Omar ibn Said (em árabe: عمر بن سعيد 'Umar bin Saeed; 1770-1864) foi um estudioso islâmico Fula de Futa Toro na África Ocidental (atual Senegal), que foi escravizado e transportado para os Estados Unidos em 1807. Lá, enquanto escravizado pelo resto de sua vida, ele escreveu uma série de obras em língua árabe sobre história e teologia, incluindo uma autobiografia postumamente famosa.

Biografia
Omar ibn Said nasceu em uma família rica no Imamate de Futa Toro, um estado teocrático islâmico localizado ao longo do rio Senegal Médio na África Ocidental. Ele era um estudioso islâmico e um Fula que passou 25 anos de sua vida estudando com proeminentes estudiosos muçulmanos, aprendendo uma série de assuntos, incluindo matemática, astronomia, negócios e teologia.Em 1807, ele foi capturado durante um conflito militar, escravizado e levado através do Oceano Atlântico para os Estados Unidos. Ele escapou de um mestre cruel em Charleston, Carolina do Sul, e viajou para Fayetteville, Carolina do Norte . Lá ele foi recapturado, enviado para a prisão e depois vendido para James Owen, a quem Omar ibn Said descreveu como sendo gentil com ele. A família Owen ficou impressionada com a educação de ibn Said e forneceram a ele uma tradução do Alcorão para o inglês. Ele também recebeu uma tradução árabe da Bíblia com a ajuda de Francis Scott Key, autor de " The Star-Spangled Banner ". Ibn Said recebeu várias oportunidades para retornar à África, mas ele optou por permanecer nos Estados Unidos, citando sua incerteza de que sua família e seu povo ainda estivessem intactos. Ele viveu em seus noventa e poucos anos e ainda era escravizado no momento de sua morte em 1864. Ele foi enterrado no condado de Bladen, Carolina do Norte. Omar ibn Sa'id também era conhecido como tio Moreau e príncipe Omeroh.

Embora ibn Said tenha se convertido ao cristianismo em 3 de dezembro de 1820, essa sua conversão ao cristianismo é contestada, já que há dedicatórias a Maomé escritas em sua Bíblia e um cartão datado de 1857 no qual ele escreveu Surat An-Nasr, uma sura curta que se refere à conversão de não-muçulmanos ao Islã 'em multidões.' O verso deste cartão contém a caligrafia de outra pessoa em inglês, identificando erroneamente a sura como o Pai Nosso e atestando o status de Omar como um bom cristão. Além disso, enquanto outros que escreveram em nome de Omar o identificaram como cristão, sua própria autobiografia e outros escritos oferecem uma posição mais ambígua. Na autobiografia, ele ainda elogia Maomé ao descrever sua vida em seu próprio país; suas referências a "Jesus, o Messias" na verdade são paralelas às descrições corânicas de Jesus (que é chamado المسيح 'o Messias' um total de onze vezes no Alcorão), e descrições de Jesus como 'nosso senhor/mestre' (سيدنا sayyidunā) empregam o típico honorífico islâmico para profetas e não deve ser confundido com Senhor (ربّ rabb); e a descrição de Jesus como 'trazendo graça e verdade' (uma referência a João 1:14) é igualmente apropriada à concepção de Jesus no Islã.

A análise literária da autobiografia de ibn Said sugere que ele a escreveu para dois públicos, os literatos brancos que buscavam explorar sua conversão ao cristianismo e os leitores muçulmanos que reconheceriam os dispositivos literários e subtextos do Alcorão e entenderiam sua posição como um muçulmano usando a Taqiya para esconder sua fé enquanto vive sob perseguição. Em uma carta escrita a Sheikh Hunter sobre a autobiografia, ele se desculpou por esquecer a "conversa" de sua terra natal e terminou a carta dizendo: "Ó meus irmãos, não me culpem", sabendo que Hunter exigiria tradutores de língua árabe para ler a mensagem. O estudioso Basima Kamel Shaheen argumenta que a ambiguidade espiritual de Said pode ter sido propositalmente cultivada para impressionar um amplo público leitor sobre as injustiças da escravidão.

Manuscritos

Omar ibn Said é amplamente conhecido por quatorze manuscritos que escreveu em árabe . De todos os seus manuscritos árabes, ele é mais conhecido por seu ensaio autobiográfico, A Vida de Omar Ibn Said, escrito em 1831. Descreve alguns dos eventos de sua vida e inclui reflexões sobre sua firme adesão ao Islã e sua abertura para outras pessoas "tementes a Deus". Na superfície, o documento pode parecer tolerante em relação à escravidão; no entanto, Said começa com Surat Al-Mulk, um capítulo do Alcorão, que afirma que somente Deus tem soberania sobre os seres humanos. O manuscrito é a única autobiografia árabe conhecida por um escravo na América. Foi vendido dentro de uma coleção de documentos de Sa'id entre colecionadores particulares antes de sua aquisição pela Biblioteca do Congresso em 2017. Desde então, foi tratado para preservação e disponibilizado online.

A maioria dos outros trabalhos de Said consistia em manuscritos islâmicos em árabe, incluindo uma cópia manuscrita de alguns capítulos curtos (surat) do Alcorão que agora fazem parte da Coleção da Carolina do Norte na Biblioteca Wilson da Universidade da Carolina do Norte em Chapel Hill . Transcrevendo de memória, ibn Said cometeu alguns erros em seu trabalho, notadamente no início da Surat An-Nasr . Sua Bíblia, uma tradução para o árabe publicada por uma sociedade missionária, que tem anotações em árabe de Omar, faz parte da coleção de livros raros do Davidson College. Sa'id também foi o autor de uma carta, datada de 1819, endereçada ao irmão de James Owen, Major John Owen, escrita em árabe e contendo numerosas referências corânicas (inclusive da supracitada Surat Al-Mulk ), que também inclui vários símbolos geométricos e formas que apontam para suas possíveis intenções esotéricas. Esta carta, atualmente alojada no Seminário Teológico Andover, é reimpressa no povo africano de Allen Austin que são africanos: Um livro de referência.

Legado
Em 1991, uma mesquita em Fayetteville, Carolina do Norte, renomeou-se Masjid Omar ibn Sayyid em sua homenagem.

A ópera Omar, inspirada em ibn Said e escrita por Rhiannon Giddens e Michael Abels, teve sua estreia no Teatro Sottile durante o Festival Spoleto em Charleston, Carolina do Sul, em 27 de maio de 2022.

Galeria

Veja também

 Islã nos Estados Unidos
 Lista de escravos

Referências

Leitura adicional

Links externos

 Coleção Omar Ibn Said na Biblioteca do Congresso

Teólogos dos Estados Unidos
Historiadores dos Estados Unidos
Mortos em 1864
Nascidos em 1770
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

Omar Ibn Said


Psikodrama, tiyatroyu psikolojik tedavide kullanan bir tekniktir. Jacob Levy Moreno tarafından, 20. yüzyılın başlarında geliştirilmiştir. Öncelikle bireyin grup içinde iyileştirilmesini hedefleyen bir psikoterapi yöntemidir. Psikodrama spontanelik, yaratıcılık ve eylem dinamiklerini temel almaktadır. Kişilerin ilişkilerini, bu ilişkilerde yaşadıkları sorunları, çatışmaları ve kendi iç dünyalarını spontane bir biçimde, bir oyunun içinde rol alarak incelemelerini ve farkındalığa ulaşmalarını sağlamaya çalışmaktadır.

Temel psikodrama tekniğine göre kişilerin deneyimlerini spontane bir biçimde, bir oyunun içinde rol alarak incelenmeleri ve farkındalığa ulaşmaları sağlanır. Psikodrama, J.L. Moreno'nun tanımıyla, gerçeğin yeniden canlandırılmasıdır. Psikodramanın beş temel unsuru vardır. Sahne, ana oyuncu, yönetici, yardımcı egolar ve grup. Konunun geçtiği yer, sahnedir. Ana oyuncu sahneyi tasarlar ve yardımcı oyuncular olarak tanımlanan yan egoları seçer. Canlandırma, bir lider (psikodrama uzmanı) eşliğinde yürütülür.

Psikodrama, J.L. Moreno'nun tanımıyla, gerçeğin yeniden canlandırılmasıdır. Moreno, psikolojik bozuklukları "rol kuramı" içinde ele almıştır. Psikodramanın beş temel unsuru vardır. Sahne, protagonist, yönetici, yardımcı egolar ve grup. Protagonist, oyunu oynanan, üzerinde çalışılan kişidir. Ele alınan konunun sahnelendiği yer, sahnedir. Konu sahnelenmeden önce protagonist diğer grup üyeleri arasından kendi konusunu oynayacak kişileri seçer, bu kişilere yardımcı ego denir. Her psikodrama oturumu bir lider (psikodrama konusunda uzman olan bir psikodramatist) tarafından yönetilir.

Pikodramada kullanılan üç temel teknik

1. Eşleme
Lider veya grup üyeleri tarafından protogonistin duygu ve düşüncelerini onun ağzından söyleme.

2. Rol değiştirme
Protogonist, ele alınan konuyla ilgili rollere teker teker girerek o rolün yerini alır.

3. Ayna
Protogonist sahnede ele alınan konuyu dışarıdan gözlemler.

Psikodrama safhaları

Bir psikodrama oturumu 3 safhadan oluşur: Isınma, oyun, paylaşım.

Isınma
Grubun ve protogonistin yapılacak çalışmaya hazır ve istekli olması.

Oyun
Çalışmanın yapılması.

Paylaşım
Çalışma sonucunda tüm üyelerin bir araya gelerek yapılan çalışmayla ilgili geribildirimde bulunması.

Psikodrama teknikleri

Psikodrama teknikleri; aksiyon yöntemleri, karşılaşma (encounter) teknikleri, geliştirme oyunları, tiyatro oyunları, yapılandırılmış yaşantılar, sözsüz alıştırmalar olarak kullanılır. Bunları Moreno geliştirmiştir. Moreno'dan sonra da yönlendirilmiş fantezi, psikosentez, duyumsal uyanıklık, Gestalt terapi, yaratıcı drama gibi alanlardan uyarlanmış fikirlerle geliştirilmeye devam etmektedir.

Antagonist: Protagonistten sonraki en önemli kişi genellikle eşi veya çatışma halindeki kişidir.

Koterapist: Yardımcı yönetici, lidere yardım eder.

Psikodrama duygusal problem çözümünü içeren "protagonist merkezli" bir oyun biçimidir. Genellikle derin duygusal yaşantılara doğru gidiş söz konusudur.

Kaynakça

Psikodrama


Žuži Jelinek (pravo ime Zsuzsanna Ferber) (Budimpešta, Kraljevina Mađarska, 17. srpnja 1920. – Zagreb, 23. siječnja 2016.) je bila hrvatska modna dizajnerica, stilistica, kolumnistica i spisateljica. Za života je bila poznata kao arbitar ukusa u doba stvaranja jugoslavenskog potrošačkog društva, te kao neosporiva interpretatorica žensko-muških odnosa u modernoj hrvatskoj državi. U jugoslavensko doba je također stekla ugled kao osobna krojačica Jovanke Broz.

Životopis

Podrijetlo i rani život
Žuži Jelinek je rođena 17. srpnja 1920. u Budimpešti, Kraljevini Mađarskoj. Odrasla je uz trojicu braće: Imre, Aleksandar (kojeg su odmilja zvali Šanji) i Ivan, u siromašnoj židovskoj obitelji Izidora i Ruže Ferber. Izidor Ferber, rodom iz Ludbrega, je promijenio obiteljsko ime iz Farber u Ferber. Žužin djed, Moritz Farber, je bio trgovac tekstilom u Ludbregu. Oba Žužina roditelja su bili gluhonijemi, a upoznali su se u Budimpešti kamo su ih na školovanje poslale njihove obitelji pošto je u Budimpešti bila jedina specijalizirana škola za gluhonijeme. Zbog domoljublja Izidora Ferbera, obitelj Ferber se nakon rođenja Žuži odlučila vratiti iz Mađarske u Hrvatsku, tj. Kraljevinu Srba, Hrvata i Slovenaca. Nastanili su se u Zagrebu gdje su živjeli na kraju Maksimirske ceste, na broju 54a u sirotinjskom dijelu grada u teškim uvjetima. U školu je išla na Borongaju. Žužina majka je bila domaćica, a otac Izidor je izrađivao četke koje je prodavao po kućama. Iako se Žužina teta, očeva sestra, udala za bogatog zagrebačkog Židova u Ulici baruna Trenka, Žuži i njezina braća nisu imali puno koristi od nje. Teta se sramila svog siromašnog, gluhonijemog brata, pa ih je, kad su je posjećivali, primala u kuhinji. Upravo zbog toga, Žuži se već s 12 godina zaklela da će imati uspješan život i karijeru, poniženja koja je pretrpjela u djetinjstvu bila su odlučujuća u njezinoj namjeri da ima pristojan život bez oskudjevanja. Završila je školu za krojačice u Zagrebu.

