Ascot Gold Cup er et britisk hestevæddeløb for gruppe 1 galopheste. Hestene skal løbe 4.023 meter, og de skal minimum være fire år gamle.

Løbet blev afholdt første gang i 1807, og er det mest prestigefyldte stayerløb (løb over lang distance) i Storbritannien. Det afholdes hvert år i juni måned på Ascot Racecourse, under overværelse af regenten.

Eksterne henvisninger
 horseracingintfed.com – International Federation of Horseracing Authorities – Gold Cup (2016).

Etableret i 1807
Galopsport
Berkshire
Hestevæddeløb

Ascot Gold Cup


Cricket All-Stars Series 2015 was an exhibition Twenty20 cricket series in the USA. Many of the legendary cricketers, who are now retired from international cricket, took part in this series in order to promote and popularise the game of cricket in America. It was the inaugural series of the Cricket All-Stars.

පැවැත්වෙන ස්ථාන
All three matches of the series played in baseball stadiums. Initially in June 2015, Wrigley Field in Chicago and Yankee Stadium in New York were booked as venues, along with Dodger Stadium in Los Angeles. However, in October 2015, the former two venues were replaced by New York Mets' home ballpark Citi Field and Houston Astros' home ballpark Minute Maid Park. The first match was a day game in New York, while the second and third played under lights in Houston and Los Angeles respectively.

A curator from New Zealand was hired to prepare drop-in pitches in Minneapolis to be delivered to the three stadiums.

විනිසුරුවන්

Marais Erasmus from South Africa who is currently a member of the ICC Elite Umpire Panel and Simon Taufel and Steve Davis from Australia who were former (now retired) members of the ICC Elite Umpire Panel are the three experienced umpires who were selected to perform the duties of the on-field umpires and the third umpire in all the three games on a rotation basis.

තරග ප්‍රතිපල

පළමු තරගය

දෙවන තරගය

තෙවන තරගය

ආශ්‍රිත

මේවාත් බලන්න
 Official website

ක්‍රිකට් ඕල්-ස්ටාර්ස් තරගාවලිය 2015


La Pampa () is a sparsely populated province of Argentina, located in the Pampas in the center of the country. Neighboring provinces are from the north clockwise San Luis, Córdoba, Buenos Aires, Río Negro, Neuquén and Mendoza.

History

In 1604 Hernando Arias de Saavedra was the first European explorer to reach the area; it was later explored by Jerónimo Luis de Cabrera in 1662. But it was not until the 18th century that Spanish colonists established permanent settlements here.

Resistance of the local indigenous people prevented much expansion until the government of Juan Manuel de Rosas. It did not cease until Julio Roca's conquest of the desert in the 19th century. The territory was divided between the officers, and they erected the first Argentine settlements.

The Territorio Nacional de La Pampa Central was erected in 1884, containing the Río Negro Province and parts of other surrounding provinces. It had around 25,000 inhabitants. By 1915 there were 110,000 residents, a reflection of movement to that area. In 1945 the territory was divided and La Pampa became a province.

In 1952 its constitution was written and the province was renamed after Eva Peron. In 1955 after the government changed and the Peróns went into exile, both La Pampa and Chaco, which had been named for Juan Perón, were reverted to their original names.

Geography

It is noteworthy that this province is larger than Israel, Austria, Taiwan, Ireland or Greece, for example.
There are only two major rivers in the province:  the Colorado ("Red River") on the border with the Province of Río Negro, and the Salado ("Salty River") crossing it. The Salado's level has been dropping, as its tributaries in the Province of Mendoza are diverted for irrigation.

The general aspect of the central-eastern part of the province is that of a plain gently tilted to the east that is dissected by valleys. The surface of the plain has a calcrete crust. The valleys of La Pampa, known as the transverse valleys () are NE-SW oriented, with breadths of various kilometers and lengths of tens of kilometers. Some of the valleys host very large fossil inland dunes. Formerly functioning as windfunnels for sand at present these valleys are an ecotone region between the Dry and Humid Pampas.

While mostly flat, the province does also contains mountains like Sierra de Lihuel Calel, where a variety of landforms can be observed; these include inselbergs, flared slopes, domes, nubbins, tors, tafonis, and gnammas. Most of Sierra de Lihuel Calel is made up ignimbrite, a volcanic rock type that was violently erupted by ancient volcanoes.

Climate

Being located in the Pampas, the province has a cool temperate climate. In general, the province is dominated by two different types of climates: a temperate one in the east and a semi-arid one in the west. Precipitation generally decreases from east to west and from north to south. Being characterized by large thermal amplitudes, the climate of the province has continental characteristics, particularly in the west where thermal amplitudes are much larger. The general atmospheric circulation is one of the most important factors that influence the climate on a regional scale. During summer, the South Atlantic High is displaced to the southeast, which brings hot and humid air masses from the north and northeast. The South Pacific High in summer is responsible for bringing cooler air masses from the southwest which when these two contrasting air masses meet lead to precipitation occurring. In contrast, winters are dry due to the northward displacement of the South Atlantic high and the topographic barrier of the Andes north of 40oS which prevents frontal systems that bring precipitation from reaching the province. Any winds from the southwest during winter bring in cold and dry weather since most of the precipitation and humidity are released in the Andes. As such, most of the precipitation occurs during summer.

Temperature
Mean annual temperatures in the province range between  although the thermal amplitude (difference between temperatures in the warmest and coldest months) is large. In summer, mean temperatures in the warmest month (January) range from  in the north and northeastern parts to  in the west and southwestern parts of the province. Temperatures tend to be cooler in the west owing to the higher altitudes. In winter, mean temperatures in the coldest month (July) range from  in the north to  in the west and southwest. The northern parts are the warmest parts of the province; absolute maximum temperatures can reach up to . The lowest temperatures ever recorded range from  in the northeast to  in the southwest.

Precipitation
One characteristic of the precipitation in the province is that most of the precipitation occurs from October to March with little precipitation during winter. Mean annual precipitation ranges from a low of  in the southwest to  in the northeast. Precipitation generally decreases from northeast to southwest. Most of the precipitation is caused by frontal systems. Precipitation is highly variable from year to year.

Economy
La Pampa, long Argentina's most economically agricultural province, produced an estimated US$3.144 billion in output in 2006, or, US$10,504 per capita (almost 20% above the national average). Now, the GDP per capita of the province is of US$14.000.

Agriculture contributes a fourth to La Pampa's economy, the most important activity being cattle ranching, with 3,632,684 (2002) head, which takes place all over the province. Other livestock include 202,428 sheep, 140,498  goats and 64,118 pigs.

The Northeast, on the more fertile lands, has also an important activity with wheat (10% of the national production), sunflower (13% of NP), maize, alfalfa, barley, and other cereals.

There's also a dairy industry of 300 centres of extraction and 25 cheese factories, honey production, and salt extraction from  salt basins.

La Pampa is home to hundreds of oil and gas wells, as well as deposits of sodium chloride, sodium sulfate, and copper.  Tourism is an underdeveloped activity, however. Visitors start at Santa Rosa and reach Lihué Calel National Park, Parque Luro Provincial Reserve or visit one of the many estancias, some of which are dedicated to agritourism.

Government
The provincial government is divided into the usual three branches: the executive, headed by a popularly elected governor, who appoints the cabinet; the legislative; and the judiciary, headed by the Supreme Court.

The Constitution of La Pampa Province forms the formal law of the province.

In Argentina, the most important law enforcement organization is the Argentine Federal Police but the additional work is carried out by the La Pampa Provincial Police.

Political divisions

The province is divided in 22 departments (Spanish: departamentos).

Department (Capital)

 Atreuco Department (Macachín)
 Caleu Caleu Department (La Adela)
 Capital (Santa Rosa)
 Catriló Department (Catriló)
 Chalileo Department (Santa Isabel)
 Chapaleufú Department (Intendente Alvear)
 Chical Có Department (Algarrobo del Aguila)
 Conhelo Department (Eduardo Castex)
 Curacó Department (Puelches)
 Guatraché Department (Guatraché)
 Hucal Department (Bernasconi)
 Lihuel Calel Department (Cuchillo-Có)
 Limay Mahuida Department (Limay Mahuida)
 Loventué Department (Victorica)
 Maracó Department (General Pico)
 Puelén Department (Veinticinco de Mayo)
 Quemú Quemú Department (Quemú Quemú)
 Rancul Department (Parera)
 Realicó Department (Realicó)
 Toay Department (Toay)
 Trenel Department (Trenel)
 Utracán Department (General Acha)

Villages

References

External links

Official (government) Website (Spanish)
Provincial Tourist Office (Spanish)
Universidad Nacional de La Pampa (Spanish)
REGION Guide to La Pampa  (Spanish/English)
Map of La Pampa and its Departamentos (out of date)

Provinces of Argentina
States and territories established in 1945
1945 establishments in Argentina

La Pampa Province


Premiul Bram Stoker pentru cea mai bună colecție de poezie (Bram Stoker Award for Best Poetry Collection) este un premiu anual acordat de Horror Writers Association (HWA) pentru cel mai bună colecție de poezie de fantezie întunecată și literatură de groază.

Câștigători și nominalizări
Următoarea este o listă de câștigători și nominalizări ale premiului Bram Stoker pentru cea mai bună colecție de poezie.

 2000: A Student of Hell de Tom Piccirilli
 Paratabloids de Michael A. Arnzen
 The Complete Accursed Wives de Bruce Boston
 Burial Plot in Sagittarius de Sandy DeLuca
 2001: Consumed, Reduced to Beautiful Grey Ashes de Linda Addison
 White Space de Bruce Boston
 What the Cacodaemon Whispered de Chad Hensley
 Taunting the Minotaur de Charlee Jacob
 2002: The Gossamer Eye de Mark McLaughlin, Rain Graves și  David Niall Wilson
 Night Smoke de Bruce Boston și Marge Simon
 Guises (Poetry Section "Night Unmasked") de Charlee Jacob
 This Cape Is Red Because I've Been Bleeding de Tom Piccirilli
 2003: Pitchblende de Bruce Boston
 Gorelets: Unpleasant Poems de Michael A. Arnzen
 Final Girl de Daphne Gottlieb
 Cardinal Sins de Charlee Jacob
 Professor LaGungo's Exotic Artifacts & Assorted Mystic Collectibles de Mark McLaughlin
 Artist of Antithesis de Marge Simon
 2004: The Women at the Funeral de Corrine de Winter
 The Desert de Charlee Jacob
 Men Are From Hell, Women Are From The Galaxy Of Death de Mark McLaughlin
 Waiting my Turn to go Under the Knife de Tom Piccirilli
 2005: Freakcidents de Michael A. Arnzen (împărțit)
 2005: Sineater de Charlee Jacob (împărțit)
 The Shadow City de Gary William Crawford
 Seasons: A Series of Poems Based on the Life and Death of Edgar Allan Poe de Daniel Shields
2006: Shades Fantastic de Bruce Boston
Valentine: Short Love Poems de Corrine de Winter
The Troublesome Amputee de John Edward Lawson
Songs of a Sorceress de Bobbi Sinha-Morey
2007: (împărțit)
Being Full of Light, Insubstantial de Linda Addison
VECTORS: A Week in the Death of a Planet de Charlee Jacob & Marge Simon
Heresy de Charlee Jacob
PHANTASMAPEDIA de Mark McLaughlin
Ossuary de JoSelle Vanderhooft
2008: The Nightmare Collection de Bruce Boston
The Phantom World de Gary William Crawford
Virgin of the Apocalypse de Corrine De Winter
Attack of the Two-Headed Poetry Monster de Mark McLaughlin & Michael McCarty
2009: Chimeric Machines de Lucy A. Snyder
Barfodder de Rain Graves
Double Visions de Bruce Boston
North Left of Earth de Bruce Boston
2010: Dark Matters de Bruce Boston
Wild Hunt of the Stars de Ann K. Schwader
Diary of a Gentleman Diabolist de Robin Spriggs
Vicious Romance de Wrath James White
2011: How to Recognize a Demon Has Become Your Friend de Linda Addison
At Louche Ends: Poetry for the Decadent, the Damned & the Absinthe-Minded de Maria Alexander
Surrealities de Bruce Boston
Shroud of Night de G. O. Clark
The Mad Hattery de Marge Simon
Unearthly Delights de Marge Simon
2012: Vampires, Zombies & Wanton Souls de Marge Simon
Dark Duet de Linda Addison și Stephen M. Wilson
Notes from the Shadow City de Bruce Boston ași d Gary William Crawford
A Verse to Horrors de Michael Collings
Lovers & Killers de Mary A. Turzillo
 2013: Four Elements de Marge Simon, Rain Graves, Charlee Jacob și  Linda Addison
 Dark Roads: Selected Long Poems 1971-2012 de Bruce Boston
 The Sex Lives of Monsters de Helen Marshall
 Dangerous Dreams de Marge Simon și Sandy DeLuca
 Hysteria: A Collection of Madness de Stephanie M. Wytovich
 2014: Forgiving Judas de Tom Piccirilli
 Fearworms: Selected Poems de Robert Payne Cabeen
 Venus Intervention de Corrinne De Winter & Alessandro Manzetti
 Sweet Poison de Marge Simon & Mary Turzillo
 Mourning Jewelry de Stephanie Wytovich

Referințe și note

Legături externe
 Stoker Award on the HWA web page
 Graphical listing of all Bram Stoker award winners and nominees

colecție de poezie
Colecții de poezie


Gideon Adlon, née le  à Los Angeles (Californie), est une actrice germano-américaine. Elle est surtout connue pour ses rôles principaux dans les films Contrôle Parental et The Craft : Les Nouvelles Sorcières ainsi que dans les séries télévisées The Society et Pacific Rim : The Black.

Biographie

Elle est la fille aînée de l'actrice Pamela Adlon et du réalisateur Felix Oktavian Adlon. Son grand-père est le réalisateur allemand Percy Adlon.

