This is a list of notable events in the history of LGBT rights that took place in the year 1998.

Events

February
 10 – Voters in the US state of Maine reject a law enacted in 1997 banning sexual orientation discrimination in the private sector with 51.5 percent against.

May
 21 – The House of Representatives of Cyprus repeals Section 171 of the Criminal Code, which used to criminalize homosexual acts between consenting male adults.
 28 - U.S. President Bill Clinton signs Executive Order 13087 to prohibit discrimination based on sexual orientation in the competitive service of the federal civilian workforce.

September
 23 – The United States Court of Appeals for the Second Circuit in Abel v. United States of America rules that the government's proffered reasons for passing "don't ask, don't tell" pass rational basis review, reversing the District Court.

October
 6 – Matthew Shepard is beaten and pistol-whipped and tied to a fence and left to die in a gay bashing incident near Laramie, Wyoming.
 9 - The Constitutional Court of South Africa strikes down the country's sodomy law in National Coalition for Gay and Lesbian Equality and Another v Minister of Justice and Others; the decision applies with retroactivity to April 27, 1994, the day on which the Interim Constitution came into force.
 12 – Matthew Shepard dies from his injuries.
 13 – The United States Supreme Court refuses an appeal in Equality Foundation of Greater Cincinnati, et al. v. The City of Cincinnati, in which the United States Court of Appeals for the Sixth Circuit had twice found the city's anti-gay Issue 3 constitutional despite the Supreme Court's ruling in Romer v. Evans that struck down a state constitutional amendment that used substantially the same language.
 28 – In Canada, Glen Murray is elected as mayor of Winnipeg, Manitoba.  He is the first openly gay man to be elected mayor of a major North American city.

November
 3
 Tammy Baldwin (D-WI) is elected to the United States House of Representatives. She is the first open lesbian and the first non-incumbent gay candidate to be elected to federal office.
 Voters in Hawaii approve Amendment 2, giving the Hawaii State Legislature the power to restrict marriage to mixed-sex couples.
 20 – In the U.S. state of Texas, John Lawrence and Tyrone Garner are fined US$125 each after being arrested for having sex in their home. They refuse to pay the fine, resulting in a challenge of the Texas sodomy law which would eventually lead to the 2003 nationwide repeal of sodomy laws in Lawrence v. Texas.
 23 – The Supreme Court of the U.S. state of Georgia rules 6 to 1 to invalidate that state's sodomy law.
 28 – In Allston, Massachusetts, transgender woman of color Rita Hester is murdered.  The ensuing candlelight vigil a few days later was attended by 250 people and inspired the Transgender Day of Remembrance, observed each Nov 20 worldwide.

December
 1 – Officials in Miami, Florida, vote 7–6 to prohibit discrimination based on sexual orientation in employment and housing.
 18 – The Maryland Court of Appeals rules that a parent's access to his or her children cannot be restricted due to his or her sexual orientation.
 22 – In New Zealand, Minister of Immigration Tuariki Delamere announces equality for gay and lesbian couples applying for permanent residency, to take effect on March 29, 1999.

Notable Deaths
October 12 – Matthew Shepard, 21, gay-bashing victim
November 28 – Rita Hester, transgender murder victim
November 30 – Simon Nkoli, South African gay-rights and anti-apartheid activist. He was one of the "first Black anti-apartheid activists to publicly identify as gay and HIV-positive".

See also

Timeline of LGBT history – timeline of events from 12,000 BCE to present
LGBT rights by country or territory – current legal status around the world
LGBT social movements

Notes

References
 Mayhead, Molly A. and Brenda DeVore Marshall (2005). Women's Political Discourse: A 21st-century Perspective. Rowman & Littlefield. .

LGBT rights
LGBT rights by year
1998 in LGBT history

1998 in LGBT rights


Knight Rider er en amerikansk tv-serie som fortsætter 25 år efter Knight Rider fra 1982. Hovedrollen Mike Tracer spilles af Justin Bruening.

Eksterne henvisninger

Amerikanske tv-serier fra 2000'erne
Tv-programmer fra NBC

Knight Rider (tv-serie fra 2008)


La síntesis de Wenker es una reacción orgánica que consiste en convertir un β-amino alcohol en una aziridina con presencia de ácido sulfúrico.

La síntesis de Wenker original se lleva a cabo en dos etapas:

 En el primer paso, la etanolamina se hace reaccionar con ácido sulfúrico a altas temperaturas (250 °C)  para producir el sulfonato
 El sulfonato se hace reaccionar con hidróxido de sodio para que se lleve a cabo la sustitución nucleófila intramolecular. La base abstrae  los protones de la amina

Una modificación de esta reacción implica temperaturas de reacción entre 140 y 180 °C. Por lo tanto la carbonización disminuye y el rendimiento se incrementa.

A partir del óxido de cicloocteno, el trans-2-Aminociclooctanol da una mezcla de Cyclooctenimina y ciclooctanone como resultado a la competencia con la eliminación de Hofmann.

Referencias

Reacciones orgánicas epónimas
Reacciones de sustitución
Ciencia y tecnología de Estados Unidos del siglo XX
Ciencia de 1935
Estados Unidos en 1935

Síntesis de Wenker


Aceasta este o listă de hormoni izolați din Homo sapiens. Lista este împărțită în patru secțiuni, după structura chimică a acestora: derivați din aminoacizi, peptidici, steroizi și eicosanoizi.

Hormoni derivați din aminoacizi
Hormonii derivați din aminoacizi sunt molecule relativ mici provenite din aminoacizii tirozină și triptofan. Tirozina este precursorul a două grupe de hormoni: hormonii tiroidieni, produși în tiroidă și catecolaminele (epinefrina și norepinefrina), produse în medulosuprarenale. Triptofanul este precursorul melatoninei, secretată de epifiză și al serotoninei, care este destul de răspândită în organism. Unii dintre acești hormoni au un timp de înjumătățire circulant de câteva zile (hormonii tiroidieni), în timp ce unii sunt degradați rapid (catecolaminele).

Hormoni polipeptidici, proteici și glicoproteici
Structura hormonilor peptidici este cea a unui lanț polipeptidic (lanț de aminoacizi). Aceștia variază considerabil ca mărime și modificări posttranslaționale, de la peptide scurte cu trei aminoacizi până la glicoproteine mari, multisubunitare. Mulți hormoni peptidici sunt sintetizați ca prohormoni, apoi scindați proteolitic pentru a genera forma lor matură. În alte cazuri, hormonul este inițial încorporat în secvența unui precursor mai mare, apoi eliberat prin clivaje proteolitice multiple.

Hormoni steroizi
Majoritatea hormonilor lipidici sunt derivați din colesterol și, prin urmare, sunt similari structural cu acesta. Clasa principală de hormoni lipidici la om este cea a hormonilor steroizi. Chimic, acești hormoni sunt de obicei cetone sau alcooli. Hormonii steroizi sunt insolubili în apă și sunt transportați de proteine carrier în sânge. Astfel, steroizii rămân în circulație mai mult timp decât hormonii peptidici.

Hormoni eicosanoizi
Eicosanoizii sunt un grup mare de molecule derivate din acizi grași polinesaturați. Principalele grupe de hormoni din această clasă sunt prostaglandinele, prostaciclinele, leucotrienele și tromboxanii. Acidul arahidonic este cel mai abundent precursor al acestor hormoni. Eicosanoizii sunt inactivați rapid prin metabolizarea lor și sunt de obicei activi doar câteva secunde.

Note

Referințe

Hormoni

Listă de hormoni umani


View of a Queen er en eksperimentalfilm instrueret af Knud Vesterskov efter manuskript af Knud Vesterskov.

Handling
Han starter sin træning i et klassisk dansestudie, men ender som 'dronning' på en rå læder-bar, hvor hun udlever sine inderste fantasier. En hurtig video til Mek Peks heftige musik.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1988

Eksperimentalfilm fra Danmark

View of a Queen


مسيل الجزل، قرية فلسطينية مهجرة، تقع على نهر الأردن، إلى الجنوب الشرقي من مدينة بيسان. هُجرت القرية في تاريخ 31 أيار من عام 1948 على يد القوات الصهيونية العسكرية.

موقع القرية
ترتبط بها بطريق معبدّة تتجه إلى الغرب، وترتبط بيسان وجسر الشيخ حسين بطريق أخرى تتجه شمالًا. كما تقع إلى الجنوب الشرقي من القرية مضارب عرب الصف، وإلى الشمال منها مضارب عرب المنشية.

أنشأت قرية مسيل الجزل غرب الزيتاني في الطرف الغربي من غور بيسان، وهي تنخفض نحو 255م عن سطح البحر. تكثر حولها ينابيع الماء والعيون، ولا سيما في الجهة الغربية قرب حضيض الحافة الجبلية للغور. كما يجري في أراضيها وادي الشيخ محمد، وتشكّل مخاضة طريخيم معبر القرية إلى الجانب الشرقي لغور الأردن.

احتلال القرية وتطهيرها عرقيًّا
على الرغم من غياب المعلومات المحدّدة عن احتلال القرية، فإنّه من الممكن الافتراض أنها احتلّت وقت سقوط القرى الواقعة قرب نهر الأردن في منطقة بيسان. حيث اجتاح لواء «غولاني» معظم هذه القرى في أواخر أيار/مايو 1948. ولعلّ سكانها طُردوا إلى شرق الأردن، كما حدث مع غيرهم من سكان المنطقة.

القرية اليوم
تغطي برك للأسماك ومخازن تابعة لمستعمرة «كفار روبين» الموقع جزئيًا، وتمر مياه مسيل الجزل عبر هذه المستعمرة.

المستعمرات الإسرائيلية على أراضي القرية
أقام الصهيونيون مستعمرة «كفار روبين» إلى الشمال من القرية، في سنة 1938، على أراض لم تزل تقليديًا تعدُّ من أراضي القرية.

مراجع

قضاء بيسان
قرى بيسان
قرى فلسطينية أخليت من سكانها في الحرب العربية الإسرائيلية 1948

مسيل الجزل


أمل العوضي (30 مارس 1989  -)، مذيعة وممثلة كويتية.

حياتها
بدأت العمل في المجال الإعلامي وهي بسن صغيرة، حيث شاركت لفترة بتقديم برنامج «تلفزيون الأطفال» والذي يقدم على تلفزيون الكويت، واختيرت بعدها لتقديم برنامج المسابقات الرمضاني «عينك عالوطن» على تلفزيون الكويت أيضًا مع المذيع بركات الوقيان وكانت وقتها بعمر السابعة عشر، كما قامت بتقديم برنامج سحوبات مهرجان هلا فبراير، كما شاركت بتقديم حفلاته الغنائية بعامي 2007 و2008. انتقلت بعام 2007 ذلك لقناة فنون وقدمت خلالها برنامجي مسابقات هما «قدها ولا» و«جد ولعب»، وهو البرنامج الذي قدمت الجزء الثاني منه بعام 2008.

وكانت قد دخلت إلى المجال الفني كممثلة في عام 2006 وذلك عن طريق مشاركتها بمسلسل صاحبة الامتياز.

الدراسة
هي حاصلة على شهادة البكالوريوس في العلوم السياسية والإدارة من جامعة الكويت.

الزواج والاعتزال والعودة
بعد الإعلان عن زواجها من «عبد الله العوضي» بنهاية عام 2008 قررت اعتزال المجال الفني والإعلامي والتفرغ لأسرتها ودراستها، وبعد إنجابها لابنتها «منيرة» قررت العودة للعمل الإعلامي والفني.في فبراير 2023 أعلنت الإعلامية الكويتية مي العيدان نبأ زواج أمل من شخصية كويتية مرموقة واعتزالها للفن

أعمالها

تقديم البرامج
 تلفزيون الأطفال.
 2005: عينك عالوطن.
 2007: سحوبات مهرجان هلا فبراير.
 2007: قدها ولا.
 2007: جد ولعب.
 2008: جد ولعب 2.
 2012: أمولة.
 2013: بلاك أند وايت.
 2014: هو وهاي وهي.
 2018: لمسة فوز.

المسلسلات

المسرحيات

فيديو كليب
كما أن شاركت كموديل في فيديو كليب أغنية «أنا حنيت و ياللي احبك موت» للمغني ماجد المهندس.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
إعلاميات كويتيات
إعلاميون كويتيون
خريجو جامعة الكويت
كويتيون
مذيعات كويتيات
ممثلات تلفزيون كويتيات
ممثلات كويتيات
ممثلات كويتيات في القرن 21
ممثلات مسرح كويتيات
مواليد 1409 هـ
مواليد 1989

أمل العوضي


Saura o as-Saura (en árabe, الساورة; Saoura en francés) es una región desértica del suroeste de Argelia, que conforma buena parte del límite occidental del país con Marruecos, Mauritania y Mali. Toma su nombre del valle homónimo. Su ciudad más importante es Béchar. Desde 1962 hasta 1974, Saoura fue el nombre de una wilaya (provincia).

La superficie aproximada de Saoura es de  y su número de habitantes es de 752 492 (censo 2010). Su pico más elevado es Adrar Antar, con 1953 metros sobre el nivel del mar.

Con su gran valle formado por el río del mismo nombre, Saoura está limitada al norte por los montes de Ksour y el Alto Atlas de Marruecos, en el oeste por el curso del río Draa, al este por el oasis de Tidikelt y al sur con Tanezrouft, una de las zonas más desoladas del desierto del Sahara.

La región de Saoura es considerada como una de las más importantes de Argelia, en particular debido a su posición geoestratégica.

Bibliografía
 TROUT, Frank E. 1969. Morocco's Saharan frontiers. Geneva (Suiza): Librairie Droz. ISBN 978-2600-04495-0.

Geografía de Argelia
Valles de Argelia

Saura (región)


The Unholy Three este un film mut din 1925 produs și regizat de Tod Browning cu vedeta Lon Chaney ca Prof. Echo. Este bazat pe romanul The Unholy Three scris de Tod Robbins. Filmul a fost refăcut cu sunet în 1930.

Prezentare

Trei ciudați de la circ, un ventriloc, un pitic și un gigant forțos, care se întâlnesc într-un circ ambulant, decid să părăsească compania după ce piticul a atacat un copil din public. Ei decid să devină o bandă de infractori cu numele The Unholy Three (Trioul infernal). Echo, ventrilocul, își asumă rolul doamnei O'Grady, o bunică delicată, proprietară a unui magazin de păsări. Tweedledee, piticul deformat, devine nepotul său, în timp ce Hercules joacă rolul omului de serviciu asistent.

Distribuție
Lon Chaney - Prof. Echo, a.k.a. Mrs.  O'Grady sau "Granny" (bunica)
Mae Busch - Rosie O'Grady
Matt Moore - Hector McDonald
Victor McLaglen - Hercules, a.k.a. "Son-in-Law"
Harry Earles - Tweedledee, a.k.a. Baby "Little Willie"
Matthew Betz - Detective Regan
Edward Connelly - the Judge
William Humphrey - Defense Attorney
E. Alyn Warren - Prosecuting Attorney

Note

Vezi și
 Listă de filme produse de Metro-Goldwyn-Mayer
 Listă de filme refăcute N-Z
 Listă de filme referitoare la Crăciun
 Listă de filme americane din 1925

Filme din 1925Filme mute
Filme regizate de Tod BrowningFilme americane
Filme MGM
Filme produse de Irving Thalberg

The Unholy Three (film din 1925)


Silviio Pallua (1940.), hrvatski fizičar. Bavio se teorijskom fizikom elementarnih čestica. Professor emeritus Sveučilišta u Zagrebu.

