Sumerska kultura (6500. – 1940. pr. Kr.) u južnoj Mezopotamiji je bila prva civilizacija s kojom započinje mezopotamijska umjetnost. Javlja se jačanjem gradova kao što su Ur u I. urskoj dinastiji (4100. – 2900. pr. Kr.), a poslije njega i Uruk i Lagaš kada se država u Sumeru proširila sve do Sredozemlja (tzv. dinastijsko brončano doba od 2900. – 2334. pr. Kr.). Nakon dvadesetak godina pod Sargonom I. nastala je prva monarhija iz koje je nastalo Akadsko Carstvo od Sredozemlja do Elama (2334. – 2218. pr. Kr.), za čije vladavine traje Akadska umjetnost. Poslije je III. dinastija Ura uspjela ponovno uspostaviti svoju vladavinu, no na manjem području (2047. – 1940. pr. Kr.).

Prva sumerska umjetnost

Na području Sumera pronađeni su najstariji zapisi nastali urezima tvrdim pisaljkama po glinenim pločicama. Kako je ostajao otisak u obliku klina, njihovo je pismo nazvano klinasto pismo. Počelo se upotrebljavati oko 3500. pr. Kr. Od Sumerana nam se sačuvalo najstarije književno djelo, Ep o Gilgamešu.

Graditeljstvo

Sumerani su dakle tvorci prvog pisma, što će reći i prve civilizacije, ali pojava pisma i razmjene dobara ne bi bilo bez pojave prvih gradova. Sumeri prvi stvaraju sustav poznat kao grad-država (Ur, Uruk, Eridu, Lagaš). Ti gradovi bili su zatvoreni zidinama, s krivudavim ulicama i visokim hramom koji je građen kao citadela. Originalnost te arhitekture proizlazi iz nemogućnosti odabira kvalitetnog materijala; kamena nije bilo pa se koristila samo opeka od gline, modelirana i sušena na suncu. Opeke se slažu jedna na drugu tako da obrazuju masovne pravocrtne zidove bez otvora. Prostorije se osvjetljuju kroz otvore na tavanici, ulazna vrata su velikih dimenzija i jedini su otvor koji remeti neprekidnost zidova. Zbog porozne građe malo je ostataka građevina iz ovog razdoblja, a i to malo je u lošem stanju.
Neopterećeni životom posle smrti, sumerska arhitektura je utilitarna i pragmatična. Svaki od gradova-država ima svog boga-zaštitnika, a svaki bog vladara-svećenika koji ga zastupa na zemlji. Prvi zadatak vladara bio je izgraditi mjesto za održavanje kulta kako bi bog bio zadovoljan i za uzvrat osigurao ono što je najvažnije za život tog područja.

Prvobitno se sumerski hram u osnovi sastojao od pravokutnika koji na užoj strani ima žrtvenik i stol za zavjetne darove ispred njega. Kasnije se toj jedinoj prostoriji dodaju druge koje služe za stanovanje svećenika, te dvorišta koja onda postaju centar cijelog kompleksa. Hram u obliku kule – zigurat (zikurat ili cikurat) je hram sastavljen od niza platformi ili terasa izgrađenih stepenasto tako da im se dimenzije idući naviše smanjuju, a na vrhu se nalazi svetište (gr. cela). Čitav kompleks planiran je tako da je vjernik s dna stubišta primoran obići što više kutova prije no što stigne do hrama.

Kiparstvo

Kiparstvo se najvjerojatnije razvilo iz reljefa na glinenim pločicama. Ti reljefi nema perspektive i skraćenja, te važi zakon frontaliteta (oko i gornji dijelovi tijela frontalni, a lice i noge u profilu), dubina se prikazuje pomoću ravni (vertikalna perspektiva). Jedan od načina izražavanja koji se posebno razvio u Sumeru je monumentalni reljef. Radi se o reljefu u kamenu na kojem se uvijek prikazuje grupa figura, a koji služi kao svojevrsno prisjećanje na političke, vojne ili vjerske događaje. To su plošni reljefi ikonografske (okomite) perspektive, dakle, svako tijelo zadržava svoju veličinu bez obzira na blizinu ili udaljenost, a veličina lika varira samo prema njegovoj društvenoj važnosti (hijerarhija). Tako je božanstvo veće od kralja, kralj od podanika, a ovi veći od neprijatelja. Namjera umjetnika je svaki dio tijela prikazati što jasnije, pa se lica uvijek javljaju u profilu, ramena frontalno, bokovi na pola, noge i ruke u profilu. Na taj način svaki dio tijela dobiva najveću moguću jasnoću. Sve ove karakteristike primjenjuje i egipatska umjetnost. Vjerski reljef u ploči obavezno ima otvor na ploči da bi se lakše postavljali na plohu zida u hramu. Ploče s otvorom imaju religijsku namjenu jer one nađene uglavnom prikazuju vršenje vjerskih obreda.

Sumerska skulptura su prvenstveno bogovi, vladari i visoki dostojanstvenici, modelirani iz raznih vrsta materijala ili livene u bronci. Ljudski lik je uvijek prikazivan u dva položaja, osoba sjedi na prijestolju ruku sklopljenih na grudima u molitvi ili osoba stoji sa sklopljenim ili ispruženim rukama uz bokove. Svaki od kipova poštuje zakone simetrije, frontalnosti i geometrije. Apsolutna simetrija je takva da je ljudska figura idealno prepolovljena okomitom linijom od sredine čela do nogu tako da svaki dio tijela na jednoj strani linije u potpunosti odgovara drugom simetričnom dijelu.
Po zakonu geometrije svaka ljudska figura se smješta unutar neke sheme osporavajući stvarne oblike. Ta shema podrazumijeva uvijek oblike valjka, stošca ili trapeza. To ujedno i objašnjava zašto ruke statua ostaju npr. čvrsto priljubljene uz tijelo jer su se jedino tako mogle smjestiti u idealnu shemu kojoj se pridavala važnost. Glava je uvijek izražajnija u odnosu na tijelo, obično ćelave s velikom bogatom i gustom bradom. Ruke i noge su okrugle kao cijevi, a duge suknje koje nose su tako glatke i okrugle, kao da su rađene na strugu. Figure su snažno zdepaste, zamišljenog izraza, neidealnih proporcija (kratak vrat, široka ramena, veliki nos) i bez naglašenog pokreta. Oči su neprirodno velike i najupadljiviji su element skulpture, koja je mahom pojednostavljena. Izvedene su umetanjem raznobojnog materijala i dragocjenog kamenja, te vjerojatno predstavljaju duhovnost (božanstva imaju znatno veće oči od običnih ljudi). Ove odlike su se dugo zadržale u mezopotamijskoj skulpturi, koja je bila znatno bogatija oblicima.

Novosumersko razdoblje

Sredinom 22. stoljeća pr. Kr. Gutejci, plemena sa sjeveroistoka, su srušili Akadsko Carstvo i ujedno osvojili sumersko područje na jugu Mezopotamije. Tijeko tuđinske vladavine, Lagaš (današnji Teloh), jedan od gradova-država, uspio je sačuvati neovisnost. Njegov vladar, Gudea, bio je dovoljno oprezan da kraljevsku titulu vrati gradskom bogu i obnovi njegov kult. Sumerani su se 2125. pr. Kr. uspjeli naposljetku osloboditi gutejske premoći, te su tijekom tzv. "sumerske obnove" uspostavili vlast "Treće dinastije iz Ura".

Upravo je kralj Ur-Nammu, začetnik treće dinastije iz Ura, potaknuo izgradnju velikog hramskog kompleksa posvećenog zaštitniku grada Ura oko 2100. pr. Kr. Urski zigurat, visok 21 metar, građen je od dva dijela - u donjem dijelu opeka je povezivana bitumenom, a u gornjem sloju žbukom. Urski zigurat je i dan danas još gotovo netaknut, a bio je svetište božice mjeseca imenom Nana u sumerskoj mitologiji. Ur-Nammu je dao podići zigurate i u mnogim drugim gradovima, kao što su Uruk, Eridu, Larsa i Nipur. Te građevine izgledaju »lagano« jer su sve linije skladne, fasade su obrađene vertikalnim nišama na tradicionalan sumerski način, a posebno zato što su sve linije blago povijene.

Treća dinastija Ura razvija umjetnost i graditeljstvo koje su potpuno u službi kraljevske vlasti i vjerskih potreba. Kipovi vladara postavljani su po mnogim gradovima, a kipovi božanstava po hramovima. Ukrašavane su palače, hramovi, kuće bogatijeg srednjeg sloja, izrađivane su skupocjene vaze, posude od kamena i plemenitih metala, potražnja za nakitom i cilindričnim pečatima. Bez poteškoća dolazilo se do zlata, srebra, bjelokosti, dragog kamenja pri čemu umjetnički obrt ima duboku tradiciju. Ur-Nammu dao je graditi mnoge hramove, a posebno je postao poznat po ziguratima - stepenastim građevinama koje je dao

Vještinu gradnje s entazisom, koji je u antičkoj arhitekturi neznatno konveksno ispupčenje srednjeg dijela nosivog stupa, sumerski arhitekti primijenili su 16 stoljeća prije slavnih grčkih graditelja na Akropoli. Orijentacija zigurata ista je kao i hramova - kutovi su orijentirani prema 4 strane svijeta.

Izvori

Poveznice
 Mezopotamijska umjetnost
 Asirska umjetnost
 Perzijska umjetnost

Umjetnost starog vijeka
Mezopotamijska umjetnost

Sumerska umjetnost


[[File:Claude Monet - Branch of the Seine near Giverny.JPG|thumb

ගඟ හෙවත් ඔය යනු තවත් ගඟ/ඔය කට, විලකට හෝ සාගරයට ගලාබසින විශාල ස්‍වභාවික ජල ධාරාවකි.

ගංගාවක් නිර්මාණය වීම
ගංඟාවක් ආරම්භය කවදා කේසේ සිදු වුයේ දැයි ස්ථිරවම ප්‍රකාශ කළ නොහැක. මුල් කාලයේ ගංඟාවක් ලෙස හැදින්වුයේ නිශ්චිත ඉවුරැ ඇති ගලා යන විශාල ජල කඳකි. මි‍ට වසර මිලියන ගණනකට ඉහත පෘතුවිය නිර්මාණය වු සමයේ එය වුණු වු ගිණි බෝලයක්ව තිබ්ණි. එම අවධියේ දිර්ඝ කාලයක්ව පැවැති මහා වර්ෂා ඒමතට ඇද හැළුණු නිසා එය සිසිල් වි පහත් ස්ථාන පිරි මුහුදු ඇති විය. පෘතුවියේ උස් තැන්වල සිට මුහුදූ දක්වා මහා ජල ධාරා දගර ගැසෙමින් ගලා ගියේය.කල් ගත විමත් සමග මේ ජලය ගැලු මාර්ගවල ගැඹුරැ සහ පළල වැඩි ව් ගමන්මගෙහිද වෙනස්කමි සිදු විණ.

දැන් බෝහෝ  ගංඟා අරමිභ වන්නේ වනාන්තර සහිත කදුවලිනි. එම ප්‍රදේශවලට අනෙක් ප්‍රදේශවලට වඩා වැස්ස වැඩිය.මතුපිට වැසි ජලයත් වැඩි ජලය පොළොවට උරා ගැනිමෙන් ඇති වන උල්පත් වල ජලයත් එක්වි සැදෙනක කුඩා ජල ධාරා අතරමගදි තව තවත් ජලය ලබා ගෙන පිළිවෙලින් ඇළ දෙළ ඔය නදි ගංඟා සහ මහා ගංඟා බවට පත්වේ.

කදු මුදුන්වල රැදුණු හිම තටිටු උණු විට ඒ ජලයද එසේ  ජල ධාරා සේ ගලා බැස ගංඟා තනයි.විශාල ග්ලැසියර්(Glaciers)හෙවත් හිම තටිටු කදුවල ඉහළ සිට පහළට රැටා එන විට ඒවා නිසා හැරෙන මාර්ග ගංඟා බවට පත්වේ.

මේ කවර මුලාශ්‍රයකින් ඇරඹුණත් ගඟක ආරමිභක ප්‍රදේශය පටුය. නොගැඹුරැය. ජලය ගලන්නේද සෙමිනි. එය ඉදිරියට ගලත්ම තවත් ජල ධාරා එක් වි ජලය වැඩි වෙයි. එසේම එහිදි ගමනද වේගවත් වේ.එහිදි පස හැරි සේදි යෑම නිසා එහි ගැඹුර සහ පළල වැඩි වේ. ගංඟාව මුහුදට ගලා බසින ස්ථානයට ළං වන්නට ගංඟාවක වේගය හා ගැඹුර අඩු වේ. එයට හේතුව ගං පතුලේ විශාල වශයෙන් පස් තැන්පත් වි ගංඟ ගොඩ වීමයි.ඇතැම් අවස්ථාවලදි ගංඟ ශාඛා කිහිපයකට බෙදි මුහුදට වැටෙයි.

