Grand Theft Auto: San Andreas, Rockstar North tarafından geliştirilen ve Rockstar Games tarafından yayımlanan, 2004 yılı piyasaya sürülmüş Grand Theft Auto serisinin bir parçasıdır. Oyun, 2002'de GTA 3'ün PC versiyonu için piyasaya çıkarıldıktan birkaç gün sonra PlayStation 2, PC ve Xbox versiyonları için piyasaya çıkarılacağı duyuruldu. Oyun, PlayStation 2 konsolları için 25 Ekim 2004'te Kuzey Amerika, 28 Ekim 2004'te Avrupa ve 2 Aralık 2004'te Avustralya'da satışa sunuldu. Japonya'da ise bu tarih olarak 9 Kasım 2006 belirlenmiştir. Oyunun Xbox sürümü Kuzey Amerika'da 25 Ekim 2004, Avrupa'da ise 29 Ekim 2004'te satışa sunuldu. Oyunun Windows sürümü ise Kuzey Amerika'da 7 Haziran 2005 ve Avrupa'da 10 Haziran 2005'te satışa sunuldu. GTA SA, 10. yıl şerefine Xbox 360 platformuna da çıkarılmıştır. Ayrıca oyun, 2013 yılında Android ve iOS platformlarında satışa sunuldu.

Kurgu
Carl Johnson, Los Santos'da dört kardeşi ve annesi ile kendi çapında bir hayat sürmektedir. Abisi Sweet, Grove Street Families çetesinin lideridir. Çete, düşmanları Ballas ve Los Santos Vagos çeteleri ile sürekli çatışma halindedir. Bu olaylar çerçevesinde Carl'ın diğer kardeşi Brian ölür. Bu kayıptan sonra Carl, Liberty City'e taşınmaya karar verir. Aradan geçen yıllar içinde Grove Street Families'in önde gelen diğer iki üyesinden biri olan Big Smoke, paraya ve güce kendini kaptırması sonucu çeteye ihanet ederek Ballas'a geçer. Bu ihaneti sırasında Grove Street'in önemli üyelerinden biri olan Ryder'in aklını çekerek onun da Ballas'a geçmesini sağlar. Sonrasında ise Sweet'i öldürüp çeteyi çökertmek için Los Santos Polis Departmanı'nın kötü polisleri ile -C.R.A.S.H olarak bilinirler- işbirliği yaparlar. Bu plan çerçevesinde Ballas'ların yeşil Sabre adlı arabası ile bir anda bölgeyi basıp evi tarayarak Sweet'i öldüreceklerdir. Plan aynen işler ancak Sweet evde değildir. Anne Beverly Johnson açılan ateşin hedefi olur ve ölür. Bu olaydan sonra Carl, eve dönmeye karar verir.

Eve dönen Carl, her şeyin eskisi gibi olmadığını fark eder. Öte yandan Johnson kardeşler, yapılan ihanetin hala farkında değildir ve Big Smoke ve Ryder halen Grove Street üyesi gibi dolanmaktadırlar. Carl'ın gelişi ile çete tekrar toparlanmaya başlar. Carl, Ryder ile birlikte çetenin silah ihtiyacını karşılar. Ayrıca Carl, Big Smoke'nun bazı özel işlerinde ona yardımcı olur. Grove Street dörtlüsü, zaman içerisinde Ballas'a darbe üstüne darbe vurur, öyle ki Ballas çetesinin lideri Kane'yi öldürürler. Ballas, Grove Street karşısında iyice etkisini yitirmeye başlar. Bu olaylar sırasında CJ'nin kız kardeşinin sevgilisi ve Varrios Los Aztecaz çetesinin lideri Cesar Vialpando, yapılan ihanetin farkına varır ve CJ'ye haber verir. Bütün olanlara şahit olan CJ, Big Smoke ve Ryder'e derin bir kin besler. CJ, durumu acilen Sweet'e bildirmek için harekete geçer ancak Sweet o sırada Ballaslılarla çatışmaya girmiş ve yaralanmıştır. Bölgeye gelen Carl, Ballaslıları püskürtür ancak polisler mekanı basar. Yaralı kardeşini bırakmayan CJ, tutuklanır.

Bu olaydan sonra Sweet, hapse girmiştir. Carl ise C.R.A.S.H polisleri Tenpenny ve Pulaski tarafından Los Santos dışına sürülmüştür. Big Smoke ise Ballas'ın başına geçerek kendi uyuşturucu binasını kurar. Grove Street ise tarih olmuştur. CJ, Katalina adlı bir kadınla tanışır ve onunla beraber dört ayrı kasabada dört ayrı yeri soyarak parasını katlar. Aynı zamanda, bu bölgelerde yaptığı yarışlarda San Fierro'da bir garaj kazanır ve Triad çetesinin lideri Wu Zi Mu (Woozie) ile tanışır.

San Fierro'ya geçen CJ, kendisine verilen garajın çok iyi durumda olmadığını fark eder. Şehrin dört bir yanını dolaşıp topladığı ekiple garajı çalışabilir bir hale getirir. Bu yolda Cesar ve Kendl CJ'nin hep yanında bulunmuştur. CJ,öte yandan Woozie'ye birçok konuda yardımda bulunur. Bu olaylar ikili arasında sağlam bir dostluğa vesile olur. CJ ve Cesar, Ryder'in izini bulmayı başarır. Ryder'in üç ayrı kişi ile iş çevirdiğini öğrenirler. Bunlardan birincisi, San Fierro Rifa çetesinin lideri T-Bone Mendez, Jizzy ve hangi hükûmete çalıştığı bilinmeyen, gizli bir ajan olan Mike Toreno'dur. CJ,Jizzy'in yanına yaklaşarak onun güvenini kazanır sonrasında onu öldürür. Bu işi bitirdikten sonra bir iskelede toplantı yapan Mendez ve Ryder'a baskın düzenleyerek ikisini de öldürür. En son, helikopterle kaçmaya çalışan Toreno'yu da öldürür.

Bütün bu olaylardan sonra CJ'ye bilinmedik bir kişiden telefon gelir. Adamın söylediği konuma giden CJ, Toreno'nun ölmediğini ve onun gizli bir hükûmet ajanı olduğunu fark eder. Toreno, CJ'ye bu kırsal kesimde birçok işini yaptırır. Öte yandan Woozie, Las Venturas'ta açtığı kumarhaneye CJ'yi de ortak eder. CJ, uzun bir süre de Las Venturas'ta etkinlik gösterir. Burada Vice City'den bilinen Kent Paul, Madd Dogg ve Ken Rosenberg ile yolu kesişir.

Las Venturas'ta birçok işini halleden CJ, Los Santos'a geri döner. Toreno ise CJ'nin kendisine yaptığı yardımlardan dolayı Sweet'in hapisten çıkmasına yardımcı olur. Sweet hapisten çıkınca çetenin yok olduğunu, CJ'nin başka işlerle meşgul olduğunu anlayınca büyük tepki gösterir. Kendi evine geri dönen Sweet, kısa surede Grove Street Families'i tekrar ayağa kaldırır. CJ ise Los Santos'ta birçok bölgeyi tekrar ele geçirerek diğer çetelerin etkinliğini kırar. En son Big Smoke'nun yerini öğrenen Johnson kardeşler, Smoke'un mekânına baskın düzenler. Uzun süren çatışma sonucu CJ, Smoke'u yakalayıp öldürür. O sırada oraya giren Tenpenny, paraları çalıp kaçar. Johnson kardeşler, bir itfaiye aracı ile kaçan Tenpenny'nin peşine düşer. Uzun süren kovalamaca sonucu Tenpenny itfaiye aracının kontrolünü kaybedip Grove Street'e uçar ve ölür. Bütün belaları başlarından def eden Johnson ailesi, normal yaşamlarına geri döner.

Özellikler
Oyunun en büyük farklılıklarından biri, eklenen karakter geliştirme özellikleridir. Kas, saygınlık, çekicilik gibi belirli özellikleri geliştirebilmenin dışında karakterin görünüşü de değiştirilebilir, karakterin; kıyafetini, saçını, sakalını ve dövmesini değiştirmek mümkündü. Los Santos'ta, az para ve düşük özelliklerle başlanan oyunda; zaman ilerledikçe yeni dükkânlar açılarak yeni kıyafetler, yeni şehirler açılarak yeni yan görevler açılabilir. Örneğin, San Fierro şehri açıldığı zaman vale görevleri yapılabilir. Ayrıca, bazı görevler yapıldığında oyundaki araba çeşidinin artması gibi özellikler açılabilir.

Oyunda 1992 Los Angeles olayları baz alınmıştır.

Karakterler

Beverly Johnson: Carl, Sweet, Brian ve Kendl Johnson'ın annesidir. Çete işlerini pek tasvip etmez, fakat çocuklarına her türlü desteği verir. Sweet'i öldürmek amacıyla Ballas çetesi tarafından düzenlenen suikastte öldürülmüştür.

Carl Johnson: Beverly Johnson'ın oğlu ve GSF (Grove Street Families) çetesinin lideri Sweet'in kardeşi, Kendl'ın abisidir. 1987 yılında çete işlerinden bunalmış ve Liberty City'e taşınmıştır. 1992 yılında ise annesinin ölümü üzerine Los Santos'a geri döner. İşlerin karışık olduğunu gördüğünde ise kalmaya karar verir. Sweet ilk başta onu sürekli korkaklıkla suçlar fakat Carl iyi işler başarınca ona tekrar saygı duyar.

Sweet Johnson: Johnson kardeşlerin en büyüğüdür. GSF'in kurucusu ve lideridir. GSF'i kurmasının sebebi ise uyuşturucuya karşı mücadele etmek ve en büyük uyuşturucu çetesi olan Ballas çetesi ile savaşmaktır. Mahallesine ve sokak adabına çok düşkündür. Carl çeşitli işlerle zengin olduğunda dahi mahalle ile ilgilenmediği için ona çok kızar.

Kendl Johnson: Johnson ailesindeki tek kızdır. Varrios Los Aztecas çetesinin lideri Jose'nin kardeşi Cesar Vialpando ile sevgilidir. Abisi Sweet ise bu ilişkiye onay vermemektedir ve bu yüzden sık sık abisi ile tartışır. En sonunda evi terk eder. Sweet hapisteyken Cesar ile beraber Carl'a epey destek vermiştir.

Big Smoke: GSF çetesinin saygı duyulan ileri gelenlerindendir. Midesine pek düşkündür. Paraya ve güce aşık olur. The C.R.A.S.H. adlı kirli polis çetesinin aklını çelmesiyle GSF'e ihanet ederek Ballas çetesine geçer. Beverly Johnson'ın öldürülmesinde parmağı vardır. İhaneti ortaya çıkan Big Smoke, oyunun son görevinde Carl Johnson tarafından öldürülür.

Ryder: GSF'in ileri gelenlerindendir. Carl'ı kıskanır. Dahi olduğunu ve çok daha iyi şeyleri hak ettiğini düşünür. Big Smoke'un aklını çelmesiyle GSF'e ihanet eder. Pier 69 görevinde Loco Syndicate ile olan buluşmasında Carl tarafından öldürülür.

Cesar Vialpando: VLA (Varrios Los Aztecas) çetesinin kurucularındandır ve lideri Jose'nin kardeşidir. Kendl Johnson ile sevgilidir. Carl ile ilk başta pek iyi anlaşamazlar fakat zamanla çok yakın arkadaş olurlar. Carl kendi mahallesini Ballas çetesinden kurtardıktan sonra onun da mahallesini LSV (Los Santos Vagos) çetesinden kurtarmasına yardım eder.

Jose Vialpando: VLA çetesinin kurucusu ve lideridir. En büyük düşmanları Vagos çetesidir. Vagos çetesi Ballas çetesiyle ittifak kurunca mahallesini kaybeder. Daha sonra GSF çetesinin yardımıyla mahallesini geri alır. Grove Street Families ile araları iyidir.

Frank Tenpenny: Kirli polis çetesi The C.R.A.S.H.'in lideridir. Çete işlerini kızıştırarak kendine çıkar sağlar. Carl ile çok uğraşır. En çok Ballas çetesine yardım eder. Oyunun son görevinde Carl'dan kaçarken geçirdiği trafik kazasında ölür.

Jimmy Hernandez: The C.R.A.S.H. çetesinin üyesidir. Oyunun başında ismi geçen polis Ralph Pendlebury'i öldürmüştür. Aslında The C.R.A.S.H.'i sevmemektedir. Bu yüzden gizli olarak resmi makamlara bilgi vermektedir. Tenpenny ise onun ihanetinin farkına varır. High Noon görevinde, Tenpenny, Hernandez'in kafasına kürekle vurarak onu bayıltır ve Carl o sırada oradadır. Daha sonra Tenpenny Pulaski'ye ikisini de öldürmesini söyler ve oradan ayrılır. Carl kendi mezarını kazarken Hernandez aniden ayaklanır ve Pulaski'ye saldırır. Fakat başarısız olur ve vurularak Carl'ın kazdığı çukura düşüp ölür.

Eddie Pulaski: The C.R.A.S.H. üyelerinden biridir ve Tenpenny'nin sağ koludur. Beraber birçok suça karışırlar. Big Smoke ve Ryder'la da işbirliği yaparlar. Daha sonra, Hernandez yüzünden haklarında soruşturma açılır. High Noon görevinde, Hernandez'i vurduktan sonra kaçmaya çalışırken, Carl onu yakalayıp öldürür.

OG Loc: Asıl ismi Jeffrey'dir ve GSF'ye mensuptur. Çeteye bir faydası olmadığından ona pek saygı duyulmaz. Fakat bir olay neticesinde hapse girer ve bu ona biraz saygınlık ile OG Loc lakabını kazandırır. Hapisten çıktığında rap yapmak ister. Bunun için Carl'dan Madd Dogg'un ritim kitabını çalmasını ister. Kitabı ele geçirince şöhreti yükselir. Daha sonra işler değişir ve Carl, Madd Dogg'un menajerliğini yapmaya başlar. Ritim kitabını da OG Loc'u tartaklayarak geri alır ve OG Loc, ününü kaybeder.