Životopis
Rođen 1940. godine. Studirao je fiziku na zagrebačkom PMF-u i diplomirao 1965. godine. Doktorirao je 1970. godine na zagrebačkom PMF-u dizertacijskom tezom Zasićenja i disperziona teorija algebra struja viših simetrija i modela algebre polja. Usavršavao se u Međunarodnom centru za teorijsku fiziku u Trstu 1971. godine. Stipendist Humboldtove zaklade 1973. na sveučilištu u Hamburgu na Institut für Theoretische Physik kod Bruna Rennera. Kao članovi teorijske grupe došao na CERN S. Pallua kao čestičar i kozmolog. Pisao je radove o kvantnoj teoriji polja, UV i IR analizama masenog spektra u sinus-Gordonovom modelu i dr. Uređivao je zbornike predavanja sa skupova iz čestične fizike. Radove je objavio u Fizici B, Journal of High Energy Physics, Physical Review B, Physical Review D - Particles, Fields, Gravitation, and Cosmology, Fortschritte der Physik-Progress of Physics, Particle Physics and the Universe, Physics Letters B, International journal of modern physics A, Classical and Quantum Gravity, Journal of Physics A : Mathematical and General, Nuclear Physics B i dr. Objavljivao samostalno ili s Predragom (Dominisom) Presterom, Amonom Ilakovcem, Marom Cvitanom, Holgerom Bechom Nielsenom, Ivicom Smolićem, Lorianom Bonorom i dr. Na Google Scholaru zabilježeno mu je 1359 citata, h-indeks 15 i i10-indeks 24. Na sveučilišnom poslijediplomskom doktorskom studiju držao auditorne vježbe Gravitacija i kozmologija. Radio na PMF-u u Zagrebu, na Fizičkom odjelu, na Zavodu za teorijsku fiziku čestica i polja.

Izvori

Vanjske poveznice
PMF Zagreb
Researchgate

Hrvatski fizičari
Životopisi, Zagreb

Silvio Pallua


Martin Shields, né le  à Lethbridge en  Alberta, est un homme politique canadien, élu député à la Chambre des communes du Canada pour la circonscription de Bow River en 2015. Il est réélu en 2019 et en 2021.

Biographie
Avant son élection à la Chambre, Shields est maire de Brooks en Alberta de 2007 à 2015. Avant son entrée en politique, Shields a été professeur et administrateur scolaire pendant 30 ans. Il a aussi enseigné à temps partiel, pendant 20 ans, à l'université. Martin Shields est par ailleurs reconnaissable particulièrement par sa moustache.

En novembre 2021, il devient sous-ministre du cabinet fantôme d'Erin O'Toole responsable des Services aux Autochtones.

Résultats électoraux
Martin Shields est élu avec de larges majorités en 2015, 2019 et 2021. Son opposant libéral de 2015 est le seul à avoir dépassé 10 % des voix face à lui, même si le candidat populaire de 2021 s'est approché de ce seuil.

Source

Notes et références

Naissance en avril 1948
Député du Parti conservateur du Canada
Actuel député fédéral canadien
Député fédéral canadien provenant de l'Alberta
Candidat du Parti conservateur à l'élection fédérale canadienne de 2015
Candidat à l'élection fédérale canadienne de 2019

Martin Shields


Karl 1. getur átt við eftirfarandi:
 Karl digra, keisara Karlungaveldisins (839–888)
 Karl 3. Frakkakonung (879–929)
 Karl 3. Spánarkonung (1716–1788)
 Karl 3. Jóhann Noregskonung (1763–1844)
 Karl III frá Mónakó (1818 - 1889)
 Karl 3. Bretakonung (f. 1948)

Karl 3.


Planai este o zonă de schi amenajată în centrul Austriei, pe un munte din preajma localității Schladming din Stiria.

În luna februarie 2013 aici s-a desfășurat Campionatul Mondial de schi alpin al FIS.

Planai se află în mijlocul regiunii schiabile desfășurate pe versanții a patru munți lângă Schladming, însumând 124 kilometri de pârtii.

Legături externe

 Schladming2013.at

Geografia Austriei
Schi alpin

Planai


Marques Kevin Johnson (Luisiana, 8 de fevereiro de 1956) é um ex-jogador norte-americano de basquete profissional. Ele jogou na National Basketball Association (NBA) de 1977 a 1989, a maior parte no Milwaukee Bucks, e foi selecionado cinco vezes para o All-Star Game. Atualmente, ele é comentarista dos jogos dos Bucks na Bally Sports Wisconsin

Johnson jogou basquete universitário na UCLA Bruins e ganhou o título nacional em 1975. Ele foi selecionado pelos Bucks como a terceira escolha geral no draft da NBA de 1977. Ele jogou sete temporadas em Milwaukee antes de terminar sua carreira na NBA com o Los Angeles Clippers e o Golden State Warriors.

Primeiros anos
Johnson nasceu em Natchitoches, Louisiana e foi criado no sul de Los Angeles, onde jogou basquete no ensino médio na Crenshaw High School em Crenshaw, Los Angeles, ganhando o Prêmio de Jogador do Ano da Divisão 4-A da Cidade de Los Angeles em 1973.

Carreira universitária
Mais tarde, ele frequentou a UCLA sob o comando dos técnicos John Wooden e Gene Bartow.

Em sua segunda temporada, Johnson ajudou a liderar o UCLA Bruins ao 10º e último campeonato do Torneio da NCAA do treinador John Wooden. Wooden se aposentou e Gene Bartow se tornou o treinador principal. Johnson continuou a se destacar, ganhando a primeira de suas duas seleções para a Primeira-Equipe da Pac-8 em 1976. Em sua última temporada, ele teve médias de 21,1 pontos e 11,1 rebotes e ganhou o prêmio inaugural John R. Wooden como o melhor jogador de basquete universitário do país. Os Bruins aposentou sua camisa nº 54 em 1996.

Carreira profissional

Milwaukee Bucks (1977–1984)
Johnson foi selecionado pelo Milwaukee Bucks como a terceira escolha geral no draft da NBA de 1977. Ele teve médias de 19,5 pontos e 10,6 rebotes em sua primeira temporada profissional, sendo nomeado para a Equipe de Novatos da NBA em 1978.

Em sua segunda temporada, Johnson foi o terceiro artilheiro da NBA (25,6 PPG), atrás de George Gervin (29,6) e Lloyd Free (28,8). Ele jogou no All-Star Game de 1979 e foi nomeado para a Primeira-Equipe da NBA. Naquela temporada, no que talvez tenha sido o melhor jogo de sua carreira, Johnson registrou 40 pontos e 12 rebotes na vitória por 120-114 contra o Phoenix Suns. No entanto, apesar de ter a 6ª maior classificação de eficiência ofensiva e a 13ª maior classificação defensiva de qualquer equipe, os Bucks não foram para os playoffs com um recorde de 38-44. Seria a última vez que os Bucks perderam os playoffs durante a passagem de Johnson.

Na temporada seguinte, Johnson registrou um triplo-duplo com 25 pontos, 11 rebotes e 11 assistências na vitória por 119-110 contra o Phoenix Suns. Durante os playoffs daquele ano, ele teve médias de 19,9 pontos e 6,9 rebotes em 43,7 minutos nas Semifinais da Conferência Oeste contra o Seattle SuperSonics (foi a última temporada em que Milwaukee esteve na Conferência Oeste).

Em 2 de novembro de 1980, Johnson registrou 40 pontos, 7 rebotes e 7 assistências em uma vitória por 135-121 contra o Indiana Pacers. O feito foi especialmente impressionante, pois os seus principais companheiros de equipe, Junior Bridgeman e Sidney Moncrief, estavam limitados por lesões.

Em 2 de maio de 1983, no Jogo 4 das semifinais da Conferência Leste, Johnson registrou 33 pontos e 9 rebotes para levar os Bucks a uma vitória por 4-0 sobre o Boston Celtics. Apesar disso, os Bucks cairiam para o eventual campeão Philadelphia 76ers na rodada seguinte. Foi a única série que o Philadelphia não venceu em 4 jogos naquela pós-temporada.

Johnson afirma ter cunhado o termo Point Forward, uma posição que jogou por necessidade em 1984. Durante os playoffs de 1984, Milwaukee ficou com poucos armadores devido a lesões. O treinador, Don Nelson, instruiu Johnson a preparar o ataque de sua posição. Johnson respondeu: "OK, então, em vez de um armador, sou um ala-armador".

Johnson ajudou a levar Milwaukee a vários títulos de divisão (1980, 1981, 1982, 1983, 1984) e a chegar em duas finais da Conferência Leste em 1983 e 1984.

Enquanto estavam nos Bucks, Johnson e Mickey Johnson foram os dois primeiros jogadores na história da NBA a ter seus nomes e sobrenomes completos exibidos em suas camisas, já que ambos compartilhavam a mesma letra inicial do nome e o sobrenome.

Quando perguntado sobre sua experiência favorita nos Bucks após o anúncio de sua camisa ser aposentada em 2019, Johnson disse: "Foi uma compilação de tudo. Foi chegar lá em 1977 e pensar em ser um grande jogador da NBA era meu objetivo. E ganhar um título em Milwaukee. Mas o que aconteceu foi que eu vim para Milwaukee e temos esse núcleo de grandes talentos jovens. Este grande movimento de jovens teve a oportunidade de construir e crescer juntos."

Los Angeles Clippers (1984-1987)
Na entressafra de 1984, Nelson - que também era gerente geral do Bucks - trocou Johnson, Junior Bridgeman e Harvey Catchings para o Los Angeles Clippers em troca de Terry Cummings, Craig Hodges e Ricky Pierce. Este foi um regresso a casa para Johnson, pois ele cresceu e frequentou o ensino médio a poucos quilômetros da casa dos Clippers no Los Angeles Memorial Sports Arena. Em sua primeira temporada com os Clippers em 1984-85, ele teve suas menores médias de pontos e arremessos. Eles o transferiram para a posição de armador em 1985-86 e ele se recuperou com uma temporada estelar, sendo nomeado o Comeback Player of The Year da NBA.

Os Clippers tinham dificuldades para vencer. Johnson disse mais tarde que jogar para os times perdedores dos Clippers "meio que o cansou e fez se sentir como se fosse o time junior de Los Angeles". Ser nomeado capitão da equipe pelo técnico Don Chaney foi uma das poucas coisas que o impediu de exigir uma troca. Durante um jogo na temporada de 1986-87, Johnson sofreu uma lesão no pescoço, que efetivamente encerrou sua carreira.

Golden State Warriors (1989)
Johnson fez um breve retorno durante a temporada de 1989-90, jogando apenas 10 jogos com o Golden State Warriors antes de se aposentar em 27 de dezembro de 1989.

Vida pessoal
Johnson tem cinco filhos: Kris, Josiah, Joshua, Moriah e Cyrus.

Kris, como seu pai, jogou basquete na Crenshaw High e na UCLA. Johnson e Kris são a primeira combinação de pai e filho a ser homenageada como Jogador do Ano da Seção 4-A da Cidade de Los Angeles. Eles também são uma das quatro duplas de pai e filho a ganhar o titulo do Torneio da NCAA e as únicas a realizá-lo na mesma universidade.

Josia também jogou basquete em UCLA, mas depois ajudou a criar o show do Comedy Central, The Legends of Chamber Heights. Josh jogou basquete universitário na Universidade Estadual de Oregon Ocidental. Moriah jogou basquete na Universidade Tuskegee e é ator de Baldwin Hills da Black Entertainment Television. Jasmine é uma tenista talentosa e Shiloh se destaca no golfe e na natação.

Outro filho de Johnson, Marques Kevin Johnson Jr., tinha 15 meses quando caiu na piscina da família em 15 de maio de 1987 e se afogou.

Durante seu início de carreira como jogador, Johnson sofreu com abusos de substâncias. Em 1982, enquanto estava nos Bucks, ele foi tratado por dependência de cocaína em um centro de reabilitação.

Olhando para trás em sua transição do clima comparativamente quente do sul da Califórnia para Wisconsin, Johnson disse: "Meu primeiro ano – e posso confundir isso – mas o primeiro ano foi mais neve do que em 25 anos. Foi apenas neve, neve, neve até maio, e então meu segundo ano foi o mais frio em 30 anos… E todo mundo continuou me dizendo que 'Isso é realmente extremo. É ruim, mas não é tão ruim assim." E você não poderia ter me dito diferente."

Carreira na mídia
Quando sua carreira de jogador terminou, Johnson entrou no negócio do entretenimento, atuando em pequenos papéis em muitos filmes, incluindo Homens Brancos Não Sabem Enterrar, Amor e Ação em Chicago, Blue Chips e Forget Paris. Johnson ainda está aprimorando ativamente suas raízes criativas, escrevendo roteiros e contos. Seu papel no já mencionado Homens Brancos Não Sabem Enterrar como Raymond foi elogiado e Johnson afirma que os fãs ainda citam regularmente o filme para ele se o reconhecerem em público.

Johnson foi o co-apresentador do programa de manhã cedo na principal estação de rádio do Los Angeles Clippers, KFWB-AM.

Johnson serviu como comentarista do Seattle SuperSonics no final dos anos 90. Ele estava nacionalmente na Fox Sports como analista de basquete.

Desde 2015, Johnson trabalha como analista em período integral nas transmissões do Milwaukee Bucks na Fox Sports Wisconsin.

Prêmios e honras

 O Milwaukee Bucks aposentou a camisa nº 8 de Johnson em 24 de março de 2019.
 A UCLA Bruins aposentou sua camisa nº 54 em 1996.
 Em 2013, Johnson foi introduzido no Hall da Fama do Basquete Universitário.
 Em 2019, Johnson foi introduzido no Hall da Fama dos Esportes da California.
 Em 2019, Johnson foi introduzido no Hall da Fama dos Esportes de Wisconsin.
 5× All-Star Game (1979 – 1981, 1983, 1986)
 All-NBA First Team (  )
 2 × All-NBA Second Team (  –  )
 NBA All-Rookie First Team (  )
 Torneio da NCAA (1975)
 Jogador do Ano do Basquete Universitário (1977)
 Prêmio John R. Wooden (1977)
 Jogador Universitário do Ano da AP (1977)
 Jogador do Ano do Pac-10 (1977)

Estatísticas da carreira na NBA

Temporada regular

Playoffs

Fonte:

Afro-americanos do século XXI
Basquetebolistas do Milwaukee Bucks
Basquetebolistas do Los Angeles Clippers
Basquetebolistas do Golden State Warriors
Basquetebolistas da Luisiana
Pessoas vivas
Nascidos em 1956

Marques Johnson


PKK ( veya ) veya tam adı ile Partiya Karkerên Kurdistanê (), Türkiye'nin doğu ve güneydoğusu, Irak'ın kuzeyi, Suriye'nin kuzeydoğusu ve İran'ın kuzeybatısını kapsayan bölgede öz yönetim kurmayı amaçlayan ve bu amaçla söz konusu topraklara sahip olabilmek için askerî hedeflere, köy korucularına ve sivillere karşı saldırılar düzenleyen yasa dışı ayrılıkçı silahlı örgüt. Abdullah Öcalan yakalandıktan sonra; KADEK (Kürtçe: Kongreya Azadî û Demokrasiya Kurdistanê, Türkçe: Kürdistan Özgürlük ve Demokrasi Kongresi) ve Kongra-Gel (Halk Kongresi) isimlerini de kullanmıştır. 1978 yılında, Lice'nin Fis köyünde Abdullah Öcalan ve kendisini destekleyen 21 kişi tarafından kurulan PKK'nın ideolojisi, 2005 yılına kadar Marksizm-Leninizm, ardından demokratik konfederalizm üzerine kurulu olmuştur.

PKK örgütünün gerçekleştirdiği ilk silahlı eylemler 1978 yılında radikal sol örgütlere karşı gerçekleşmiştir. Özellikle Maocu çizgide olan Türkiye İşçi Köylü Partisi'ne (TİKP) karşı Güneydoğu illerinde 1978-1980 yılları arasında çeşitli saldırılar düzenlemiş, önde gelen TİKP mensupları öldürülmüştür. 1979-1980 yılları arasında ise, PKK tarafından Siverek'te bulunan Bucak aşiretine ve yöredeki sivillere karşı silahlı eylemler gerçekleştirmiştir. 7 Eylül 1980'de asteğmen İlyas Bayraktutar çeşitli işkencelerle öldürüldü. Maddi olarak yeterli desteği aldığını ve yeterli kapasitede militanı olduğunu düşünen örgüt; 1984'te gerçekleştirdiği Eruh ve Şemdinli baskınları ile, o tarihten bu yana Türk güvenlik güçlerine ve sivillere karşı saldırılarını sürdürmektedir.