මේවාද බලන්න
 දොළ
 ඇල
 ඔය

ගඟ


El Torneo de Campeones (en portugués Torneio dos Campeões), fue un torneo oficial de fútbol de Brasil, organizado por la Confederação Brasileira de Futebol; con el un modelo similar a los antiguos torneos nacionales como la Copa de Campeones de 1978, se disputó en junio de 1982 y tuvo como campeón fue el América F.C de Río de Janeiro.

En el torneo intervinieron 18 Clubes, todos los campeones y subcampeones de competiciones nacionais oficiales ya disputadas en Brasil el (Campeonato Brasileiro y el Torneo Rio-São Paulo), el América do Rio 18º clasificado del ranking CBF y el Santa Cruz Futebol Clube, 19º del mismo ranking, participaron en substitución del Clube de Regatas do Flamengo, que prefirió hacer una gira por el exterior.

Forma de disputa
En la primera y segunda fase, los clubes fueron divididos en cuatro grupos, dos con cinco y dos con cuatro, en sistema de ida e vuelta, clasificándose los ganadores de cada grupo en cada una de las fases a cuartos de final. Posteriormente el torneo se desarrolló mediante Play Off hasta definir los finalistas.

Participantes

Segunda fase

Finales

Referencias

Enlaces externos
 Torneio dos Campeões 1982
 Campeão da Copa dos campeões de 1982

Campeonatos de fútbol entre clubes de Brasil

Torneio dos Campeões


Prins Vilhelm til Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg (10. april 1816 – 5. september 1893) var en dansk-tysk prins af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg, der var søn af Hertug Vilhelm af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg og prinsesse Louise Karoline af Hessen-Kassel. Prins Vilhelm var storebror til Kong Christian 9. af Danmark.

Litteratur
 Huset Glücksborg i 150 år – Første bind af Bo Bramsen, Gyldendals Bogklub 1976.

Eksterne links

 Hans den Yngres efterkommere

Sønderborgske fyrstelige
Huset Glücksburg
Personer fra Slesvig by

Vilhelm af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg (1816-1893)


Les batteries structurelles sont des structures multifonctionnelles, capables d'agir comme un système de stockage d'énergie électrochimique (batteries) tout en possédant une intégrité mécanique.

Elles contribuent à réduire le poids et sont utiles dans les applications de transport  telles que les véhicules électriques et les drones en raison de leur potentiel d'amélioration de l'efficacité des systèmes. On distingue deux grands types de batteries structurelles : les batteries intégrées à une structure et les batteries multifonctionelles intégrant des électrodes et un electrolyte structurel.

Batteries intégrées à une structure
Les batteries intégrées à une structure intègrent des cellules de batterie lithium-ion dans une structure composite, le plus souvent dans des structures sandwich. Dans une conception en sandwich, des batteries lithium-ion de pointe constituent le composant central et sont placés entre deux couches minces et solides (par exemple en aluminium). Les charges dans le plan et en flexion sont supportées par les feuilles extérieures tandis que le noyau de la batterie absorbe les charges de cisaillement et de compression transversales et stocke l'énergie électrique. La structure multifonctionnelle peut alors être utilisée comme matériau porteur ainsi que comme matériau de stockage d'énergie.  Dans ce cas la batterie elle-même n'est pas multifonctionelle mais le système dans son ensemble l'est.

Batteries multifonctionnelles
Dans les batteries multifonctionnelles, le matériau de l'électrode possède une fonction intrinsèque de support de charge et de stockage d'énergie. Un exemple est par exemple à base d'une anode en zinc, d'une cathode en dioxyde de manganèse et d'un électrolyte composite fibre/polymère. L'électrolyte structurel permet des performances de charge et de décharge stables. Cet assemblage a été démontré dans un véhicule aérien sans pilote. Une batterie structurelle couramment proposée est basée sur un concept de polymère renforcé de fibres de carbone (PRFC). Ici, les fibres de carbone servent à la fois d'électrodes (ou de collecteur de courant) et de renfort structurel. De multiples couches de fibres de carbone sont imprégnées d'une matrice (par exemple un polymère) qui permet le transfert de charge entre les fibres mais aussi le transport lithium-ion, contrairement aux matrices vinylester ou époxy couramment utilisées pour les PRFC. Ce type de système de stockage d'énergie peut être basé sur une chimie au nickel ou lithium-ion. Le stratifié est constitué d'une électrode négative, d'un séparateur et d'une électrode positive, imprégné dans un électrolyte structurel et conducteur ionique. Dans le concept d'électrodes structurelles stratifiées, les fibres de carbone peuvent être utilisées pour intercaler des ions lithium (anode structurelle) ; de même, que les anodes en graphite disponibles dans le commerce. La cathode structurelle est constituée de fibres de carbone revêtues d'espèces électrochimiquement actives, par exemple des particules d'oxyde de lithium. Un exemple de batterie structurelle exploitant une électrode négative en fibre de carbone et une électrode positive en phosphate de fer lithié s'est avéré capable d'allumer une LED. Un matériau séparateur est utilisé entre les deux électrodes structurelles pour éviter les courts-circuits. Le concept de PRFC décrit ci-dessus est toujours à l'étude.

Références

Accumulateur
Stockage de l'énergie
Mécanique

Batterie structurelle


دايفيد جوناثان غروس (David Jonathan Gross) (مواليد 19 فبراير 1941) عالم فيزياء جسيمات أمريكي وعالم في نظرية الأوتار. حصل على جائزة نوبل للفيزياء بالاشتراك مع فرانك ويلكزك وهـ. دايفيد بولتيزر عام 2004 عن اكتشافاتهما في الحرية المتقاربة في مجال كروموديناميكا كوانتية.

انظر أيضا

 لائحة اليهود الحاصلين على جائزة نوبل.

روابط خارجية

مراجع

أساتذة جامعة كاليفورنيا (سانتا باربرا)
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من واشنطن العاصمة
أعضاء أجانب في الأكاديمية الروسية للعلوم
أعضاء أجانب في الأكاديمية الصينية للعلوم
أعضاء الأكاديمية الأوروبية للعلوم والفنون
أعضاء الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء الجمعية الفلسفية الأمريكية
أعضاء هيئة تدريس جامعة برنستون
أعضاء هيئة تدريس جامعة هارفارد
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
إنسانويون يهود
إنسانيون أمريكيون
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
خريجو جامعة كاليفورنيا (بركلي)
خريجو جامعة هارفارد
زملاء الأكاديمية العلمية الوطنية الهندية الأجانب
زملاء الجمعية الفيزيائية الأمريكية
زملاء ماكارثر
علماء أمريكيون يهود
علماء فيزياء الجسيمات
فيزيائيون أمريكيون
فيزيائيون أمريكيون في القرن 21
فيزيائيون أمريكيون يهود
فيزيائيون نظريون
فيزيائيون يهود
ملحدون أمريكيون
ملحدون يهود
مواليد 1941
مواليد في واشنطن العاصمة
يهود حازوا جائزة نوبل

دايفيد غروس


« Les Martiens » () est un terme utilisé pour désigner un groupe d'éminents scientifiques hongrois (principalement, mais pas exclusivement, des physiciens et des mathématiciens) qui ont émigré aux États-Unis au début du .

Leó Szilárd, qui a suggéré en plaisantant que la Hongrie était une façade pour les extraterrestres de Mars, a utilisé ce terme. En réponse à la question de savoir pourquoi il n'y a aucune preuve de vie intelligente au-delà de la Terre malgré la forte probabilité qu'elle existe, Szilárd a répondu : . Cette réplique est présentée dans le livre de  La Voix des Martiens.

Personnes fréquemment incluses dans la description
Paul Erdős, Paul Halmos, Theodore von Kármán, John G. Kemeny, John von Neumann, George Pólya, Leó Szilárd, Edward Teller et Eugene Wigner font partie du groupe des Martiens.

On nomme parfois aussi comme faisant partie de ce groupe Dennis Gabor, , Róbert Bárány, George de Hevesy, Nicholas Kurti, , Eva Klein, Michael Polanyi et Marcel Riesz, bien qu'ils n'aient pas émigré aux États-Unis.

Loránd Eötvös, Kálmán Tihanyi, Zoltán Lajos Bay, , Albert Szent-Györgyi, Georg von Békésy, John Harsanyi et Maria Telkes sont souvent mentionnés en rapport.

Elizabeth Róna, spécialiste hongroise de chimie nucléaire qui a émigré aux États-Unis en 1941 pour travailler sur le projet Manhattan et a découvert l'« uranium-Y » (231Th), est une collègue, mais n'est généralement pas incluse.

Origine du nom

Comme ils parlaient tous anglais avec un fort accent (rendu célèbre par l'acteur d'horreur Bela Lugosi), ils étaient considérés comme des marginaux dans la société américaine. Les scientifiques hongrois étaient apparemment surhumains dans l'intellect, parlaient une langue maternelle incompréhensible et venaient d'un petit pays obscur. Cela les a conduits à être appelés « Martiens », un nom qu'ils ont adopté en plaisantant.

La blague était que les scientifiques hongrois sont en fait les descendants d'une force d'éclaireurs martiens qui a atterri à Budapest vers 1900 et est partie plus tard après que la planète a été jugée inappropriée, mais laissant derrière eux des enfants de plusieurs femmes terriennes, des enfants qui sont tous devenus des scientifiques célèbres. John von Neumann a cité comme preuve factice pour étayer cette affirmation la proximité géographique des lieux de naissance des Martiens et le cheminement de carrière bien traçable, qui a commencé par un intérêt pour la chimie et a conduit l'individu en question vers les universités allemandes où il s'est orienté vers la physique, après quoi le Martien a quitté l'Europe pour les États-Unis.

L'histoire originale du livre de  La Voix des Martiens :

Quand la question a été posée à Edward Teller , il parut inquiet et dit : .

Selon György Marx, l'origine extraterrestre des scientifiques hongrois est prouvée par le fait que les noms de Leó Szilárd, John von Neumann et Theodore von Kármán ne figurent pas sur la carte de Budapest, mais sur la Lune se trouvent des cratères portant leurs noms :

 ,
 ,
 le cratère Von Kármán.

Scientifiques d'Europe centrale qui ont émigré aux États-Unis

Pendant et après la Seconde Guerre mondiale, de nombreux scientifiques d'Europe centrale ont émigré aux États-Unis, principalement des réfugiés juifs fuyant le nazisme. Plusieurs d'entre eux venaient de Budapest et jouèrent un rôle dans le progrès scientifique américain (par exemple le développement de la bombe atomique).

Liste des « Martiens »

Selon , « Les Martiens » sont les suivants :

Références

Bibliographie

 .

 .

Les Martiens (scientifiques)


André Mandelstam (), né le  à Mahiliow (Biélorussie, Empire russe) et mort le  à Neuilly-sur-Seine, est un juriste et diplomate russe, spécialiste de droit international.

Biographie
André Mandelstam est né le  à Mahiliow, alors dans l'Empire russe, au sein d'une famille juive.

Il obtient une licence en droit à l'Université de Saint-Pétersbourg, puis fait des études de langues orientales. Il enseigne ensuite au sein de la chaire de Frédéric Fromhold de Martens puis au Lycée impérial de Tsarskoïe Selo.

André Mandelstam commence sa carrière diplomatique en 1893, intégrant la chancellerie du ministère des Affaires étrangères russe. Il est envoyé en 1897-1898 par l'Université de Saint-Pétersbourg à Paris, où il est auditeur libre à l'École libre des sciences politiques, où il suit notamment les cours d'Albert Sorel ou d'Albert Vandal, et a pour camarade baron Boris Nolde. Là, il fréquente les libéraux russes, comme Manuel Margouliès, Yehouda Tchemoff ou encore Maxime Kovalevski, ainsi que les libéraux ottomans. Il entend aussi parler des massacres hamidiens, qui ont un fort retentissement en Europe.

Il obtient le titre de docteur en droit international de l'université de Saint-Pétersbourg au tournant du , sa thèse portant sur la conférence de La Haye pour la codification du droit international. Il assiste d'ailleurs à la seconde conférence de La Haye (1907) en tant que secrétaire personnel de Frédéric de Martens.

Entre 1898 et 1914, il est drogman à l'ambassade de Russie à Constantinople, période pendant laquelle il devient un grand connaisseur de l'Empire ottoman. Il assiste à la révolution des Jeunes-Turcs de 1908, qu'il voit comme la fin du despotisme en Turquie et l'avènement d'un pouvoir libéral (il fréquente alors les exilés ottomans revenus au pays), puis dénonce ensuite la dérive nationaliste et dictatoriale du Comité union et progrès. Devenu proche de Konstantin Nikolaïevitch Goulkevitch, chargé d'affaires de la Russie à Constantinople, André Mandelstam joue un rôle de premier plan dans la négociation du projet de réformes en Arménie ottomane en 1912-1914, en particulier en tant que conseiller de l'ambassadeur Michel de Giers et comme rédacteur de l'avant-projet proposé en 1913 dans le cadre des négociations.