Madd Dogg: Los Santos'lu ünlü bir rapçidir. Carl onun ritim kitabını çalınca ününü kaybeder. Epey güçsüzleşir ve Vinewood'daki malikânesini de Vagos çetesinden Big Poppa'ya kaptırır. Tam intihar edecekken Carl onu kurtarır ve menajeri olur. Triad çetesinin de yardımıyla malikaneyi Vagos'tan geri alırlar. Daha sonra ritim kitabını da geri alırlar ve Madd Dogg'un şöhreti yeniden yükselir. Oyunun sonunda Altın Plak ödülü kazandığı görülmektedir.

Catalina: Bu karakter ilk GTA 3'te görülmüştür. Fakat San Andreas daha eskiyi anlatır. Catalina çok sert ve hırslı bir kadındır. Cesar Vialpando'nun kuzenidir. Para için herkesi harcayabilir. Cesar'ın aracılığıyla Carl ile tanışır. Beraber soygunlar yaparlar ve Carl'a onu sevdiğini itiraf eder. Fakat Carl'ın bu işlerde pek gözü yoktur. Catalina, Carl'ı onunla hiç ilgilenmemekle suçlar ve ayrılırlar. Catalina, Carl'ı kıskandırmak için Claude'la çıkar. En sonunda Claude ile beraber Liberty City'e taşınırlar.

Wu Zi Mu (Woozie): San Andreas'daki Triadların lideridir. Görme engellidir fakat çatışabilir, video oyunu oynayabilir. Carl ile bir illegal araba yarışı esnasında tanışırlar. Daha sonra birbirlerine karşılıklı olarak yardımlarda bulunurlar ve yakın arkadaş hâline gelirler. Carl'a Loco Syndicate'i çökertirken ve Madd Dogg'un malikânesini Vagoslardan geri alırken yardım eder.

The Truth: Eskiden bir devlet ajanı olan The Truth'un, bir çiftliği ve Mothership adını verdiği bir karavanı vardır. Genelde anlamsızca konuşur. Tenpenny sayesinde Carl ile tanışırlar. Daha sonra Tenpenny ona ihanet ederek uyuşturucu tarlasını polislere ihbar eder. Carl ile beraber tüm tarlayı yaktıktan sonra saklanmak için San Fierro'ya kaçarlar.

Mike Toreno: Loco Syndicate örgütüne sızmış olan bir devlet ajanıdır. Carl, tüm Loco Syndicate'i çökertirken onun burnu bile kanamaz. Carl onun helikopterine roket atar fakat o o sırada helikopterde değildir. Daha sonra Carl'ın karşısına çıkıp onu şaşırtır. Carl'a birtakım ayak işlerini yaptırır ve pilotluk eğitimi almasını sağlar. Carl'ın yardımları karşılığında Sweet'i hapisten çıkarır.

T-Bone Mendez: San Fierro'nun en büyük torbacılarından biridir. San Fierro Rifa (SFR) çetesine katılmış ve zamanla çetenin lideri olmuştur. Loco Syndicate örgütünün en önemli 3 üyesinden biridir ve örgütün kas gücüdür. Pier 69 görevinde Carl Johnson ve Cesar Vialpando tarafından öldürülür.

Jizzy B: San Fierro şehrinin en büyük kadın taciri ve Loco Syndicate örgütünün en önemli 3 üyesinden biridir. Büyük bir striptiz kulübü, ayrıca Pimpmobile isimli bir otomobili vardır. Carl Johnson, Loco Syndicate'e onun yanında işe girerek sızmıştır. Loco Syndicate'i çökerteceği zaman da kulübünde onu kıstırır. Jizzy B kaçmaya yeltenir fakat Carl tarafından yakalanıp öldürülür.

Ken Rosenberg: Vice City'deki avukatlık barosundan uyuşturucu bağımlılığı yüzünden ihraç edilir. Eski dostu Tommy Vercetti'den de beklediği yardımı göremez. Daha sonra bir rehabilitasyon merkezinde tedavi görür. İş ararken Salvatore Leone onu bulur ve tarafsız biri olması sebebiyle onu Sindacco Ailesi ile beraber yönettikleri Caligula's adlı kumarhanenin müdürü yapar. Ayrıca Grand Theft Auto: Vice City oyunundaki ana karakterlerden biridir.

Salvatore Leone: Bu karakter ilk Grand Theft Auto 3 oyununda görünür. Ayrıca Grand Theft Auto: Liberty City Stories oyununda da vardır. Leone mafya ailesinin Sicilyalı lideridir. GTA San Andreas'ta Las Venturas şehrinde Caligula's adlı kumarhanenin ortağıdır. Kumarhane Triad'lar ve Carl Johnson tarafından soyulur. Liberty City'e taşınmıştır.

Kent Paul: Bu karakter ilk Grand Theft Auto: Vice City'de görülmektedir. İngilizdir ve asıl mesleği müzisyenlik olmasına rağmen illegal işlerle uğraştığını iddia eder. Ken Rosenberg ile birlikte Vice City'den Las Venturas'a gelmiştir. Madd Dogg'un prodüktörlüğünü yapar.

Bölgeler
Oyun, San Andreas eyaletinde geçer. San Andreas eyaleti, Kaliforniya ve Nevada eyaletlerinin bir kısmından baz alınmıştır. Oyunda üç ana şehir (Los Santos, San Fierro, Las Venturas) ve 4 farklı country (Red Country, Flint Country, Bone Country ve Tierra Robada) var. Şehirler arasından en büyük olanı Los Santos, ikinci en büyük şehir Las Venturas ve en küçük şehir ise San Fierro'dur. Bütün şehirlerin birbirlerinden farklı özellikleri ve yerleri vardır. Örneğin Los Santos'ta Vinewood (Gerçek hayatta Hollywood) vardır. Ayrıca Elvis taklidinden fahişesine kadar bir sürü insan çeşidi vardır. County'lerde ise çok farklı yerler vardır. Red County'de çok uzun ağaçlar, göller ve tepeler gibi şeyler bulunmaktadır. Flint County'nin en büyük özelliklerinden biri Mount Chilliad adlı yüksek (kimilerince 800m) bir dağ içermesidir. Bone County, büyük bir çöllük alandır. Tierra Robada, Bone County'e bağlı bir yarımadadır. Bone County'e Sherman Dam adlı bir barajla bağlı. Bu bölge yarı çöl tepeler, yarı bozkır ve dağlık alanlarla kaplıdır. San Andreas'ın tahmini nüfusu 4.657.451'dir.

Los Santos
Ana madde Los Santos, San Andreas

Tahmini nüfus: 3.000.000

Oyuna başlanan Los Santos'un üç ana bölgesi var. Orta-kuzeydeki zengin bölgeleri denilebilecek Vinewood, şehir merkezi Downtown, kuzeydeki kasaba bölgeleri. Bu şehirde suç oranı oldukça yüksek. Oyunun başları ve sonları bu bölgede geçer. Oyunun ilk bölümünde açık dükkânlar Binco, Pro-Laps ve sub-urbandır, oyunun son bölümünde Didier Sachs dükkanı da açılır. Spor salonunda boks hareketleri yapılabilir. Karakterin evi Los Santos Downtown'ın güneyinde kalan, Idlewood gibi çetelerin ve rapçilerin kol gezdiği Ganton'un arka mahallelerinde bulunur. Bu oyunda 90'larda altın çağını yaşayan hiphop kültürüne yer verilmiştir. Oyunda gerçek hayattan bazı olaylar da vardır. Los Angeles eyaleti baz alınmıştır.

Los Santos şehrindeki çetelerin hakim olduğu bölgeler şunlardır;

Grove Street Families
 Ganton
 Temple
 Santa Maria Sahili
 Playa del seville
 Vinewood (Madd Dogg Mansiyonu)

Ballas
 Doğu Los Santos
 Jefferson
 Idlewood
 Glen Park
 Verona Sahili
 Willowfield

Los Santos Vagos
 Doğu sahili
 Kuzeydoğu Los Santos
 Los Flores

Varrios Los Aztecas
 Küçük Meksika
 El Corona

Köy ve kasaba nüfusları
 Palomino Creek: 7012
 Dillimore: 1003
 Montgomery: 3623
 Blueberry: 1310
 Angel Pine: 6412
 Fort Carson: 369
 Bayside: 631
 Las Payasadas: 211
 Las Barrancas: 290
 El Quebradas: 435
 Smokey (Las Venturas'a bağlı küçük bir yerleşim alanı): 22

San Fierro

Tahmini nüfus: 800.000

San Francisco şehrinden baz alınmıştır ve oyunda The Truth adlı karakter, ana karaktere şehri "Hippilerin şehri" olarak tasvir etmiştir. Şehrin batısında orta gelirli ve zengin insanlar, kuzeybatısında zenginler, kuzeyinde orta gelirliler, iç bölgelerinde orta gelirli insanlar yaşamaktadır. Doğusunda ise Easter Basin askeri üssü, liman ve havalimanı bulunmaktadır. şehrin doğusunda bir çevre yolu bulunmaktadır. Şehirdeki ezeli çeteler, San Fierro Rifa ve Asya kökenli Da Nang Boys çeteleridir. Ayrıca patronunun, ana karakterin en yakın dostlarından biri olan Triad mafyası(Triads) da bu şehirdedir ayrıca spor salonunda karete hareketleri öğretilmektedir.

Las Venturas

Tahmini nüfus: 600.000

Üçüncü şehrimiz Las Venturas, Las Vegas şehrinden baz alınmıştır. Çölün ortasındaki vaha gibi olan kumarhane bölgesi dışında yaşanabilecek bir yer yok, ama yine de ilginç bir şeyler elbette bulunabilir. Mesela Area 69 (51. Bölge'den baz alınmıştır), Yasak Bölge (Restricted Area) veya hayalet kasabalar. Bu şehrin ise 4 bölgesi var. Bunlar; Batıdaki yarı zengin bölge, Kuzeydeki zengin bölge, ortadaki Strip bölgesi (Kumarhanelerin olduğu yer) ve Güneydeki Rock&Metal ağırlıklı bölge. Geri kalan Batı bölgelerine de "Bone Country" deniliyor. Bu şehirde Victim açılıyor, ve spor salonu sokak dövüşü öğretiyor. Kadın ticareti ve fuhuş gibi olaylar Las Venturas'da çok fazla, ayrıca büyük kumarhaneler ve oteller bu şehri daha ilgi çekici yapıyor. Bu bölge de fuhuş ve kumarhaneleri ile ünlüdür.

Sesler ve Müzikler

Oyunda 1992 yılında popüler olan bütün türlere özel radyolar mevcut. Oyuna şarkısını veren ünlü isimler arasında Rage Against the Machine, Dr. Dre, Snoop Dogg, Tupac Shakur, Ice-T (seslendirme de yapmakta), Guns N' Roses, David Bowie, Kiss, Lynyrd Skynyrd ve N.W.A. Oyundaki radyolar şöyle:
 WCTR (Sohbet kanalı)
 Master Sounds 98.3 (Rare groove)
 K-Jah West (Reggae)
 CSR (Soul)
 Radio X (Alternative Metal, Hard Rock)
 Radio Los Santos (West Coast HipHop)
 SF-UR (House)
 Bounce FM (Funk)
 K-DST (Klasik Rock)
 K-Rose (Country)
 Playback FM (Klasik HipHop)

Bu radyolar, eski oyunların aksine, gerçekten haber verebiliyorlar. Bir spikerin yağmur yağacağını haber verdikten sonra gerçekten de yağmur yağdığına şahit oluyoruz. Veya yaptığımız büyük bir iş radyolarda yer bulabiliyor. Mesela Wu Zi Mu'nun kumarhanesinin açılışının haberini Radio X'teki DJ'in arada verdiğini duymanız, veya ünlü olmanıza yardım ettiğiniz OG Loc'un bir röportajını Radio Los Santos'ta duyabiliyoruz.

Oyunda çok ünlü oyuncuların seslendirmeleri mevcuttur. Axl Rose, Samuel L. Jackson, Chris Penn, James Woods ve Peter Fonda buna örnek gösterilebilir.

Eleştiriler
PlayStation 2 sürümü olumlu eleştiriler almasına karşın, PC sürümü grafiklerin kötü olması ve çeşitli sorunlar nedeniyle eleştirilmiştir. Ayrıca oyun, ırkçılıkla suçlanmıştır. IGN ve GameSpot; 2004 ve 2005 yılının en iyileri ödüllerinde, en iyi PlayStation 2 ve en iyi aksiyon oyunu konusunda birleşirken GTA San Andreas'a IGN en iyi hikâye ödülünü, GameSpot en iyi seslendirme ve en komik oyun ödüllerini de layık gördü. 2004 Spike TV Video Oyunları Ödülleri'nde San Andreas; en iyi aksiyon oyunu, en iyi karakter performansı (erkek), en iyi soundtrack ve yılın en iyi oyunu seçildi. Ayrıca, içinde en çok seslendirmen bulunduran oyundur.

Multi Theft Auto: San Andreas
Grand Theft Auto: San Andreas oyununu çok oyunculu olarak internet üzerinden oynamaya imkân sağlayan geniş çaplı multiplayer yamasıdır. Bu yama sayesinde Grand Theft Auto: San Andreas oyununu sunuculara bağlayıp çeşitli araç ve karakterler kullanılarak çok oyunculu oynanabilmektedir.