Bazı politikacı ve yazarlara göre, PKK gerek geçmiş dönemde gerekse günümüzde eylemleri için çeşitli Marksist-Leninist örgütler veya partiler ile iş birliği yapmıştır. Örgüt, 12 Mart 2016 tarihinde Halkların Birleşik Devrim Hareketi bileşenleri ile birleşerek Türkiye'de faaliyet yürüten bazı komünist ve Marksist-Leninist silahlı örgütlerle ortak bir cephe oluşturmuştur. Bununla birlikte PKK'nın Batılı ülkelerden maddi, manevi ve politik destek gördüğü; hatta örgüte silah ve teçhizat tedarik edildiği öne sürülmektedir. Türkiye'deki eylemlerinin finansmanının büyük bir kısmı Türkiye dışından sağlanmaktadır. Örgütün, kendine yeterli maddi desteği sağlayabilmek için uyuşturucu ticareti, eroin üretimi, insan ticareti, kara para aklama ve kaçakçılık gibi yasadışı suç faaliyetleri yürüttüğü iddia edilmektedir. 2010 yılında, Birleşmiş Milletler tarafından yayınlanan "Organize Suç Tehdidi Değerlendirmesi" raporunda, örgütün sadece eroin kaçakçılığından yılda 50 milyon dolar ile 100 milyon dolar arasında para kazandığı belirtilmektedir.

PKK; Avrupa Birliği ülkeleri, NATO, Amerika Birleşik Devletleri, Avustralya, Japonya, Kanada, Kazakistan ve bölgedeki Türkiye, Suriye, Irak ve İran'ın da aralarında bulunduğu çeşitli ülke ve uluslararası kuruluşlar tarafından terör örgütü olarak tanınmaktadır. Rusya, Çin, Hindistan, İsviçre, Mısır, İsrail, Tunus, Suudi Arabistan, Ukrayna, Birleşik Arap Emirlikleri ise PKK'yı terör örgütü olarak kabul etmeyen ülkelerden bazılarıdır. Örgüt, Avustralya merkezli Ekonomi ve Barış Enstitüsü'nün (IEP) "2018 Küresel Terörizm Endeksi" raporunda "Avrupa'nın en kanlı terör örgütü" olarak listelendi. 2016 yılında 268 kişinin, 2017 yılında ise 71 kişinin ölümünden sorumlu oldu. 2020 itibarıyla Türkiye sınırları içerisinde 500 civarı, toplamda 60.000 civarı silahlı PKK mensubu olduğu düşünülmektedir.

İdeolojisi ve amacı
PKK'nın ideolojik yapısı Marksizm-Leninizm, Maoculuk, Apoculuk, Kürt milliyetçiliği ve demokratik konfederalizm'dir. Abdullah Öcalan, PKK'yı "Kürt proleter devrimci hareketi" ve "ulusal kurtuluş mücadelesi" olarak tanımlamıştır.

PKK ilk yıllarında Kürtlerin yoğun olarak yaşadığı jeokültürel bölge olan Kürdistan'da sosyalist bir Kürt devleti kurma amacı olduğu halde 90'lı yıllarda gerek SSCB'nin dağılması gerek ise Abdullah Öcalan'ın ideolojik değişimleri PKK'yı devlet kurmak fikrinden vazgeçirmiştir. PKK, Türkiye'nin doğu ve güneydoğusu, Irak'ın kuzeyi, Suriye'nin kuzeydoğusu ve İran'ın kuzeybatısını kapsayan bölgede öz yönetim kurmayı amaçlamaktadır. Mehmet Ali Birand ile yaptığı ve 16 Haziran 1988 tarihli Milliyet gazetesinde yayınlanan röportajında Öcalan "Amacımız Türkiye'den toprak koparmak değil, aşamalı şekilde bir gerçeğin kabul edilmesini sağlamaktır. Her şey size bağlıdır." ifadelerini kullanmıştı.

Faaliyet alanı büyük ölçüde Türkiye toprakları olmakla birlikte, Batı Avrupa'da, Suriye, Irak ve İran topraklarında da etkinlik göstermektedir.

Tarihi

Arka plan

Kürt isyanları
Osmanlı döneminden itibaren Anadolu'daki Kürtler, merkezi yönetime karşı çeşitli sebeplerle birçok isyanda bulunmuşlardır. 1830'da Mir Muhammed İsyanı, 1918-1921'de Koçgiri İsyanı, 1920'de Milli Aşireti Ayaklanması, 1925'te Şeyh Said İsyanı gibi birçok isyan gerçekleşmiştir. Şeyh Said İsyanı sonrası çıkarılan Şark Islahat Planı çerçevesinde Kürt illerinde olağanüstü hâl ilan edilmiş, halka açık yerlerde Türkçe dışında bir dil konuşulması yasaklanmış, Türkçe olmayan köy, ilçe ve il isimleri Türkçeleştirilmiştir. 1926-1930 yıllarında Ağrı ayaklanmaları ve 1937-38'de Dersim İsyanı gerçekleşmiştir. Özellikle Dersim İsyanı sertlikle bastırılmış, 13 bin 160 kişi ölmüş, 11 bin 818 kişi sürgün edilmiştir. Osmanlı ve Cumhuriyet dönemindeki bu isyan ve ayaklanmalar çoğunlukla aşiret bazlı olup ayrılıkçı veya bağımsızlıkçı bir kimlik içermemekteydi.

Doğu mitingleri
Türkiye İşçi Partisi 16 Eylül 1967'de Diyarbakır, 24 Eylül'de Silvan, 1 Ekim'de Siverek, 8 Ekim'de Batman, 15 Ekim'de Tunceli, 22 Ekim'de "Doğu Mitingleri" düzenlemiştir. 23 Mayıs 1971'de Devrimci Doğu Kültür Ocakları (DDKO) kurulmuştur.

Apocular dönemi (1974-1978)
Abdullah Öcalan'ın örgütsel geçmişi 1974'te Marksist bir yapı olan Ankara Demokratik Yüksek Öğrenim Derneği (ADYÖD) ile başlamaktadır. Solcu Türk ve Kürt öğrencilerden oluşan dernek, 1975 yılında kapatıldı.

27 Kasım 1978 tarihli kuruluş bildirgesine kadar olan dönem Apocular olarak adlandırılmaktadır. Apocular ismi özellikle Dikmen toplantısından sonra yaygın şekilde kullanılmaya başlanmıştır. Öcalan'ın politik fikirlerinin geliştiği ve ülke içinde 1970'lerin ortasına kadar gelişen yapılarla bağlantılarını kurmuş ve tanıtmıştır. Bu dönemin sonlarında fikirlerini harekete koymak için Güneydoğu Anadolu'da var olan feodal yapıda yer bulması ve bu yapıyı kendi amaçları için şekillendirmesi ve kendi amaçlarının da bölgenin yapısı altında şekillenmesi fikrini benimsediler.

Apocuların çekirdek grubu 16 kişiden oluşmaktaydı. 1975'te grubun Dikmen'de yaptığı bir toplantıda üniversiteyi bırakarak Marksist-Leninist bir grup oluşturma ve bağımsız bir Kürt devleti için savaşma kararı alındı. Alınan kararlar arasında Türk milliyetçilerine saldırılar düzenleme, militan solcularla münazaralar ile Kürt milliyetçiliğini tanıtma ve gösteriler ile dikkat çekme yer alıyordu. Yıllar içinde bu on altı kişiden sadece Öcalan grupta kalmış, bazıları kendi kuruluşunda rol oynadıkları yapı tarafından öldürülmüştür.

Tunceli Raporu
1978 yılının 15-26 Haziran tarihlerinde Doğu'da denetlemeye çıkan bir mühendis albay, Tunceli'de denetim yaparken oradaki Harita Birliği personeli ve Ziraat Okulu öğretmenlerinden edindiği bilgilerden çok etkilendiğini ve bunları bildirmenin bir vatan borcu olduğunu ifade ederek gördüklerini ve duyduklarını bir rapor hâlinde Genelkurmay Başkanlığına sundu:— Türkçe bilindiği hâlde askerlere ve emniyet mensuplarına Türkçe cevap verilmiyor.

— Subay, astsubay ve emniyet mensuplarına "faşist köpekler" diyorlar.

— Tunceli Valisi'nin arkasından "Eco'nun (Ecevit) faşist köpeği" diye bağırılmış.

— On beş kadar okulda bayrak merasimi yapılmamakta, İstiklal Marşı söylenmemekte.

— Emniyet müdürü dövülmüş.

— Resmî kişilere bakkallar, "Size satılacak bir şeyimiz yok." diyerek mal satmaktan imtina etmekte, bu yüzden harita personeli jandarma tavassutu ile alışveriş yapabilmekte.

— İstiklal mücadelesinde kullanılacak haritalar yapılıyor diye araziye dikilen harita işaretleri tahrip edilmekte.

— 19 Mayıs gösterilerine 15 okuldan ancak 17 öğrenci çıkarılabilmiş, o da Ziraat Okulundan öğrenciler.

— Tunceli'deki gizli bir komitenin emri ile sosyal ve ekonomik faaliyetler derhâl durdurulabilmekte.

— Duvarlara sarı yıldızlı Kürt millî bayrağı yapıştırılmakta.

— Kürt millî marşı diye bir marş toplu olarak okunabilmekte.

— Toplu olarak komünist enternasyonal marşı okunmakta.

— Kürt istiklal mücadelesinin patlaması ile birlikte bütün Doğu ve Güneydoğu Anadolu'nun tümden mücadeleye katılacağı anlatılmakta.

Kuruluşu, şehir çatışmaları (1978-1980)
27 Kasım 1978'de Diyarbakır'ın Lice ilçesi Fis mahallesinde yapılan bir toplantıyla (1. Kongre) "Kuruluş Bildirgesi"ni düzenledi ve adını Kürdistan İşçi Partisi olarak değiştirdi. PKK, bu bildirgeyle hareket alanını genişlettiğini de ilan eder ve yeni bir safha olan şehir eylemleri metotlarını uygulamaya başlar. Marksist, Leninist temelli ayrılıkçı bir organizasyon olması sebebiyle sağ organizasyonlarla da çatışmaya girmiştir. Bu dönemde Başkan olarak Abdullah Öcalan, Başkan yardımcısı olarak Cemil Bayık, Yürütme kurulu başkanı olarak Şahin Dönmez, Asker sorumlusu olarak Mehmet Karasungur, İstihbarat sorumlusu olarak Mazlum Doğan, Yürütme kurulu üyesi olarak Mehmet Hayri Durmuş, Yürütme kurulu üyesi olarak Öcalan'ın eşi olan Kesire Yıldırım yer aldı.

Mayıs 1979'de birçok örgüt mensubunun devlet güçleri tarafından yakalanması üzerine Öcalan, Haziran 1979 tarihinde Türkiye'den Suriye'ye geçmiştir. Ardından Türkiye'de bulunan üst düzey örgüt mensuplarına "etkili bir eylemle PKK'nın kamuoyuna ilan edilmesi" talimatını vermiştir. Bunun üzerine bir grup PKK mensubu, 30 Temmuz 1979 tarihinde Hilvan-Kurt başı Köyünde bombalı ve silahlı saldırı gerçekleştirmiş ve PKK'nın kuruluş bildirisinin sonuç bölümü olay yerine bırakılmıştır.

Kuruluş bildirgesiyle bölgede varlığını geliştirme ve sosyal yapıya bürünme devresine girmiştir. 43.000 olayın yaşandığı dönemde, PKK Şehir Çatışmaları döneminde aktif bir yapıdadır. 12 Eylül 1980 büyük oranda şehir çatışmaları dönemini sona erdirse de organizasyonun eylem kabiliyetini ortadan kaldırmamıştır.

PKK'nın çatışmaları sadece karşıt görüşlerin çatışması olmakla kalmayıp 30 Temmuz 1979'da Cuma Tak önderliğindeki grup tarafından Urfa Milletvekili Mehmet Celal Bucak'a düzenlenen suikastla, devletle iş birliği içinde olmakla ve Kürtleri sömürmekle suçladığı aşiretlere de yönlendirmiştir.

1978-80 arasında sol örgütlerden Halkın Kurtuluşu ile PKK arasında çatışmalar yaşandı. Çatışmalarda çoğunluğu pusu kurularak öldürülen 13 kişiden 11'i Halkın Kurtuluşu örgütündendi. PKK saldırıları sonucu Halkın Kurtuluşu örgütü hayli yaygın olduğu Türkiye'nin Doğu ve Güneydoğu'daki illerinde zayıfladı. Aynı dönemde PKK ile çatışmamaya girmemek için Doğu bölgesinden TDKP ve Devrimci Yol gibi diğer sol örgütler de çekilmek zorunda kaldı.

1980 darbesi öncesi diğer komünist ve Marksist-Leninist gruplar gibi yapılanmış ve propagandasını silahlı eylemlerle duyurmuştur. 12 Eylül Darbesi ülke içinde yaşamın sekteye vurulmasını amaçlayan faaliyetlere karşı bu faaliyetleri yürüten bireylerin etkisiz kılınması amacı ile yürütülmüştür. Öcalan, ülkeyi terk etmiş ama onunla ülke dışına çıkmayan PKK militanları darbe grubunca yakalanıp hapsedilmişlerdir. Bu grup daha sonra cezaevi direniş hareketinin çekirdeğini oluşturacaktır. Diyarbakır Cezaevi'ndeki işkence ve kötü muamelelere tabii tutulan tutukluların büyük çoğunluğu PKK'ya katılmış ve onun ana omurgasını oluşturmuştur. 1984 yılında bu cezaevinden tahliyelerin başlamasıyla beraber PKK hızla güç kazanmaya başlamıştır.

Diyarbakır Raporu
Bu dönemde Diyarbakır'da dört lisede millî güvenlik bilgisi dersi öğretmenliği yapan subaylar, 1979'da Genelkurmay Başkanlığına bir rapor sundu:1. Öğrencilerin büyük bir çoğunluğu, öğretmenlerine olan saygınlıklarını yitirmişlerdir.

2. Öğrenciler dersleri ile uğraşacaklarına siyasetle uğraşmakta ve kendilerinin ayrı bir millet olduklarını söylemekteler.

3. Bir kısım öğrenciler; millî güvenlik bilgisi derslerinin, egemen güçlerin devrimci güçleri uyutmak için konulduğu görüşündeler.

4. Okulun duvarlarında, sıraların üstlerinde Kürtçülük sloganları yazılı. Hiçbir dershanede Atatürk'ün resmi yok.

5. Öğrenciler, millî güvenlik bilgisi öğretmenlerinin şahsında bütün subaylara antipati duymakta ve onları Kürtçülüğe engelleyen bir güç olarak görmekteler.

6. Öğretmen dershaneye girdiğinde hiçbir öğrenci ayağa kalkmıyor. İkaz edilmesine rağmen kalkmamakta direniliyor. Nasıl hareket edilmesi gerektiği kendilerine izah edildiğinde bir öğrenci, "Biz Pavlov'un köpekleri değiliz." diye cevap verebiliyor.

7. Bazı okullarda öğretmene devamlı olarak aşağıdaki sorular sorulmakta:

— Pasaportunuz var mı? Diyarbakır'a nasıl girdiniz?

— Kürdistan Devleti hakkında bilgi verir misiniz?

— Kürtler, Osmanlı Devleti'nin kuruluşundan önce de vardı, ne dersiniz?

— Atatürk'ün kaç babası vardı, Atatürk bir önder midir?