Il quitte l'Empire ottoman au début de la Première Guerre mondiale. Entre 1914 et 1916, il est vice-directeur de la section des prisonniers de guerre au ministère russe des Affaires étrangères. En 1916, il est attaché à la légation de Russie en Suisse pour les problèmes des prisonniers de guerre. C'est à cette époque qu'il écrit son ouvrage Le Sort de l'Empire ottoman avec l'aide d'un autre juriste russe, Alexandre Michelson. Il récuse à l'époque l'idée selon laquelle c'est l'explosion du fanatisme religieux en Turquie qui aurait conduit au génocide arménien, lui préférant l'idéologie portée par le régime ottoman.

En mars 1917, au lendemain de la révolution de Février, André Mandelstam succède à Boris Nolde à la direction juridique du ministère des Affaires étrangères russe mais il ne reste en poste que quelques mois jusqu'à la révolution bolchévique, qui l'oblige à quitter son pays pour s'installer à Paris. Là, il devient conseiller pour les questions de droit international auprès du doyen de l'ancien corps diplomatique russe, Michel de Giers.

Dans l'Entre-deux-guerres, André Mandelstam donne des cours à l'Institut des hautes études internationales (Paris), participe aux travaux du Comité consultatif des organisations privées (CCOP) créé par Fridtjof Nansen au sein du Haut-Commissariat pour les réfugiés de Genève, et est membre du Conseil des anciens ambassadeurs de Russie. Il participe en février 1920 à la création de l'Association russe pour la Société des Nations et en est nommé secrétaire du comité central.

En 1925-1926, il publie La Société des nations et les puissances devant le problème arménien, étude dans laquelle il estime que la situation des Arméniens est bien pire que celle qu'ils ont connue avant-guerre, notamment après le génocide et le désintérêt des grandes puissances pour la question arménienne, qui ne cherchent même plus à garantir un État indépendant à ce peuple décimé. Ainsi, l'abandon de la cause des Arméniens signifie pour lui la .

A la fin des années 1920, André Mandelstam participe à une consultation juridique donnée au Comité central des réfugiés arméniens de Paris sur la question de la confiscation des biens des réfugiés par le gouvernement turc kémaliste et l'impossibilité des rescapés du génocide de retrouver leurs biens.

En 1929, il est à l'origine d'une Déclaration des droits internationaux de l'homme adoptée par l'Institut de droit international.

Après la publication d'un ouvrage sur la Seconde guerre italo-éthiopienne en 1937, son activité décline. La fin de sa vie est de fait mal documentée : il est possible qu'il ait vécu une partie de la Seconde Guerre mondiale aux États-Unis car il écrit à l'époque dans des journaux publié sur le continent américain. Il est aussi possible qu'il ait fini sa vie dans la capitale française, sans que l'on sache si les nazis aient pu le persécuter durant l'Occupation. Sa dernière participation à un évènement a semble-t-il lieu en 1948, lors d'une réunion de l'Institut de droit international à Lausanne.

Il meurt le  à Neuilly-sur-Seine et est enterré au cimetière russe de Sainte-Geneviève-des-Bois.

Philosophie juridique
Selon André Mandelstam, il est nécessaire de limiter les pouvoirs étatiques par le droit et par la défense des droits de l'homme, limitation qui pourrait notamment se faire par l'intervention de la communauté internationale. Il théorise ainsi le concept d'intervention d'humanité (précurseur du concept d'ingérence humanitaire), c'est-à-dire le droit à l'intervention pour protéger les droits humains, en particulier ceux des minorités. Ainsi, il défend l'existence de  et récuse la souveraineté absolue des États. Le  est selon lui supérieur au droit international, et estime que les États doivent être soumis à l'un et à l'autre. Il soutient ainsi la constitution d'une Société des Nations qui pourrait contrôler le bon respect de ce droit. Il prône aussi la rédaction d'une convention universelle qui fixerait le même régime des minorités pour tous les États.

Avec un certain nombre de juristes issus des empires russe et ottoman, André Mandelstam joue un rôle non négligeable dans l'introduction progressive des questions sociales et humanitaires dans les institutions internationales. Ainsi, à partir de 1921 et au sein du CCOP, avec les juristes Jacob Rubinstein et Boris Mirkine-Guetzévitch, il participe par exemple à la réflexion sur la nécessité ou non de créer un statut spécifique aux réfugiés juifs, distinct de celui alors en cours d'élaboration pour les réfugiés russes.

Publications

Ouvrages

Articles

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Politique étrangère de la Russie
 Question d'Orient, question arménienne
 Projet de réformes en Arménie ottomane
 Ingérence humanitaire, droits des minorités, droit des réfugiés

Bibliographie

Liens externes

Naissance en mars 1869
Naissance à Moguilev
Naissance dans le gouvernement de Moguilev
Étudiant de l'université d'État de Saint-Pétersbourg
Écrivain russe du XXe siècle
Écrivain français du XXe siècle
Juriste de l'Empire russe au XIXe siècle
Juriste de l'Empire russe au XXe siècle
Juriste russe
Juriste français du XXe siècle
Universitaire de l'Empire russe au XIXe siècle
Universitaire de l'Empire russe au XXe siècle
Universitaire russe
Universitaire français du XXe siècle
Diplomate de l'Empire russe au XIXe siècle
Diplomate de l'Empire russe au XXe siècle
Diplomate russe du XXe siècle
Diplomate français du XXe siècle
Décès en janvier 1949
Décès à Neuilly-sur-Seine
Décès à 79 ans
Personnalité inhumée au cimetière russe de Sainte-Geneviève-des-Bois

André Mandelstam


Clara Klug (født 16. juni 1994) er en tysk synshandicappede langrendsskiløber og skiskytte. Hun fik sin paralympiske debut ved vinter-OL 2018 for Tyskland.

Klug hævdede en bronze medalje i kvinders synskadede 10 kilometers skiskydningsbegivenhed som en del af vinter-OL 2018.

Referencer

Eksterne henvisninger

Handicapsportsfolk fra Tyskland
Skiskytter fra Tyskland
Langrendsløbere fra Tyskland
Medaljevindere ved vinter-PL 2018

Clara Klug


الجمهورية الفرنسية الثانية هو النظام السياسي الجمهوري قصير الأمد الذي كان قائمًا في فرنسا في الفترة بين 25 فبراير عام 1848 حتى 2 ديسمبر عام 1851 بعد الثورة الفرنسية الثالثة وانتخاب لويس نابليون بونابارت رئيسًا لها. في عام 1851، انقلب نابليون وانفرد بالسلطة بعد إعلان الإمبراطورية الفرنسية الثانية وتنصيب نفسه إمبراطورًا باسم «نابليون الثالث». اتخذت من شعار الجمهورية الأولى شعارًا رسميًا: «حرية، مساواة، إخاء». شهدت الجمهورية الثانية توترًا بين «الجمهورية الديمقراطية الاشتراكية» (بالفرنسية: la République démocratique et sociale) وصورة راديكالية من صور الجمهوريانية؛ وهي صورة اندلعت بانتفاضة «أيام يونيو» عام 1848.

تاريخها

ثورة 1848
كانت ثورة 1848 الفرنسية -وتدعى أحيانا ثورة فبراير- جزءًا من موجة ثورات الربيع الأوروبي التي اكتسحت أوروبا في ذلك العام- أزاحت أحداثها مَلكية أورليان (ملكية يوليو، 1830–1848)، وأسست الجمهورية الفرنسية الثانية.

كانت ثورة 1830 جزءَا من موجة تغييرات أكبر في أنظمة الحكم الأوروبية. قضت على الملكية المطلقة الخاصة بفترة «استعادة بوربون»، وأسست مَلكية دستورية أكثر تحرُّرية تحت حكم آل أورليان، وغلبت عليها يمينية فرانسوا جيزو الوسطية وليبراليّته المحافظة، ويسارية أدولف تيير الوسطية وليبراليته التقدمية.

على يسار أحزاب الأسرة الحاكمة، انتقد الجمهوريون (خليط من الراديكاليين والاشتراكيين) المَلكية لأنها غير ديمقراطية بما يكفي: كان نظامها الانتخابي مقصورًا على فئة صغيرة من الناخبين، فئة ذات حظوة وأملاك، فلم يكن للعمال فيه مكان. في أربعينيات القرن التاسع عشر، قدّم الحرس الوطني عرائض مطالبة بالإصلاح الانتخابي (حق التصويت العمومي الرجالي)، ولكن رفضها الحزبان الملكيان الرئيسان. حظرت الحكومة اجتماعات سياسية جُعلت لهذه القضية، لكن المُصلحين الانتخابيين احتالوا على الحظر بعقد سلسلة مآدب (1847-1948)، أجرَوا فيها نقاشاتهم كدردشات عشاء. بدأت هذه الحركة بإشراف أتباع أوديلون باغو الليبراليين اليساريين الوسطيين المعتدلين المنتقدين لحكومة جيزو المحافظة، لكنها استقلت بعد 1846، إذ حفزت الأزمة الاقتصادية العمال العاديين إلى المطالبة بسُلطة على الحكومة.

في 14 فبراير 1848 قررت حكومة جيزو وضع حد للمآدب، بتهمة تشكيل جمعية سياسية غير قانونية. في 22 فبراير تظاهر العمال والطلاب الجمهوريون ونصبوا المتاريس، مطالبين بإقالة الحكومة. اقترح أوديلون باغو سحب الثقة من جيزو، آمِلًا أن هذا سيرضي المتظاهرين، لكن مجلس النواب دعم رئيس الوزراء. أعلنت الحكومة حالة الطوارئ، ظانّةً أن بإمكانها الاتّكال على قوات الحرس الوطني، ولكن في صباح 23 فبراير، أيّد الحراس الثوار، وحمَوهم من الجنود.

حيّا الحرس الوطني عمال الضواحي والأحياء وهُم في طريقهم إلى قلب باريس. نُصبت حواجز بعدما أطلق جنود النار على متظاهرِين خارج قصر جيزو.

في 23 فبراير 1848 استقالت حكومة جيزو، بعدما نبذتها البرجوازية الصغيرة التي كانت الحكومة تظن أنها تستطيع الاتكال عليها. رفض ماتيو موليه وأدولف تيير (قائدا الحزبين الأَمْيَلَيْن إلى اليسارية والليبرالية المحافظة) تشكيل حكومة. لكن أوديلون باغو قبِل، واستُدعي توماس روبير بيجو، القائد العام للفرقة العسكرية الأولى الذي بدأ يهاجم المتاريس. اجتاح الانتفاض العاصمة كلها، فتنازل الملك لويس فيليب عن العرش لحفيده الأمير فيليب، كونت باريس، الذي طالب به ألفونس دو لامارتين باسم الحكومة المؤقتة، التي انتخبها مجلس النواب بضغط من الجماهير.

ترأس تلك الحكومة المؤقتة دوبون دو لور، وتألفت من لامارتين وزيرا للخارجية، وإسحاق أدولف كريمييه وزيرًا للعدل، ولودغو غولا وزيرًا للداخلية، وإيبوليت كارنو وزيرًا للتعليم العام، وغوشو وزيرًا للمالية، وفرانسوا أراغو وزيرًا للبحرية، وأوغست بوردو وزيرًا للحربية. وكان إتيان غارنييه عمدة باريس.

في 1830، ألّف الحزب الاشتراكي الجمهوري حكومة منافِسة في قصر بلدية باريس، من لويس بلان وأغمن ماغست وفردينان فلوكون وألكساندر مارتن المعروف بألبرت العامل، فأنذر هذا بفتنة وحرب أهلية. الفرق أن قصر بوربون لم يكن هذه المرة متفوقًا على قصر البلدية. اضطُروا إلى قبول اندماج الحزبين، اندماجًا كانت السيادة فيه للجمهوريين المعتدلين. ولم تكن جليةً السياسة التي ستنتهجها الحكومة الجديدة.

رأى حزب منهما أن كل تغييرات المؤسسات السياسية في آخر 60 عامًا لم تحسِّن وضع الشعب، فطالب بإصلاح المجتمع نفسه، بإبطال وضع الملكية الامتيازي الذي كان في رأيهم العقبة الوحيدة أمام المساواة، وجعل شعاره الراية الحمراء (وأما راية 1791 الحمراء فلم تكن مجرد رمز للثورة الفرنسية، بل كانت أيضًا رمزًا للنظام والقانون العرفي). أما الحزب الآخر ففضل الحفاظ على مؤسسات المجتمع التقليدية، واتخذ علم فرنسا ثلاثي الألوان شعارًا. تنازل لامارتين للتطلعات الشعبية مقابل الحفاظ على العلم ثلاثي الألوان، واعترف بالشعار الجمهوري الثلاثي «حرية، مساواة، إخاء» المكتوب على العلم، الذي أضيفت إليه بعدئذ شارة وردية حمراء.