Filmographie

Cinéma

 2018 : Contrôle parental : Sam
 2019 : Nevada : Martha
 2019 : Skin in the Game : Haley
 2020 : The Craft : Les nouvelles sorcières : Frankie
 2021 : Witch Hunt : Claire

Télévision

Séries télévisées
 2011 : Louie : Amy
 2016 : Le Monde de Riley : Felicity
 2016 : Better Things : Gina
 2017 : When We Rise : Annie Jones ado
 2017 : Esprits criminels : Katie Hammond (saison 12, épisode 18)
 2017 : American Crime : Tracy (2 épisodes)
 2019 : The Society : Becca Gelb (10 épisodes)
 2020 : Solar Opposites : Lydia (voix)
 2021 : Pacific Rim : The Black : Hayley (14 épisodes)
 2022 : The Thing About Pam : Mariah Day

Séries d'animation

 2022 : Battle Kitty : ZaZa Royale (voix, 7 épisodes)

Podcasts

 2020 : Day by Day : Jacqueline (voix)

Jeux vidéo

 2018 : The Walking Dead : L'Ultime Saison : Violet (voix)

Notes et références

Liens externes

Naissance en mars 1997
Actrice américaine de télévision
Actrice américaine de cinéma

Gideon Adlon


61. længdegrad kan henvise til:

 61. vestlige længdekreds
 61. østlige længdekreds

61. længdegrad


حارة جندل هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء الشوف في محافظة جبل لبنان.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء الشوف
أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة جبل لبنان
تجمعات درزية في لبنان

حارة جندل


Finalen om verdensmesterskabet i fodbold 1970 var den 9. finale siden turneringens etablering i 1930. Den blev spillet den 21. juni 1970 foran 107.412 tilskuere på Estadio Azteca i Mexicos hovedstad Mexico City, og skulle finde vinderen af VM i fodbold 1970. De deltagende hold var  og . Det brasilianske hold vandt kampen med 4-1, og det var tredje gang Brasilien blev verdensmestre.

Kampen blev ledet af den østtyske dommer Rudi Glöckner.

Kampen

Detaljer

Finalen
1970 - finalen
Brasiliens fodboldlandshold
Italiens fodboldlandshold
Mexico City

Verdensmesterskabet i fodbold 1970 - finalen


Mattheus Packebusch (* in Stendal; † 14. Dezember 1537 in Lübeck) war ein deutscher Jurist, Syndicus und Bürgermeister der Hansestadt Lübeck.

Leben
Packebusch war vermutlich Sohn des Bürgermeisters Arnd Packebusch in Stendal, hatte an der Universität Leipzig Rechtswissenschaft studiert und zum Doktor beider Rechte promoviert. Er war zunächst von 1495 bis 1522 als Syndicus der Hansestadt Lübeck tätig. Als Syndicus gilt er in Norddeutschland als der erste Rechtsgelehrte, der selbst aus einer ratsfähigen Familie stammte. In dieser Zeit begleitete er die Lübecker Interessenpolitik auf ihren wichtigen auswärtigen Stationen wie
 1495 Wismar
 1496/97 beriet er den Hamburger Bürgermeister Hermann Langenbeck gemeinsam mit Albert Krantz bei der Überarbeitung des Stadtrechts (Stadtbuch), das 1497 Gesetzeskraft erlangte.
 1498 Narva
 1499 Brügge
 1503 Kopenhagen, Stralsund, Rostock
 1504 Münster, Brügge
 1506 Kiel
 1512 war er gemeinsam mit dem Hildesheimer Domherren Mattheus Meyer Vertreter der Wendischen Städte im Streit mit den Niederlanden
 1513 bei Christian II. in Kopenhagen, "sowie mit holländischen Abgeordneten über Verlängerung des Waffenstillstands"
 1514 in Bremen zu Friedensverhandlungen mit den Holländern
 die 1516 in Antwerpen fortgesetzt wurden
 1521 vertrat er Lübeck auf dem Reichstag zu Worms
1522 wurde er in den Rat der Stadt Lübeck erwählt, dies unter Beibehaltung seines protokollarischen Ranges als Syndicus gleich nach den vier Bürgermeistern und vor den übrigen Ratsherren. Fehling vermutet, auch unter Beibehaltung seines Gehalts.

1525 vertrat er Lübeck bei den Schlichtungsverhandlungen zwischen Erzbischof und Domkapitel von Bremen und der Stadt Bremen.

1528 wurde er im Rat zu einem der Lübecker Bürgermeister erwählt. Er blieb zeitlebens ein Vertreter der alten Ordnung und Gegner der Reformation. In der Zeit der bürgerlichen Unruhen der Reformationszeit blieb er im Gegensatz zu Hermann Plönnies und Nikolaus Brömse in Lübeck und wurde, wie auch der vierte Bürgermeister Joachim Gercken im April 1531 drei Tage auf dem Lübecker Rathaus gefangen gesetzt. Ende 1532 trat er wegen fortgeschrittenen Alters aus dem Rat aus, trat diesem aber am 12. November 1534 wieder bei und sorgte für eine gewisse Kontinuität nach der Entmachtung Jürgen Wullenwevers.

Packebusch war verheiratet mit Christine, geb. Runge. Von den Söhnen des Paares ging Arndt Packebusch nach Reval und war dort von 1542 bis 1571 Ratsherr und Bürgermeister. Hieronymus Packebusch wurde Ratsherr in Lübeck (1541–1550).

Er gilt als möglicher Auftraggeber der Ausmalung des um 1500 entstandenen Seitenflügels des Hauses Mengstraße 60 mit einer Wurzel-Jesse-Darstellung.

Literatur
 Friedrich Bruns: Die Lübecker Syndiker und Ratssekretäre bis zur Verfassungsänderung von 1851 in ZVLGA Band 29 (1938), S. 97.
 Emil Ferdinand Fehling: Lübeckische Ratslinie. Lübeck 1925, Nr. 610

Einzelnachweise

Syndicus der Hansestadt Lübeck
Lübecker Ratsherr (16. Jahrhundert)
Jurist im Mittelalter
Jurist in der Frühen Neuzeit
Bürgermeister (Lübeck)
Geboren im 15. Jahrhundert
Gestorben 1537
Mann

Mattheus Packebusch


Jongema State eller Jongemastate var en stin (hollandsk, flertal: stinsen; fra vestfrisisk stienhûs, hollandsk: steenhuis, "stenhus", forkortet til stins, flertal stinzen, et landsted) fra det 15. århundrede, der ligger nord for den frisiske landsby Rauwerd, nær begyndelsen af Slachtedijk. Kun porthuset fra 1603 er bevaret fra stinene. På stedet ligger nu Jongemastate Park, forvaltet af It Fryske Gea.

Historie

Så tidligt som i 1461 blev Jongema Huys, senere ødelagt af ild, beboet af Kempo Jongema. Stinnene, der blev bygget mellem 1515 og 1530, blev beboet i århundreder af familien Van Eijsinga. En mursten på porthuset nævner også dette navn. Den sidste beboer var borgmester Hobbe Baerdt van Slooten. Stinnene blev solgt efter hans afgang og revet ned i 1912. De oprindelige konturer i den oprindelige tilstand er stadig genkendelige på stedet ved markeringer. En informationsplakat i det bevarede porthus nævner, at stedet blev doneret af Van Slooten-familien til It Fryske Gea for fremover at skulle fungere som en spadserepark for befolkningen i Rauwerd.

Oprindelig ejet af Jongma-familien, synes der at have været konflikter i familien.

Park Jongemastate

Park Jongemastate, lokalt også kendt som Raerder Bosk, er et skovområde i et mere åbent landskab omgivet af en vildgrav og en trægrænse. Mange stirrende planter vokser i parken og det virker som et fugleområde for fugle, især røg og blåhæren. Webstedet forvaltes af It Fryske Gea og er frit tilgængeligt for offentligheden. Et informationspanel er placeret i porthuset.

Eksterne henvisninger
 It Fryske Gea: park Jongemastate

Frisland
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Nederlandene

Jongema State


Janez Strašek (Slake kraj Podčetrtka, Slovenija, 11. prosinca 1906. – Svetice kraj Ozlja, Hrvatska, 30. ožujka 1947.) - slovenski katolički svećenik, redovnik lazarist, mučenik, sluga Božji

Rodio se 11. prosinca 1906. u selu Slake kraj Podčetrtka u Sloveniji. Odlučio se za svećeničko poslanje u Misijskoj družbi sv. Vinka Paulskoga (lazaristi). Po završenom studiju u Ljubljani, u crkvi Srca Isusova zajedno s četvoricom subraće posvećen je za svećenika 13. kolovoza 1933. Kao svećenik djelovao je najprije u Sloveniji, potom u Srbiji.

Bio je župnik mjesta Svetice od 8. rujna 1946. U susjednom Ozlju komunisti su ubili župnika dr. Matiju Kranjčića te je pater Janez od 4. prosinca 1946. upravljao i župom Ozalj. Kao dobar pastir povjerenih mu župa pozivao je narod na život u kršćanskom braku te da i dalje, usprkos teškim vremenima, krste i odgajaju svoju djecu u vjeri.

Ubijen je iz mržnje prema vjeri (lat. in odium fidei) dana 30. ožujka 1947. godine nakon jutarnje nedjeljne mise na putu iz Župe Ozalj u Župu Svetice. Pater Janez Strašek u to je vrijeme upravljao Župom Sv. Vida mučenika u Ozlju i Župom Rođenja Blažene Djevice Marije u Sveticama. Danima prije zasjede i smrti, komunistička partija ga je prisluškivala i bilježila njegove propovijedi. Iz njihovih spisa jasno čitamo, kako su mu ponajviše zamjerali jer je u propovijedima branio kršćanski brak i zaručništvo, te jer je pozivao narod da i dalje krsti svoju djecu. Strašeka su strijeljali iz lovačke puške, a nakon toga dotukli kolcem i polumrtvoga zavukli u grmlje.

Njegov se grob nalazi nekoliko stotina metara od pavlinskog samostana u Sveticama (kod Ozlja, od Karlovca prema Krašiću) i danas je označen velikom bistom, spomenikom i grobnicom.

Kardinal Josip Bozanić na svetkovinu Presvetog Srca Isusova, 11. lipnja, izdao je proglas "Kauza beatifikacije sluge Božjega p. Janeza Strašeka C.M. iz Misijske družbe Svetog Vinka Paulskoga", čime je otvoren postupak, da se proglasi blaženim.

O njemu je objavljena knjiga "Pater Janez Strašek, mučenik 1906. – 1947.)"

Izvori

Vanjske poveznice

Slovenci u Hrvatskoj
Slovenski katolički svećenici
Slovenski katolički redovnici
Žrtve partizanskih progona katoličkih svećenika u Drugom svjetskom ratu i poraću
Sluge Božji
Životopisi, Ozalj
Lazaristi

Janez Strašek


Parámero, en , est un village du dème de Pýli, district régional de Tríkala, en Thessalie, Grèce.

Selon le recensement de 2011, le village est inhabité.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Thessalie
Trikala (district régional)

Parámero


Okul psikolojisi, klinik psikoloji ve eğitsel psikolojinin ilkelerinin öğrencilerin davranış ve öğrenim sorunlarını tespit ve tedavisine yönelik kullanıldığı bir alandır. Okul psikologları çocuk ve ergen gelişimi, öğrenme teorileri, kişilik teorileri gibi alanlarda eğitim, mesleklerinin etik, hukuki ve idari kuralları hakkında da bilgi sahibidirler.

Tarihi gelişimi

Okul psikolojisi 1800'lerin sonlarında özellikle Alfred Binet gibi insanlar tarafından deneysel bir hareket olarak başlatılmıştır. Binet eğitim alanında faydalanılması için ilk IQ testini geliştiren kişidir aynı zamanda. Binet'in testi 1900'lerin başlarında ABD'ye getirilmiş ve 1916'da Lewis Terman tarafından standartları verilmiştir.

Kaynakça
İngilizce Vikipedi School psychology maddesi

Ayrıca bakınız
 Eğitsel psikoloji
 Klinik psikoloji

Dış bağlantılar
 Okul Psikologluğu ve Okul Psikolojik Danışmanlığı Meslekleri:Karşılaştırmalı Bir Çalışma
 School Psychology.Net
 Global School Psychology Network

Okul psikolojisi


Biserica "Sfântul Prooroc Ilie" din Miercurea Sibiului este un monument istoric aflat pe teritoriul orașului Miercurea Sibiului.

Note

Monumente istorice din județul Sibiu
Biserici cu hramul Sfântul Ilie
Biserici ortodoxe din județul Sibiu

Biserica „Sfântul Prooroc Ilie” din Miercurea Sibiului


Polarizator je optički sustav koji polarizira svjetlost. Polarizatori se mogu podijeliti prema fizikalnoj pojavi koja se koristi kako bi se postigla polarizacija. Pri dvolomu u dvolomnim kristalima (na primjer kalcit) svjetlost se dijeli na dvije zrake polarizirane u međusobno okomitim ravninama, pri refleksiji (odbijanju) može nastati potpuno polarizirana svjetlost, zbog dikroizma tanki listići nekih materijala (na primjer polivinil klorida impregniranoga jodom) propuštaju samo svjetlost određene polarizacije.

Polarizacija svjetlosti pomoću kristala
Pojave interferencije i ogiba (difrakcije) svjetlosti potvrđuju da je svjetlost valovite prirode. Međutim, iz njih se ne dobiva odgovor da li je svjetlost longitudinalno ili transverzalno valovito gibanje. Na to pitanje daje odgovor polarizacija svjetlosti.

Uzmimo dvije pločice kristala turmalina koje su brušene paralelno s glavnom kristalnom osi. Svaka pločica za sebe propušta svjetlost kako je god postavimo. Postavimo li obje pločice turmalina jednu prema drugoj, prozirnost će ovisiti o njihovu međusobnom položaju. Svjetlost će najjače prolaziti kada su kristalne osi obiju pločica međusobno paralelne. Zakretanjem jedne pločice prema drugoj prolazit će sve manje svjetlosti, a kod okomitog položaja obiju kristalnih osi ploče će biti neprozirne. Iz toga izlazi da prva pločica mijenja svojstva zrake svjetlosti koja kroz nju prolazi tako da zraka svjetlosti ima različita svojstva u smjerovima okomitim na zraku svjetlosti. Tu pojavu nazivamo polarizacijom svjetlosti.