8. Öğrencilere, "Bir savaş olsa katılmaz mısınız?" diye sorulduğunda, "Kendi savaşımız olursa katılırız." şeklinde cevap alınıyor.

Bölücülük Raporu
Jandarma Genel Komutanlığı Denetleme Başkanı'nın başkanlığında oluşturulan ve görevlendirilen teftiş kurulunun 22 gün süren Doğu teftişi sonucunda hazırlanan rapor, 6 Nisan 1979 günü Başbakan Bülent Ecevit başkanlığında yapılan Sıkıyönetim Koordinasyon Toplantısı'nda okundu. Rapordan bazı ifadeler şöyleydi:Bugün Suruç'tan Uludere'ye, daha ötelere kadar, Güney hudut bölgelerimiz adım adım yoğun bir bölücülük humması içindedir.

Oralarda artık Devriye Talimatı'ndaki klasik 2 kişilik devriyelerle göreve çıkmak hayal olmuştur. Bir köye 20 kişiden az müfreze ile girmek, arama yapmak, oradan bir kanun kaçağını çıkarmak artık cesaret isteyen bir iş hâline gelmiştir.

Dağlar, taşlar anlamları korkunç Kürtçe sloganlarla doludur. Şehirler, köy ve kasabalar için için kaynamaktadır. Arkadaşlarımız kendilerini bir müstemlekeci asker gibi hissettiklerini, bölge halkının, kendilerine bir işgal ordusunun subayı nazarı ile baktığını söylemektedirler.

Hudut bölgelerimiz, sessiz ve derinden bir kaosa sürüklenmektedir.

Ne yazık, o yörelerde Silahlı Kuvvetler dışında ayakta duran sağlıklı bir devlet organı daha kalmamıştır. Devlet müesseseleri, yaygın bir güvensizlik ve ürkeklik havası içinde otorite ve saygınlığını yitirmeye başlamıştır.

Biz Mardin'de iken Derik'te bir polis güpegündüz sokak ortasında kurşuna dizilerek öldürülmüştür. Davaya bakacak olan Derik Hâkimi istirahat almış, bir diğeri kendi kendini reddetmiş, Mazıdağı Hâkimi yetkisizlik kararı vermiş. Yüksek Hâkimler Kurulunca görevli kılınan Mardin Hâkimi ise sanık bir öğretmenle üç eğitim enstitüsü öğrencisini tutuklayacak yürekliliği gösterememiştir. İşin dramatik yanı, savcı, bu sanıkların sorguları yapılırken pencerelere kum torbaları yığılmak suretiyle can güvenliklerinin sağlanması talebinde bulunmuştur.

Biz Mardin'de iken Öğretmen Okulu öğrencileri, derslerin Kürtçe verilmesini sağlamak için dersleri boykot etmişlerdir.

24 Eylül 1978'de Mardin Eğitim Enstitüsü kapısına asılan pano ve pankartlarda şu sloganlar göze çarpıyordu:

"Yaşasın Kürdistan'ın Kurtuluş Savaşı!"

"Yaşasın Kürdistan Devleti!"

"Silahlı Mücadelemiz Sürecektir!"

"Yaşasın Bağımsız Kürdistan!"

"Kürtlere Özgürlük, Sonuna Kadar Savaş!"

Suruç Ortaokulunda bir öğrenci, defterinin yapraklarını niçin "kan, kan, kan" kelimeleri ile doldurmuştur? Körpe çocuklara sınıf geçme notunu ihtilal yapma metodu öğretisine göre veren öğretmenleri denetleyen bir merci kalmadı mı?

Mardin'de polis karakolu otomatik silahlarla taranmış, Cizre'de Kaymakamın evi ve polis karakolu taşlanmıştır. Tekmil devlet memurları açık açık tehdit edilerek günbegün artan baskı ve terör havası içinde pasivize edilmiş ve susturulmuştur.

Bölücülük tehlikesi, amansız bir ahtapot gibi gezdiğimiz hudut kesimlerini sarmış durumdadır. KAWA'lar, SİVANCI'lar, KOMAL, RIZGARI grupları, DDKD'ciler, KUK'çular, DAĞCI'lar, APOCU'lar, yeraltında ve yer üstünde faaliyette bulunan legal, illegal teşekküller kasabalardan köylere doğru korkunç bir doğurganlıkla yayılmakta ve çoğalmaktadırlar.

23 Nisan 1979 tarihli Sıkıyönetim Koordinasyon Toplantısı
Doğu bölgesinde yaptığı geziden sonra 23 Nisan 1979 günü yapılan Sıkıyönetim Koordinasyon Toplantısı'nda konuşan Adalet Bakanı Mehmet Can, "Bingöl'de okullarda İstiklal Marşı'nın söylenmediğini, Atatürk'ün resminin sınıflardan alınıp çamura atıldığını, buna engel olmaya çalışan öğretmenin öldürüldüğünü" söyledi. Can; hâkim, savcı ve valilerin durumuna dair de şöyle dedi:"Pertek Savcısı, evinin iki defa bombalandığını söyledi. Hâkimin evini de bombalamışlar. 'Yatak odasının ışığını yakıyor, kendim karanlıkta çatı katında yatıyorum. Ne olur beni buradan alın.' diye yalvardı. Tunceli Valisi de kendisinin alınması için yalvarıyor. Diyarbakır Valisi, Kars Valisi de, 'Ne olur beni buradan alın.' diyorlar."

1980-1984
Temmuz 1979'da Abdullah Öcalan Suriye'ye geçti. 12 Eylül 1980 askeri darbesinin öncesinde sayıca az PKK militanı Suriye'ye eğitim almak için geçerken, darbenin ardından büyük sayılarda geçiş başladı. 1980-1982 arasında 300 kadar PKK'lı Suriye kontrolü altında olan Lübnan'ın Bekaa Vadisi'ne yerleşmiş ve burada Filistinlilerden eğitim, Suriye'den çoğunlukla örtülü şekilde destek almıştır. 15-26 Temmuz 1981'de PKK ilk konferansını Helvi kampında yaptı. Bu toplantıya 80 kişi katıldı. Kongrede Avrupa'da yapılanmanın güçlendirilmesi ve Türkiye içinde saldırılar için planlar yapılması kararlaştırıldı. Ertesi yıl Dev-Yol ve diğer aşırı sol gruplarla işbirliğine girildi.

1982'de İsrail'in Lübnan'ı işgalinin ardından PKK bölgede kalmaya devam etmiş, Bekaa'daki kamp PKK'nın ideolojik eğitim merkezi olmuştur. 1982'de Öcalan, Mesud Barzani ile Kuzey Irak'ta kamp inşa etme ve Barzani kontrolündeki sınır bölgesinden Türkiye geçme üzerine bir anlaşmaya vardı. 1983 sonunda Suriye ile anlaşamayan Dev-Yol, militanlarını kamplardan çekmeye başladı. Cem Ersever; PKK'nın bu süreçte Bulgar ve Suriye istihbarat birimlerinden yoğun olarak yardım aldığını ileri sürmektedir.

1983'te üç PKK'lı altı ay boyunca Tunceli-Hakkâri arasındaki bölgeyi inceledi, haritaladı ve köylülerle görüştü. Başka bir grup Diyarbakır-Şırnak arasında keşif yaptı. Bu sayede hem yerlilerin görüşleri öğrenildi hem de daha sonraki saldırılar için güzergahlar, toplanma ve saklanma alanları, coğrafi yapı gibi konularda bilgi toplandı. 1984'te PKK saldırılar için hazırdı.

1984-1993
1984 senesiyle PKK yeni bir yapıya bürünmüştür. Dönemin Suriye hükûmetinin desteği ile Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde gerilla savaşı yöntemlerini uygulamaya başlamıştır.

Bununla birlikte Öcalan 'Uzun süreli halk savaşı' ilan etti. 'Uzun süreli halk savaşı' 1:'stratejik savunma', 2:'stratejik dengeleme' ve 3:'stratejik saldırı' başta olmak üzere üç aşamadan ibaretti. Bunun ilk aşamasının yöntemini 'Silahlı Propaganda' olarak nitelendirerek Kürdistan Kurtuluş Güçleri (Kürtçe: Hêzên Rizgarîya Kurdistanê, HRK) kuruldu ve üç birlik oluşturdu: 'Agit' kod adılı Mahsun Korkmaz komutasındaki '14 Temmuz Silahlı Propaganda Birliği' Eruh-Şırnak-Pervari bölgesine, Abdullah Ekinci komutasındaki '21 Mart Silahlı Propaganda Birliği' Hakkâri-Çukurca-Şemdinli ve Ali Ömürcan komutasındaki '18 Mayıs Silahlı Propaganda Birliği' ise Van-Çatak bölgelerine saldıracaktı. Ancak Ali Ömürcan'ın birliği hücuma geçemedi. 15 Ağustos 1984 akşam 21.30'da Eruh ve Şemdinli'de PKK ilk büyük ölçekli silahlı eylemini gerçekleştirdi.

25 Ekim 1986'da Lübnan'da yapılan 3.kongresinde HRK lağvedilerek yerine Kürdistan Halk Kurtuluş Ordusu (Kürtçe: Artêşa Rizgarîya Gelê Kurdistan, ARGK) kuruldu. 1991-1992 yılında örgütün artan eylemleri 1993'te doruk noktasına ulaştı. 24 Mayıs 1993'te Bingöl-Elazığ karayolunu kesen PKK militanları, eğitimlerini tamamlayarak görev yerlerine sevk edilen silahsız 33 eri otobüslerden indirerek kurşuna dizdi. PKK'lılar, 13 er, bir polis ve 8 vatandaşı da kaçırdılar. Olayın ardından düzenlenen operasyonda, 10 PKK'lı öldürüldü ve kaçırılanlar kurtarıldı.

1993-1998

Bu dönem örgütün hayatta ve ülkeler arası yapıda kalabilmek için ideolojisini büyük ölçüde yeniden gözden geçirdiği dönemdir. Komünizm (Marksist-Leninist) yerine sosyalizm benimsenmekte ve kadın erkek eşitliğini savunduğunu göstermek üzere de kadınlar da erkek davranışlarını öne çıkarmaya ve cinsel öğeleri göz ardı etme politikası uygulanmaktadır. Parti içinde dine karşı tolerans gösterilmesi bu yapının uzantısıdır.

Bu değişimlerle PKK, Kürt devleti söyleminden vazgeçmiş ve Türkiye Cumhuriyeti devleti altında otonom bir yapı amaçladığını söylemeye başlamıştır.

Örgüt bu dönemde sivillere yönelik saldırılarını yoğunlaştırmıştır. Hem İnsan Hakları İzleme Örgütü hem de Uluslararası Af Örgütü; PKK'nın "devlet yanlısı" olduğunu iddia ettiği sivillere ve köylere karşı çok sayıda planlı sivil katliam gerçekleştirdiğini ve bunun örgütün resmi politikası olduğunu; 1992-1995 yılları arasında yapılan bu tür katliamlarda 39'u kadın, 76'sı çocuk olmak üzere 360 kişinin hayatını kaybettiğini açıklamıştır.

1996'da Türkiye Cumhuriyeti'nin savunma harcamalarına ayırdığı miktar bütün harcamalarının %4,2'sine kadar yükselmiştir.

Başbağlar Katliamı (1993)

5 Temmuz 1993 tarihinde 100'e yakın PKK mensubu, Kemaliye'nin Başbağlar Köyü'nde sivilleri kurşuna dizip evleri ateşe verdi. 31 kişi öldü, 3 kişi yaralandı. Katliamı PKK üstlendi ve Öcalan Davası'nda PKK'nın eylemlerine örnek olarak gösterildi. PKK lideri Abdullah Öcalan olaydan habersiz olduğunu ve olayın sorumlusunun Dr. Baran kod adlı bir PKK sorumlusu olduğunu ifade ederek, katliamı PKK'nın düzenlediğini kabul etmiştir.

İntihar saldırıları (1996-1999)
PKK 1990'ların ikinci yarısından itibaren birçok intihar saldırısı düzenlemiştir. 30 Haziran 1996'da "Zilan" kod adlı PKK'lı kadın militan Zeynep Kınacı, Tunceli'de vücuduna sardığı bombaları İstiklal Marşı'nın okunduğu sırada tören alanında patlattığı olay, Türkiye'de düzenlenen ilk intihar saldırısı oldu. Olayda ikisi astsubay, toplam 6 asker öldü. 25 Ekim 1996'da ikinci bir canlı bomba olayı daha gerçekleşti. Adana'da Çevik Kuvvet Şube Müdürlüğü bahçesindeki polislerin arasına dalan PKK'lı Leyla Kaplan üzerindeki bombayı patlattı. Olayda 3 polis öldü. 29 Ekim 1996'da, Sivas'ta Cumhuriyet Bayramı'nın kutlandığı sırada Güler Otaş üzerindeki bombayı patlattı. Saldırıda üçü polis, biri sivil 4 kişi öldü. Sivas polisi hamile kadın giysili bir intihar bombacısı ihbarı almıştı. Alanda şüphelendikleri siyah çarşaflı genç kadını, bir kadın polis tarafından aranması için polis aracına götürürlerken bomba patladı.

Öcalan'ın yakalanmasının ardından intihar saldırıları artış gösterdi. Abdullah Öcalan'ın kardeşi Osman Öcalan, Alman Der Stern dergisine verdiği bir röportajda "(eğer ağabeyine zarar gelirse) Kürtler kendilerini patlayıcı kemerlerle saracak ve Türk askeriyle beraber havaya uçacaklar" sözlerini kullandı. Örgüt, intihar eylemleriyle Öcalan'ın idam edilmesini engellemeyi ve Türk hükûmetinin sert bir tepki göstererek sivilleri etkileyecek terör karşıtı operasyonlar yapmasını, bu sayede azalan popülaritesini yeniden kazanmayı hedefliyordu. 17 Kasım 1998'de Yüksekova, 1 Aralık'ta Lice, 24 Aralık'ta Van, 4 Mart 1999'da İstanbul, 20 Mart'ta Başkale, 27 Mart'ta Taksim Meydanı, 5 Nisan'da Bingöl, 8 Nisan'da Yüksekova, 5 Temmuz'da Seyhan saldırıları gerçekleşti. Ayrıca birçok saldırı da emniyet birimleri tarafından engellendi. PKK'nın bu stratejisi örgüte marjinal bir fayda sağladı.

PKK 2006 ve sonrasında birçok intihar saldırısı daha düzenleyecekti.

1998-2002

Şemdin Sakık'ın yakalanması
13 Nisan 1998'de PKK'nın eski ikinci adamı olup örgütten iltica ederek Mesut Barzani'nin yanına sığınmış Şemdin Sakık (Kod adı: Parmaksız Zeki) ve kardeşi Arif Sakık, Özel Harekât birimleri tarafından ele geçirilerek Türkiye'ye getirilmişlerdir.

Öcalan'ın Suriye'den çıkışı
29 Ağustos 1998'de Abdullah Öcalan MED TV'de yayınlanan basın toplantısına telefon bağlantısıyla katılarak tek taraflı ateşkes ilan etmiştir. Buna Türkiye Cumhuriyetinin başbakanı Mesut Yılmaz şöyle yanıtlamıştır:

"Eğer Türk devleti ile savaşmakta çaresizliğini anlayıp da teslim olmak için bir adım atıyorsa, ben bunu olumlu görürüm. Devamının gelmesini bekleriz. Ama eğer kendine Avrupa'da siyasi platformda yer kazanmak için bir oyun peşindeyse boşunadır. Hiçbir zaman muhatap alamayız."

16 Eylül'de Türk Kara Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Atilla Ateş Hatay'ın Reyhanlı ilçesinde Suriye'ye hitaben şöyle konuşmuştur:

"Bazı komşularımız bizim iyi niyetimizi, gösterdiğimiz yakınlığı yanlış değerlendirmişlerdir. Uzun zamandan beri Apo denilen eşkıyayı kendi ülkelerinde barındırıp, onu destekleyerek Türkiye'yi terör belasına bulaştırmışlardır. Şunu açıkça söylemek istiyorum: Türk milleti artık bu konuda göstereceği iyi niyetin sonuna gelmiştir. Sabrımız tükenmek üzeredir. Sabrımızı taşırmasınlar."

