Backward chaining (or backward reasoning) is an inference method described colloquially as working backward from the goal. It is used in automated theorem provers, inference engines, proof assistants, and other artificial intelligence applications.

In game theory, researchers apply it to (simpler) subgames to find a solution to the game, in a process called backward induction. In chess, it is called retrograde analysis, and it is used to generate table bases for chess endgames for computer chess.

Backward chaining is implemented in logic programming by SLD resolution. Both rules are based on the modus ponens inference rule. It is one of the two most commonly used methods of reasoning with inference rules and logical implications – the other is forward chaining. Backward chaining systems usually employ a depth-first search strategy, e.g. Prolog.

How it works

Backward chaining starts with a list of goals (or a hypothesis) and works backwards from the consequent to the antecedent to see if any data supports any of these consequents. An inference engine using backward chaining would search the inference rules until it finds one with a consequent (Then clause) that matches a desired goal. If the antecedent (If clause) of that rule is not known to be true, then it is added to the list of goals (for one's goal to be confirmed one must also provide data that confirms this new rule).

For example, suppose a new pet, Fritz, is delivered in an opaque box along with two facts about Fritz:
 Fritz croaks
 Fritz eats flies
The goal is to decide whether Fritz is green, based on a rule base containing the following four rules:

 If X croaks and X eats flies – Then X is a frog
 If X chirps and X sings – Then X is a canary
 If X is a frog – Then X is green
 If X is a canary – Then X is yellow

With backward reasoning, an inference engine can determine whether Fritz is green in four steps.  To start, the query is phrased as a goal assertion that is to be proven: "Fritz is green".

1. Fritz is substituted for X in rule #3 to see if its consequent matches the goal, so rule #3 becomes:
  If Fritz is a frog – Then Fritz is green
Since the consequent matches the goal ("Fritz is green"), the rules engine now needs to see if the antecedent ("Fritz is a frog") can be proven.  The antecedent, therefore, becomes the new goal:
  Fritz is a frog

2. Again substituting Fritz for X, rule #1 becomes:
  If Fritz croaks and Fritz eats flies – Then Fritz is a frog
Since the consequent matches the current goal ("Fritz is a frog"), the inference engine now needs to see if the antecedent ("Fritz croaks and eats flies") can be proven.  The antecedent, therefore, becomes the new goal:
  Fritz croaks and Fritz eats flies

3. Since this goal is a conjunction of two statements, the inference engine breaks it into two sub-goals, both of which must be proven:
  Fritz croaks
  Fritz eats flies

4. To prove both of these sub-goals, the inference engine sees that both of these sub-goals were given as initial facts.  Therefore, the conjunction is true:
  Fritz croaks and Fritz eats flies
therefore the antecedent of rule #1 is true and the consequent must be true:
  Fritz is a frog
therefore the antecedent of rule #3 is true and the consequent must be true:
  Fritz is green

This derivation, therefore, allows the inference engine to prove that Fritz is green.  Rules #2 and #4 were not used.

Note that the goals always match the affirmed versions of the consequents of implications (and not the negated versions as in modus tollens) and even then, their antecedents are then considered as the new goals (and not the conclusions as in affirming the consequent), which ultimately must match known facts (usually defined as consequents whose antecedents are always true); thus, the inference rule used is modus ponens.

Because the list of goals determines which rules are selected and used, this method is called goal-driven, in contrast to data-driven forward-chaining inference. The backward chaining approach is often employed by expert systems.

Programming languages such as Prolog, Knowledge Machine and ECLiPSe support backward chaining within their inference engines.

See also
Backtracking
Backward induction
Forward chaining
Opportunistic reasoning

References

Sources

External links
 Backward chaining example

Expert systems
Logic in computer science
Reasoning
Automated reasoning

Backward chaining


Alvin y las ardillas 3 (título original en inglés: Alvin and the Chipmunks: Chipwrecked) es una película estadounidense de comedia y aventura estrenada en el 2011, y dirigida por: Mike Mitchell. Está protagonizada por Jason Lee, David Cross y Jenny Slate, y cuenta con las voces de Justin Long, Matthew Gray Gubler, Jesse McCartney, Amy Poehler, Anna Faris y Christina Applegate.

La película es la secuela de Alvin y las ardillas de 2007 y Alvin y las ardillas 2 de 2009. Se estrenó el 16 de diciembre de 2011. Fue distribuida por 20th Century Fox y producida por Fox 2000 Pictures, Regency Enterprises y Bagdasarian Company

Sinopsis
Alvin y las ardillas (Justin Long, Matthew Gray Gubler, Jesse McCartney, Amy Poehler, Anna Faris y Christina Applegate) se van de Vacaciones a las Bahamas en un crucero. Desde el primer momento en que se montan en él crucero Alvin se vuelve "loco" y empieza a hacer desastres dentro de él. Alvin se monta en una cometa y junto a los demás salen volando y caen fuera del barco, Dave (Jason Lee) se va tras ellos y junto con Ian (David Cross) también caen fuera del barco.

Las ardillas llegan a una isla desconocida, y tratan de sobrevivir en ella. Por su parte Dave e Ian también llegan a la isla pero no se dan cuenta de que ahí también se encuentran las ardillas; estas pasan una noche solas, al día siguiente se encuentran con una mujer llamada Zoe que lleva 8 o 9 años viviendo en la isla y les ayuda a sobrevivir. La diversión parece estar conectando con Alvin, al principio Simon está de acuerdo con lo peligroso que es la isla, todo cambia cuando pronto lo pica una araña y se transforma en una ardilla llena de ánimo y extrema con acento francés. En su trastorno lleva una "relación" y se hace novio de Jeanette, sin embargo, les causa consternación a Alvin y Brittany. Zoe los lleva a la cascada de la isla en donde Simón, en su estado de éxtasis hace lo que sea posible para impresionar a Jeanette, incluso le lleva una coronita de oro que había encontrado bajo la cascada, para demostrarle su amor. Desde ese momento, Zoe deduce que bajo la cascada hay un tesoro oculto con el que se obsesiona rápidamente y es capaz de valerse de cualquier medio para quedarse con el.

Ian y Dave buscan esperanzadamente a las ardillas en la isla, al fin se encuentran con Teodoro y Simón quienes lo llevan con las ardillas, pero pasa que Zoe (Jenny Slate) la muchacha que vivía ahí hace tanto tiempo estaba obsesionada con un tesoro que había en la isla, y el cual Simon encontró. Ahora el problema es que el Volcán de la isla está por hacer erupción, así que construyen un bote para salir de allí. Pero Zoe secuestra a Jeanette para de esa manera obtener fácilmente el tesoro de la cascada y deja a Simón inconsciente, cuando este despierta, vuelve a ser el mismo de antes.

Dave y Alvin van tras Zoe y logran salvar a Jeanette, se encaminan hacía el bote cruzando un profundo abismo por un tronco, pero este empieza a partirse y Dave estuvo a punto de caer. Simón salva a Jeanette de una caída, Ian y Alvin convencen a Zoe de rescatar a Dave y lo hace. El volcán está a punto de hacer erupción, todos corren hacia el bote y salen a salvo de la isla.

En el bote Zoe se disculpa con Jeanette y como recompensa le da la coronita que le había dado Simón. Son rescatados y Dave se reconcilia con Ian volviendo a ser amigos. Alvin y las ardillas van a los Premios Internacionales de Música e Ian comienza una nueva carrera de guionista en la que vende la historia de Zoe en la selva. La película termina con todos en un avión, Alvin vuelve a hacer de las suyas y el característico grito de Dave: "Alviiiinnnn".

Reparto
 Jason Lee como David "Dave" Seville.
 David Cross como Ian Hawke.
 Jenny Slate como Zoe.
 Andy Buckley como El Capitán Correlli.
 Luisa D' Oliveira como Tessa.
 Michael Northey como Hombre Camisa de Hawái.
 Tucker Albrizzi como Tucker.
 Phyllis Smith como Asistente de vuelo.

Voces
 Justin Long como Alvin Seville.
 Matthew Gray Gubler como  Simon Seville.
 Alan Tudyk como Simone.
 Jesse McCartney como Theodore Seville.
 Christina Applegate como Brittany Miller.
 Anna Faris como Jeanette Miller.
 Amy Poehler como Eleanor Miller.

Doblaje

Producción
Se reveló el 26 de octubre de 2010, gracias al periódico estadounidense Los Angeles Times, que el director de Shrek para siempre, Mike Mitchell, estaba en negociaciones con Fox para dirigir la secuela de Alvin y las ardillas 2.

Lanzamiento
La cinta Alvin y las ardillas 3 fue estrenada el 16 de diciembre de 2011.

Taquilla
La película recaudó $133,110,742 en salas estadounidenses, junto con otros 209,584,693 dólares en taquillas internacionales. Lograron hacer un total mundial de 342,695,435 de dólares.