كان أول صدام حول منهاج ثورة 1848. أراد منهم لامارتين التزام مبادئهم الأصلية، فتكون السلطة للدولة كلها، في حين أراد الثوريون -بقيادة غولا- أن تكون السلطة السياسية لجمهورية باريس. في 5 مارس اتخذت الحكومة -بضغط من الجمعيات الباريسية- قرارا داعما لِحقّ التصويت العام، ولأن تكون المرجعية للشعب مباشرة، وأرجأته إلى 26 إبريل. وهذا أدخل الجماهير الجاهلة في دائرة الناخبين، وأدى إلى انتخاب الجمعية التأسيسية في 4 مايو 1848. بعدما استقالت الحكومة المؤقتة، سلمت الأغلبية الجمهورية المضادة للاشتراكية السلطةَ العليا في 9 مايو للَجنة تنفيذية متألفة من خمسة أعضاء: أراغو، وبيير ماري دو سانت جورج، وإتيان غارنييه، ولامارتين، وغولا.

بنتيجة الانتخابات العامة (عودة الجمعية التأسيسية -المعتدلة غالبا، إن لم تكن مَلكية-) تبددت آمال الذين طمحوا إلى تأسيس دولتهم الاشتراكية المثالية من خلال ثورة سلمية. لكنهم لم يكونوا على استعداد للتنازل هكذا دون صراع.

انظر أيضًا

 الجمهورية الفرنسية الثالثة

مراجع

التاريخ السياسي لفرنسا حسب الحقبة
انحلالات سنة 1852 في فرنسا
بلدان سابقة في تاريخ فرنسي
تأسيسات سنة 1848 في فرنسا
تاريخ فرنسا الحديث
ثورات 1848
جمهوريات سابقة
حكومة فرنسا
دول سابقة في أوروبا
دول وأقاليم انحلت في 1852
دول وأقاليم أسست في 1848
فرنسا في عقد 1840
فرنسا في عقد 1850
جمهورياتية في فرنسا

الجمهورية الفرنسية الثانية


Theodore L. Brown es un profesor, investigador y autor estadounidense. El profesor Brown ha investigado en química orgánica, además y es autor de libros de texto sobre química inorgánica y de divulgación científica que se utilizan en varios países como libro de texto universitario y han sido editados en varios idiomas.

Historia
Theodore L. Brown recibió su Ph.D. de la Universidad Estatal de Míchigan en 1956. Desde entonces, ha sido miembro de la facultad de la Universidad de Illinois en Urbana-Champaign, donde es profesor de química, Director Fundador del Instituto para Ciencia y Tecnología Avanzadas Arnold y Mabel Beckman de 1987 hasta 1993.

Brown ha sido un Alfred P. Sloan Research Fellow y ha sido galardonado con la Beca Guggenheim. En 1972 fue premiado por su investigación en química orgánica por la Sociedad Americana de Química, y recibió también por parte de la Sociedad Americana de Química la Distinción por el Servicio en Mejoramiento de la Química Inorgánica en 1993.
Fue elegido miembro destacado por la Academia Americana de Artes y Ciencias y la Asociación Americana por el Mejoramiento de la Ciencia.

Referencias
 Theodore L. Brown - Emeritus Professor of Chemistry. Universidad de Illinois en Urbana-Champaign . Consultado el 16 de junio de 2012.

Bibliografías
 Brown, T. (2008). Química La Ciencia Central. Pearson Prentice Hall.
 Brown, T. (2003). Making Truth: Metaphor in Science. University of Illinois Press.

Químicos de Estados Unidos
Nacidos en Green Bay

Theodore L. Brown


Cupa MLS este competiția care se desfășoară la finalul sezonului regulat al Major League Soccer. Câștigătorul este declarat campion, la fel ca și în celelalte sporturi profesioniste din Statele Unite ale Americii și Canada (se joacă în sistem playoff după încheierea sezonului regulat). Acest sistem este diferit de alte campionate, unde campion este considerat clubul cu cele mai multe puncte la finalul sezonului. MLS oferă pentru acest club un alt trofeu, MLS Supporters' Shield.

Campioni

Rezultate

Major League Soccer

Cupa MLS


An Oryzopsis paradoxa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Thomas Nuttall. An Oryzopsis paradoxa in nahilalakip ha genus nga Oryzopsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Oryzopsis

Oryzopsis paradoxa


الجامعة التونسية للدراجـات الناريـة والأنشطة التابعة هي جامعة رياضية تونسية تأسست في 30 أوت 2005.

أهداف
تهدف الجامعة إلى:
 تنظيم وتطوير ومراقبة ممارسة رياضة الدراجات النارية بمختلف أشكالها على التراب التونسي.
 إدارة وتنسيق أنشطة الجمعيات التي تضم الأعضاء المارسين لرياضة الدراجات النارية بمختلف أشكالها.
 الدفاع عن مصالح رياضة وسياحة الدراجات النارية.

المسيرون
 الرئيس: مهدي باش حامبة
 نائب الرئيس: عفيف طرابلسي
 أمين مال: عادل نويرة
 الأعضاء: نجيب لجمي - رؤوف قدادي - محمد شنيق - محمد دمق - بشير بن رحومة - محمد نجيب وريمي - العربي توزري - لميس سعيدان - هدى حرزي
 الأمين العام: منجي بوغديري
تم انتخاب هذا المكتب الجامعي يوم 10 ديسمبر 2016 وتنتهي ولايته في سنة 2020

عضوية
و الجامعة من مؤسسي الاتحاد العربي للدراجات النارية الذي اختيرت تونس مقرا له، وجعل تحت رئاسة شكيب البراهمي، رئيس الجامعة التونسية.

وهي إلى جانب ذلك عضو الاتحاد الدولي للدراجات النارية والاتحاد المتوسطي للدراجات النارية والاتحاد الإفريقي للدراجات النارية.

مقالات ذات صلة
 رالي تونس

وصلة خارجية
موقع الجامعة التونسية للدراجات النارية.

جامعات رياضية تونسية
منظمات رياضة الدراجات النارية
تأسيسات سنة 2005 في تونس
منظمات رياضية أسست في 2005

الجامعة التونسية للدراجات النارية والأنشطة التابعة


Kittas bezeichnet

 Kittas (Gattung), die Rabenvogelgattung Urocissa
 Christos Kittas (1946–), griechischer Politiker

Kittas


Viktor Cathrein oder Victor Cathrein (* 8. Mai 1845 in Brig, Kanton Wallis; † 10. September 1931 in Aachen) war ein schweizerisch-deutscher Moral- und Rechtsphilosoph sowie Priester der Societas Jesu (SJ). Er publizierte anfangs (und auch später bei brisanteren Themen) unter dem Pseudonym N. (für Nikolaus) Siegfried.

Leben
Der Sohn eines Regierungsstatthalters aus dem Oberwallis, noch geboren vor dem Sonderbundkrieg und der Schweizer Staatengründung, ging noch vor seiner Volljährigkeit nach Deutschland in eine Niederlassung der Jesuiten (Gorheim bei Sigmaringen, Baden-Württemberg). Im Deutsch-Französischen Krieg leistete er Lazarettdienst. Im Kulturkampf musste er – wegen des Verbots des Ordens – 1872 Deutschland verlassen. Im Kolleg Ditton Hall, Widnes bei Liverpool, studierte er Theologie (1874–1878).

1877 empfing er – spät wegen der ordensüblichen Studien – die Priesterweihe. Er wurde für den Unterricht der Jüngeren eingesetzt und hielt seine Vorlesungen (wie im Orden damals üblich) auf Latein. Das Ergebnis seiner Studien in England über die englische Verfassung legte er 1881 vor, ein Jahr später folgte die Sammlung von Aktenstücken des Kulturkampfs in Preussen, sogleich von hoher Bedeutung und bis heute eine wichtige Quellensammlung.

Dann wurde er Redakteur in der Kulturzeitschrift Stimmen aus Maria Laach. Völlig im traditionellen System beginnend – und darin verbleibend – behandelte er die brennenden Fragen von Recht, Wirtschaft, Frieden, Gleichstellung. Seine thomistische Theologie, die er auch in ihren Finessen beherrschte, wurde so zum Rahmen für aktuelle praktische Problemstellungen. Er blieb in einer nichtpluralistischen Welt und kam doch immer wieder ins Gespräch mit zeitrelevanten Themen.

Nach einem langen Leben, in dem er sich hauptsächlich der wissenschaftlichen Schriftstellerei (als Scriptor) widmen durfte, denn sein Orden stellte ihn von allen Lehrverpflichtungen frei, starb er kurz vor der Machtergreifung der Nationalsozialisten in Deutschland. Seine letzten Arbeiten waren dem Verhältnis von Sozialismus und Christentum gewidmet und – der Freude.

Konrad Farner, sein Landsmann, hat manche seiner Fragen in die 68er Diskussionen gerettet: mit seiner Theologie des Kommunismus.

Schriften
 Die englische Verfassung. Eine rechtsgeschichtliche Skizze (= 15. Ergänzungsheft zu den "Stimmen aus Maria-Lach"). 1881.
 N. Siegfried: Actenstücke betreffend den preußischen Culturkampf. Freiburg 1882 ().
 Die Sittenlehre des Darwinismus. Eine Kritik der Ethik Herbert Spencers (= 15. Ergänzungsheft zu den "Stimmen aus Maria-Lach"). Herder, Freiburg im Breisgau 1885 ().
 Das Privatgrundeigenthum im Lichte des Naturrechts. In: Stimmen aus Maria-Laach. Band 33, 1887, S. 472–481.
 Das Privatgrundeigenthum und die sociale Noth der Gegenwart. In: Stimmen aus Maria-Laach. Band 33, 1887, S. 225–238.
 Das ius gentium im römischen Recht und beim hl. Thomas von Aquin (= Jahrbuch der Görresgesellschaft. Band 11). Köln 1889.
 Jus gentium im römischen Recht und beim hl. Thomas von Aquin. In: Philos. Jahrbuch. II, 1889.
 Der Sozialismus: Eine Untersuchung seiner Grundlagen und seiner Durchführbarkeit. 10., bedeutend umgearbeitete und vermehrte Auflage. 1910 (). 1. Auflage: Freiburg 1890; 9. Auflage 1906. Herder, Freiburg i. Br.; 10. Auflage ebenda 1910:  12. und 13 Auflage (26 bis 29. Tausend) 1920. 16. Auflage 1923 (viele Übersetzungen).
 Moralphilosophie. Eine wissenschaftliche Darlegung der sittlichen, einschließlich der rechtlichen Ordnung. 2 Bände. 1890 (Band 1 (Allgemeine Moralphilosophie )), 4. Auflage 1904, (Band 2 (Besondere Moralphilosophie )), 4. Auflage 1904, Herdersche Verlagshandlung, Freiburg i. Brsg. 1890–1891.
 Das Privatgrundeigentum und seine Gegner. Eine kritische Auseinandersetzung mit den agrarsozialistischen Theorien von Emile de Laveleye und Henry Georg. In: Die sociale Frage beleuchtet durch die "Stimmen aus Maria-Laach". Heft 5. Freiburg 1892. 3. Auflage Freiburg i. Br. 1896.
 Philosophia moralis (in usum scholarum). 5. Auflage 1895 (. Erstausgabe: Freiburg 1893, 21. Auflage 1959).
 Nikolaus Siegfried (= Viktor Cathrein): Durch Atheismus zum Anarchismus. Ein lehrreiches Bild aus dem Universitätsleben der Gegenwart. Allen, denen ihr Christentum lieb ist, besonders aber den angehenden Akademikern gewidmet. Herdersche Verlagshandlung, Freiburg im Breisgau 1895; 2., erweiterte Auflage ebenda.
 Rechtspositivismus und Socialdemokratie. In: Stimmen aus Maria-Laach. Band 50, 1896, S. 249–261.
 Rechtssocialismus. In: Stimmen aus Maria-Laach. Band 54, 1898, S. 237–252.
 Realwissenschaftliche Religion und Moral. In: Stimmen aus Maria-Laach. Band 57, 1899, S. 363–379.
 Religion und Moral oder Gibt es eine Moral ohne Gott? (1900)
 Religion und Moral oder Gibt es eine religionslose Moral? 2., vermehrte Auflage. Herdersche Verlagshandlung, Freiburg im Breisgau 1906
 Die Beteiligung der Frau am Erwerbsleben. In: Stimmen aus Maria-Laach. Band 59, 1900, S. 26–43.
 Die sittliche Autonomie. In: Stimmen aus Maria-Laach. Band 58, 1900, S. 129–140.
 Frauenstudium. In: Stimmen aus Maria-Laach. Band 59, 1900, S. 369–382.
 Recht, Naturrecht und positives Recht. Eine kritische Untersuchung der Grundbegriffe der Rechtsordnung. 1901; 2., beträchtlich vermehrte Auflage. Herdersche Verlagshandlung, Freiburg im Breisgau 1910.
 Die moderne evolutionistische Weltanschauung in ihren Konsequenzen. In: Stimmen aus Maria-Laach. Band 64, 1903, S. 164–182.
 Glauben und Wissen. Eine Orientierung in mehreren religiösen Grundproblemen der Gegenwart für alle Gebildeten. (). 2. und 3. Auflage. Herdersche Verlagshandlung, Freiburg im Breisgau 1903-
 Philosophia moralis. Band 2. 1899; 4. Auflage Freiburg i. Br. 1904.
 Materialismus und Sozialdemokratie. In: Stimmen aus Maria-Laach 70 (1906) 31 - 50.
 Die katholische Moral in ihren Voraussetzungen und ihren Grundlinien, 1907
 Die sozialdemokratische Familie der Zukunft. In: Stimmen aus Maria-Laach 72 (1907) 263 - 280, 380 - 400.
 Christentum und Sozialismus. In: Stimmen aus Maria-Laach 77 (1909) 255 - 273
 Das Privatgrundeigentum und seine Gegner: Eine kritische Auseinandersetzung mit den agrarsozialistischen Theorien von Émile Louis Victor de Laveleye und Henry George, 1909
 Die Frauenfrage. In: Die sociale Frage beleuchtet durch die "Stimmen aus Maria-Laach", Heft 17. Freiburg im Breisgau 1901, 5. Auflage ebenda 1909
 Naturrecht und positives Recht. 2. Aufi., Freiburg i. Br. 1909
 Die Einheit des sittlichen Bewußtseins der Menschheit, 3 Bände, Freiburg 1914
 Die Grundlage des Völkerrechts, 1918
 Die Verheissungen des göttlichen Herzens: Mit. e. kurzen Einführ. in d. Wesen u. d. Uebung d. Herz-Jesu-Andacht. 1919
 Die christliche Demut: ein Büchlein für alle Gebildeten. 1919
 Die katholische Weltanschauung in ihren Grundlinien mit besonderer Berücksichtigung der Moral. Ein apologetischer Wegweiser in den großen Lebensfragen für alle Gebildete. (). Herdersche Verlagshandlung, Freiburg im Breisgau 1908 (weitere Auflage 1921)
 Die Dritte Internationale , 1921
 De bonitate et malitia actuum humanorum doctrina s. Thomae Aquinatis : brevis commentarius in Summae theol. 1. 2, q. 18am ad q. 21am, 1926
 Sozialismus und Katholizismus. 1930
 Lust und Freude, ihr Wesen und ihr sittlicher Charakter. 1931