Karijera, Drugi svjetski rat i kasniji život
Već sa 17 godina Žuži je krenula raditi u Pariz, Treća Francuska Republika, kao krojačica u tvornici poznate dizajnerice Nine Ricci. U to vrijeme, upoznala je i Coco Chanel za koju je kratko radila. U Zagreb se vratila 1939. godine zbog početka Drugog svjetskog rata. Po povratku je otvorila krojačku radnju u kojoj je šivala za bogate židovske obitelji. Također je bila vrlo zainteresirana i aktivna u učenju stranih jezika pa je tako za života govorila čak sedam jezika. 1941. godine udala se za prvog supruga, uglednog zagrebačkog zubara dr. Eriha Jelineka. Iz tog braka imala je dvoje djece, sina Ivicu i kćer Dijanu. Uspostavom Nezavisne Države Hrvatske sva trojica Žužina brata su stradala, Imre 1941. u zatvoru Kerestinec, Aleksandar-Šanji u Koncentracijskom logoru Jadovno i Ivan na nepoznatom stratištu. Za vrijeme boravka u Rijeci, gdje se odselila sa suprugom, Žuži je saznala da će joj roditelji biti deportirani u Koncentracijski logor Jasenovac. Na Sušaku je otišla do talijanskog časnika, kojeg je zavela te na taj način spasila roditelje od sigurne smrti. Nekoliko noći je odlazila časniku u riječku Esplanadu. Da joj komentari i mišljenja drugih o svojim postupcima nisu bitni, pokazala je rekavši: "Život svojih roditelja platila sam seksom i nije mi žao. A kaj će te vi misliti o meni, baš me briga." U rujnu 1943. pridružila se Narodnooslobodilačkoj vojsci Jugoslavije (NOVJ). U NOVJ-u je bila bolničarka u zubnoj ambulanti 35. ličke divizije. Nakon rata opet je započela raditi kao krojačica. 1960. preselila se u Sjedinjene Američke Države gdje je nastavila sa šivanjem, te je u tome bila prilično uspješna. Po povratku u Zagreb, Žuži je saznala da ju je muž varao s kućnom pomoćnicom, te da ju je ostavio. Njezini uspjesi i putovanja u ono vrijeme zasmetali su Josipu Brozu Titu koji je smatrao da promoviranje njezinih modela nije dobro za samoupravni socijalizam SFR Jugoslavije. Umjesto toga, Tito joj je ponudio mjesto direktora makedonske modne tvrtke "Teteks", pod čijim imenom bi predstavljala svoje modele. Žuži je tu ponudu odbila, te ju je ubrzo nakon toga Tito u svojemu govoru, u Splitu 1962. godine, spomenuo kao negativan element za SFR Jugoslaviju, te joj je bilo rečeno da otiđe iz zemlje. Žuži se ubrzo potom preselila s djecom i roditeljima u Ženevu, Švicarska. U Zagreb se vratila 1964. godine na Titov poziv, a nakon povratka je šivala modne kreacije za Jovanku Broz.

Krajem 1950-ih godina Žuži je prva svoje modele prikazala na revijama u inozemstvu, te je tako obišla Europu, Ameriku, Bliski i Daleki Istok. Prva se proslavila u modnom svijetu izvan granica SFR Jugoslavije, a domaći tisak ju je zbog toga prozvao ambasadorom mode. Svoj nadimak je dobila i u inozemnom tisku koji ju je nazivao najpoznatijom modnom kreatoricom iza Željezne zavjese. Od 1994. bila je redovna kolumnistica hrvatskog časopisa Glorija, a tijekom života napisala je deset knjiga, od kojih je zadnja objavljena 2013. godine pod imenom "Živjeli muškarci" i sastoji se od njezinih kolumni iz časopisa Glorija. Ostale Žužine knjige su "Mijenjaju li se muškarci", "Žene, osvajajte...", "Od seksa do vječnosti", a pisala je i o svakodnevnim problemima, zdravstvenom odgoju, osobnoj higijeni i odnosu prema novcu. O Žuži je također snimljen i biografski dokumentarac redatelja Darka Halapije i scenaristice Andree Ćakić, a u produkciji Hrvatske radiotelevizije. Četrdesetominutni film pod nazivom "Mislim da ja to ne zaslužujem" je premijerno prikazan 2007. godine u kinu Tuškanac. On prati četiri životna razdoblja u Žužinom životu, četiri njezina uspona i pada. I sam Steven Spielberg je želio snimiti film o njezinom životu. Naime, nakon što je čuo priču o ženi iz židovske obitelji koja je tijekom Holokausta riskirala svoj život kako bi spasila roditelje, Spielberg ju je pozvao da radi kao glavni savjetnik u filmu. Ipak, iako vrlo počašćena ponudom, Žuži nije htjela živjeti u SAD-u dvije godine, pa je ponudu odbila. Žuži je živjela na relaciji Zagreb-Ženeva-Opatija. Do kraja života je bila braku s četvrtim suprugom, sucem Miloradom Ronkulinom za kojega se udala u 80. godini života. Žuži je bila dugogodišnji član Vijeća Židovske općine Zagreb (ŽOZ). 2006. godine dr. Ognjen Kraus, predsjednik ŽOZ-a, joj je uručio posebno priznanje, odavši tako divljenje njezinom filantropizmu i posebno pomoći "Domu umirovljenika Lavoslav Schwartz". U prosincu 2014., u ŽOZ-u, je bila predstavljena autobiografija Žuži Jelinek pod nazivom "Žuži – Život Žuži Jelinek". U navedenoj autobiografiji Žuži je napisala da je vjerski gledajući ateist, i to još od 1941. kada su joj ubijena sva tri brata. U tim mračnim vremenima pomislila je i postavila si pitanje: "Gdje je bio Bog?". Žuži Jelinek je preminula u Zagrebu 23. siječnja 2016. godine.

Djela
 Seks liječi sve, 2004.
 Žene, osvajajte..., 2010.
 Mijenjaju li se muškarci, 2011.
 Žuži – Život Žuži Jelinek, 2014.

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice

Životopisi, Mađarska
Židovi u Hrvatskoj
Modni kreatori
Hrvatski poduzetnici
Hrvatski književnici
Partizani

Žuži Jelinek


Hans van Helden (* 27. April 1948 in Almkerk, Noord-Brabant) ist ein ehemaliger niederländisch-französischer Eisschnellläufer.

Van Helden errang bei den Eisschnelllauf-Mehrkampfeuropameisterschaften 1973 im französischen Grenoble sowie 1974 in Eskilstuna, Schweden, seine ersten internationalen Medaillen – Silber und Bronze im Großen Vierkampf. Sein erfolgreichstes Jahr war 1976, als er bei den Olympischen Winterspielen im österreichischen Innsbruck über 1500 m, 5000 m und 10.000 m jeweils eine Bronzemedaille erlaufen konnte. Die Eisschnelllauf-Mehrkampfweltmeisterschaft 1976 in Heerenveen, Niederlande beendete er ebenfalls mit dem Gewinn von Bronze, nachdem er über 5000 m die Bestzeit gelaufen war. Die Sprint-WM beendete er als Vierter. Zusätzlich stellte er über 1500 m  und 5000 m in dieser Saison zwei neue Weltrekorde auf.

Nachdem van Helden sich 1980 nicht für die Olympischen Winterspiele in Lake Placid, USA, qualifizieren konnte, entschied er sich, zukünftig für Frankreich anzutreten. Durch seine Hochzeit mit der französischen Eisschnellläuferin Marie-France van Helden (geb. Vivès) hatte er die benötigte Staatsbürgerschaft erhalten.

Sowohl 1984 in Sarajevo, Jugoslawien als auch 1988 im kanadischen Calgary nahm van Helden an den Olympischen Winterspielen teil. Sein bestes Ergebnis war dabei ein vierter Platz über 1500 m in Sarajevo. Er konnte zwar nicht mehr an seine früheren Leistungen anknüpfen, erreichte aber trotzdem bei den Mehrkampfeuropameisterschaften 1984 in Alma-Ata, Sowjetunion über die 1500 m Platz eins in der Einzelwertung. In der Gesamtwertung wurde er Sechster. 1988 an gleicher Stelle wurde er Dritter über die 10.000 m bei den Mehrkampfweltmeisterschaften; den großen Vierkampf beendete er als Achter.

Auf Grund der Olympischen Winterspiele 1992 im französischen Albertville startete van Helden einen Comeback-Versuch, konnte sich aber in der Qualifikation nicht durchsetzen und beendete anschließend seine Karriere.

Persönliche Bestzeiten

Literatur
 Erik Dijkstra: Hoe sterk is de eenzame schaatser. Op zoek naar het mysterie Hans van Helden. Amsterdam: Uitgeverij Carrera, 2015, ISBN 978-90-488-2674-2 und ISBN 978-90-488-2675-9

Weblinks

 Statistik auf der Seite Speedskatingnews

Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1976
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1984
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1988
Olympiateilnehmer (Niederlande)
Olympiateilnehmer (Frankreich)
Eisschnellläufer (Niederlande)
Eisschnellläufer (Frankreich)
Niederländer
Franzose
Geboren 1948
Mann

Hans van Helden


Mehmet Nuri Yamut (1890 – 5 Haziran 1961) Türk asker ve siyasetçi. Türk Silahlı Kuvvetlerinin 6. Genelkurmay Başkanı.

Askerlik kariyeri
1908 yılında teğmen rütbesi ile Harp Okulu'ndan mezun oldu. Manastır 6. Kolordu 50. Alay 3. Bölükte iken, 1912 yılında esir düştü. Esaret dönüşü, 1913'te Harp Akademisi'ne girdi. 1 yıl okuduktan sonra tahsili bırakarak Orduya katıldı. Balkan Savaşı ve I. Dünya Savaşı'na katıldı. 1919'da tekrar başladığı akademi tahsilini 1920'de bitirerek Kurmay oldu. Aynı tarihte Anadolu'ya geçerek Kurtuluş Savaşı'nda yer aldı. İstiklal Savaşı'na katıldı. Muharebe Gümüş Liyakat, Alman Demir Salip Nişanı ve Harp, Muharebe Gümüş ve İstiklal Madalyası sahibidir. 1935 yılına kadar çeşitli karargâh ve birlikler ile Afganistan'da görev yaptı.

1935 yılında tuğgeneral, 1936 yılında tümgeneral, 1939 yılında korgeneral ve 1945 yılında orgeneralliğe yükseldi. Tuğgeneral rütbesi ile 9. Tümen Tugay Komutanlığı, Tümgeneral rütbesi ile 9. ve 57. Tümen Komutanlığı, Korgeneral rütbesi ile 2. ve 12. Kolordu Komutanlığı, Orgeneral rütbesi ile 2. ve 1. Ordu Komutanlığı görevlerinde bulundu.

Gelibolu 2. kolordu komutanı iken, Alçıtepe köyünde Saros Körfezine hakim bir tepede, 26 Haziran-12 Temmuz 1915 tarihleri arasında yapılan Sığındere savaşlarında öldürülen 10.000 kişi adına 1943 yılında yapılan bu anıtı yaptırmak için, halk arasında, İstanbul'daki iki evini sattığı ve tüm ölülerin  kemiklerinin toplanıp mermer kaidenin altına gömüldüğü söylense de anıt, Milli Savunma Bakanlığı ödenekleri çerçevesinde yaptırılmıştır.

Genelkurmay Başkanlığı
3 Ocak 1949 tarihinde Kara Kuvvetleri Komutanlığı'na atandı. 1 Temmuz 1949 tarihine kadar aynı zamanda Genelkurmay Başkan Vekilliği görevini de yürüttü. 6 Haziran 1950 tarihinde atandığı Genelkurmay Başkanlığı görevinden 10 Nisan 1954 tarihinde kendi isteği ile emekli oldu.

27 Mayıs Darbesi sonrası
TBMM X. ve XI. Dönem İstanbul Milletvekilidir. Milletvekili iken 27 Mayıs Darbesi sonrası tutuklanmıştır. Tutuklama sırasında dövüldüğü iddia edilmektedir. Daha sonra Yassıada Yargılamaları sırasında öldü.

Kaynakça

1890 doğumlular
1961 yılında ölenler
Kırmızı şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
Kurtuluş Savaşı'ndaki Türk askerler
TBMM 10. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 11. dönem İstanbul milletvekilleri
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Selanik doğumlu siyasetçiler
Cezaevinde ölen Türkler
TBMM Millî Savunma Komisyonu
TBMM Dışişleri Komisyonu
Mekteb-i Harbiye'de öğrenim görenler
Osmanlı karacı subayları
Balkan Savaşları'nda Osmanlı askerleri
Balkan Savaşları'nda savaş tutsakları
Osmanlı savaş tutsakları
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Demokrat Parti (1946) mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
Resim aranan siyasetçiler
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Piyade subaylar

Nuri Yamut


A television director is in charge of the activities involved in making a television program or section of a program. They are generally responsible for decisions about the editorial content and creative style of a program, and ensuring the producer's vision is delivered. Their duties may include originating program ideas, finding contributors, writing scripts, planning 'shoots', ensuring safety, leading the crew on location, directing contributors and presenters, and working with an editor to assemble the final product. The work of a television director can vary widely depending on the nature of the program, the practices of the production company, whether the program content is factual or drama, and whether it is live or recorded.

Types of television director

Factual television director
Factual or documentary TV directors may take any number of roles in the television production process, or combine several roles in one.

Entertainment television director
In a television show composed of individual episodes, the television director's role may differ from a film director's in that he or she will usually work only on some television episodes instead of being the auteur of the entire production.  In an episodic television production, the major creative control will likely reside with the television producer(s) of the show. However, the director has input, whether it be how, if and why something can or cannot be done.

Drama television director
In a dramatic arts production, the television director's role can be similar to a film director's, including giving cues to actors and directing the camera placement and movement.

Live television director

Primarily, the live director is responsible for "calling" the broadcast, supervising the placement of professional video cameras (camera blocking), lighting equipment, microphones, props, graphics and the overall pacing and feel of the production.  Other than quickly calling out commands, the television director is also expected to maintain order among the staff in the control room, on the set, and elsewhere.

