groups of the Lunda and Chokwe people, which are closely connected historically. They are mainly involved in agriculture. There are also many immigrants from other parts of the country, working for the Endiama or as independent diamond miners. The struggle between the Lunda and Chokwe to obtain wealth from the diamond industry has increased tension in the province.

List of governors of Lunda Sul

References

External links

 Official website of province governor
 Information on this province at the Angolan ministry for territorial administration
 Information on this province at Info Angola
 Province geographical info at geoview.info

Provinces of Angola

Lunda Sul Province


An Trisetaria aurea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Michele Tenore, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Sandro Alessandro Pignatti. An Trisetaria aurea in nahilalakip ha genus nga Trisetaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trisetaria

Trisetaria aurea


කොළඹ ක්‍රිකට් සමාජ ක්‍රීඩාංගනය (CCCG; ) යනු, ශ්‍රී ලංකාවේ, කොළඹ, පිහිටි බහු-කාර්ය ක්‍රීඩාංගනයකි .

කොළඹ ක්‍රිකට් සමාජ ක්‍රීඩාංගනය


Charlotte Sophie Henriette Buff (Wetzlar, 11 de enero de 1753; Hanóver, 16 de enero de 1828) fue la mujer en el que se basó Johann Wolfgang von Goethe para el personaje de Lotte en Las penas del joven Werther.

Biografía
Fue la segunda de dieciséis hermanos del funcionario público administrativo del principado (1740) y alto cargo de la Orden Teutónica (1755) Heinrich Adam Buff (1711-1795) y de Magdalena Ernestina Feyler (1731-1771). Su sobrino, hijo de su hermano Wilhem Karl Ludwig Buff, fue el químico Heinrich Buff.

Buff se enamoró en 1768 y se casó el 4 de abril de 1773 con Johann Christian Kestner, Consejero de Legación de Hanóver. Desde la temprana muerte de su madre en 1771, Lotte se ocupó del cuidado de su padre y de sus nueve hermanos pequeños.

Goethe conoció a «Lotte» el 9 de junio de 1772 en el baile oficiado por la tía abuela de Goethe, la señora Lange, en el pabellón de caza de Volpertshausen (hoy en día Casa de Goethe en Vorpertshausen), un pueblo de los alrededores de Wetzlar. El baile se celebró con motivo del cumpleaños de Karoline Buff, la hermana mayor de Charlotte, y el compromiso de Karoline con el hijo de la señora Lange, Christian Dietz, doctor en derecho. Goethe tuvo que recoger a Charlotte y, aunque en esa época cortejaba a la joven de 17 años Johanntte Lange, Lotte le maravilló por su apariencia exterior y carácter abierto. Como describe en el Werther, bailó con ella toda la noche y le agradó como Lotte entretenía a todos con juegos durante una tormenta.

No como aparece en el Werther el día del baile, sino un día después sucedió la «deliciosa escena» en casa de los Buff en Wetzlar. Cuando Goethe volvió, Lotte estaba cortando unas rebanadas de pan a sus hermanos. Este momento lo inmortalizó F. Raab en una pintura basada en un grabado en cobre de Wilhelm von Kaulbach, que se puede contemplar en la Casa de Lotte en Wetzlar. Goethe lo describió en el Werther con estas palabras:

Goethe tuvo buena relación con los hermanos de Lotte. Al igual que con Kestner, el prometido, cuando éste volvió. Él afirma en el Werther que Lotte era lo más querido en el mundo para Albert. También se sentía abrumado por la imposibilidad de una relación con Lotte, por lo cual abandonó Wetzlar. Sintiéndose impotente, afectado y celoso, abandonó Wetzlar dejando una carta de despedida y se puso a trabajar en su obra literaria. En 1774 se publicó la novela Las penas del joven Werther.

Chatlotte se casó con Kestner en 1773 y vivió con él en la calle Aegidien de Hanóver donde crio 8 hijos y 4 hijas, posteriormente se mudaron a la calle Grossen Wall (hoy en día Georgswall). Tras la muerte de su marido en 1800 fue el nexo de unión de una dispersada familia. Tomó parte activa en su progreso y cuidados.

Volvió a tener correspondencia con Goethe y esto hizo que para sus hijos (August Kestner) fuera una buena influencia. En septiembre de 1816 viajó a Weimar una semana por la boda de su hermana pequeña y se encontró también con Goethe. Fue un encuentro formal que Thomas Mann inmortalizó bastante libremente en su obra literaria Lotte en Weimar publicada en 1939.

La tumba de Charlotte Kestner se encuentra en el cementerio Gartenfriedhof de Hanóver. El clásico monumento fúnebre que se alza sobre la tumba fue diseñado por el marido de una de sus nietas, el arquitecto Georg Ludwig Friedrich Laves.

Parientes directos de Charlotte Kestner viven hoy en Alemania, Suiza y Francia. Gracias a una investigación se sabe que hay hoy en día cerca de 1200 parientes de Charlotte, de sus hijos y hermanos.

Acogida

Novelas
 Thomas Mann: Carlota en Weimar (1939)

Películas
 1975: Lotte en Weimar, de Egon Günther, basada en la novela de Thomas Mann. El personaje principal lo interpreta Lilli Palmer, con Martin Hellberg en el papel de Goethe.
 2010: Goethe!, de Philipp Stölzl, donde el papel de Lotte lo interpreta Miriam Stein.

Referencias

Bibliografía
 Rüdiger R. E. Fock: Die Kestner. Eine deutsch-französisch-schweizerische Familie macht Geschichte(n). Schnell Buch und Druck, Warendorf 2009, ISBN 978-3877167069
 Heinrich Gloël: Goethes Wetzlarer Zeit. Bilder aus der Reichskammergerichts- und Wertherstadt. Berlín 1911 (Nachdruck: Magistrat der Stadt, Wetzlar 1999)
 Thomas Mann: Lotte in Weimar. Roman. Bermann-Fischer, Stockholm 1939 (zahlreiche spätere Ausgaben, u. a. Taschenbuchausgabe: Fischer, Frankfurt am Main 1999, ISBN 3-596-29432-0)
 Jakob Minor: Kestner, Charlotte, geb. Buff. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 15, Duncker & Humblot, Leipzig 1882, S. 662 f.
 Ruth Rahmeyer: Werthers Lotte: ein Brief - ein Leben - eine Familie; die Biographie der Charlotte Kestner. Fackelträger, Hannover 1994, ISBN 3-7716-1575-5
 Wolfdietrich Rasch: Buff, Charlotte (Lotte) Sophie Henriette, verehelichte Kestner. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 3, Duncker & Humblot, Berlín 1957, S. 8.
 Siegfried Rösch: Ahnenliste für Charlotten Kestner, geb. Buff. Zu ihrem 200. Geburtstag am 11. Januar 1953. Selbstverlag, Wetzlar 1954
 Astrid Seele: Frauen um Goethe. Rowohlt, Reinbek 2000, ISBN 3-499-50636-X
 Ulrike Weiß u.a. (Redaktion): Goethes Lotte. Ein Frauenleben um 1800. Essays zur Ausstellung [in Wetzlar, Weimar und Hannover 2003]. (= Schriften des *Historischen Museums Hannover; 21). Historisches Museum, Hannover 2003, ISBN 3-422-06443-
 Gero von Wilpert: Goethe-Lexikon. Kröner, Stuttgart 1998, ISBN 3-520-40701-9, S. 151 f.

Enlaces externos

 FemBiographie Charlotte Buff-Kestner:Biografía de Charlotte Buff-Kestner
 Nur ein einziger Kuss - Sie war Werthers Lotte, sie war Goethes Idol  en Die Zeit, 3/2003
 Familienverband Buff-Kestner: Encuentro familiar Buff-Kestner
 Lotte-Haus (Museum in Wetzlar): Casa de Lotte, Museo en Wetzlar

Johann Wolfgang von Goethe
Literatura de Alemania
Nacidos en Wetzlar
Fallecidos en Hannover

Charlotte Buff


කුමාර් සංගක්කාර යනු, ශ්‍රී ලාංකික  ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකු සහ ශ්‍රී ලංකා ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායමෙහි හිටපු නායකයෙකු වෙයි. වමතින් පිත්ත හසුරුවන හා ලැයිස්තුවේ ඉහළින් පිටියට පිවිසෙන  පිතිකරුවෙකු වන ඔහු, ක්‍රීඩාවෙහි එක් දින ජාත්‍යන්තරය (එදිජා) සහ විස්සයි20 ජාත්‍යන්තරය (වි20ජා) ආකෘතීන්හීදී කඩුළු-රකින්නා ලෙස ක්‍රීඩා කරයි. ඉංග්‍රීසි ක්‍රිකට් ලේඛක පීටර් රෝබක් විස්තර කරන පරිදී  "පිතිකරුවන් අතර වඩාත් බැබලෙන සහ නැණවත්  අයෙකු" වන සංගක්කාර, 2014 අගෝස්තු 20 දින වන විට, ටෙස්ට් සහ එදිජා තරග වලදී,  පිළිවෙලින් 37 සහ 19 වතාවකදී,  ශතක  (තනි ඉනිමකදී 100 ක් ඊට වැඩි ලකුණු ප්‍රමාණයක්) රැස් කර ගෙන ඇත. ටෙස්ට් පිතිකරුවන් සඳහා   ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිල (අයිසීසී) අනුස්ථිතියෙහි ඉහළම ස්ථානයෙහි වැජඹිමට ඔහු විටින් විට සමත්ව ඇත.  2014 අගෝස්තු 20 දින වන විට සංගක්කාර එසේ අයිසීසී ටෙස්ට් පිතිකරු අනුස්ථිතියෙහි ඉහළම ස්ථානයෙහි සිටියි.  ඔහු විසින් ලද ප්‍රදාන අතර,  වසරේ එදිජා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා, අයිසීසී ලෝක XI ටෙස්ට් කණ්ඩායමේ නායකයා සහ, 2011 අයිසීසී ජනතාවගේ මනාපය ප්‍රදානය (මෙම සියල්ල 2011 අයිසීසී ප්‍රදාන තුලදී) මෙන්ම, 2012 දී  විස්ඩන් වසරේ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා ලෙසින් නම් කිරීමද විය.