Ayrıca bakınız
 Grand Theft Auto: San Andreas Official Soundtrack Box Set
 1992 Los Angeles olayları
 Multi Theft Auto

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Grand Theft Auto: San Andreas Resmi İnternet Sitesi
 Multi Theft Auto: San Andreas Resmi İnternet Sitesi

Microsoft Windows oyunları
PlayStation 2 oyunları
Ödüllü bilgisayar oyunları
2004 video oyunları
Rockstar Games
Xbox One oyunları
Xbox 360 oyunları
Konusu Amerika Birleşik Devletleri'nde geçen video oyunları
Grand Theft Auto
Tek oyunculu ve çok oyunculu video oyunları
İngilizce dil desteği olan video oyunları
18+ yaş video oyunları
Spike Video Oyunu Ödülleri Yılın Oyunu kazananları
Özel film müziği desteğine sahip video oyunları
Rockstar Games oyunları
Birleşik Krallık'ta geliştirilen video oyunları

Grand Theft Auto: San Andreas


Soletta may refer to:

the Italian name for the Swiss city of Solothurn
the 1956 Soletta 750 concept minicar
a hypothetical magnifying device constructed in space for the purpose of amplifying the solar radiation a planet receives, in order to generate power or aid in the process of Terraforming.  Also see Solar mirror.

als:Solothurn (Begriffsklärung)

Soletta


Planinica  je naseljeno mjesto u općini Bugojno, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 164

 Muslimani - 158
 Jugoslaveni - 6

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 47

 Bošnjaci - 44
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 3

Izvori

Naselja u županiji Središnja Bosna
Bugojno

Planinica (Bugojno, BiH)


George Bragg Fielder (* 24. Juli 1842 in Jersey City, New Jersey; † 14. August 1906 in Windham, New York) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1893 und 1895 vertrat er den Bundesstaat New Jersey im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
George Fielder besuchte sowohl öffentliche als auch private Schulen seiner Heimat, einschließlich des Dickinson Lyceum. Danach studierte er an der Selleck's Academy in Norwalk (Connecticut). Später wurde er im Bankgewerbe und im Eisenbahngeschäft tätig. Zusammen mit seinem Vater war er am Bau von zwei Eisenbahnlinien in New Jersey beteiligt. Während des Bürgerkrieges diente er im Heer der Union. Dabei stieg er bis zum Hauptfeldwebel und dann zum Oberleutnant auf. In den Jahren 1884 und 1889 wurde Fielder zum Urkundsbeamten (Register) im Hudson County gewählt.

Politisch war Fielder Mitglied der Demokratischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1892 wurde er im siebten Wahlbezirk von New Jersey in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1893 die Nachfolge des zwischenzeitlich verstorbenen Edward F. McDonald antrat. Da er im Jahr 1894 auf eine weitere Kandidatur verzichtete, konnte er bis zum 3. März 1895 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Im Jahr 1895 wurde Fielder noch einmal in sein vormaliges Verwaltungsamt im Hudson County gewählt. Er starb am 14. August 1906 in Windham und wurde in Jersey City beigesetzt. Sein Sohn James wurde später Gouverneur von New Jersey.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für New Jersey
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1842
Gestorben 1906
Mann

George Bragg Fielder


Lubnița este un sat ce face parte din municipalitatea Zaicear, Serbia. Conform unui recensământ din 2002, în sat își duc traiul 1052 de oameni. Conform unor evaluări românești din 1941, satul era locuit numai sau în majoritate de români. Numele satului poate proveni de la regionalismul românesc lubeniță, care înseamnă "pepene verde".

Referințe

Sate din Serbia

Lubnița


Las Guerras ruso-persas fueron una serie de conflictos entre el Imperio ruso y Persia entre los siglos XVIII y XIX.

 Guerra ruso-persa (1651-1653): Victoria estratégica persa. Los safávidas ganan más influencia en el Cáucaso septentrional.
 Guerra ruso-persa (1722-1723): Persia se rindió debido a la invasión otomana por el sur y la invasión rusa por el norte, lo que inició un asalto en dos frentes para Persia. Victoria rusa y formación de una alianza entre Persia y el Imperio ruso.
 Guerra ruso-persa (1796): Retiro ruso tras conquistar partes de Persia. Victoria táctica rusa, aunque victoria estratégica persa.
 Guerra ruso-persa (1804-1813): Persia se rindió a pesar de su superioridad numérica. Victoria rusa.
 Guerra ruso-persa (1826-1828): Persia retrocede, a pesar de contar con una ventaja numérica. Victoria táctica rusa, aunque no estratégica.

Guerra ruso-persa


Bush Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Bush Township (Nebraska)
 Bush Township (North Dakota)

Bush Township


Simon de Craon, seigneur de Clacy, né vers 1394 et  mort à la bataille d'Azincourt le 25 octobre 1415, est un militaire au service du duc de Bourgogne Jean sans Peur pendant la Guerre de Cent Ans, plus précisément pendant la guerre civile entre Armagnacs et Bourguignons. Il est issu d'un lignage seigneurial de premier plan, la famille de Craon, qui a donné de nombreux protagonistes à ce conflit.

En 1414, pendant le siège de Soissons, il trahit le camp bourguignon et permet la capture du capitaine bourguignon Enguerrand de Bournonville. Pardonné par le roi, il est tué, comme ses cousins, à la bataille d'Azincourt, l'année suivante.

Biographie

Une famille entre Bourguignons et Armagnacs
Simon de Craon, né vers 1394, est le fils de Jean de Craon, seigneur de Domart-en-Ponthieu et de Clacy et de Marie de Châtillon, fille de Gaucher de Châtillon seigneur de  Rozoy-sur-Serre et vidame de Laon.

Il est seigneur de Clacy. Son cousin germain Jean de Craon seigneur de Montbazon combat dans les armées des Armagnacs. Au contraire, comme son cousin germain Antoine de Craon seigneur de Beauverger-en-Vermandois, conseiller et chambellan de Jean sans Peur, Simon de Craon s'engage dans les armées bourguignonnes. Il suit en cela l'exemple de son père.

Trahison à Soissons et capture de Bournonville
Dès septembre 1410, Simon figure, comme écuyer, dans l'armée du duc de Bourgogne à Paris. En janvier 1414, il fait partie des troupes bourguignonnes qui marchent sur Soissons et entrent dans la ville le 2 février 1414. Il est très probablement dans la compagnie de son cousin Antoine de Craon.

Quand l'armée royale commence à assiéger Soissons et à détruire les remparts, au début mai 1414, Simon de Craon pense qu'il est temps de changer de camp. Il prend probablement contact avec son cousin Jean de Craon, seigneur de Montbazon, qui figure parmi les assiégeants. Cependant, sa situation personnelle est difficile : il est considéré comme un rebelle et ses biens ont été confisqués. Il court le risque d'un condamnation à mort par le roi Charles VI, qui dirige le siège. A-t-il alors promis la capture du chef de la garnison bourguignonne, Enguerrand de Bournonville, comme l'affirme un chroniqueur ?

Dans la nuit du 20 au 21 mai 1414, alors que le chef des Bourguignons, Enguerrand de Bournonville, essaye de fuir la ville, Simon de Craon l'en empêche. Les assiégeants profitent de la confusion qui règne dans la ville pour attaquer et, le 21 mai, Soissons est prise d'assaut en deux heures. La ville est mise à sac par l'armée royale, qui tue, pille et viole les habitants. Un des capitaines Armagnacs, Raymonnet de La Guerre, fait prisonnier Bournonville, qui est condamné à mort par le roi.

Simon de Craon obtient dès la prise de Soissons une lettre de rémission, qui précise que le roi lui pardonne à la requête du duc de Bar, du comte d'Alençon, du comte d'Eu et de Jean de Craon seigneur de Montbazon. La solidarité lignagère joue son rôle.

Victime de l'hécatombe d'Azincourt
L'année suivante, lors de la bataille d'Azincourt, Simon de Clacy est tué, comme tous ses cousins de la famille de Craon, Jean de Craon seigneur de Montbazon, Antoine de Craon seigneur de Beauverger et Amaury de Craon seigneur de Briolay. Comme pour de nombreuses autres familles nobles de France, Azincourt marque l'extinction du lignage des Craon.

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .

Articles connexes

 Jean Ier de Craon
 Antoine de Craon
 Famille de Craon
 bataille d'Azincourt
 Enguerrand de Bournonville

Simon
Seigneur du Moyen Âge
Militaire français du XVe siècle
Personnalité militaire de la guerre de Cent Ans
Personnalité de la guerre civile entre Armagnacs et Bourguignons
Décès en octobre 1415

Simon de Craon


Raul Togni Neto, también conocido como Raulzinho Neto, (nacido el 19 de mayo de 1992 en Belo Horizonte, Brasil) es un baloncestista brasileño que pertenece a la plantilla del Fenerbahçe de la Basketbol Süper Ligi de Turquía y la Euroliga. Con 1,88 metros de estatura, juega en la posición de base.

Trayectoria

Profesional

Europa
El brasileño comenzó su andadura en el baloncesto de la mano de su padre, exjugador y entrenador, en Belo Horizonte (Brasil), su ciudad natal. Pronto despuntaría por su calidad y con 19 años, en 2011, y tras jugar en el Pitagoras/Minas Tenis Clube brasileño, recibe la llamada de Gipuzkoa Basket ofreciéndole el contrato más largo de la historia de ese club (cinco temporadas).

La temporada 11-12 fue su primera experiencia en la Liga Endesa. Durante el campeonato, juega todos los partidos de la fase regular, con un promedio de 17 minutos en cancha. Además, consigue 2 puntos y 2 asistencias por partido, terminando con una media de 4,8 de valoración. Aunque fue su primera toma de contacto, consigue junto al equipo vasco una plaza para los Playoffs de ese año, donde juega tres partidos y promedia 7 puntos, 3 asistencias y 10,2 de valoración.

En su segunda temporada, y compartiendo puesto con Javi Salgado, consigue promediar en 34 partidos más de 8 puntos y 8,7 de valoración. La temporada pasada sufrió una lesión, pero no le impidió mejorar sus números ya que, en 27 partidos, promedió 9,8 puntos y 10,2 de valoración, demostrando que es uno de los mejores bases de la Liga Endesa.

Internacional con Brasil (bronce en el Suramericano de 2010), disputó el mundial de 2010, con solo 18 años, siendo el jugador más joven del torneo. Además, en 2013, fue drafteado en el puesto 47 por los Atlanta Hawks y participó en julio de ese año en la Summer League con los Utah Jazz. Neto se convierte, de esta manera, en el primer base del UCAM Murcia para la temporada 14-15.

NBA
Después de una temporada en Murcia, firma por los Utah Jazz de la NBA. En el equipo murciano promedió 8.9 puntos, 2.1 rebotes y 3.9 asistencias por partido. Su fichaje por los Jazz supuso un ingreso en el UCAM Murcia de 300.000 euros en concepto de traspaso.

Tras cuatro temporadas en Salt Lake City, el 3 de julio de 2019, firma un contrato por un año con los Philadelphia 76ers.

Después de un año en Philadelphia, el 21 de noviembre de 2020, ficha por Washington Wizards.

Tras dos temporadas en Washington, el 1 de julio de 2022 firma un contrato de 1 año, por el mínimo de veterano, con Cleveland Cavaliers.

Regreso a Europa
El 4 de agosto de 2023, firma por el Fenerbahçe de la Basketbol Süper Ligi de Turquía y la Euroliga.

Selección nacional

Fue integrante del combinado brasileño Sub-18 que ganó la plata en el Campeonato FIBA Américas Sub-18 de 2010.

Tras eso formó parte de la selección absoluta, siendo el brasileño más joven en participar en el Mundial de 2010.

Luego disputó los Juegos Olímpicos de Londres 2012, el FIBA Américas de 2013, el Mundial de 2014, el Sudamericano de 2014 donde ganaron el bronce, y los Juegos Olímpicos de Río de Janeiro 2016.

Durante agosto y septiembre de 2023 fue integrante de la selección de Brasil que participó en el Mundial de 2023 celebrado en Asia, y que finalizó en decimotercer lugar. En el primer partido del campeonato se lesionó de gravedad al romperse el tendón rotuliano de la rodilla derecha.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Perfil de Neto en ACB.COM

Baloncestistas de Brasil
Baloncestistas de la selección de Brasil
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas brasileños en la NBA
Baloncestistas de la Novo Basquete Brasil
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas del Minas Tênis Clube
Baloncestistas del San Sebastián Gipuzkoa Basket Club
Baloncestistas del Club Baloncesto Murcia
Baloncestistas de los Utah Jazz
Baloncestistas de los Salt Lake City Stars
Baloncestistas de los Philadelphia 76ers
Baloncestistas de los Washington Wizards
Baloncestistas de los Cleveland Cavaliers

Raulzinho Neto


Big Electric Chair (en français : Grande Chaise électrique) est une série de sérigraphies sur toile de l'artiste américain Andy Warhol achevée en 1968.

Description
Big Electric Chair, créée en 1967, fait partie d'une série d'œuvres d'Andy Warhol représentant une chaise électrique. La mort par électrocution était un sujet controversé à New York, où l'artiste vivait et travaillait, surtout après les deux dernières exécutions à la prison Sing Sing en 1963. La chaise vide est considérée comme une métaphore de la mort. Warhol a obtenu une photographie de la chambre d'exécution vide, qui est devenue la base de cette série.

Références

Liens externes

Big Electric Chair sur le site du Centre Pompidou
Big Electric Chair sur le site de la Tate Modern

Tableau d'Andy Warhol
Tableau réalisé en 1968
1968 aux États-Unis
Pop art
Série de peintures
Mort dans la peinture
Peine de mort aux États-Unis

Big Electric Chair


WWEV-FM (91.5 MHz) is a non-commercial Christian radio station licensed to Cumming, Georgia, and serving the Northeast Atlanta metropolitan area. It is owned by RLN Global, Inc. and calls itself Victory 91.5. The station has a contemporary Christian format with some Christian talk and teaching programs. WWEV-FM funds its operations by asking for listener donations and holding periodic fundraising drives on the air.

The Victory 91.5 studios and offices are on Sawnee Drive in Cumming. The transmitter is off Tower Road on Sawnee Mountain.

History

Early years
The station signed on the air on December 15, 1981. It was originally owned by the Curriculum Development Foundation and broadcast at only 220 watts. It has always been a Christian radio station, but with different programming and music at its founding. In its early days, the radio station was totally automated. The music and announcers were pre-recorded. The tapes were shuttled back and forth to the transmitter site on Sawnee Mountain in Cumming. The operations were in a one-room portable building at the base of the tower on top of the mountain. Bad weather made changing the tapes dangerous and difficult.