A news studio might have multiple cameras and few camera movements. In a sports broadcast, the director might have 20 or 30 cameras and must continuously tell each of the camera operators what to focus on.

While the director is responsible for specific shots and other production elements, the producer (typically seated behind the director in the second row of chairs in the control room) coordinates the "big picture", including commercial breaks and the running length of the show.

See also
Screenwriter
Showrunner
Television program creator
Television producer
Film director

Broadcasting occupations
Directors
Television terminology

Television director


Marta Maria Carla Cartabia (* 14. Mai 1963 in San Giorgio su Legnano) ist eine italienische Juristin und Professorin für Verfassungsrecht. Von Dezember 2019 bis September 2020 war sie Präsidentin des italienischen Verfassungsgerichts. Vom 13. Februar 2021 bis zum 22. Oktober 2022 war sie italienische Justizministerin im Kabinett Draghi.

Leben
Marta Cartabia studierte Rechtswissenschaften an der Universität Mailand; 1987, mit 24 Jahren, schloss Cartabia ihr Jurastudium mit Bestnote ab. Thema ihrer Abschlussarbeit war Esiste un diritto costituzionale europeo? (Gibt es ein europäisches Verfassungsrecht?) und ihr Betreuer der spätere Verfassungsrichter Valerio Onida. Nach weiteren Studien im Ausland, von 1989 bis 1991 in Aix-en-Provence bei Louis Favoreu und im Herbst desselben Jahres an der University of Michigan Law School bei Joseph H. H. Weiler, wurde sie 1993 mit einer Arbeit zur europäischen Integration am Istituto Universitario Europeo (Fiesole) promoviert. Ihr Doktorvater war Bruno De Witte. Sie war anschließend tätig an verschiedenen Forschungsstellen und Dozenturen zum Öffentlichen Recht.

2005 erhielt sie einen Ruf auf die Professur für Öffentliches Recht an die Universität Mailand-Bicocca. 2008 wurde sie an derselben Universität ordentliche Professorin für Verfassungsrecht.

Neben ihrer akademischen Laufbahn, die sie auch des Öfteren im Ausland lehren ließ, forschte und arbeitete sie auch am Verfassungsgericht und auf nationaler wie auch internationaler Ebene, auch in EU-Gremien. Sie gilt als Expertin für internationales Recht sowie für die Integration europäischer und nationaler Verfassungssysteme. Seit Dezember 2017 ist sie Ersatzmitglied der Venedig-Kommission des Europarates.

Zudem ist sie Redaktions- und Leitungsmitglied von vier juristischen Zeitschriften: Rivista italiana di diritto pubblico comunitario, Quaderni costituzionali, Rassegna di diritto pubblico europeo sowie Revista Española de Derecho Europeo. Seit 2009 ist sie außerdem Kodirektorin des Italian Journal of Public Law.

2011 wurde sie vom Staatspräsidenten Giorgio Napolitano in das Italienischen Verfassungsgericht berufen und am 11. Dezember 2019 zur Präsidentin des Verfassungsgerichts gewählt. Mit Marta Cartabia hat erstmals eine Frau dieses Amt bekleidet. Ihre neunjährige Amtszeit am Verfassungsgericht endete am 13. September 2020.

Mit der Bildung des Kabinetts Draghi wurde Cartabia am 13. Februar 2021 zum Justizministerin ernannt. Am 22. Oktober 2022 ist sie aus diesem Amt ausgeschieden.

Marta Cartabia ist verheiratet und Mutter dreier Kinder.

Politische Debatte
Cartabia, die 2008 für die Agentur der Europäischen Union für Grundrechte den rechtlichen Länderreport zur Homophobie und Diskriminierung aufgrund sexueller Orientierung verfasste, wurde nach ihrer Nominierung durch Napolitano von verschiedenen LGBT-Medien vorgeworfen, die gleichgeschlechtliche Ehe abzulehnen und somit gleichgeschlechtliche Partnerschaften zu diskriminieren.

In einem Beitrag für das Buch von Francesco Occhetta: "Ricostruiamo la politica. Orientarsi nel tempo dei populismi." ("Lasst uns die Politik wieder aufbauen. Orientierung in Zeiten des Populismus") zitiert Marta Cartabia aus einer Predigt des emeritierten Papstes Benedikt XVI.: "Der Kompromiss ist die wahre Moral des politischen Handelns."

Ehrungen und Auszeichnung
Am 24. Oktober 2011 wurde sie auf Initiative Napolitanos mit dem  Großkreuz des Verdienstordens der Italienischen Republik ausgezeichnet.

Am 11. September 2021 ernannte sie Papst Franziskus zum ordentlichen Mitglied der Päpstlichen Akademie der Sozialwissenschaften. Am 25. April 2023 ernannte sie der Papst zudem zum Mitglied der Sektion des Dikasteriums für die Evangelisierung für die grundlegenden Fragen der Evangelisierung in der Welt.

Weblinks

 Veröffentlichungen von Cartabia im Opac des Servizio Bibliotecario Nazionale (SBN)

Einzelnachweise

Justizminister (Italien)
Richter (Italienisches Verfassungsgericht)
Staatsrechtler (20. Jahrhundert)
Staatsrechtler (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Mailand-Bicocca)
Träger des Verdienstordens der Italienischen Republik (Großkreuz)
Italiener
Geboren 1963
Frau

Marta Cartabia


An Sarcoglottis turkeliae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric Alston Christenson. An Sarcoglottis turkeliae in nahilalakip ha genus nga Sarcoglottis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sarcoglottis

Sarcoglottis turkeliae


Patkov gušt je druga najduža vertikalna jama na svijetu. Nalazi se na Velebitu u Nacionalnom parku Sjeverni Velebit u području Hajdučkih kukova.

Otkrio ju je speleološki tim na čelu s Damirom Lackovićem za vrijeme speleoloških istraživanja zagrebačkih speleologa PDS "Velebit" i jednog porečkih speleologa 2. kolovoza 1997. godine. Dobila je ime po hrvatskom speleologu i roniocu Zoranu Stipetiću-Patku, koji je poginuo za vrijeme testiranja ronilačke opreme za potrebe speleologije u Lukinoj jami na Velebitu.

Duboka je 553 metra, kružnog je oblika, dok je dno ravno, dimenzija 40*30 metara.

Jama je peta po dubini u Hrvatskoj, a ono što je čini posebnom je njezina vertikala od samog ulaza do dna, tako da je na drugom mjestu liste jama s najvećim vertikalama na svijetu. Veću vertikalu, od 643 m, ima za sada samo jama Vrtoglavica u Sloveniji.

Izvori

Vanjske poveznice
 Patkov gušt

Špilje u Hrvatskoj
Velebit
Nacionalni park Sjeverni Velebit

Patkov gušt


Anapa (; ), Rusya Federasyonu'na bağlı Krasnodar Krayı'nın Karadeniz kıyısında bulunan kentsel alan ve bu alanın merkezi olan önemli turizm ve liman kenti. Nüfusu 2002 sayımına göre 53.493'tür.

Tarihçe

Anapa yöreleri bugünkü Adıgelerin (Çerkeslerin) ataları sayılan Meotların (Мыутӏэ) güçlü bir topluluğu olan Sindlerin bir yerleşim alanıydı. MÖ 7.-6. yüzyıllarda Sind-Meot toplulukları ile Greklerin ticari ilişkileri kurulmuş, 6-5. yüzyıllarda Kerç Boğazı, Karadeniz ve Azak Denizi kıyılarında Grek kolonileri (kentleri) doğmaya başlamıştı.

MÖ 480 yılında merkezi Panticapaeum olarak doğan Bosporos Krallığı'nın yanında, merkezi şimdiki Anapa yerinde bulunan Sindika limanı olan Sindika ya da Sind Krallığı bulunuyordu. Bu yerler şimdiki Güney Rusya ve Kafkasya'dan Yunanistan'a ve Akdeniz çevresine yapılan buğday, hayvan, şarap, kurutulmuş ve tuzlanmış balık ve köle ihracatının merkezleri konumundaydılar. Sindika, Bosporos Krallığı tarafından ele geçirildi, Sindler ve onlara yardım eden Meotların saldırıları sonucu tahrip olan Sindika kenti yerinde Gorgippia adlı bir Grek kenti kuruldu.

Sindika, en az bir yüzyıl kadar yaşadıktan sonra, kuzeydoğu steplerinden yönelen saldırılar nedeniyle Bosporos Krallığına katılmak zorunda kaldı. Bosporos, MÖ 3. yüzyılda, sulama tekniğinin gelişmesi sayesinde üretim artışı ve ucuzluk yaratan Mısır buğdayının rekabeti karşısında askeri ve ekonomik bir çöküş süreci içine girdi.

MS 2 yüzyılda beliren Gotlar'ın, ardından 4. yüzyılda şiddetlenen Hun'ların saldırıları sonucu bütün bu kıyı kentleri yağmalanıp yıkıldı,deniz ticareti ile birlikte kentsel yaşam da sona erdi.

Anapa'nın kuruluşu

Anapa, Bığurkale adıyla, Adıgelerin dışa açılan önemli limanlarından biriydi. Özellikle Bizans, Venedik, Cenevizli ve Osmanlı ticaret gemilerinin ve misyonerlerin uğrak yerlerindendi.

Osmanlı Devleti 1774 Küçük Kaynarca Antlaşması ile Kırım Hanlığı üzerindeki korumasını yitirdi. Ruslar General A.V.Suvarov komutasında, Kırım ve Çerkesya sınırını oluşturan ve hukuksal açıdan Kırım'a ait olan topraklarda, yani Kuban Irmağı kuzey yakasında, Karadeniz'e doğru, boylu boyunca müstahkem hatlar inşa ederek, ileride Adigeler'in Kuban Irmağının kuzeyine geçip, göçebe Nogaylar ve Kalmuk'lar ile birleşmesini önlemek ve Kırım Hanlığı'nı ilhak etmek için hazırlık amaçlı çalışmalarını sürdürüyorlardı.

Bu gelişimden kaygı duyan Adıgeler Osmanlılardan yardım ve ittifak isteğinde bulundular. Osmanlılar da Ferah Ali Paşa'yı, Çerkesya'ya,Soğucak (Gelencik yakınında) muhafızlığına atadılar. Osmanlılar Tsemez (Ц1эмэз) koyundaki Sucuk-Kale veya Soğucak (Bugün "Novorossiysk") ile birlikte,1781'de Fransız mühendislerinin de yardımıyla Anapa kalesini kurdular.

Osmanlı-Rus savaşları
Anapa 1791'de Rusların eline geçti, ama 1792 Yaş Antlaşması ile Osmanlılara geri verildi. 1806-12 Osmanlı-Rus Savaşı sırasında, Nisan 1807'de yeniden Rusların eline geçen Anapa, 1812 Bükreş Antlaşması gereğince Sucuk-Kale ile birlikte yeniden Osmanlılara geri verildi.

1828-29 Osmanlı-Rus Savaşı sırasında, 12 Haziran 1828'de Anapa Rusların eline geçti, 1829 Edirne Antlaşması ile Osmanlılar Anapa'yı ve Karadeniz kıyısındaki Çerkesya topraklarını (Kuban ve Bzıb ırmakları arası) terk ettiler.

12 Haziran 1828'de Rusların eline geçene değin, bir Osmanlı Kalesi olan Anapa, aynı zamanda Çerkesya'nın da başkenti konumundaydı. Çerkesya'yı oluşturan her bölge (eyalet) ya da topluluğun yerel meclisleri tarafından seçilen temsilciler Anapa'da toplanıyorlardı. Ülke dışına gönderilecek elçiler, askeri komutanlar, yargıçlar, Rus saldırılarının arttığı dönemlerde, Adıge güçlerine komuta etmek üzere Hakim denilen ve sınırsız yetkiler verilen bir önder de seçilirdi. Ayrıca bölge (eyalet) komutanları da seçiliyordu. Örneğin dönemin ünlü Adıge komutanlarından Aşeguago Pşıquy'un (ölm. Mayıs 1838) komutasında sürekli 6 bin, savaş zamanında da 12 bin atlı asker bulunuyordu.

Anapa ve Karadeniz kıyısındaki bütün Rus kaleleri 1853-56 Kırım Savaşı sırasında Ruslarca tahliye edildi. Ama 1856 Paris Antlaşması gereğince, bu yerler Rus etki alanı içinde sayıldığından, yeniden Ruslarca ele geçirildi.

Adıge sürgünü
Ruslar 1864 Adıge sürgünü çerçevesinde Anapa yöresini de Adıge (Natuhay) nüfusundan arındırdılar. Daha sonra, Rus ordusundaki bazı Adıge subay ve erler tarafından, özel bir izinle Anapa yakınlarında kurulmuş olan Hatramtuk (Хьатрамтыку) köyü (şimdiki Rusça adı- "Суворов- Черкесский";bk."Natuhayların İzinde",Cherkessia.net) 1924'te Natuhay adıyla Adıge Cumhuriyeti'nin Tahtamukay rayonuna taşındı (bk. Vikipedi-tıklayın-, Adıge sürgünü, Adigey, Krasnodar Kray, Sindika).

Notlar

Krasnodar Krayı'ndaki şehirler
MÖ 6. yüzyılda kurulan yerleşim birimleri
Kuzey Kafkasya şehirleri ve rayonları

Anapa


Incidentul armat de la Probotești din 29 iunie 1940 a fost un incident militar petrecut pe teritoriul Județului interbelic Dorohoi în localitatea Probotești din Ținutul Herța, pe drumul dintre Herța și Dorohoi. În incident au fost implicate o coloană de tancuri sovietice și trupe din Regimentul 16 Artilerie "Bacău", aflate sub comanda colonelului Botă.