1 Ekim'de TBMM'nin açış konuşmasında Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel:

"Tüm uyarılarımıza ve barışçı açılımlarımıza rağmen hasmane tutumdan vazgeçmeyen Suriye'ye karşı mukabelede bulunma hakkımızı saklı tuttuğumuzu, sabrımızın taşmak üzere olduğunu bir kere daha tüm dünyaya ilan ediyorum."

Mısır Devlet Başkanı Hüsnü Mübarek, 6 Ekim'de Türkiye'yi ziyaret ederek arabuluculuk girişiminde bulunmuş ve Türkiye bunu kabul etmiştir.

9 Ekim'de Abdullah Öcalan PKK Yunanistan temsilcisi Ayfer Kaya (kod adı: Rozerin) ve bazı arkadaşları ile birlikte Suriye'yi terk etmiştir. (Bu olay PKK'nın literatürüne "9 Ekim Komplosu" olarak geçmiştir.)

Mısır Dışişleri Bakan Amr Musa 12 Ekim'de Ankara'ya gelerek Süleyman Demirel'e Suriye Devlet Başkanı Hafız Esad'ın mesajını iletmiştir. 19 Ekim'de Adana'da yapılan Türkiye-Suriye görüşmesinin sonucu "Öcalan şu andan itibaren Suriye'de değildir ve kesinlikle Suriye'ye girmesine izin verilmeyecektir" hükmünü de içeren mutabakat metni imzalanmış ve 20 Ekim'de açıklanmıştır.

Nairobi operasyonu
Lazarus Mavros adına düzenlenmiş Kıbrıs Cumhuriyeti sahte pasaportunu taşıyan Abdullah Öcalan, 2 Şubat 1999'da saat 11.33'te Yunan Ulusal İstihbarat Teşkilatı (EYP) mensubu Savvas Kalenteridis ile birlikte Kenya'nın başkenti Nairobi'ye gelmiş ve Yunanistan Büyükelçiliğine ait binaya yerleşmiştir. Dönemim EYP başkanı ve üst düzey Yunan devlet yetkilileri Kalenteridis'ten Öcalan'ı derhal büyükelçilikten çıkarması istemesine rağmen, Kalenteridis kendine verilen talimatlara uymamış ve Öcalan'ı büyükelçilikte tutmaya devam etmiştir.

Öcalan'ın büyükelçilikte kaldığını öğrenen Kenya hükûmeti 15 Şubat'ta Öcalan'ın derhal sınır dışı edilmesini talep etmiş ve Öcalan da Hollanda'ya gitmek koşuluyla binayı terk etmeyi kabul etmiştir. Kenyalı yetkililerin gözetiminde büyükelçilikten ayrılan Öcalan, Nairobi Havalimanı'na götürülmüştür; Kalenteridis de gelmek istemiş fakat buna Kenyalılar izin vermemiştir. Öcalan'ın Kenya'da olduğu bilgisine sahip olan Türk güvenlik güçleri bir operasyon hazırlamıştır. Cavit Çağlar'a ait TC-CAG kuyruk numaralı Falcon 900 B tipi uçağı ile, Özel Kuvvetler Komutanı Tümgeneral Engin Alan'ın komuta ettiği operasyon timi Kenya'ya gönderilmiştir. Havalimanına varan Öcalan; bu özel kuvvetler timi tarafından derdest edilerek yakalanmış ve Türkiye'ye getirilmiştir. Öcalan 16 Şubat 1999'da saat sabah 3.00'da Türkiye'ye getirilmiş ve dönemin Başbakanı Bülent Ecevit yaptığı açıklamada "Dünyanın neresinde olursa olsun devletimizin onu ele geçireceğini söylemiştik. Bu devlet sözünü yerine getirdi, şehit analarına verilen sözü yerine getirdi." ifadelerini kullanmıştır.

Öcalan'ın yakalanmasında Mossad'la iş birliği yapıldığına dair söylentiler ortaya atılmış fakat bunlar Mossad tarafından yalanlanmıştır. Benzer şekilde Kenyalı yetkililerin de Türk yetkilerlerle irtibat halinde olduğu iddia edilmiş fakat bunlar da Kenyalı makamlar tarafından reddedilmiş, Kenya'nın hiçbir şekilde bu operasyonda yer almadığı Kenya hükûmeti tarafından belirtilmiştir.

Öcalan'ın Yargılanması (1999)

Abdullah Öcalan 29 Haziran 1999 tarihinde Türk Ceza Kanunu'nun muhtelif maddelerinde geçen ve 125. maddesinde müeyyidesi tespit edilen "devletin birliğini bozmaya veya devletin hakimiyeti altında bulunan topraklarda bir kısmının devlet iradesinden ayırmaya kalkışmak" suçundan yargılandı. Yargılanmasına 31 Mayıs 1999'da İmralı Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde başlanan davada Öcalan, PKK örgütünü kendisinin kurduğunu, örgütü sevk ve idare ettiğini, yakalandığı ana kadar örgütün kendisinin liderliği ve komutası altında faaliyetlerini sürdürdüğünü itiraf etti.

29 Haziran 1999 tarihinde Abdullah Öcalan, oybirliği ile idama mahkûm edildi. Karar Yargıtay 9. Ceza Dairesi tarafından da onandı. Mahkemenin gerekçeli kararında Öcalan'ın, eylemlerinin şiddeti, yoğunluğu ve sürekliliği ile içinde bebek, çocuk, ihtiyar ve kadınların da bulunduğu binlerce insanın öldürülmüş olması ve ülke genelinde ciddi tehlike oluşturması nedeniyle Türk Ceza Kanunu'nun 59. maddesinde düzenlenen cezai sorumluluğu kaldıran veya azaltan nedenlerden yararlandırılmamasına karar verildi. Ankara 2 Numaralı Devlet Güvenlik Mahkemesi tarafından ölüm cezası kararı verildi ancak karar uygulanmadı.

İlk ifadesinde, yakalandıktan sonra kötü muameleye maruz kalmadığını söyledi ve PKK'nın ölümüne neden olduğu insanlardan özür diledi. Daha sonra ifadesinde PKK'nın 140 ayrı ülkeden destek gördüğünü ve eğer idam edilirse pek çok kan döküleceğini, canı bağışlanırsa çatışmaları bitirmeye çalışacağını söyledi.

Bu davada Öcalan, Türk vatandaşı olduğunu, Türkiye Cumhuriyeti Devletini ve onun ceza kanununu tanıdığını ve savunmasının hukuki değil siyasi olacağını belirtmiştir.

PKK'nın feshi (1999-2002)

Öcalan, 1 Ağustos 1999'da ateşkesin sürdürülmesini ve silahlı güçlerin Türkiye sınırlarının dışına çekilerek, sembolik barış gruplarının iyi niyetin bir göstergesi olarak Türkiye'ye gelmelerini ister. Ardından, örgüt tarafından PKK'nın silahlı güçleri sınırların dışına çekilerek, biri dağdan biri de Avrupa'dan olmak üzere iki barış grubu gönderilir.

PKK, 2002'de kendisini feshetti ve yerine Kürdistan Demokratik ve Özgürlük Kongresi (KADEK) kuruldu. KADEK, Avrupa Birliğinin terör örgütleri listesinde yer almaktadır.

Çözüm süreci (2009-2015)

Çözüm süreci, 2009 yılında Oslo görüşmeleri ile başlamış ve Öcalan tarafından yazılan, 2013 yılında Diyarbakır'da yapılan Sırrı Süreyya Önder tarafından okunan deklarasyonla halka açıklanmıştır.

Örgüt yetkilileri Mart 2015'te silahlı mücadeleden vazgeçip, siyasi mücadeleye devam edeceklerini belirtmiştir. Fakat 20 Temmuz 2015'te Irak ve Şam İslam Devleti tarafından gerçekleştirilen Suruç saldırısı akabinde 22 Temmuz 2015'te iki polisin PKK tarafından öldürülmesi ile 2009 yılından beri sürmekte olan çatışmasızlık hali ve çözüm süreci askıya alınmıştır.

2015-günümüz

Hendek çatışmaları (2015-2016)

Ağustos 2015'ten bu yana Şırnak'ın Silopi ve Cizre ilçelerinde özyönetim talebi ve birçok noktada hendek kazılması ve belediye başkanlarının tutuklanmasının ardından ildeki birçok mahallede sokağa çıkma yasakları ilan edilmiş ve pek çok mahallede sokak çatışmaları çıkmıştır. Meydana gelen bu olaylarda birçok güvenlik görevlisi ve sivil ölmüştür. Çok sayıda okul, hastane, cami, kütüphane gibi devlet kuruluşları PKK tarafından saldırıya uğramıştır.

2020 Türkiye yangınları
Hatay'da çıkan yangını PKK'nın bir kolu olan "Ateşin Çocukları İnisiyatifi" üstlendi. Aynı gün Kahramanmaraş ve Osmaniye'de de yangınlar çıktı.

Gara Katliamı (2021)
13 Şubat 2021 günü Kuzey Irak'taki Gara bölgesinde Türk Silahlı Kuvvetlerinin, Pençe-Kartal 2 Operasyonu'na başlaması üzerine PKK Gara bölgesinde mağarada tutulan on üç silahsız sivili öldürdü.

2021 Türkiye yangınları

Adana, Antalya, Aydın, Balıkesir, Bilecik, Bingöl, Bitlis, Bursa, Çanakkale, Çorum, Diyarbakır, Edirne, Hatay, Isparta, İstanbul, İzmir, Karaman, Kastamonu, Kayseri, Kahramanmaraş, Kırklareli, Kilis, Kocaeli, Kütahya, Manisa, Mersin, Muğla, Osmaniye, Sakarya ve Şanlıurfa'da çıkan yangınların PKK tarafından yakıldığı iddia edilmektedir.

PKK kongreleri
PKK, Abdullah Öcalan ve 21 kurucu üyenin katılımı ile 27 Kasım 1978'de Diyarbakır'ın Lice İlçesi Fis (Ziyaret) Köyü'nde "kuruluş kongresini" gerçekleştirerek kurulmuştur. Toplantıya katılanlar, çeşitli bölgelerin ve illerin ''delegeleri'' olarak katılım gerçekleştirmiştir. Bu ilk toplantı PKK tarafından "1. Kongre" olarak da kabul edilir. Kongrede Öcalan tarafından hazırlanan "Tüzük ve Parti Programı" aynen kabul edilmiştir. Kabul edilen programda PKK'nın amaçlarından birinin de Türkiye'deki toprakların bir kısmını ele geçirme hedefi ortaya konulmuştur. Kongrede ayrıca "devletin güvenlik güçleri ve istihbarat kaynakları, Türk milliyetçi örgütleri ve bunların önde gelen liderleri, Doğu ve Güneydoğu Bölgeleri'ndeki nüfuzlu ve popüler kişiler, güneydoğulu milletvekilleri, belediye başkanları, aşiretlerin ileri gelenleri ile sosyal şoven tüm sol örgütlerin" PKK'nın hedefleri arasında olduğu belirtilmiştir. Kongre sonrası Öcalan, partinin genel sekreteri seçilmiştir.

2. kongre 20-25 Ağustos 1982 tarihleri arasında Abdullah Öcalan başkanlığında, Suriye-Ürdün sınırına yakın bir Filistin kampında örgütün gerilla stratejisini oluşturmak için yapılmıştır. 2. kongrede silahlı eğitimin istenen seviyeye ulaştığı, militan sayısının artırıldığı ve İsrail'in Güney Lübnan'ı işgal etmesi sebebiyle Lübnan'da daha fazla kalınamayacağı gerekçe gösterilerek, Türkiye'ye girerek saldırılar gerçekleştirmek için Irak'ın kuzey bölgelerine gitmenin gerektiği ve ilk giriş yapılacak bölgenin Şırnak olması karar altına alınmıştır. 2'nci kongrenin ardından "büyük bir eylemle silahlı propagandadan gerillaya geçişin yapılması" ve günümüzde faaliyet gösteren Halk Savunma Güçleri'nin ilk yapılanması olan Kürdistan Kurtuluş Güçleri'nin (HRK) ilan edilmesi" talimatı verilmiştir. Bu durum, 15 Ağustos 1984 tarihinde Şemdinli ve Eruh'ta yapılan saldırılar ile gerçekleştirilmiştir.

3. kongre 25-30 Ekim 1986 tarihleri arasında Öcalan liderliğinde Lübnan'da, Bekaa Vadisi'nde bulunan Helvi Kampı'nda (Mahsun Korkmaz Akademisi) yapılmıştır. Bu kongrede silahlı grupların bölgede varlıklarını sürdürebildiği, önemli ölçüde kitle ve bazı uluslararası çevrelerin açık desteğinin sağlandığı, örgütünün kendisini dünya kamuoyuna tanıttığı değerlendirmeleri yapılmıştır. HRK'nin lağvedilerek yerine Kürdistan Halk Kurtuluş Ordusu'nun (ARGK) kurulması kararlaştırılmıştır. Buna bağlı olarak ARGK'ye bağlı bir yazılı tüzük oluşturulmuştur. Bunlarla birlikte örgüt içi ve dışı istihbarat birimleri oluşturulmuştur.

4. kongre 26-31 Aralık 1990 tarihleri arasında Irak'ın kuzeyinde bulunan Haftanin bölgesinde yapılmıştır. Bu kongreye Öcalan katılmamış, ancak talimat ve değerlendirmelerini kongreye ulaştırmıştır. Bu kongrede; örgütlenme ile ilgili olarak faaliyetlerin en üst seviyede siyasi büro ve askerî komite şeklinde birbirinden ayrılması, halk ayaklanmaları sürecine gelinmesinden dolayı örgütlenmelerin bu ihtiyaca göre şekillendirilmesi, basın yayın faaliyetlerinin geliştirilmesi gibi kararlar alınmış ve Sovyetler Birliği'nin dağılmasına bağlı olarak klasik Marksist-Leninist yorumlamalarda değişime gidilmiştir.

5. kongre 8-28 Ocak 1995 tarihleri arasında Irak'ın kuzeyinde gerçekleştirilmiştir. Kongrede PKK programında ve tüzüğünde değişiklikler yapılmıştır. Örgütün dış destek sağlaması için örgüte yardım etmeleri kaydıyla her devlet, grup veya kişi ile ittifaka girilmesi kararlaştırılmıştır. Ayrıca Sürgünde Kürdistan Parlamentosu'nun (PKDW) oluşturulması gerektiği belirtilmiştir. PKDW'nin kurulmasına yönelik çalışmalar, bu amaçla oluşturulan komisyon tarafından 12 Ocak 1995 tarihinde resmen başlatılmıştır. Sonuç olarak 65 kişilik Sürgünde Kürdistan Parlamentosu'nun kuruluşu 12 Nisan 1995 tarihinde Lahey, Hollanda'da ilan edilmiştir.

6. kongre Ocak-Şubat 1999 döneminde Irak'ın kuzeyinde bulunan Kandil Dağı'nda yapılmıştır. Öcalan'ın hazırlayıp gönderdiği rapor 6'ncı kongreyi yönlendirmiştir. Bu raporda örgüt yapısının yeniden şekillendirilmesinde yaşanan sorunlar belirtilmiştir.

Olağanüstü olarak toplanan 7. kongre 2-23 Ocak 2000 tarihleri arasında Irak'ın kuzeyinde gerçekleştirilmiştir. Kongreye İmralı Adası'nda tutuklu bulunan Öcalan, 4 Aralık 1999 tarihli bir rapor göndermiştir. Kongrede, parti programı kökten değiştirilmiştir; yeni programda "ayrı devlet kurmanın 21. yüzyıl dünyasında fazla gerekli ve gerçekçi olmadığı" söylemi kabul edilmiştir. Silahlı yapılanma Kürdistan Halk Kurtuluş Ordusu'nun adının Halk Savunma Güçleri (HPG) olarak değiştirilmesi ve buna göre teşkilatlanması kabul edilmiştir. Bu kongreyle birlikte serhildan mücadelesinin başladığı da ilan edilmiştir.