Literatur
 Rudolf Eisler: Cathrein, Victor, in: Philosophen-Lexikon. Berlin 1912, S. 91.

 Stephan Leher: Begründung ethischer Normen bei Viktor Cathrein und Wahrheitstheorien der Sprachphilosophie. Tyrolia, Innsbruck 1992 (= ITS. Band 32) ISBN 3-7022-1843-2
 Anton Rauscher: Viktor Cathrein (1845–1931). In: ders. mit Jürgen Aretz, Rudolf Morsey (Hrsg.): Zeitgeschichte in Lebensbildern. Aus dem deutschen Katholizismus des 19. und 20. Jahrhunderts. Band 4. Matthias-Grünewald-Verlag, Mainz 1980, ISBN 3-7867-0833-9, S. 103–113 (Nachdruck bei Aschendorff, Münster 2022, Digitalisat).

 Kornelia Siedlaczek: Die Qualität des Sittlichen. Die neuscholastische Moraltheorie Viktor Cathreins in der Spannung von Natur und Norm. Knecht, Frankfurt 1997 (= FTS. Band 52), ISBN 3-7820-0753-0.

Weblinks
 Publikationen von und über Viktor Cathrein im Katalog Helveticat der Schweizerischen Nationalbibliothek

Jesuit
Römisch-katholischer Theologe (19. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Theologe (20. Jahrhundert)
Moralphilosoph
Rechtsphilosoph
Schweizer
Deutscher
Geboren 1845
Gestorben 1931
Mann

Viktor Cathrein


Olof Zenius (født 16. februar 1772 på Los Bruk, Färila Sogn i Hälsingland), død 12. januar 1836 i Stockholm) var en svensk retskyndig.

Efter tilendebragte dybtgående filosofiske og juridiske studier slog Zenius ind på embedsvejen. Han blev ekstrafiskal i Svea Hofret, 1805 assessor i Kommercekollegiet, men afslog at træde ind i Højesteret for udelukkende at hellige sig det arbejde, der har skaffet ham navn blandt de første i svensk lovgivnings historie, nemlig revisionen af den svenske civil- og straffelovgivning. I den 1811 nedsatte lovkommission, hvis arbejder strakte sig over en snes år, indtog Zenius en fremragende og højt anset plads ved siden af mænd som Pehr Staaff, Mathias Rosenblad og andre, om end han i indsigt og betydning vel nok må vige for den store skikkelse Johan Gabriel Richert. Uppsala Universitet anerkendte Zenius' fortjeneste af retsreformerne ved 1818 at tildele ham den juridiske doktorgrad.

Kilder

Jurister fra Sverige
Embedsmænd fra Sverige
Æresdoktorer ved Uppsala Universitet
Svenskere i 1700-tallet
Svenskere i 1800-tallet

Olof Zenius


حدس مهني  هو مصطلح يشير إلى الطرق المستخدمة في حل المشاكل الإنسانية والالية باللجوء إلى التجارب أو الخبرات التقنية.

يعرف معجم اللغة العربية بالقاهرة الحدس المهني بأنه المقدرة النامية للفرد لحل المشاكل عن طريق الخبرة الطويلة.

أمثلة
يعتبر مبدأ التجربة والخطأ أو المحاولة والخطأ  أبرز مثال على التعامل مع المشاكل اليومية ويستخدم في التحليل العددي لحل العديد من المسائل الرياضية, التقنية والهندسية.
مثلا يستطيع الخباز معرفة الوقت والحرارة اللازمين لعمل رغيف الخبز دون الحاجة إلى مقياس لدرجة الحرارة ولا ساعة توقيت وهذا بسبب اكتسابه المهارة اللازمة منذ ابتدأ تعلم ذلك. عندما يرغب هذا الخباز أو ذاك الطباخ في تجربة وجبة جديدة فإنهما يستعينان بخبرتيهما في المحاولة حتى يبلغا ما أراده كل منهما ولكن في وقت ومحاولات أقل بكثير من الشخص العادي.

المثال السابق قد يبدو سخيفا للوهلة الأولى ولكن عند التمعن فيه يصبح من المنطقي فهم سبب لجوء مبتكري أنظمة التحكم الحديثة إلى ما يسمى بالمنطق الضبابي، والذكاء الاصطناعي، والشبكات العصبية.

يعد برنامج الشطرنج مثال آخر على قدرة اللاعب العالمي غاري كاسباروف على هزيمة الحاسوب  ديب بلو بالرغم من سرعة الأخير التي لاتقارن والذي أدى إلى تطوير خوارزمية جديدة تقوم بخزن وتحليل مقدرات اللاعبين السابقين وباتالي قلب الهزيمة والتغلب على كاسباروف.

المصادر

حدس مهني

حدس مهني


Dobretshofen ist der Name folgender Orte:

 Dobretshofen (Gemeinde Oepping), Ortschaft in der Gemeinde Oepping, Bezirk Rohrbach, Oberösterreich
 Dobretshofen (Gemeinde Sarleinsbach), Ortschaft in der Marktgemeinde Sarleinsbach, Bezirk Rohrbach, Oberösterreich

Dobretshofen


O Instituto Mario Mendonça é um espaço cultural e artístico localizado em Tiradentes, Minas Gerais, onde encontram-se obras de grandes nomes das artes plásticas. Foi fundado em 2011 e nomeado em homenagem ao pintor Mario Mendonça, cujo tem uma galeria sobre suas obras.

Há obras e desenhos de outros pintores renomados como Guignard, Di Cavalcanti, Alfredo Volpi e Iberê Camargo Cândido Portinari e Tarsila do Amaral. Também há a presenca de artes feitas por artistas da região.

História
O Instituto cultural foi a inaugurado em 18 de janeiro de 2011, com a primeira exposição denominada Pássaros e Penas que continha 36 peças artísticas inéditas, além da participação do artista mineiro Ricardo Carvão.

Institutos do Brasil
Centros culturais de Minas Gerais

Instituto Mario Mendonça


Marcia Karen Wallace (født 1. november 1942 i Creston i Iowa, død 25. oktober 2013 i Los Angeles i Californien) var en amerikansk skuespillerinde, komiker og paneldeltager i game shows, hovedsagelig kendt for sine roller i forskellige sit-com. Hun er muligvis bedst kendt for sin rolle som receptionisten Carol Kester i sit-com'en The Bob Newhart Show i 1970'erne, samt for at have lagt stemme til børneskolelærerinden Edna Krabappel i den animerede serie The Simpsons, for hvilken rollen hun i 1992 modtog en Emmy Award for Outstanding Voice-Over Performance.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Komikere fra USA
Emmy-vindere
The Simpsons

Marcia Wallace


Åsjordet Station (Åsjordet stasjon) er en metrostation på Kolsåsbanen på T-banen i Oslo. Stationen blev oprettet sammen med banen mellem Jar og Sørbyhaugen 15. juni 1942.

Da Kolsåsbanen blev opgraderet til metrostandard, var stationen lukket fra 1. juli 2006 til 18. august 2008. Derefter var den midlertidig endestation, indtil den næste stykke til den nye Bjørnsletta Station stod færdig 17. august 2010.

Navnet Åsjordet stammer fra 1700-tallet og bruges også om en vej ved stationen. Åsjordet ligger i kvarteret Ullernåsen.

Eksterne henvisninger

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1942

Åsjordet Station


مصرف قطر المركزي هو المصرف المركزي في دولـة قطـرأنشأ في 5 أغسطس 1993 لتمثيل السلطة النقدية في دولة قطر. تم منح المصرف صلاحية رسم السياسات النقدية والمصرفية والائتمانية في دولة قطر وتم في 17 نوفمبر 2021 تعيين الشيخ بندر بن محمد بن سعود آل ثاني محافظاً لمصرف قطر المركزي خلفاً للشيخ عبد الله بن سعود آل ثاني.

أهداف المصرف
بحسب قانون مصرف قطر المركزي وتنظيم المؤسسات المالية الصادر بالقانون رقم (13) لسنة 2012 فإن أهداف مصرف قطر المركزي تتلخص في المحافظة على قيمة النقد والرقابة والاشراف على الخدمات والأعمال في الاسواق المالية القطرية، وايجاد قطاع للخدمات والاعمال يستند إلى قواعد السوق، بالإضافة إلى ضمان التطور المنتظم لقطاع الخدمات والأنشطة المالية.

المبنى
يقع في الكورنيش بجانب سوق واقف شارع عبد الله بن جاسم. هناك المبنى الملحق والادارات في الطابق الرابع إلى السادس من عمارة اليونايتد بنك مقابل متحف الفن الإسلامي.

المراجع

انظر أيضًا
 ريال قطري
 قائمة المصارف المركزية العربية

وصلات خارجية
 صورة مصرف قطر المركزي
 موقع مصرف قطر المزكزي

بنوك أسست سنة 1973
بنوك قطر
بنوك مركزية
تأسيسات سنة 1973 في قطر
شركات قطرية أسست في 1973
شركات مقرها في الدوحة
مصارف مركزية عربية
مؤسسات حكومية قطرية

مصرف قطر المركزي


An Dichaea longipedunculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Edward Bennett ngan Eric Alston Christenson. An Dichaea longipedunculata in nahilalakip ha genus nga Dichaea, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dichaea

Dichaea longipedunculata


"ජූලියා" (ඉඞ්ග්‍රීසි: Julia) පටිගත කර ඇත්තේ මාර්තු 1, 1999යෙ දී ඇ.එ.ජ.යේ ජා.සා.වි.ස.වා.සඞ්. (NOAA). ජා.සා.වි.ස.වා.සඞ්. ප්‍රකාෂ කර ඇත්තෙ මෙම ශබ්දයේ මුල නොදන්නා බය, සහ එය සැළකිය හැකි උස් හඬකින් ඇසිය හැකි වුනා සම්පූර්න SOSUS මද්‍යස්ථානය හරා. මෙම ශබ්දය අසන්නට හැකි වුනා තත්පර 15ක, සහ එහ ආරමභය Pacific Oceanයේ 15° S 98° W දි.

References

ප්‍රභවය හඳුනානොගත් සද්ද

ජුලියා (ප්‍රභවය හඳුනානොගත් සද්දය)


Somontín, İspanya'nın on yedi otonom bölgesinden en kalabalık ikinci bölge olan Endülüs'e bağlı; İspanya'nın güneyinde bulunan Almería eyaletine bağlı belediye. 2009 yılındaki nüfusu; 529 kişidir. Belediye, 19 km²'lik bir alanı kaplamaktadır.