Context
În vara anului 1940 în contextul amenințărilor cu care se confrunta Regatul României pe plan extern, regimentele 27 Dorobanți si 16 Artilerie au fost dislocate în plasa Herța.

Evacuarea teritoriilor basarabean și nord-bucovinean de către Armata României începând cu data de 28 iunie ca urmare a ultimatumului sovietic, a fost însoțită de aplicarea unor tactici foarte agresive de către trupele ruse și a avut ca urmare un număr mare de incidente și cazuri numeroase de morți și răniți din rândul trupelor române. Suplimentar, în dimineața zilei de 28 iunie 1940, Marele Stat Major român a emis dispoziții conform cărora trupele românești trebuiau să nu deschidă focul asupra trupelor sovietice, să nu reacționeze la provocările acestora și să nu distrugă proprietățile, iar comandanților li s-a cerut să intre în contact cu trupele sovietice.

Sovieticii nu au respectat nici măcar noua linie de frontieră impusă tot de ei, depășind-o și înaintând în adâncimea teritoriului – cum s-a întîmplat în Ținutul Herța la data de 29 iunie 1940. De asemenea, în perioada în care granița nu fusese definitiv stabilită de către comisia mixtă româno-sovietică, noua linie de demarcație era încălcată în mod frecvent și abuziv de către trupele ruse, iar jurnalele de luptă ale Diviziilor 7 și 25 Infanterie au descris intențiile trupelor ruse de a ocupa mai mult teritoriu decât statul rus luasere deja, conform celor specificate în ultimatumul din 26 iunie 1940.

Incidentul
Depășind în ziua de 29 iunie 1940 linia de demarcație impusă Regatului României prin ultimatumul din 26 iunie 1940, trupele mecanizate sovietice au ajuns la sud de Herța în punctul numit Stejarul Scorburos din dreptul satului Probotești. Tancurile sovietice erau la a doua tentativă de înaintare în cursul aceleiași zile, după ce tentativa inițială eșuase datorită aruncării în aer a podurilor aflate atât la încrucișarea de drumuri de la intrarea în comuna Probotești cât și în interiorul satului Probotești, de către geniștii Batalionului 6 Pionieri din Divizia 6 Infanterie.

Distrugerea acestora se făcuse din inițiativa individuală a sublocotenentului  rezervist Nicolae St. Dinu Măcelaru. Acesta fiind specialist în distrugeri de poduri, căi ferate și șosele, fusese inițial delegat de către comandantul militar a zonei să monteze dispozitive de distrugere deservite de echipe de  pionieri în diverse punctele obligatorii de trecere situate între Dorohoi și Cernăuți, ca precauție în eventualitatea unui atac cu tancuri din partea trupelor ruse masate la stânga Nistrului. Această acțiune fusese însă contramandată ca efect al unui ordin direct venit pe cale ierarhică de la comanda superioară a armatei.

Trimis la data de 29 iunie 1940 în misiune de informare la Herța, sublocotenentul Măcelaru a luat contact cu civili din oraș care l-au informat că ofițerii ruși de pe tancuri cercetau o hartă  și cereau informații despre distanța care mai era de parcurs  până la Botoșani, limită prevăzută pe respectiva hartă să să fie ocupată de către trupele sovietice. Revoltat, ofițerul rezervist din proprie inițiativă și contrar ordinului primit de la colonelul  comandant al  brigăzii de infanterie din zonă de a nu activa dispozitivele de distrugere, a trimis urgent un agent de legătură la  echipele de pionieri de la Probotești, cu consemnul ca atunci când tancurile ajung la 500 m de obiective, acestea să fie aruncate în aer. Exploziile au creat senzația că drumul este  minat, astfel că inițial tancurile rusești s-au retras. Între timp, terenul a fost pregătit de către trupele române cu obstacole antitanc, drumurile de acces au fost minate și Regimentul 16  Artilerie Bacău a fost instalat pe poziție de apărare la limita comunei Probotești. dinspre Dorohoi.

Dat fiind că la adoua tentativă din 29 iunie 1940 trupele Armatei Roșii nu s-au mai oprit din înaintare, colonelul Botă a ordont un foc de avertisment. Ca urmare coloana sovietică a oprit, rușii au ridicat un steag alb și după deschiderea trapei unuia dintre tancuri, a ieșit un ofițer rus care a întrebat de ce a fost executat foc de artilerie. Realizând că nu mai pot înainta, rușii "și-au cerut iertre pentru greșeală", dar aceasta nu i-a împiedicat să înceapă să monteze chiar în acel loc stâlpii de frontieră.

Efecte
Ca efect, satul Probotești a fost dezmembrat de noua graniță,  iar refugiații au format două noi sate aflate la sudul noii frontiere: Racovăți și Mihai Viteazu.

Datorită posibilității ca tancurile sovietice să-și continue înaintarea spre Dorohoi, la începutul lunii iulie 1940 plasarea minelor antitanc a continuat pe drumul spre oraș. Suplimentar, în contextul în care militarii sovietici obișnuiau în acele zile să mute în defavoarea României bornele noii frontiere impuse, dinspre pozițiile Regimentului 27 Dorobanti au fost trase focuri de avertisment, astfel că bornele nu au mai fost mutate.

Referințe

Lectură suplimentară
  Мельтюхов, Михаил [Meltyukhov, Michael]; Освободительный поход Сталина. 2006  [Campania de eliberare a lui Stalin]; Издательство  Эксмо [Eksmo]; Москва [Moscova]; 2006; ISBN: 5-699-17275-0

Legături externe
 Suvorov, Victor; Ziua M; Ed. Polirom; Iași; 2001; ISBN: 978-973-46-1941-2
 Neagoe, Stelian; Răpirea nordului Bucovinei, în documente oficiale ''; Revista de Științe Politice și Relații Internaționale, XI, 1, 2014, București; pp. 57–82

1940 în România
Istoria județului Maramureș (interbelic)
Bătăliile României
Bătălii ale Uniunii Sovietice
Ținutul Herța


Makula dejenerasyonu ya da sarı nokta hastalığı  kelime anlamı itibarı ile, makulada meydana gelen herhangi dejeneratif bir süreci tanımlasa da, bu makalede yaşa bağlı makula dejenerasyonu (YBMD) anlatılmaktadır.

Makula; sarı nokta da denilen ve keskin görmeden sorumlu retina tabakasının ortasında çok küçük bir alanı kapsamaktadır. Karşıya baktığımızda kornea ve lens tarafından ışık makulaya odaklanır. Görmemiz merkezde daha keskin kenarlara doğru ise daha zayıftır. Makula dejenerasyonu işte bu sarı noktanın hasarlanması sonucu ortaya çıkar.

Makula dejenerasyonunun gelişmesinde temel risk faktörü ilerleyen yaştır. Bunun yanı sıra aile öyküsü, cinsiyet (kadınlarda daha fazla), açık renkli göz, hipertansiyon, kalp hastalığı, sigara öyküsü ve UV ışınları da risk faktörleridir.
Hastalık, duyusal retinanın hemen arkasında yer alan, retina pigment epitelini, koriokapillaris dokusu ve Bruch membranı gibi dokuları etkilemekle birlikte, görme kaybı fotoreseptör hücrelerin hasarlanması sonucunda gelişmektedir. Makula dışında kalan retina alanları sayesinde, çevresel görme korunur. Bu nedenle makular dejenerasyon tam bir körlüğe yol açmaz, ancak yakın çalışmayı ve okumayı çeşitli optik yardımcı cihazlar olmadan imkânsız hale getirebilir.

Gelişimi ve tipleri

YBMD, yaşa bağlı olarak genetik ve çevresel faktörlerin rol oynadığı bir süreç sonrasında gelişir. Retinayı besleyen damarlardaki bazı dejeneratif süreçler, yangısal unsurların açığa çıkması ve retina dokuları yapısal bileşenlerindeki bir takım değişiklikler sonrası gelişir. Bu değişiklikler sonrasında retina pigment epiteli atrofiye gider ve fotoreseptör hücrelerde kayıp meydana gelir.
Yaşa bağlı makula dejenerasyonu (YBMD) erken ve geç evre olarak iki aşamaya sahiptir;
 Erken evrede makulada, pigmenter değişiklikler ve retina altı dokularda biriken "drusen" adı verilen lipid (yağ) içerikli birikimler vardır, görme keskinliği normaldir.
 Geç evre, yaş - eksüdatif - tip veya kuru - atrofik - tip olarak ikiye ayrılır, bu evrede görme kaybı vardır. Yanı tedavi edilmediğinde kalıcı körlük'e yol açar.

YBMD'nin bu iki tipi, tedavi ve prognoz açısından farklılık gösterir;

Hastaların yaklaşık %80'inde atrofik tip bulunsa da, görme kaybından %80-90 oranında eksüdatif tip sorumludur. Atrofik tipte görme kaybı yıllar içerisinde gelişir. Atrofik tipte, bulguların başlangıcından yaklaşık 10 yıl sonra görme %0,1 seviyesine iner. Eksüdatif tipte ise görme kaybı daha ani olur. Atrofik tipte, retina pigment epitel ve fotoreseptör kaybı vardır; eğer bu değişikliklere, retina altında ve bazen retina içinde yeni damarlar ile birlikte fibrotik oluşumlar eşlik ederse yaş tip YBMD meydana gelir.
Görme kaybı ortalama olarak 75 yaşında ortaya çıkmaktadır. Elli yaşından sonra görülme sıklığında doğrusal bir artış olur. Geç tip YBMD (görme hasarı var), 50 yaşının üzerindekilerin %2'sinde, 65 yaşın üzerindekilerin %0,7–1,4'ünde ve 85 yaşından sonra %11–19 oranında görülür.

Risk faktörleri
 İlerleyen yaş
 Aile öyküsü (birinci derecede akrabasında makula dejenerasyonu olanların yaklaşık 1/4'ünde bu hastalık ortaya çıkabilir. Tek yumurta ikizlerinin %89-90'ında, çift yumurta ikizlerinin %46'sında benzer klinik tablo saptanmıştır.)
 Cinsiyet (Şimdiye kadar bazı çalışmalarda orta şiddetli tipinin kadınlarda daha sık görüldüğü saptansa da daha hafif olguları kapsayan bazı epidemiyolojik çalışmalarda cinsiyetler arasında görülme sıklığı açısından herhangi bir fark saptanmamıştır.)
 Hipertansiyon
 Kalp hastalığı
 Sigara öyküsü
 UV ışınları (Son yıllarda yapılan bazı çalışmalarda ışığa maruziyetin bir risk faktörü oluşturmadığı saptanmıştır.)

Bulguları
 Keskin görmede bozukluk, bulanık-puslu görme...
 Görüntülerin ortası bulanık, ancak kenarları normal görünür.
 Elektrik direkleri, kapı-pencere kenarları, yazıların satırları gibi düz çizgilerin dalgalı görünmesi.
 Görme alanın ortasında karanlık ya da boş bir alanın belirmesi.

Tedavi
 Kuru tip: Herhangi bir tedavi yöntemi yoktur. Çeşitli vitamin ve element takviyelerinin ve bazı antioksidan özelliğe sahip olan ilaçların hastalığın gidişini yavaşlatabildiği söylenmektedir.
 Yaş tip: Anormal olarak gelişme gösteren ve makulaya yarar yerine zarar veren damarların çok erken dönemde lazerle yakılarak geriletilmesi mümkündür.
 Son yıllarda, tam sarı nokta altında gelişen yeni damarların geriletilmesi için bazı yeni tedavi yöntemleri geliştirilmektedir. Örneğin, fotodinamik tedavide vücuda, damardan ışığa duyarlı ilaçlar verilir. Bu ilaçlar lazer ışığını normal insan dokularından daha kolay emer, retina altındaki patolojik damarlar bu fotosensitif ilaçları çevre dokulardan daha yüksek oranda içermektedir buna bağlı olarak, uygulanan lazer ışığı seçici olarak bu patolojik dokuyu etkiler. Bu tedaviye "fotodinamik lazer tedavisi" adı verilir.
Bu hastalıkta damarların oluşumunda yer alan bazı biyolojik aktif maddelere, karşı geliştirilen ilaçlar da yeni yeni klinik uygulamaya geçilmektedir. FDA gözetiminde Faz III çalışmaları tamamlanmış bu ilaçların, klinik kullanımları ile tedavi seçeneklerinde bir artış söz konusu olacaktır.

Kaynakça
 Makula Dejenerasyonu Nedir?

Dış bağlantılar
 Makula
 Uluslararası Makula Dejerasyonu Sempozyumu

Göz hastalıkları

Makula dejenerasyonu


Ağaç, 1936'da sanat-fikir-aksiyon alt başlığıyla yayımlanmaya başlayan aylık dergidir. Sahibi ve başyazarı Necip Fazıl Kısakürek'tir. Milli, ruhçu, Anadolucu sanat anlayışını benimseyen dergi Ankara'da 14 Mart 1936'da yayına başlamış, İstanbul'da 29 Ağustos 1936'da sona ermiştir. 17 sayı yayınlanmıştır.