8. kongre 4-14 Nisan 2002 tarihleri arasında yapılmıştır. Öcalan'ın Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne (AİHM) sunduğu savunmalar benimsenmiştir. Savunmada 21. yüzyılı büyük ölçüde etkileyecek yeni bir küresel sistemin şekilleneceği ve bunun "daha barışçıl, daha demokratik, daha özgürlükçü ve adil bir sistem" olacağı ifade edilmiş, bu bağlamda yeni stratejiler oluşturularak örgüt yapısının yenilenmesi gerektiği vurgulanmıştır. Kongrenin ilk günü olan 4 Nisan 2002 tarihi itibarıyla "her alanda PKK adıyla yürütülen faaliyetlerin durdurulduğu" açıklanmış ve en üst örgütlenme olarak "Kürdistan Özgürlük ve Demokrasi Kongresi" (KADEK) adıyla yeni bir yapı oluşturulmuştur.

9. kongre (KONGRA-GEL 1'inci Genel Kurul Toplantısı) 27 Ekim-6 Kasım 2003 tarihleri arasında çeşitli ülkelerden gelen 360 üyenin katılımıyla Kandil Dağı'nda yapılmıştır. Öcalan'ın yazdığı rapor kongrenin ana hattını belirlenmiştir. Öcalan'ın ileri sürdüğü "demokratik ekolojik toplum" ifadesinin belirleyici rol oynadığı kongrenin açılış konuşmasında dile getirilmiştir. Bu kongrede KADEK feshedilerek "Kürdistan Halk Kongresi" (KONGRA-GEL) adıyla yeni bir yapı oluşturulmuştur. Bu değişimin nedenleri arasında "demokratik ekolojik sisteme uyumlu yapılanma", "Marksist-Leninist etkileri değiştiren yeni bir yapılanma" ve "egemen devletlerle barışçıl demokratik çözüm" olarak deklare edilmiştir. Kongrede KONGRA-GEL tarafından Kürtlere ait anayasanın olması konusuna vurgu yapılarak buna zemin oluşturacak "Demokratik Haklar Bildirgesi" hazırlanmıştır.

10. kongre (KONGRA-GEL 2. Olağanüstü Genel Kurul Toplantısı) 16-26 Mayıs 2004 tarihleri arasında, 252 üyenin katılımıyla gerçekleştirilmiştir. Öcalan'ın Bir Halkı Savunmak isimli eseri, kongreye rapor olarak sunulmuştur. Kongrede tüzük değiştirilmiş, örgütün yapılanması ile ilgili yeni komitelerin kurulması kararlaştırılmıştır.

11. kongre (Yeniden Yapılanma Kongresi) 28 Mart-4 Nisan 2005 tarihleri arasında, Irak'ın kuzeyinde, 205 üyenin katılımı ile gerçekleştirilmiştir. Kongrenin açılış konuşmasında öncekilere benzer olarak Ortadoğu'daki ve dünyadaki sorunların çözümü için PKK'nın yeniden yapılanması ve kurulması gerektiği vurgulanmıştır. Öcalan bu yapılanmayı demokratik konfederalizm şeklinde ifade etmiştir.

12. kongre (KONGRA-GEL 3. Olağanüstü Genel Kurul Toplantısı) 4-21 Mayıs 2005 tarihleri arasında, Irak'ın kuzeyinde, 236 üyenin katılımı ile gerçekleştirilmiştir. Kongrede içinde bulunulan dönem değerlendirilmiş, Öcalan'ın 21 Mart 2005 tarihinde ilan ettiği demokratik konfederalizm ilkeleri kabul edilmiştir. Bahsedilen bu modele göre İran'da, Türkiye'de, Suriye'de ve Irak'ta oluşacak bir Kürt yapılanmasında tüm Kürtler bir araya gelerek kendi federasyonlarını, birleşerek de üst konfederalizmi oluşturacaklardır.

13. kongre (KONGRA-GEL 4. Genel Kurul Toplantısı) 17-23 Nisan 2006 tarihleri arasında yapılmıştır. Kongre'de "Kürdistan'daki tüm toplumsal, siyasal, demokratik kurum ve kuruluşları demokratik ulusal birlik çizgisinde dayanışma ve birliği güçlendirmek için bir ulusal konferans" çağrısı deklare edilmiştir. Kongrede ayrıca Öcalan'ın serbest bırakılmasının temel bir ilke olduğu vurgulanmıştır.

14. kongre (KONGRA-GEL 5. Genel Kurul Toplantısı) 16-22 Mayıs 2007 tarihleri arasında, Irak'ın kuzeyinde 213 üyenin katılımıyla gerçekleştirilmiştir. Kongrede birçok kararın yanı sıra sistemin adında da bir değişiklik yapmıştır. Kürdistan Topluluklar Birliği (KCK)" ismi kabul edilmiş ve izleyeceği politikalar belirlenmiştir. Bu kongrede; bütün "Kürdistanlı güçlere ulusal konferans" çağrısı tekrar edilmiştir. Ayrıca birinci derecede ele alınması gereken konunun Öcalan'ın sağlığı olduğu belirtilmiş ve örgüt ile ilgili tek muhatap Abdullah Öcalan'dır." açıklaması yapılmıştır.

15. kongre 10 Temmuz 2013 günü Kandil Dağı'nda yapılmıştır. Kongre'de YDG-H'nın oluşturulması benimsenmiştir. Yürütme Konseyi'ne Cemil Bayık getirilmiş, eski Yürütme Konseyi Başkanı Murat Karayılan ise HPG'nin başına geçmiştir. Ayrıca özerk yapılanmaların her alanda yapılması fikri benimsenmiştir.

Örgüt

Yıllara göre ölümler
Örgütün devlete, sivillere, köy korucularına ve karşıt gruplara karşı silahlı propaganda ve şiddet eylemlerine ağırlık verdiği 1984 yılından beri meydana gelen ölümlerde ciddi artışlar gözlenmiştir.

Amerikan Bilim Adamları Federasyonu (FAS)'ın PKK ve terörizm raporu

Kuzey Irak kampları
PKK Güneydoğu Anadolu bölgesinde yeterli halk desteğini alamadığından ve güvenlik güçleri karşısında 20.000'den fazla kayıp verdiğinden sınır ötesine yerleşmeye çalışmıştır. Uzun süre Suriye'de kaldıysa da, bu hem yeterli olmamış, hem de 1998'den sonra burada da barınma imkânı kalmamıştır. Körfez Savaşı'ndan sonra oluşan güç boşluğundan yararlanan PKK 1990'ların başında Kuzey Irak'a yerleşmiştir. Irak Savaşı (2003) ise PKK'ya daha geniş bir güç boşluğu sağlamış ve Kandil Dağı ve çevresine yerleşmiştir. Bu bölgede 10'dan fazla PKK kampı vardır. ABD, Irak'ı işgal ederken bu kampları ortadan kaldırma sözü vermiş, Bağdat Yönetimi ve yerel Kürt yönetimi de PKK faaliyetlerine izin vermeyeceklerini açıklamışlardır. Ne var ki zaman içinde Her üçü de PKK'yı bu bölgeden sökmeye güçlerinin yetmediğini ima etmişlerdir. Özellikle Mesud Barzani ve Kürdistan Demokrat Partisi ise PKK faaliyetlerine göz yummanın ötesinde silah da sağlamışlardır. Irak ordusunun silahları PKK'lıların eline geçerken, bu silahlar sayesinde Türkiye'deki eylemleri artmıştır.

2006 yılının Temmuz ayında PKK Türk Büyükelçiliği'nin sadece 500 metre ilerisine Öcalan Kültür Merkezi adı altında bir propaganda ofisi açmıştır. Türkiye buranın kapatılması için nota verirken, Amerikalıların ilk açıklaması "Biz böyle bir merkez görmedik" şeklinde olmuştur.

Temmuz 2006'da Türkiye'nin ABD'ye PKK kampları konusundaki tepkileri zirveye çıkmıştır. Başbakan Recep Tayyip Erdoğan gerekirse sınır ötesi operasyonun tek taraflı olarak yapılacağını ilan etmiştir. Bu tepki bir haftada PKK terörüne verilen ölü sayısının 15'e ulaşması ile oluşmuştur. Bu uyarı Dışişleri ve diğer kanallardan da tekrarlanmıştır.

Bu sert tepkiler üzerine ABD Başkanı George W. Bush ve Amerikan Dışişleri Bakanı Rice'dan PKK'ya karşı gerekenin yapılacağını söylemiştir.

30 Haziran 2007 tarihinde örgütün kamplarından kaçan biri kadın 4 kişi, Şırnak ilinin Silopi ilçesinde güvenlik güçlerine sığınarak pek çok itirafta bulundu. İtirafçılar, Türkiye Cumhuriyeti'nin düzenleyeceği sınır ötesi operasyon söylentilerinin PKK mensupları arasında korku yarattığını belirtti. Basın mensuplarına da açıklama yapmalarına izin verilen itirafçılar şu açıklamalarda bulundular:

<blockquote>"Biz terör örgütüne kandırılarak katıldık. Örgütte yaşananlar karşısında gerçekleri gördük. Bize, teslim olursanız Türkiye'de kötü muameleyle karşılaşırsınız denildi. Ancak biz buna rağmen gelip güvenlik güçlerine teslim olduk. Bize söylenenlerin hiçbirinin doğru olmadığını gördük. Burada hiçbir kötü muameleye maruz kalmadık. Bizim gibi yüzlerce örgüt üyesi var. Eğer onlara bir güvence verilirse inanıyoruz ki hepsi gelip teslim olur. Son günlerde sınır ötesi operasyon söylentileri örgüt içinde korkuya neden oldu. Bütün kamplar boşaltıldı.</blockquote>

Teslim olmak için Habur Sınır Kapısı'nı kullanan itirafçılar, örgütün uzaktan kumandalı mayınlarla gerçekleştirdiği eylemler için gerekli teçhizatı Kuzey Irak'tan temin ettiğini söylediler. Kandil Dağı'ndaki kamplara 2 ABD zırhlısının silah getirdiğini öne sürerek ajan olmakla suçlandıklarına ilişkin baskılara dayanamadıklarını ve bu nedenle de teslim olduklarını, bazı arkadaşlarının ise intihar ettiğini söylediler.

 Çocuk militanlar
PKK bünyesinde silahlı çocuklar olduğu için Avrupa'da en çok çocuk askerin bulunduğu ülke Türkiye'dir. 1994 yılında PKK, çocukları sistematik olarak silahlandırma başlamış, hatta çocuklardan oluşan birlikler kurmuştur. 1998 yılında, örgütün bünyesinde 3.000 reşit olmayan çocuk vardır. Bunların %10'unun kız olduğu bilinmektedir. Birleşmiş Milletlerin bir raporuna göre tanık olunan en küçük yaş 7'dir. Batı Avrupa ülkeleri, Kuzey Avrupa ülkeleri ve Ermenistan'da yaşayan çocukların, zorla örgüte asker olarak alındığına dair raporlar ve ihbarlar vardır. Benzer şekilde Türkiye'de de, bazı aileler çocuklarının örgüt tarafından zorla kaçırıldığı ve örgüte katıldığını belirtmektedir. 2013-2015 yılları arasında en az 410 çocuk PKK'dan kaçıp, Türk güvenlik güçlerine teslim olmuştur. 3 Eylül 2019 tarihinde, çocuklarının dağa kaçırılıp, PKK'ya katıldığına dile getiren aileler, Diyarbakır HDP İl Başkanlığı binası önünde oturma eylemine başlamıştır. 8 Mart 2020 tarihi itibarıyla 13 aile çocuğuna kavuşmuştur. 2016 yılında, İnsan Hakları İzleme Örgütü, PKK'nın Kuzey Irak'ta çocukları silahlandırdığını belgelemiş ve örgütün derhal 15 yaş altındaki çocukları silahsızlandırmasını istemiştir. Ayrıca, 15 yaş altındaki çocukların silahlandırılmasının bir savaş suçu olduğunu belirtmiştir. Amerika Birleşik Devletleri'nin 2019 yılında yayınladığı "İnsan Ticareti Raporu"nda örgütün, 11 yaşından küçük çocukların parasal vaatlerle kandırılarak, Irak'taki eğitim kamplarına götürüldüğü belirtilmiştir. 2020 Ağustos ayında ise PKK'nın propaganda amaçlı kullandığı sosyal medya ve web siteleri vasıtasıyla, örgüte katılan 12-13 yaşında 14 kız çocuğunun silah altına alındığı örgüt tarafından kamuoyuna servis edilmiştir. Çocuklar örgüt tarafından uyuşturucu ticaretinde de kullanılmaktadır. Örgüt; kendi safında savaşmaları için çocukları kaçırıp, zorla silah altına almaya devam etmektedir.

Irak Türkmen Cephesine göre, son yıllarda yaşanan silahlı mücadeledeki başarısızlıklar sonucunda PKK ciddi bir eleman sıkıntısı yaşadı ve bunun sonucu olarak silah altına aldığı kişilerin yaşı 10-11'e kadar düştü. Alınan çocukların büyük kısmı ise 14-15 yaş civarında kızlardan oluşuyor.

 Kadın militanlar

Koma Jinên Bilind (Özgür Kadın Kurultayı) isminde kadın militanların oluşturduğu bir gruba sahiptir. Kadın yapılanmasının tarihine bakıldığında Kesire Yıldırım ilk militanlar arasındadır.

 Almanya'daki faaliyetleri
Almanya Kürtlerinin büyük bölümü, PKK ile derin bir bağa sahiptir. 1990'lı yılların başında özellikle Alman endüstrisi tarafından ucuz işçi olarak sevinçle karşılanan Kürtler, daha sonra içlerinden bir kısmının PKK'nın aktivitelerine olan destekleri ve ülke içinde yarattıkları huzursuzluklar sebebiyle "istenmeyen kişi" durumuna düşmüşlerdir. PKK taraftarı eylemlerde bulunan Kürtlerin sayısı Türkiye'ye göre 70.000, Alman hükûmetine göre 11.000'dir, ancak PKK destekçisi gösterilerde bu rakamların çok üzerinde kişi yer almaktadır. PKK, Türkiye'deki eylemleri için Almanya'yı bir mobilizasyon üssü olarak kullanmakta, Almanya Kürtleri'nin bir kısmı tarafından desteklenmektedir.

1992 ve 1993 yıllarında PKK tarafından Almanya Türklerine karşı altı büyük saldırı dalgası düzenlenmiştir. Bu saldırılar Türk kökenlilerin iş yerleri ve evlerine yönelik bombalama ve kundaklamalar ile sokaklarda rastgele Türklere saldırılar şeklinde, korku ve terör yaratma amaçlı olarak düzenlenmiştir. PKK, 1993 yılından itibaren Almanya sınırları içindeki Türklerde korku yaratma amaçlı saldırılara başlamış, 4 Kasım 1993'te 50 farklı şehirdeki bir seri saldırıda bir kişinin ölümüne sebep olmuştur.

PKK, Almanya'da çok sayıda basılı ve görsel medyaya sahiptir. Bu amaçla yayımlanan Serxwebûn (Kürtçe: Özgürlük) gazetesi PKK'nın propaganda organı olarak çalışmaktadır. 1995'e kadar Almanya'da periyodik olarak yayımlanan PKK taraftarı 76 farklı yayın bulunmaktadır.

1996'ya kadar PKK propagandası yapan MED TV, uydu yayını iptal edilerek 1996 yılında kapatılmıştır. Kanal, ardından Polonya ve Fransa tarafından da kapatılmış, yerini ise Roj TV almıştır.