සංගක්කාර විසින් සිය ටෙස්ට් මංගලාවතරණය සිදු කලේ, 2000 වසරෙහි ජූලි මාසයේදී දකුණු අප්‍රිකාවට එරෙහිවය.  ඔහු විසින් ඔහුගේ මංගල ශතකය, 2001දී ඉන්දියාවට එරෙහිව රැස් කල අතර, 2002 ආසියානු ටෙස්ට් ශූරතාවයෙහි අවසන් තරගයෙහිදී  පකිස්තානයට එරෙහිව ඔහුගේ මංගල ද්විත්ව-ශතකය රැස් කර ගති. ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙහිදී සංගක්කාරගේ වැඩිම ලකුණු සංඛ්‍යාව 319 ක් වන අතර, එය ඔහු විසින් රැස් කෙරුණේ බංග්ලාදේශයට එරෙහිව 2014 වසරෙහිදීය. දකුණු අප්‍රිකාවට එරෙහිව, ඔහුගේ ලකුණු 287 ක ඉනිම තුලදී, ටෙස්ට් හෝ පළමු-පෙළ ක්‍රිකට් ඕනෑම විකට්ටුවක් වෙනුවෙන් ඉහළම සම්බන්ධතාවය ලෙසින් ලකුණු 624 ක නව ලෝක වාර්තාවක්,  ඔහු සහ මහේල ජයවර්ධන විසින් පිහිටුවන ලදි.  ඊළඟ වසරෙහිදී, බංග්ලාදේශයට එරෙහිව පිට-පිට ද්විත්ව-ශතක වාර්තාකරගත් ඔහු, ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙහිදී එසේ අනුයාත ද්විත්ව-ශතක රැස් කළ පස්වන අවස්ථාව වාර්තා කළේය.ටෙස්ට් තරගයකදී ලකුණු 200 ක් හෝ වැඩියෙන් රැස් කිරීම ඔහු විසින් නව වතාවක් සිදු කර ඇති අතර, බ්‍රයන් ලාරා විසින්ද ඒ හා සමාන වතාවක් මෙම දක්ෂතාවය සිදු කරමින්, ලකුණු 200 ක් හෝ වැඩියෙන් රැස් කිරීම නව වතාවක් සිදු කර ඇත; මෙයට වඩා වතාවක් මෙය සිදු කර ඇත්තේ ඩොනල්ඩ් බ්‍රැඩ්මන් පමණි.

පකිස්තානයට එරෙහිව, 2000 ජූලි මාසයේදී සිය එදිජා මංගලාවතරණය සිදු කළ ඔහු, මෙම ක්‍රීඩා ආකෘතියෙහි ඔහුගේ පළමු ශතකය, 2003 චෙරි බ්ලොසම් සාජා කුසලාන අතරතුර, එම කණ්ඩායමටම එරෙහිව රැස් කළේය.  ඔහුගේ එදිජා අභිවෘත්තියෙහි ආරම්භය "අතිශයින් සාමාන්‍යය" එකක් වූයේ යැයි එක් ක්‍රිකට් මාධ්‍යවේදියෙක් පැවසුවේ, වසර සතරක් ඇතුළත ඔහු විසින් රැස් කෙරුණේ ශතක දෙකක් පමණක් නිසාය.  2013දී දකුණු අප්‍රිකානු ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ශ්‍රී ලංකා සංචාරය අතරතුරදී දකුණු අප්‍රිකාවට එරෙහිව, කොළඹ,   ආර්. ප්‍රේමදාස ක්‍රීඩාංගණයේදී ඔහු විසින් සිය වැඩිම ලකුණු සංඛ්‍යාව වූ 169 රැස් කර ගති.  නායකයා වශයෙන් සංගක්කාරගේ එකම එදිජා ශතකය 2011 අයිසීසී ලෝක කුසලාන තරගාවලියේ නවසීලන්තයට එරෙහිව පැවැති  කණ්ඩායම් අවධියේ තරගයකදී රැස් කර ගන්නා ලදි.   එදිජා ලකුණු 10,000 වෙත ලඟාවූ තුන්වැනි ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා සහ වේගයෙන්ම එය සාක්ෂාත් කරගැනුමට සමත්වූ ක්‍රීඩකයා වීමට  2011–12 කොමන්වෙල්ත් බෑන්ක් තරගාවලියේ සයවන තරගයෙහිදී සංගක්කාර සමත් විය. 2014 අප්‍රේල් වන විට, ඔහු විසින් වි20ජා ශතකයක් රැස් කර ගෙන නොතිබීය; මෙම ආකෘතියෙහි ඔහුගේ වැඩිම ලකුණු සංඛ්‍යාව වනුයේ ලකුණු 78 කි.

සූචිය

ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ශතක

එදිජා ක්‍රිකට් ශතක

සටහන්

ආශ්‍රිත

සාමාන්‍ය

විශේෂිත

බාහිර සබැඳි
ඊඑස්පීඑන්ක්‍රික්ඉන්ෆෝහී  සංගක්කාරගේ ක්‍රීඩක පැතිකඩ
සංගක්කාර හා සමග සම්මුඛ සාකච්ඡාව

සංගක්කාර
සංගක්කාර
සංගක්කාර
ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් ලැයිස්තු
සංගක්කාර, කුමාර්

කුමාර් සංගක්කාර විසින් රැස් කොට ඇති ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ශතක ලැයිස්තුව


منتخب التشيك لكرة اليد هو الممثل الرسمي لدولة التشيك في لعبة كرة اليد.

النتائج

بطولة العالم

بطولة أوروبا

مراجع

فرق رياضية وطنية تشيكية
كرة يد في التشيك
منتخبات أوروبا لكرة اليد
منتخبات كرة اليد
منتخبات كرة يد وطنية رجالية

منتخب التشيك لكرة اليد


කාදම්බරී (2015) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ සුමන් ඝෝෂ් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද සහ රාකේශ් සිංහ් විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලද බෙංගාලි චිත්‍රපටයකි. මෙම චිත්‍රපටයේ සංගීත අධ්‍යක්ෂණය සිදුකරන ලද්දේ බික්‍රම් ඝෝෂ් විසිනි. මෙය රබීන්ද්‍රනාථ් ඨාකූර්ගේ නෑනණ්ඩිය වූ කාදම්බරී දේවීගේ චරිතාපදානය වන අතර, කොංකොනා සේන් ශර්මා සහ පරම්බ්‍රත චැටර්ජී මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය සිදුකරති.

චරිත නිරූපණය
 කොංකොනා සේන් ශර්මා, කාදම්බරී දේවී ලෙස
 පරම්බ්‍රත චැටර්ජී, රබීන්ද්‍රනාථ් ඨාකූර් ලෙස
 කෞශික් සේන්, ජ්‍යෝතිරින්ද්‍රනාථ් ඨාකූර් ලෙස
 තිතාස් භෞමික්, ඥානදානන්දිනී දේවී ලෙස
 සංජොයි නාග්, දේබේන්ද්‍රනාථ් ඨාකූර් ලෙස
 ශ්‍රීකාන්තෝ ආචාර්ය, සත්‍යේන්ද්‍රනාථ් ඨාකූර් ලෙස
ශ්‍රීලේඛා මිත්‍රා, බිනෝදිනී දාසි ලෙස

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

සියදිවි නසාගැනීම පිළිබඳ චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චිත්‍රපට
2010 දශකයේ බෙංගාලි-භාෂා චිත්‍රපට

කාදම්බරී (2015 චිත්‍රපටය)


Turen der gik i fisk er en film instrueret af Svend Johansen, Liller Møller.