Dergide Necip Fazıl Kısakürek'in başyazıları ve şiirlerinden başka Ahmet Hamdi Tanpınar, Ahmet Kutsi Tecer, Ahmet Muhip Dranas, Ziya Osman Saba, Cahit Sıtkı Tarancı, Sait Faik, Sabahattin Ali, Fikret Adil, Mustafa Şekip Tunç, Sabahattin Eyüboğlu ve Burhan Toprak'ın yazı ve şiirleri yayımlanmıştır.

Yayımı sona eren Türkiye dergileri
Türkiye'de yayımlanan sanat dergileri
Türkçe dergiler
Haftalık dergiler
Türkiye'de yayımlanan aylık dergiler
1936'da kurulan yayınlar

Ağaç (dergi)


Stoneware is a broad term for pottery fired at a relatively high temperature. A modern definition is a vitreous or semi-vitreous ceramic made primarily from stoneware clay or non-refractory fire clay. End applications include tableware, decorative ware such as vases.

Stoneware is fired at between about  to . Historically, reaching such temperatures was a long-lasting challenge, and temperatures somewhat below these were used for a long time.

It was developed independently in different locations around the world, and this after earthenware and before porcelain. Stoneware is not recognised as a category in traditional East Asian terminology, and much Asian stoneware, such as Chinese Ding ware for example, is counted as porcelain by local definitions. Terms such as "porcellaneous" or "near-porcelain" may be used in such cases. Traditional East Asian thinking classifies pottery only into "low-fired" and "high-fired" wares, equating to earthenware and porcelain, without the intermediate European class of stoneware, and the many local types of stoneware were mostly classed as porcelain, though often not white and translucent.

One definition of stoneware is from the Combined Nomenclature of the European Communities, a European industry standard. It states:

Stoneware, which, though dense, impermeable and hard enough to resist scratching by a steel point, differs from porcelain because it is more opaque, and normally only partially vitrified. It may be vitreous or semi-vitreous. It is usually coloured grey or brownish because of impurities in the clay used for its manufacture, and is normally glazed.Though "normally glazed" is not true for many historical and modern examples.

Types
Five basic categories of stoneware have been suggested:

 Traditional stoneware: a dense and inexpensive body. It is opaque, can be of any colour and breaks with a conchoidal or stony fracture. Traditionally made of fine-grained secondary, plastic clays which can be used to shape very large pieces.
 Fine stoneware: made from more carefully selected, prepared, and blended raw materials. It is used to produce tableware and art ware.
 Chemical stoneware: used in the chemical industry, and when resistance to chemical attack is needed. Purer raw materials are used than for other stoneware bodies. Has largely been replaced by chemical porcelain.

 Thermal shock resistant stoneware: has additions of certain materials to enhance the thermal shock resistance of the fired body.
 Electrical stoneware: historically used for electrical insulators, although it has been replaced by electrical porcelain.

Another type, Flintless Stoneware, has also been identified. It is defined in the UK Pottery (Health and Welfare) Special Regulations of 1950 as: "Stoneware, the body of which consists of natural clay to which no flint or quartz or other form of free silica has been added."

Production

Materials

The compositions of stoneware bodies vary considerably, and include both prepared and 'as dug'; the former being by far the dominant type for studio and industry. Nevertheless, the vast majority will conform to: plastic fire clays, 0 to 100%; ball clays, 0 to 15%; quartz, 0%; feldspar and chamotte, 0 to 15%.

The key raw material is either naturally occurring stoneware clay or non-refractory fire clay. The mineral kaolinite is present but disordered, and although mica and quartz are present their particle size is very small. Stoneware clay is often accompanied by impurities such as iron or carbon, giving it a "dirty" look, and its plasticity can vary widely. Non-refractory fire clay may be another key raw material. Fire clays are generally considered refractory, because they withstand very high temperatures before melting or crumbling. Refractory fire clays have a high concentration of kaolinite, with lesser amounts of mica and quartz. Non-refractory fire clays, however, have larger amounts of mica and feldspar.

Shaping

Firing

Stoneware can be once-fired or twice-fired. Maximum firing temperatures can vary significantly, from 1100 °C to 1300 °C depending on the flux content. Most commonly an oxidising kiln atmosphere is used. Typically, temperatures will be between 1180 °C and 1280 °C. To produce a better quality fired glaze finish, twice-firing can be used. This can be especially important for formulations composed of highly carbonaceous clays. For these, biscuit firing is around 900 °C, and glost firing (the firing used to form the glaze over the ware) 1180–1280 °C. After firing the Water absorption should be less than 1 per cent.

History

Asia

The Indus Valley civilization produced stoneware, with an industry of a nearly industrial-scale mass-production of stoneware bangles throughout the civilization's Mature Period (2600–1900 BC).  Early examples of stoneware have been found in China, naturally as an extension of higher temperatures achieved from early development of reduction firing, with large quantities produced from the Han dynasty onwards.

In both medieval China and Japan, stoneware was very common, and several types became admired for their simple forms and subtle glaze effects. Japan did not make porcelain until about 1600, and north China (in contrast to the south) lacks the appropriate kaolin-rich clays for porcelain on a strict Western definition. Jian ware in the Song dynasty was mostly used for tea wares, and appealed to Buddhist monks.  Most Longquan celadon, a very important ware in medieval China, was stoneware. Ding ware comes very close to porcelain, and even modern Western sources are notably divided as to how to describe it, although it is not translucent and the body often grey rather than white.

In China, fine pottery was very largely porcelain by the Ming dynasty, and stoneware mostly restricted to utilitarian wares, and those for the poor. Exceptions to this include the unglazed Yixing clay teapot, made from a clay believed to suit tea especially well, and Shiwan ware, used for popular figures and architectural sculpture.

In Japan many traditional types of stoneware, for example Oribe ware and Shino ware, were preferred for chawan cups for the Japanese tea ceremony, and have been valued up to the present for this and other uses. From a combination of philosophical and nationalist reasons, the primitive or folk art aesthetic qualities of many Japanese village traditions, originally mostly made by farmers in slack periods in the agricultural calendar, have retained considerable prestige. Influential tea masters praised the rough, spontaneous, wabi-sabi, appearance of Japanese rural wares, mostly stoneware, over the perfection of Chinese-inspired porcelain made by highly skilled specialists.

Stoneware was also produced in Korean pottery, from at least the 5th century, and much of the finest Korean pottery might be so classified; like elsewhere the border with porcelain is imprecise.  Celadons and much underglaze blue and white pottery can be called stoneware.

Historical stoneware production sites in Thailand are Si Satchanalai and Sukhothai. The firing technology seems to have come from China.

Europe
In contrast to Asia, stoneware could be produced in Europe only from the late Middle Ages, as European kilns were less efficient, and the right sorts of clay less common. Some ancient Roman pottery had approached being stoneware, but not as a consistent type of ware.  Medieval stoneware remained a much-exported speciality of Germany, especially along the Rhine, until the Renaissance or later, typically used for large jugs, jars and beer-mugs.  "Proto-stoneware", such as Pingsdorf ware, and then "near-stoneware" was developed there by 1250, and fully vitrified wares were being produced on a large scale by 1325.  The salt-glazed style that became typical was not perfected until the late 15th century.

England was to become the most inventive and important European maker of fancy stoneware in the 18th and 19th centuries, but there is no clear evidence for native production before the mid-17th century.  German imports were common from the early 16th century at least, and known as "Cologne ware" after the centre of shipping it, rather than making it.  Some German potters were probably making it in London in the 1640s, and a father and son Wooltus (or Woolters) were doing so in Southampton in the 1660s.

In the second half of the 18th century Wedgwood developed a number of ceramic bodies. One of these, Jasperware, is sometimes classified as stoneware although its raw materials differ considerably from all other stonewares; it remains in production. Other manufacturers produced their own types, including various ironstone china types, which some classified as earthenware.

Significant amounts of modern, commercial tableware and kitchenware use stoneware, and it is common in craft and studio pottery. The popular Japanese-inspired raku ware is normally stoneware.

Historical examples

 Bartmann jug: A decorated stoneware form that was manufactured in Europe throughout the 16th and 17th centuries, especially in the Cologne region of Germany.
Redware: Unglazed stoneware with a terracotta red, initially imitating Chinese Yixing ware teapots. Mostly c. 1680–1750. The Dutch-German Elers brothers brought it to Staffordshire in the 1690s.
 Böttger Ware: A dark red stoneware developed by Johann Friedrich Böttger by 1710, a superior form of redware. It is a very significant stage in the development of porcelain in Europe.
 Cane Ware: An eighteenth-century English stoneware of a light brownish-yellow colour (like bamboo), developed by Josiah Wedgwood in the 1770s.  During the 19th and the earlier part of the 20th century, cane ware continued to be made in South Derbyshire and the Burton-on-Trent area as kitchen-ware and sanitary-ware. It had a fine-textured cane-coloured body with a white engobe on the inner surface often referred to as cane and white.

 Crouch Ware, now often just called  Staffordshire: salt-glazed stoneware.  Light-coloured, developed in 1696 in Burslem. It is one of the earliest types of stoneware made in England.  The origin of the name has been disputed: on one theory, the ingredients included a clay from Crich, Derbyshire, the word "crouch" being a corruption.  On another, it comes from Creussen near Bayreuth in Bavaria, whose type of tall cruche jugs were called "crouch" when imported to England.
 Jasperware: Another Wedgwood development, using tinted clay bodies in contrasting colours, unglazed.
 Rosso Antico: A red, unglazed stoneware made in England during the 18th century by Josiah Wedgwood. It was a refinement of the redware previously made in North Staffordshire by the Elers brothers.
 Coade stone: A type of artificial stone moulded into sculptures and architectural details, imitating marble. Developed in England around 1770.
 Ironstone china - patented in 1813, often classed as earthenware, but very strong and vitreous, and popular for wares with heavy usage.
 Stone china - made in Staffordshire, mainly in the first half of the 19th century.  Very hard, opaque, giving "a clear ring when lightly tapped". Typically brightly decorated by transfer printing, often with outlines that were finished in overglaze enamels by hand.
 American stoneware: The predominant houseware of 19th century North America, where the alternatives were less developed.

Gallery

Citations

General sources
 Hughes, G. Bernard, The Country Life Pocket Book of China, 1965, Country Life Ltd
 Wood, Frank L., The World of British Stoneware: Its History, Manufacture and Wares, 2014, Troubador Publishing Ltd, , 9781783063673

External links
 Beardman jugs from the Avondster site Photographs and history of early Rhenish stoneware vessels
 Japanese stoneware in the collection of the Asia Society

Ceramic materials
Cookware and bakeware
Pottery
Tableware
it:Ceramica#Il grès

Stoneware


Aconitum krylovii er fjölært jurt af sóleyjaætt sem er upprunnin frá Altaifjöllum í Síberíu.

Hann er eitraður og skal gæta varúðar við meðhöndlun hans, sérstaklega rætur.

Tilvísanir

Eiturplöntur
Sóleyjaætt

Aconitum krylovii


Un vânător de temut este un film românesc din 1983 regizat de Isabela Petrașincu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1983 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1983

Un vânător de temut


34077 Yoshiakifuse este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
34077 Yoshiakifuse este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Cerro Tololo de Marc W. Buie. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,80 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 4,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 34001-35000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

34077 Yoshiakifuse


Gideros, Karadeniz Bölgesi'nde, Cide ilçesi sınırları içerisinde yer almakta ve Cide ilçesi ile Bartın iline bağlı olan Kurucaşile ilçesi arasındaki karayolu üzerinde bulunan doğal sit alanıdır. Koyun denize açıldığı ağız ancak büyükçe iki tekne genişliğindedir. Eskiden korsanların saklanma yeri olduğu söylenir.

Cide yönünden ve Kurucaşile yönünden gelinerek iki ayrı koldan sahile kıvrıla kıvrıla inilir. Balık yiyilebilir. Sandal ile Osmanlı hamamı ve boğaz görülebilir. Küçük plajında denize girilebilir.

Etimoloji
Gideros isminin nereden geldiği kesin değildir. Kökeninin Latince veya Yunanca olduğu düşünülmekle beraber, Bilge Umar'ın önerisine göre Luvicedir. İsim, Strabon'un verdiği bilgilere göre Phrixus'un oğlu Kytoros'tan gelmektedir.

Eustathius, Kytoros isminin Kytorieus, Kytorites ve Kytorios şeklinde evrildiğinden, kendi zamanında ise Kydoron olarak anıldığına dikkat çeker.

Tarihçe

Arkeolojik yüzey araştırmaları
Cide'de 2009-2011 yılları arasında Leiden ve Glasgow Üniversiteleri tarafından "Cide Archeological Project" adı altında yüzey araştırmaları yapılmıştır.

Bu yüzey araştırmasının açıklanmış sonuçlarından anlaşıldığı kadarıyla, Gideros'ta bulunan Çadır İni ve Ballıcı İni mağaralarında Orta Kalkolitik'e ait çanak çömlek parçaları; Gideros Mağarası 1 olarak adlandırılan mağarada Bizans dönemine ait çanak çömlek ve mabet kalıntıları; Gideros Kalesi etrafında bir kısmı yıkılmış yapılar ve surlar ile Bizans dönemine ait çanak çömlek; Gideros Köyünde Roma-Bizans dönemine ait duvar kalıntıları; Filyos Mağarasında Erken Tunç Çağına ait çanak çömlek keşfedilmiştir. Ayrıca Demir Çağı ve Helenistik Devre ait yapı ve kalıntılar da keşfedilmiştir.