Alvin y las ardillas 3 hizo lamentablemente $ 6.7 millones, que era inferior a los ingresos del día de apertura de la primera película (13.300.000 dólares) y su secuela ($ 18.800.000). En su primer fin de semana, la película se colocó en el lugar la segunda posición detrás de Sherlock Holmes: Juego de sombras con $ 23.2 millones, lo que era menos que los fines de semana de apertura de las dos películas anteriores de la franquicia, la película de la original de $ 44,300,000 y su secuela de $ 48.9 millones, respectivamente.

Estrenos

Lanzamientos en DVD y en Blu-ray
Los lanzamientos de la película en DVD y en Blu-ray fueron planeados para el 27 de marzo de 2012.

Premios

Banda sonora
La banda sonora fue lanzada el 15 de noviembre de 2011, tres semanas después del estreno de la película.

Canciones
 Party Rock Anthem
 Bad Romance
 Trouble
 Whip My Hair
 Vacation (con BASKO)
 We Have Arrived (RAE con Classic)
 Say Hey (con Nomadik)
 Real Wild Child (con Nomadik)
 S.O.S.
 We No Speak Americano / Conga (con Barnetta DeaFonseca)
 Survivor
 Born This Way / Ain't No Stoppin Us Now / Firework

Canciones oídas en el CD pero no en la película
 Club Can't Handle Me (Bonus track)
 Love Train
 Fly
 Hello (Bonus track)

Canciones oídas en la película pero no en el CD
 Kumbaya

Videojuego
El videojuego de Alvin y las ardillas 3. por la película fue lanzado a la venta el 15 de noviembre de 2011, por la Wii, Nintendo DS y Xbox 360, una semana y tres días después del estreno de la película.

Secuela
20th Century Fox anunciaron su cuarta película titulada, Alvin and the Chipmunks: The Road Chip, fue estrenada el 18 de diciembre de 2015.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial

Películas cómicas
Películas musicales
Bandas sonoras de películas
Películas de 20th Century Fox
Películas infantiles de 20th Century Fox
Películas que combinan imagen real con animación
Películas de animación por computadora
Películas de aventuras
Antropomorfismo
Películas en inglés
Películas de Regency Enterprises
Películas sobre ardillas
Películas de fantasía
Películas basadas en series de televisión
Películas basadas en caricaturas
Películas ambientadas en Hawái
Secuelas de películas
Películas de animación

Alvin y las ardillas 3


Kostroma Oblast () is a federal subject of Russia (an oblast). Its administrative center is the city of Kostroma and its population as of the 2021 Census is 580,976. It was formed in 1944 on the territory detached from neighboring Yaroslavl Oblast.

Textile industries have been developed there since the early 18th century. Its major historic towns include Kostroma, Sharya, Nerekhta, Galich, Soligalich, and Makaryev.

History
From c. 300 CE the current area of Kostroma, with the exception of the area east of the Unzha River, was part of the Finno-Ugric peoples' lands, such as the Merya people and their loose tribal confederation. During the Neolithic era, comb-ceramics replaced prafinno-Ugric Volosovo. At the turn of 3rd and 2nd millennia BCE, the Fatyanovo culture arrived in the area, later to be assimilated into the tribes of the Late Bronze Age (the Abashevo culture and the Pozdnyakovskaya culture). The Finno-Ugric component as a result of migration and assimilation and grew even stronger since the culture of the early Iron Age. The people who developed the art of smelting of bog ore are already clearly Finno-Ugric in character. As a result of the mixing of the Finno-Ugric and pyanoborskoy Anan'ino local cultures with the Finno-Ugric Dyakovo culture came the Mari people, which began to take shape in Kostroma. Historically, the Kostroma region is a territory of Mari residence. In the currently existing settlements and the Old-Kazhirovo Shangskoe where the capitals of the Mari principalities of Yaksha and Sanga. Possession of these kingdoms in the north to reach the Great in earlier times. The village area was Odoevskoye SHARINSKY Mari fortress Bulaksy.

There were at least 109 Merya settlements located in the area of which the most important below mentioned trading centers and important hill fortresses were later recorded by the Russians as the Russians founded towns in the late 9th to 12th centuries.

With the death in 1277 of Basil Yaroslavovych, who had no children and left no heirs, the land principality as unclaimed moved into the Vladimir principality. Then, the Grand Duke Vladimir Alexandrovich Dmitry lost ground Kostroma principality to his brother Andrei Alexandrovich Gorodetsky, who in turn gave this inheritance to his nephew, the son of Dmitry Ivan Dmitrievich, but shortly after Ivan D. to possess Pereiaslavl-Zaleski and Kostroma principality newly departed Andrei Alexandrovich and then in 1299, he gave the land to his son Boris. After the latter's death in 1303, the prince of Kostroma in 1304 was the son of Daniel of Moscow, Boris Daniilovich. At this relative independence of the Principality of Kostroma ended and later it became part of the lands of the princely House of Moscow.

For the first time in what is now the area were separated from each other by Peter I: in 1708 by dividing the country into provinces were created in the province of Kostroma, Moscow province, and in the Galician province of Arkhangelsk province. In 1778, the two territories were re-united in the Kostroma governorship, which has been linked with the Yaroslavl first, then with the Nizhny Novgorod, and later with the Governor-General in one of Vladimir General Government.

In 1797 Paul I abolished the Governor-General Vladimir and Kostroma and Kostroma instead governorship was created Kostroma Province, which existed in constant borders until 1917.

The conversion of the Kostroma province center sped up its economic and cultural development, even though in 1773 and 1779, the city was completely burned in the fire fighting. Since 1781 the city began to be built on the master plan, which was based on a radial- concentric grid of streets that converged on a large semi-circular central area in the open side of the Volga.

The end of the 18th and the first half of the 19th century is rightly considered the rise in cultural development (architecture, painting, literature), not only of Kostroma but also of other county-level cities such as Galic, Nerekhta, and Soligalich. Architectural ensembles in the classical style still adorn the centers of these cities. There were widespread noble estates, which have become centers of culture in the remote outskirts of the province.

After the October Revolution of 1917, Kostroma Province became part formed in 1918 by the Russian Federation.

During the First World War and the Civil War, active hostilities in the province's territory were not conducted. The change of power at the end of 1917 there was a peaceful way. During the Civil War and in the years formed the new government, repeatedly changing the province's administrative-territorial division.

The consequences of the civil war adversely affected the socio-economic and political life of the province of Kostroma. The gross production of Kostroma factories in 1921 compared to 1913 decreased by 70%, the number of workers decreased by 30%. In the linen industry, which has been leading in the province, there were only 4.7 million workers ( in 1913 - 15 thousand). At the first Republican Factory ( the former Big linen manufactory ), their number decreased from 7 to 1 million people in the mechanical plant of 1,300 workers have only 450. Due to lack of fuel and raw materials factory operated for only 6 months a year, from May to October - idle.

In the city of Kostroma in 1917, there were 17 libraries. Kostroma Province existed prior to 1917. Almost doubled compared with the prewar decreased acreage and yield of crops. The total cultivated area in the province in 1920 vs. 1917 dropped by 43%, including linen - 80%, barley - 62%, potatoes - by 50%, oats - by 50%, rye - 20% .

The Revolution opened the workers and peasants access to education. November 8, 1918, the grand opening of the worker- peasant Kostroma State University to commemorate the October Revolution of 1917, which adopted the workers and peasants without entrance exams. The university initially acted natural, humanitarian, and forest departments, and later - Teachers and Department of the Faculty of Medicine. In 1921, all faculties studied 3,333 students. Most of the teachers came from Moscow. Following the university in Kostroma in 1919, two more high schools - the Institute of Electrical and chemical industry and land management institute, were opened to prepare engineering and agricultural personnel.

Due to the severe consequences of the civil war and the transition to a new economic policy that resulted in the reduction of funding of educational institutions, the People's Commissariat of Education in autumn 1921 decided to close or reorganize several young university. Kostroma University was divided into two universities - Pedagogical Institute (Institute of Education ), and agricultural. Teacher's college in 1923 was reorganized into pedtehnikum. By the second half of the 1920s. of the four high schools and three secondary special educational institutions operating in the province in the first years of Soviet power, down to seven colleges. From 1922 to 1923, the number of educational institutions in the province of Kostroma has decreased by almost 25%.

In 1922, in the Nizhny Novgorod Oblast and transferred Varnavinsky Vetluzhsky counties. A January 14, 1929 Resolution of the Presidium of the Central Executive Committee Kostroma province was liquidated. Its territory was a part of the Kostroma region of Ivanovo Industrial Region.

The oblast was formed on August 13, 1944.

Essential for the region's economic development had continued at the Fifth Five-Year Plan railway construction Galich, Kostroma- length 127 km. She was admitted to the regular operation and operational in 1956. The newly built railway line has created direct access to Kostroma on the northern highway, mileage cargo from Kostroma to Galic dropped by more than half. The road much closer to the railway line a number of inland areas facilitated the supply of the city of Kostroma wood, peat, wood business. Improved communication of the regional center to remote centers of the region.