Handling
En tegnefilm om to søskende Sofie og Viktor, der begge har epilepsi. De tager med deres ven Karl på fisketur, men mister deres båd og strander på en øde ø. Karl kender intet til epilepsi og bliver sat på lidt af en prøve, da det viser sig, at Sofie og Viktor ikke har deres epilepsi-medicin med sig. "Turen, der gik i fisk" er en underholdende lille film for børn med epilepsi, og ikke mindst for deres familie, venner og klassekammerater.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1997

Animationsfilm fra Danmark

Turen der gik i fisk


ميرنا وخليل  (يلفظ: مينكش إيل هليل) هو مسلسل رومانسي درامي اجتماعي تركي من بطولة كيفانتش تاتليتوغ وسيديف إيفيتشي وإنتاج شركة Ay Yapım التركية، بث في البداية على قناة "كانال دي" من 2007 إلى 24 مايو 2008 بمجموع 36 حلقة. في 8 مارس 2010، بدأت قناة Euro D بإعادة بث الحلقات كل يوم.

دبلج المسلسل للغة العربية وعرض لأول مرة في العالم العربي على قناة إم بي سي + دراما. كان المسلسل أول عودة تلفزيونية للممثل التركي كيفانتش تاتليتوغ بعد النجاح الساحق الذي حققه في مسلسل نور والعشق الممنوع، والذي شاهد حلقته الأخيرة أكثر من 85 مليون مشاهد مما قفز بمسيرته إلى مصاف نجوم الصف الأول في العالم العربي. كما أصبح مسلسل ميرنا وخليل جزءًا من الموجة الشعبية الدولية للدراما التركية.

ملخص المسلسل

ميرنا فتاة تركية تهاجر مع أهلها إلى ألمانيا والعيش هناك لا يغير من طبيعة أهلها وعاداتهم وتقاليدهم الصارمة التي تجبر ميرنا على تقبلها والعيش في ظلها و تتكون عائلتها من الأب حسن والأم سهيلة والجدة والأخوين يوسف وزاهر وأخيراً ميرنا وتبدأ الأحداث حين تعرف خليل على ميرنا وهو شاب من البوسنة ويقعان في حب بعضهما
وتمر أيام من حبهما ويأتي اليوم الذي يتقدم شاب لخطبتها يسمى (مصطفى) وعلى الفور يوافق أبوها مقابل مبلغ كبير من المال. وحيث ترفض ميرنا الزواج منه ومع تهديدات أبيها لها بأنه سيقتلها إن لم تتزوج من ذلك الذي تقدم لها، فتتزوجه بدون أن تخبر خليل مدعية أنها ستسافر لمدة طويلة وفي ليلة الزفاف تحدث المفاجأة عندما يأتي خليل ليسلم الحلويات إلى صالة الزفاف ليرى ميرنا تتزوج من غيره، يفقد خليل أعصابه ويحاول تخريب الزفاف لكن جدة ميرنا توقفه وتطلب منه مغادرة المكان بالفعل يغادر خليل وهو في حالة هيستيرية وتتطور أحداث المسلسل إلى أن يصبح خليل رجل أعمال مشهور فتواجهما مشاكل وينتهي المسلسل بنهاية مؤلمة وهي مقتل خليل على يد مصطفى خطيب ميرنا السابق.

البث
 الجدول التالي يبين القنوات التي عرض فيها المسلسل.

طاقم العمل والشخصيات
تم تغيير أسماء الشخصيات باللغة التركية إلى أسماء باللغة العربية، وقد تم هذا التغيير لأن الأسماء التركية غريبة وصعبة النطق نوعاً ما عن العربية، وقد تم اعتماد أسماء عربية قريبة النطق من الأسماء التركية

دبلجة أسماء الشخصيات

وصلات خارجية

 معلومات عن المسلسل (باللغة التركية)

مراجع

عروض تلفزيونية تقع أحداثها في إسطنبول
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في برلين
مسلسلات تلفزيونية تركية انتهت في 2008
مسلسلات تلفزيونية تركية بدأ عرضها في 2007
مسلسلات تلفزيونية تركية دبلجت للعربية
مسلسلات تلفزيونية تركية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية درامية تركية
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج آي يابيم
ميرنا وخليل

ميرنا وخليل (مسلسل)


Liviu Bonchiș (n. 5 ianuarie 1970, Salonta, județul Bihor) este un fotbalist român.

Carieră
 1984 Vagonul Arad, antrenori Mülroth "Csuli", Otto Dembrovschi
 1989 Strungul Chișineu Criș: antrenor Ghiță Drăgan
 1991-1993 Stagiul Militar: Marina Militară
 1993-1995 Olimpia Salonta: antrenori Feke Gyuri, Ateșan Ghiță
 1995-1996 Budafok LC liga secundă Ungaria antrenori Krivitz Tamás, Bicskei Bertalan
 1996-1999 Haladas Szombathely: Liga 1 Ungaria antrenori Mihalecz István, Dajka Laszló
 1999-2002-ZTE Liga 1 Ungaria antrenori Disztl Laszló, Bozsik Péter
 2002-2003 Büki TK Liga secundă Ungaria antrenor Mihalecz Istvan
 2003 noiembrie 2004 iunie Honvéd Budapest Liga secundă Ungaria, antrenor Gálhidy György
 2004-2008 Lackenbach SV amator Austria

Meciuri jucate prima Ligă: 161 și 7 goluri marcate.

Premii
 2002 Campion Liga 1 Ungaria: ZTE
 Bronz Liga secundă Büki TK
 Campion Liga secundă Honvéd Budapest
 Finalist Cupa Ungariei 2004: Honvéd Budapest-Ferencváros

Note

Nașteri în 1970
Fotbaliști români
Fundași
Mijlocași
Sportivi români în viață
Oameni din județul Bihor
Nașteri pe 5 ianuarie

Liviu Bonchiș


İsabeyli, Nazilli - Aydın ili Nazilli ilçesine bağlı mahalle
 İsabeyli, Devrek - Zonguldak ili Devrek ilçesine bağlı köy
 İsabeyli Barajı - Aydın ili Nazilli ilçesinde bulunan bir baraj

İsabeyli


O Grupo de Forcados Amadores do Aposento da Chamusca é um grupo de forcados da vila da Chamusca, no Ribatejo. O Grupo foi fundado a 29 de Julho de 1984.

O actual Cabo, Pedro Coelho dos Reis, assumiu o comando do Grupo a 4 de Junho de 2011.

Este Grupo tem a particularidade de usar nas cortesias iniciais e nas saídas da arena quando em formação, além dos forcados, também o capote e chapéu conforme antigo uso dos moços de forcado, no que é actualmente o único grupo de forcados a manter esta tradição.

História
O Grupo do Aposento da Chamusca foi fundado a partir de elementos saídos do Grupo de Forcados Amadores da Chamusca em 1980.

O Cabo fundador foi Tiago Prestes e a estreia oficial decorreu numa corrida realizada em Nave de Haver (Guarda) a 29 de Julho de 1984. Os toiros pertenciam à ganadaria de Rosa Rodrigues.

No seu historial o Grupo já pegou também no estrangeiro: Espanha, França e Venezuela. Em Espanha destacam-se os êxitos em Madrid (Las Ventas) e em Segóvia, em França pegaram em Nîmes, Béziers, Dax, Aire-sur-l'Adour, Arles, Vic-Fezensac e Beaucaire. Na Venezuela actuaram na Monumental de Valência.

Cabos
Tiago Prestes (1984–2011)
Pedro Coelho dos Reis (2011–presente)

Aposento da Chamusca


Der Fliegeberg, auch Lilienthalberg genannt, ist eine rund zwölf Meter hohe Aufschüttung im Berliner Ortsteil Lichterfelde des Bezirks Steglitz-Zehlendorf. Der Fuß des Fliegebergs liegt auf  und der höchste Punkt auf . Der Fliegeberg wurde 1894 von Otto Lilienthal angelegt, der ihn für Gleitflüge nutzte. Um den Hügel entstand zwischen 1928 und 1932 der Lilienthalpark. Die an der Schütte-Lanz-Straße gelegene Parkanlage ist als Gartendenkmal ausgewiesen.

Lage
Der Fliegeberg liegt im Süden des heutigen Berliner Ortsteils Lichterfelde, rund 600 Meter nördlich der Berliner Stadtgrenze, etwa zwei Kilometer östlich der S-Bahn-Station Lichterfelde Süd. Das Areal des um den Berg liegenden Lilienthalparks grenzt im Nordwesten an die Scheelestraße und im Südwesten an die Schütte-Lanz-Straße. Ursprünglich lag der Berg in der Nähe einer Ziegelei auf freiem Feld, mittlerweile ist der Park zu allen Seiten von Wohnbebauung umgeben.