Roma öncesi
İlyada Destanında Kytoros kentinde Truva Savaşı esnasında Enetlerin yaşadığı ve bu halkın savaşa katıldığı anlatılır. Bölge, içinde sayıldığı Paflagonya bölgesiyle paralel olarak MÖ. 7. yüzyılda Kimmer istilasına uğrar. Daha sonra sırasıyla Lidya, Pers, İskender ve Pontus İmparatorluklarına bağlı hale gelir.

Roma-Bizans devri
Bölge, MÖ. yaklaşık 60'larda Roma hakimiyeti altına girdi. Kytoros'un bazı antikçağ kaynaklarında Sinope'ye bağlı olduğundan, Helen ya da Miken kolonisi kolonisi olduğu anlatılır. Ayrıca "polis" olduğundan da bahsedilir.

Türkler tarafından fethi

Gideros Kalesi, 1284 yılının Eylül-Ekim Aylarında Çobanoğulları Beyi Muzaffereddin Yavlak Arslan tarafından fethedilmiş olup, bu fethi anlatan fetihname İran Milli Kütüphanesinde bulunmaktadır. Bu fetihnamenin bir kopyası ise 2019 yılında Cide'ye getirilmiştir.

Fetihnameye göre Gideros Kalesi fitne ve fesat mekanı olup bu kalenin fethine karar kılınmıştı ve nihayet 683 senesinin Recep Ayının 4. gününde harekete geçilmişti. Yavlak Arslan'ın ordusu 4.000 civarında idi. Diğer yandan Gideros Kalesi önünde Trabzon İmparatorluğu ve Bizans birlikleri gelmiş bulunmaktaydı. Yavlak Arslan'ın kuvvetleri ile Bizans ve Trabzon İmparatorluğu birlikleri kale önünde savaşmış ve birlikler yenilerek kaleye çekilmek zorunda kalmışlardı.

Neticede 24 Eylül - 3 Ekim 1284 tarihlerinde kale hisarlarına yapılan direkt saldırılar sonucunda kale düştü ve fetih gerçekleşti.

Osmanlı
Candaroğulları Beyliği'nin Osmanlı İmparatorluğu'na katılmasıyla birlikte Cide ve onun içerisinde bulunan Gideros, Osmanlı idari sistemine dahil oldu. Gideros'un öne çıkan özelliği, kereste nakli ve gemi yapımı amacıyla kullanılmasıydı.

Türkiye Cumhuriyeti
Gideros, Cumhuriyetin ilanından sonra da Cide'deki Kalafat köyünün sınırlarında kalmış, Kalafat köyü ise daha sonra referandumla mahalleye çevrilmiştir. Gideros, turizm bakımından yıldan yıla gelişmekte olan bir bölgedir.

Mitolojide Gideros
Gideros'un ismi ve kuruluşu Yunan mitoslarından Altın Post Efsanesi ile bağlantılıdır. Strabon'un verdiği bilgilere göre kent altın postlu koçu kaçıran Phrixus'un oğlu Kytoros tarafından kurulmuş olup ismini de kendisinden almaktadır.

Eustathius, kenti şimşir ağaçlarıyla özdeşleştirir. Virgil ve Apollonius ise kenti "Ormanlık Kytorus" olarak anmış, şimşir ağaçlarının Kytoros'tan Amastris'e kadar uzandığından söz etmişlerdir. Ovidius Naso, yazdığı mitoslarında Kytoros şimşiri ile yapılmış bir taraktan ve Athena'nın Arakne'ye Kytoros şimşiri ile yapılmış bir mekik ile vurduğundan bahseder.

Gaius Valerius Catullus, şiirlerinde Kytoros'ta şimşirden yapılmış bir tekneden ve bu teknenin tüm Akdeniz'i gezdiğini anlatır.

İlyada Destanı
Homeros, İlyada Destanında Paflagonya'dan gelen Pylaimenes ve ordusundan bahsederken Kytoros'un da adını zikretmekte, Sesamon kenti de dahil olmak üzere Enetlerin burada yaşadığını ve vahşi katırlarının meşhur olduğundan bahsetmektedir.

Kaynakça

Özel

Genel

Cide belde ve köyleri
Sit alanları
Koylar

Gideros, Cide


Tom Ford ()  un jucător englez de snooker.

A fost finalist în 2016 la Paul Hunter Classic. Ford a realizat breakul maxim de cinci ori în carieră.

Finalele carierei

Finale în turnee de clasament: 2

Finale în turnee minore: 3 (2 titluri)

Finale în turnee invitaționale: 2

Finale Pro-Am: 1 (1 titlu)

Note

Legături externe

Tom Ford la worldsnooker.com

Nașteri în 1983
Nașteri pe 17 august
Jucători de snooker
Oameni în viață
Sportivi englezi

Tom Ford (snooker)


Vinod Kambli (; born 18 January 1972) is an Indian former international cricketer, who played for India as a left-handed middle order batsman, as well as for Mumbai and Boland, South Africa. Kambli became the first cricketer to score a century in a One-day International on his birthday.

He has the highest career batting average for an Indian test cricketer of 54 but he played his last test when he was just 23 years old. Thereafter, he was only considered to play for One Day International matches, although his last appearance in that format was also at the young age of 28.

He has appeared as a commentator on various television channels and worked with a Marathi News channel as a cricket expert for the 2019 Cricket World Cup. He has also been a part of various reality shows and done a few serials and Bollywood films as an actor. He played a supporting role in the Kannada film Bettanagere. Kambli is currently on the Cricket Improvement Committee for Mumbai Cricket Association

Early life
Vinod Kambli was born in a Dalit family. He hails from Indira Nagar, Kanjur Marg (Mumbai). He is a childhood friend of the Indian cricketer Sachin Tendulkar.

School cricket and later
He shared an unbroken partnership of 664 runs with Sachin Tendulkar in a school cricket match against St. Xavier's School, Fort. Kambli contributed 349 runs before their coach Acharekar forced the pair to declare the innings; he then took six wickets for 37 runs in St. Xavier's first innings.

Kambli started his Ranji Trophy career with a six off the first ball he faced. He made his One Day International and Test debuts in 1991 and 1992, respectively. In Tests, he made four centuries including two double-centuries. He also holds the record for the Indian player  to fastest (14 innings) reach 1000 runs in Tests.

International career
He scored 224 against England at Wankhede Stadium in 1993 as his
maiden test century in his third test. In the next test against
Zimbabwe, he scored 227. In his next test series, he scored 125 and 120
against Sri Lanka. He is also the only cricketer to hit three
consecutive test centuries in three innings, all centuries against
different countries. In his 17 Tests,  he averaged 69.13 in the first
innings, and just 9.40 in the second innings, with a difference of
59.73.

He made his ODI debut in 1991 against Pakistan during the Wills
Sharjah Trophy. He played world cup tournaments in 1992 and 1996. He has
2 ODI centuries into his credit: 100 not out against England at Jaipur
in 1993 on his birthday, setting the record for becoming the first batsman to score an ODI hundred on his birthday and 106 against Zimbabwe at Kanpur in the 1996 World Cup.

He played his last Test match at the age of only 24[11]
while he played his last ODI in the year 2000 and formally announced
his retirement from first-class cricket on 22 September 2011.[12]

He played for Boland province in the South African domestic circuit.

Coaching
On 15 August 2009, Kambli launched his Khel Bharti Sports Academy  in Mumbai and announced his retirement from cricket as he wished to coach at Khel Bharti Academy.

He has been the Head Coach for the MCA Academy in BKC, Mumbai.

Kambli fulfilled a position within Tendulkar Middlesex Global Academy between 2018 and 2022. He finished his full time role as TMGA Head Coach for the Academy at DY Patil, Navi Mumbai in early 2022.

Personal life
Kambli first married Noella Lewis, a Catholic at St. Patrick's Cathedral, Poona. She worked as a receptionist at Hotel Blue Diamond (in Pune) in the year 1998.
After separating from her Kambli married fashion model Andrea Hewitt. The couple has a child born in June 2010.

After his marriage to his second wife Andrea, Kambli converted to the Catholic Church, naming his son Jesus Christiano Kambli. Despite his conversion Kambli stated that he still respects all religions.

Journalist Kunal Purandare has penned his biography called Vinod Kambli: The Lost Hero.

Health

On Friday, 29 November 2013, Kambli was admitted to Mumbai's Lilavati Hospital, following a heart attack.  Kambli was taken ill while he was driving from Chembur to Bandra and suddenly stopped the car. A policewoman on duty, Sujata Patil noticed he could not drive and arranged to rush him to Lilavati Hospital. Kambli had undergone angioplasty on two of his blocked arteries in 2012.

Politics
Kambli joined the Bhakti Shakti Party and was appointed vice-president of the party. He contested the 2009 Assembly election from Vikhroli, Mumbai as a Lok Bharati Party candidate and lost the election. However, he continues to do social work. In 2011, he supported Anna Hazare's campaign of India against Corruption.

Film career

Kambli has appeared in films:

Television
Kambli made his debut on the small screen on DD National in a serial called Miss India in 2002. He also was a contestant on Bigg Boss.

References

External links

1972 births
Living people
India One Day International cricketers
India Test cricketers
Indian cricketers
Cricketers at the 1996 Cricket World Cup
Indian Christians
Converts to Christianity
West Zone cricketers
Mumbai cricketers
Boland cricketers
Contestants on Indian game shows
Indian cricket commentators
Cricketers who have acted in films
Bigg Boss (Hindi TV series) contestants

Vinod Kambli


The Light at the End of the World šesti je studijski album britanskog doom metal sastava My Dying Bride. Album je 12. listopada 1999. godine objavila diskografska kuća Peaceville Records.

O albumu
Nakon eksperimentalnijeg 34.788%... Completea, ovaj album označava povratak tradicionalnijem stilu tekstova i doom zvuku grupe. Usto je prvo glazbeno izdanje My Dying Bridea od The Sexuality of Bereavementa iz 1994. godine na kojem se pojavljuju growlani vokali, iako je Aaron Stainthorpe izmijenio i proširio svoj stil pjevanja. Budući da je Calvin Robertshaw napustio skupinu usred snimanja albuma, sve je gitarske dionice na albumu snimio Andrew Craighan. Gitarist Hamish Glencross zamijenio je Robertshawa 2000. godine. Klavijaturističke je dionice svirao Jonny Maudling iz grupe Bal-Sagoth. Ovo je također prvi album My Dying Bridea na kojem je bubnjeve svirao Shaun Steels, koji će ostati u skupini do 2006. godine.

Skladba "Sear Me III" treća je u trilogiji pjesama koje nose taj naziv; prethode joj klavijaturistička i violinistička "Sear Me MCMXCIII" s albuma Turn Loose the Swans iz 1993. godine i "Sear Me" s albuma As the Flower Withers iz 1992. godine, koja je stilistički sličnija trećem nastavku.

Popis pjesama

Recenzije
William York, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu četiri i pol od pet zvjezdica te je izjavio: "Došavši nakon elektroničkih/industrijalnih eksperimenata i kraćih, više pop pjesama albuma 34.788%... Complete, The Light at the End of the World označava povratak epskom doom/death metal stilu ranijih dana My Dying Bridea. Nezamjenjivo turobno pjevušenje pjevača Aarona Stainthorpea još uvijek je u središtu stvari, ali, po prvi put od albuma Turn Loose the Swans, počeo je izmjenjivati taj glas s režanjem u stilu death/black metala, koje doista može zvučati prilično zastrašujuće. Violinistički i klaviristički ukrasi ranijih dana grupe nisu prisutni, dok se klavijature koriste umjereno (i ukusno), puštajući da se ističu gitare. Zbog toga se ovaj album čini ogoljenijim od ostatka rada skupine. Pjesme su uglavnom spore i dugačke -- tri od njih traju dulje od deset minuta  -- ali nježno teku dok se kreću od jednog dijela ili rifa prema drugom, rijetko pauzirajući. Među istaknutijim se skladbama nalaze uzvišena naslovna pjesma, ali i uvodna skladba "She Is the Dark", koja odlično povezuje žešće death metal rifove sa sporijim, atmosferičnijim dijelovima. My Dying Bride nikad nije bio najlakši sastav za slušanje jer je njegova glazba toliko neumorno gorka i deprimirajuća, ali je u svakom slučaju ovo vrlo snažan album koji bi slušatelji koji su mislili da su najbolji dani grupe prošli trebali smatrati "povratničkim"."

Osoblje

My Dying Bride
Aaron – vokali, ilustracija, fotografija
Andrew – gitara, miksanje
Ade – bas-gitara
Shaun – bubnjevi

Dodatni glazbenici
Calvin Robertshaw – gitara (na pjesmi "Sear Me III"), miksanje
Jonny Maudling – klavijature
Ostalo osoblje
Mags – inženjer zvuka, miksanje

Izvori

Albumi iz 1999.
Albumi sastava My Dying Bride

The Light at the End of the World


Avenida Míchigan es una estación del Detroit People Mover, administrada por el Departamento de Transporte de Detroit. La estación se encuentra localizada en las avenidas Cass y Míchigan en Detroit, Míchigan. La estación Avenida Míchigan fue inaugurada en 1987.

Descripción
La estación Avenida Míchigan cuenta con 1 plataforma lateral.

Véase también

 Anexo:Estaciones del Detroit People Mover

Referencias

Enlaces externos

 Estación Avenida MíchiganEstaciones del Detroit People Mover
Estaciones de ferrocarril de Estados Unidos inauguradas en 1987

Avenida Míchigan (Detroit People Mover)


An Vietnamosasa ciliata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Aimée Antoinette Camus, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni To Quyen Nguyen. An Vietnamosasa ciliata in nahilalakip ha genus nga Vietnamosasa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vietnamosasa

Vietnamosasa ciliata


1974 yılında Italdesign Giugiaro tarafından tasarlanmış bir model. 4 ve 5 kapılı modelleri bulunur. Otomobilde hacimleri 1200 ile 1500 cc, güçleri 82 ile 92 beygir arasında değişen motorlar bulunmaktadır. Ayrıca 2 kapılı modeli de üretilmiştir. 82 bg motor 10,8 kgm tork üretir ve azami hızı 155 km/sa.'tir.