Iz pojave polarizacije svjetlosti nužno izlazi da su valovi svjetlosti transverzalni, to jest da se titranje zbiva okomito na smjer širenja zrake svjetlosti. Kod longitudinalnih valova, na primjer kod valova zvuka ne može u zraku biti nikakve razlike u bilo kojem smjeru, okomitom na smjer širenja zvuka. U prirodnoj svjetlosti titraji su okomiti na smjer širenja, to jest na zraci u različitim ravninama. Zato takvu svjetlost zovemo nepolarizirana svjetlost.

Turmalinsku pločicu možemo zamisliti kao neku mehaničku mrežicu koja od svih titraja propušta samo onu komponentu koja leži u izvjesnoj ravnini. Takva se svjetlost kod koje se titranje zbiva samo u jednoj ravnini zove se polarizana svjetlost. Naprava (u našem slučaju prva pločica), koja prirodnu svjetlost pretvara u polariziranu, zove se polarizator. Kako je svjetlost koja je izašla iz turmalinske pločice polarizirana, to će ona proći kroz drugu pločicu samo onda ako su im kristalne osi paralelne. Kod okomitih osi svjetlost neće moći proći, i pločice će biti neprozirne. Kod ostalih položaja pločica, to jest kod zakreta za bilo koji kut manji od 90°, prolazit će samo jedan mali dio, to jest jedna komponenta polarizirane svjetlosti. Druga pločica koja je isto polarizator pomoću koje možemo odrediti da li je svjetlost polarizirana ili nije zove se analizator.

Iz dosadašnjeg razmatranja možemo reći da je polarizacija svjetlosti titranje svjetlosti samo u jednoj ravnini koja se zove ravnina titranja. To je linearno polarizirana svjetlost. Ravnina položena kroz zraku okomito na ravninu titranja zove se ravnina polarizacije. Polarizacija svjetlosti kod prolaza kroz turmalin i druge kristale tumači se rasporedom molekula u kristalu koji propuštaju titraje samo u jednoj ravnini.

Analizator
Analizator, u fizici, ili točnije rečeno analizator elektromagnetskoga zračenja, sastavni je dio nekog uređaja koja propušta samo zračenje linearno polarizirano u jednome smjeru, a zračenje okomito polarizirano na taj smjer prigušuje. Upotrebljava se za utvrđivanje polariziranosti elektromagnetskoga zračenja, a ako je to svjetlost, naziva se optičkim analizatorom.

Nicolova prizma

Nicolova prizma je jedna od najpoznatijih naprava za stvaranje linearno polarizirane svjetlosti. Upotrebljava se kao polarizator i analizator. Sastoji se od dvaju komada kristala islandskoga dvolomca, zalijepljenih kanadskim balzamom u obliku romboedarske prizme. Nepolarizirana zraka svjetlosti koja padne na brid Nicolove prizme dvostruko se lomi te daje ordinarnu i ekstraordinarnu zraku. Za ordinarnu je zraku indeks loma islandskoga dvolomca 1,658, a za ekstraordinarnu 1,486. Indeks loma kanadskoga balzama za obje je zrake jednak, i to 1,53 (za žutu natrijevu svjetlost). Ordinarna zraka koja na spojnicu od kanadskoga balzama dolazi pod kutom većim od kritičnoga totalno se reflektira, a ekstraordinarna zraka prolazi gotovo nesmetano kroz prizmu. Rezultat je da je izlazna zraka potpuno polarizirana. Taj sustav prizmi konstruirao je škotski fizičar William Nicol (1768. – 1851.). Modifikacije Nicolove prizme upotrebljavaju se i za druge, posebne (specijalne) svrhe.

Izvori

Optički uređaji

Polarizator


George Potra (n. 1907, Săcuieu, Cluj – d. 1990, București) a fost un istoric al Bucureștiului, tatăl istoricului George G. Potra, "titulescologul". S-a născut în 1907 în Săcuieu, județul Cluj, dar în 1911 familia s-a mutat în București, unde tatăl său practica meseria de geamgiu.

La Liceul Matei Basarab, unde a studiat, i-a avut colegi pe Constantin Noica și pe Barbu Brezianu.

Principala sa lucrare este "Bucureștii de ieri" –  în 2 volume, publicată în martie 1990.

Alte lucrări:
Contribuțiuni la istoricul țiganilor din România
Hanurile bucureștene.

Referințe

Nașteri în 1907
Decese în 1990
Istorici români

George Potra


Aceasta este o listă de femei miniștri în România, cuprinzând femeile care au fost membre ale unui guvern începând din 1946.

Regatul României (1881-1947)
 Florica Bagdasar
 Ministrul Sănătății, între 1 decembrie 1946 și 30 decembrie 1947.

Republica Populară România (1947-1965)
 Ana Pauker
 Ministrul Afacerilor Externe, între 30 decembrie 1947 și 24 noiembrie 1952.
 Vice-președinte al Consiliului de Miniștri între 16 aprilie 1949 și 24 noiembrie 1952.

 Florica Bagdasar
 Ministrul Sănătății, între 30 decembrie 1947 și 28 august 1948.

 Constanța Crăciun
 Ministru al Culturii între 28 octombrie 1953 și 19 martie 1957
 Președinte al Comitetului de Stat pentru Cultură și Arte, între 9 iunie 1962 și 20 august 1965.

Republica Socialistă România (1965-1989)
 Suzana Gâdea
 Ministrul Educației și Învățământului între 16 iunie 1976 și 28 august 1979.
 Președintele Consiliului Culturii și Educației Socialiste între 28 august 1979 și 22 decembrie 1989.

Aneta Spornic
 Ministrul Educației și Învățământului între 28 august 1979 și 28 aprilie 1982.
 Vice-președinte al Consiliului de miniștri între 29 martie 1985 și 22 decembrie 1989.

 Elena Ceaușescu
 Prim vice-președinte al Consiliului de Miniștri între 29 martie 1980 și 22 decembrie 1989.

Alexandrina Găinușe
 Vice-președinte al Consiliului de Miniștri între 29 martie 1985 si 17 iunie 1986.
 Ministru al Industriei Ușoare între 5 iunie 1986 și 3 februarie 1987.

Lina Ciobanu
 Ministru al Industriei Ușoare între 3 februarie 1987 și 11 septembrie 1987.
 Vice-președinte al Consiliului de Miniștri între 11 septembrie 1987 și 22 decembrie 1989.

Paula Prioteasa
 Ministru al Industriei Alimentare și al Achiziționării Produselor Agricole între 7 martie 1986 și 22 decembrie 1989.

Ana Mureșan
 Ministrul Comerțului Interior între 29 martie 1985 și 22 decembrie 1989.

Maria Bobu
 Ministrul Justiției între 3 octombrie 1987 și 22 decembrie 1989.

Maria Flucsă
 Ministru al Industriei Ușoare între 11 septembrie 1987 și 22 decembrie 1989.

Din 1989

Guvernul Văcăroiu

Daniela Bartoș
 Ministrul Sănătății între 23 august 1996 și 11 decembrie 1996.

Guvernul Isărescu

Smaranda Dobrescu
 Ministrul Muncii și Protecției Sociale între 22 decembrie 1999 și 28 decembrie 2000.

 Anca Boagiu
 Ministrul Transporturilor între 27 iunie 2000 și 28 decembrie 2000.

Guvernul Năstase

 Ecaterina Andronescu
 Ministrul Educației și Cercetării în perioada 28 decembrie 2000 și 19 iunie 2003.

 Daniela Bartoș
 Ministru al Sănătății și Familiei în perioada 28 decembrie 2000 și 19 iunie 2003.

 Silvia Ciornei
 Ministrul Întreprinderilor Mici și Mijlocii și Cooperației între 28 decembrie 2000 și 28 decembrie 2004.

 Elena Dumitru
 Ministrul Muncii și Solidarității Sociale între 19 iunie 2003 și 14 iulie 2004.

Speranța Ianculescu
 Ministrul Protecției Mediului și Apelor, între 11 martie 2004 și 28 decembrie 2004.

 Hildegard Puwak
 Ministrul Integrării Europene între 28 decembrie 2000 și 20 octombrie 2003.

 Rodica Stănoiu
 Ministru al Justiției în perioada 28 decembrie 2000 și 11 martie 2004.

Adriana Țicău
 Ministrul Comunicațiilor și Tehnologiei Informației în perioada 14 iulie 2004 și 28 decembrie 2004.

Guvernul Tăriceanu

 Monica Macovei
 Ministru al Justiției în perioada 29 decembrie 2004 - 5 aprilie 2007.

 Mona Muscă
 Ministrul Culturii și Cultelor în perioada 29 decembrie 2004 - 22 august 2005.

 Sulfina Barbu
 Ministrul Mediului și Apelor, în perioada 29 decembrie 2004 - 5 aprilie 2007.

 Anca Boagiu
 Ministrul Integrării Europene între 22 august 2005 și 5 aprilie 2007.

 Mariana Câmpeanu
 Ministrul Culturii între 25 septembrie 2008 și 22 decembrie 2008.

Guvernele Boc

 Ecaterina Andronescu
 Ministrul Educației, Cercetării și Inovării în perioada 22 decembrie 2008 și 1 octombrie 2009.

 Elena Udrea
 Ministrul Turismului între 22 decembrie 2008 și 6 februarie 2012.

Monica Iacob-Ridzi
 Ministrul Tineretului și Sportului, între 5 aprilie 2009 și 14 iulie 2009.

Sorina Plăcintă
 Ministrul Tineretului și Sportului, în perioada 14 iulie 2009 - 23 decembrie 2009.

 Anca Boagiu
 Ministrul Transporturilor și Infrastructurii, între 3 septembrie 2010 și 6 februarie 2012.

 Sulfina Barbu
 Ministrul Muncii, Familiei și Protecției Sociale între 19 septembrie 2011 și 6 februarie 2012.

Guvernul Ungureanu

 Claudia Boghicevici
 Ministrul Muncii, Familiei și Protecției Sociale între 9 februarie 2012 și 27 aprilie 2012.

Guvernele Ponta

 Mariana Câmpeanu
 Ministrul Muncii, Familiei și Protecției Sociale între 7 mai 2012 și 26 februarie 2014.

 Rovana Plumb
 Ministrul Mediului și Pădurilor, între 7 mai 2012 și 4 martie 2014.
 Ministrul Muncii, Familiei, Protecției Sociale și Persoanelor Vârstnice din 4 martie 2014.

 Ecaterina Andronescu
 Ministrul Educației, Științei, Tineretului și Sportului între 12 iulie 2012 și 21 decembrie 2012.

 Mona Pivniceru
 Ministrul Justiției, între 23 august 2012 și 23 martie 2013.

 Ramona Mănescu
 Ministrul Transporturilor între 26 august 2013 și 26 februarie 2014.

 Gabriela Szabó
 Ministrul Tineretului și Sportului între 4 martie 2014 - 17 noiembrie 2015.

 Ioana Petrescu
 Ministrul Finanțelor Publice, între 4 martie 2014 și 14 decembrie 2014 - 17 noiembrie 2015.

 Csilla Hegedüs
 Vice-prim-ministru și Ministru al Culturii între 18 noiembrie 2014 și 14 decembrie 2014.

 Sevil Shhaideh
 Ministrul Dezvoltării Regionale și Administrației Publice între 20 mai 2015 și 17 noiembrie 2015.

 Grațiela Gavrilescu
 Ministrul Mediului, Apelor și Pădurilor, în perioada 14 decembrie 2014 - 17 noiembrie 2015.

Guvernul Cioloș

 Anca Paliu Dragu
 Ministrul Finanțelor Publice, între 17 decembrie 2015 si 4 ianuarie 2017.
 Raluca Prună
 Ministru al Justiției în perioada 17 noiembrie 2015 si 4 ianuarie 2017.
Aura Carmen Răducu
 Ministrul Fondurilor Europene între 17 noiembrie 2015 - 25 aprilie 2016.
Claudia Ana Moarcăș
 Ministrul Muncii, Familiei, Protecției Sociale și Persoanelor Vârstnice în perioada 17 noiembrie 2015 si 4 ianuarie 2017.
Cristina Pașca Palmer
 Ministrul Mediului, Apelor și Pădurilor, în perioada 17 noiembrie 2015 si 4 ianuarie 2017.
 Elisabeta Lipă
 Ministrul Tineretului și Sportului, în perioada 17 decembrie 2015 si 4 ianuarie 2017.
Victoria-Violeta Alexandru
 Ministrul responsabil pentru Consultare publică și Dialog social între 17 decembrie 2015 si 4 ianuarie 2017.
Corina Șuteu
 Ministrul Culturii, între 5 mai 2016 și 4 ianuarie 2017.

Guvernele Grindeanu, Tudose și Dăncilă

 Viorica Dăncilă
 Primul-ministru, începând cu 29 ianuarie 2018.

 Sevil Shhaideh
 Vice-prim ministru, Ministrul Dezvoltării Regionale, Administrației publice și Fondurilor europene din 4 ianuarie până la 27 octombrie 2017.
 Carmen Dan
 Ministrul AfacerilorIinterne, începând cu 4 ianuarie 2017.
 Adriana Petcu
 Ministrul Apelor și Pădurilor, în perioada 4 ianuarie-29 iunie 2017.
 Lia Olguța Vasilescu
 Ministrul Muncii și Protecției și Justiției Sociale începând cu data de 4 ianuarie 2017.
 Grațiela Gavrilescu
 Ministrul pentru Relațiile cu Parlamentul de la 4 ianuarie până în 3 aprilie 2017.
 Ministrul Mediului din 29 iunie 2017.
 Vice-Prim-ministru, începând cu 29 ianuarie 2018.
Andreea Păstârnac
 Ministrul pentru Românii de peste hotare între 4 ianuarie 2017 și 29 ianuarie 2018.
Mihaela Toader
 Ministrul delegat pentru Fonduri europene de la 4 ianuarie până în 23 februarie 2017.
 Ana Birchall
 Ministrul delegat pentru Afaceri Europene, de la 4 ianuarie până în 29 iunie 2017.
 Vice-Prim-ministru, responsabil de punerea în aplicare a parteneriatelor strategice, începând cu 29 ianuarie 2018.
 Doina Pană
 Ministrul Apelor și Pădurilor din 29 iunie 2017 la 4 ianuarie 2018.
 Rovana Plumb
 Ministrul delegat pentru Fonduri europene, în perioada 29 iunie - 27 octombrie 2017.
 Ministrul delegat pentru Fonduri europene, din 29 ianuarie 2018.
 Sorina Pintea
 Ministrul Sănătății, începând cu 29 ianuarie 2018.
 Ioana Bran
 Ministrul Tineretului și Sportului, începând cu 29 ianuarie 2018.
 Natalia-Elena Intotero
 Ministrul pentru Românii de peste hotare, din 29 ianuarie 2018.