Geschichte

Lilienthal in Groß-Lichterfelde
Otto Lilienthal wohnte seit 1886 in Groß-Lichterfelde, wie der heutige Berliner Ortsteil Lichterfelde damals hieß. Nachdem er mehrere Jahre die theoretischen Grundlagen des Flugwesens erforscht hatte, begann er 1891 mit Flugversuchen mit selbstgebauten Flugzeugen. Zunächst nutzte er eine Anhöhe in Derwitz bei Werder/Havel, später die Rauhen Berge im unweit seines Wohnsitzes gelegenen Steglitz, einen weiteren Hügel in Steglitz und einige Berge außerhalb Berlins für seine Versuche, etwa den Gollenberg bei Rhinow.

Fliegeberg
Im Jahr 1894 ließ er auf dem Gelände einer Ziegelei in Groß-Lichterfelde aus dem Abraum des Betriebes einen 15 Meter hohen Hügel aufschütten, von dem er tausende Gleitflüge mit Flugweiten von bis zu 80 Metern mit dem Normalsegelapparat durchführte. Nach einem Unfall bei einem Flugversuch in der Nähe von Rhinow starb Lilienthal am 10. August 1896. Ein Jahr später schloss die Ziegelei. Die auf dem Gelände liegende Tongrube füllte sich mit Wasser. Ein Teil des Ziegeleigeländes wurde an eine Gummifabrik verkauft. Das verbliebene Areal der Ziegelei um den Berg wurde um 1900 zu einem Park umgestaltet und die Tongrube als Karpfenteich genutzt. Ein ehemaliges Wohnhaus der Ziegeleiarbeiter wurde zu einer Ausflugsgaststätte. Anstelle des Schuppens von Lilienthal auf dem Gipfel wurde ein Aussichtspavillon gebaut. In der Gaststätte gab es eine Ausstellung zum Wirken Lilienthals.

Um 1930 wurde der Park unter der Leitung des damaligen Steglitzer Stadtbaurates Fritz Freymüller neu gestaltet. Vorausgegangen waren jahrelange Streitigkeiten um die Finanzierung zwischen der Stadt Berlin und dem Gaststättenbesitzer.

Symbol Weltkugel

Zwischen 1928 und 1932 errichtete Freymüller die Lilienthal-Gedenkstätte. Der Hügel wurde vom Gehölz befreit und terrassenartig abgestuft, auf dem Gipfel entstand als Gedenkstätte nach Freymüllers Entwurf eine runde Säulenhalle mit einem Denkmal aus einer Bronzekugel auf einem Basaltblock. Im Zweiten Weltkrieg wurde die Kugel eingeschmolzen und bei der Sanierung des durch die Kriegseinflüsse verwilderten Parks im Jahre 1955 durch eine Kugel aus Stein ersetzt. 1990 wurde diese wieder gegen eine Bronzekugel ausgetauscht.

Im Jahr 1961 wurde am Berg wieder ein Museum zur Geschichte der Luftfahrt eröffnet, 1967 wurde es erweitert und in Museum der Weltluftfahrt umbenannt. 1972 brannte die Gaststätte aus, zum 1. Januar 1975 wurde das Museum geschlossen.

Fliegeberg im Lilienthalpark

Der Fliegeberg befindet sich in dem ihn umgebenden Lilienthalpark. Um den Fliegeberg führt ein Rundweg, der zwischen der Treppe und dem Wasserbecken beginnt und von Bäumen gesäumt ist. Der Fliegeberg selber ist stufenförmig angelegt, grasbewachsen und ohne Baumbewuchs.

Seit 2006 findet am Berg jährlich das Fliegefest statt. Beim Fliegefest 2010 wurde eine Informationsstele zum Wirken Lilienthals und zum Fliegeberg eingeweiht.

Filme
 Kiez Report: Über den Dächern von Lichterfelde bei YouTube.

Siehe auch
 Liste der Erhebungen in Berlin

Weblinks

 Landschaftsarchitektur heute. Fliegeberg

Einzelnachweise

Otto Lilienthal
Aufgeschütteter Berg
Berg in Europa
Berg in Berlin
Berlin-Lichterfelde
Geschichte der Luftfahrt (Berlin)

Fliegeberg


Paul Bilandžić, hrvatski glazbenik iz Pule. Svira orgulje i klavijature, a u sastavima je glavni i prateći vokal. Zajedno sa svojim bratom Romeom Bilandžićem osnovao je pulski glazbeni bend Lilihip koji je bio u djelatnim u razdoblju od 1978. godine. U Lilihipu je također pisao tekstove i radio glazbene aranžmane i producirao albume. Usporedno je svirao u Atomskom skloništu gdje je bio prateći vokal i klavijaturist, a na čijim se albumima pojavljuje od 1978. godine.

Izvori

Životopisi, Pula
Hrvatski skladatelji
Hrvatski pjevači

Paul Bilandžić


This is a list of New York City parks. Three entities manage parks within New York City, each with its own responsibilities:

 Federal – US National Park Service (NPS) - both open-space and historic properties
 State – New York State Office of Parks, Recreation and Historic Preservation (NYSP)
 Municipal – New York City Department of Parks and Recreation (DPR)

The city has 28,000 acres (113 km2) of municipal parkland and 14 miles (22 km) of public municipal beaches. Major municipal parks include Central Park, Prospect Park, Flushing Meadows-Corona Park, and Forest Park. The largest is Pelham Bay Park, followed by the Staten Island Greenbelt and Van Cortlandt Park. There are also many smaller but historically significant parks in New York City, such as Battery Park, Bryant Park, Madison Square Park, Union Square Park, and Washington Square Park.

Additionally, some parks, most notably Gramercy Park, are privately owned and managed. Access to these private parks may be restricted.

The City Parks Foundation offers more than 1200 free performing arts events in parks across the city each year, including Central Park Summerstage, the Charlie Parker Jazz Festival and dance, theater, and children's arts festivals.

Top ten parks by area

 Pelham Bay Park, Bronx -
 Greenbelt, Staten Island -
 Freshkills Park, Staten Island -
 Van Cortlandt Park, Bronx -
 Flushing Meadows-Corona Park, Queens -
 Central Park, Manhattan -
 Marine Park, Brooklyn -
 Bronx Park, Bronx -
 Alley Pond Park, Queens -
 Forest Park, Queens -

While Jamaica Bay Wildlife Refuge is larger than any of the parks listed above, at , it is not listed in the above rankings since it is a wildlife refuge and not an active-use park.

List of parks by borough

The New York City Department of Parks and Recreation maintains a complete list of all parks. Public parks listed below are managed by NYC Parks unless otherwise noted.

The Bronx

 Bronx Park
 New York Botanical Garden
 Bronx Zoo
 Bronx / Allerton Skate Park
 Starlight Park

East Bronx

 Agnes Haywood Playground*
 Allerton Playground
 Ambrosini Field
 Bicentennial Veterans Memorial Park
 Castle Hill Park
 Ferry Point Park
 Givans Creek Woods
 Haffen Park
 Harding Park
 Pelham Bay Park
 Orchard Beach
 Rodman's Neck
 Pugsley Creek Park
 Richman Park
 Seton Falls Park
 Seton Park
 Soundview Park

West Bronx

 Aqueduct Walk
 Bridge Park
 Devoe Park
 Ewen Park
 Harris Park
 Henry Hudson Park
 Jerome Park
 Poe Park, including Edgar Allan Poe Cottage
 Raoul Wallenberg Forest
 Riverdale Park
 Spuyten Duyvil Shorefront Park
 St. James Park
 University Woods
 Van Cortlandt Park
 Vidalia Park
 Vinmont Veteran Park
 Washington's Walk
 Wave Hill
 Williamsbridge Oval

South Bronx
A sub-section of West Bronx.

 A. Badillo Community Rose Garden and Park
 Abigail Playground
 Admiral Farragut Playground
 Alexander's Alley
 Arcilla Playground*
 Barretto Point Park
 Bill Rainey Park
 Claremont Park
 Concrete Plant Park
 Crotona Park
 Estella Diggs Park
 Grant Park
 Hunts Point Riverside Park
 Joseph Rodman Drake Park
 Joyce Kilmer Park
 Julio Carballo Fields
 Julius Richman Park
 Macombs Dam Park
 Mill Pond Park
 Mullaly Park
 Playground 52
 Printer's Park
 Roberto Clemente State Park (NYSP)
 St. Mary's Park
 Tremont Park