 KGB ve ASALA ilişkileri
Örgüt 1970'li yıllarda kurulmasına rağmen silahlı eylemlerine 1980'li yıllarda başlamıştır. Bazı iddialara göre silahlı eylemlere başlamasının arkasında KGB vardır.

10 Kasım 1980'de PKK, ASALA örgütü ile beraber Strazburg'da bulunan Türk konsolosluğuna karşı bombalı saldırı düzenlemiş ve bunu "verimli işbirliklerinin" başlangıcı olarak kabul etmişlerdir. Bununla beraber; ASALA'nın 1983 yılında silahlı gücünü kaybetmesiyle beraber, başta KGB olmak üzere Sovyet yetkililerin Öcalan ve PKK mensuplarını 80'li yılların başından itibaren Bekaa Vadisi'nde eğitmeye başladığı iddia edilmektedir. Bekaa Vadisi aynı zamanda ASALA'nın da silahlı eğitim kamplarına ev sahipliği yapmaktadır. 1983 yılında, Türk güvenlik güçlerinin Kuzey Irak'a yaptığı bir operasyonda; silahlı Kürt militanlar ve ASALA mensupları Türk güçlerine karşı beraber savaşmış hatta ASALA, önde gelen bir militan da dahil olmak üzere 22 üyesini kaybettiğini iddia etmiştir. Aynı şekilde, Ekim 1984 Kuzey Irak'ta Türk güvenlik güçlerince gerçekleştirilen saldırı sonrası yayınlanan raporlarda 250 Ermeni ASALA üyesinin Kürtler ile beraber savaştığı iddia edilmiştir. Yakalanıp, 1985 yılında sorgulanan PKK mensupları, duruşma sırasındaki ifadelerinde: Suriye ve Sovyetler Birliği'nin PKK'nın kurulmasında katkı sağladığını; hatta Suriye, Irak ve Lübnan'da bulunan kamplarda Suriyeliler ve Sovyetler tarafından eğitim aldıklarını öne sürmüşlerdir. Öte yandan, CIA'nın 1985 yılında yayınladığı ''Türkiye'de Kürt İsyanı'' adlı raporunda Sovyetler'in PKK'yi örgüt olarak desteklemediğini, hatta desteklememek için haklı sebepleri olduğu belirtilmiştir. Bununla beraber CIA; bazı PKK mensuplarının Sovyet eğitmenlerle bireysel olarak temas halinde olabileceğine değinmiştir. Aynı raporda, PKK mensuplarının Filistin'deki kamplarda Suriyeliler'in himayesinde eğitim aldığı belirtilmiştir. Ayrıca Suriye, başta Türkiye olmak üzere bölgeyi istikrarsızlaştırma politikası izlediği için PKK'ya destek olmaktadır. KGB ajanı Karen Brutents'in hem ASALA hem de PKK'nın kurulma aşamasında fikir babası olduğu iddia edilmekte, iki örgütü de ''anti-Türk'' ideolojisi ile oluşturduğu öne sürülmektedir. Bunlara ek olarak, eski bir FSB elemanı olan Aleksandr Litvinenko, Öcalan'ın KGB ve FSB tarafından eğitildiğini beyan etmiştir. Litvinenko, 2006 yılında, Rusya, Rus yetkililer ve FSB hakkında yaptığı açıklamalardan sonra sığındığı İngiltere'de zehirlenerek öldürülmüştür.

 Taktikleri
Örgüt genellikle dağlık olan kırsal alanlarda ve yoğun kentsel alanlarda faaliyet gösterir. Dağlık arazi PKK üyeleri için mağaralarda gizleme ve askeri hava operasyonlarından saklanma avantajı sunar. PKK militanlarının bir dönem Yunanistan ve Suriye istihbarat servislerinden eğitim, öğrenim ve lojistik destek aldığı ve buralardan edindiği taktikleri eylemlerinde kullandığı belirtilmiştir. Hatta, Yunanistan Ulusal İstihbarat Teşkilatı PKK'nın kurucusu Öcalan'ı, onu yakalamak için arayan Türk yetkililerden korumak için Nairobi'ye kaçırmaya çalışmış fakat yakalanmasına engel olamamıştır.

Örgüt, tarihsel süreç boyunca, hedeflediği amaçları gerçekleştirmek için farklı taktik ve yöntemlere başvurmuştur. PKK'nın birincil hedefi Türk Hükûmetine bağlı güvenlik güçleridir. Örgüt; Türkiye ve Kuzey Irak'ta güvenlik güçlerine karşı silahlı eylemler gerçekleştirmekte, Avrupa'da ise gösteri yürüyüşleri yapmaktadır. Çocukları silahlandırarak bünyesine katmakta, onlara silah kullanma eğitimi vermektedir. Verdiği silahlı mücadelenin yanı sıra, Türkiye'nin çeşitli illerinde intihar saldırıları ve bombalı saldırılar düzenlemiş, bu saldırılarda güvenlik güçleri ve siviller ölmüştür. Hatta Uluslararası Af Örgütü, PKK'nın halka açık yerlere bomba yerleştirdiğini ve örgütünün siviller için ayırt gözetmeden bir tehdit oluşturduğunu beyan etmiştir. Bunlara ek olarak, İnsan Hakları İzleme Örgütü ve Uluslararası Af Örgütü; PKK'nın çok sayıda sivil katliamı işlediğini belirtmiştir. PKK'nın yüzlerce sivili katlettiği düşünülmektedir. Özellikle 1980'li yıllarda PKK sık sık ''devlet yanlısı'' olarak adlandırdığı köylere saldırmış, köy korucuları ile girdiği çatışmalarda çapraz ateş sonucu birçok kadın ve çocuğu öldürmüştür. Silahlı çatışmaların yanı sıra, köy korucularının akrabaları bazen de kasıtlı ve keyfi olarak öldürülmüştür. 1992 ile 1995 yılları arasında, örgütün resmî politikası çerçevesinde bu tip 25 katliam gerçekleştirilmiş, 39'u kadın, 76'sı çocuk olmak üzere 360 kişi köylerde ölmüştür. Yine aynı zaman diliminde, İnsan Hakları İzleme Örgütü, PKK'nın izlediği taktik doğrultusunda, başta devlet memurları ve öğretmenler olmak üzere silahsız 768 kişinin yargısız bir şekilde örgüt tarafından öldürüldüğünü rapor etmiştir. 1984 yılından beri en az 90 öğretmeni öldüren PKK, eylemlerinde öğretmenleri hedef almaktadır. En son 9 Haziran 2017'de öğretmen Şenay Aybüke Yalçın ve 16 Haziran 2017'de öğretmen Necmettin Yılmaz PKK unsurları tarafından öldürülmüştür.

Türkiye'nin turizm endüstrisine zarar vermek amacıyla PKK, turistik yerleri ve otelleri bombalamış hatta yabancı turistleri de kaçırmıştır.PKK: Targets and activities , Ministry of Foreign Affairs (Turkey), Federation of American Scientists."Turkey: The PKK and a Kurdish settlement" , International Crisis Group, 11 September 2012 1993 yılında, örgüt mensuplarınca, batı ülkelerinden Türkiye'ye turistik amaçla gelen 19 turist kaçırılmış, 8 turist ise 1994 yazında kaçırılmıştır. 2005 yazında, örgüt tarafından Kuşadası'nda gerçekleştirilen bombalı terör saldırısında bir İngiliz, bir İrlanda, 3 de Türk vatandaşı ölmüştür. Haziran 2012'de, bir grup PKK üyesi tarafından Diyarbakır ve Bingöl arasında bir yol kesilmiş ve bir İngiliz turist kaçırılmıştır.

"AK Parti'nin düşünce kuruluşu" olarak da anılan, Siyaset, Ekonomi ve Toplum Araştırmaları Vakfı'nın yayınladığı bir analize göre örgütün, eylemlerini şehir merkezlerinde gerçekleştirerek sivilleri kalkan olarak kullandığı belirtildi.

 Araçlar ve silahlar
Genelkurmay Başkanlığı, Temmuz 2007 yılında, 1984-2007 arasında PKK militanlarından ele geçirilen silahlar ve kökenleri hakkında bir rapor yayınladı. Rapora göre silah toplam sayısı ve izlenebilir olanlar için kökeni aşağıdaki gibidir:

 Etkileri
 Can kaybı

Millî Savunma Bakanlığı'nın hazırladığı verilere dayanan rakamlara göre, 15 Ağustos 1984 tarihli ilk PKK eylemlerinin başlamasından bu yana 4.828 sivil, 7.946 güvenlik görevlisi (bunlardan 5.821'i Türk Silahlı Kuvvetleri mensubu, 775'i emniyet görevlisi, 1350'si korucu) ve 28.000 civarında PKK'lı yaşamını yitirdi. Güvenlik görevlileri arasında en çok kayıp veren 10 il ise şöyle sıralanıyor: 1. Şırnak (302), 2. İstanbul (284), 3. Hakkâri (264), 4. Ankara (260), 5. Diyarbakır (233), 6. Konya (203), 7. Mardin (199), 8. Sivas (198), 9. Adana (186), 10. Van (177).
İçişleri Bakanlığının açıkladığı verilere göre, 2002-2011 yılları arasında ülke genelinde meydana gelen terör olaylarında 81 polis, 734'ü asker olmak üzere toplam 815 güvenlik mensubu yaşamını yitirdi, 5.094 asker ve polis de yaralandı. Türkiye Cumhuriyeti ile PKK arasındaki çatışmalarda toplamda 30.000'den fazla insan ölmüştür.

 Öğretmenlere saldırılar
PKK, özellikle 1980'lerin ikinci yarısı ve 1990'ların ilk yarısında bölgede devlet egemenliğine karşı çıkma amacıyla öğretmenlere ve diğer devlet memurlarına yönelik saldırılar düzenledi. 1987'den bu yana 90'dan fazla öğretmen bölgede öldürüldü. Örgüt; öğretmenleri halen hedef almaktadır.

 Köy boşaltmaları ve göç
1995'te Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanı tarafından yapılan açıklamaya göre Batman'da 37 köy, 54 mezra, Bingöl'de 150 köy, 194 mezra, Bitlis'te 76 köy, 95 mezra, Diyarbakır'da 115 köy, 196 mezra, Hakkâri'de 38 köy, 93 mezra, Tunceli'de 154 köy, 657 mezra, Şırnak'ta 96 köy, 110 mezra olmak üzere bölge genelinde 982 köy ve 1.674 mezranın boşaltılmış ve toplam 49.593 aile ve 310.921 kişinin göç etmiştir. Türkiye İnsan Hakları Vakfı (TİHV)'na göre 3.500 civarında, İnsan Hakları Derneği (İHD)'ne göre 3.246, Göç Edenler Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği (GÖÇ-DER)'ne göre 4.500, Türkiye Büyük Millet Meclisi Göç Araştırma Komisyonu'na göre 2.663 köy ve mezra boşaltılmıştır.

 Avrupa Birliği
1994 yılında PKK örgütüne yardım etme ve örgüt propagandası yapma suçlamasıyla savcılıktan TBMM'ye gönderilen fezlekeler işleme konularak Demokratik Toplum Partisi (DEP) milletvekillerinin dokunulmazlıkları kaldırıldı. 1994 Aralık ayında, DEP milletvekillerinin tutuklanması ve çeşitli cezalara çarptırılması, Avrupa Parlamentosu tarafından tepkiyle karşılandı. Türkiye tarafından yapılan açıklamalarda milletvekillerin etnik kökenlerinden dolayı değil de PKK ile olan ilişkilerinden dolayı ceza aldıklarını belirtmesine rağmen, Avrupa Parlamentosu 15 Haziran 1995 tarihinde aldığı bir kararla, "eski DEP milletvekillerinin hâlen hapiste bulunması ve Kürt halkının haklarının tanınmaması nedeniyle" gümrük birliğini onaylamayacağını belirtti.

Avrupa Birliği üyelerinden Almanya, geçmişte Türkiye'ye PKK'yla mücadelesinde kullandığı yöntemlere en sert tepkiyi gösteren ülkedir. Alman radyo ve televizyonları, Cizre'de bulunan ve Alman Yeşillerinden oluşan bir delegasyona dayanarak verdikleri haberde, "Türklerin, Kürtleri imhaya giriştiklerini" belirtti. Dönemin Alman Dışişleri Bakanı Hans Dietrich Genscher de "Türkiye'nin uluslararası anlaşmalara uymadığını" belirterek Avrupa Topluluğu'nu ve Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Örgütü'nü Türkiye'ye karşı harekete geçirmeye çağırdı ve Yunanistan, Danimarka ile Hollanda'nın desteğini aldı.

 İdari/Hukuk
Türkiye siyasi yapısı 1980'li yıllarda 1970'li yılları son yarısını arkasında bırakarak toparlanma dönemini yaşama izlenimini verirken bu karmaşık dönemden uzanıp gelen kadrosuyla PKK Türkiye'nin önünü tıkamaya çalışmıştır. PKK 1970'lerde kazandıkları beceriler ve Filistin/Suriye/Yunan/Ermeni becerilerini bünyesine katarak sağlam bir yapıyla ortaya çıkmıştır. Tabanını çok daha belirginleştirmiş; yurt dışı bağlantılarını sağlam temeller üzerine oturtmuş; söylemini yerel olgulardan çok milletler arası olgularla doldurmuş; en önemlisi desteğini Türkiye devletinin ulaşamayacağı yerlerden ve uyuşturucudan elde etmeye başlamıştır.

PKK, devletler arası bir yapıya geçmiştir. PKK'nın sorunun kaynakları dışarıya taşıyarak yapılanması Türkiye devletinin daha önceki ayaklanmalarda uyguladığı bölgeye yönelik problemi çözme yollarını tıkamıştır. 1930'lardaki toprak reformunun bu bölgeye uzanamaması devletin ağaları mutlu etmek zorunda kalmasının bir uzantısıdır. PKK sorunu, güneydoğu sorunu olmaktan çıkartmış ve bölge halkının olaylara olan etkisini azaltmıştır.

 Köy korucuları (1985)

 Olağanüstü hal (1987)

 Terör örgütü olarak tanınması

PKK; Avrupa Birliği, Amerika Birleşik Devletleri, Birleşmiş Milletler ve NATO ve bölgedeki Türkiye, Suriye, Irak, İran gibi birçok ülke ve uluslararası kuruluş tarafından terör örgütü olarak kabul edilmektedir. Ayrıca; Amerika Birleşik Devletleri'nin uyuşturucu kaçakçıları listesinde yer almaktadır. T.C. Emniyet Genel Müdürlüğünün yayınladığı "Türkiye'de hâlen faaliyetlerine devam eden başlıca terör örgütleri" listesinde "PKK/KONGRA-GEL (Kürdistan Halk Kongresi-KHK)" adıyla yer almıştır.

İsviçre, resmî olarak hiçbir kuruluşu terör örgütü olarak tanımlamamaktadır ve İsviçre hükûmeti Türk yetkililerin PKK'yı ülkelerinde yasaklama isteğini reddetmiştir. Buna karşılık örgütün ülkedeki faaliyetlerine ilişkin, Kasım 2008'de örgütün fon toplamasının yasaklanması gibi çeşitli kontrol ve kısıtlamalar getirilmiştir.

 İsimlendirme ve telaffuz
Kürtçe Partiya Karkerên Kurdistanê, Türkçede Kürdistan İşçi Partisi anlamına gelmektedir. Örgüt, Türkçe kaynaklarda bu iki kullanımı yerine büyük oranda PKK kısaltması altında ele alınır. Örgüt, 2002'den sonra KADEK (Kürtçe: Kongreya Azadî û Demokrasiya Kurdistanê, Türkçe: Kürdistan Özgürlük ve Demokrasi Kongresi), 2003'ten sonra ise Kongra-Gel (Türkçe: Halk Kongresi) isimlerini kullanmış olmakla birlikte, PKK kısaltması tüm bu dönemleri kapsayarak kullanılabilir.