Guvernele Orban

 Raluca Turcan
 Vice-prim ministru, din 4 noiembrie 2019 până în 23 decembrie 2020
 Monica Anisie
 Ministrul Educației și Cercetării, din 4 noiembrie 2019 până în 23 decembrie 2020
 Violeta Alexandru
 Ministrul Muncii și Protecției Sociale, din 4 noiembrie 2019 până în 23 decembrie 2020

Guvernul Câțu

 Raluca Turcan
 Ministrul Muncii și Protecției Sociale, din 23 decembrie 2020
 Ioana Mihăilă
 Ministrul Sănătății Publice, din 21 aprilie 2021 până la 7 septembrie 2021

Guvernul Ciucă

 Gabriela Firea
Ministrul Familiei, Tineretului și Egalității de Șanse, 25 noiembrie 2021
 Ligia Deca
Ministrul Educației, din 3 octombrie 2022

Acces la portofolii

Bibliografie
 George Marcu: Femei de seamă din România - De ieri și de azi, Editura Meronia, București, 2017,

Legături externe
 Lista de femei miniștri române (Ghid la nivel Mondial pentru Femeile în funcții de Conducere)

Miniștri
Listă
Politiciene române

Listă de femei miniștri române


Attar puede referirse a:

Attar (dios), también conocido como Athtar, Athar, Astar o Ashtar, el dios del lucero del alba (Venus) en la mitología semítica occidental y se corresponde con la diosa Istar en Mesopotamia, asociada también a Venus
Abbas Attar (1944-), fotógrafo iraní
Farid al Din Attar, «Attar de Nishapur», un célebre poeta y místico musulmán persa
Farideh Attar (1952-), botánico, curador, profesor y fitogeógrafo iraní

Attar


Papilio hectorides est une espèce de lépidoptères (papillons) de la famille des Papilionidae. Cette espèce est présente dans le quart sud-est de l'Amérique du Sud.

Description

Imago
Il y a un dimorphisme sexuel. Chez le mâle les ailes sont noires à l'avers. Les ailes  antérieures portent une bande crème plus ou moins large. Les ailes postérieures sont de forme dentelée avec de longues queues noires. Elles portent une bande crème dans le prolongement de celle des ailes antérieures, ainsi qu'une série de macules crème submarginales, un point orange ou rouge dans l'angle anal et des macules rouges plus ou moins larges dans la partie médiane de l'aile. Au revers les ailes sont marron, les motifs sont similaires à ceux de l'avers mais il y a de fines stries dans la cellule des ailes antérieures, davantage de macules rouges sur les ailes postérieures et une série de macules crème supplémentaires.

La femelle est similaire, mais les macules submarginales des ailes postérieures sont rouges à l'avers et au revers. En outre il existe une forme sombre chez laquelle les bandes crème des ailes sont absentes.

Le corps est blanc crème, le dessus de la tête et du corps est noir.

Juvéniles
Les chenilles sont couvertes de petits piquants et de couleur dominante marron. L'arrière du corps est blanc et il y a une large macule jaunâtre au milieu du corps. Les premiers stades sont luisants et portent des macules orange qui disparaissent presque entièrement au dernier stade. La chrysalide est marron ou grise, elle imite un morceau de noir et porte une longue protubérance dans le dos.

Écologie
La femelle pond ses œufs par groupe d'1 à 8 sur des plantes de la famille des Rutacés et des Piperacés, de préférence dans des lieux ombragés. Au Brésil la plante-hôte la plus courante dans la nature est Zanthoxylum hiemale, mais l'espèce peut aussi utiliser Piper amalago, Piper xylosteoides, Z. rhoifolium et Citrus limon (Citronnier). Les chenilles passent habituellement par cinq stades avant de se changer en chrysalide, mais il arrive que des chenilles, les mâles le plus souvent, connaissent un  stade larvaire. La croissance dure alors plus longtemps mais la chrysalide est plus grande que chez les chenilles qui ont grandi dans les mêmes conditions mais n'ont connu que 5 stades. Ce phénomène est plus ou moins fréquent selon la plante hôte utilisée, il se produit assez souvent avec Piper xylosteoides, parfois avec Zanthoxylum hiemale et Z. rhoifolium et jamais avec Piper amalago. Z. hiemale et Piper amalago semblent être de meilleures plantes-hôtes que Piper xylosteoides et Z. rhoifolium.

Comme toutes les espèces de Papilionides les chenilles possèdent derrière la tête un osmeterium, organe fourchu qu'elles déploient pour faire fuir les prédateurs.

Cette espèce passe la saison sèche sous forme de chrysalide.

Habitat et répartition
Papilio hectorides est présent dans le quart sud-est de l'Amérique du Sud, au Brésil, au Paraguay, en Uruguay et en Argentine.

Systématique
L'espèce Papilio hectorides a été décrite pour la première fois en 1794 par l'entomologiste Eugen Esper. Elle appartient au groupe des Heraclides, composé d'une trentaine de Papilio américains.

Liens externes

Notes et références

Papilionidae
Lépidoptère d'Amérique
Lépidoptère décrit au XVIIIe siècle

Papilio hectorides


Operation Foxley var en britisk plan under anden verdenskrig om at dræbe Adolf Hitler. Operationen blev aldrig gennemført, men der var planer om at gennemføre den enten den 13. eller 14. juli 1944, da Adolf Hitler besøgte Berghof.

Kilder og henvisninger
 Britain's Plan to Kill Hitler By Having a Sniper Shoot Him During His Daily Walk To The Tea House  Shahan Russell på warhistoryonline.com januar 2016

2. verdenskrig

Operation Foxley


La edición 80.º del Campeonato de Wimbledon se celebró entre el 20 de junio y el 1 de julio de 1966 en las pistas del All England Lawn Tennis and Croquet Club de Wimbledon, Londres, Inglaterra.

El cuadro individual masculino lo iniciaron 128 jugadores mientras que el femenino lo iniciaron 96 tenistas.

Hechos destacados
En la competición individual masculina se impuso el español  Manuel Santana  logrando el único título que obtendría en el torneo al imponerse en la final al estadounidense Dennis Ralston.

En la competición individual femenina la victoria fue para la estadounidense  Billie Jean King logrando el primero de los seis triunfos que obtendría en Wimbledon al imponerse a la brasileña Maria Bueno.

Palmarés

Cuadros Finales

Categoría senior

Torneo individual masculino

Torneo individual  femenino

Véase también
 Campeonato de Wimbledon
 Grand Slam

Enlaces externos
 Wimbledon (Web official)

Campeonato de Wimbledon 1966

Campeonato de Wimbledon 1966


هي المجلات والمطبوعات الرسمية التي تصدر عن الأكاديمية العربية للعلوم والتكنولوجيا والنقل البحري

المجلة العلمية للأكاديمية العربية

هي مجلة نصف سنوية تصدر عن الأكاديمية وتنشر بها البحوث العلمية التي تم تقديمها للجنة المجلة وحصلت على الموافقة بالنشر
وجميع الابحاث المنشورة بها تم تحكيمها علميا وفقا لمعايير البحث العلمي والأكاديمي.

رئيس هيئة التحرير : د. رفعت رشاد
مدير التحرير : المستشار. فتحي محمد القبانى
ISSN 1110-5739

حالة النشر : ما زال

فويس

 وهي مجلة دورية صدرت عن اتحاد طلاب الأكاديمية فرع القاهرة. وكانت باللغة الإنجليزية وبها أيضاً بعض الأقسام باللغة العربية.

نشأت فكرة عمل المجلة في عام 2005 علي يد طالبين بكلية الهندسة والتكنولوجيا، هم شريف عصام ونرمين زهران، ولكن لم توضع موضع التنفيذ حتي أكتوبر 2008.

ولكن صدر منها عددان مطبوعان فقط، وتم نشر الثالث على الإنترنت، ثم توقف إصدار المجلة منذ نهاية فبراير 2009. وذلك لتوقف الأكاديمية عن تمويل المجلة لعدم رضاها عن محتواها.

حالة النشر : متوقف

أمواج

ثم قامت الأكاديمية بإنشاء مجلة أخرى باللغة العربية تحمل اسم أمواج، يشارك في تحريرها طلبة الأكاديمية من جميع فروعها، ويدير تحريرها مركز إعلامي أنشأته الأكاديمية تحت اسم «المركز العربي للإعلام» وترأسه الإعلامية الكبيرة د.درية شرف الدين.

تم إصدار العدد الأول من المجلة في يونيو 2009 في طبعة من 20,000 نسخة بغرض تغطية الشباب الجامعي بشكل عام ومن المتوقع أن تكون المجلة ربع سنوية.

حالة النشر : ما زال

المراجع

مجلات نصف سنوية

مطبوعات الأكاديمية العربية للعلوم والتكنولوجيا والنقل البحري


Zasjeda u Krajima je poznata zajednička akcija letećeg voda Trogirskog partizanskog odreda i Šibenske leteće čete izvršena 8. ožujka 1943. u predjelu Kraji na staroj cesti Donji Seget - Gornji Seget oružanim napadom na talijansku vojnu kolonu kojima su ovim napadom naneseni znatni ljudski i materijalni gubici.

Prethodne okolnosti
Tijekom okupacije trogirskog kraja Talijani su u početku pokretali javne radne akcije s ciljem da pridobiju radno sposobno lokalno stanovništvo učlanjujući ih, između ostalog, u fašističku sindikalnu organizaciju "Dopolavoro".

Sredinom 1942. godine pokrenuta je akcija proširenja i rekonstrukcije ceste Donji Seget - Gornji Seget. Rukovodioci NOP-a Jozo Lozovina Mosor i Ante Hrabar Rico donose odluku da se Talijane svim sredstvima omete u njihovim namjerama.

Uskoro je organizirana akcija rušenja i uništavanja kompletne opreme i strojeva koja je uspješno izvedena te su Talijani onemogućeni u prometovanju cestom na pravcu Trogir - Šibenik preko Boraje.

Priprema i provedba zasjede
Početkom 1943. Talijani su ponovo odlučili da nastave radove na cesti te da poprave most u predjelu Jakovčevica kojeg su porušili partizani pa su u tu svrhu mobilizirani radnici - stanovnici Donjeg i Gornjeg Segeta te Vranjice. U svrhu nadzora radnika i osiguranja gradilišta svaki dan je iz Trogira dolazila jedinica talijanskih vojnika. Rukovodstvo NOP-a je odlučilo nanovo onemogućiti nastavak radova s ciljem da se odrasli mještani oslobode talijanskog utjecaja i pritiska.

Za tu svrhu određeni su borci lokalnog letećeg voda Trogirskog odreda kojim je rukovodio komandir Ćiro Ševo Zec te politički komesar Mile Kovačević Rođo, te borci Šibenske leteće čete pod rukovodstvom komandira Joze Bumbera Vaske i političkog komesara Ive Ninića Đunđulete koji su bili na putu za Muć poradi popune partizanskih jedinica.

Okupljanje je izvršeno je 07. ožujka 1943, u zaseoku Šuntići u Gornjem Segetu, a na mjestu zvanom Brelo dogovoren je raspored boraca. U pripremi akcije su također sudjelovali predstavnici Narodnooslobodilačkih odbora (NOO) Gornjeg i Donjeg Segeta, predsjednik Tome Vukman Majka te Nikola Jadrić i Toni Muštra Osvetnik koji su nadzirali nagaznu minu na cesti.

8. ožujka oko 8:00 sati borci su se nalazili raspoređeni na dogovorenim mjestima gdje će u zasjedi dočekati i likvidirati talijansku jedinicu. U planirano vrijeme prošla je prethodnica od 5 talijanskih vojnika koju su borci prema planu propustili tako da Talijani nisu mogli ništa posumnjati.

Nakon nekoliko minuta u zasjedu upada talijanska glavnina. Na znak komandira Ćire Ševe Zeca plotunom je izvršen napad ručnim bombama i puškama. Akcija je trajala nekoliko minuta i talijanski vojnici nisu imali vremena prihvatiti borbu. Talijani su se branili iz topničke baze na obližnjem Čubrijanu ( Čiovo), ali bez uspjeha.

Rezultati i posljedice
19 Talijana je poginulo, 13 ranjeno, 5 zarobljeno. Partizan Teo Gulin Leo iz Šibenske čete poginuo je od metaka svojih suboraca jer je prije vremena upao među talijanske vojnike. Zaplijenjeno je 27 pušaka, 3 puškomitraljeza i veća količina puščanog streljiva i druge ratne opreme. Veći dio zaplijenjenog oružja i streljiva ponijeli su sobom borci Šibenske leteće čete u pravcu Muća.

Radi odmazde su 11. ožujka 1943. Talijani iz Trogira doveli kamionom te strijeljali 19 talaca, u Donjem Segetu nedaleko groblja, na mjestu Betanija, i to u grupama po 4, jedne naočigled drugih. Pri ukopu nisu bili dozvoljeni vjerski obredi kao ni postavljanje križeva ili oznaka s imenom ubijenog a rodbina nije smjela prisustvovati pokopu.

Nasljedstvo
Spomen-ploča veličine 100 x 55 cm od bijelog brušenog kamena na spomeniku od prirodnog kamena 140x240x110 cm bila je postavljena na mjestu događaja od strane Općinskog odbora SUBNOR-a Trogir.

Izvori

Literatura

 Grupa autora "Trogirski kraj u NOB-u 1941-1945.", Split 1984.
 Josip Miliša: "U spomen revoluciji i NOB-u", Trogir, 1987.

Bitke u Drugom svjetskom ratu

Zasjeda u Krajima


Jednogodišnja tratinčica (dupčić, lat. Bellis annua), jednogodišnja biljna vrsta iz porodice glavočika raširena po Sredozemlju Europe, Azije i Afrike.

Jedna je od tri vrste tratinčica koje rastu u Hrvatskoj

Vrstu Bellis microcephala Lange, Kew tretira podvrstom jednogodišnje tratinčice pod imenom Bellis annua subsp. microcephala (Lange) Nyman.