Brooklyn

 100% Playground
 Adam Yauch Park
 Admiral Triangle
 Aimee Triangle
 Alben Square
 Albermarle Playground
 Albert Lysander Parham Playground
 American Playground
 Amersfort Park
 American Veterans Memorial Pier
 Amersfort Park
 Andries Playground
 Anthony Chiarantano Park
 Arbor Place (Brooklyn)
 Asser Levy Park
 Avenue R Mall
 Badame Sessa Memorial Square
 Banneker Playground
 Bar and Grill Park
 Bartel-Pritchard Square
 Bartlett Playground
 Bath Beach Park
 Bath Playground
 Bayview Playground
 Beattie Square
 Beaver Noll Park
 Bedford Playground
 Belmont Playground
 Benson Playground
 Bergen Beach Playground
 Berry Playground
 Berriman Playground
 Betsy Head Park
 Betty Carter Park
 Bensonhurst Park
 Bildersee Playground
 Bill Brown Memorial Playground
 Boerum Park
 Boulevard Grove (Brooklyn)
 Boyland Park (Brooklyn)
 Breukelen Ballfields Park
 Brevoort Playground
 Brighton Beach Park
 Brighton Playground
 Brooklyn Anchorage Plaza
 Brooklyn Bears Rockwell Plaza Garden
 Brooklyn Botanic Garden
 Brooklyn Bridge Park
 Brooklyn Heights Promenade
 Brooklyn–Queens Greenway
 Brooklyn Waterfront Greenway
 Brower Park
 Brownsville I Ura Park
 Brownsville Playground
 Bush Terminal Park
 Bushwick Fields
 Bushwick Inlet Park
 Bushwick Playground
 Butterfly Gardens (Brooklyn)
 Cadman Plaza
 Calvert Vaux Park
 Campiz Playground
 Canarsie Park
 Callahan-Kelly Playground
 Carroll Park
 Century Playground
 Captain John McKenna IV Park
 Captain Oakley Junior Square
 Carroll Park
 Carver Playground
 Charlie's Place
 Chester Playground
 Chiarantano Playground
 City Line Park
 Classon Playground
 Classon Triangle
 Clumber Corner
 Cobble Hill Park
 Coffey Park
 Cohn Triangle
 Colonel David Marcus Memorial Playground
 Columbus Park
 Commodore Barry Park
 Cough Triangle
 Coney Island Beach & Boardwalk
 Coney Island Creek Park
 Conners Square
 Continental Army Plaza
 Cooper Park (Brooklyn)
 Corporal Wiltshire Triangle
 Cosmo Barone Triangle
 Crispus Attucks Playground
 Cuite Park
 Curtis Park
 Cutinella Triangle
 Cuyler Park
 Cypress Hills Playground
 Dahill Triangle
 David A Fox Playground
 David Ruggles Playground
 De Diego Playground
 Dean Playground
 Decatur Playground
 DeKalb Playground
 Detective Joseph Mayrose Park
 DiGilio Playground
 Dimattina Playground
 Dodger Playground
 Domino Park
 Duke Park
 Dyker Beach Park
 Dyker Heights Playground
 Dyker Beach Park and Golf Course
 East Fourth Street Garden
 Eastern Park
 Edmonds Playground
 El-Shabazz Playground
 Eleanor Roosevelt Playground
 Elijah Stroud Playground
 Elton Playground
 Ennis Park
 Epiphany Playground
 Ericsson Playground
 Ethan Allen Playground
 Eugenio Maria De Hostos Playground
 Evergreen Playground
 Father Giorgio Triangle
 Father Popieluszko Square
 Fermi Playground
 Fidelity Memorial Park
 Fidler-Wyckoff House Park
 Fish Playground
 Floyd Patterson Field
 Floyd Bennett Field (NPS - Gateway National Recreation Area)
 Fort Greene Park
 Fort Hamilton Park
 Fort Hamilton Plaza
 Fraser Square
 Freedom Square
 Four Sparrow Marsh
 Fresh Creek Nature Preserve
 Friends Field
 Fulton Park
 Galapo Playground
 Garden of Union
 Garden Playground
 Garibaldi Playground
 Garibaldi Square
 Gateway Triangle
 George Walker Junior Playground
 Georgia Avenue Garden
 Gethsemane Garden (Brooklyn)
 Glenwood Playground
 Golconda Playground
 Goodwin Gardens
 Gowanus Greenway
 Gowanus Playground
 Grace Playground
 Grady Playground
 Grand Ferry Park
 Grant Gore Triangle
 Gravesend Park
 Gravesend Square
 Green Central Knoll
 Greenwood Playground
 Hancock Playground
 Harmony Park
 Harmony Triangle
 Harry Chapin Playground
 Harry Maze Memorial Park
 Hattie Carthan Garden
 Hattie Carthan Playground
 Hawthorne Field
 Heckscher Playground (Brooklyn)
 Herbert Von King Park
 Heffernan Square
 Heisser Triangle
 Highland Park
 Hillside Park
 Holy Name Square
 Homecrest Playground
 Hot Spot Tot Lot
 Houston Playground
 Howard Playground
 Hull Street Garden
 Human Compass Garden
 Institute Park (Brooklyn)
 Irving Square Park
 Israel Putnam Playground
 Jackie Robinson Park (Brooklyn) - Bedstuy
 Jackie Robinson Park Playground - Crown Heights
 Jacob Joffe Park
 Jacob's Ladder Playground
 Jefferson Field
 Jerome Playground
 Jesse And Charles Dome Playground
 Jesse Owens Playground
 JJ Byrne Park
 John D'Emic Senior Memorial Park
 John J. Carty Park
 John Paul Jones Park
 Kaiser Park
 Kelly Park
 Kennedy-King Playground
 KeySpan Park
 Kosciuszko Pool
 Lady Moody Triangle
 Lafayette Gardens Playground
 Lafayette Playground
 Lafayette Playground
 Leif Ericson Park 7 Square
 Lentol Garden
 Lentol Triangle
 Lieutenant Joseph Petrosino Park
 Lieutenant William E Coffey Square
 Lincoln Terrace Park
 Linden Park
 Lindower Park
 Lindsay Triangle
 Linwood Playground
 Lion's Pride Playground
 Lithuania Square
 Livonia Playground
 Lott Park
 Louis Valentino Junior Park
 Lowry Triangle
 Lt. Federico Narvaez Tot Lot
 Macri Triangle
 Manhattan Beach Park
 Marc And Jason's Playground
 Marcy Green Center
 Marcy Green North
 Marcy Green South
 Maria Hernandez Park
 Marine Park
 Marion-Hopkinson Playground
 Marlboro Playground
 Marsha P. Johnson State Park (NYSP)
 Martin Luther Playground
 Martin Luther King Jr. Playground aka Linton Park
 Martinez Playground
 McCarren Park
 McDonald Playground
 McDonald Square
 McDonald Triangle
 McGolrick Park
 McKinley Park
 Mcguire Fields
 McLaughlin Park
 Mellett Playground
 Memorial Gore
 Meucci Square
 Middleton Playground
 Milestone Park
 Monastery Square
 Monsignor Crawford Field
 Monsignor McGolrick Park
 Mother Cabrini Park
 Mount Carmel Square
 Mount Prospect Park
 Narrows Botanical Gardens
 Nautilus Playground
 Nehemiah Park
 Newport Playground
 Newton Barge Terminal Playground
 Nicholas A Brizzi Playground
 North Pacific Playground
 Nostrand Playground
 Ocean Hill Playground
 Onehundred Percent Playground
 Oracle Playground
 Orient Grove
 Owl's Head Park
 Oxport Playground
 Pacific Playground
 Paerdegat Basin Park
 Paerdegat Park
 Parade Ground (Flatbush, Brooklyn)
 Park Slope Playground
 Parkside Playground
 Payne Park (Brooklyn)
 Penn Triangle
 Person Square
 Pierrepont Playground
 Pigeon Plaza
 Pink Playground
 Playground Three Forty
 Police Officer Reinaldo Salgado Playground
 Powell Playground
 Power Playground
 Pratt Playground
 Private First Class Thomas Norton Memorial Playground
 Private Sonsire Triangle
 Prospect Park
 Public School 1 Playground
 Public School 125 Playground
 Public School 4 Paradise Garden
 Pulaski Playground
 Quaker Parrot Park at the Dust Bowl
 Rachel Haber Cohen Playground
 Railroad Playground
 Rainbow Playground
 Ramirez Playground
 Red Hook Park
 Remsen Playground
 Right Triangle Playground
 Robert E. Venable Park
 Roberto Clemente Ballfield
 Rodney Park Center
 Rodney Park North
 Rodney Park South
 Rodney Playground Center
 Rodney Playground North
 Rodney Playground South
 Roebling Playground
 Rolf Henry Playground
 Russell Pederson Playground
 Saint Andrews Playground
 St. Johns Park
 Saint Nicholas-Olive Street Garden
 Saint Nicholas-Powers Street Garden
 Sam Leggio Triangle
 Samuel Goldberg Triangle
 Saratoga Park
 Saratoga Ballfields
 Sarsfield Playground
 Scarangella Park
 Schenk Playground
 Seeley Park
 Sergeant Joyce Kilmer Triangle
 Sergeant William Dougherty Playground
 Seth Low Playground
 Sheepshead Playground
 Shore Park and Parkway
 Sid Luckman Field
 Sixteen Trees Triangle
 Sledge Playground
 Slope Park
 Sobel Green
 Sperandeo Brothers Playground
 Spring Creek Park
 Stephen A Rudd Playground
 Sternberg Park
 Steuben Playground
 Stockton Playground
 Stuyvesant Park
 Success Garden
 Sumner Playground
 Sunset Park
 Taaffe Playground
 Ten Eyck Plaza
 Terrapin Playground
 The Amazing Garden
 Thomas Greene Playground
 Tiger Playground
 Tilden Playground
 Todd Memorial Square
 Trinity Park
 Trust Triangle
 Umma Park
 Under The Tracks Playground
 Underwood Park
 University Plaza
 Van Dyke Playground
 Van Voorhees Park
 Vincent V Abate Playground
 Walt Whitman Park
  Washington Park
 Washington Hall Park
 Washington Plaza (Brooklyn)
 Weeksville Playground
 Weinburg Triangle
 West Playground
 Whitman Park (Brooklyn)
 William Sunners Playground
 Willoughby Playground
 Wilson Playground
 Wingate Park
 WNYC Transmitter Park
 Woodruff Playground
 Zion Triangle