Jim Pennington was the first General Manager and in the early years Bonnie Voss was the only on-air personality. The station hired Mike Fernandez as the afternoon announcer in 1983. His slot was called "Heading Home with Mike." Fernandez was instrumental in bringing contemporary Christian music to the station. In 1984, Tim Bagley was hired to do fill in work but later started one of the longest running Christian rock shows in the United States, "Powersource".

Music
In the early history of the station the music was different from the current style. Most of the playlist could be classified as inspirational with some southern gospel artists. The music included such artists as Doug Oldham, George Beverly Shea, The Continental Singers and The Haven of Rest Quartet.

The format was changed to all contemporary in 1985 when Barry Holt became the General Manager. The music aired on the station is selected for its message content. Music makes up most of the 24-hour day, targeted to young and middle-aged listeners, with special emphasis on youth on Saturday night. A couple of hours each day are set aside for Christian talk and teaching.

Technology
Victory 91.5 made the switch from https://victory915.com to https://victory.radio on May 9, 2017. The radio station was one of the first to have access to the EBU's new gTLD.

References

External links

WEV-FM
Radio stations established in 1981
1981 establishments in Georgia (U.S. state)
WEV-FM

WWEV-FM


Katja Loher švicarska je vizualna umjetnica poznata po svojim video skulpturama i instalacijama. Njezini su radovi kombinacija organskih, planetarnih i pokretnih koreografskih elemenata, snimljenih iz panoramske ili ptičje perspektive. Prema mišljenju kritičara, njezini su radovi uzbudljive alternativne dimenzije gdje se prošlost, sadašnjost i budućnost u nekom trenutku spoje u jedno. Njezini su radovi izloženi u muzejima umjetnosti u mnogim zemljama, uključujući Italiju, Rusiju, Kinu, i SAD. Njezina umjetnost također je zastupljena u stalnim zbirkama institucija kao što su Swissgrid AG, Perth Concert Hall Museum i New Britain Museum of American Art. Katja Loher je rođena u Zürichu 1979. godine.

Obrazovanje
Loher je pohađala École Supérieure des Beaux-Arts u Ženevi (2000–2001), i Sveučilište za umjetnost u Baselu, (2001-2004) gdje je i diplomirala 2005. godine.

Kariera
Godinu dana nakon završetka studija sudjelovala je na zajedničkoj izložbi na Prvom moskovskom bijenalu suvremene umjetnosti (2005). Pet godina kasnije izlagala je svoja umjetnička djela u galerijama u Rimu, Zürichu, Napulju, Tel Avivu,  i Sao Paulu. Prvu samostalnu izložbu je Loher premijerno izvela godine 2013. u New Yorku, u galeriji C24, gdje se također samostalno predstavila 2014., 2016 i 2018. Između 2013. i  2020. godine Locher je samostalno izlagala u galeriji Anya Tish u Houstonu u Teksasu, i u galeriji Andres Thalmann u Zürichu (Švicarska) između 2013. i 2018. godine.

Muzeji u kojima su izložena umjetnička djela Katje Loher uključuju: Kunsthalle Palazzo (Basel, 2007.), Muzej MAXXI (Rim 2010.), Kuća umjetnosti Uri (2013.), Figge Art Muzej (Davenport, IA, SAD, 2014.),  Telfair Museum (Savannah, GA, USA, 2015.), Državni muzej Hermitage (Sankt Peterburg, Rusija 2005.), Today Art Muzej (Peking, Kina 2016.), muzej Bruce (Greenwich, CT, SAD, 2017.), Long Museum (Šangaj, Kina) 2014), Long Museum (Šangaj, Kina) 2014), Muzej umjetnosti San Jose (San Jose, CA, SAD, 2014), i Muzej Američke umjetnosti Nova Britanija (New Britain, CT, USA, 2015).

Audiovizualne instalacije Katje Loher često su dio urbane kulture. Sudjelovala je u svjetskim festivalima na otvorenom, uključujući Dublin Fringe Festival 2006., SURGE for 798 Pekinški umjetnički festival 2007., Praški festival suvremene umjetnosti 2010., festival bronarske glazbene akademije Next Wave 2014., PULSE Festival (Savannah, GA) 2015. godine,  Indijski sajam umjetnosti (švicarsko veleposlanstvo, New Delhi, 2018), i festival Nou Le Morne (Mauricijus (2019).

Katja Loher je 2004. godine dobila nagradu od TV produkcijskog centra Zurich TV CreaTVty za nove medije; 2008.godine je Kulturno društvo Schaffhausen dodijelilo šest mjeseci boravka u umjetničkoj rezidenciji u Berlinu, 2010. godine dobila je drugu nagradu Art Credit u Baselu.

Opus djela Katje Loher ocijenjena su u umjetničkim brošurama i novinama, a obuhvaćen je u nizu knjiga u izdanju galerije Andres Thalmann.

Radovi

Umjetničke instalacije Katje Loher posljednjih godina:

 Bubbles 2010. - premijerno izvedena u galeriji Andres Thalmann u Zürichu. Instalacija je zasnovana u staklu koje ima oblik mjehurića. 3D video projekcije prikazuju svjetleće odjevene minijaturne plesače snimljene iz ptičje perspektive.Poseban efekt dodaju kaleidoskopski uzorci, popraćeni poezijom čileanskog pjesnika Pabla Nerude.
 2012. Timebubble - djelo je premijerno prikazano u New Yorku, u suradnji s američkim skladateljem i pijanistom Philipom Glassom kao gospodarom vremena. Dvostruka priča ove video-skulpture prikazuje plesače koji oponašaju mehaničke pokrete različitih dijelova sata, koji se kao dijelovi orkestra slijede uputama skladatelja. Drugi dio priče odvija se u lavirintu u kojem žive bića čiji pokreti stvaraju pozitivan i negativan prostor.
 2014. Bang Bang - djelo prikazano u galeriji C24, Chelsea. Instalacija se sastoji od koreografske video projekcije plesača. Kostimografija je u stilu Busbyja Berkeleyja. Pogled iz ptičje perspektive i poigravanje šaljivim i apstraktnim egzistencijalnim pitanjima.
 2014 Videoplanet-Orchestra - djelo prikazano u Muzeju umjetnosti Figge i galeriji C24. Video projekcije izvedbenih umjetnosti, ples na visećim kuglama. Instalacija je glazbena podržana. Tema su pitanja o postojećim elementima, ravnoteži između ljudi, prirode i tehnologije.

 2015. Beeplanet - djelo prikazano u Jepsonovom centru za umjetnost (Savannah, GA). To je tema prikaza puhanja staklenih kuglica, koje se dijele kao ekrani za gledanje ekološko osviještenih videozapisa.
 2016. Vuela Vuela - djelo prikazano u galeriji C24, Chelsea. Iza staklenih mjehurića odvija se priča o džunglama njihovih nadrealističkih bića (koreografsko djelo) koja istražuju četiri elementi prirode. Pritom se pozivaju na iscjelitelja, njegov lijek i njegove biljke.
 2018. Where Does The Rainbow End? - Djelo je stalna izložba u prostorijama Swissgrida (Aarau). 7-dijelna video linija u kojoj se mravi (koreografirani radovi) kreću paralelno d prirodnim elementima (voda, zemlja, zrak i vatra), a zatim dalje i u "snove". Gledatelj je podstaknut filozofskim pitanjima, koja su sušta suprotnost tehnički složenom radnom okruženju.
 2019. Seeds of Life - djelo proizvedeno u suradnji s The House Collective i predstavljeno na lokacijama u Hong Kongu, Chengduu, Pekingu i Šangaju (Kina), gdje se umjetnica Katja Loher pridružila feng shui dizajneru Thierryu Chowu, modnim dizajnerima Dirty Pineapple, kineskom slikaru s tintom Wu Haou i lokalnom timu za veće video produkcije specijalizirane za istraživanje pet tradicionalnih kineskih elemenata prirode (drvo, vatra, zemlja, metal i voda). Integracija audiovizualnog svijeta i lokalnih tradicija. U kaleidoskopu udružuje prošlost, sadašnjost i budućnost u suprotnošću s tradicionalnim arhitektonskim okruženjem.
 2020. What happens to the swallows that are late for spring? - Djelo je prikazano u galeriji Anya Tish. Priča prikazuje zamršene likove projicirane na velike plutajuće kugle i staklene mjehuriće ugrađene u ptičja gnijezda. Prikazuje ses vemir egzotičnih planeta, gdje se usklađuju  stvorenja, krajolici i teksture. Djelo postavlja pitanja o ulozi pojedinca u bezgraničnom svemiru.

Izvori

Švicarski likovni umjetnici
Videoumjetnost
Konceptualni umjetnici

Katja Loher


Zsuzsanna "Zsuzsa" Kovács (* 30. Juni 1984) ist eine ungarische Badmintonspielerin.

Karriere
Zsuzsa Kovács siegte national erstmals bei den Mannschaftsmeisterschaften 2000 mit ihrem Team von Hajdú Gabona Debreceni TC-DSI. Fünf weitere Titelgewinne mit dem Team folgten bis 2005. 2004 und 2005 war sie bei den Einzelmeisterschaften erfolgreich, wobei sie 2004 im Doppel und 2005 im Mixed siegreich war.

Sportliche Erfolge

Referenzen
http://www.badminton.hu/index.php/mtlsz/csapatbajnokok/

Badmintonspieler (Ungarn)
Ungarischer Meister (Badminton)
Ungar
Geboren 1984
Frau

Zsuzsanna Kovács


ඩුවාර්ච ඩි ඒස (උපත 1480) යනු,  පෘතුගීසි ලංකාවේ 3වන කැප්ටන්-මේජර්වරයා විය.  1552 දී  ඒස පත්වීම් ලැබුවේ,  පෘතුගාලයේ තෙවන ජෝන් රජ වෙතින් වන අතර, 1553 වන තුරු ඔහු කැප්ටන්-මේජර් තනතුර දැරීය. ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වූයේ ෆෙරනෝ කරවාල්හෝ විය.

ආශ්‍රිත

 සෙයිලෝහී කැප්ටන්-මේජර්වරු
16වන-සියවසේ පෘතුගීසි ජනයා
1480 උපත්

ඩුවාර්ච ඩි ඒස


Die Zoneneinteilung in der Umgebung der Kernkraftwerke ist die im Rahmen der Notfallschutz-Planung für Kernkraftwerks-Unfälle in der Schweiz erstellte Planung für Alarmzonen. Sie findet zum Teil auch bei Chemie-Unfällen Anwendung.

Die Alarmzonen sind in drei Bereiche unterteilt:

 Zone 1: Sie umfasst einen Radius von 3 bis 4 Kilometern um ein Kernkraftwerk. In diesem Bereich wird damit gerechnet, dass es bei schwereren Unfällen mit Freisetzung zu Früh-Todesfällen aufgrund von Strahlenkrankheit kommen kann: Die Strahlendosis (Ganzkörperdosis) kann im Extremfall so intensiv sein, dass bei geringen Schutzvorkehren und bereits relativ kurzer Expositions-Dauer der Tod innerhalb weniger Wochen oder Monate eintritt (siehe Feuerwehrleute bei der Katastrophe von Tschernobyl).
 Zone 2: Umfasst einen 20-Kilometer-Radius um das KKW. Hier werden keine Früh-Todesfälle mehr angenommen.
 Zone 3: Umfasst im Prinzip das gesamte Landesgebiet ausserhalb der Zone 2. Hier wird in der sich langsam verdünnenden radioaktiven Wolke keine unmittelbare Gefährdung angenommen, sofern das Gebiet während des Unfallablaufs (der sich ggf. über mehrere Tage, allenfalls sogar Wochen erstrecken kann) weitgehend im Windschatten liegt. Wird es hingegen vom Wind bestrichen, können für den ungeschützten Ganzkörper allenfalls Spätfolgen im Ausmass der Zone 2 auftreten. Von Belang ist in dieser Zone ausserdem die Kontamination von Nahrungsmitteln, es würden ggf. Verzehrverbote für Milch und Freiland-Produkte erlassen.

Die in den Zonen 1 und 2 lebende Bevölkerung wird im Anforderungsfall durch Sirenen alarmiert, bei Bedarf auch Bevölkerungsteile in der Zone 3. Zudem stehen in der Schweiz dem Grossteil der Bevölkerung Schutzräume zur Verfügung. Kritiker bemängeln allerdings, dass dieser Schutzraum-Bezug bei kurzem Zeitfenster zwischen Unfallbeginn und Radioaktivitäts-Freisetzung aufgrund organisatorischer Probleme nicht reibungslos funktionieren würde. In Zone 1 und Zone 2 wurden weiter präventiv Jod-Tabletten an die Haushalte verteilt, die bei rechtzeitiger (aber nicht zu früher) Einnahme Schilddrüsen-Krebs verhindern. Zu ergänzen ist ferner, dass ein Wash-out aus der radioaktiven Wolke durch Niederschlag (Regen, Schnee) die Dosis-Intensität für den ungeschützten Ganzkörper erheblich verschärfen kann; dies auch für Gebiete in der Zone 3.

Literatur
 Bundesamt für Gesundheit: Radioaktivität und Strahlenschutz, 1999
 Eidgenössische Kommission für ABC-Schutz: Notfallschutz in der Umgebung der Kernkraftwerke. Normdokumentation und Checklisten für Kantone, Regionen, Gemeinden und Betriebe der Zone 1 + 2 um die Kernkraftwerke, 1.2. Zoneneinteilung in der Umgebung der Kernkraftwerke, S. 4 (pdf, Bundesamt für Bevölkerungsschutz BABS, babs.admin.ch)

Einzelnachweise

Kernenergie (Schweiz)
Risikomanagement
Zivilschutz in der Schweiz
Kartografisches Werk (Schweiz)
Strahlenschutz
Bauleitplanung


Ašot I. od Iberije ili Ašot I. Veliki (gruz. აშოტ I დიდი), iz dinastije Bagrationi, bio je predsjedavajući knez Iberije od 813. do 826./830. godine. Bio je prvi iz dinastije Bagration koji je stupio na ovu dužnost.

Iz svoje baze u Tao-Klardžetiji borio se za proširenje teritorija Bagratida. Tražio je bizantski protektorat protiv arapskog zadiranja sve dok nije ubijen oko 826. godine. Ašot je poznat i kao Ašot I. Kuropalat zbog bizantskog naslova kuropalat koji je nosio. Pokrovitelj kršćanske kulture i prijatelj crkve, Gruzijska pravoslavna Crkva proglasila ga je svecem.