Podvrste
 Bellis annua subsp. annua
 Bellis annua subsp. minuta (DC.) R.D. Meikle, Sardinija; Italija; Kreta; Cipar; Izrael; Jordan.

Izvori

Tratinčica
Flora Jugozapadne Europe
Flora Jugoistočne Europe
Flora Sjeverne Afrike
Flora Kanarskih otoka
Flora Zapadne Azije
Flora Hrvatske
Flora Malte

Jednogodišnja tratinčica


An Microtatorchis in uska genus han Liliopsida. An Microtatorchis in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

Ilarom nga taxa

 Microtatorchis acuminata
 Microtatorchis alata
 Microtatorchis aristata
 Microtatorchis brachyceras
 Microtatorchis bracteata
 Microtatorchis bryoides
 Microtatorchis carinata
 Microtatorchis celebica
 Microtatorchis ceratostylis
 Microtatorchis chaetophora
 Microtatorchis clavicalcarata
 Microtatorchis clementsii
 Microtatorchis collina
 Microtatorchis compacta
 Microtatorchis doctersii
 Microtatorchis erosula
 Microtatorchis finisterrae
 Microtatorchis flaccida
 Microtatorchis flava
 Microtatorchis govidjoae
 Microtatorchis hosokawae
 Microtatorchis iboetii
 Microtatorchis javanica
 Microtatorchis kaniensis
 Microtatorchis lamii
 Microtatorchis laxa
 Microtatorchis longissima
 Microtatorchis multiflora
 Microtatorchis muriculata
 Microtatorchis musciformis
 Microtatorchis oreophila
 Microtatorchis paife
 Microtatorchis papillosa
 Microtatorchis papuana
 Microtatorchis perpusilla
 Microtatorchis platyrhachis
 Microtatorchis podochiloides
 Microtatorchis potamophila
 Microtatorchis pterophora
 Microtatorchis rhomboglossa
 Microtatorchis samoensis
 Microtatorchis schlechteri
 Microtatorchis smithii
 Microtatorchis steenisii
 Microtatorchis taenioides
 Microtatorchis terrestris
 Microtatorchis torrtcellensis
 Microtatorchis triangulipetala
 Microtatorchis triloba
 Microtatorchis tubulosa
 Microtatorchis wilhelminae

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Microtatorchis

Microtatorchis


Ghennadi Mihailovici Miciurin (în , ) a fost un actor de teatru și film sovietic. A fost distins cu titlul de Artist emerit al RSFSR (1939) și a fost laureat al premiului Stalin cl. a III-a (1950).

Biografie
Ghennadi Miciurin a studiat în anii 1917-1918 la școala de teatru din Petrograd sub îndrumarea lui Leonid Vivien. În 1918 a devenit actor la Teatrul Dramatic Balșoi, unde a jucat până în 1931. În 1931 s-a mutat la Moscova și până în 1937 a jucat pe scena Teatrului Vs. Meyerhold.

Părăsește teatrul lui Мeyerhold în 1937, apoi lucrează pentru o scurtă perioadă la Teatrul Мossovet.Potrivit unora, a fost arestat în dosarul lui Meyerhold, dar eliberat după interogatoriu. În 1939 s-a întors la Teatrul Dramatic M. Gorki.

Începând din 1945 a fost actor la Teatrul Dramatic A.S. Pușkin din Leningrad.

Ghennadi Miciurin a debutat în cinematografie în anul 1923, jucând rolul lui Dmitri Karakozov în filmul Дворец и крепость.

A murit la 12 octombrie 1970 în Leningrad. A fost înmormântat în cimitirul Serafimovski.

Activitatea artistică

Roluri în teatru
Teatrul dramatic Balșoi
 1920 — Prințul Alexei  de Dmitri Merejkovski. Punere în scenă de A. N. Benoit și A. N. Lavrentiev — Blumetrost
 1920 — Neguțătorul din Veneția de William Shakespeare. Punere în scenă de A. N. Benoit — prințul de Aragon
 1921 — Slugă la doi stăpâni de Carlo Goldoni. Punere în scenă de A. N. Benoit — Silvio
 1921 — A douăsprezecea noapte de William Shakespeare. Punere în scenă de N. V. Petrov — sir Andrew Aguecheek
 1924 — Conspirația împărătesei de A. N. Tolstoi și P. E. Șegolev — Protopopov

Filmografie
 1923 — Дворец и крепость — Karakozov
 1925 — Степан Халтурин — ofițer de jandarmi
 1926 — Декабристы — prințul Trubețkoi
 1927 — Кастусь Калиновский — Danzas
 1927 — Поэт и царь — Danzas
 1927 — Пурга — partizanul Vladimir Gurov
 1928 — Золотой клюв — Мarei
 1928 — Косая линия — Jilin
 1928 — Мой сын — Andrei Surin
 1928 — Норд-ост — Vladimir Gurov
 1929 — Флаг нации — inginerul Kurt
 1930 — Orașe și ani — inginerul Kurt
 1932 — Беглец — Schultz
 1932 — Шакир
 1932 — Победители ночи — Robert
 1933 — Моя Родина — comandantul companiei
 1933 — Отчаянный батальон — Iuriev
 1935 — Лунный камень — profesorul Friedrich E. Dorn
 1936 — Заключённые — inginerul Botkin
 1937 — Дочь Родины — Ignat Vasiliok
 1941 — Разгром Юденича — Оsokin
 1946 — Сыновья — comandantul grupului de partizani
 1949 — Константин Заслонов — Hirt
 1952 — Cadavrul viu (film-spectacol din 1952), regia Vladimir Vengherov
 1953 — Горячее сердце — Kuroslepov
 1953 — Честь товарища — Rusanov
 1955 — Таланты и поклонники — Gromilov
 1957 — Его время придёт — Gutkovski
 1958 — Красные листья — procurorul
 1959 — Девочка ищет отца — colonelul german
 1960 — Чужая беда
 1961 — Первые испытания — pădurarul
 1962 — В мёртвой петле
 1968 — Всего одна жизнь

Premii și distincții
 Ordinul "Insigna de Onoare" (1940)
 Artist emerit al RSFSR (1939)
 Premiul Stalin cl. a III-a (1950) — pentru interpretarea rolului Hirt în filmul Konstantin Zaslonov

Note

Bibliografie
 Кинословарь в 2-х томах — М., «Советская энциклопедия», 1966—1970
 «Кино». Энциклопедический словарь — М., «Советская энциклопедия», 1987

Nașteri pe 3 septembrie
Nașteri în 1897
Realism socialist
Decese pe 12 octombrie
Decese în 1970
Actori ruși
Actori sovietici
Actori de filme mute
Laureați ai Premiului Stalin
Artiști emeriți ai Uniunii Sovietice

Ghennadi Miciurin


Svømmesport under Sommer-OL 2020 er opdelt i fem discipliner. Disse discipliner er vandpolo (242 deltagere), synkronsvømning (104 deltagere), udspring (136 deltagere), svømning i bassin (878 deltagere) og svømning i åbent vand (maraton) (50 deltagere). Vandpolo foregår i Tatsumi International Swimming Centre, synkronsvømning, udspring og svømning i bassin foregår i Olympic Aquatics Centre mens svømning i åbent vand foregår i Odaiba Marine Park. Alle stadion ligger i Tokyo Bay zonen.

Den olympiske turnering

Vandpolo

Synkronsvømning

Udspring

Svømning

Svømning i åbent vand

Tidsplan

Eksterne Henvisninger
 https://tokyo2020.org/en/games/sport/olympic/swimming/
 http://www.fina.org/event/xxxii-olympic-games

Referencer

Svømmesport under sommer-OL 2020


සමස්ත ලංකා මුස්ලිම් කොංග්‍රසය ( All Ceylon Makkal Congress) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ලියාපදිංචි දේශපාලන පක්ෂයක් වේ. එය 2005 වසරේදී රිෂාද් බදියුදීන් විසින් පිහිටුවන ලදී.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ ඉස්ලාමීය දේශපාලන පක්ෂ

සමස්ත ලංකා මුස්ලිම් කොංග්‍රසය


Nives Madunić Barišić – književnica, dramaturginja i urednica.

Rođena 1968. godine u Osijeku, školovala se na Filozofskom fakultetu u Zagrebu te Akademiji dramskih umjetnosti u Zagrebu.

Radi kao Urednica Dramskog programa Hrvatskoga radija Hrvatske radiotelevizije.

Autorica je više romana za djecu Tajna čokoladnih bombona, Lunapark , Mrak ili strah, Dlakava ljubav, Urtrka s vremenom i ciklusa kraćih romana Hana i Janko., sve u izdanju Mozaik knjige te slikovnica Zelena princeza i druge kvrgave priče  u izdanju Ibis grafike.

U književnim časopisima objavila je nekoliko pripovjedaka, a jedna od njih uvrštena je i u antologiju hrvatske ženske kratke priče   Svaka priča na svoj način.

Napisala je više drama od kojih se izdvajaju  Babuška (pohvala na Natječaju Marin Držić), Vjetar i vrag (Nagrada AGM-a za najbolji tekst mladoga dramatičara u časopisu "Plima") te igrokazi Naša je mama postala zmaj, Ispod zvončića se rodio kraljević, Iza duge  (sva tri nagrađena Nagradom Mali Marulić za najbolji tekst za dječje i lutkarsko kazalište).

Kao dramaturginja  surađuje s više nacionalnih i gradskih kazališta u Hrvatskoj, a u kojima se igraju njezini igrokazi za djecu .

Između ostalog potpisuje dramatizaciju romana  Unterstat   Ivane Šojat Kuči, a prema kojoj je nastala predstava nagrađena Nagradom HDDU kao najbolja predstava u cjelini.

U matičnoj kući HRT ostvarila je niz uspješnih dramatizacija u radiodramskim emisijama za djecu i odrasle te za jednu od njih Imaš fejs?  prema istoimenom romanu Jasminke Tihi Stepanić primila  posebnu nagradu slovačkog  ogranka IBBY za najbolju dramatizaciju.

Izvori

Životopisi, Zagreb
Urednici na HTV-u
Hrvatski pisci za djecu
Hrvatski romanopisci

Nives Madunić Barišić


Funkija (hosta, bogiša, lat. Hosta nom. cons.), rod trajnica iz porodice šparogovki, dio je potporodice saburovki. Priznato je 20 vrsta raširenih po Ruskom dalekom istoku, Kini i Japanu

Postoje brojni kultivari, a odlikuje se atraktivni velikim srcolikim listovimna. Ime je dobila u čast austrijskog botaničara Nicholausa Hosta

Vrste
 Hosta albofarinosa D.Q.Wang
 Hosta × alismifolia F.Maek.
 Hosta capitata (Koidz.) Nakai
 Hosta clausa Nakai
 Hosta hypoleuca Murata
 Hosta jonesii M.G.Chung
 Hosta kikutii F.Maek.
 Hosta kiyosumiensis F.Maek.
 Hosta longipes (Franch. & Sav.) Matsum.
 Hosta longissima F.Maek.
 Hosta minor (Baker) Nakai
 Hosta plantaginea (Lam.) Asch.
 Hosta pulchella N.Fujita
 Hosta pycnophylla F.Maek.
 Hosta shikokiana N.Fujita
 Hosta sieboldiana (Hook.) Engl.
 Hosta sieboldii (Paxton) J.W.Ingram
 Hosta × tardiva Nakai
 Hosta tsushimensis N.Fujita
 Hosta ventricosa Stearn
 Hosta venusta F.Maek.
 Hosta yingeri S.B.Jones

Izvori

Vanjske poveznice

Saburovke

Funkija


චෙරියෝ ඩාලිං (ඉංග්‍රීසි: Cheriyo Darling) යනු 1996 දී නිකුත්කරනලද ශ්‍රී ලාංකේය වෛද්‍ය-අභිරහස්-ආදර-ප්‍රහසන චිත්‍රපටයක් වන අතර රෝයි ද සිල්වා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද්දකි. එය චෙරියෝ කැප්ටන් චිත්‍රපටයේ අනුප්‍රාප්තිකය වන චෙරියෝ චිත්‍රපට මාලාවේ තෙවැනි චිත්‍රපටය වේ. මෙහි ප්‍රධාන චරිත සඳහා ජෝ අබේවික්‍රම, දිල්හානි ඒකනායක සහ බන්දු සමරසිංහ රංගනයෙන් දායක වන අතර ටෙනිසන් කුරේ, රොනී ලීච්, ෆ්‍රෙඩී සිල්වා, විමල් කුමාර ද කොස්තා, රවීන්ද්‍ර රන්දෙණිය, සනෝජා බිබිලේ, සුමනා අමරසිංහ සහ දමිත් ෆොන්සේකා සහය චරිත නිරූපණය කරති. චිත්‍රපටයේ සංගීතය සෝමපාල රත්නායක විසින් සිදු කර ඇති අතර එය සිංහල සිනමාවේ 863 වැනි චිත්‍රපටය වේ. එදාමෙදාතුර ශ්‍රී ලාංකේය සිනමාවේ විශිෂ්ඨතම චිත්‍රපටයක් ලෙස ලෙස සැලකෙන චෙරියෝ ඩාලිං 'Films.lk' නිල සිංහල සිනමා දත්තගබඩාවේ 90% ක ශ්‍රේණිගතකිරීමක් ලබා ගත් ඉතිහාසයේ එකම ශ්‍රී ලාංකික චිත්‍රපටයයි.