Manhattan

 79th Street Boat Basin
 Abe Lebewohl Park
 Abingdon Square Park
 Albert Capsouto Park
 Asphalt Green
 The Battery
 Bella Abzug (Hudson) Park
 Bellevue South Park
 Bennett Park
 Blackwell Island Light, Roosevelt Island
 British Garden at Hanover Square
 Bowling Green
 Bryant Park
 Captain Patrick J. Brown Walk
 Carl Schurz Park
 Central Park
 Chelsea Park
 City Hall Park
 Collect Pond
 Columbus Park
 Corlears Hook
 Dag Hammarskjold Plaza
 Damrosch Park
 Dante Park
 DeSalvio Playground
 DeWitt Clinton Park
 Drumgoole Plaza
 Duane Park
 East River Greenway
 East River Esplanade
 East River Park
 Stuyvesant Cove
 Father Demo Square
 Finn Square
 Foley Square
 Fort Tryon Park
 Fort Washington Park
 Franklin D. Roosevelt Four Freedoms Park (NYSP)
 Golden Swan Garden
 Gorman Park
 Governors Island
 Governors Island National Monument (NPS)
 Gramercy Park
 Greenacre Park
 Hamilton Fish Park
 Hanover Square
 Harlem River Park
 Hell's Kitchen Park
 Herald Square
 High Line
 Highbridge Park
 Holcombe Rucker Park
 Hudson River Park
 Imagination Playground at Burling Slip
 Inwood Hill Park
 Isham Park
 Jay Hood Wright Park
 Jackie Robinson Park
 Jackson Square Park
 John Jay Park
 Liberty Park
 Louis Cuvillier Park
 MacArthur Playground
 Madison Square
 Manhattan Waterfront Greenway
 Marcus Garvey Park
 Mill Rock Park
 Mitchel Square Park
 Montefiore Square
 Morningside Park
 Murphy Brothers Playground
 Muscota Marsh
 Paley Park
 Peretz Square
 Cooper Triangle
 Peter Detmold Park
 Plaza Lafayette
 Queen Elizabeth II September 11th Garden
 Ralph Bunche Park
 Randalls and Wards Islands
 Richard Tucker Square
 Riverbank State Park (NYSP)
 Riverside Park
 Robert Moses Playground
 Roosevelt Triangle
 Rucker Park
 Sakura Park
 Samuel N. Bennerson 2nd Playground
 Sara Delano Roosevelt Park
 Septuagesimo Uno
 Seward Park
 Sheridan Square
 Sherman Square
 Southpoint Park, Roosevelt Island
 St. Nicholas Park
 St. Vartan Park
 Straus Park
 Stuyvesant Square
 Sunshine Playground
 Swindler Cove Park
 Teardrop Park
 Theodore Roosevelt Park
 Thomas Jefferson Park
 Thomas Paine Park
 Tompkins Square Park
 Tribeca Park
 Union Square
 Verdi Square
 Vesuvio Playground
 Vincent F. Albano Jr. Playground
 Randalls and Wards Islands
 Washington Market Park
 Washington Square Park
 West Harlem Piers
 West Side Community Garden
 Winston Churchill Park
 Zuccotti Park

Queens

 Admiral Park
 Alley Park
 Alley Pond Park
 Andrews Grove
 Astoria Park
 Baisley Pond Park
 Bayside Fields
 Bayswater Park
 Bayswater Point State Park (NYSP)
 Beach Channel Park
 Big Bush Park
 Bowne Park
 Brant Point Wildlife Sanctuary
 Breininger Park
 Broad Channel American Park
 Broad Channel Park
 Broad Channel Wetlands
 Brooklyn–Queens Greenway
 Brookville Park
 Bulova Park
 Captain Tilly Park
 Crocheron Park
 Cunningham Park
 Detective Keith L Williams Park
 Detective William T. Gunn Park
 Dr. Charles R. Drew Park
 Dubos Point Wildlife Sanctuary
 Doughboy Park
 Douglaston Park
 Elmhurst Park
 Evergreen Park
 Flushing Fields
 Flushing Meadows–Corona Park
 Forest Park
 Fort Tilden (NPS - Gateway National Recreation Area)
 Fort Totten
 Francis Lewis Park
 Frank Golden Park
 Frank M. Charles Memorial Park
 Frank Principe Park
 Gantry Plaza State Park (NYSP)
 Haggerty Park
 Harvey Park
 Highland Park
 Hinton Park
 Hoffman Park
 Hook Creek Park
 Hunter's Point Park
 Idlewild Park
 Jamaica Bay Park
 Jamaica Bay Wildlife Refuge (NPS - Gateway National Recreation Area)
 Jacob Riis Park (NPS - Gateway National Recreation Area)
 John Golden Park
 Juniper Valley Park
 Kissena Park
 Kohlreiter Square
 Libra Triangle
 Linnaeus Park
 Little Bay Park
 Louis Pasteur Park
 Mafera Park
 Macneil Park
 Marconi Park
 Marie Curie Park
 Montbellier Park
 O'Donohue Park
 Overlook Park
 Park of the Americas
 Phil "Scooter" Rizzuto
 Police Officer Edward Byrne Park
 Powell's Cove Park
 Queens Botanical Garden
 Queens County Farm Museum
 Queens Zoo
 Queensbridge Park
 Rachel Carson Playground
 Railroad Park
 Ralph Demarco Park
 Rochdale Park
 Rockaway Beach and Boardwalk
 Rockaway Community Park
 Roy Wilkins Park
 Rufus King Park
 Seagirt Avenue Wetlands
 Socrates Sculpture Park
 Spring Creek Park
 Springfield Park
 St. Albans Park
 Travers Park
 Triangle 54
 Tudor Park
 Udall's Park Preserve
 Wayanda Park

Staten Island

 Aesop Park
 Allison Pond Park
 Amundsen Circle
 Annadale Green
 Arbutus Woods Park
 Arden Woods
 Alice Austen House
 Barrett Park
 Bayview Terrace Park
 Blood Root Valley
 Bloomingdale Park
 Blue Heron Park Preserve
 Blueberry Park
 Bradys Park
 Bunker Ponds Park
 Buono Beach
 Carlton Park
 Clay Pit Ponds State Park Preserve (NYSP)
 Clove Lakes Park
 Clove's Tail
 Conference House Park
 Corporal Thompson Park
 Crescent Beach Park
 Deere Park
 Eibs Pond Park
 Faber Pool and Park
 Fairview Park
 Father Macris Park
 Forest Grove
 Fort Hill Park
 Fort Wadsworth (NPS - Gateway National Recreation Area)
 South Beach–FDR Boardwalk
 Freshkills Park
 Gaeta Park
 Great Kills Park (NPS - Gateway National Recreation Area)
 Graniteville Quarry Park
 Graniteville Swamp Park
 Hero Park
 High Rock Park Preserve
 Huguenot Ponds Park
 Hybrid Oak Woods Park
 Ingram Woods
 Jones Woods Park
 Joseph Manna Park
 King Fisher Park
 Kingdom Pond Park
 Last Chance Pond Park
 LaTourette Park and Golf Course
 Lemon Creek
 Long Pond Park
 General Douglas MacArthur Park
 Maple Woods
 Mariners Marsh Park
 Meredith Woods
 Midland Beach
 Midland Field
 Miller Field (NPS - Gateway National Recreation Area)
 Mount Loretto Unique Area
 New Dorp Beach
 Northerleigh Park
 Ocean Breeze Park
 Old Place Creek Park
 Olmsted-Beil House Park
 Reed's Basket Willow Swamp Park
 Richmond Terrace Wetlands
 Sailors' Snug Harbor
 Staten Island Botanical Garden
 New York Chinese Scholar's Garden
 Saw Mill Creek Marsh
 Schmul Park
 Seaside Wildlife Nature Park
 Siedenburg Park
 Silver Lake
 Sobel Court Park
 South Beach Wetlands
 St. George Park
 Staten Island Greenbelt
 Staten Island Industrial Park
 Tappen Park
 Tompkinsville Park
 Tottenville Shore Park
 Von Briesen Park
 Walker Park
 Wegener Park
 Westerleigh Park
 Westwood Park
 Willowbrook Park
 Wolfe's Pond Park

* Denotes playgrounds jointly operated with the New York City Department of Education.