Between 1997 was a time of active reform and integration into the new socio-economic conditions of the social sphere. Translated to insurance principles of medical care, health, fundamental changes have occurred in the content of education and made fundamental changes in social protection. Despite the difficulties in these years, there was a deliberate with high-tech equipment of health facilities, modern information technology and sports equipment of educational institutions. Radically changed the infrastructure of social protection of the population and youth policy. On 21 May 1998 Kostroma alongside Amur, Ivanovo, Voronezh Oblast, and the Mari El Republic signed a power-sharing agreement with the federal government, granting it autonomy. This agreement would be abolished on 19 February 2002.

Geography
Kostroma Oblast borders Vologda Oblast (N), Kirov Oblast (E), Nizhny Novgorod Oblast (S), Ivanovo Oblast (S), and Yaroslavl Oblast (W). The main rivers are the Volga and the Kostroma. Much of the area is covered by woods, making it one of the principal timber-producing regions in Europe.

Politics

During the Soviet period, the high authority in the oblast was shared between three persons: The first secretary of the Kostroma CPSU Committee (who in reality had the biggest authority), the chairman of the oblast Soviet (legislative power), and the Chairman of the oblast Executive Committee (executive power). Since 1991, CPSU lost all the power, and the head of the Oblast administration, and eventually, the governor was appointed/elected alongside elected regional parliament.

The Charter of Kostroma Oblast is the fundamental law of the region. The Legislative Assembly of Kostroma Oblast is the province's standing legislative (representative) body. The Legislative Assembly exercises its authority by passing laws, resolutions, and other legal acts and by supervising the implementation and observance of the laws and other legal acts passed by it. The highest executive body is the Oblast Government, which includes territorial executive bodies such as district administrations, committees, and commissions that facilitate development and run the day-to-day matters of the province. The Oblast administration supports the activities of the Governor who is the highest official and acts as guarantor of the observance of the oblast Charter under the Constitution of Russia.

Viktor Shershunov was Governor from 1997 until his death in a car crash on September 20, 2007, at which point Igor Slyunyayev became the new Governor until 2012 when Sergey Sitnikov became the current incumbent.

The largest number of votes in the regional electoral district was received by the Kostroma Oblast branch of the United Russia party - 113,962 or 49.94%, the Communist Party of the Russian Federation - 44,776 or 19.62%,, the Liberal Democratic Party of Russia - 33,043 or 14.48%, A Just Russia - 28,912 or 12.67%.

Administrative divisions

Economy

Transportation
The oblast is bound to other Russian regions by roads, railroads (6–7 hours from Moscow) and air routes. Kostroma Airport serves to let people fly regularly inside Oblast and irregularly to Moscow.

Demographics
Population:

Vital statistics for 2022:
Births: 4,498 (7.3 per 1,000)
Deaths: 9,813 (15.9 per 1,000)

Total fertility rate (2022):
1.52 children per woman

Life expectancy (2021):
Total — 68.78 years (male — 64.07, female — 73.50)

Ethnic composition (2010):
Russians - 96.6%
Ukrainians - 0.9%
Others - 2.5%
23,194 people were registered from administrative databases, and could not declare an ethnicity. It is estimated that the proportion of ethnicities in this group is the same as that of the declared group.

Religion

Christianity is the largest religion in Kostroma Oblast. According to a 2012 survey 53.8% of the population of Kostroma Oblast adheres to the Russian Orthodox Church, 5% are unaffiliated generic Christians, 1% are Orthodox Christian believers who don't belong to church or are members of non-Russian Orthodox churches, and 1% of the population are adherents of the Slavic native faith (Rodnovery). In addition, 25% of the population declares to be "spiritual but not religious", 9% is atheist, and 5.2% follows other religions or did not give an answer to the question.

See also
List of Chairmen of the Kostroma Oblast Duma

References

Sources

External links

Kostroma Business Directory
Central Eurasian Information Resource; Images of Kostroma Oblast - University of Washington Digital Collections

States and territories established in 1944
Oblasts of Russia

Kostroma Oblast


Kim Bong-hwan (* 4. Juli 1939) ist ein ehemaliger nordkoreanischer Fußballspieler. Mit der Nationalmannschaft der Demokratischen Volksrepublik Korea nahm er 1966 an der Fußball-Weltmeisterschaft 1966 in England teil; hier bestritt Kim Bong-hwan mit der Rückennummer "17" das Gruppenspiel gegen Italien – gegen die Sowjetunion, Chile (jeweils Gruppenphase) und Portugal (Viertelfinale) wurde Kim Bong-hwan nicht eingesetzt. 1966 stand er bei Kikwancha Pyongyang unter Vertrag. In weiteren von der FIFA gelisteten Spielen kam der 167 Zentimeter große Angreifer nicht zum Einsatz.

Kim Bong-hwan war im Oktober 2002 nicht im Dokumentarfilm The Game of Their Lives zu sehen.

Siehe auch
 Nordkorea bei der Fußball-Weltmeisterschaft 1966

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Nordkorea)
Geboren 1939
Mann
Nordkoreaner
Teilnehmer an einer Fußball-Weltmeisterschaft (Nordkorea)

Kim Bong-hwan


Bošnjakizacija ili bošnjačenje je naziv za proces prevođenja južnoslavenskih muslimana s područja Bosne, Hercegovine i susjednih država u posebnu bošnjačku naciju. Konvertiranje se neuspješno pokušava provesti i na muslimane čiji je jedan od roditelja južnoslavenski kršćanin, a drugi nejužnoslavenski musliman (Albanac, Turčin, Rom, Arapin i dr.).

Ovaj proces začet je u Bosni i Hercegovini, prvo za vrijeme austro-ugarske uprave (1878. – 1918.), kad su osmišljeni prvi politički projekti stvaranja integralne "bosanske", a potom i posebne "bošnjačke" nacije. Integralni "bosanski" projekt pokazao se neostvarivim još za vrijeme austro-ugarske uprave, budući su i bosanskohercegovački Hrvati i bosanskohercegovački Srbi odlučno se oduprijeli stvaranju integralne "bosanske" nacije i utapanje u tu umjetnu tvorevinu. Stoga je težište preneseno na poseban "bošnjački" projekt, koji je stekao nekakvo uporište kod dijela bosanskohercegovačkog begovata. Ključnu ulogu u osmišljavanju i sprovođenju spomenutih projekata odigrao je austro-ugarski ministar Benjamin Kallay, koji je od 1882. do 1903. godine bio nadležan za Bosnu i Hercegovinu. Kraljevina Jugoslavija prekinula je odmah ovaj austro-ugarski projekt pokusa s nacijom. Ni u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj nije se davalo mjesta ideji bošnjačke nacije, nego su to smatrali samo regionalnom oznakom, što ona i jest. U drugoj Jugoslaviji bošnjačko ime nije promovirano, ali mu je dana podloga preko genocidnog istrebljivanja i kažnjavanja svih muslimana koji su se sasvim opravdano smatrali Hrvatima ili Srbima. Na životu u Jugoslaviji ostali su većinom nacionalno indiferentni Muslimani i oni koji su bili skloni k nekoj neodređenoj ili posebnoj naciji. Ta se skupina deklarirala kao Muslimani ili Jugoslaveni. Ideju bošnjačke nacije njegovali su samo neki emigrantski političari (Adil Zulfikarpašić i kasnije Muslimanska bošnjačka organizacija). Bošnjački projekt ponovo je pokrenut u vrijeme raspada Jugoslavije, kada su prvaci jugoslavenskih Muslimana odlučili preimenovati se u etničke Bošnjake, no tek nakon par godina, jer u Muslimana je novo ime isprve odiozno primano. Proces je naišao na otpor kod hercegovačkih Muslimana, no zbog rigidnosti čelnika poslušno su se priklonili odluci. Taj proces je prvobitno zahvatio Bosnu i Hercegovinu, a potom se proširio na sjeveroistočnu Crnu Goru i jugozapadnu Srbiju, uključujući Sandžak, kao i dijelove Kosova, te Hrvatske. Kao uporište za bošnjačku etnogenezu uzimaju se pseudoznanstvene teorije o neslavenskom podrijetlu i bogumilstvu, a kasnije islamizacija, kao konačan izraz bošnjačke posebnosti, čime je izvršena vjerska doktrinacija etnosa.

Literatura
 Tomislav Kraljačić, Kalajev režim u Bosni i Hercegovini (1882-1903), Sarajevo 1987.

Izvori

Povijest Bosne i Hercegovine
Povijest Srbije
Povijest Crne Gore
Povijest Kosova
Hrvatska povijest

Bošnjakizacija


Hjálpræðiseyjar (franska: Iles du Salut) eru þrjár litlar eyjar undan strönd Franska Gvæjana í Atlantshafi. Eyjarnar tilheyra sveitarfélaginu Cayenne á Frönsku Gvæjana. Um langt árabil var starfrækt fanganýlenda á Hjálpræðiseyjum þar sem hættulegustu afbrotamenn Frakklands voru sendir.