වස්තු බීජය
රජයේ මානසික රෝහල අවුල් ජාලයකි. කනිෂ්ඨ වෛද්‍යවරුන් වන වෛද්‍ය කොකෝ සහ වෛද්‍ය දුන්නොත් මලා හෙදියන්ට කාය විවච්ඡේද විද්‍යාව පිළිබඳ දේශන පවත්වයි. වෛද්‍ය ප්‍රධානි සම්මානිත මහාචාර්යවරයාද හෙදියන් සමඟ ආලවන්ත හැඟීම් පෑම සිදු කරයි. රෝහලේ ප්‍රධාන උපස්ථායකයා වන මාමයිට් නොසැලකිල්ලක් හේතුවෙන් ශල්‍යකර්මයකට යමින් සිටියදී ගිලන් රථයෙන් රෝගියෙකු බිම හෙළයි. ශල්‍යකර්මය අතරතුර, වෛද්‍ය කොකෝ රෝගියාගේ උදරයෙන් පත්තෑයෙකු අරගන්නා අතර,සම්මානිත මහාචාර්යවරයා තම අත් ඔරලෝසුව රෝගියාගේ උදරය තුලට දමා මැහුම් දමයි. මේ අතරතුර රෝහල් අධ්‍යක්ෂිකා 'මැඩම්' මාමයිට් ගැන විනය-පරීක්ෂණයක් පවත්වයි. වෛද්‍ය දුන්නොත් මලා සහ මාමයිට්ගේ පෙම්වතිය වන නර්ස් කිටී ඔහුව දඩුවමෙන් බේරා ගැනීමට උත්සාහ කරයි. නියෝජ්‍ය ප්‍රධාන උපස්ථායකයා වන වෙජිමයිට් රෝගියෙකුගේ කොකා කෝලා පානය කිරීමට උත්සාහ කිරීමේදී හසු වේ. කනිෂ්ඨ උපස්ථායකයෙකු වන මැද-කෙස් අහම්බෙන් ප්‍රධාන හෙදියගේ තට්ටම එන්නත්කරණය කරයි. රාත්‍රී කාලයේ වාට්ටු තුළ හෙදියන්, රෝහල් කාර්ය මණ්ඩලය සහ රෝගීන් ගීත ගයමින් නටමින් විනෝද වෙති. වෛද්‍ය දුන්නොත් මලා රෝගියෙකු මිය ගොස් ඇති බව වැරදියට නිර්ණය කළපසු, රෝගියා අවදි වී සහායකයන් බිය ගන්වති. වෛද්‍ය දුන්නොත් මලා සජීවී සිරුර මෘත ශරීරාගාරයට ගෙන යන ලෙස මාමයිට් හට අණ කරයි. සම්මානිත මහාචාර්යවරයා දැඩි විමර්ශනයක් කොට අනාගතයේදී, එවැනි සැකයන් තිබේ නම්, ශරීරය එම්බාම් කළ යුතු අතර සැකයේ වාසිය සෑම විටම මළ සිරුරට දිය යුතුය ලෙස ප්‍රකාශ කරයි. තවත් ශල්‍යකර්මයක් අතරතුර, වෛද්‍ය දුන්නොත් මලා: මාමයිට්, වෙජිමයිට් සහ කාබයිඩ් යන උපස්ථායකයන්ගෙන් උපදෙස් ලබාගෙන තරබාරු රෝගියකුගේ උදරයෙන් මාළුවෙකු බා ගනී.

මේ අතර ජනප්‍රිය චිත්‍රපට නිළි මිස් ස්වීටි තම ධනවත් පෙම්වතා ගණිකාවක් සමඟ අල්ලාප සල්ලාලයේ නිරතවනවිට  අතටම හසුවී කෝපයට පත් වේ. ඊට සමගාමීව මානසික අසමතුලිතතාවයකින් පෙළෙන තරමටම ඇයට ප්‍රේම ව්‍යාකූලත්වයකට පත්වී රජයේ මානසික රෝහලට ඇතුළත් කිරීමට සිදුවේ. මැඩම් විශේෂ රැස්වීමක් කැඳවා ඇයට විශේෂ සැලකිල්ලක් සලසන අතර රැස්වීම අතරතුර, ඉන්ද්‍රානි පෙරේරාගේ හා හා හොරේ දනුනා දනුනා ගීතය ගායනා කරන අනෙකුත් හෙදියන් මාමයිට් සහ නර්ස් කිටී අතර ප්‍රේම සම්බන්ධය හෙළි කරගනී. උත්කර්ෂවත් පිළිගැනීමකින් අනතුරුව, රෝහලේ සිටින සියලුම පිරිමි කාර්ය මණ්ඩලය ඇගේ සුන්දරත්වයට වශී වී ඇයට උමතු ලෙස ආදරය කරති. මෙය රෝහල තුළ අහිතකර තරගයක් ඇති කරයි. යාබද ශික්ෂණ රෝහලෙන් සායනික අන්තරාසර්ගවේදය පිළිබඳ විශේෂඥ වෛද්‍යවරයකු බඳවා ගන්නා අතර ඔහු මිස් ස්වීටිගේ ප්‍රේම-පීඩනය නහුතයට වැඩි වී ඇති බව නිර්ණය කරන අතරම ඇය ලිංගික උද්දීපනයකින්ද (ඔහුගේම පාරිභාෂික වචනයෙන්: ඇන් අකියුට් කේස් ඔෆ් ද ටැක්සිඩර්මි ඔෆ් ද ෆිලැන්ත්‍රොපි ඔෆ් මෙසපොතේමියා වෙන් පෙළෙනබවට රෝගවිනිශ්චය කරයි. ප්‍රීතියෙන් මුසපත් සම්මානනීය මහාචාර්යවරයා සහ මිස් ස්වීටි රාත්‍රියේ ගීත ගායනා කර නටමින් විනෝද වෙයි.

වෛද්‍ය දුන්නොත් මලා මාමයිට් හට බද්ධ කිරීමට නියමිත මානව හෘදයක් ශල්‍යාගාරයට ගෙන එන ලෙස අණ කරන අතර ඔහු රාජකාරියෙන් මදකට බැහැරව, හෙදියකගෙන් හාදුවකින් ලබාගැනීමට යාම හේතුවෙන් හෘදය බිම වැටී සුනඛයෙකු එය ඩැහගනී. හදිසි මුත්‍රා කිරීමේ අවශ්‍යතාවයකින් පෙළෙන මාමයිට් වැසිකිළියට යන අතරතුර ඔහුහට නර්ස් කිටී මුණගැසෙයි. මාමයිට් අනාගතයේදී දක්ෂ ශල්‍ය-වෛද්‍යවරයකු වනවා දැකීම තම අභිලාෂය වන බව පවසා ඔහු සමඟ ආලවන්ත හැඟීම් පෑමෙන් මුත්‍රා කිරීමේ ප්‍රමාදය ඉවසාගත නොහැකි මාමයිට් ජනෙල් කවුළුවකින් පිටතට, රෝගියෙකුගේ හිස මතට මුත්‍රා කරයි. මාමයිට් ඇතුළු පිරිමි කාර්ය මණ්ඩලය මිස් ස්වීටි සමඟ ආලවන්ත හැඟීම් පෑම නර්ස් කිටීට ආරංචිවෙයි. මාමයිට් තමාහට ආදරය නොකළහොත් ඇය භික්ෂුණියක් වන බව හෙතෙම පවසයි. මාමයිට් යටත් වන අතර ඇය ඔහුව ආදරයෙන් සිප ගනී. මේ අතර වෛද්‍ය දුන්නොත් මලා මැඩම්ට පෙම්යෝජනාවක් කළත් ඇය ඔහුට අවධාරණය කරන්නේ එම ප්‍රේම සම්බන්ධය රහසක් ලෙස තබා ගන්නා ලෙසටය. විශාල පිඹුරෙකු රෝහලට ගෙන එන මිනිසෙක් විසින් ඔවුන්ගේ අවධානය වෙනතකට යොමු කරයි. මැද-කෙස් මාමයිට් සමඟ ගැටී මානව අස්ථි පද්ධතීන් දෙකක් පටලවා ගන්නා අතර මාමයිට් එම අස්ථි පද්ධතීන් දෙකෙහි ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය වෙන්කර හඳුනා ගැනීමට මැඩම්ගෙන් උපදෙස් පතනවිට ඇය මාමයිට් හට බැනවදී.

පසුදින කායවර්ධන, බර සහ සවි එසවීමේ ක්‍රීඩකයින් පිරිසක් රෝහලට පැමිණෙන අතර මිස් ස්වීටි ඔවුන්ගේ නායකයා වන ගලිවර්ට ඇලුම් කරයි. සියලුම හෙදියන් බිය ගන්වන ලද මීයෙකු විසින් ප්‍රධාන වාට්ටුවේ අවධානය වෙනතකට යොමු කරවයි. නර්ස් කිටී යම් ඖෂධයක් අධික මාත්‍රාවෙන් පානය කර තාවකාලිකව වැම්පයරයෙකු බවට පත්වේ. තවත් රැස්වීමක් මැඩම් විසින් කැඳවනු ලබන අතර, ඔවුන් තීරණය කරන්නේ ගලිවර් මිස් ස්වීටි සඳහා සුදුසු සහකරුවෙකු නොවන බවත්, ඇය ප්‍රේම ව්‍යාකූලත්වයෙන් තවමත් සුවය ලබමින් සිටින බැවින්, ඔවුන් ඒකමතිකව මාමයිට් හට මැදිහත් වන ලෙස නිර්දේශ කරන බවත්ය. වෛද්‍ය සිසුන් සහ හෙදියන් මිස් ස්වීටිට එය ඒත්තු ගැන්වීමට උත්සාහ කරයි, නමුත් ඇය එකඟ වන්නේ යමෙකු ද්වන්ද සටනකින් ගලිවර් පරාජය කළහොත් ඇය ජයග්‍රාහකයාට ආදරය කරන බවටය. දරුණු සටනක් ඇතිවන අතර, ගලිවර් මාමයිට්ව උඩු ගුවනට ලක්කර පහර දෙයි. ඒ අතරම, මිස් ස්වීටිගේ පෙම්වතා ව්‍යාජ මානසික රෝගයක් මවාපාමින් රෝහලට ඇතුළු වන අතර ගලිවර් සහ ඔහුගේ සහචරයින් මිස් ස්වීටිව පැහැරගනී. රෝහලේ සියලුම කාර්ය මණ්ඩලය සහ රෝගීන්ද සම්බන්ධ කරගනිමින් අවසන් සටනක් ඇවිළෙන අතර ඔවුන් සාමූහිකව ගලිවර් සහ සහචරයින් පරාජය කරති. මිස් ස්වීටි තම පෙම්වතා සමඟ එකතු වී රෝහලෙන් පිටව යයි. වෛද්‍ය දුන්නොත් මලා මැඩම්ට රෝස මලක් පුදදෙන අතර නර්ස් කිටී මාමයිට්ගේ ආදරය දිනා ගනිමින් ඔහුව සිප ගනී.

රංගනය
ප්‍රධාන නළු නිළියන්
ජෝ අබේවික්‍රම - රෝහල් අධ්‍යයන-ප්‍රධානී සහ ස්නායු-භෞතවේදය සහ සංජානන-මනෝවිද්‍යාව පිළිබඳ සම්මානිත මහාචාර්යතුමා
දිල්හානි ඒකනායක - මිස් ස්වීටි (අසනීප වන ජනප්‍රිය සිනමා නිළියක්)
බන්දු සමරසිංහ- මාමයිට් (රෝහල් ප්‍රධාන උපස්ථායක)
ටෙනිසන් කුරේ - වෛද්‍ය දුන්නොත් මලා
ෆ්‍රෙඩී සිල්වා - වෛද්‍ය කොකෝ
ෂම්මි ප්‍රනාන්දු - වෛද්‍ය ඔම්ලට්
විමල් කුමාර් ද කොස්තා - වෙජිමයිට් (රෝහල් උප-ප්‍රධාන උපස්ථායක)
රොනී ලීච් - මැද කෙස් (රෝහල් කනිෂ්ඨ උපස්ථායක)
නවනන්දන විජේසිංහ - ෆෝමලින් (රෝහල් කනිෂ්ඨ උපස්ථායක)
බැප්ටිස්ට් ප්‍රනාන්දු - කාබයිඩ් (රෝහල් කනිෂ්ඨ උපස්ථායක)
මහේෂ් ජයසිංහ - (රෝහල් පුහුණු උපස්ථායක)
සුසිල් පෙරේරා - (රෝහල් සහායක)
සුසිලා කූරගම - (ප්‍රධාන හෙදිය)
සනෝජා බිබිලේ - නර්ස් කිටී (මාමයිට්ගේ පෙම්වතිය)
ශෂිකලා හෙට්ටිආරච්චි - හෙදිය II
පුෂ්පා ගුණවර්ධන - හෙදිය III
චන්ද්‍රිකා රත්නමාලි - හෙදිය IV
බියංකා ශ්‍යාමිණි - හෙදිය V
මානෙල් චන්ද්‍රලතා - වෛද්‍ය ශිෂ්‍යා
සුමනා අමරසිංහ - රෝහල් අධ්‍යක්ෂවරිය
රවීන්ද්‍ර රන්දෙණිය - සායනික-අන්තරාසර්ග විද්‍යාව පිළිබඳ විශේෂඥ වෛද්‍ය
බර්ට්‍රම් පෙරේරා - ගලිවර්
ලාල් කුමාර - ගලිවර්ගේ ගෝලයා
බැප්ටිස්ට් ප්‍රනාන්දු - ගලිවර්ගේ ක්‍රීඩා කළමනාකරු
දමිත් ෆොන්සේකා - මිස් ස්වීටිගේ පෙම්වතා
අනුෂා දමයන්ති - ගණිකාව
දොන් ගයි - චාලි චැප්ලින් රෝගියා
සුනිල් ප්‍රේමදාස - දත් නැති රෝගියා
ජෝසප් සෙනෙවිරත්න - කකුල කැඩිච්ච රෝගියා
සෙසු නළු නිළියන්
නිල්මිණි ලියනගේ
ශාලිකා සුභසිංහ
නිලන්ති දේවගේ
නිර්මලා ද සිල්වා
අචිනි ලංකා
ප්‍රියන්ති ද සිල්වා
මධු සෙව්වන්ද
සන්ධ්‍යා ප්‍රියදර්ශනී
රෝෂිණි පතිරණ
දිස්නි ඒකනායක
කමණි පින්තු
දර්ශනී රත්නායක
නිල්මිණි බෝපිටිය
රෝසි ප්‍රනාන්දු
ගිහානි අමරසේන
ජෝශප් සෙනෙවිරත්න
ඩබ්ලිව්. එම්. කරුණාරත්න
නිරංජන් සිල්වා
නීල කන්දන් මුත්තයියා
සුනිල් ප්‍රේමදාස
ප්‍රේමචන්ද්‍ර කුරේ
සිරිල් සිල්වා
ඊ. එම්. පී. බණ්ඩාර
ලාල් පීරිස්
ලලිත් ධර්මවර්ධන
සේන කුමාර
සරත් ප්‍රනාන්දු
උපාලි නානායක්කාර