List of former parks by borough

Manhattan
 St. John's Park

See also
 10-Minute Walk
 List of privately owned public spaces in New York City
 List of New York state parks
 New York City Department of Parks and Recreation
 Park Conservancy
 List of New York City parks relating to Hispanic and Latino American culture
 List of New York City parks relating to Irish American culture
 List of New York City parks relating to Jewish culture
 List of New York City parks relating to the Vietnam War
 List of New York City parks relating to World War I
 Skateparks in New York City

References

External links
 Interactive search page provided by the Department of Parks and Recreation
 New York City Department of Parks & Recreation
 City Parks - documentary produced by Treasures of New York

New York City
Parks
 Parks
List of parks
Air pollution in New York City

List of parks in New York City


Velika loža Crne Gore (crnog. Велика ложа Црне Горе), skraćeno VLCG, je regularna velika loža u Crnoj Gori. Osnovana je 2006. godine na dan proglašenja nezavisnosti Crne Gore.

Povijest
Prva masonska loža u Crnoj Gori (tadašnjoj republici u sastavu SR Jugoslavije), Loža "Montenegro" sa sjedištem u Podgorici, osnovana je u ožujku 1993. godine u Riminiju na masonskom samitu gde je i osnovana Regularna velika loža Jugoslavije (RvlJ). Nakon nje osnovana je Loža "Zora" u Kotoru.

Ideja o osnivanju samostalne velike lože nastala je više godina i prije raspada državne zajednice Srbije i Crne Gore. Velika loža Crne Gore je konstituirana još 7. srpnja 2002. godine ali zbog neispravnog osnivanja zahtjev za međunarodnim priznanjem nije odobren. Međutim, raspadom zajedničke države 2006. godine, kao i osnivanjem treće masonske lože, Loža "Luča mikrokozma" u Cetinje, stvoreni su uvjeti za osnivanje prve velike lože na teritoriji Crne Gore.

Postupkom osnivanja rukovodile su Ujedinjene velike lože Njemačke (VGLvD) uz pomoć Regularne velike lože Jugoslavije i Velikog orijenta Italije. Prve tri osnivačke lože podgorička, kotorska i cetinjska, su do tada radile pod zaštitom Regularne velike lože Jugoslavije. Velika loža Crne Gore je osnovana 3. lipnja 2006. godine. Godine 2006. u Nikšiću osnovana je i četvrta loža, Loža "Garibaldi". Svjetlo u veliku ložu je uneseno 12. svibnja 2007. godine na Cetinju na svečanom radu kojim je rukovodio je veliki majstor Ujedinjene velike lože Njemačke Klaus Kott. Za prvog velikog majstor jedne crnogorske velike lože izabran je Novak Jauković. Dvije godine nakon toga, u veljači 2009. godine, je i Ujedinjena velika loža Engleske (UGLE) priznala Veliku ložu kao regularnu.

Početkom veljače 2017. u Podgorici je osnovana Loža "Europa", koja je i dio lanca istoimenih masonskih loža koje postoje diljem Europe i rade pod okriljem regularnih velikih loža.

Ustroj
Sjedište Velike lože Crne Gore je u Podgorici. Velika loža je upisana u Registar udruga Crne Gore pod nazivom Nevladino udruženje Velika loža Crne Gore Podgorica.

Lože
Pod zaštitom ove velike lože djeluje pet loža, i to:
 Loža "Montenegro" br. 1, Podgorica – nosi naziv po engleskom nazivu za Crngu Goru, a osnovana je 1993. godine kao četvrta loža pod zaštitom Regularne velike lože Jugoslavije.
 Loža "Zora" br. 2, Kotor – nosi naziv po kotorskoj loži utemeljanoj 1926. godine, a osnovana je pod zaštitom Regularne velike lože Jugoslavije.
 Loža "Luča mikrokozma" br. 3, Cetinje – nosi naziv po istoimenoj poemi crnogorski državnog i crkvenog poglavara, književnika, filozofa i masona Petra II. Petrovića Njegoša, a osnovana je pod zaštitom Regularne velike lože Jugoslavije.
 Loža "Garibaldi" br. 4, Nikšić – nosi naziv po talijanskom revolucionaru i masonu Giuseppeu Garibaldu.
 Loža "Europa" br. 5, Podgorica – nosi naziv po kontinentu Europa i dio je lanca istoimenih masonskih loža koje rade pod okriljem regularnih velikih loža u Europi.

Popis velikih majstora
Dosadašnji veliki majstori Velike lože Crne Gore su:
 Novak Jauković (2006. – 2009.); prethodno je bio veliki majstor Regularne velike lože Jugoslavije od 1995. do 1999. godine.
 Novica Jovović (2009. – 2013.)
 Dragoljub Duško Vuković (2013. – 2017.)
 Božo Šibalić (od 2017.)

Međunarodna suradnja
Velika loža sudjeluje u radu Svjetske konferencije regularnih masonskih velikih loža. Također, potpisala je povelje o prijateljstvu i međusobnom priznavanju s preko 100 regularnih velikih loža.

Obredi
Primarni masonski obred Velike lože Crne Gore je Schröderov obred. Velika loža upravlja simboličkim stupnjevima plave lože (učenik, pomoćnik i majstor) i delegira upravljanje visokim masonskim stupnjevima.

Vidi još
 Popis masonskih velikih loža u Europi
 Popis regularnih masonskih velikih loža

Izvori

Vanjske poveznice

C
Crnogorsko društvo

Velika loža Crne Gore


كارين برادي  هي المدير الإداري لنادي كرة قدم برمنغهام سيتي (أول امرأة تتولى إدارة ناد لكرة القدم)، ولدت في العام 1969 تولت منصب المدير الإداري لنادي برمنجهام سيتي، وكان عمرها في ذلك الحين 23 سنة، كانت أول امرأة تتولى إدارة ناد لكرة القدم (وحتى في الوقت الحاضر فإنها لا تزال واحدة من أربع نساء فقط يتولين إدارة نواد في أكبر قسمين في الدوري الإنجليزي). وكانت موضوعاً لتعليقات ساخرة كثيرة حول الفروق بين الرجال والنساء. وفي مؤتمرها الصحافي الأول طُلِب منها إعطاء مقاسات جسمها.

الحياة العملية
فضلت عدم الدراسة في الجامعة لأنها «كانت تريد كسب المال، وأن تكون في بيئة عمل وتتولى المسؤولية.» وبعد أن عملت لفترة قصيرة لدى شركة الدعاية والإعلان «ستاتشي آند ستاتشي»، انتقلت إلى راديو إل بي سي لتتولى تسويق الدعاية. وهناك قابلت ديفيد ساليفان، رئيس مجلس إدارة المجلات الرياضية، والذي أقنعها بالعمل في قسم الاستراتيجية والمبيعات. وفي عام 1993، بناء على اقتراح منها، اشترى ساليفان نادي كرة قدم برمنجهام سيتي وعينها في منصب المدير الإداري.

ادراتها للنادي
خلال ثلاث سنوات تمكنت من تحويل النادي وإيقافه على قدميه من جديد من خلال اختصار التكاليف ورفع إيرادات الدخول وفتح فروع إضافية للأعمال مثل إصدار بطاقة ائتمان للنادي والعمل في مجال السياحة.بعد ذلك بسنة، حولت النادي إلى شركة عامة وطرحت أسهمه للاكتتاب العام في بورصة لندن الموازية، مقابل 25 مليون جنيه استرليني. وفي عام 2002 دخل النادي في بطولة الدوري الإنجليزي الممتاز.

الحالة الصحية
تعرضت مسيرتها المهنية لتهديد صحي، حين تم تشخيصها على أنها تعاني تمدد الأوعية الدموية في الدماغ. وفي حين أن تجارب الاقتراب من الموت تحفز البعض على الابتعاد عن العمل، إلا أن برادي كانت ترد على الرسائل الإلكترونية بعد يوم واحد فقط من إجراء عملية جراحية خطيرة لها.

اعتقالها
ألقي القبض عليها هي وساليفان وتم استجوابهما بسبب الاشتباه في دورهما في التآمر للتزوير وتقديم قيود محاسبية مزورة.جاءت الاعتقالات بعد فترة من القلاقل وعدم الاستقرار في أعقاب الاستحواذ غير الكامل على النادي من قبل مستثمر في هونغ كونغ يدعى كارسون يوينج.