Nüfus

Kaynak: INE (Spain)

Dış bağlantılar
  Somontín - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
  Somontín - Diputación Provincial de Almería

Somontín


Çarpışma (), Kanadalı aykırı ve özgün senarist-yönetmen David Cronenberg'in filmidir.

1996 yılında Cannes Film Festivali'nde birçok tartışmayla beraber Jüri Özel Ödülü'nü almıştır. Çarpışma, bilimkurgu yazarı J. G. Ballard'ın yalnızca günümüz dünyasının değil, gelecek yüzyılın eğilimleri üzerine de açılımlar yapan aynı isimli kült romanından uyarlanmıştır. Modern dünyada insanın teknoloji içinde nasıl kimliksizleştiğini ve yine teknoloji aracılığı ile kendisini keşfetmesini anlatır. Kitaba ve filme adını veren trafik kazasıyla hayatları tamamen değişen evli bir çift ve tanıştıkları yeni insanlarla girdikleri değişik ilişkiler konu edilmektedir. Seks ve araba bu filmde birer simgedir. Film karakterleri, araba kazalarıyla hayatlarını yeniden sorgulayan, metal ile ölümcül tehlike arasındaki bağlantıyla cinsel tatmine ulaşmaya çabalayan kişilerdir. Cinselliğin zaman zaman ön plana sahnelerle eleştiriler almış, eleştirmenleri ve sinemaseverleri iki ayrı kutuba ayırmıştır.

Dış bağlantılar

Trajedi filmleri
David Cronenberg'in yönettiği filmler
1990'larda erotik dram filmleri
1990'larda erotik gerilim filmleri
New Line Cinema filmleri
Britanyalı romanlarından uyarlanan filmler
Cannes Film Festivali Jüri Ödülü alan filmler
Konusu Toronto'da geçen filmler
Howard Shore'un müziğini yaptığı filmler
Jeremy Thomas'ın yapımcısı olduğu filmler
Birleşik Krallık bağımsız filmleri
Kanada bağımsız filmleri
1990'larda LGBT temalı filmler
Lezbiyen temalı filmler
1990'larda bağımsız filmler
Kanada erotik gerilim filmleri
1996 çıkışlı dramatik filmler

Çarpışma (film, 1996)


Onthophagus prehensilis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Arrow em 1920.

Referências

Ligações externas

prehensilis
Coleópteros descritos em 1920

Onthophagus prehensilis


Juiz de Fora (portugisisk udtale: "ˈʒwiʒ dʒi ˈfɔɾɐ", løst oversat "Dommeren udefra") er en by i det sydøstlige Brasilien. Byen ligger i kommunen af samme navn i delstaten Minas Gerais, tæt på grænsen til delstaten Rio de Janeiro, og har et indbyggertal på omtrent 550.710. Byen er endvidere beliggende tæt på både Rio de Janeiro samt delstatens hovedstad Belo Horizonte og São Paulo. Desuden har byen også dets eget føderale universitet, kaldet "Universidade Federal de Juiz de Fora" (UFJF)

Noter

Byer i Brasilien

Juiz de Fora


La Enciclopedia Práctica fue un conjunto de libros de texto que gozó de gran reconocimiento en la Escuela Primaria española desde finales de los años cuarenta hasta los sesenta. Antonio Fernández Rodríguez, su autor, fue maestro, escritor e Inspector de Enseñanza Primaria del entonces Ministerio de Educación Nacional.

Historia
Este trabajo enciclopédico tuvo una amplia resonancia en las escuelas y sus enseñanzas obtuvieron una calurosa acogida entre el magisterio.

La editorial Miguel A. Salvatella publicó los textos y el material escolar de la Enciclopedia Práctica, que si bien no tenía el monopolio de libros, manuales y materiales de enseñanza de la época, fue una de las más publicadas.

Los textos

Los libros escolares de la Enciclopedia Práctica comprendían las siguientes obras:

 Enciclopedia Práctica del Párvulo (I, II, y III). La Senda de Jesús (I), Como en los cuentos de Hadas (II), y Un libro maravilloso (III).
 Enciclopedia Práctica: Grado Preparatorio. Texto del Ciclo Primero del Período Elemental.
 Enciclopedia Práctica: Grado Elemental. Texto del Segundo Ciclo del Período Elemental.
 Enciclopedia Práctica: Grado Medio. Texto del Tercer Ciclo del Período Elemental. Es el libro correspondiente al Período de Perfeccionamiento de la Enciclopedia Didáctica.
 Enciclopedia Práctica: Grado Superior. Recoge en setecientas páginas el monumento didáctico que es la Enciclopedia Práctica.
 Enciclopedia Práctica: Compendio. Obra pensada para las Escuelas Preparatorias de Ingreso a Institutos y Seminarios.
 Enciclopedia Práctica: Libro del Maestro (I y II). Solución de ejercicios y preparación de las lecciones correspondientes a los Grados Preparatorio, Elemental, Medio y Superior junto con normas prácticas de metodología y organización escolar.

La Enciclopedia contenía materias como Historia de España, Lengua Castellana, Aritmética, Geometría, Geografía, Ciencias Naturales, Doctrina Cristiana, Historia Sagrada, o Doctrina del Movimiento Nacional.

Contaba además con libros complementarios para los maestros. Estos recogían sugerencias y las soluciones a los ejercicios propuestos para los Grados Preparatorio, Elemental, Medio y Superior junto con normas prácticas de metodología y organización escolar.

Los libros de texto fueron ilustrados por Fernández Collado y Juan Navarro Higuera, llegando a publicarse numerosas reediciones de los mismos.

Véase también
Historia de la educación en España.

Notas y referencias

Enlaces externos

 Escuela y posguerra.
 La evolución de la enseñanza primaria en España.

Educación infantil
Libros de texto
Enciclopedias en español
Historia de la educación en España

Enciclopedia Práctica


Walter Quintin Gresham (March 17, 1832May 28, 1895) was an American attorney, jurist, statesman, and politician from the state of Indiana who served in the cabinets of Presidents Chester A. Arthur and Grover Cleveland.

Gresham was the 31st Postmaster General of the United States under Arthur from 1883 to 1884 and briefly the 35th United States Secretary of the Treasury from September to October 1884 before resigning to become a federal judge. He was twice a candidate for the Republican nomination for President of the United States in 1884 and 1888 before leaving the party to support Grover Cleveland in the election of 1892. He joined Cleveland's second cabinet as the 33rd United States Secretary of State from 1893 until his death.

Gresham served as a federal judge on the United States Court of Appeals for the Seventh Circuit, United States Circuit Courts for the Seventh Circuit, and the United States District Court for the District of Indiana.

Early life and education
Walter Quintin Gresham was born on March 17, 1832, in Lanesville, Indiana to William Gresham (1802–1834) and his wife Sarah Davis.

William Gresham was a former Colonel in Indiana militia, a cabinet maker, and a member of the Whig Party. He was elected Sheriff of Harrison County, and on January 26, 1834, he was fatally stabbed while assisting in the arrest of Levi Sipes, a so-called "desperado". After William's death, Walter and his brothers were raised by a stepfather, Noah Remley. His grandmother's brother, Dennis Pennington, was also influential on his childhood. Pennington secured him a position in the office of the Harrison County auditor.

After attending the local schools in Harrison County, Gresham attended Corydon Seminary from 1849 to 1851. Montgomery Schuyler Jr. later attributed Greshman's foreign policy to his devout religiosity.

He attended Indiana University Bloomington for a year beginning in September 1851, then returned to Corydon to read law with Judge William A. Porter. He was admitted to the bar on April 1, 1854, and entered private practice with Thomas C. Slaughter.

Gresham quickly became involved in politics as an opponent of slavery, advocating for gradual, peaceful abolition. He ran unsuccessfully for Harrison County clerk in 1853. He joined the nativist American Party in 1855 before quickly joining the new Republican Party in 1856, actively campaigning for the. In 1860, was elected to the Indiana House of Representatives as a Republican in a strongly Democratic district. Though Stephen Douglas carried Harrison County, Gresham won by sixty votes.

Gresham's first act in the House was to introduce a resolution declaring armed resistance to constitutional laws by Congress as treason; though the word "treason" was ultimately removed, Gresham's resolution passed. He was also a strong critic of the spoils system.

Gresham received a commission as a colonel on the staff of Oliver P. Morton, but their relationship was strained. As chair of the House Committee on Military Affairs, he was the author of a bill transferring power to commission militia officers to the Governor; their office had previously been elected. Gresham asked Morton for such a commission but was refused.

Civil War service
At the end of his term in the House, Gresham organized a military company at Corydon and enlisted as a private; he was elected captain but, following his friends' lobbying of Governor Morton, was quickly commissioned lieutenant colonel of the 38th Indiana Volunteer Infantry on September 18, 1861. In December, he was promoted to colonel and placed in command of the 53rd Indiana Volunteer Infantry. His Infantry subsequently took part in Grant's Tennessee campaign of 1862, including the Siege of Corinth and Battle of Vicksburg. During the Siege of Vicksburg, Colonel Gresham commanded a brigade. On August 11, 1863, he was appointed brigadier general of volunteers and was placed in command of the Federal forces at Natchez, Mississippi.

In 1864, he commanded a division of the XVII Corps in Sherman's Atlanta Campaign, and before the Battle of Atlanta, on July 20, he received a gunshot wound to his knee that forced him to retire from active service and left him lame for life. In 1865, he was appointed a brevet major general of volunteers.

Political and judicial career
In November 1865, Gresham returned to private practice in New Albany in partnership with Judge John Butler, but shortly began a solo practice. Though Gresham's popularity with his party declined over his opposition to black suffage, he was nominated for U.S. House in 1866. He was defeated by Michael C. Kerr. Instead, the legislature elected him to handle Indiana state finances in New York City.

While serving in that office, he was a delegate to the 1868 Republican National Convention. He was nominated for House against Kerr again but was defeated by a larger margin.

Judge for the U.S. District Court of Indiana
On September 1, 1869, after declining appointments rom President Ulysses S. Grant as collector of the Port of New Orleans and United States Attorney for the District of Indiana, Gresham received a recess appointment without consent to a seat on the United States District Court for the District of Indiana vacated by Judge David McDonald; he accepted . He was nominated by President Grant on December 6, 1869, confirmed by the United States Senate on December 21, 1869, and received his commission on December 21, 1869.

Gresham's career as a district judge was marked by the Great Railroad Strike of 1877, during which he organized volunteer companies to preserve order and protect property. He repeatedly declined to run for public office, including Governor of Indiana and United States Senate.

Cabinet of Chester A. Arthur, Court of Appeals, and presidential campaigns
On April 9, 1883, Gresham resigned from the bench to accept an appointment as Postmaster General of the United States in the cabinet of President Chester A. Arthur. He supervised the reduction of the postal rate from three cents to two, the increase in the weight allowance from half an ounce to a full ounce, and the reduction in the cost of postage of mail to Canada. He also participated in the suppression of the  Louisiana lottery by banning it from federal mails. He also oversaw reforms designed to improve the foreign postal service and restore faster mail delivery.

In September 1884, Arthur appointed Gresham to succeed Charles J. Folger, who died in office, as United States Secretary of the Treasury. After one month in office, he resigned to accept a recess appointment from President Arthur to a seat on the United States Circuit Courts for the Seventh Circuit vacated by Judge Thomas Drummond. He was nominated to the same position by President Arthur on December 3, 1884, was confirmed on December 9, and received his commission the same day. Gresham was assigned by operation of law to additional and concurrent service on the United States Court of Appeals for the Seventh Circuit on June 16, 1891, to a new seat authorized by the Evarts Act. His service terminated on March 3, 1893, due to his resignation.

Gresham was a candidate for the Republican presidential nomination in 1884 and 1888. His 1888 candidacy was supported by several notable agrarian unions, including the Agricultural Wheel, The National Grange of the Order of Patrons of Husbandry and the Farmer's Alliance.
On the first ballot, Gresham finished second behind John Sherman and carried the states of Washington, Oregon, Minnesota, Illinois, Colorado, and Missouri. He did not, however, carry Indiana, which backed his rival Benjamin Harrison. On the eighth ballot, Harrison secured the nomination; he went on to defeat incumbent Grover Cleveland in the general election.

Once in office, Harrison signed the McKinley Tariff. As a leading critic of protective tariffs and personal rival to Harrison, Gresham grew increasingly estranged from the Republican Party.

Secretary of State
In 1892, he was offered the presidential nomination of the Populist Party but declined and supported Democratic candidate Grover Cleveland; privately, he emphasized that his support was due to Cleveland's position on the tariff and not his personal rivalry with Harrison.