Životopis
Ašot je bio sin iberijskog plemića Adarnaza I. koji je u Tao-Klardžetiji (danas sjeveroistočna Turska) osnovao nasljedno vlastelinstvo Bagratoni i svom sinu ostavio u nasljedstvo prostrane posjede stečene nakon izumiranja njegovih rođaka iz dinastija Guaramidi i Hosroidi. Ašot u početku nije uspio steći uporište u središnjoj Iberiji (Unutarnja Kartlija), a napore mu je otežavala arapska kontrola nad Tbilisijem. Ašot se utvrdio u svom nasljednom vojvodstvu Klardžetiji, gdje je obnovio dvorac Artanudži, kojeg je sagradio iberijski kralj Vahtang I. Gorgasali u 5. stoljeću. Dobio je bizantsku zaštitu, bivajući priznat kao predsjedavajući princ i kuropalat Iberije. Da bi oživio zemlju opustošenu Arapima i epidemijom kolere, pokrovitelj je lokalnih samostanskih zajednica koje je osnovao Grigol Handzteli i potaknuo je naseljavanje Gruzijaca u regiji. Kao rezultat, političko i vjersko središte Iberije učinkovito je prebačeno iz središnje Iberije na jugozapad, u Tao-Klardžetiju.

Iz svoje baze u Tao-Klarjdžetiji, Ašot se borio da povrati što više gruzijskih zemalja iz arapskog posjeda. Od bivših posjeda Hosroida, samo Kahetiju na istoku nije uspio vratiti. Kako su lokalni arapski emiri na Kavkazu postajali sve neovisniji, kalif je priznao Ašota kao kneza Iberije kako bi se suprotstavio pobunjenom emiru Tbilisija Ismailu ibn Šuaibaiju (818.) Emir je zatražio potporu Ašotovog neprijatelja - kahetijskog kneza Grigola - i gruzijskih planinskih plemena Mtiuleti i Canareti. Ašot, kojem se pridružio bizantski vazalni kralj Abhazije, Teodozije II., susreo se s emirom na rijeci Ksani, odnijevši pobjedu i potisnuvši Kahetijce iz srednjih iberijskih zemalja.

Bagrationijeva sreća se preokrenula kad se Halid ibn Jazid, kalifov potkralj Arminiye 827./828. godine, doselio kako bi ojačao središnju arapsku vlast u kavkaskim posjedima. Ašot je morao biti još živ u to vrijeme, a sumnjivi su podaci koje je pružio gruzijski kroničar Sumbat iz 11. stoljeća, prema kojima je Ašot ubijen 826. godine. Vjerojatnije je da se to dogodilo četiri godine kasnije, 29. siječnja 830. godine, kada su ga odmetnici ubili pred oltarom lokalne crkve.

Izvori

Kneževi Iberije

Ašot I. od Iberije


Peninsaari  (, en ) est une île située dans le golfe de Finlande.
L'île fait partie du raïon de Kingissepp de l'oblast de Léningrad en Russie.

Présentation
Peninsaari est à 6 km à l'est-nord-est de l'île de Lavansaari et à 17 km à l'ouest de Seiskari.

Histoire
L'île passe de la Suède à la Russie en 1721 en vertu du traité de Nystad, puis est cédée à la Finlande en 1920 avec le traité de Tartu.
Avant la seconde guerre mondiale, Peninsaari faisait partie de la municipalité finlandaise de Lavansaari.
Sur la rive orientale de l'île, près de Pataniemi, il y avait des habitations de pêcheurs.
Au début de la guerre d'Hiver, l'île est occupée par l'marine soviétique le 30 novembre 1939 et la Finlande doit la céder à l'Union soviétique selon de la paix de Moscou, qui met fin à la guerre en 1940.

Bibliographie

Références

Voir aussi

Liens externes
Peninsaari

Île du golfe de Finlande
Île dans l'oblast de Léningrad
Ancienne commune en Finlande
Îles extérieures du golfe de Finlande

Peninsaari


Siham Bouhlal, née en 1966 à Casablanca, est une traductrice et poétesse marocaine.

Parcours professionnel
Elle étudie à la Sorbonne où elle est l'élève de Jamel Eddine Bencheikh, traducteur des Mille et une nuits.

En 1999, elle soutient sa thèse : Traduction et commentaire du "Livre de brocart d'Al Washshâ". Elle publie par la suite des traductions d'autres auteurs marocains classiques et contemporains.

En parallèle de son activité de traductrice, elle écrit également de la poésie et des romans. Son premier recueil de poèmes, Poèmes bleus, est publié en 2005. Le thème central de sa poésie est l'amour. Dans son recueil Mort à vif, publié en 2010, elle évoque le décès de son compagnon Driss Benzekri, opposant politique marocain.

Publications

En tant qu'autrice

En tant que traductrice

Distinctions
En 2011, Siham Bouhlal reçoit le Trophée de la réussite au féminin, décerné par l'association France Euro Méditerranée sous le haut patronage du Ministre des Affaires Étrangères français.

Références

Liens externes

Poétesse marocaine
Traducteur marocain
Traducteur depuis l'arabe vers le français
Naissance en 1966
Naissance à Casablanca

Siham Bouhlal


See Gwenc'hlan Le Scouëzec for the modern author.

Gwenc'hlan is the cognomen of a legendary 6th century Breton druid and bard called Kian, the subject and purported author of a Breton song called "Diougan Gwenc'hlan" (Gwenc'hlan's prophecy), published by Hersart de la Villemarqué in his 1839 anthology Barzaz Breiz.

In this song, Gwenc'hlan is imprisoned after having his eyes gouged out for refusing to convert to Christianity, sings out that he isn't afraid to die and makes a prophecy wherein he will be avenged. The motive of the blinded prisoner is reminiscent of the historical fate of Boethius.

One Gwenc'hlan or Guinclaff around 1450 wrote a "chant royal", or "Dialogue between King Arthur and Gwenc'hlan", quoted by Dom Le Pelletier and Gregory of Rostrenen. The poem was rediscovered in 1924. The Breton used by this Gwenc'hlan is already deeply pervaded by French. The legend of the 6th century bard is largely a creation of de la Villemarqué's, but he may have based his account on the 15th century author, as well as on other traditional Breton tales. He quotes 6th to 12th century Welsh poems attributed to the bards Aneurin, Taliesin and Llywarch Hen as his sources.

Literature
Mary-Ann Constantine Prophecy and Pastiche in the Breton ballads: Groac'h Ahès and Gwenc'hlan, Cambrian Medieval Celtic Studies 30, (Winter, 1995) 87-121.
Antone Minard, The Dialogue between King Arthur and Gwenc'hlan: a translation in: Comitatus. A journal of medieval and renaissance studies 30 (1999), 167-177.

See also

 Blind musicians

External links
Data
Info

Druids
Poets from Brittany
French male poets

Gwenc'hlan


Baff (Eigenschreibweise: baff) war eine deutsche Jugendsendung, die von 1968 bis 1971 vom Westdeutschen Rundfunk ausgestrahlt wurde; die Sendung wurde 1969 mit der Goldenen Kamera und dem Goldenen Bildschirm ausgezeichnet.

Geschichte
Baff gilt als eines der ersten Jugendmagazine im deutschen Fernsehen. Widersprüchliche Aussagen, mit gesellschaftlich und politisch relevanten Themen, wurden hart gegenübergestellt. Zweieinhalb Jahre lang, am Samstagnachmittag, erreichte der für Baff verantwortliche Redakteur Hans-Gerd Wiegand seine jungen Zuschauer. Nach schlechten Infratest-Ergebnissen beschlossen die ARD-Direktoren Ende April 1971, das aggressive Pop-Jugendmagazin müsse aus dem Abendprogramm verschwinden. Prompt reagierte das ZDF und startete im Juli 1971 sein Jugendmagazin unter dem Namen "direkt".

Die Verleihung der Goldenen Kamera 1969 für die Sendung Baff fand am 15. Januar 1970 im Verlagshaus Axel Springer in Berlin statt.

Literatur
 Monika Estermann und Edgar Lersch: Buch, Buchhandel und Rundfunk 1968 und die Folgen. Harrassowitz 2003, ISBN 3-447-04711-9; books.google.de
 Detlef Siegfried: Time is on my Side: Konsum und Politik in der westdeutschen Jugendkultur der 60er Jahre. Wallstein 2006, ISBN 3-8353-0073-3 books.google.de

Einzelnachweise

Fernsehsendung (Deutschland)
Jugendsendung (Fernsehen)
Fernsehsendung der 1960er Jahre
Fernsehsendung der 1970er Jahre
Westdeutscher Rundfunk (Fernsehen)

Baff (Jugendmagazin)


Wolfgang "Paule" Fuchs (* 7. Dezember 1948 in Ost-Berlin) ist ein deutscher Musiker und Komponist. Er wurde vor allem als Frontmann der Gruppe Pond bekannt.

Leben
Fuchs erlangte 1968 seinen Abschluss als Fernmeldemonteur und sein Abitur. Ab 1967 spielte er in den Bands Wegas, Joco Dev und Babylon als Schlagzeuger. Seinen Spitznamen Paule erhielt er wegen Paul McCartney. 1978 gründete er die Band Pond, wo er erst als Schlagzeuger, dann als Keyboarder elektronische Musik spielte. Die Band gab in der DDR zwei Alben in reiner Keyboard-Besetzung heraus. 1993 gründete Fuchs das Plattenlabel PONDerosa Records.

1996 bis 2003 trat Fuchs ohne Band auf. Danach tat er sich wieder mit dem Keyboarder und langjährigen Pond-Mitglied Harald Wittkowski zusammen. 2006 erschien Fuchs' Buch über die Geschichte von Pond. Seit 2008 tritt Fuchs wieder solistisch auf. 2009 schuf er die Komposition Gemälde einer Vernissage zu Gemälden von Willi Sitte, die auf CD veröffentlicht wurde.

Diskografie (als Solomusiker)
 2009: Gemälde einer Vernissage (Sony BMG)

Literarische Werke
 Das POND-Buch. Projekte-Verlag, Halle (Saale) 2006, ISBN 978-3-86634-185-2

Weblinks
 Biografie Fuchs' bei ponderosa-records.de

Einzelnachweise

Musiker (DDR)
Rockmusiker
Komponist (elektronische Musik)
Rock (DDR)
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1948
Mann

Wolfgang Fuchs (Keyboarder)


Torup ligger vest for Skjød og består af de 2 gårde, Toruplund og Torupgård, samt et par huse. Befolkningstallet ligger på ca. 15.

Torup ligger vest for Skjød på bakken oven for Granslev Å, som med sin brede ådal strømmer i nord-sydlig retning vest for bebyggelsen. Åen kan krydses over Torup Bro. Det stærkt kuperede terræn nærmest ådalen er bevokset med skov, således Torup Skov sydvest for bebyggelsen og skov nord for bebyggelsen. Skovene er fredskov.

Etymologi
Endelsen -rup viser, at der er tale om en torp, en udflytterbebyggelse.

Historie

Torup bestod i 1639 af en enkelt ejendom, kaldet Lil-Torup. Det samlede dyrkede areal var 68,8 tønder land skyldsat til 14,35 tønder hartkorn.

Noter

Litteratur
 Henrik Pedersen: De danske Landbrug fremstillet paa Grundlag af Forarbejderne til Christian V.s Matrikel 1688. Udgivet efter hans Død paa Bekostning af Carlsbergfondet (København MCMXXVIII; Reprotryk for Landbohistorisk Selskab, København 1975),

Byer i Favrskov Kommune

Torup (Skjød Sogn)


Conobea aquatica est une espèce herbacée sud-américaine appartenant à la famille des Plantaginaceae (anciennement Scrophulariaceae). Conobea aquatica est l'espèce type du genre Conobea.

Elle est appelée Pataqueira au Brésil.

Description
Conobea aquatica est une plante herbacée prostrée, rampante, étalée ou grimpante, souvent immergée, avec des tiges charnues radicantes. Ses feuilles sont sessiles, cordées, orbiculaires ou suborbiculaires, opposées-décussées, embrassantes à la base et denticulées, longues de  et généralement un peu plus larges
. Les fleurs axillaires sont solitaires ou groupées par 2 ou 3, portées par un pédoncule grêle, bractéolé et long de . Le calice est composé de  inégales. La corolle est bleu violacé, et tubulaire avec  arrondis.

Répartition
On rencontre Conobea aquatica du Venezuela au Brésil (Amapá, Pará, Minas Gerais, Roraima), en passant par Trinidad et Tobago, le Guyana, le Suriname, la Guyane.

Écologie
Conobea aquatica pousse entre  d'altitude. Elle affectionne les zones humides des savanes, les fossés, les rives boueuses des mares, et les berges des cours d'eau. En Guyane, elle fleurit de novembre à janvier.

Utilisations
Conobea aquatica fait partie de plantes employées dans le Pará pour composer des poudres, macérats et pots-pourris de plantes aromatiques destinés à parfumer la maison.

Histoire naturelle
En 1775, le botaniste Aublet propose la diagnose suivante :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Plantaginaceae
Scrophulariaceae (Cronquist)
Plante décrite par Aublet

Conobea aquatica


An Specklinia delicatula in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Specklinia delicatula in nahilalakip ha genus nga Specklinia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Jamaica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Specklinia

Specklinia delicatula


Wilbur Springs es un área no incorporada ubicada en el condado de Colusa en el estado estadounidense de California.

Geografía
Wilbur Springs se encuentra ubicada en las coordenadas .

Referencias

Enlaces externos

Áreas no incorporadas de California
Localidades del condado de Colusa

Wilbur Springs


Graustark é um país fictício da Europa Oriental usado como cenário para vários romances de George Barr McCutcheon. Os vizinhos de Graustark, que também aparecem nas histórias, são Axphain ao norte e Dawsbergen ao sul.