Af eyjunum þremur er Djöflaeyja þekktust, en þar var Alfred Dreyfus í haldi á árunum 1895-1899 eftir að hafa hlotið dóm fyrir landráð í Frakklandi. Fanganýlendan var endanlega lögð niður árið 1953 og í dag eru Hjálpræðiseyjar vinsæll áfangastaður ferðamanna.

Árið 1969 kom út bókin Papillon eftir franska rithöfundinn Henri Charriére sem fjallar um fangelsun og flótta aðalpersónunnar frá Hjálpræðiseyjum.

Frönsk yfirráðasvæði

Hjálpræðiseyjar


Olaylar
 29 Mayıs - Kabakçı Mustafa Ayaklanması patlak verdi.
 7 Temmuz - Fransa ve Rusya arasında Tilsit Antlaşması imzalandı.
 Izhmash kuruldu.

Doğumlar

Mayıs
 28 Mayıs - Louis Agassiz, Amerikalı zoolog, glasiyolog ve jeolog

Ölümler
 ? - Bostancıbaşı Hafız İsmail Paşa, III. Selim saltanatında bir yıl altı ay yirmi gün sadrazamlık yapmış bir Osmanlı devlet adamıdır (d. 1758).
 5 Şubat - Pasquale Paoli, Korsikalı devlet adamı ve yurtsever (d. 1725).
 1 Mart - Nikolay Rezanov, Rusya'nın Alaska ve Kaliforniya'yı kolonileştirmesi projesini destekleyen Rus soylusu ve devlet adamıdır (d. 1764).

1807


Bock i Præstegården er en dokumentarfilm fra 2012 instrueret af Julia Woxberg efter eget manuskript.

Handling
Gennem en ung svenskers øjne møder vi en omdiskuteret Nørrebro-præst, som uden frygt for det mørke og vilde har været på barrikaderne gennem årtier og alligevel holder liv i gamle traditioner. Han har skabt en farverig verden i sin præstegård, hvor folk kan udtrykke sig frit, og hans tankeverden bringer os i kontakt med livets dybere spørgsmål, især nu når en epoke er ved at afsluttes...

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012

Dokumentarfilm fra Danmark

Bock i Præstegården


أرخيتاس (باليونانية: Ἀρχύτας) ـ (428 - 347 ق.م) كان فيلسوفاً إغريقياً قديماً، رياضياً وفلكياً ورجل دولة واستراتيجي. وعالماً انتمى إلى المدرسة البيثاغورية واشتهر بأنه مؤسس الميكانيكا الرياضية، كما كان صديقاً لأفلاطون.

حياته وأعماله

وُلد في تارينتوم، ماغنا غراسيا (إيطاليا الآن). وتتلمذ لفترة على يد فيلولاوس. ودرّس الرياضيات ليودوكسوس من نيدوس، ومينايخموس كان تلميذاً للأخير. يعتقد بأن أرخيتاس كان مؤسساً للميكانيكا الرياضية. وأنه أول من بنى آلة طائرة.وهي نموذج على شكل طائر مدفوعة بالبخار. ويقال أنها طارت فعلاً لـ 200 متر. وهذه الآلة التي سُميت بالحمامة، قد علقت على سلك لأجل أن تؤدي طيراناً. كما كتب أرخيتاس الكثير في الميكانيكا. قدم أرخيتاس مهوم «المتوسط المتناسق» والذي له أهميته في الهندسة الإسقاطية ونظرية الأرقام. حلّ أرخيتاس مشكلة «مضاعفة التكعيب» عن طريق البناء الهندسي. حيث أن دمج متوسطين كسريين مساو لفكّ الجذر التكعيبي. وهذا النموذج الذي يستخدم خطوط تنشأ من تحريك الأجسام لبناء الكسرين بين مغناطيسين. كان الأول في الميكانيكا. وسمّي منحنى أرخيتاس المستخدم في حل مشكلة مضاعفة التكعيب باسمه.

سياسياً وعسكرياً، كان أرخيتاس شخصية طاغية في تارينتوم بالنسبة لجيله. وانتخبه الشعب حاكماً لسبع سنوات، خلافاً لقوانينهم ضد الحكم الطويل، كان قائداً عسكرياً لا يهزم، وفي الحملات التارنتية ضد جيرانهم الإيطاليين الجنوبيين. الخطاب السابع لأفلاطون يظهر أن أرخيتاس أنقذ أفلاطون خلال مشاحناته مع ديونيسوس الثاني ملك سيراكوز، وفي وظيفته العامة عُرف أرخيتاس بفضيلته وكفاءته. ويعتقد البعض أنه كان نموذجاً للحاكم الفيلسوف الذي تحدث عنه أفلاطون. وأن أفلاطون تأثر به في فلسفسته السياسية كما يظهرها كتاب الجمهورية وأعماله الأخرى. غرق أرخيتاس حين كان على سفينة في بحر ماتيناتا. وظل جسده بلا دفن على الساحل حتى واراه بحّار ببعض الرمال. وسمي القمر (أرخيتاس) تكريماً لذكراه.

منحنى أرخيتاس

ينشأ منحى أرخيتاس بوضع نصف دائرة (قطرها د) على قطر أحد دائرتي أسطوانة (قطرها د أيضاً). ثم تدوير نصف الدائرة حول قطر الإسطوانة. وهذا التدوير سيقطع الجزء من الأسطوانة الذي يمثل منحنى أرخيتاس. بطريقة أخرى غير رياضية: منحى أرخيتاس ينشأ من اقتطاع نصف دائرة بقطر (د) من أسطوانة قطرها أيضاً (د). وقد استعمل أرخيتاس هذا المنحنى لبناء مكعب ذي حجم نصف حجم المكعب المعطى.

مراجع

جنرالات إغريقيون
رياضياتيون يونانيون قدماء
فلاسفة إغريق
فلاسفة في القرن 4 ق م
فلاسفة يونانيون قدماء من الرياضيات
فيثاغورية
فيزيائيون إغريق
مخترعون يونانيون قدماء
منظرو الموسيقى يونانيون قدماء
مواليد 428 ق م
مواليد في تارانتو
وفيات 347 ق م
وفيات في تارانتو
رياضياتيون في القرن 4 ق م
رياضياتيون في القرن 5 ق م
فلاسفة يونانيون في القرن 4 ق م

أرخيتاس


Der Yantarni ist ein Schichtvulkan der Aleutenkette, 625 km südwestlich von Anchorage.

Der  hohe Vulkan befindet sich auf der Alaska-Halbinsel 17,8 km westsüdwestlich des aktiven Vulkans Mount Chiginagak. Es sind keine Ausbrüche aus historischer Zeit dokumentiert. Der abgelegene und aufgrund seiner niedrigen Höhe unauffällige Berg wurde erst im Janr 1979 als ein erloschener Vulkan identifiziert. Der Yantarni besitzt einen zentralen Lavadom aus dem Holozän. An den Hängen des Yantarni befinden sich andesitische Lavaströme und darüber liegende dazitische Ascheablagerungen.

Der Yantarni Creek fließt vom Westhang des Vulkans in einem Bogen zur südlich gelegenen Yantarni Bay. Der Mother Goose Lake befindet sich 20 km nördlich des Vulkans.

Weblinks

 Yantarni beim Alaska Volcano Observatory (englisch)

Schichtvulkan
Berg in Nordamerika
Berg in Alaska
Berg in der Aleutenkette
Lake and Peninsula Borough
Vulkan in den Vereinigten Staaten
Geologie Amerikas

Yantarni


An Triantha occidentalis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Sereno Watson, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Reginald Ruggles Gates. An Triantha occidentalis in nahilalakip ha genus nga Triantha, ngan familia nga Tofieldiaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 T. o. brevistyla
 T. o. montana
 T. o. occidentalis

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Triantha

Triantha occidentalis


Natalie Pa'apa'a ist eine australische Roots-Musikerin mit samoanischen und mexikanischen Wurzeln. Zusammen mit Carlo Santone gründete sie die australische Roots-Band Blue King Brown.

Leben
Natalie Pa'apa'a wurde als Tochter eines mexikanischen Vaters und einer westsamoanischen Mutter in den USA geboren. Ein Jahr später zog sie mit ihrer Familie nach Melbourne und wuchs dort auf, bis sie 13 Jahre alt war. Danach besuchte sie die Highschool in Byron Bay, an der Nordküste von New South Wales. Dort begann sie anschließend ihre musikalische Karriere als Straßenmusikerin, was sie für die folgenden sieben Jahre blieb. Ursprünglich spielte sie mit Carlo als Percussion Duo und teilweise als Besetzung der Band Skin. Skin wurde zum Vorläuferprojekt von Blue King Brown.

Natalie besuchte gemeinsam mit Carlo das Northern Rivers Conservatorium Arts Centre in Lismore, wo sie als Hauptfach Gitarre und er Bass studierte. 2004 siedelten die beiden nach Melbourne um. Dort konzentrierten sie ihre Arbeit in das 8-piece urban roots collective, heute Blue King Brown. Ihre Debüt-Single Water lief in den australischen Radiostationen in Heavy Rotation und gewann 2006 den AIR Chart award.