On January 25, 1893, Cleveland offered Gresham the position of Secretary of State. On the advice of his family, who suggested joining Cleveland's administration would appear to be a quid pro quo and risk his personal popularity, Gresham first declined the offer on February 3. On the advice of friends, especially Henry Watterson, and an urgent telegram from Cleveland to accept the offer, he reversed his position days later. Despite some opposition from Democratic Party regulars, the appointment was generally received with approval.

Gresham was United States Secretary of State in President Grover Cleveland's cabinet from 1893 to 1895. As Secretary of State, Gresham led a moderate diplomatic application of the Monroe Doctrine in Central America and served as an international arbitrator between imperial powers in Central America and Asia. He negotiated the withdrawal of British troops during the Nicaragua Crisis of 1894-1895 and helped settle the Venezuelan crisis of 1895. He also served as an arbitrator in the First Sino-Japanese War and participated in the Bering Sea Arbitration.

He died on May 28, 1895, in Washington, D.C. He is interred in Arlington National Cemetery.

Personal life
Gresham married Matilda McGrain on March 11, 1858. They had two children, Kate and Otto.

One of his grandsons was U.S. Representative Walter Gresham Andrews of New York.

Legacy
An eight-hundred page biography of Gresham by his son and widow was published in 1919.

Gresham, Oregon, Gresham, Nebraska and Gresham, Wisconsin are named in his honor.

See also

List of American Civil War generals (Union)

References

Bibliography

External links

1832 births
1895 deaths
19th-century American judges
19th-century American politicians
Arthur administration cabinet members
Burials at Arlington National Cemetery
Cleveland administration cabinet members
Gresham, Oregon
Indiana Democrats
Indiana Republicans
Indiana Whigs
Judges of the United States circuit courts
Judges of the United States District Court for the District of Indiana
Members of the Indiana House of Representatives
People from Harrison County, Indiana
People of Indiana in the American Civil War
Union Army generals
United States federal judges appointed by Chester A. Arthur
United States federal judges appointed by Ulysses S. Grant
United States Postmasters General
Candidates in the 1888 United States presidential election
United States Secretaries of State
United States Secretaries of the Treasury

Walter Q. Gresham


«Transfer» puede referirse a:

Transporte
 Intercambiador o su anglicismo transfer, lugar destinado a la intermodalidad entre diferentes medios de transporte de viajeros;
 Transbordo o su anglicismo transfer, modalidad de pago único en el viaje realizado entre diferentes medios de transporte de viajeros;

Cine y televisión
 Transfer (1966), cortometraje de David Cronenberg;
 Transfer, personaje de la serie de TV: La vuelta al mundo de Willy Fog;

Música
 Transfer (1990-), banda de rock española.
 The Manhattan Transfer (1972-), banda vocal estadounidense.

Véase también
 Transferencia, .
 Manhattan Transfer, .

Transfer


María de Borbón puede referirse a:
Cualquiera de los personajes que llevan los nombres de María y Borbón.

Mujeres

Como primer nombre
María de Borbón-Montpensier
María Ana de Borbón
María Antonia Fernanda de Borbón
María Cristina de Borbón
María Isabel de Borbón
María Luisa de Borbón
María de las Mercedes de Borbón-Dos Sicilias
María de la Paz de Borbón
María del Pilar de Borbón
María Teresa de Borbón

María Victoria de Borbón

Como segundo nombre
Cristina María de Francia o de Borbón.
Enriqueta María de Francia o de Borbón.
Francisca María de Borbón
Luisa María de Borbón
Luisa María Adelaida de Borbón

Varones

Como segundo nombre
Carlos María de Borbón y Austria-Este
Francisco María de Borbón
José María de Borbón
Juan María de Borbón
Luis María de Borbón
Luis María de Borbón y Vallabriga

María de Borbón


est une plante fossile de la famille des Rhamnaceae datée de  d'années.

Elle a été découverte, fossilisée dans de l'ambre, dans une grotte birmane.

Elle se positionne en groupe frère du genre Phylica. Elle a été découverte avec une autre Rhamnaceae, Phylica piloburmensis, dans les grottes Hkamti et Tanaing.

Liens externes

Notes et références

Rhamnaceae
Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Taxon fossile décrit en 2022

Eophylica priscastellata


L'Open d'Égypte de squash 1997 ou Egyptian Squash Open 1997 est l'édition 1997 de l'Open d'Égypte de squash qui se déroule à Alexandrie du 12 au 17 octobre 1997.

Le tournoi est au format Super Series Gold avec  dont huit joueurs qualifiés.

Têtes de série

Tableau principal

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Open d'Égypte de squash

Liens externes

1997
Sport en Égypte en 1997
Sport en octobre 1997
Squash en 1997
Compétition de squash à Alexandrie

Open d'Égypte de squash 1997


Marquess of Ely, of the County of Wexford, is a title in the Peerage of Ireland. It was created in 1800 for Charles Loftus, 1st Earl of Ely. He was born Charles Tottenham, the son of Sir John Tottenham, 1st Baronet, who had been created a baronet, of Tottenham Green in the County of Wexford, in the Baronetage of Ireland in 1780, by Elizabeth, daughter of Nicholas Loftus, 1st Viscount Loftus, sister and heiress of Henry Loftus, 1st Earl of Ely (see Viscount Loftus and Earl of Ely for earlier history of the Loftus family). In 1783 he succeeded to the Loftus estates on the death of his maternal uncle the Earl of Ely and assumed the same year by Royal licence the surname of Loftus in lieu of his patronymic. In 1785 he was raised to the Peerage of Ireland as Baron Loftus, of Loftus Hall in the County of Wexford. It was sold by the family in 1917 and is today owned by the Quigley family.

He was further honoured when he was made Viscount Loftus, of Ely, in 1789, Earl of Ely, in the Kingdom of Ireland, in 1794, and Marquess of Ely, of the County of Wexford, in 1800, all in the Peerage of Ireland, becoming one of the few persons to rise to the rank of Marquess without having inherited any peerages. In 1801 he was created Baron Loftus, of Long Loftus in the County of York, in the Peerage of the United Kingdom, by which title the Marquesses of Ely sat in the House of Lords until the passage of the House of Lords Act 1999. Lord Ely also succeeded his father as second Baronet in 1786.

Lord Ely was succeeded by his eldest son, John, the second Marquess. He had previously represented County Wexford in both the Irish and British Parliaments. On his death, the titles passed to his eldest son, John, the third Marquess. He briefly represented Woodstock in Parliament in 1845. This line of the family failed on the early death of his son, John, the fourth Marquess, in 1889. The late Marquess was succeeded by his first cousin John Loftus, the fifth Marquess. He was the eldest son of Reverend Lord Adam Loftus, third son of the second Marquess. The fifth Marquess died childless in 1925 and was succeeded by his youngest brother, George, the sixth Marquess. The latter's only surviving son, George, the seventh Marquess, was High Sheriff of County Fermanagh. On his death in 1969 without surviving children the line of the second Marquess failed. The late Marquess was succeeded by his third cousin once removed, Charles Tottenham, who became the eighth Marquess. He was the great-grandson of Lieutenant-Colonel Charles John Tottenham, DL, JP, eldest son of the Right Reverend Lord Robert Tottenham (who had not assumed the surname Loftus), second son of the first Marquess. The eighth Marquess lived in Canada. As of 2014, the titles are held by his eldest son, the ninth Marquess, who succeeded in 2006. As of 28 February 2014, the present Baronet has not successfully proven his succession and is therefore not on the Official Roll of the Baronetage, with the baronetcy considered dormant since 2006.

Several other members of the family may also be mentioned. Charles Tottenham, father of the first Baronet, represented New Ross in the Irish House of Commons. Charles Tottenham, brother of the first Baronet, also represented New Ross in the Irish Parliament. The aforementioned the Right Reverend Lord Robert Tottenham, second son of the first Marquess, was Bishop of Clogher. Jane Loftus (1820-1890) was the wife of the second Marquess, and Lady of the Bedchamber and great friend of Queen Victoria. Henry Loftus Tottenham (1860–1950), son of John Francis Tottenham, son of Lord Robert Tottenham, was an admiral in the Royal Navy. Sir Alexander Robert Loftus Tottenham (1873–1946), son of John Francis Tottenham, was the administrator of Pudukkottai in British India. The Very Reverend George Tottenham (1825–1911), son of Lord Robert Tottenham, was Dean of Clogher. Lord Augustus Loftus, fourth son of the second Marquess, was a prominent diplomat.  The Right Reverend Ann Tottenham, daughter of the eighth Marquess, was a bishop in the Anglican Church of Canada.

The title refers to Ely in County Wicklow, not to the City of Ely in Cambridgeshire, and the second syllable is pronounced to rhyme with "lee" rather than "lie" (the title is not pronounced in the same way as the first name Eli).

The similar title Marquess of the Isle of Ely was created with the Dukedom of Edinburgh in 1726.

The family seat was Loftus Hall, near Hook, County Wexford.

Tottenham, later Loftus, later Tottenham baronets, of Tottenham Green (1780)
Sir John Tottenham, 1st Baronet (1714–1786)
Sir Charles Loftus, 2nd Baronet (1738–1806) (created Baron Loftus in 1785, Viscount Loftus in 1789, Earl of Ely in 1794 and Marquess of Ely in 1800)

Marquesses of Ely (1800)
Charles Loftus, 1st Marquess of Ely (1738–1806)
John Loftus, 2nd Marquess of Ely (1770–1845)
John Henry Loftus, 3rd Marquess of Ely (1814–1857)
John Henry Wellington Graham Loftus, 4th Marquess of Ely (1849–1889)
John Henry Loftus, 5th Marquess of Ely (1851–1925)
George Herbert Loftus, 6th Marquess of Ely (1854–1935)
George Henry Wellington Loftus, 7th Marquess of Ely (1903–1969)
Charles John Tottenham, 8th Marquess of Ely (1913–2006)
(Charles) John Tottenham, 9th Marquess of Ely (born 1943)

Present peer
Charles John Tottenham, 9th Marquess of Ely (born 12 February 1943) is the son of the 8th Marquess and his wife Katherine Elizabeth Craig. He uses his middle name of John and was educated at Trinity College School, Port Hope, Ontario, Canada, Collège de Genève, International School, Geneva, and the University of Toronto, where he graduated BA and MA. He was styled as Viscount Loftus between 1969 and 2006, when he succeeded to the peerages and baronetcy. In 2003 he lived in Calgary, Alberta, where he was head of the French department at Strathcona-Tweedsmuir School.

In 1969, Ely married Judith Marvelle Porter, daughter of Dr John Jacob Porter, and they have two adopted children:
Andrew John Tottenham (born 1973)
Jennifer Katherine Tottenham (born 1975)

The heir presumptive is the present peer's brother Lord Timothy Craig Tottenham (born 1948), whose heir apparent is his elder son Scott Craig Tottenham (born 1977), whose son Charles Craig Luis Tottenham (born 2007) is next in line.

 Charles Loftus, 1st Marquess of Ely (1738–1806)
Rt. Rev. Lord Robert Tottenham (1773–1850)
Charles John Tottenham (1808–1870)
Charles Robert Worsley Tottenham (1845–1923)
George Leonard Tottenham (1879–1928)
 Charles Tottenham, 8th Marquess of Ely (1913–2006)
 John Tottenham, 9th Marquess of Ely (b. 1943)
(1). Lord Timothy Craig Tottenham (b. 1948)
(2). Scott Craig Tottenham (b. 1977)
(3). Charles Craig Luis Tottenham (b. 2007)
(4). John Douglas Tottenham (b. 1981)
(5). Nathanial Charles Tottenham (b. 2012)
(6). Lord Richard Ivor Tottenham (b. 1954)
Very Rev. George Tottenham (1825–1911)
Edward Loftus Tottenham (1867–1949)
George William Loftus Tottenham (1911–1998)
Robert Ashley Christopher Tottenham (1953–1990)
male issue in succession

See also
Earl of Ely

References

Sources

External links

Marquessates in the Peerage of Ireland
Loftus family
1726 establishments in Great Britain
Noble titles created in 1800

Marquess of Ely


Oyun, 2005'te kurulmuş İstanbullu müzik grubu.

Vokal ve gitarda Serhat Soyyiğit, kemanda Taylan Korkmaz, bas gitarda Mehmet Yazgan ve davulda Orhan Altan bulunmakta.

Her biri yıllardır müzikle uğraşmış, çeşitli mekanlarda sahne almış olan 'Oyun' üyeleri, sevdikleri ve etkilendikleri müzisyenlerin eserlerinden oluşan bir repertuvarı çeşitli konserlerde - barlarda sergilemek dışında beste çalışmalarıyla da uğraşmaktalar. 'Oyun', İstanbul'da birçok kaliteli canlı müzik mekanında sahne almıştır, almaktadır.