Descrição
Graustark é descrito como um país montanhoso com uma área de aproximadamente 800 milhas quadradas (2.100 km 2); há pelo menos uma referência nos livros que fixa sua localização em algum lugar nas montanhas dos Cárpatos, perto da Romênia. Por outro lado, em Graustark diz-se que está ameaçado de redução para ter apenas 25 milhas de largura por 150 milhas de comprimento (3750 milhas quadradas) e em Truxton King é dito que fornece uma rota ferroviária mais curta para os territórios russos no Afeganistão ou perto dele. A capital de Graustark, Edelweiss, é acessível de trem a partir de Viena. A cidade montanhosa de Ganlook fica perto da fronteira com Axphain, o inimigo tradicional de Graustark.

Graustark é governado como um principado e sua unidade monetária é chamada de gavvo, valendo US$ 1,40 na época do romance Truxton King. Graustarkiano é a língua nativa do povo, embora o inglês americano seja universalmente falado entre as classes educadas e seja a língua cotidiana da família real e da corte.

Romances

Os romances Graustark são histórias de intriga da corte, disfarce real e romance semelhante ao romance de 1894 de Anthony Hope, O Prisioneiro de Zenda, e suas sequências. Eles eram best-sellers populares na época em que foram publicados e as edições originais ainda estão prontamente disponíveis em livrarias usadas. Os romances dos dois autores deram seu nome a um gênero ficcional chamado romance ruritano baseado em O Prisioneiro de Zenda, ou "Graustarkiano",  dos romances de McCutcheon. Este gênero contém contos de romance e intriga, geralmente com personagens titulados em países pequenos, fictícios, da Europa Central ou do Leste Europeu.

Os romances da série de McCutcheon são:

 Graustark: A história de um amor por trás de um trono (1901) texto de Gutenberg
 Beverly de Graustark (1904) texto de Gutenberg (filmado em 1926 com Marion Davies)
 Truxton King: A Story of Graustark (1909) Gutenberg text em HTML
 O Príncipe de Graustark (1914) texto de Gutenberg
 Leste do Sol Poente (1924)
 A Estalagem do Falcão e do Corvo (1927)

Em 2009, a edição 31 de McSweeney's apresentou um conto Graustarkiano, como parte de uma série sobre formas literárias perdidas. A história, Festas e Vilões, foi escrita por John Brandon.

História de Graustark
Durante a década de 1870, o governante de Graustark, o príncipe Ganlook de Graustark, foi morto em uma guerra com o vizinho Axphain. Como parte do tratado de paz que se seguiu, Graustark concordou em pagar uma grande indenização a Axphain, a ser devida, com juros, em quinze anos.

Graustark se viu sem recursos para pagar a indenização quando era devido e, em desespero, a Princesa Yetive, filha de Ganlook e agora ocupando o trono de Graustark, estava prestes a contrair um casamento estatal com o príncipe Lorenz de Axphain em troca de condições de pagamento mais favoráveis. Mas antes que o casamento pudesse acontecer, Lorenz foi assassinado. O verdadeiro amor da princesa, o americano Grenfall Lorry, que ela conheceu enquanto viajava pelos Estados Unidos parecia ser o assassino. O pai de Lorenz insistiu na punição do assassino, mas a execução foi impedida pela revelação do verdadeiro assassino: o vilão Príncipe Gabriel, governante de Dawsbergen, que era outro dos pretendentes de Yetive. Com Lorenz morto e Gabriel preso, Yetive se casou com seu verdadeiro amor.

Durante a prisão de Gabriel, Dawsbergen foi governado por seu meio-irmão mais novo, o Príncipe Dantan, uma figura popular entre seu próprio povo e um amigo fiel de Graustark também. Mas depois de dois anos, Gabriel escapou da prisão e, apoiado pelo exército de Dawsbergen, voltou ao trono. Dantan foi forçado a se esconder disfarçado em Graustark. Por um tempo, parecia que Graustark poderia ser forçado a entrar em guerra com Dawsbergen e Axphain, mas isso foi evitado quando Gabriel foi recapturado. Enquanto isso, o príncipe disfarçado Dantan se apaixonou por Beverly Calhoun, uma convidada americana dos Lorrys; eles se casaram após sua restauração ao trono de Dawsbergen.

Yetive e seu marido foram tragicamente mortos em um acidente ferroviário perto de Bruxelas, deixando seu filho Príncipe Robin como governante de Graustark. Ainda criança, Robin foi alvo de um plano de assassinato de anarquistas sob a direção do exilado Conde Marlanx, cujo objetivo final era se estabelecer como o único ditador de Graustark. Mas a tentativa de assassinato foi frustrada pela intervenção do americano Truxton King, e Marlanx foi morto no ataque que se seguiu ao palácio real.

Graustark ainda estava em dificuldades financeiras quando o Príncipe Robin atingiu a idade adulta. William W. Blithers, um americano muito rico e muito vulgar, ofereceu-se para financiar o país na esperança de arranjar um casamento entre Robin e sua própria filha. Os dois principais, no entanto, tinham ideias muito diferentes sobre o casamento. Robin acabou se casando com Bevra, a princesa herdeira de Dawsbergen, filha de Dantan e Beverly.

As dívidas de Graustark acabaram sendo mantidas pela Rússia. Em troca de entrar na Primeira Guerra Mundial como aliado da Rússia, Graustark negociou o cancelamento dessa dívida. Mais tarde, com a Rússia fora da guerra, Graustark também negociou uma paz separada. Seguiu-se um período de prosperidade no país.

Axphain, no entanto, foi tomado pelos comunistas após a guerra e estava em estado de muita angústia e agitação. Seu governante, o Príncipe Hedrik (irmão de Lorenz), e seu filho mais velho foram assassinados na revolução comunista, deixando o filho mais novo, o Príncipe Hubert no exílio em Graustark e um filho ilegítimo Gregory que vivia com sua mãe na Itália. Hubert esperava se casar com a princesa Virgínia de Dawsbergen, irmã mais nova de Bevra, mas ela já havia contraído um casamento de conveniência com Pendennis Yorke, um jornalista americano, e para surpresa de todos, tornou-se um verdadeiro casamento de amor. O regime comunista em Axphain foi derrotado após uma tentativa frustrada de invadir Graustark, e a monarquia naquele país foi restaurada com Gregório no trono, em vez do impopular Hubert, que foi assassinado na sequência.

No romance clássico Três Corações e Três Leões de Poul Anderson, o herói Holger Carlsen dá seu apelido construído às pressas como 'Sir Rupert de Graustark'''.

 Filmes

 Graustark (1915)
 O Príncipe de Graustark foi feito como um filme em 1916 no Chicago Essanay Studios, e é digno de nota porque se afirma que Colleen Moore tem um papel rápido e não creditado como empregada doméstica no fundo de uma cena. Alguns historiadores, vendo a cena, estão convencidos de que a garota é. Outros viram fotos da cena e não veem nenhuma semelhança. Como tal, este não é considerado um de seus papéis no cinema, embora ela tenha passado alguns verões em Chicago crescendo, e poderia facilmente ter sido um extra neste filme.
 Truxton King (1923)
 Graustark (1925)
 Beverly de Graustark'' (1926)

Referências
Países fictícios

Graustark


Saadan ligger landet er en dokumentarfilm instrueret af Theodor Christensen efter eget manuskript.

Handling
Om Atlanterhavspagten.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1949
Film instrueret af Theodor Christensen
Dokumentarfilm fra Danmark

Saadan ligger landet


Murmansk Airlines (En ruso: Мурманская Авиациoнная Кoмпaния) es una aerolínea regional basada en el Aeropuerto Internacional de Murmansk, en Murmansk, Rusia. La aerolínea fue creada para sustituir a la desaparecida 235 División de Aviación Civil de Murmansk, un cuerpo de la Fuerza Aérea Rusa que se encargaba de mantener comunicación aérea regular entre Murmansk y Moscú. La compañía pertenece al grupo de filiales de la compañía minera Norilsk Nickel.

Historia

La aerolínea se fundó en 1967 como una filial de Aeroflot para servir a la región de Murmansk. Inicialmente la aerolínea utilizaba aviones Tu-134, Tu-154, An-24 y An-26, pero con el tiempo los directivos se dieron cuenta de que eran aviones muy grandes para las rutas cortas que cubrían, además de tener muy poca demanda, generando así perdidas para Aeroflot. En 1991 cayo la URSS, por lo que Aeroflot fue dividida en cientos de pequeñas compañías, que anteriormente eran sus filiales en las distintas regiones de Rusia. Al momento de la separación, la flota de la división de Aeroflot en Murmansk contaba con dos Antonov An-2, tres Antonov An-24 y varios helicópteros de transporte. En el año 1997, la aerolínea retiró del servicio todos sus An-24 debido a que acarreaban muchos costos de mantenimiento, quedando únicamente en servicio los An-2, a los cuales se sumaron dos más, para completar una flota de cuatro aviones.

Servicios

La aerolínea ofrece servicios de transporte aéreo de pasajeros y carga a nivel regional dentro de Óblast de Murmansk. La aerolínea también es la operadora del Aeropuerto Internacional de Murmansk y se ocupa del mantenimiento de los aviones que llegan y salen de dicho aeropuerto. Este mantenimiento cubre casi toda la gama de aviones rusos: Tu-154, Tu-134, Il-62, Yak-42, entre muchas otras marcas de aviones rusos.

Destinos

 Murmansk Hub

 Kaliningrado

 Umba

 Lovozero

 Krasnoyarsk

 Sochi

 Tetrino

 Chapom

 Sosnovka

 Kanevka

 Petrozavodsk

Flota

Aviones

 4 Antonov An-2

Helicópteros

 10 Kamov Ka-32

 7 Mil Mi-2

 6 Mil Mi-8

Referencias

Información general de la aerolínea

Aerolíneas desaparecidas de Rusia
Aerolíneas fundadas en 1936

Murmansk Airlines


Die Gasteruptiidae, gelegentlich auch "Schmalbauchwespen" oder "Gichtwespen" (nach den angeschwollenen Tibien) genannt, sind eine Familie der Hautflügler. Ihre Larven sind Parasitoide/Kleptoparasiten von solitären Bienen, seltener auch Honigwespen und Grabwespen. Die etwa 500 Arten sind weltweit verbreitet.

Merkmale
Die Tiere sind ganz auffallend schmal und langgestreckt mit langen Beinen. Sie sind fast immer schwarz gefärbt, bei vielen Arten sind die Beine oder Teile des Hinterleibs rotbraun oder rot. Typisch für die Überfamilie der Evanioidea ist, dass der freie Teil des Hinterleibs am Propodeum nicht zwischen den Hinterhüften, sondern merklich höher ansetzt. Die Gasteruptiidae sind innerhalb der Überfamilie durch eine ganze Reihe von Merkmalen fast unverkennbar. Der runde bis ovale Kopf ist mit einer deutlich verlängerten "Hals"region vom Thorax abgesetzt, er trägt große Komplexaugen. Die fadenförmigen Fühler sind etwa auf Höhe der Augenmitte eingelenkt, sie bestehen beim Männchen aus dreizehn, beim Weibchen aus vierzehn Gliedern. Am Rumpf ist der Vorderabschnitt (Prothorax) sehr kurz und von oben kaum sichtbar. Die Hinterbeine sind auffallend kräftig und deutlich länger als die vorderen Beinpaare, die Schienen (Tibien) der Hinterbeine sind zum Ende hin stark keulenförmig angeschwollen. Die klaren Flügel werden in Ruhelage längs gefaltet (Konvergenz zu den Faltenwespen) und übereinander gelegt. Der schmale, walzenförmige Hinterleib ist meist zum Ende hin etwas verdickt und wird meist etwas sichelförmig nach oben gekrümmt gehalten. Beim Weibchen sitzt am Ende ein langer und dünner Legebohrer, dessen Scheide nach hinten vorsteht, die Länge des Legebohrers ist je nach Art verschieden, maximal ist er etwa körperlang. Die Legebohrerscheide besitzt bei vielen Arten gegen Ende hin eine auffallend weiße Querbinde.

Lebensweise
Die Weibchen der Gasteruptiidae legen ihre Eier in die Bauten solitärer Bienenarten, die in Holz oder Pflanzen nisten. Ist die Brutzelle bereits von der Biene verschlossen, durchbohren sie den Deckel mit dem Legebohrer. Das Ei wird je nach Art an das Wirtsei, auf den Pollenvorrat oder irgendwo in der Zelle abgelegt. Die ausschlüpfende Larve frisst je nach Art das Ei oder die Larve des Wirts und den gesammelten Nahrungsvorrat. Sie kann ggf. in benachbarte Brutzellen vordringen, um hier den Fraß fortzusetzen. Die ausgewachsene Larve verpuppt sich anschließend in der Bienenzelle, wo sie ggf. auch überwintert. Als Wirtsarten bekannt geworden sind u. a. Arten der Gattungen Maskenbiene (Hylaeus), Seidenbiene (Colletes), Löcherbiene (Heriades), Mauerbiene (Osmia), Scherenbiene (Chelostoma), Keulhornbienen (Ceratina), Spiralhornbiene (Systropha) und Holzbiene (Xylocopa). Nachweise auch von Grabwespen (Crabronidae), solitären Faltenwespen (Eumeninae) und Honigwespen (Masarinae) werden angegeben, aber von vielen Autoren bezweifelt, weil hier möglicherweise Verwechslungen vorliegen können (am selben Ort nistende Bienen), zumindest für einige außereuropäische Arten sind diese aber als Wirte nachgewiesen. Wie ihre Wirte können die Wespen eine oder zwei Generationen im Jahr ausbilden.

Die ausgewachsenen Wespen sind häufig auf Blüten anzutreffen, wobei sie aufgrund der recht kurzen und nicht rüsselartig vorstülpbaren Mundwerkzeuge nur Pflanzenarten mit offen dargebotenem Nektar wie z. B. Doldenblütler nutzen können. Die in Mitteleuropa vorkommenden Arten fliegen im Sommer.

Systematik
Die Gasteruptiidae werden in die Überfamilie Evanioidea eingeordnet. Ihre Schwestergruppe sind nach Meinung aller Bearbeiter die Aulacidae, mit denen sie sogar gelegentlich in einer Familie vereinigt worden sind.