In den letzten Jahren wurde Natalie zunehmend zum Gesicht der Band.

2015 veröffentlichte sie als Nattalie Rize mit dem Reggae-Künstler Notis ein Solo-Album.

Diskographie
 Nattalie Rize/Notis 2015: New Era Frequency, Album

Quellen

Weblinks

Sänger
Musiker (Australien)
Geboren im 20. Jahrhundert
Frau

Natalie Pa'apa'a


Sorbus cashmiriana, es una especie de arbusto perteneciente a la familia de las rosáceas. Es originaria de Asia, encontrándose en el oeste del Himalaya, incluida Cachemira.

Descripción
Es un pequeño árbol caducifolio que alcanza un tamaño de, por lo general de corta duración caduca árbol de crecimiento de 6-8 m de altura, con un tronco de hasta 25 cm de diámetro. La corteza es lisa de color gris o rojo-gris. Las hojas de 15-23 cm de largo, pinnadas con 15-21 folíolos, de color verde oscuro por el haz y más claras por el envés, el peciolo de color rojizo, los foliolos de 3-5.5 cm de largo y 1,5-2 cm, con el margen serrado. Las flores tienen 7-10 mm de diámetro, con cinco pétalos de color rosa muy pálido y estambres amarillento pálido, se producen en corimbos en primavera. La polinización es efectuada por insectos. El fruto es un pomo de color blanco a blanco-rosado de 12-15 mm de diámetro, la maduración se produce en el otoño y con frecuencia persiste mucho después de la caída de las hojas en invierno.

Cultivo y usos
Es un popular árbol ornamental en los jardines del noroeste de  Europa, que se cultiva por sus racimos de fruta blanca.

Taxonomía
Sorbus cashmiriana fue descrita por Johan Teodor Hedlund y publicado en Kongliga Svenska Vetenskaps Academiens Handlingar, n.s. 35(1): 35, en el año 1901.

Referencias

Enlaces externos

cashmiriana

Sorbus cashmiriana


Klein Ilde ist ein Ortsteil der Stadt Bockenem in Niedersachsen. Das Dorf hatte am 1. Oktober 2011 57 Einwohner. Es liegt 6,5 km entfernt westlich von Bockenem und 8,5 km entfernt von der östlich verlaufenden A 7.

Klein Ilde liegt nordwestlich des Ortsteils Groß Ilde. Am südlichen Ortsrand fließt die Lamme, ein Nebenfluss der Innerste.

Klein Ilde hat die telefonische Vorwahl von Bodenburg.

Geschichte
Am 1. März 1974 wurde Klein Ilde in die Stadt Bockenem eingegliedert.

Politik
Aufgrund seiner geringen Einwohnerzahl wird Klein Ilde nicht von einem Ortsrat, sondern von einem Ortsvorsteher vertreten. Aktuell ist Karl-Heinz Hodur (SPD) in dieser Funktion.

Weblinks
 Ilde beim Hildesheimer Kulturportal Kulturium

Einzelnachweise

Geographie (Bockenem)
Ort im Landkreis Hildesheim
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Hildesheim)
Gemeindeauflösung 1974

Klein Ilde


Die Gesellschaft für Wirtschafts- und Sozialkybernetik e. V. (kurz GWS) ist eine als gemeinnützig anerkannte wissenschaftliche Gesellschaft. Sie wurde 1968 unter maßgeblicher Mitwirkung des damaligen Vorstandsvorsitzenden der Fa. Thyssen Röhrenwerke AG, Ernst Wolf Mommsen, unter der Schirmherrschaft des Rationalisierungskuratoriums der Deutschen Wirtschaft (RKW) gegründet.

Die Absicht war von Anfang an, in der GWS Akteure aus dem (Top)Management und der Wissenschaft zusammenzuführen, die sich für die Erörterung und Fortentwicklung wirtschafts- und sozialkybernetischer Problemstellungen interessieren. Bis heute versteht sich die GWS als eine Community, die sich für die Weiterentwicklung und Anwendung des Systemdenkens in all seinen Facetten engagiert. Der Fokus der GWS liegt dabei auf den Anwendungen in Wirtschaft, Gesellschaft und Politik. Entsprechend vielfältig und inter-disziplinär ist daher der Kreis der Mitglieder.

Ziele und Mitgliedschaft
Die GWS hat sich in ihrer Satzung folgende Ziele gesetzt:
 Das Aufzeigen, die Entwicklung und die Verbreitung des Gedankenguts und der Methoden der Systemtheorie und der Kybernetik in Wirtschaft, Politik und Gesellschaft im Zusammenwirken mit den Erkenntnissen und Erfahrungen der allgemeinen Wissenschaft und Praxis.
 Die Aus- und Weiterbildung von Führungskräften in Wirtschaft, Politik und Verwaltung auf dem Gebiet der allgemeinen Grundlagen und der angewandten Systemtheorie und der angewandten Kybernetik und die Förderung des Interesses für Kybernetik, insbesondere bei jungen Menschen.
 Die Förderung von Untersuchungen und Studien, die sich mit der Anwendung der Systemtheorie und der Kybernetik in ökonomischen und sozialen Bereichen befassen.

Collective Intelligence Letters
Die GWS ist derzeit dabei, eine neuartige wissenschaftliche Zeitschrift mit dem Namen Collective Intelligence Letters zu gründen. Damit wird ein interdisziplinäres, multimediales Medium für ein globales Forum transdisziplinärer wissenschaftlicher Untersuchungen ins Leben gerufen. Es befasst sich mit systemtheoretischen und kybernetischen Perspektiven auf die kollektive Nutzung und Verwendung von Information, Kommunikation und Steuerung in / von sozialen Systemen (Unternehmen, Organisationen und Institutionen).

Tagungsbände
Regelmäßig werden wissenschaftliche Kongresse durchgeführt und in einem eigenen Tagungsband dokumentiert. Im Vordergrund stehen dabei überwiegend Ansätze zur Lösung praktischer Probleme durch die Anwendung von systemtheoretischer und/oder kybernetischer Axiome, Erkenntnisse und Methoden.

Weblink
 GWS Homepage

Einzelnachweise

Kybernetik
Organisation (Management)


«La primavera» es el primer sencillo de Estopa, editado en 2011 del álbum Estopa 2.0.

Fue lanzado el día 7 de octubre en exclusiva en su web, el 9 en las radiofórmulas y el 11 en Spotify, iTunes y demás plataformas de compra digital.

Listas

Referencias

Enlaces externos
 Videoclip oficial de la canción.

Sencillos de Estopa
Sencillos de 2011
Canciones de España de 2011
Canciones sobre la primavera

La primavera (canción de Estopa)


HMPNGS Salamaua is a  heavy landing craft operated by the Papua New Guinea Defence Force (PNGDF). Prior to 1974, the vessel was called HMAS Salamaua (L 131) and was operated by the Royal Australian Navy (RAN).

Design and construction

The eight-vessel Balikpapan class was ordered as a locally manufactured replacement for the Australian Army's LSM-1-class landing ship medium and ALC 50 landing craft. They are  long, with a beam of , and a draught of . The landing craft have a standard displacement of 316 tons, with a full load displacement of 503 tons.  They are propelled by two G.M. Detroit 6-71 diesel motors, providing 675 brake horsepower to the two propeller shafts, allowing the vessels to reach . The standard ship's company is 13-strong. The Balikpapans are equipped with a Decca RM 916 navigational radar, and fitted with two  machine guns for self-defence.

The LCHs have a maximum payload of 180 tons; equivalent to 3 Leopard 1 tanks, 13 M113 armored personnel carriers 23 quarter-tonne trucks, or four LARC-V amphibious cargo vehicles. As a troop transport, a Balikpapan-class vessel can transport up to 400 soldiers between a larger amphibious ship and the shore, or embark 60 soldiers in six-berth caravans for longer voyages. The vessel's payload affects the range: at 175 tons of cargo, each vessel has a range of , which increases to  with a 150-ton payload, and  when unladen. The flat, box-like keel causes the ships to roll considerably in other-than-calm conditions, limiting their ability to make long voyages.

Salamaua was laid down Walkers Limited at Maryborough, Queensland on 29 May 1972, launched on 27 July 1972, and commissioned into the RAN on 19 October 1973.

Operational history
Salamaua was transferred to the Papua New Guinea Defence Force on 14 November 1974. She was in active service as of 2013.  She was retired on June 19, 2020.

References

Sources
Books

Journal articles

Balikpapan-class landing craft heavy of the Papua New Guinea Defence Force
1972 ships
Ships built in Queensland

HMPNGS Salamaua


Bilal Brahimi, né le  à Villepinte, est un footballeur français, qui joue au poste de milieu offensif au Stade Malherbe Caen.