ගීතයන්
ගීත ප්‍රබන්ධය - හේමසිරි හල්පිට, ආනන්ද පද්මසිරි

මේ එක එක ජාතියේ ලෙඩ්ඩු - රොනී ලීච්, ෆ්‍රෙඩී සිල්වා
මුහුදේ ඉන්නේ එක මාළුවදෝ - රොනී ලීච්
රුව මනමාලයි - නිරෝශා විරාජිනී
මොනාලිසා මොනාලිසා - ආනන්ද පෙරේරා
සුදු සුරංගනාවී - ග්‍රේෂන් ආනන්ද, ලතා වල්පොල
මේ ආසයි බයයි මගේ - ෆ්‍රෙඩී සිල්වා සහ පිරිස
ආලේ කරන්නම් රොමියෝ මගේ - බන්දු සමරසිංහ ලතා වල්පොල

නිෂ්පාදනය
සහාය අධ්‍යක්ෂණය - ඇන්ටන් කිංස්ලි
අංග රචනය - හේමන්ත ගමගේ
කලා අධ්‍යක්ෂණය - මොහාන් ඇඩැම්ස් සහාය- බන්දුල වීරසේකර, සංඛ වීරසේකර ෂර්ලි පෙරේරා, සංජීව මතඟවීර
සටන් අධ්‍යක්ෂණය - එම්. ලාල් කුමාර්
නැටුම් අධ්‍යක්ෂණය - චන්න විජේවර්ධන
ගීත, දෙබස්, පසුබිම් සංගීතය පටිගත කිරීම, ශබ්ද මිශ්‍රණය - ජෝර්ජ් මනතුංග
ශබ්ද ඉංජිනේරු - එම්. ඒ. ඒ. අල්විස්
ශබ්ද සහාය - පාලිත සිල්වා, සරත් සිරිබද්ධන, පර්සි ගුණවර්ධන
රසයනාගාර අධිකාරි - ඩිල්මන් ජයරත්න, ඩිල් ප්‍රොසෙස්
රසායනාගාර නිලධාරින් - සංජීව බණ්ඩාර, මහින්ද සෙනෙවිරත්න, ඩබ්ලිව්. ඒ. එම්. තිලකරත්න, බන්දුල අතුකෝරාල, කීර්ති පුෂ්පකුමාර, එච්. ඒ. ඇල්බට්
කොණ්ඩා මෝස්තර සැකසුම - ලලිත් ධර්මවර්ධන සහාය - අසංග හෙට්ටිආරච්චි, ඒ. ඒ. සෝමදාස
කැමරා උපකරණ සැපයීම - ෆිල්ම් ලොකේෂන් සර්විසස්
නිෂ්පාදන කළමනාකරණය - ප්‍රේමචන්ද්‍ර කුරේ
සහාය- ඩබ්ලිව්. එම්. කරුණාරත්න, කීර්ති රත්නායක, චන්ද්‍රදාස කොඩිතුවක්කු, අනුර අබේවර්ධන
නිෂ්පාදන කෘත්‍යාධිකාරී - සුමනා අමරසිංහ
ආලෝකකරණය - රංජිත් දිසානායක, ආරියරත්න පෙරේරා, ලාල් කුමාර, සුනිල් ප්‍රේමරත්න, ජී. ජී. ඇස්. ගුණතිලක

මූලාශ්‍ර

චෙරියෝ ඩාලිං


رباعي هيدروجسترينون  يرمز له اختصاراً THG هو ستيرويد ابتنائي. له ألفة مع مستقبلة الأندروجين ومستقبلة البروجسترون، ولكن ليس مستقبلة الإستروجين.

الآثار الجانبية
يؤدي الاستعمال الطويل لهذا الهرمون إلى العقم عند الرجال والنساء، بالإضافة إلى تأثيرات كافة عائلة الستيرويدات كظهور حب الشباب.

مراجع

إسترانات
بروجستيروني المفعول
ذيفانات الكبد
عقاقير مصممة
كحولات
كيتونات
مواد تحظرها الوكالة العالمية لمكافحة المنشطات
هرمونات
هرمونات قشرية سكرية

رباعي هيدروجسترينون


Westerbork () este un sat cu o populație de 4.710 de locuitori ce face parte din comuna Midden-Drenthe a Țărilor de Jos. El este situat în mijlocul provinciei estice Drenthe. În timpul celui de-al Doilea Război Mondial, lagărul de tranzit Westerbork era situat în apropiere de sat. Observatorul radio Westerbork și Muzeul lagărului Westerbork sunt situate acum în acel loc.

Istoric
În 1939 a fost înființată la marginea exterioară a satului tabăra de refugiați Westerbork pentru a-i găzdui pe refugiații germani care-și părăsiseră țara de frica persecuțiilor naziste. Un an mai târziu, Germania Nazistă a ocupat Țările de Jos după Bătălia Olandei. În 1942 tabăra de refugiați a fost transformată într-un lagăr de tranzit și mai mult de 100.000 de evrei, romi și sinti au fost deportați prin Westerbork în lagărele de concentrare și de exterminare din Germania Nazistă și Polonia ocupată. Între 1945 și 1948, după ce războiul s-a încheiat, tabăra a fost folosită ca lagăr de internare pentru colaboraționiști.

În 1969, Observatorul radio Westerbork a fost instalat în apropierea locului fostei tabere. Radiotelescopul este format dintr-o serie de 14 antene cu un diametru de 25 de metri fiecare și este operat de către ASTRON.

În 1983 s-a deschis pe locul fostei tabere un Muzeu al Lagărului Westerbork. El prezintă aspecte istorice referitoare la ocupația Țărilor de Jos de către naziști în timpul celui de-al Doilea Război Mondial, persecutarea evreilor și istoria lagărului.

Westerbork a fost o comună separată până în 1998, când a devenit parte a comunei Middenveld, care a fost redenumită Midden-Drenthe în anul 2000.

Geografie
Satul Westerbork este situat la  și face parte din comuna Midden-Drenthe, aflată în mijlocul provinciei Drenthe din partea de nord-est a Țării de Jos.

Demografie
În 2001 satul Westerbork avea 4.075 de locuitori. Zona rezidențială a localității avea suprafața de 1,8 km2 și conținea 1.794 de locuințe. Aria statistică "Westerbork", care include, de asemenea, zona rurală înconjurătoare, are o populație de aproximativ 4.710 locuitori.

Note

Legături externe

Foste comune în Drenthe
Localități din Drenthe

Westerbork


Pussycat Dolls: Live from London es un DVD lanzado por el grupo The Pussycat Dolls en 2006 que contiene video clips, entrevistas con miembros de la banda y un concierto en vivo en Londres, que se puso en marcha en septiembre de 2006.
Los directores fueron Chris Applebaum y Benny Boom. Desde la web oficial, el DVD ha vendido cerca de 150.000 copias en todo el mundo, y copias de 2.500 en Nueva Zelanda y 15.000 en Brasil, recibiendo un premio de Disco de Oro por ABPD.
Tracks
Live Show

1. Introducing The Dolls
2. Buttons
3. Beep
4. I Don't Need A Man
5. Feelin' Good [Nicole Scherzinger Solo]
6. Stickwitu
REMOVIDOS DEL DVD**
7. Hot Stuff (I Want You Back)
8. Bite The Dust
9. Show Me What You Got [Dance Interlude]
10. Wait a Minute
9. Don't Cha
Music Video

Don't Cha featuring Busta Rhymes – Closed Captioned
Beep featuring Will.I.Am – Closed Captioned
Stickwitu – Revised Version, Closed Captioned
Buttons featuring Snoop Dogg – Revised – Closed Captioned
I Don't Need A Man – Closed Captioned
Wait A Minute featuring Timbaland – Closed Captioned
Beep – Behind The Scenes
Buttons – Behind The Scenes
Conoce las Muñecas
Las entrevistas con los miembros:
1.	Nicole
2.	Carmit
3.	Melodía
4.	Jessica
5.	Ashley
6.	Kimberly
Extras

1.	La rebelión de las Muñecas : muestra el comienzo del grupo, explicó el fundador de Robin Antin
2.	PCD - La música : la grabación del primer disco
3.	Cha versión de Karaoke

The Pussycat Dolls: Live From London


اتحاد الرغبي أو رغبي 15 هي أحد الفرعين الرئيسيين لرياضة الرغبي، مكونة من 15 لاعباً بخلاف لعبة دوري الرجبي المكونة من 13 لاعباً. هي الأكثر انتشارا وشعبية والمعتمدة من طرف الاتحاد العالمي للرجبي في بطولة كأس العالم للرجبي.

الهيئات الرياضية

الهيئة الإداريَّة الدوليَّة لاتحاد الرجبي أو عالم الرجبي هي الهيئة الدوليَّة المسؤولة عَن تَنظِيم اِتِحَاد الرجبي والأَلعَاب المُرتبطة بِه مِثل سباعيات الرغبي،  يقع مَقَرها الرَئِيسيّ في دبلن الأيرلنديَّة. تأسّست الهيئة في عام 1886، وتعمل على تَنظِيم الرِياضَة في جَمِيع أنحاء العَالَم، وتنشر قَوَانِين اللعبة وتصنيفاتها. وينتسب للهيئة 119 اتحادًا، مِنهَا 101 عضو كامل، و18 عضو منتسب،  وتدير الهيئة الإداريَّة الدوليَّة لاتحاد الرجبي كأس العالم للرجبي،  و«كأس العَالَم للرجبي للسيدات»،  و«بطولة كأس العَالَم للرجبي»،  و«سِلسِلَة سباعيات الرغبي العالميَّة»،  و«سِلسِلَة بطولة العَالَم لسباعيات الرجبي للسيدات»،  و«بطولة العَالَم للرجبي تحت 20 سنة»،  و«كأس العَالَم للرجبي تحت 20 سنة»،  و«كأس الأُمَم»،  و«كأس أُمَم المُحِيط الهَادِئ».

تتكون الهيئة الإداريَّة الدوليَّة لاتحاد الرجبي من ستة اتحادات إقليمية:

 رجبي إفريقيا، الاتِحاد الأفريقيّ للرجبي سابقًا (CAR).
 رجبي آسِيَا، الاتِحاد الآسيوي لكرة الرجبي سابقًا (ARFU).
 رجبي أَمرِيكا الشماليَّة، المعروف سابقًا بِاِسم رابطة الرجبي الكاريبيَّة بأمريكا الشماليَّة (NACRA).
 رجبي أُورُوبّا، المعروف سابقًا بِاِسم الرابِطَة الأوروبيّة للرجبي (FIRA-AER).
 رجبي أوقيانوسيا، اِتِحَاد أوقيانوسيا للرجبي سابقًا (FORU).
 رجبي أَمرِيكا الجنوبيَّة، المعروف سابقًا بِاِسم اِتِحَاد أَمرِيكا الجنوبيَّة للرجبي (CONSUR).

يُعتبر «سانزار»  والّذِي يرمز اسمه إلى (جَنُوب إفريقيا ونيوزيلندا وأُستراليا والأرجنتين)، مَشرُوع مُشتَرَك بَين اتحادات الرجبي في جَنُوب أفريقيا، ونيوزيلندا، وأُستراليا والأرجنتين، يُدير المَشرُوع المُشتَرَك «سوبر رجبي»، و«بطولة الرجبي»،  أصبَح «اِتِحَاد الرجبي الأرجنتيني» عضوًا كاملاً في سانزار في عام 2016 عَندَمَا شَارَك في سوبر رجبي.

تشرف الاتحادات الوطنيَّة على اِتِحَاد الرجبي داخل بلدانها، وتنتمي إلى الهيئة الإداريَّة الدوليَّة لاتحاد الرجبي. ويضّم مَجلِس الهيئة الإداريَّة الدوليَّة لاتحاد الرجبي 40 مقعدًا مُنذ عام 2016.

الوُصُول العالميّ

تُعتبر «إنجلترا» من أول الدُّوَل الّتِي اعتمدت اِتِحَاد الرجبي، وتبعها كلّ من اسكتلندا، وأيرلندا وويلز، ويعود الفضل في انتشار اِتِحَاد الرجبي كرياضة عالمية إلى المغتربين البريطانييّن والعسكريّين وطلاب الجامعات في الخارج، وأسس المُقيمين البريطانييّن في لوهافر أول ناد للرجبي في فرنسا في عام 1872، بينما سجلت الأرجنتين في العَام التالي مباراتها الأولى «بانكس» ضدَّ «سيتي» في بوينس آيرس.

تبنت سبع دُوِل اِتِحَاد الرجبي كرياضة وَطَنِيّة، وهي فيجي،  وجورجيا، ومدغشقر،  ونيوزيلندا،  وساموا،  وتونغا،  وويلز.

الاتحادات المحترفة
يوضح الجدول التالي منافسات اتحاد الرجبي الاحترافية وشبه الاحترافية.

مراجع

ألعاب رياضية تستخدم الكرة
ألعاب رياضية جماعية
ألعاب رياضية نشأت في إنجلترا
شيفرات كرة القدم
أشكال كرة قدم رغبي

اتحاد الرغبي


Le  (ou , « shopping en direct ») est une technique de vente consistant à promouvoir et vendre des produits par le biais de livestreams sur leur propre site ou sur les plateformes sociales, souvent en collaboration avec des influenceurs.

L'objectif est d'offrir aux consommateurs une expérience immersive et interactive, en leur permettant de poser des questions et d'acheter des produits pendant le live.

Ce concept a démarré en Asie en 2017, puis s'est étendu au reste du monde au cours des années suivantes.

Live shopping en France
En France, le premier confinement lié à la Covid-19, en , voit les premiers lives shopping apparaître. De grands groupes comme Fnac Darty, Carrefour ou Leroy Merlin se lancent sur ce nouveau canal de vente avec succès.

Le groupe Fnac Darty a par exemple réalisé 49 livestreams e-commerce entre septembre et décembre 2020. Le premier live a réussi à réunir 5500 participants et 12 000 vues tandis que le deuxième a rassemblé 10 000 spectateurs le jour du live. Une belle progression qui montre l'intérêt des Français pour ce nouveau phénomène.