Die Familie wird in zwei Unterfamilien gegliedert
 Gasteruptiinae.
 Gasteruption (weltweit verbreitet, mehr als 400 Arten, davon 16 in Deutschland) – G. assectator, G. hastator, G. jaculator
 Plutofoenus (3 Arten, Südamerika)
 Trilobitofoenus (3 Arten, Südamerika)
 Spinolafoenus (1 Art, Südamerika)
 Hyptiogastrinae. Nur in Australien (und umliegenden Inseln), zwei auch in Südamerika. Wirte sind bodennistende Bienen. Erkennbar an sehr großen, in Ruhe überlappenden Mandibeln, kurzem, oft verborgenem Legebohrer und Merkmalen des Flügelgeäders.
 Hyptiogaster (10 Arten). nur in Australien.
 Pseudofoenus (80 Arten)

Weblinks

Quellen
 John T. Jennings & Andrew R. Deans: Gasteruptiidae. Tree of Life web project
 Antonio Carlos Cruz Macedo (2011): A revision of Gasteruption Latreille (Hymenoptera: Gasteruptiidae) in the Neotropical Region. Zootaxa 3030.
 Ingmar Wall (1994): Seltene Hymenopteren aus Mittel-, West- und Südeuropa (Hymenoptera Apocrita: Stephanoidea, Evanioidea, Trigonalyoidea). Entomofauna Band 15, Heft 14: 137–184.

Taillenwespen
Apocrita

Gasteruptiidae


පීඩනෝන්මාදය යනු මිනිස් සිතුවිලි වලට බෙහෙවින් බලපෑම් කරන මානසික සෞඛ්‍ය තත්වයකි.පීඩනෝන්මාදයෙන් යුක්ත වූවන් පීඩනෝන්මාදියන් ලෙස හඳුන්වයි.පීඩනෝන්මාදියන්ගේ සිතුවිලි බිය හා සාංකාවෙන් යුතුය.

පීඩනෝන්මාදය


A grotto is a natural or artificial cave used by humans in both modern times and antiquity, and historically or prehistorically. Naturally occurring grottoes are often small caves near water that are usually flooded or often flooded at high tide. Sometimes, artificial grottoes are used as garden features. The Grotta Azzurra at Capri and the grotto at Tiberius' Villa Jovis in the Bay of Naples are examples of popular natural seashore grottoes.

Whether in tidal water or high up in hills, grottoes are generally made up of limestone geology, where the acidity of standing water has dissolved the carbonates in the rock matrix as it passes through what were originally small fissures.

Etymology
The word grotto comes from Italian grotta, Vulgar Latin grupta, and Latin crypta ("a crypt").  It is also related by a historical accident to the word grotesque. In the late 15th century, Romans accidentally unearthed Nero's Domus Aurea on the Palatine Hill, a series of rooms, decorated with designs of garlands, slender architectural framework, foliage, and animals. The rooms had sunk underground over time. The Romans who discovered this historical monument found it very strange, partly because it was uncovered from an "underworld" source. This led the Romans of that era to give it the name grottesca, from which came the French grotesque.

Antiquity

Grottoes were very popular in Greek and Roman culture. Spring-fed grottoes were a feature of Apollo's oracles at Delphi, Corinth, and Clarus. The Hellenistic city of Rhodes was designed with rock-cut artificial grottoes incorporated into the city, made to look natural. At the great Roman sanctuary of Praeneste south of Rome, the oldest portion of the primitive sanctuary was situated on the second lowest terrace, in a grotto in the natural rock where a spring developed into a well. According to tradition, Praeneste's sacred spring had a native nymph, who was honored in a grotto-like watery nymphaeum.

Cellars in Ticino

In Ticino, the Italian-speaking part of Switzerland, grottoes were places where wine and food were stored and preserved. They were built by exploiting the morphology of rocks and boulders, to create rooms with a cool climate suitable for food, particularly milk and cheese, as well as potatoes, sausages, and wine storage.

The importance of these cellars is demonstrated in their number; for example, there are 40 grotti in Maggia, no fewer in Moghegno, and about 70 in Cevio behind Case Franzoni. Some grotti have been opened to the public, as in Avegno, but most have lost their original character as they became rustic restaurants which serve basic local food and drink. A true grotto is dug out under a rock or between two boulders, where subterranean air currents  keep the room cool. Often a grotto had a second floor with another one or two rooms for the fermentation cask and tools of the vintage. In front of the grotto were a table and benches of stone, where the farmers could rest and refresh themselves.

Garden grottoes

The popularity of artificial grottoes introduced the Mannerist style to Italian and French gardens of the mid-16th century. Two famous grottoes in the Boboli Gardens of Palazzo Pitti were begun by Vasari and completed by Ammanati and Buontalenti between 1583 and 1593. One of these grottoes originally housed the Prisoners of Michelangelo. Before the Boboli grotto, a garden was laid out by Niccolò Tribolo at the Medici Villa Castello, near Florence. At Pratolino, in spite of the dryness of the site, there was a Grotto of Cupid (surviving), with water tricks for the unsuspecting visitor. The Fonte di Fata Morgana ("Fata Morgana's Spring") at Grassina, not far from Florence, is a small garden building, built in 1573–74 as a garden feature in the extensive grounds of the Villa "Riposo" (rest) of Bernardo Vecchietti. It is decorated with sculptures in the Giambolognan manner.

The outsides of garden grottoes are often designed to look like an enormous rock, a rustic porch, or a rocky overhang. Inside, they are decorated as a temple or with fountains, stalactites, and imitation gems and shells (sometimes made in ceramic); herms and mermaids, mythological subjects suited to the space; and naiads, or river gods whose urns spilled water into pools.  Damp grottoes were cool places to retreat from the Italian sun, but they also became fashionable in the cool drizzle of the Île-de-France. In the Kuskovo Estate, there is the Grotto Pavilion, built between 1755 and 1761.

Grottoes could also serve as baths; an example of this is at the Palazzo del Te, in the 'Casino della Grotta', where a small suite of intimate rooms is laid out around a grotto and loggetta (covered balcony). Courtiers once bathed in the small cascade that splashed over the pebbles and shells encrusted in the floor and walls.

Grottoes have also served as chapels, or at Villa Farnese at Caprarola, a little theater designed in the grotto manner. They were often combined with cascading fountains in Renaissance gardens.

The grotto designed by Bernard Palissy for Catherine de' Medici's château in Paris, the Tuileries, was renowned. There are also grottoes in the gardens designed by André Le Nôtre for Versailles. In England, an early garden grotto was built at Wilton House in the 1630s, probably by Isaac de Caus.

Grottoes were suitable for less formal gardens too. Pope's Grotto, created by Alexander Pope, is almost all that survives of one of the first landscape gardens in England, at Twickenham. Pope was inspired after seeing grottoes in Italy during a visit there. Efforts are underway to restore his grotto. There are grottoes in the landscape gardens of Painshill Park, Stowe, Clandon Park, and Stourhead. Scott's Grotto is a series of interconnected chambers, extending 67 ft (20 metres) into the chalk hillside on the outskirts of Ware, Hertfordshire. Built during the late 18th century, the chambers and tunnels are lined with shells, flints, and pieces of colored glass. The Romantic generation of tourists might not actually visit Fingal's Cave, on the remote isle of Staffa in the Scottish Hebrides, but they have often heard of it, perhaps through Felix Mendelssohn's "Hebrides Overture", better known as "Fingal's Cave", which was inspired by his visit. In the 19th century, when miniature Matterhorns and rock gardens became fashionable, a grotto was often found, such as at Ascott House. In Bavaria, Ludwig's Linderhof contains an abstraction of the grotto under Venusberg, which is figured in Wagner's Tannhäuser.

Although grottoes have largely fallen from fashion since the British Picturesque movement, architects and artists occasionally try to redefine the grotto in contemporary design works. Such examples include Frederick Kiesler's Grotto of Meditation for New Harmony (1964), ARM'st post-modern Storey Hall (1995), Aranda/Lasch's Grotto Concept, (2005), Callum Moreton's Grotto pavilion (2010), and Antonino Cardillo's Grottoes series (2013–2016).

Religious grottoes

Today, artificial grottoes are purchased and built for ornamental and devotional purposes. They are often used as shrines in which to place statues of saints, particularly the Virgin Mary, in outdoor gardens.

Many Roman Catholics visit a grotto where Bernadette Soubirous saw apparitions of Our Lady of Lourdes. Numerous garden shrines are modeled after these apparitions. They can commonly be found displayed in gardens and churches, among other places (see Lourdes grotto).

The largest grotto is believed to be the Grotto of the Redemption in West Bend, Iowa.

Gallery

See also

 Cave
 Architecture of cathedrals and great churches
 Blue Grotto, former underground wine storage vaults in the anchorages under the Brooklyn Bridge, on the Manhattan side
 Caves of Hercules
 Grotto-heavens, Chinese religious usage associated with Daoist religion
 Karst
 Shell grotto
 Tunnels in popular culture

Notes

Further reading
  Traces the development of the grotto in Italy during the Renaissance and its popularity in the UK from the eighteenth century to the present. Includes gazetteer of UK grottoes.

  Traces the development of the grotto from Antiquity to modern times.

Architectural elements
Art history
Cave geology
Folklore
Landscape design history
Landscape garden features
Landforms
Subterranea (geography)

Grotto


This is a partial list of Brazilian sportspeople.

Athletics
Joaquim Cruz (born 1963)
José da Conceição (born 1931)
Adhemar da Silva (born 1927)
Arnaldo da Silva (born 1964)
Claudinei da Silva (born 1970)
Robson da Silva (born 1964)
Vanderlei Cordeiro de Lima (born 1969)
Vicente de Lima (born 1977)
João Carlos de Oliveira (born 1954)
André da Silva (born 1972)
Maurren Maggi (born 1976)
Nelson Prudêncio (born 1924)
Édson Ribeiro (born 1972)
Cláudio Roberto Souza (born 1970)

Basketball
 Anderson Varejão (born 1982), NBA player (Cleveland Cavaliers)
 Hortência, (born 1959)
 Leandrinho (born 1982), NBA player (Phoenix Suns)
 Nenê, (born 1982), NBA player (Denver Nuggets)
 Oscar Schmidt, (born 1958)
 Paula, (born 1962)

Bobsled
 Eric Maleson (born 1967), 2002 Olympic Athlete - pilot

Boxing
 Eder Jofre - world champion
 Maguila - heavyweight
 Acelino Freitas (Popó), (born 1975), world champion

Football
 Ademir da Guia (born 1942)
 Adriano (born 1982)
 Advaldo (born 1986)
 Aldair (born 1965)
 Arthur Friedenreich (1892–1969)
 Bebeto (born 1964)
 Cafu (born 1970)
 Camilo (born 1986)
 Careca (born 1960)
 Carlos Alberto (born 1944)
 Carlos Alberto Parreira (born 1943)
 Clodoaldo (born 1949)
 Cristiane (born 1985)
 Da Silva (born 1984)
 Diego
 Djalma Dias (1939–1990)
 Djalma Santos (born 1929)
 Garrincha (born 1933)
 Gérson (born 1941)
 Gilmar (born 1930)
 Jairzinho (born 1944)
 João Saldanha (1917–1990)
 Juninho Pernambucano (born 1975)
 Kaká (born 1982)
 Léo Júnior (born 1954)
 Leônidas da Silva (1913–2004)
 Luís Fabiano (born 1980)
 Luis Pereira (born 1949)
 Luiz Felipe Scolari (born 1948)
 Marcos (born 1973)
 Marta (born 1986)
 José Altafini (born 1938)
 Nílton Santos (born 1927)
 Pelé (born 1940)
 Raí (born 1965)
 Robinho (born 1984)
 Renê Weber, (born 1960), former player, trainer (in Brazil and in other countries)
 Rivaldo (born 1972)
 Rivellino (born 1946)
 Roberto Carlos (born 1973)
 Rogério Ceni (born 1973)
 Romário (born 1966)
 Ronaldinho (born 1980)
 Ronaldo (born 1976)
 Sócrates (1954–2011)
 Toninho Cerezo (born 1955)
 Tostão (born 1947)
 Vavá (1934–2002)
 Zico (born 1953)

Golf
 Angela Park (born 1988)

Judo
 Aurélio Miguel (born 1964)
 Carlos Honorato (born 1974)
 Denílson Lourenço (born 1977)
 Edinanci Silva (born 1976)
 Flávio Canto (born 1975)
 João Derly (born 1981)
 Ketleyn Quadros (born 1987)
 Leandro Guilheiro (born 1983)
 Luciano Corrêa (born 1982)
 Rogério Sampaio (born 1967)
 Tiago Camilo (born 1982)

Martial arts/Mixed martial arts

 Allan Goes
 Anderson Silva
 Antônio Rodrigo Nogueira
 Antônio Rogério Nogueira
 Carlos Gracie Jr.
 Carlson Gracie
 Demian Maia
 Eduardo de Lima
 Fabrício Werdum
 Gabriel Gonzaga
 Hélio Gracie
 Hermes Franca
 Jorge Gurgel
 Lyoto Machida
 Marco Ruas
 Mario Sperry
 Mauricio "Shogun" Rua
 Murilo Bustamante
 Murilo "Ninja" Rua
 Paulo Filho
 Pedro Rizzo
 Renato "Babalu" Sobral
 Ricardo Arona
 Rickson Gracie
 Royce Gracie
 Thiago Silva
 Vitor Belfort
 Vítor Ribeiro
 Wallid Ismail
 Wanderlei Silva
 Wilson Gouveia
 Marcio Navarro