Biographie

En club
Bilal Brahimi débute le football dans sa ville natale, au FC Villepinte, où il joue de ses six ans à ses quinze ans, avant de rejoindre le FC Montfermeil pour une saison.

En 2015, il rejoint le centre de formation de l'ESTAC Troyes. Il remporte en 2018 la Coupe Gambardella, étant notamment titulaire lors de la finale. À l'issue de la saison 2019-2020, il n'est pas conservé par le club troyen. Il rejoint alors le Havre AC.

En , il signe son premier contrat professionnel à l'USL Dunkerque. Il y avait ses débuts en professionnel le  contre l'US Quevilly Rouen Métropole, en remplaçant Mohamed Ouadah à la  minute de jeu. Il est par ailleurs élu joueur de Dunkerque du mois d'. Il inscrit son premier but le  lors d'une victoire 2-1 à Pau. Brahimi est à nouveau élu joueur du mois en . Lors des trois matchs suivants celui de Pau, il inscrit un but face à son ancien club du Havre et distille deux passes décisives.

En sélection
Le 18 août 2019, il est présélectionné par Patrice Beaumelle avec le Maroc olympique pour une double confrontation contre l'équipe du Mali olympique comptant pour les qualifications à la Coupe d'Afrique des moins de 23 ans.

Statistiques

Palmarès
  ESTAC Troyes

 Coupe Gambardella (1) :
 Vainqueur : 2017-18.

Notes et références

Liens externes

Footballeur français
Joueur de l'USL Dunkerque
Joueur du SM Caen
Personnalité française née d'un parent marocain
Naissance en mars 2000
Naissance à Villepinte (Seine-Saint-Denis)

Bilal Brahimi


Heima (isl. "daheim") ist ein Musik-Dokumentarfilm der isländischen Band Sigur Rós. Er feierte am 27. September 2007 auf dem Reykjavík International Film Festival Premiere und erschien Anfang November 2007 auf DVD.

Inhalt

Der Dokumentarfilm zeigt die Band während ihrer Mini-Tournee von acht kostenlosen, unangekündigten Konzerten an verschiedenen Orten Islands, die Ende Juli bzw. Anfang August 2006 stattfanden. Der Film verbindet dabei Liveaufnahmen der Band mit Bildern der isländischen Natur und Bevölkerung. Zwischen den einzelnen Stücken wurden zum Teil Interviews mit den Bandmitgliedern und Gastmusikern sowie Archivaufnahmen eingebettet.

Die meisten Stücke werden im Film nur angespielt, sind jedoch vollständig auf einer zweiten DVD enthalten. Sechs der Stücke sind auch auf der Doppel-EP Hvarf-Heim erschienen.

Konzerte

 Ólafsvík – Dorfhalle  (24. Juli)
 Ísafjörður – Dorfhalle (26. Juli)
 Djúpavík – alte Heringfabrik (27. Juli)
 Háls, Öxnadalur – im Freien (28. Juli)
 Reykjavík – Klambratún Park (30. Juli)
 Seyðisfjörður – im Freien (2. August)
 Snæfellsskála – im Freien (3. August)
 Ásbyrgi – im Freien (4. August)

Das Konzert in Reykjavík wurde laut Polizeiangaben von ca. 30.000 Zuschauern besucht, was fast 10 % der Bevölkerung Islands entspräche.

Im Film wird außerdem eine Aufnahme einer kleinen Akustiksession in Borg vom 22. April 2007 verwendet.

Rezeption

Der Film wurde von der Presse ausgesprochen positiv rezensiert. Beispielsweise spricht der Observer von einer der "besten 10 Konzertaufnahmen aller Zeiten" und das Q-Magazin von einer "Neuerfindung des Rock-Films".

Heima erhielt in Kanada Goldstatus für 5.000 verkaufte Einheiten.

Titelliste

DVD 1
 Titles/Intro
 Glósóli
 Sé Lest
 Ágætis Byrjun
 Heysátan
 Olsen Olsen
 Von
 Gítardjamm
 Vaka
 Á Ferð Til Breiðafjarðar Vorið 1922 (mit Steindór Andersen)
 Starálfur
 Hoppípolla
 Popplagið
 Samskeyti (und Credits)

DVD 2
 Glósóli – 9:15
 Memories of Melodies
 Heysátan – 5:05
 Sé Lest – 11:26
 Gítardjamm – 5:29
 Olsen Olsen – 8:21
 Popplagið – 15:44
 Á Húsafelli
 Surtshellir – 3:32
 Church – 0:40
 Museum
 Ágætis Byrjun – 6:55
 Þorrablót
 Kvæðamannafélagið Iðunn
 Á Ferð Til Breiðafjarðar Vorið 1922 (mit Steindór Andersen) – 6:00
 Vaka (Snæfell) – 5:50
 Dauðalagið – 13:08
 Hoppípolla/Með Blóðnasir – 7:12
 Starálfur – 5:39
 Vaka (Álafoss) – 5:21
 Heima – 3:30
 Von – 8:27
 Samskeyti – 5:19
 Tour Diary
 Credits

Einzelnachweise

Sigur Rós
Filmtitel 2007
Isländischer Film
Dokumentarfilm
Film über Musik
Musikfilm

Heima


Old Sparky is the nickname of the electric chairs in Arkansas, Connecticut, Florida, Georgia, Illinois, Kentucky, Nebraska, New York, Ohio, Oklahoma, South Carolina, Texas, Virginia, and West Virginia. Old Smokey was the nickname of the electric chairs used in New Jersey, Pennsylvania, and Tennessee. "Old Sparky" is sometimes used to refer to electric chairs in general, and not one of a specific state.

Connecticut
Connecticut legislated lethal injection as its sole method of execution in 1995. The last person executed by electrocution was Joseph "Mad Dog" Taborsky in May 1960. Connecticut's "Old Sparky" has not been tested since it was moved from Wethersfield to the Northern Correctional Institution in Somers in 1962, and prison officials claim the prison's electrical system cannot handle it.

Florida
The electric chair was the sole means of execution in Florida from 1924 until 2000, when the Florida State Legislature, under pressure from the U.S. Supreme Court, signed lethal injection into law. Although no one has been executed in this manner since 1999, prisoners awaiting execution on Florida's death row may still be electrocuted at their request. It is currently located in Florida State Prison on the outskirts of Starke. It was known for frequent malfunctions in the 1990s, namely in the cases of Jesse Tafero (executed May 4, 1990), Pedro Medina (executed March 25, 1997) and Allen Lee Davis (executed July 8, 1999). Reportedly, 6-inch flames shot out of Tafero's head and 12-inch flames shot out of Medina's head, raising the question whether use of the electric chair was "cruel and unusual punishment". After the Medina execution, Florida Attorney General Bob Butterworth commented, "People who wish to commit murder, they'd better not do it in the state of Florida because we may have a problem with the electric chair."

Investigators have been unable to identify the cause of the problems. The wooden chair had been replaced in early 1999 to accommodate Davis's girth. The electrical components remained the same for the system.

To ensure proper contact between the inmate's head and the electrode, a saline-soaked sponge stuffed between the two was necessary. In the Tafero incident, a natural sponge was replaced with a synthetic sponge that caught fire during the execution. In the Medina incident, prison officials apparently did not properly soak the sponge in saline and it caught fire as well. Photographs provided after Davis's execution showed that Davis suffered a bloody nose during the execution.

Davis execution

The 1999 execution of Allen Lee Davis incited outrage after witnesses saw his white shirt rapidly turn red with blood during his execution. Prison officials later determined the blood came from an unusually profuse nosebleed most likely caused by an improperly fitted head strap. The source of the blood was not evident to witnesses during execution, because Davis's head was covered with a traditional hood. A prison inspector general took photographs of Davis's body, still bloody and strapped in the chair, shortly after execution. These photographs later became key evidence in several cases mounting yet another challenge to the constitutionality of the electric chair. These lawsuits ultimately came to the Florida Supreme Court in the fall of 1999, when a majority (4 of the 7 Justices) found that the electric chair was constitutional in a case brought by death row inmate Thomas Provenzano. One of the dissenting Justices, Leander J. Shaw, Jr., took the extraordinary step of attaching to his opinion three color photographs of Davis's bloody body strapped in the chair. This publication marked the first time those photographs had surfaced on the Internet or, for that matter, anywhere outside court and prison files.

The effect was to create an immediate and sometimes macabre international debate over capital punishment in general and Florida's adherence to electrocution in particular. The Florida Supreme Court's web servers repeatedly crashed under the demand for access to the photographs, reputed to be the first actual photographs of an American state execution in decades. The images were used during a protest demonstration in Madrid in support of a Spaniard on Florida's death row. Some death penalty supporters in the United States viewed the photographs as a deterrent, apparently believing they had been posted on the website as a warning to all potentially dangerous criminals.