PKK kısaltmasının telaffuzu çeşitli ideolojik pozisyonlar ile bağdaştırılmıştır. Türkçe otoritelerinin belirlediği kurallar çerçevesinde, k ünsüzü tek başına ise /e/ sesi ile beraber okunur. Buna karşın, "PKK" kısaltmasındaki "K" harflerinin /a/ sesi eklenerek "Pekaka" şekliyle okunması Türkçe yayınlarda en yaygın görülen telaffuzdur. Kısaltmanın /e/ sesi ile "Pekeke" olarak okunması genellikle örgüte duyulan sempati ile bağdaştırılmıştır.

 Kullandığı bayraklar

 İlgili ve bağlantılı örgütler
 Paramiliter güçleri
 Kürdistan Ulusal Kurtuluş Cephesi (ERNK)
 Halk Savunma Güçleri (HPG)
 STAR Özgür Kadın Birlikleri (YJA STAR)
 Doğu Kürdistan Savunma Birlikleri (YRK)
 Kadın Savunma Güçleri (HPJ)
 Yurtsever Devrimci Gençlik Hareketi (YDG-H)

 İlgili örgütler
 Kürdistan Özgürlük Şahinleri (TAK)
 Demokratik Birlik Partisi (PYD)
 Halk Koruma Birlikleri (YPG)
 Kadın Koruma Birlikleri (YPJ)
 Sincar Direniş Birlikleri (YBŞ)
 Ezidi Kadın Birimleri (YJÊ)
 Sivil Savunma Birlikleri (YPS)
 Halk Koruma Birlikleri Enternasyonal (YPG Enternasyonal)
 Sincar İttifakı
 Suriye Demokratik Güçleri (SDG)
 Kürdistan Devrim Partisi (PŞK)
 Kürdistan Demokrat Partisi/Kuzey (PDK/Bakur)
 Kürdistan İslam Partisi (PİK)
 Kürdistan İslam Hareketi (HİK)
 Kürdistan Komünist Partisi (KKP)
 Kürdistan Özgür Yaşam Partisi (PJAK)
 Kürdistan Demokratik Çözüm Partisi (PÇDK)
 Ateşin Çocukları İnisiyatifi (AÇİ)
 Devrimci Gençlik Hareketi (DGH)
 Betnahrin Yurtsever Devrimci Örgütü (BYDÖ)

 Destekleyen örgütler
 Türkiye Komünist Partisi/Marksist-Leninist (TKP/ML)
 Türkiye Komünist Emek Partisi/Leninist (TKEP/L)
 Türkiye İhtilalci Komünistler Birliği (TİKB)
 Türkiye Halk Kurtuluş Partisi Cephesi/Marksist Leninist Silahlı Propaganda Birlikleri (THKP-C/MLSPB)
 Devrimci Cephe
 Devrimci Karargah
 Devrimci Komünarlar Partisi (DKP)
 Devrimci Halk Partisi (DHP)
 Bolşevik Parti/Kuzey Kürdistan-Türkiye (BP/KK-T)
 Türkiye Devrim Partisi (TDP)
 Türkiye Komünist Partisi/Kıvılcım (TKP/Kıvılcım)
 Marksist-Leninist Komünist Parti (MLKP)
 Maoist Komünist Parti (MKP)
 Birleşik Özgürlük Güçleri (BÖG)
 Enternasyonal Özgürlük Taburu (EÖT)

 Çatı örgütler
 Faşizme Karşı Birleşik Direniş Cephesi (FKBDC)
 Devrimci Demokratik Güç Birliği (DDGB)
 Birleşik Devrimci Güçler Platformu (BDGP)
 Halkların Birleşik Devrim Hareketi (HBDH)
 Kürdistan Topluluklar Birliği (KCK)

 Örgütten bölünen gruplar

 Devrimci Çizgi Savaşçıları (PKK/DÇS)
 Yurtsever Demokratik Partisi (PWD)
 Tekoşin

 Ayrıca bakınız

 PKK saldırıları ve çatışmaları kronolojisi
 PKK'nın sivillere yönelik saldırı eylemlerinin kronolojisi

 Kaynakça
Özel

Genel

 Konuyla ilgili yayınlar

 Nur Bilge Criss, 'The Nature of PKK Terrorism in Turkey', Studies in Conflict and Terrorism 8 (1995) pp. 17–37
 Ferhad Ibrahim, Gülistan Gürbey, The Kurdish conflict in Turkey: obstacles and chances for peace and democracy

 Robert Olson, The Kurdish nationalist movement in the 1990s: its impact on Turkey and the Middle East Robert Olson, Turkey-Iran relations, 1979-2004: revolution, ideology, war, coups and geopolitics

 Vamik Volkan, Bloodlines: from ethnic pride to ethnic terrorism''

Dış bağlantılar

Kürt örgütleri
Türkiye'deki milis gruplar
Amerika Birleşik Devletleri tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler
Birleşik Krallık tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler
Türkiye tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler
Avrupa Birliği tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler
Gerilla örgütleri
Suriye tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler
İran tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler
Yeni Zelanda tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler
Japonya tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler
Irak tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler
Kazakistan tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler
Almanya tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler

PKK


Max și Ruby este un serial animat, coproducție americano-canadiană, care a avut premiera pe Nickelodeon pe 21 octombrie 2002. Acesta este produs de 9 Story Entertainment, Nelvana, Silver Lining Productions, Treehouse Original și Nickelodeon Productions. Serialul a avut premiera la 6:30 a.m. ET/PT, pe 21 octombrie 2002, în cadrul blocului de programe Nick Jr. al Nickelodeon în Statele Unite.

În România, a fost difuzat pe KidsCo, până în 2014, iar apoi pe Nick Jr.

Seriale de televiziune americane
Seriale de animație
Seriale de televiziune din 2002
Seriale canadiene

Max și Ruby


Selamsız Bandosu, Nesli Çölgeçen'in yönetmenliğini yaptığı, 1987 yapımı Türk filmi.

Konusu
Selamsız, şehre çok uzak bir kasaba. Hatta günlük gazetelerin iki gün sonra geldiği bir kasaba. Bir gün belediye başkanı (Şener Şen) cumhurbaşkanının kasabadan geçeceğini öğrenir ve cumhurbaşkanını karşılamak üzere bir bando kurmaya karar verir. Bir bando şefini işe almak için gazeteye ilan verir. Tek başvuruyu alkolik olan Murat adında (Ali Uyandıran) bir bando şefi yapar. Bu alkolik bando şefi, kasabanın esnafından bir bando kurmaya çalışır ve büyük macera böylece başlar.

Oyuncular
 Şener Şen - Latif Şahin
 Ali Uyandıran - Şef Murat
 Üstün Asutay - Tahir Ağa
 Uğur Yücel - Musa
 Güzin Çorağan - Hasibe (ses. Tilbe Saran)
 Can Kolukısa - Tacettin
 Cengiz Tünay - Antrenör
 Celal Perk - Mehmet
 Tayfun Çorağan - Rıza
 Ayla Arslancan
 Bican Günalan - Belediye Zabıtası
 Tuncay Akça - Kasabalı
 Faruk Savun - Belediye meclis üyesi
 Ahmet Açan - Galip (ses. Dinçer Çekmez)
 Serap Çölgeçen
 Işık Aras - Şükran
 Ahmet Pınar
 Hikmet Gül - Hayat kadını
 Kader Demir - Köylü kadın
 Şeref Dikduran - Bandocu
 Güven Uluercan - Bandocu
 Emin Efe - Bandocu

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Beyazperde´de Selamsız Bandosu
 imdb
 Sinemalar´da Selamsız Bandosu
 sinematurk
 TSA´de Selamsız Bandosu

Arzu Film filmleri
1980'lerde komedi-drama filmleri
1987 çıkışlı Türk filmleri
Nesli Çölgeçen'in yönettiği filmler
Türk komedi-drama filmleri
Kütahya'da çekilmiş filmler
Erler Film filmleri
Türker İnanoğlu'nun yapımcısı olduğu filmler
1980'lerde Türkçe filmler
Ertunç Şenkay'ın görüntülediği filmler
1987 çıkışlı dramatik filmler
1987 çıkışlı komedi filmleri

Selamsız Bandosu


No Exit er en kortfilm instrueret af Jesper Isaksen efter manuskript af Tommy Oksen, Jesper Isaksen.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2010

Kortfilm fra Danmark

No Exit


Psará peut faire référence à :

 Psará, île grecque de la mer Égée

 L'un des cinq navires de la marine de guerre hellénique nommés d'après l'île grecque Psará :
 Le Psara, une corvette (1830) ;
 Le Psara, un bateau à vapeur (1880) ;
 Le Psara, un cuirassé de classe Hydra (1890) ;
 Le Psara (D98), un destroyer de classe Kountouriotis (1933) ;
 Le Psara (F454), une frégate de classe Hydra (1998).

Voir aussi

Homonymie de patronyme
Patronyme grec

Psará (homonymie)


Manningham may refer to:

Places
Manningham, South Australia, a north eastern suburb of Adelaide
City of Manningham in Victoria, Australia
Manningham, Bradford, in West Yorkshire, England
Manningham Road in Victoria, Australia

Other uses
Manningham (surname)
Manningham F.C., rugby league team who switched to association football in 1903 and became Bradford City A.F.C.

Manningham


Santa Donna Regina Vecchia je crkva u Napulju, u južnoj Italiji. Zove se Vecchia ("stara") kako bi se razlikovala od novije i susjedne crkve Santa Maria Donna Regina Nuova.

Najraniji spomen crkve na ovom mjestu datira iz 780. godine u spomen na časne sestre crkve San Pietro del Monte di Donna Regina. Crkva je tada bila sasvim blizu starog istočnog gradskog zida. Redovnice su bile bazilijanskog reda i, kada je taj red početkom 9. stoljeća napustio Napulj, položile su benediktinske zavjete. Godine 1264. papa Grgur IX.. dao je časnim sestrama dozvolu da pristupe franjevačkom redu.

Godine 1293. jak potres prouzročio je veliku štetu izvornoj građevini, a mađarska kraljica Marija, supruga napuljskog kralja, Karla II Anžuvinskog, financirala je izgradnju novog kompleksa u stilu Gotico Angioiano uz stari. Noviji kompleks poznat je kao Santa Maria Donna Regina Nuova.

Pregled

Poput San Lorenzo Maggiore, druge franjevačke zaklade u Napulju, Donna Regina izgrađena je u talijanskoj varijanti francuskog gotičkog stila koji su favorizirali prosjački redovi u 13. i 14. stoljeću, sa šiljastim lukovima, prozorskim nizom i fasetiranom apsidom, sve nadvišen rešetkastim, drvenim krovom. U lijevom brodskom brodu nalazi se grobnica Marije Ugarske, koju je dao sagraditi njezin sin, Robert I. Anžuvinac, nakon njezine smrti 25. ožujka 1323. godine. Razrađeni gotički spomenik djelo je sienskog kipara i klesara Tina da Camaina i nepoznatog napuljskog umjetnika. Tino je radio za anžuvinski dvor između 1324. i svoje smrti 1337.; grobnica vjerojatno potječe iz sredine 1320-ih. Po svojoj strukturi i skulpturalnom programu Marijina grobnica nalikuje Tinovim nadgrobnim spomenicima u Toskani. Anđeli razmiču zastore kako bi otkrili divovski lik Kraljice, koja je odjevena u habit klarise ili franjevke, podsjećajući na njezinu dugogodišnju financijsku potporu samostanu i naglašavajući njezina nastojanja da oponaša prosjačku duhovnost općenito. Nišne figure na sarkofagu predstavljaju Marijine sinove Karla Martela, Luja od Toulousea i samog Roberta.

Značajne su i freske iz 14. stoljeća Pietra Cavallinija (zajedno s njegovom radionicom ili nekim od njegovih sljedbenika) i Filippa Rusutija, jedne od najvažnijih slika iz tog stoljeća u Napulju. Izvedene su između 1307. i 1320. godine i prikazuju, na dvije razine, priče iz života Krista i apostola. Na nižoj razini je 17 epizoda Isusa, 5 svete Elizabete i četiri svete Klare, uparene sa Posljednjim sudom, a potonji se svakako može pripisati Cavalliniju. U gornjem je šest prizora sv. Agneze. Iz istog su razdoblja, ali nepoznatih umjetnika, freske Raspeće na lijevom zidu i Navještenje na zidu prema ulazu.

Trijumfalni luk apside ima dvije freske s Raspećem; apsida ima ostatke pločnika prekrivenog majolikom iz napuljske radionice anžuvinskog doba (kasno 14. - početak 15. stoljeća). Tu je i Mučeništvo svete Uršule koje se pripisuje Francescu da Tolentinu (1520.).

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice

Donna Regina Vecchia
Donna Regina Vecchia

Santa Maria Donna Regina Vecchia


Kuzuçardağı, Kırklareli ilinin Babaeski ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928'den beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 31 km, Babaeski ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır. Köy, Babaeski'nin kuzeyinde ve / Edirne-İstanbul otoyolu kenarındadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Babaeski belde ve köyleri

Kuzuçardağı, Babaeski


Abomar ou Abâmor ibne Abu Iáia Abu Becre () foi um dinasta dos Benamerim (merínidas), no Magrebe. Era filho do sultão Abu Iáia Abu Becre  e foi por ele nomeado governador de Taza. Quando seu pai faleceu em 1258, houve uma disputa sucessória na qual dividiram-se aqueles que apoiavam a sucessão por Abomar e aqueles que optavam pelo tio do governador, Abu Iúçufe Iacube ibne Abdalaque. A disputa se arrastou até o ano seguinte, mas Abu Iúçufe Iacube tinha maior aceitação entre os xeiques e foi escolhido para suceder no trono sultanal de Fez, enquanto Abomar foi compensado com o governo de Mequinez.

Bibliografia

Merínidas
Berberes do século XIII

Abomar ibne Abu Iáia Abu Becre


Mehmet Hacı Paşa, Orhan Gazi saltanatında, takriben 1348-1359 yılları arasında vezirlik yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır.

Hakkında çok fazla bilgi bulunmamaktadır. Öyle ki doğum yılı, doğum yeri, ölüm yılı, ölüm tarihi bilinmemektedir. Vezir Nizammeddin Ahmed Paşa'dan sonra 1348'de Orhan Gazi'nin veziri olmuş; 11 yıl süren bu görevden sonra 1359'da yerine Kayserili Sinanüddin Fakih Yusuf Paşa bu sadrazamlık görevine getirilmiştir.

Dış bağlantılar
 Danişmend, İsmail Hâmi, (1961) Osmanlı Devlet Erkânı, İstanbul:Türkiye Yayınevi.

Kaynakça

Doğum tarihi bilinmeyenler
14. yüzyılda Osmanlı sadrazamları

Hacı Paşa


La agachona mediana (Thinocorus orbignyianus), también denominada agachona de collar y perdicita cojón, es una especie de ave caradriforme de la familia Thinocoridae que vive en la franja suroeste de Sudamérica.

Distribución y hábitat
Se encuentra en Argentina, Bolivia, Chile y Perú.

Sus hábitats naturales son los herbazales y pantanos de regiones templadas y de altiplanos tropicales y subtropicales.

Referencias

Enlaces externos

Orbignyianus
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1831

Thinocorus orbignyianus


Jupiter LI, privremeno poznat kao S/2010 J1, prirodni Jupiterov satelit. Otkrili su ga Robert A. Jacobson, Marina Brozović, Brett Gladman i Mike Alexandersen 2010. Svoj stalni broj dobio je u ožujku 2015. Sada je poznato da kruži oko Jupitera na prosječnoj udaljenosti od 23,45 milijuna km, te mu treba 2,02 godine da završi orbitu oko Jupitera. Jupiter LI je oko 3 km širok. Član je grupe Carme.

Mjesec je otkriven pomoću 200-inčnog (508 cm) teleskopa Hale u Kaliforniji.

Izvori

Jupiterovi prirodni sateliti

Jupiter LI