İstanbul kökenli müzik grupları

Oyun (müzik grubu)


Sense and Sensibility este un film american din 1995 regizat de Ang Lee și bazat pe romanul cu același nume de Jane Austen. Actrița Emma Thompson a scris scenariul și a jucat rolul Elinor Dashwood, în timp ce Kate Winslet a jucat rolul surorii mai mici a lui Elinor, Marianne. Povestea urmărește viața surorilor Dashwood, care sunt obligate să caute securitate financiară prin căsătorie. Actorii Hugh Grant și Alan Rickman joacă rolurile pețitorilor lor. Filmul a fost lansat la 13 decembrie 1995 în Statele Unite.

Synopsis
Pe patul de moarte, domnul Dashwood îi spune fiului său din prima căsătorie, John, să aibă grijă de cea de-a doua soție și de cele trei fiice ale sale, Elinor, Marianne și Margaret, deoarece, conform legii, ele nu vor moșteni nimic. Lacoma și snoaba soție a lui John, Fanny, îl convinge să nu lase practic nici un ban surorilor sale vitrege. John și Fanny se instalează imediat în marea casă, forțând doamnele Dashwood să caute o nouă casă. Fanny îi invită pe fratele ei, Edward Ferrars, să stea cu ei. Între Elinor și Edward se formează curând o prietenie strânsă, dar Fanny îi spune doamnei Dashwood că Edward va fi dezmoștenit dacă se va căsători cu cineva fără bani.

Sir John Middleton, un văr al văduvei Dashwood, îi oferă o mică căsuță de pe moșia lui, Barton Park din Devonshire. Ea și fiicele ei se mută acolo și sunt oaspeți frecvenți la Barton Park. Fetele Dashwood îl întâlnesc cu colonelul Brandon, care se îndrăgostește la prima vedere de Marianne. Cu toate acestea, Marianne îl consideră un burlac bătrân, incapabil să simtă sau să inspire dragoste.

Într-o după-amiază, Marianne face o plimbare cu Margaret, alunecă și cade după ce este prinsă de ploaie. Ea este adusă acasă de frumosul John Willoughby, de care Marianne se îndrăgostește. Ei petrec mult timp împreună, însă în dimineața în care ea așteapta să fie cerută în căsătorie, el pleacă în grabă la Londra.

Soacra lui Sir John, doamna Jennings, își invită fiica și pe ginerele ei, domnul și doamna Palmer, să o viziteze la Barton Park. Ei o aduc și pe Lucy Steele, o nobilă scăpătată. Lucy îi mărturisește lui Elinor că ea și Edward s-au logodit în secret cu cinci ani în urmă, ruinând speranțele lui Elinor de a avea un viitor cu Edward. Doamna Jennings le invită la Londra pe Lucy, Elinor și Marianne, unde îl întâlnesc pe Willoughby la un bal. El se simte inconfortabil când o vede pe Marianne și ea află curând și de ce: Willoughby s-a logodit cu domnișoara Gray, care este extrem de bogată. Marianne este de neconsolat. Colonelul Brandon îi mărturisește lui Elinor că Willoughby a sedus-o și abandonat-o pe pupila lui, Beth, fiica nelegitimă a iubirii sale din tinerețe, Eliza. Când mătușa și binefăcătoarea lui Willoughby, Lady Allen, a aflat de comportamentul său, l-a dezmoștenit și astfel el a ales să se căsătorească pentru bani.

Lucy este invitată să stea cu John și Fanny, ca o modalitate pentru Fanny de a evita să invite surorile Dashwood să îi viziteze. Lucy, crezând în mod fals că este prietenă cu Fanny, îi mărturisește logodna clandestină cu Edward și este dată afară din casă. Mama lui Edward cere ca logodna să fie ruptă. Când el refuză, ea îl dezmoștenește pe Edward și lasă averea fiului ei mai mic, Robert. Colonelul Brandon îi oferă lui Edward parohia de pe proprietatea lui, arătând simpatie față de nefericitul dat onorabilul Edward.

În drum spre casă, spre Devonshire, Elinor și Marianne se opresc noaptea la conacul familiei Palmer, care locuiesc la cinci mile și jumătate de proprietatea lui Willoughby. Marianne nu poate rezista să nu vadă proprietatea însă se îmbolnăvește grav fiind prinsă de o ploaie torențială. Colonelul Brandon o găsește în ploaie și o aduce acasă. Elinor rămâne lângă ea până când se recuperează, iar surorile se întorc acasă. Colonelul Brandon și Marianne încep să-și petreacă timpul împreună, Marianne arătându-și aprecierea față de el. Ea recunoaște în fața lui Elinor că, deși Willoughby o alesese, nu mai era convinsă că dragostea ar fi fost suficientă pentru a-l face fericit.

Curând, fetele Dashwoods află că Miss Steele a devenit doamna Ferrars și presupun că ea s-a căsătorit cu Edward. Mai târziu, când Edward le vizitează, ele află că domnișoara Steele l-a părăsit în mod neașteptat în favoarea fratelui său Robert, iar Edward este astfel liber. Edward o cere de soție pe Elinor. Edward devine vicar, sub patronajul colonelului Brandon, care se căsătorește cu Marianne. Willoughby este văzut uitându-se la nunta lor de la distanță, și apoi pleacă.

Producție

Angajarea lui Lee
Regizorul taiwanez Ang Lee a fost angajat ca urmare a activității sale în filmul de comedie din 1993, The Wedding Banquet, pe care el l-a co-scris, produs și regizat. Nu era familiarizat cu Jane Austen. Doran a simțit că filmele lui Lee, care zugrăveau relații de familie complexe în contextul unei comedii sociale, se potriveau cu subiectele lui Austen. Ea și-a reamintit: "Ideea unui regizor străin a fost atrăgătoare din punct de vedere intelectual, chiar dacă era foarte înfricoșător să ai pe cineva care nu vorbea engleza nativ". Producătorul i-a trimis lui Lee scenariul scris de Thompson, la care el a răspuns că este "interesat cu prudență". Au fost intervievați cincisprezece regizori, dar, potrivit lui Doran, Lee a fost unul dintre puținii care au recunoscut umorul lui Austen; el le-a spus că dorește ca filmul să "frângă atât de rău inimile oamenilor încât să-și revină abia după două luni".

De la început, Doran dorea ca Sense and Sensibility să farmece atât nucleul de bază a austeniștilor de la Austen, cât și pe telespectatorii tineri atrași de comediile romantice. Ea a simțit că implicarea lui Lee va împiedica filmul să devină "doar un mic film englezesc", vizionat doar de publicul local, în loc să fie vizionat de lumea întreagă. Lee a spus,

"M-am gândit că erau nebuni: am crescut în Taiwan, ce știu eu despre Anglia secolului al XIX-lea? Aproape la jumătatea scenariului am început să înțeleg de ce m-au ales. În filmele mele am încercat să amestec satira cu drama de familie. Mi-am dat seama că de-a lungul timpului încercam să o fac pe Jane Austen fără să știu asta.  Jane Austen a fost destinul meu. Tocmai trebuia să depășesc bariera culturală." Deoarece Thompson și Doran lucraseră atât de mult timp la scenariu, Lee se descria la vremea respectivă ca "regizor de închiriat", deoarece nu era sigur de rolul și poziția lui. A petrecut șase luni în Anglia "învațând cum să facă acest film, cum să facă un film de epocă, din punct de vedere cultural ... și cum să se adapteze marii industrii a filmului".

Distribuție

Inițial, Thompson a sperat că Doran va distribui surorile Natasha și Joely Richardson ca Elinor și Marianne Dashwood. Lee și Columbia au vrut-o pe Thompson, acum o "mare stea de cinema", după succesul rolului ei în filmul Howards End din 1992, pentru a o juca pe Elinor. Actrița a răspuns că, la vârsta de treizeci și cinci de ani, era prea bătrână pentru personajul de 19 ani. Lee a sugerat ca vârsta lui Elinor să fie schimbată la douăzeci și șapte. Thompson a fost de acord, mai târziu afirmând că era "disperată să intre într-un corset și să joace și să nu se mai gândească la rol ca la un scenariu".

Procesul formal de distribuție a început în februarie 1995, deși unii actori s-au întâlnit cu Thompson în anul precedent pentru a o ajuta să conceptualizeze scenariul. În cele din urmă Lee a distribuit toate rolurile cu excepția unuia: Hugh Grant (ca Edward Ferrars), Robert Hardy (ca Sir John Middleton), Harriet Walter (ca Fanny Ferrars Dashwood), Imelda Staunton (ca Charlotte Jennings Palmer) și Hugh Laurie (ca Mr. Palmer). Amanda Root lucrase de asemenea cu Thompson la scenariu, dar se angajaseră deja să joace rolul principal în filmul Persuasion din 1995. Comentând despre distribuirea lui Laurie, pe care ea îl cunoștea de ani de zile, Thompson a spus:  "Nu există nimeni altcineva pe planetă care să surprindă dezamăgirea domnului Palmer atât de perfect și să o facă în mod amuzant."

Thompson a scris rolul Edward Ferrars gândindu-se la Grant și el a acceptat să primească un salariu mai mic, în conformitate cu bugetul filmului. Grant a numit scenariul ei "genial", explicând: "Am fost întotdeauna un filistin în legătură cu Jane Austen și cred că scenariul Emmei este de departe mai bun decât cartea și mult mai amuzant". Distribuirea lui Grant a fost criticată de Societatea Jane Austen din America de Nord (JASNA), ai cărei reprezentanți au spus că era prea frumos pentru rol. Actrița Kate Winslet intenționa inițial să facă audiții pentru rolul Marianne, dar lui Lee nu i-a plăcut cum a jucat în drama din 1994 Heavenly Creatures. Thompson a spus mai târziu că Winslet, care avea numai 19 ani, s-a apropiat de partea "energică și deschisă, realistă, inteligentă și extraordinar de distractivă". Rolul a ajutat-o pe Winslet să devină recunoscută ca o actriță semnificativă.

În film a apărut și Alan Rickman, care l-a portretizat pe colonelul Brandon. Thompson a fost încântată de faptul că Rickman putea să exprime "dulceața extraordinară a naturii sale", el jucând în alte filme "personaje machiavelice foarte eficient". Greg Wise a fost distribuit în rolul ceiluilalt personaj interesat romantic de Marianne, John Willoughby, rolul său cel mai ănsemnat până acum.  Emilie François, în vârstă de 12 ani, care a jucat rolul Margaret Dashwood, a fost unul dintre ultimii oameni distribuiți în producție  ea nu avea experiență profesională. Thompson a lăudat-o pe tânără actriță în jurnalele sale de producție "Emilie are o inteligență nativă care inspiră desfășurare acțiunii – ea stimulează spontaneitate în noi toți doar prin faptul că am fost acolo". Alți membri ai castingului au inclus pe: Gemma Jones ca doamna Dashwood, James Fleet ca John Dashwood, Elizabeth Spriggs ca doamna Jennings, Imogen Stubbs ca Lucy Steele, Richard Lumsden ca Robert Ferrars, Tom Wilkinson ca domnul Dashwood și Lone Vidahl ca Miss Grey.

Note

Legături externe

Filme din 1995
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme dramatice americane
Filme Columbia Pictures
Filme cu acțiunea în Anglia
Ecranizări de romane
Filme premiate cu Ursul de aur
Filme premiate cu Globul de Aur
Filme premiate cu BAFTA

Rațiune și simțire (film)


Yaşar Kımıl Fen Lisesi (eski adıyla Denizli Anadou Lisesi ve Denizli Fen Lisesi), 26 Eylül 1983'te Anafartalar Lisesi'nin binasında 108 öğrenci ve 5 öğretmenle eğitim ve öğretime başlamıştır. 25 şubede 668 öğrencinin eğitim ve öğretim gördüğü ve 59 öğretmenin görev yaptığı okulun temeli 1985'te atılmıştır. 2 Ekim 1989 tarihinde bugünkü binasına taşınmıştır. Okul, o dönemde Denizli Valisi Sami Sönmez'in himaye ve desteği ile Anadolu Lisesi Yaptırma ve Yaşatma Derneği başkan ve üyelerinin özverileri ve dönemin Milli Eğitim Bakanı Hasan Sağlam'ın onayı ile açılmıştır.

Okul, açıldığı günden bugüne kadar il seviyesinde sportif etkinlikler, bilgi yarışmaları, şiir ve kompozisyon yarışmaları, halk oyunları ve satranç turnuvaları gibi birçok alanda il birincilikleri almıştır. Öncesinde Anadolu lisesi olan okul, 2016-2017 öğretim yılında Fen lisesine dönüştürülmüştür.

2016-2017 öğretim yılında Denizli Fen Lisesi olan okul ismi, 2017-2018 öğretim yılında Yaşar Kımıl Fen Lisesi olarak değişse de öğrenciler tarafından hala eski adı Denizli Anadolu Lisesi'nin kısaltması olan DAL olarak anılmaktadır.

Kaynakça

Fen liseleri
Denizli ilinde bulunan liseler
1983'te kurulan eğitim kurumları

Yaşar Kımıl Fen Lisesi