Political response
Some Florida politicians vowed never to eliminate the electric chair despite the debate, but events rapidly changed after the U.S. Supreme Court agreed to hear an appeal from the Florida Supreme Court's split decision upholding electrocution. The nation's high court had declined to review appeals after the prior three malfunctions, so observers concluded that the nation's high court now had come to view Florida's death penalty problems more dimly. Partly on the advice of Attorney General Butterworth, Florida's Governor Jeb Bush summoned the legislature into special session and in early 2000 it quickly approved lethal injection as the means of execution that must be used unless the inmate requests electrocution. The Attorney General then notified the Federal court and it agreed to dismiss the case based on the change in law.

Georgia
Georgia's electric chair, known as "Old Sparky", located at Georgia State Prison was installed in 1924 following the state's abolition of hanging and was the sole method of execution in Georgia until October 25, 2001. The original chair, which was painted white, was replaced in 1980 and sent from the Georgia Diagnostic and Classification Center back to Reidsville, while a squat, varnished replacement was constructed to replace it. Between 1924 and 1998, Georgia electrocuted 441 prisoners. Today the original chair is on public display at Georgia State Prison, while its replacement is situated in a closet near the death chamber at the Georgia Diagnostic and Classification Center. It was used in the 1945 execution of Lena Baker. In 1996, Georgia State Representative Doug Teper unsuccessfully sponsored a bill to replace the state's electric chair with a guillotine in order to facilitate the use of the condemned prisoners' remains in organ donation.

Kentucky

Kentucky's electric chair, known as "Old Sparky", is located at the Kentucky State Penitentiary in Eddyville, Kentucky.  It was first used on July 8, 1911; the first inmate to die in the chair was James Buckner, convicted of killing a police officer several weeks earlier.  On July 13, 1928, Kentucky set a record by electrocuting eight men in its chair, each immediately after the other, more than any other state has electrocuted in a single day.  The state has decommissioned the electric chair except for those whose capital crimes were committed prior to March 31, 1998, and choose death by electrocution rather than death by lethal injection or if lethal injection is declared unconstitutional by a court. Prior to this legislated date, 163 deaths had occurred in Kentucky's electric chair. The last such execution by electric chair occurred on July 1, 1997, when convicted murderer Harold McQueen, Jr. was executed in it.

New York

In 1887, New York State established a committee to determine a new, more humane system of execution to replace hanging. Alfred P. Southwick, a member of the committee, developed the idea of putting electric current through a device after hearing about how relatively painlessly and quickly a drunken man died after touching exposed power lines. As Southwick was a dentist accustomed to performing procedures on sitting subjects, his electrical device appeared in the form of a chair.

On June 4, 1888, Governor David B. Hill authorized the introduction of the electric chair. It was first used two years later when William Kemmler became the first person in the world to be executed by electricity at Auburn Prison, Auburn, New York on August 6, 1890.

"Old Sparky" was first used at Sing Sing prison for a mass execution on July 7, 1891. The order of execution, which would start at 4:30 a.m., was listed as James J. Slocum, Harris Smiler, Shibuya Jugiro, and Joseph Wood.

From 1914, all executions in New York state were conducted at Sing Sing prison using "Old Sparky". After a series of escapes from death row, the Death House at Sing Sing was built in 1920 and began executions in 1922. It was a prison within the Sing Sing prison. The Death House block, which had its own hospital, kitchen, visiting room, and exercise yard, had 24 single cells plus an additional three cells for condemned women. A chamber where a prisoner spent their last day was nicknamed the "Dance Hall". A corridor, known as the "Last Mile", connected the ante-room to the execution chamber in which the electric chair was situated.

Executions at Sing Sing were traditionally carried out at 11 p.m. on Thursdays. Condemned prisoners would be brought into the execution room escorted by seven guards and the prison chaplain. Already waiting in the room would be the warden of Sing Sing, the state electrician, two doctors and twelve state appointed witnesses. After the condemned prisoner was strapped into the chair and the electrodes attached, the warden would step forward and read out the final decision on the sentence. The prisoner would be asked for any last words or for a benediction. With a signal, the execution would then begin. Witnesses would leave once both doctors had confirmed that death had occurred.

In its 75 years of operation, a total of 695 people were executed by the electric chair in New York state (614 at Sing Sing). Eddie Lee Mays, electrocuted at Sing Sing on August 15, 1963, was the last person to be executed in New York state. Two years later New York state abolished capital punishment. The state would later reinstate the practice in 1995 using lethal injection, but the practice was abolished again in 2004, after the Court of Appeals ruled in People v. LaValle that it violated the state constitution. No inmates were executed during the nine years that capital punishment was reinstated in New York.

Ohio
Ohio was the second state to adopt the electric chair as a means of execution, executing 315 people between 1897 and its last use was in 1963. The state stopped using the electric chair in 2001, and now exclusively utilizes lethal injection in executions. Ohio's Old Sparky is now a museum exhibit in the Ohio State Reformatory.

South Carolina
The state installed the "Old Sparky" in 1912 at the Central Correctional Institution (CCI) in Columbia. In 1944 it was used to execute 14-year-old George Stinney, the youngest person to be sentenced to death in the United States for more than a century. In 1990, the chair was relocated to the newly built Broad River Correctional Institution. It is managed by the South Carolina Department of Corrections.

In 1997, all death row inmates were relocated from Broad River to the Lieber Correctional Institution. The move provided better management controls and ensured correctional staff who dealt with condemned prisoners on a daily basis were not the same officers given the responsibility of carrying out capital punishment.

The most recent use of "Old Sparky" was on June 21, 2008 when convicted murderer James Earl Reed opted for this method of execution.

Under Act 43 of 2021, the electric chair is now the secondary method of execution, although a firing squad is optional.

Texas

The Texas electric chair to which the name "Old Sparky" is applied was in use from 1924 to 1964.  During that time, it saw the deaths of 361 prisoners sentenced to die by judicial electrocution.  It was built by incarcerated craftsmen in 1924.  Following its decommissioning, it was originally relegated to a prison dump before being rescued.  Today, it is on public display as part of a replica death chamber at the Texas Prison Museum in Huntsville, Texas, along with tubing and straps used in Texas's first execution by lethal injection.

In 1971, the Greater Dallas Crime Commission, a business organization, circulated a petition to recommission Texas's "Old Sparky".  The petition received 10,620 endorsements.

West Virginia
The now-decommissioned electric chair known as "Old Sparky" at the now-closed West Virginia Penitentiary in Moundsville, West Virginia was installed in a facility originally used for hanging.  It was in use from 1951 until 1959, during which time nine condemned prisoners were executed in the chair. The chair was bolted to a low platform which covered what had previously been the trapdoor of the gallows used in the state's judicial hangings. Its control apparatus was designed in such a way that three push-button switches were to be simultaneously pressed by three members of the execution team; only one of these switches actually completed the circuit, allowing each member of the execution team to reassure himself that perhaps he had not been the one who had actually initiated the death of the condemned.

In popular culture
 The Green Mile by Stephen King and its film adaptation use "Old Sparky" as the official method of execution.
 In an episode of King of the Hill, Dale Gribble, excited about being on the executioner list as a new employee of a local prison, asks the prison warden where "Old Sparky" is. The warden explains that "Old Sparky" is no longer, replaced by lethal injection. Dale then asks where "Old Squirty" is, a variation on the original title.
 In the Showtime series Dexter and in the related novels, serial killer Dexter Morgan frequently cites "Old Sparky" as the consequence of his being caught.
 In the horror suspense film Constantine (2005), Club owner and neutral angel Papa Midnite and John Constantine make use of the "Old Sparky" chair from Sing Sing prison to help John locate the Spear of Destiny.
 "Old Sparky" also appeared in the film, Ted Bundy (2002) directed by Matthew Bright which dramatizes the serial killings of Ted Bundy portrayed by Michael Reilly Burke. His execution is also depicted in the film, but it is carried out inaccurately.
 The Reckoning by John Grisham mentions "Old Sparky" as the first portable electric chair in history used by Mississippi State Penitentiary.
 The Netflix series Ratched features an electric chair at the beginning of episode eight, named "Big Sparky" instead of "Old Sparky". However, it is notable that California, the state in which the series is set, has never used the electric chair, though the chair's nickname is reminiscent of the nickname for California's gas chamber, "The Big Sleep."

See also
 Gruesome Gertie, the nickname given to Louisiana's electric chair
 Old Smokey, the nickname given to New Jersey and Pennsylvania and Tennessee's electric chairs.
 Yellow Mama, the nickname given to Alabama's electric chair

References

External links

 Florida Supreme Court decision in Provenzano v. Moore
 An article describing the Davis execution
 Florida Juice: The Sunshine State's love affair with the electric chair at Slate.com

Capital punishment in Florida
Capital punishment in Texas
Capital punishment in New York (state)
Capital punishment in Ohio
Capital punishment in Illinois
Capital punishment in Kentucky
Capital punishment in Georgia (U.S. state)
Electric chairs
Execution equipment
Capital punishment in Louisiana
Euphemisms

Old Sparky


An Specklinia costaricensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Allen Rolfe, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alec M. Pridgeon och Mark W. Chase. An Specklinia costaricensis in nahilalakip ha genus nga Specklinia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Specklinia

Specklinia costaricensis


Polonya (Lehçe: , okunuşu: ), resmî adıyla Polonya Cumhuriyeti (Lehçe: , okunuşu: ), Orta Avrupa'da bulunan bir ülke. Komşuları, batıda Almanya, güneybatıda Çekya, güneyde Slovakya, kuzeydoğuda Rusya ve Litvanya, doğuda Belarus, güneydoğuda Ukrayna ve kuzeyde Baltık Denizi'dir. Ülke 312.696 km²'lik yüzölçümüyle Avrupa'nın dokuzuncu, dünyanın altmış dokuzuncu büyük ülkesidir. Yaklaşık 38,4 milyonluk nüfusuyla dünya sıralamasında en kalabalık 36. ülkedir.