Depuis 2022, de plus en plus de marques vont plus loin et développent de véritables stratégies Live Commerce à l'instar d'Engie ou Bouygues Télécom qui collaborent avec la société spécialisée Livewan.

Dans une interview par Minted, Julien Chapon, CEO de Livewan déclare : "Les marques ont bien compris la pertinence d'activer ce type de dispositifs et d'en faire des rendez-vous réguliers, avec plusieurs émissions à intervalles réguliers, qu'elles poussent sur leurs médias, sur les réseaux sociaux, via leur CRM ou des campagnes display".

Il existe deux types de prestations sur le marché :

 D'un côté, il y a des acteurs qui organisent les lives dans un studio avec une régie et des caméras.
 De l'autre, il y a d'autres entreprises à l'image de Bellepoque préfèrent miser sur la simplicité et l'authenticité en proposant de diffuser des lives depuis le smartphone de l'animateur. Cette approche a notamment permis de démocratiser le live shopping auprès de plus petites marques.

Terminologie et phénomène
Le live shopping consiste, en des lives sur des plateformes numériques (e-commerce) ou des réseaux sociaux (Facebook, Instagram etc.) dans lesquels un animateur fait la promotion de produits.

Pendant que l'animateur fait la promotion de la marque et des produits en direct, les participants peuvent poser des questions,  chatter ou acheter des produits de la boutique. De cette façon, l'activité de shopping passe d'une activité hors-ligne vers le monde numérique.

L'objectif est de faire en sorte que les consommateurs soient totalement impliqués dans la vente en direct qui peut avoir lieu à l'autre bout du monde, sans qu'il soit nécessaire d'y être physiquement.

Le shopping dans la société contemporaine

Les influenceurs et leur rôle contemporain
Internet a eu un impact considérable dans de nombreux domaines, notamment sur la communication et la consommation. Il est aujourd'hui considéré comme l'un des médias les plus influents et un élément clé de la mondialisation.

L'arrivée des réseaux sociaux a modifié le comportement des consommateurs, en connectant les utilisateurs et en les rendant participants et actifs, prosommateurs, à la fois consommateurs et producteurs de contenu.

Dans ce contexte, le concept d'e-marketing, ou marketing digital a fait son chemin, c'est-à-dire l'application des concepts du marketing à travers Internet. Kotler affirme que le marketing électronique est "l'effort de l'entreprise pour informer, faire de la publicité et vendre des produits et des services via Internet". Ce nouveau type de marketing permet d'identifier une cible plus précise, de personnaliser l'expérience de chaque utilisateur en la rendant plus dynamique. La segmentation est un outil très utile pour cibler directement les consommateurs qui, grâce à l'Internet, sont de plus en plus informés et qu'il devient donc plus difficile d'attirer par les médias traditionnels.

Les médias sociaux ont transformé la communication, permettant l'interaction et l'engagement entre les membres d'une communauté par le biais de messages, de partage de photos et de vidéos en temps réel et à l'échelle mondiale. Cet environnement permet au consommateur de créer et de partager des contenus créatifs, informatifs et amusants. Les médias offrent donc aux entreprises l'opportunité d'atteindre de nouveaux marchés et de nouvelles cibles de clientèle élargies.

Le concept de marketing numérique donne lieu à plusieurs sous-catégories, dont le marketing d'influence. Les célébrités ont toujours été utilisées pour promouvoir des contenus, accroître la notoriété d'une marque ou sa perception. Dans le marketing d'influence, cependant, les célébrités sont choisies à travers les réseaux sociaux et, grâce à leurs connaissances, leurs compétences ou leur personnalité  elles peuvent devenir des leaders d'opinion en ligne et ainsi influencer directement ou indirectement les décisions des consommateurs. Par conséquent, les influenceurs peuvent contribuer à attirer de nouveaux consommateurs potentiels, à créer une notoriété de marque et à améliorer l'image de marque.

Les consommateurs ont tendance à percevoir les messages annoncés par les influenceurs comme plus fiables et plus convaincants que la publicité conventionnelle, assurant ainsi un retour sur investissement (ROI) plus élevé pour les entreprises. Le marketing d'influence repose sur la confiance des consommateurs acquise par les leaders d'opinion au fil du temps.

Coup de pouce de la pandémie
La pandémie de Covid-19 et les confinements qui en ont découlé ont eu un impact significatif sur l'utilisation des réseaux sociaux et la consommation. Le contenu éphémère en particulier a été davantage consommé pendant la pandémie.

Les marques ont donc tenté et tentent encore de s'adapter à ce changement décisif. En Chine, où le live shopping a connu un essor considérable pendant la pandémie, les consommateurs ont trouvé que les achats en livestream shopping étaient une expérience interactive importante.

Valeur et volume
Selon Alibaba, le plus grand détaillant en ligne de Chine, la valeur de la vente liée aux lives shopping qu'ils ont diffusé pendant le festival d'achats de la fête du Single's Day a atteint environ 20 milliards de yuans (environ 3 millions d'euros) en novembre 2019[10].

En 2020, le nombre de consommateurs de live shopping en Chine a atteint 526 millions. Le livestream shopping représente un pont entre le divertissement et les achats en ligne, c'est pourquoi ce phénomène a l'énorme potentiel de devenir la nouvelle norme du e-commerce mondial.

Voir aussi

 Streaming
 Marketing électronique
 E-commerce
 Diffusion en direct sur Internet

Références

Internet

Live shopping


Die Comarca do Eume (galicisch) bzw. Comarca del Eume (spanisch) ist eine Verwaltungseinheit Galiciens. Die Fläche der Comarca von  km² entspricht 1,95 % der Fläche Galiciens.

Gemeinden

Siehe auch
 Liste der Comarcas in Spanien

Comarca in Galicien
Provinz A Coruña

Eume (Comarca)


නිල වෙදකම ශරීරයේ නිලස්ථාන ඔස්සේ රෝග වලට ප්‍රථිකාර කරයි. මෙම වෙදකම හෙළයේ අංගම්පොර සටන් ශාස්ත්‍රයත් සමඟ අත්‍යන්තව ප්‍රතිබද්ධ වී පවතියි.

දේශීය නිල වෙදකමෙහි ප්‍රධාන කොටස් 3ක් හඳුනාගත හැක.

1. අසුර විධිය

2. මර්ම විධිය

3. ශල්‍ය විධිය

යොදාගන්නා වෛද්‍ය ක්‍රම
  හෙළ වෙදකමේ
 චීන වෙදකම

සාම්පදායික සිංහල දැණුම

නිල වෙදකම


Le  est un édifice religieux catholique situé au sommet du mont Saint-Thomas à Chennai, dans la ville de Madras, dans le Tamil Nadu, en Inde. Construite par les Portugais au  et de dimension modeste, l'église a une grande importance car elle a été édifiée là où l'apôtre saint Thomas aurait subi le martyre. Aussi l'Église catholique lui a donné le statut de sanctuaire national. Le sanctuaire est rattaché à l'archidiocèse de Madras-Mylapore.

Historique
Une première chapelle Notre-Dame-d'Espérance (Senhora da Expetaçao) est construite par les Portugais en 1523, qui installent là une mission. Il est décidé de construire une église plus grande en 1547. Lors du creusement des fondations du nouvel édifice, démarré le , les Portugais retrouvent une croix taillée dans la pierre noire, qui aurait été utilisée par saint Thomas pour ses prières. La pierre avec la croix de forme caractéristique de la croix de Saint-Thomas se trouve aujourd'hui sur l'autel principal et est objet de grande dévotion populaire. Elle aurait saigné à plusieurs reprises.

Située au sommet d'un petit mont visible de loin et entourée d'une esplanade qui permette de recevoir de larges groupes, l'église est devenue centre très fréquenté de pèlerinages chrétiens. L'escalier qui grimpe de la base au sommet du mont Saint-Thomas et à son église est bordé de monumentales stations du chemin de la croix. Lors de sa visite pastorale en Inde le pape  a visité le sanctuaire le . Le  2010 ou 2011, la Conférence des évêques catholiques d'Inde donne à l'église le statut de sanctuaire national.

Références

Madras
Madras

Sanctuaire Notre-Dame-d'Espérance de Madras


Lofotr er et rekonstrueret vikingeskib, der tilhører Lofotr Vikingmuseum på Lofoten i Nordnorge. Skibet blev fremstillet i 1992 som en kopi af Gokstadskibet. Der er brugt fyretræ i stedet for eg til skroget

Det er 23, 3 m langt, og på det bredeste sted er det 5,4 m. Det har 16 par årer, og fuldt lastet kan der være op mod 100 mand ombord.

Se også
 Rekonstruktioner af vikingeskibe

Referencer

Eksterne henvisninger

Rekonstruktioner af vikingeskibe
Skibe bygget i Norge

Lofotr


La península San Antonio es un accidente geográfico costero ubicado en el Departamento Florentino Ameghino de la Provincia del Chubut (Patagonia Argentina). Se encuentra a 27 kilómetros en línea recta al sur de la localidad de Camarones. Esta península separa, al oeste la bahía Huevo, y al este la bahía Gil. Además, al oeste se halla la Isla Valdez, y en el extremo sur de la península se encuentra el Cabo del Sud. La altura máxima es de aproximadamente 70

Esta península fue descubierto por el español Simón de Alcazaba y Sotomayor en el año 1535 en su intento de fundar una población y la Gobernación de Nueva León, otorgada por el Rey de España a Alcazaba en 1534 y que incluía todas las tierras desde el Atlántico al Pacífico, al sur del paralelo 36º S.

Referencias

Penínsulas de la provincia de Chubut
Geografía del departamento Florentino Ameghino

Península San Antonio


A Liga Nacional de Futsal de 2023, oficialmente LNF mrjack.bet 2023 é a 28ª edição da Liga Nacional de Futsal, a principal competição de clubes de futsal do Brasil, organizada pela LNF.

A transmissão, em sua maioria, acontece pelo pay-per-view da LNFTV no streaming Nsports.. A novidade da temporada é uma transmissão ao vivo e gratuita por rodada no Canal da LNF no Youtube. Já o SporTV transmite apenas alguns jogos.

Fórmula de disputa

Primeira fase
Na primeira fase da Liga Nacional de Futsal 2023 os clubes jogam entre si em turno único. Os 16 melhores colocados classificam-se para a fase final, que será disputada em jogos eliminatórios.

Fase final
Os 16 times classificados iniciam a fase final em busca do título no formato mata-mata, em jogos de ida e volta. Os cruzamentos serão feitos à partir da posição das equipes na tabela da primeira fase. A fase final inicia nas oitavas de final, passando para as quartas de final, seminais e finais. Em caso de vitórias alternadas ou dois empates nos confrontos eliminatórios, a decisão irá para a prorrogação, tendo a vantagem do empate na prorrogação e equipe melhor colocada na primeira fase.

Participantes

Primeira Fase

 O Minas Tênis Clube perdeu 03 (três) pontos por determinação do STJD da LNF.
 O São José perdeu 06 (seis) pontos por determinação do STJD da LNF.

Fase Final

Classificação geral

 O São José perdeu 06 (seis) pontos por determinação do STJD da LNF.

Futsal do Brasil

Liga Nacional de Futsal de 2023


Mārtiņš Brauns (Født 17. september 1951 i Riga, død 24. november 2021) var en lettisk komponist.

Liv og gerning
Brauns blev uddannet på Emīls Dārziņš Musikskole og Jāzeps Vitols' lettiske statskonservatorium. Fra 1978 til 1986 var han leder af rockgruppen Sīpoli, hvor han var keyboardspiller og komponist.

Brauns har skrevet et antal stykker, der er blevet spillet til den lettiske Sang- og Dansefestival, herunder "Saule, Pērkons, Daugava" (dansk: "Sol, Torden, Daugava"). Denne sang blev i 2014 i oversat udgave ("Ara és l'hora") udnævnt til officiel hymne for den catalonske selvstændighedsbevægelse.

I 2001 modtog han Kulturministeriets pris for sit arbejde Sapnis par Rīgu (). Han har skrevet musik til teaterforestillinger og film. Fra 1986 og til sin død var han medlem af lettisk Filmmageres Union. Flere gange har han fået Lielais Kristaps hæderspris.

Noter

Komponister fra Letland

Mārtiņš Brauns


Giuseppe Pecci (nascido em 13 de abril de 1776 em Gubbio , † 21 de janeiro de 1855 ibid)  foi Bispo de Gubbio e Cardeal da Igreja Romana. Ele não estava relacionado com os outros dois cardeais do século 19 chamados Pecci; Gioacchino Pecci, mais tarde Papa Leão XIII, e seu irmão Giuseppe Pecci, S.J.

vida
Giuseppe Pecci era filho do conde Luigi Pecci, gonfaloniere do judiciário em Gubbio, e sua esposa, a condessa Anna Carbonana. Ele foi confirmado em 22 de maio de 1785. Estudou no Seminário de Gubbio e na Universidade de Perúgia, graduando-se em 8 de maio de 1800 com doutorado em filosofia e teologia. Já em 23 de março de 1799 havia recebido o sacramento da ordenação sacerdotal. Em sua diocese natal de Gubbio, tornou-se preboste em 1820 e vigário geral no ano seguinte .

Em  foi nomeado pelo Papa Gregório XVI, Bispo Titular de Cesarópolis e Administrador da Diocese de Gubbio. A consagração episcopal concedida a ele em 8 de dezembro de 1839 em Roma o cardeal Costantino Patrizi Naro; Os co-consagradores foram o Arcebispo Fabio Maria Asquini e o Arcebispo Vincenzo Massi. Em 1º de março de 1841 recebeu a sé episcopal de Gubbio. Gregório XVI conferiu-lhe o título de Assistente Papal do Trono em 30 de março de 1841 .

Papa Pio IX Elevou Giuseppe Pecci ao posto de Cardeal-presbítero no consistório de 30 de setembro de 1850 e concedeu-lhe o chapéu cardinalício e a igreja titular de Santa Balbina em 3 de outubro do mesmo ano .

Giuseppe Pecci morreu em Gubbio e foi enterrado na catedral de lá.

Link externo

Cardeais nomeados pelo papa Pio IX

Giuseppe Pecci (1776–1855)