المصادر

 Karren Brady's official website
 Karren Brady agencies biography

أشخاص على قيد الحياة
أصحاب أعمال إنجليز
إنجليز من أصل أيرلندي
إنجليز من أصل إيطالي
حائزون على وسام الإمبراطورية البريطانية من رتبة قائد
زوجات وصديقات لاعبي كرة القدم
سيدات أعمال إنجليزيات
سير ذاتية إنجليزية
شخصيات تلفزيونية إنجليز
صحفيون وصحفيات إنجليز
كاتبات سيرة ذاتية
كاتبات عمود
كاتبات عمود بريطانيات
كتاب عمود إنجليز
مذيعات تلفاز بريطانيات
مذيعو تلفزيون إنجليز
مسيرات كرة قدم
مواليد 1969
نبلاء مدى الحياة في حزب المحافظين (المملكة المتحدة)

كارين برادي


En algèbre abstraite, un module est indécomposable s'il est non nul et ne peut pas être écrit comme une somme directe de deux sous-modules non nuls.

L'indécomposabilité des modules est une notion plus faible que leur simplicité (qui est aussi parfois appelée irréductibilité).

Une somme directe d'indécomposables est dite complètement décomposable, notion qui est donc plus faible que d'être semi-simple (somme directe de modules simples).

Motivation
Dans de nombreuses situations, tous les modules auxquels on s'intéresse sont complètement décomposables ; les modules indécomposables peuvent alors être pensés comme les briques élémentaires à étudier. C'est le cas pour les modules sur un corps ou un anneau principal, et sous-tend la décomposition de Jordan.

Exemples

Corps
Les modules sur les corps sont les espaces vectoriels. Un espace vectoriel est indécomposable si et seulement si sa dimension est 1. Ainsi, tout espace vectoriel est complètement décomposable (en fait, semi-simple), avec une infinité de composantes si la dimension est infinie.

Anneau principal
Les modules de type fini sur des anneaux principaux sont classés par le théorème de structure des modules de type fini sur un anneau principal : la décomposition primaire est une décomposition en modules indécomposables, donc tout module de type fini sur un anneau principal est complètement décomposable.

Explicitement, les modules de la forme  pour des idéaux premiers p (y compris , qui donne R) sont indécomposables. Tout R-module de type fini est une somme directe de ceux-ci. Notez qu'il est simple si et seulement si  (ou ) ; par exemple, le groupe cyclique d'ordre 4, Z/4Z, est indécomposable mais non simple – il possède le sous-groupe 2Z/4Z d'ordre 2, mais ce dernier n'a pas de complément.

Sur l'anneau Z des entiers (qui est principal), les modules sont les groupes abéliens. Un groupe abélien de type fini est indécomposable si et seulement s'il est isomorphe à Z ou à un groupe cyclique d'ordre primaire. Tout groupe abélien de type fini est donc une somme directe d'un nombre fini de groupes abéliens indécomposables.

Il existe aussi des groupes abéliens indécomposables, comme le groupe (Q, +) des rationnels et les p-groupes de Prüfer Z(p∞) pour tout nombre premier p.

Pour n positif, considérons l'anneau R de matrices réelles n×n. Alors Kn est un R-module gauche (la multiplication scalaire est la multiplication matricielle). C'est à isomorphisme près le seul module indécomposable sur R. Tout R-module de gauche est une somme directe de (un nombre fini ou infini) de copies de ce module Kn.

Faits
Tout module simple est indécomposable. La réciproque est fausse en général, comme le montre le deuxième exemple ci-dessus.

En regardant l'anneau des endomorphismes d'un module, on a l'équivalence : le module est indécomposable si et seulement si l'anneau d'endomorphisme ne contient pas d'élément idempotent différent de 0 et 1. (Si f est un tel endomorphisme idempotent de M, alors M est la somme directe de ker(f) et im(f).)

Un module de longueur finie est indécomposable si et seulement si son anneau d'endomorphismes est local. Le lemme de Fitting fournit des enseignements plus précis.

Dans la situation de longueur finie, la décomposition en indécomposables est particulièrement utile, grâce au théorème de Krull-Schmidt : tout module de longueur finie peut être écrit comme une somme directe d'un nombre fini de modules indécomposables, et cette décomposition est essentiellement unique.

Notes et références

Module

Module indécomposable


Trema biljni rod iz porodice konopljovki raširen po tropskoj Africi, Americi, Aziji i Australiji. Postoji dvadesetak priznatih vrsta drveća i grmlja, od kojih je tipična T. cannabina

Vrste
 Trema amboinense (Willd.) Blume
 Trema andersonii (Planch.) Byng & Christenh.
 Trema angustifolium (Planch.) Blume
 Trema asperum (Brongn.) Blume
 Trema cannabinum Lour.
 Trema cubense Urb.
 Trema discolor (Brongn.) Blume
 Trema domingense Urb.
 Trema eurhynchum (Miq.) Byng & Christenh.
 Trema humbertii J.-F.Leroy
 Trema lamarckianum (Schult.) Blume
 Trema levigatum Hand.-Mazz.
 Trema melastomatifolium (J.J.Sm.) Byng & Christenh.
 Trema micranthum (L.) Blume
 Trema nitidum C.J.Chen
 Trema orientale (L.) Blume
 Trema parviflorum (Miq.) Byng & Christenh.
 Trema politoria (Planch.) Blume
 Trema simulans (Merr. & L.M.Perry) Byng & Christenh.
 Trema tomentosum (Roxb.) H.Hara
 Trema vieillardii (Planch.) Schltr.

Sinonimi
 Sponia Comm. ex Decne = Trema Lour.
 Vrste roda Parasponia Miq., uključene su u rod Trema.

Izvori

Vanjske poveznice

Konopljovke

Trema (biljni rod)


La Ruta de Illinois 122, y abreviada IL 122 (en inglés: Illinois Route 122) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Illinois. La carretera inicia en el oeste desde la  hacia el este en la . La carretera tiene una longitud de 50,7 km (31.53 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta de Illinois 122 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Illinois por sus siglas en inglés IDOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  de IDOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Illinois

Ruta de Illinois 122


David "Dave" Myers (* 30. Oktober 1926 in Byhalia, Mississippi; † 3. September 2001 in Chicago, Illinois) war ein US-amerikanischer Bluesmusiker (Gitarre, Bass), der vor allem als Mitglied der Band The Aces bekannt wurde. Er war einer der ersten Bluesmusiker (laut Allmusic der erste), der einen elektrischen Bass spielte.

Leben
1941 zog die Familie Myers aus Mississippi nach Chicago. Sie wohnte im selben Haus wie Lonnie Johnson, von dem Dave und seine Brüder den Chicago Blues kennenlernten, nachdem sie zuvor bereits von ihrem Vater Amos Myers gelernt hatten, den Country Blues auf der Gitarre zu spielen. Schon früh traten die Brüder bei lokalen Festen als Musiker auf und trafen dabei auf Bluesgrößen wie Sonny Boy Williamson II., Robert Nighthawk und Memphis Minnie.

Mit seinem Bruder Louis (Gitarre, Mundharmonika) trat Dave unter dem Namen "The Little Boys" auf, zeitweilig mit dem Sänger Arthur "Big Boy" Spires. Dave Myers spielte auf seiner E-Gitarre den Rhythmus, während Louis die Leadgitarre spielte. Zusammen mit Junior Wells (Mundharmonika) und Fred Below (Schlagzeug) entstanden daraus schließlich "The Aces".
Als Wells 1952 zur Band von Muddy Waters wechselte, wurden die verbleibenden Aces die Begleitband von Little Walter, der seinerseits Muddy Waters verlassen hatte. Diese Konstellation spielte bis Mitte der 1950er als "Little Walter & His Jukes" eine ganze Reihe von Hits ein.

Mitte der 1950er verließ Dave die Band. Er arbeitete als Sessionmusiker mit vielen namhaften Bluesmusikern zusammen, darunter Otis Rush, Robert Lockwood Jr., Buddy Guy, Otis Spann, Earl Hooker und etliche mehr. Die Myers-Brüder gingen in den 1970ern wieder als "The Aces" in Europa auf Tour. Dave gründete später "The New Aces".
Dave Myers ist auf zahlreichen Aufnahmen als Begleitmusiker zu hören, doch erst 1998 brachte er sein erstes – und einziges – Album unter eigenem Namen heraus, You Can't Do That. 2000 wurde ihm infolge seines Diabetes ein Bein amputiert, dennoch gab er weiter Konzerte, das letzte im Februar 2001. Dave Myers starb am 3. September 2001 in Chicago.

Weblinks

 Nachruf auf Cascadeblues.org (englisch)
 Biografie auf MSwritersandmusicians.com (englisch)
 Biografie auf Delmark.com (englisch)

Einzelnachweise

Bassist
Gitarrist
Blues-Musiker
Musiker (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1926
Gestorben 2001
Mann

Dave Myers


El Aeródromo de La Perdiz,  es un aeródromo privado español situado en el municipio de Torre de Juan Abad (Ciudad Real). El aeródromo es gestionado por la sociedad Navalaumbría.

El aeródromo tiene una pista de aterrizaje de asfalto, de 1530x23m.

Referencias

Véase también
Aeropuertos de España

La Perdiz

Aeródromo de La Perdiz