Jenerasyonları

Resimleri

Pony
Hatchback otomobiller
Sedan otomobiller
Station Wagon otomobiller
Kamyonetler
Küçük sınıf otomobiller
Arkadan itişli taşıtlar
1975'te tanıtılan taşıtlar

Hyundai Pony


Úlfalúpína (fræðiheiti: Lupinus hartwegii) er um 60 sentimetra há einær jurt af ertublómaætt. Hún er ættuð frá Mexíkó.

Í samvinnu við Rhizobium-gerla getur lúpínan unnið köfnunarefni úr andrúmsloftinu.

Tilvísanir

Ertublómaætt
Úlfaertur
Niturbindandi plöntur

Úlfalúpína


Adeler ist der Name folgender Personen:

 Christian Lente Freyherr von Adeler (1784–1844), Jurist und Amtmann
 Cort Adeler (1622–1675), Admiral

Siehe auch:
 Adelaar

Adeler


Talat Gasimov (en azéri :Tələt Məmmədağa oğlu Qasımov, né le 21 juin 1933 à Bakou et mort le 28 juillet 2013 à Bakou) est un chanteur azéri.

Biographie
Dès son enfance, il s'intéresse à la musique. Il étudie le mugam avec Zulfu Adiguezalov et Hadjibaba Huseynov. Il commence sa carrière de chanteur en tant qu'interprète de chants religieux, plus tard  comme khanende. En 1954-1993, il est soliste de l'association Azkontsert. À partir de 1994, il travaille au Théâtre Philharmonique d'État d'Azerbaïdjan du nom de M.Magomayev. Il interprète des mugams et tesnifs avec une habileté particulière. Les dastgahs Rast, Shur et Zabul-Segah sont inclus dans son répertoire. En 1975 et 1987, des disques de la société Melodiya sortent avec les chansons de Talat Gasimov.

Il connaît un grand succès en tournée en Turquie, Iran, Allemagne, Russie, Egypte, Algérie, Tunisie et Maroc.

Récompenses
Artiste émérite d'Azerbaïdjan (1998)
Retraite de la part du Président (2002)
Artiste du peuple de l'Azerbaïdjan (2006)

Liens externes

Références

Naissance en juin 1933
Décès en juillet 2013
Chanteur azéri
Artiste du peuple de l'Azerbaïdjan
Décès à 80 ans

Talat Gasimov


STS-91 was the final Space Shuttle mission to the Mir space station. It was flown by Space Shuttle Discovery, and launched from Kennedy Space Center, Florida, on 2 June 1998.

Crew

Mission highlights
STS-91 marked the final Shuttle/Mir Docking Mission, as well as the only such docking for Discovery. This Phase 1 Program was a precursor to the International Space Station maintaining a continuous American presence in space and developing the procedures and hardware required for an international partnership in space.

The mission was the first to use the super lightweight external tank (SLWT) which was the same size, at  long and  in diameter, as the external tank used on previous launches, but  lighter. The tank was made of an aluminium lithium alloy and the tank's structural design had also been improved making it 30 percent stronger and 5 percent less dense. The walls of the redesigned hydrogen tank were machined in an orthogonal waffle-like pattern, providing more strength and stability than the previous design. These improvements would later provide additional payload capacity to the International Space Station.

Docking of Discovery to Mir, the first for that orbiter, occurred at 16:01 UTC, 4 June 1998 at an altitude of 208 miles. Hatches opened at 2:34 pm the same day. At hatch opening, Andy Thomas officially became a member of ''Discoverys crew, completing 130 days of living and working on Mir. The transfer wrapped up a total of 907 days spent by seven U.S. astronauts aboard the Russian space station as long-duration crew members. During the next four days, the Mir 25 and STS-91 crews transferred more than  of water, and almost  of cargo experiments and supplies were exchanged between the two spacecraft. During this time, long-term U.S. experiments aboard the Mir were moved into Discoverys middeck locker area and the SPACEHAB single module in the orbiter's payload bay, including the Space Acceleration Measurement System (SAMS) and the tissue engineering co-culture (COCULT) investigations, as well as two crystal growth experiments. The crews also conducted Risk Mitigation Experiments (RMEs) and Human Life Sciences (HLS) investigations. When the hatches closed for undocking at 9:07 am, 8 June, and the spacecraft separated at 12:01 pm that day, the final Shuttle-Mir docking mission was concluded and Phase 1 of the International Space Station (ISS) program came to an end.

STS-91 also carried a prototype of the Alpha Magnetic Spectrometer (AMS) into space. The AMS, designed to look for dark and missing matter in the universe, was powered up on Flight Day 1. Data originally planned to be sent to ground stations through Discovery'''s Ku-band communications system was recorded on board because of a problem with the Ku-band system that prevented it from sending high-rate communications, including television signals, to the ground. The system was able to receive uplink transmissions. On 3 June 1998 the crew was able to set up a bypass system that allowed AMS data to be downlinked via S-band/FM communications when the orbiter came within range of a ground station. Data that could not be recorded by ground stations was recorded on board throughout the mission.

The Ku-band system failure was determined to be located in a component that was not accessible to the crew. The failure prevented television transmission throughout the mission. Television broadcasts from Mir were prevented by a problem between a Russian ground station and the mission control center outside Moscow, limiting communications to audio only on NASA television.

Other experiments conducted by the Shuttle crew during the mission included a checkout of the orbiter's robot arm to evaluate new electronics and software and the Orbiter Space Vision System for use during assembly missions for the ISS. Also on board in the payload bay were eight Get Away Special experiments, while combustion, crystal growth and radiation monitoring experiments were conducted in Discoverys mid-deck crew cabin area.

See also

List of human spaceflights
List of Space Shuttle missions
Outline of space science

References

External links
 NASA mission summary
 STS-91 Video Highlights

Spacecraft launched in 1998
Space Shuttle missions

STS-91


Falih Rıfkı Atay (26 Aralık 1894, İstanbul - 20 Mart 1971, İstanbul), İstiklâl Madalyası sahibi Türk yazar, gazeteci ve milletvekili.

Cumhuriyet döneminin en etkin gazetecilerinden biridir. Mustafa Kemal Atatürk'ün başyazarlığını yapmıştır.

1920'de Millî Mücadele'yi destekleyen yazıları sebebiyle Damat Ferit Hükûmeti tarafından "behemehâl idam edilmek" ihtarı ile Nemrut Mustafa Paşa divanıharbine teslim edildi. İkinci İnönü Zaferi'nden sonra kurtuldu. İzmir'in kurtuluşundan sonra Yakup Kadri ile beraber İzmir'e gitti. Mustafa Kemal Paşa ile tanışıp dostluğunu kazanan Falih Rıfkı Bey, özellikle Atatürk'ü yakından tanıtan anılarıyla ünlendi. Atatürk'ün ölümüne kadar onun başyazarı olarak kaldı. 1923-1950 yılları arasında milletvekili olarak siyasette yer aldı. Cumhuriyetin kurucusu Atatürk'e yakınlığı nedeniyle çok önemli olaylara tanıklık etmiş ve kişisel tarihi cumhuriyet tarihi ile özdeşleşmiştir. Ayrıca Atay, Türkiye'de Türk basınında sansürün kaldırılmasının yıl dönümü olarak her yıl 24 Temmuz tarihinde düzenlenen Basın Bayramı'nın tarihini ortaya atmıştır.

İstanbul Darülfünun Edebiyat Fakültesi mezunudur. 4. Ordu Komutanı Emir Subaylığı, Bahriye Nezareti Hususi Kalem Müdür Yardımcılığı, Hâkimiyet-i Milliye, Milliyet, Ulus, Akşam gazeteleri başyazarlıkları, yazarlık, TBMM II, III ve IV. Dönem Bolu, V, VI, VII ve VIII. Dönem Ankara Milletvekilliği ile II ve III. Dönem Divan-ı Riyaset Katipliği, Divan-ı Riyaset İdare Memurluğu ve IV. Dönem Uluslararası Parlamentolar Birliği Türk Grubu Üyeliği yapmıştır. Evli ve bir çocuk babasıydı.

Hayatı
Sakarya ili, Kaynarca ilçesi, Topçu köyü, Dırmandılar Mahallesi'nden İstanbul'a yerleşmiş bir ailenin çocuğu olan Falih Rıfkı Atay, 1893 veya 1894 yılında İstanbul'da dünyaya geldi. Babası Hoca Hilmi Efendi, annesi Huriye Cemil Hanım idi.

Ortaokulu Mekteb-i Tahsil Mektebinde, lise öğrenimini Mercan İdadisinde tamamladı. İdadide edebiyat öğretmeni olan Celal Sahir Bey (Erozan) ile kendisinden bir ileri sınıfta okuyan Orhan Seyfi (Orhon), edebiyat zevkinin gelişmesine yardımcı oldu. II. Meşrutiyet'in ilan edildiği 1908 yılında girdiği Darülfünun Edebiyat Fakültesini 1912'de bitirdi.

1911'de ilk yazıları Servet-i Fünûn dergisinin genç yazarlara ayrılan ek sayfalarında yayımlandı. Tecelli (1911) dergisi ile Süleyman Bahri'nin yönettiği Kadın (1912) dergisinde Cenap Şahabettin ile Ahmet Haşim'in eserlerini hatırlatan şiirleri çıktı. 1912'den itibaren Tanin gazetesinde düzyazılar yayımladı.

1913'te memuriyet hayatına başlayan Falih Rıfkı, Sadaret ve Dâhiliye Nazırlığı kalemlerinde çalıştı. Dâhiliye Vekili Talat Paşa ile birlikte resmî görevle Bükreş'e gittiğinde Tanin gazetesine röportajlar gönderdi. Bu dönemdeki yazıları, Türkçülük ve Türkçecilik akımlarının etkisini taşıyordu.

I. Dünya Savaşı
I. Dünya Savaşı'nda yedek subay olarak Suriye'ye gitti ve Cemal Paşa'nın özel kâtipliğini yaptı. Suriye ve Filistin'deki savaş anılarını Ateş ve Güneş (1918) kitabında topladı. Cemal Paşa'nın Bahriye Nazırı olması üzerine Kalemi Mahsusa müdür yardımcılığına getirildi. (1917)

1918'de Ali Naci (Karacan), Necmettin Sadık (Sadak)  ve Kazım Şinasi (Dersan) ile birlikte Akşam gazetesini kurdu.

Türk Kurtuluş Savaşı
Akşam gazetesinde Türk Kurtuluş Savaşı'nı destekleyen yazılar yazdı. Damat Ferit Paşa Hükûmetinin vatanseverleri yargılamak üzere kurduğu, halk arasında "Kürt Nemrut Mustafa Divanı" diye anılan mahkemede Türk Kurtuluş Savaşı'nı destekleyen yazıları nedeniyle idamı istenerek yargılandı. İkinci İnönü Muharebesi'nin kazanılması üzerine Divanıharp tutumunu değiştirince idamdan kurtuldu. Millî Mücadele'yi destekleyen yazılarını Tanin ve Hâkimiyet-i Milliye gazetelerinde sürdürdü. 10 Eylül 1922'de Anadolu' ya geçti. Savaşın ardından "Tetkik-i Mezalim Heyeti"nde görevlendirilen Falih Rıfkı; Halide Edip, Yakup Kadri, Mehmet Asım ile birlikte Yunan ordusunun yakıp yıktığı yerleri saptamak üzere tüm Batı Anadolu'yu dolaştı.

Milletvekilliği
1923'te TBMM'ye girdi ve aralıksız 27 yıl milletvekilliği yaptı. 1923-1934 arasında Bolu, 1935-1950 arasında Ankara milletvekili olarak Mecliste yer aldı. Önce Bolu'dan, sonra ise Ankara'dan milletvekili oluşunu 1945 yılında Baki Süha Ediboğlu'na şöyle açıkladı:"Ben evvelce Bolu mebusu idim ve o zaman bütün ormanların tahrip edilme devri idi. İntihap dairemden her dönüşte ormanları müdafaa eder, şiddetli tedbirler isterdim. Hâlbuki Bolu'nun nüfuzluları hatta eski baltalık usulüne alışan köylüleri, bu disiplinlerin aleyhinde idiler. Nihayet, 'Bu adam bizim değil, ormanların vekili!' diye şikâyetlerini sıklaştırmışlar. Bir intihap devresinde Atatürk, 'Onu ağaçsız bir yerden mebus yapalım!' demiş. O zamandan beri Ankara mebusuyum."Bir yandan da çeşitli tarihlerde Hâkimiyet-i Milliye, Ulus, Milliyet gazetelerinde başyazarlık yaptı. Köşe yazılarında Atatürk Devrimleri'ni ve Batılılaşmayı savundu. Yeni Türk alfabesinin hazırlanması ve uygulanması sırasında Dil Encümeninde görev aldı. Ulus gazetesinin başyazarlığını yaptığı dönemde Ankara şehir planı jürisinde üyelik ve İmar Komisyonunda başkanlık yaptı. Bu dönemde 1937 yılındaki Trakya Manevraları'na da katıldı. 1944 yılında yaşanan Turancılık olayları ve davaları sırasında Turancıları eleştirdi, "ırkçıların ve Turancıların, millî birliğin ve Türkiye emniyetinin tehlikesi olduklarını" yazdı.