Racing
 Alex Ribeiro (born 1948), Formula One driver
 Andre Ribeiro (born 1966), Champ Car driver
 Ayrton Senna (1960–1994), Formula One driver
 Bruno Senna (born 1983), Formula One and Le Mans Series driver
 Bruno Junqueira (born 1976), Champ Car driver
 Carlos Pace (1944–1977), Formula One driver
 Christian Fittipaldi (born 1971), Formula One and Champ Car driver
 Cristiano da Matta (born 1973), Formula One and Champ Car driver
 Emerson Fittipaldi (born 1946), Formula One and Champ Car driver
 Enrique Bernoldi (born 1978), Formula One, Indy Racing League and Superleague Formula
 Felipe Massa (born 1981), Formula One driver
 Fernando Rees (born 1985), Le Mans Series driver
 Gil de Ferran (born 1967), Indy Car and Champ Car driver
 Hélio Castroneves (born 1975), Indy Racing League driver
 Maurício Gugelmin (born 1963), Formula One and Champ Car driver
 Nelson Piquet (born 1952), Formula One driver
 Nelson Piquet Jr. (born 1985), Formula One driver
 Pedro Diniz (born 1970), Formula One driver
 Raul Boesel (born 1957), Formula One, Indy Car and Champ Car driver
 Roberto Moreno (born 1948), Formula One, Indy Car and Champ Car driver
 Ricardo Rosset (born 1968), Formula One driver
 Ricardo Zonta (born 1976), Formula One, FIA GT Championship and Rolex Sports Car Series driver
 Rubens Barrichello (born 1972), Formula One driver
 Tony Kanaan (born 1974), Indy Car and Champ Car driver
 Tarso Marques (born 1976), TC2000 and Stock Car Brasil
 Vítor Meira (born 1977), Indy Car driver
 Wilson Fittipaldi (born 1943), Formula One driver
 Lucas di Grassi (born 1984), Formula One and Formula E driver

Rodeo
 Adriano Moraes (born 1970), three-time PBR world champion
 Guilherme Marchi (born 1982), bull rider on the PBR circuit

Skateboarding
 Bob Burnquist (born 1976), skateboarder
 Fabiola da Silva (born 1979), aggressive inline skater
 Sandro Dias (born 1975)

Swimming

 César Cielo (born 1987)
 Flávia Delaroli (born 1983)
 Fabíola Molina (born 1985)
 Gabriel Mangabeira (born 1982)
 Gustavo Borges (born 1972)
 Kaio Márcio (born 1984)
 Lucas Salatta (born 1987)
 Maria Lenk (1915–2007)
 Poliana Okimoto (born 1983)
 Thiago Pereira (born 1986)
 Xuxa (born 1974)

Taekwondo
 Diogo Silva (born 1982)
 Natália Falavigna (born 1984)

Tennis
 André Sá (born 1977)
 Fernando Meligeni (born 1971)
 Flávio Saretta (born 1980)
 Gustavo Kuerten, (born 1976)(number one of the world in 2001
 Jaime Oncins (born 1970)
 Luiz Mattar (born 1963)
 Marcelo Melo (born 1983)
 Marcos Daniel (born 1978)
 Maria Ester Bueno (born 1939)
 Ricardo Acioly (born 1964)
 Thomaz Bellucci (born 1987)

Volleyball
 Amauri (born 1959)
 Anderson (born 1974)
 André Heller (born 1975)
 André Nascimento (born 1979)
 Bebeto de Freitas (born 1950)
 Bernard (born 1957)
 Bernardinho (born 1959)
 Carlão (born 1965)
 Dante (born 1980)
 Fofão (born 1970)
 Giba (born 1976)
 Giovane (born 1970)
 Gustavo (born 1975)
 Jaque (born 1983)
 Marcelo Negrão (born 1972)
 Maurício Lima (born 1968)
 Montanaro (born 1958)
 Murilo (born 1981)
 Nalbert (born 1974)
 Paula Pequeno (born 1982)
 Renan (born 1960)
 Ricardinho (born 1975)
 Serginho (born 1975)
 Sheilla (born 1983)
 Tande (born 1970)
 Virna (born 1971)
 William (born 1954)

Brazil
Lists

List of Brazilian sportspeople


La septième saison de RuPaul's Drag Race All Stars est diffusée pour la première fois sur Paramount+ le .

Le , l'émission est renouvelée pour sa septième saison. Le casting est composé de huit gagnantes de la franchise et est annoncé le  sur les réseaux sociaux et la chaîne YouTube officielle de l'émission.

La gagnante de la saison reçoit un an d'approvisionnement de maquillage chez Anastasia Beverly Hills et .

La gagnante de la saison est Jinkx Monsoon, avec comme seconde Monét X Change.

Candidates

Les candidates de la septième saison de RuPaul's Drag Race All Stars sont :

(Les noms et âges donnés sont ceux annoncés au moment de la compétition.)

Progression des candidates
Un nouveau format est introduit lors de cette saison : aucune candidate n'est éliminée. Chaque semaine, deux candidates sont choisies comme meilleures candidates de l'épisode et remportent une étoile, importante pour gagner sa place en finale. La gagnante du lip sync for your legacy remporte 10 000 dollars et la capacité de bloquer une des candidates afin qu'elle ne puisse pas remporter d'étoile l'épisode suivant.

À l'issue des épisodes compétitifs, les quatre candidates ayant reçu le plus d'étoiles avancent en finale tandis que les quatre autres reçoivent la chance de participer à un tournoi de lip-syncs afin de remporter 50 000 dollars.

  La candidate a gagné RuPaul's Drag Race All Stars.
  La candidate est arrivée seconde.
  La candidate a été éliminée lors du tournoi de lip-syncs final.
  La candidate a été couronnée Queen of She Done Already Done Had Herses.
  La candidate a gagné le maxi challenge et a gagné le lipsync for your legacy.
  La candidate a gagné le maxi challenge mais a perdu le lipsync for your legacy.
  La candidate a reçu des critiques des juges et a été déclarée sauve.
  La candidate a été bloquée et ne peut pas recevoir d'étoile l'épisode suivant.

Étoiles

 La candidate a reçu assez d'étoiles pour se qualifier en finale.
 La candidate a reçu le même nombre d'étoiles qu'une autre candidate mais a été choisie comme finaliste.
 La candidate a fait partie des deux meilleures candidates du dernier épisode compétitif et a reçu trois étoiles.
 La candidate a fait partie des deux meilleures candidates de l'épisode et a reçu une étoile.
 La candidate a reçu une étoile de la part d'une des deux meilleures candidates de l'épisode.
  La candidate a fait partie des deux meilleures candidates de l'épisode mais a été bloquée et n'a pas reçu d'étoile.

Lip-syncs

Juges invités
Cités par ordre d'apparition :

Invités spéciaux
Certains invités apparaissent dans les épisodes, mais ne font pas partie du panel de jurés.

Épisode 1

 Naomi Campbell, top model britannique ;
 Raven, candidate de la deuxième saison de RuPaul's Drag Race et de la première saison de RuPaul's Drag Race All Stars.
Épisode 3

 Vanna White, actrice américaine.
Épisode 5

 Nancy Pelosi, politicienne américaine.
Épisode 10

 Kennedy Davenport, candidate de la septième saison de RuPaul's Drag Race et de la troisième saison de RuPaul's Drag Race All Stars (par visioconférence) ;
 Solomon Georgio, écrivain et comédien américain.

Épisodes

Notes et références

7

Saison 7 de RuPaul's Drag Race All Stars


A batida downbeat e upbeat presente na música ocidental típica 4/4, contadas como " ",  O tempo forte é a primeira batida do compasso, ou seja, o número 1. O tempo forte é o último tempo no compasso anterior que precede imediatamente e, portanto, antecipa o tempo forte. Ambos os termos correspondem à direção tomada pela mão de um condutor.

Uma nota antecipatória ou sucessão de notas ocorrendo antes da primeira linha de compasso de uma peça é algumas vezes referida como uma figura, seção ou frase otimista. Expressões alternativas incluem "captador" e " anacruse " (o último, em última análise, do grego ana ["para cima"] e krousis ["golpe"/"impacto"] até o francês anacrouse ). Em inglês, anákrousis se traduz literalmente como "empurrar para cima". O termo anacruse foi emprestado do campo da poesia, no qual se refere a uma ou mais sílabas extramétricas átonas no início de uma linha.

Técnicas de percussão

Batida downbeat e upbeat (música)


Hanns Malissa (* 8. Oktober 1920 in Bruck an der Mur; † 22. Juni 2010 ebenda) war ein österreichischer Chemiker und Universitätsprofessor für Analytische Chemie.
Malissa begann 1939 sein Chemiestudium an der Universität für Chemie und Technologie in Prag. 1943 erlangte er an der Technischen Universität Graz seinen Doktortitel, wo er im Anschluss mehrere Jahre in unterschiedlichen Instituten tätig war. Nachdem er am Max-Planck-Institut für Eisenforschung sowie an verschiedenen europäischen Forschungsinstituten tätig war, wurde er 1959 an der Technischen Universität Wien zum Professor für analytische Chemie ernannt. Von 1962 bis 1967 war Malissa Präsident der Österreichischen Gesellschaft für Analytische Chemie (ASAC). 1978 übernahm er mit G. Reuter das "Mikroanalytische Laboratorium im Max-Planck-Institut für Kohlenforschung"; die Beiden gründeten darauf folgend im Jahr 1989 die "Analytischen Laboratorien Prof. Dr. H. Malissa und G. Reuter GmbH".

Ehrungen

 1950 Fritz-Feigl Preis
 1952 Mitgliedschaft der Gesellschaft für "Analytical Chemistry" in England
 1969 Fritz-Pregl Preis
 1984 Mitgliedschaft der Gesellschaft "Finnish Chemical Society"
 1990 Robert Boyle Prize for Analytical Science
 1994 FECS-Medal
 1995 Johann Joseph Ritter von Prechtl-Medaille
 1995 Bene Merito Scientiae Analiticae - Preis

Schriften
 mit A.A. Benedetti-Pichler: Qualitative Anorganische Mikroanalyse, Springer Verlag Wien, 1958
 Elektronenstrahl-Mikroanalyse, Springer Verlag Wien, 1966
 mit Münchberg und K. Obst: Elektronenstrahl Mikroanalyse feuerfester Materialien, Springer Verlag, 1977
 System- und Informationstheorie in der Analytischen Chemie (Band 5 in der Reihe "Moderne Analytische Chemie") 1970
 Die Trennung des Lithiums vom Magnesium in Lithium-Magnesium-Legierungen. In: Fresenius' Journal of Analytical Chemistry. 171, Nr. 4, 1959, S. 281–282, doi:10.1007/BF00555410.

Weblinks
 In memoriam Hanns Malissa
 Max-Planck-Institut für Eisenforschung
 Analytische Laboratorien Prof. Dr. H. Malissa u. G. Reuter

Chemiker (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Technische Universität Wien)
Österreicher
Geboren 1920
Gestorben 2010
Mann

Hanns Malissa


Vrhpolje je naseljeno mjesto u sastavu općine Zenice, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH. Nalaze se na zapadnoj obali Seočke rijeke. U Vrhpolju je most koji vodi na drugu stranu rječice.

Stanovništvo
Prema popisu 1991. ovdje su živjeli:

 Muslimani - 290 (99,66%)
 ostali i nepoznato - 1 (0,34%)

Izvor

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji
Zenica

Vrhpolje (Zenica, BiH)


Salix caroliniana es una especie de sauce perteneciente a la familia de las salicáceas, es un arbusto o pequeño árbol nativo del sudeste de los Estados Unidos, México y parte de Centroamérica y el Caribe.

Descripción

Se trata de una especie propia de los humedales y que crece como una especie emergente en el Everglades. En ausencia del fuego, S. caroliniana puede convertir los humedales herbáceos de humedales arbolados. Si bien los incendios matan a los grandes tallos leñosos y la especie que se reproduce por rizomas o brotes de la raíz, brota con facilidad después de un incendio. Como resultado, el número total de tallos no cambia, pero el fuego convierte a S. caroliniana de un árbol en un arbusto.

Salix caroliniana florece de la primavera, ya sea antes o junto con la aparición de las hojas. En el condado de Alachua, Florida en 1982, la floración se registró durante febrero y marzo.

Taxonomía
Salix caroliniana fue descrita por André Michaux y publicado en Flora Boreali-Americana 2: 226, en el año 1803.
Etimología
Salix: nombre genérico latino para el sauce, sus ramas y madera.

caroliniana: epíteto geográfico que alude a su localización en Carolina.
Sinonimia
Salix occidentalis Bosc ex W.D.J.Koch, 1828 (Salic. Eur.:16) nom. illeg. non Salix occidentalis Walter, 1788
Salix longipes Shuttlew. ex Andersson, 1858 (Öfvers. Kongl. Vetensk.-Akad. Förh. 15:114)
Salix nigra f. venulosa Andersson, 1867 (Monogr. Salicum:22)
Salix cordata f. discolor Andersson, 1867 (Monogr. Salicum:159)
Salix nigra var. wardii Bebb, 1881 (in Ward Bull. U.S. Natl. Mus.  22:114)
Salix amphibia Small, 1913 (Fl. Miami:61)
Salix harbisonii C.K.Schneid., 1919 (J. Arnold Arbor. 1:29), sometime placed under Salix nigra

Referencias

Enlaces externos
 Fl. Bor.-Amer. 2:226. 1803

 Argus, Georges W. "The Genus Salix (Salicaceae) in the Southeastern United States". Syst. Bot. Monogr. 9:1-170 1986

caroliniana
Flora de América del Norte
Plantas descritas en 1803
Plantas descritas por Michaux

Salix caroliniana


Børnekanalen er et kassettebånd der blev udgivet i 1992, båndet blevet sunget og indspillet af Søren Thorup og Pernille Aalund der var værter på Børnekanalen. På den første del af båndet er er der flere forskelige nummer som Tygge tyggegummi, Børnekanalen, Åh åh ketchup, Kær, ster, Grinesangen og Jordbæris.

Anden del indeholder De andre siger, Fodboldfan, Fluen Tue, Pjerrot og Preben, Skumbad og Med tog til Månen.

Kilder

Musik i 1992
Album fra Danmark

Børnekanalen (kassettebånd)


Skive-Løbet 2018 var den 15. udgave af cykelløbet Skive-Løbet. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 29. april 2018. Det blev vundet af danske Rasmus Bøgh Wallin fra Team ColoQuick.

Hold og ryttere

Resultater

Eksterne henvisninger

2018
UCI Europe Tour 2018

Skive-Løbet 2018