Çok partili hayat
1946-1950 yılları arasında, sonradan kendi ifadesiyle "1950-1960 tehlikesine" dikkat çekecek yazılar yazdı, Demokrat Partiyi eleştirdi. Cumhuriyet Halk Partisinin yayın organı Ulus gazetesinin başyazarı olarak CHP'nin aşırılarından Recep Peker ve Mümtaz Ökmen'le beraber şeflik sistemini "hortlatmaya" çalışan üçgeninin biri sayılıyordu. Bir CHP milletvekili, Falih Rıfkı'yı, "Falih o zattır ki umumi efkâr karşısında hücumu nimet, iltifatı felakettir." şeklinde anlatıyordu. CHP'nin tek parti ruhunu devam ettirmesine arzu gösteren kanadının bozguna uğraması üzerine Falih Rıfkı Kasım 1947'de Ulus'un başyazarlığından istifa ederek Cumhuriyet gazetesinin Ankara muhabiri oldu.

Demokrat Partinin 1950'de iktidara geçmesinden sonra Dünya gazetesini kurarak (1952) muhalefete geçti, yeni iktidara karşı Atatürk Devrimleri'ni savundu. 27 Mayıs 1960'ta gerçekleşen askerî darbeyi destekledi ancak darbeden sonra yapılanları "Arap soluna sapmak" diye niteleyerek eleştirdi. 1960'lı yıllarda dönemin politikacılarını ve "Türkiye'deki demokrasi anlayışını" eleştirdi. Bülent Ecevit'in başını çektiği "Ortanın Solu" hareketine karşı çıktı. 1968'den sonra yaygınlaşan öğrenci hareketlerini de sert şekilde eleştirdi. Çankaya, Batış Yılları, İnanç, Atatürkçülük Nedir?, Atatürk Ne İdi?, Bayrak kitaplarını bu dönemde yazdı. 1971'deki ölümüne dek Dünya gazetesinin başyazarlığını sürdürdü. 1971 yılında gittikçe tırmanan anarşi ve terörü eleştirdi. Ölümünden 15 gün önce, 5 Mart 1971'de yazdığı yazıda Deniz Gezmiş ve arkadaşları için şöyle dedi:"Her zaman bir aşiretten cihangirane bir devlet çıkaramayız ya. Ama ilhamımıza sınır yoktur: Bu defa da banka soyguncusu hayduttan bir kahraman çıkardık. Solların dilinde, eski Çakırcalı gibi destan kahramanı olmuştur. Ama Çakırcalı sonunda bacaklarından baş aşağı asılmıştır. Kanlı eşkıyaların el üstünde tutulduğunu da görecekmişiz! Yazık üniversiteler için harcadığımız on milyonlarca liraya! Eşkıya yetiştirmek için üniversite kurmaya ne lüzum var? Onları dağ da yetiştirir!"

Ölümü

20 Mart 1971 Cumartesi günü saat 20.40'ta kalp krizi geçirerek hayatını kaybetti. Ölümü TRT'nin haber bültenlerinde yer aldığında okurları ve hayranları telefon ve telgraf aracılığıyla ve bizzat Dünya gazetesine giderek üzüntülerini dile getirdi. Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay ve Başbakan Süleyman Demirel başsağlığı mesajları yayımladı. Arkadaşı Yakup Kadri Karaosmanoğlu, "Kurtuluş ve devrim mücadelesi arkadaşım Falih Rıfkı, ölümüyle yalnız Dünya gazetesi için doldurulması güç bir boşluk bırakmayacak, aynı zamanda eşsiz bir kalem kahramanı olarak da bütün Türk basınında eksikliğini daima hissettirecektir." ifadelerini kullandı.

23 Mart 1971 Salı günü yapılan törenle Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedildi. Cenazesine eşi ve ailesi, Devlet Bakanı Turhan Bilgin, İstanbul Valisi Vefa Poyraz, Birinci Ordu Komutanı Orgeneral Faik Türün, Kuzey Deniz Saha Komutanı Koramiral Bülend Ulusu ve diğer bazı komutanlar, Basın-Yayın Umum Müdürü, İstanbul Cumhuriyet Savcısı, İstanbul Emniyet Müdürü, Türk Hava Yolları Umum Müdürü ve diğer askerî ve sivil kanat katıldı. Törende binleri bulan bir halk kalabalığı da yer aldı.

Edebiyattaki yeri
Atatürk'ün çok yakınında bulunması ve önemli olaylara tanıklık etmesi yapıtlarına ayrı bir önem kazandırdı.

Falih Rıfkı Atay, gezi yazılarını ve anılarını topladığı kitaplarıyla cumhuriyet döneminde bu türlerin ilk özgün örneklerini verdi. Özellikle gezdiği ülkelerde yaptığı geziler ve bu gezileri kitaplaştırması dikkat çekti. Atay, 1967'de yazdığı "Şu Geçmiş" başlıklı yazısında, eserlerindeki gezi yazılarının fazla oluşunu şöyle açıkladı:"Çocukluğumun en tatlı hatırası rıhtımda uzun sefer gemilerinin düdük sesi idi. Hamit despotluğunda Türklere seyahat yasaktı. Çocukluk özlemi içimde kalmış olacak ki otuzdan fazla kitabımın büyük çoğunluğu yolculuk yazılarıdır."Atay; sağlam, çekici anlatımı ve duru Türkçesiyle basının en usta kalemlerinden biriydi. Türkçeyi süssüz, sanatsız ama etkin kullanmayı amaçladı. Siyasi konuları işleyen fıkra ve başyazılarıyla tanınan Atay; gezi, anı, makale ve sohbet türlerinde birçok kitap yayımlamıştı.

Eserlerine müdahale
Falih Rıfkı Atay'ın kitaplarını basan Pozitif Yayınlarının; Atay'ın bazı sözlerini "sadeleştirme" amacıyla değiştirmesi, bazı sözlerini ise kitaplardan çıkarması Murat Bardakçı gibi yazarlar ve okurlar tarafından eleştirildi.

Eserleri

Anı
 Ateş ve Güneş (Suriye ve Filistin savaş anıları, 1918)
 Zeytindağı (1932)
 Mustafa Kemal'in Mütareke Defteri (1955)
 Batış Yılları (1963)
 Atatürk Ne İdi? (1968)
 Çankaya (1968)
 Bayrak (1970)

Gezi Yazısı
 Faşist Roma, Kemalist Tiran, Kaybolmuş Makedonya (1931)
 Denizaşırı (1931)
 Yeni Rusya (1931)
 Moskova-Roma (1932)
 Bizim Akdeniz (1934)
 Taymis Kıyıları (1934)
 Tuna Kıyıları (1938)
 Hind (1944)
 Yolcu Defteri (1946)
 Gezerek Gördüklerim (1970)

Fıkra
 Eski Saat (1933)
 Niçin Kurtulmamak? (1953)
 Çile (1955)
 İnanç (1965)
 Kurtuluş (1966)
 Pazar Konuşmaları (1966)

İnceleme
 Londra Konferansı Mektupları (1933)
 Türk Kanadı (1941)
 Kanat Vuruşu (1945)
 Baş Veren İnkılâpçı (Ali Suavi üzerine, 1954)
 Atatürkçülük Nedir? (1966)

Monografi
 Babanız Atatürk (Çocuklar için, 1955)

Hakkında yazılan kitaplar
Yaşar Gürsoy - Çankaya'nın Kalemşoru - Bilinmeyenlerle Falih Rıfkı Atay

Adının verildiği yerler

 Falih Rıfkı Atay Tabiat Parkı

Ayrıca bakınız

 Ruşen Eşref Ünaydın
 Yakup Kadri Karaosmanoğlu
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı

Notlar

Kaynakça

İstanbul doğumlu yazarlar
1971 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Osmanlı gazetecileri
20. yüzyıl Türk gazetecileri
Atatürkçüler
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
TBMM 2. dönem Bolu milletvekilleri
TBMM 3. dönem Bolu milletvekilleri
TBMM 4. dönem Bolu milletvekilleri
TBMM 5. dönem Ankara milletvekilleri
TBMM 6. dönem Ankara milletvekilleri
TBMM 7. dönem Ankara milletvekilleri
TBMM 8. dönem Ankara milletvekilleri
TBMM 2. dönem kâtip üyeleri
TBMM 3. dönem kâtip üyeleri
TBMM 3. dönem idare amirleri
TBMM Dışişleri Komisyonu
20. yüzyıl Türk şairleri
Türk sekülaristler

Falih Rıfkı Atay


أرنبيات الشكل أو لاجومورفا ، هي رتبةٌ تشمل فصيلتين على قيد الحياة: الأرنبيات (الأرانب والقواعات) والبيكا. يُوجد 110 نوعًا حديثًا من أرنبيات الشكل، منها 109 أنواع موجودة، بما في ذلك 34 نوعًا من البيكا، و42 نوعًا من الأرانب، و33 نوعًا من القواع.

مراجع

الظهور الأول في العصر الباليوسيني
أرنبيات
أصنوفات سماها يوهان فريدريك فون براندت
رتب الثدييات

أرنبيات الشكل


An Trichoschoenus bosseri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Raynal. An Trichoschoenus bosseri in nahilalakip ha genus nga Trichoschoenus, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichoschoenus

Trichoschoenus bosseri


RFA Sir Lancelot (L3029) was the lead ship and prototype of the Round Table class landing ship logistics, an amphibious warfare design operated by the British Armed Forces.

Sir Lancelot sailed with the British Task Force that took part in the Falklands war. Whilst in San Carlos Water, an Argentine plane dropped a bomb that penetrated her hull, but the bomb failed to explode.

Design and construction
Constructed by Fairfield S&E, the vessel was laid down in March 1962, launched on 25 June 1963, and commissioned on 16 January 1964. As the first of the Round Table class, it also became known as Sir Lancelot class.

Background
The ship was initially operated by the British-India Steam Navigation Company, then was transferred to the Royal Fleet Auxiliary in 1970. Round Table class ships were manned by British Officers and Hong Kong Chinese sailors from their introduction in 1963 until 1989, when Sir Lancelot was the last RFA to be crewed in this way.

Service in United Kingdom

1970s
Sailing out of Singapore, Sir Lancelot delivered 300 tons of relief supplies for the victims of the West Malaysian flood, which had been donated by the Government and people of Singapore.

Falklands War

1980s
In 1982, as part of the Amphibious Task Group engaged in the Falklands war, she entered San Carlos Water on 21 May and uniquely remained there for the duration of the conflict. On 24 May at around 10:15, she was hit by a  bomb, which failed to explode, from one of four Argentinian Air Force A-4 Skyhawks. This bomb penetrated the starboard side of the ship and she was temporarily evacuated for eight days, pending its removal. This was effected by a team of Clearance Divers from Fleet Team Three and took 22 hours of straight work to achieve. The 1,000lb bomb was removed with the fuse still intact and 'live' in a protracted and delicate operation that required the removal of an entire sleeping-cabin from the deck above to allow egress of the weapon via chain hoists, sheer-legs and '...a very long piece of rope' - with which it was lowered to the sea-bed. For this operation the Team received one Distinguished Service Medal, two Mentions in Dispatches and four C in C's Commendations for Brave Conduct. ("Keep Your Head Down" by Commander 'Bernie' Bruen MBE DSC RN, Commanding Officer FCDT3) The crew were transferred initially to Red Beach, then RFA Stromness the next day, and RFA Sir Tristram a day later. Thereafter she remained in San Carlos Water providing accommodation and base facilities to a variety of military units.

Following the cessation of hostilities and some repairs, she operated around the Falklands until 26 July, returning to Portsmouth on 18 August, and dumping 25 tons of Argentine munitions into the ocean en route.

Service in South Africa
Sir Lancelot was decommissioned on 31 March 1989, and sold in June 1989 to the British company Lowline, which renamed the vessel Lowland Lancer. She initially operated as a cross-channel ferry on the Weymouth, Dorset to Cherbourg route. This was followed by a spell as the replacement Royal Mail ship while RMS St Helena was undergoing repairs. On arrival in Cape Town, the vessel stayed in South Africa and opened as a floating casino.

Service in Singapore

1990s
The ship was sold on in 1992 to the Republic of Singapore Navy, was renamed RSS Perseverance (L-206), and was commissioned on 5 May 1994 following a two-year refit. Perseverance was deployed to East Timor as part of the Australian-led INTERFET peacekeeping taskforce from 9 January to 17 February 2000.

Glenn Defense

In December 2003, the ship was sold to Glenn Defense Marine Asia, which renamed the ship Glenn Braveheart. According to US Court records relating to the extensive corruption scandal and convictions of very senior US Navy officers and other personnel involving bribery, fraud and "Sex-for-secrets" on the part of Glenn Defense relating to the service and resupply of Navy ships at Asian ports, the vessel would often deploy alongside the USS Blue Ridge, the 7th Fleet's flagship. When in port, the Braveheart would serve as "a giant party boat, with prostitutes in the wardroom to entertain US officers."

Fate

In early 2008, the ship was sold for breaking. She was taken to Chittagong, Bangladesh, to be broken up for scrap.

References

Raymond Blackman, Ships of the Royal Navy (Macdonald and Jane's, London, 1973)

Lancelot (L3029)
Ships built on the River Clyde
1963 ships
Falklands War naval ships of the United Kingdom

RFA Sir Lancelot