Tarihçe

Ülkenin kuruluşu

Slav kabilelerin Vistül havzasına MÖ 2000'lerde yerleştikleri sanılmaktadır. MS 9. ve 10. yüzyıllarda bu bölgede Piast hanedanı egemendi. 966'da Piast Hükümdarı I. Mieszko Hristiyanlığı kabul etti ve Polonya devletinin temelini attı.

Ne var ki, Polonya 200 yıl boyunca, doğuya doğru genişleme amacında olan Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'na karşı bağımsızlığını korumak için mücadele etmek zorunda kaldı. Polonya 12. yüzyılda bu imparatorluğun egemenliğine girdi ve bazı topraklarını yitirdi. Ülke 13. yüzyılda yeni sorunlarla karşılaştı. 1241'de başlayan Moğol akınları büyük yıkımlara neden oldu. Öte yandan ülkenin kuzeyi, Vistül'ün doğusunda güç kazanmış olan Töton Şövalyeleri'nin tehdidi altına girdi. Töton Şövalyeleri 1308'de Danzig'i (bugün Gdansk) ve Pomeranya'nın kıyı bölümünü ele geçirince Polonya'nın denizle ilişkisi kesildi.

Son Piast Kralı III. Casimir, Tötonların tehdidi altındaki komşuları Litvanyalılar ile Polonyalılar arasında bir birlik oluşturmaya çalıştı. 1386'da Litvanya Grandükü II. Wladyslav Jagiello'nun Polonya Kraliçesi Jadwiga ile evlenmesiyle istenen birlik gerçekleşti. Bu evlilikle Polonya toprakları dört kez büyüdü ve doğu ticaret yolu açılmış oldu. 1410'da Jagiello, Grunwald'de Töton Şövalyeleri'ni yenmeyi başardı. 1466'da oğlu IV. Kazimierz, Töton Şövalyeleri'ne karşı açtığı On Üç Yıl Savaşı'nı kazanarak Pomeranya ile Gdansk'ı geri aldı. Böylece Baltık Denizi'ne çıkış yeniden sağlanmış oldu. 15. yüzyılın sonuna doğru Osmanlılar ve Kırım Tatarları Karadeniz çevresindeki bazı bölgeleri ele geçirerek Polonya'nın doğu ticaret yolunu kestiler. Aynı dönemde Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu, Töton Şövalyeleri'ni Polonya'ya karşı ayaklandırdı. Bu arada Polonya sınırları Rus ve Osmanlı akınlarıyla zorlanıyordu.

I. Zygmunt (1506-48) Rus saldırılarının çoğunu püskürttü. Osmanlıların sürekli akınlarını durdurmak için ise 1533'te bir barış antlaşması imzaladı. 1569'da birleşik ve bağımsız bir krallık yönetimini öngören bir anayasa hazırlandı. Tüm soyluların kralın seçimine doğrudan katılması sağlandı. Litvanya Grandüklüğü ve Polonya Krallığı, tek bir hükümdarca yönetilen bir devlet oluşturdular. Bu dönemde soyluların köylüler üzerindeki sömürüsü ağırlaşmıştı.

Polonya, Doğu Avrupa'nın önemli bir tarım ve ticaret merkezi haline durumuna geldi. Seçimle işbaşına gelen Stephen Báthory, Rusların işgali altındaki toprakları geri almayı başardı, ülkede reformlara girişti. Batory'den sonra başa geçen III. Zygmunt Waza (1587-1632) İsveç ve Rusya ile savaşa girdi. Bu dönemde parlak zaferler kazandıysa da daha sonra Osmanlı akınları karşısında zayıf düştü. Polonya'nın zayıf düşmesinden yararlanan İsveç, 1629'daki bir antlaşmayla Baltık kıyı kentlerini aldı.

Bir yandan Osmanlılar Avrupa'nın ortalarına doğru ilerlerken, Ruslar da topraklarını batıya doğru genişletmeye başlamıştı. 1674'te tahta çıkan Jan Sobieski, Viyana'yı kuşatan Osmanlı ordusunun yenilgiye uğratılmasında önemli rol oynadı (1683). Karlofça Antlaşması ile Osmanlıların elindeki topraklar yeniden Polonya'ya geçti (1699).

Avusturya ve Rusya 17. yüzyılın sonunda Avrupa'nın iki büyük gücü olarak öne çıkmıştı. 18. yüzyılın başında Polonya İsveç'in işgaline uğradı, kentleri yağmalandı ve nüfusunun dörtte birini yitirdi. Bundan yaralanan I. Petro, Polonya topraklarının bir bölümünü ele geçirerek, Polonya'nın Rusya'nın koruması altına girdiğini ilan etti. 1772'deki bir anlaşmayla Polonya topraklarının yaklaşık üçte biri Rusya, Avusturya ve Prusya arasında bölündü. Bu olay Polonya soylularının yurtseverlik duygularını kamçıladı. Düzenli bir ordu kurduktan sonra 1791'de yeni bir anayasa ile halk egemenliğini öngören bir yönetim planı geliştirdiler. Polonya'nın Fransız Devrimi'ne benzer bir girişimde bulunmasından kaygılanan Rusya ülkeyi işgal etti. 1793'teki ikinci paylaşımla Polonya daha da küçüldü. Sonraki yıl General Tadeusz Kosciuszko önderliğindeki ayaklanma yenilgiyle sonuçlandı. 1795'te Rusya, Avusturya ve Prusya'nın katıldığı son bölünmeyle birlikte Polonya 100 yılı aşacak bir süre boyunca Avrupa siyasal haritasından silindi.

Bağımsızlık

Rusya'da gerçekleşen 1917 Büyük Ekim Sosyalist Devrimi'yle iktidara gelen Bolşevikler Polonya'nın bağımsızlığını kabul etti. Lenin ulusların kendi kaderlerini tayin hakkına saygı göstererek Polonya'nın bağımsızlığını onayladı. Ancak Polonya Rusya'da çıkan iç savaştan istifade edip toprak kazanabilmek için saldırıya geçti. Bağımsızlığını Sovyet hükûmeti sayesinde kazanmasına rağmen Polonya Ukrayna ve Belarus topraklarına saldırıya geçti. Böylece SSCB-Polonya Savaşı (1919-1921) başladı. Batılı devletlerce desteklenen Polonya, Kızıl Ordu'yu yendi ve 1921'de Riga Antlaşması'yla doğu sınırını da çizdi.

Polonya sanayi açısından çoğu Avrupa ülkesine göre daha geriydi. Bu nedenle yalnızca savaş yaralarını sarmakla kalmayıp yeni bir yönetim oluşturmak, eskiden üç parçaya ayrılmış olan ülkede birliği sağlamak ve bir sanayileşme programı uygulamak zorundaydı. 20 yıl sürecek bağımsızlık döneminde oldukça önemli adımlar atıldı.

II. Dünya Savaşı

Polonya, SSCB ile Almanya arasındaki anlaşmazlıkların dışında kalacağını umuyordu. Fransa, Romanya ve İngiltere ile savunma antlaşmaları yaparak olası bir savaştan uzak kalmaya çalıştı. Almanya ile de saldırmazlık paktı imzaladı. Savaş başlamadan önce Almanya ile SSCB 23 Ağustos 1939'da kendi aralarında bir saldırmazlık paktı imzaladılar. Alman birlikleri savaş ilan etmeden 1 Eylül 1939'da Polonya'yı istila etti. SSCB de doğu illerine girdi. Polonya toprakları ikiye bölünerek Almanya ve SSCB'ye bağlandı. Bunun üzerine Paris'te bir Polonya sürgün hükûmeti kuruldu. Polonyalılar Fransızlarla beraber Almanlara karşı savaştılar. Sürgün hükûmeti daha sonra Londra'ya taşındı. Alman işgali altındaki Polonya'da çok sayıda Yahudi'nin yaşadığı gettolar kapatıldı. Polonya'da 1941'den itibaren büyük bir Yahudi soykırımı yaşanmaya başlandı. Chelmno, Auschwitz ve Treblinka toplama kamplarında 3 milyon Yahudi öldürüldü. Alman orduları Polonya üzerinden SSCB'ye saldırıya geçti. Bunun üzerine SSCB, Polonya sürgün hükûmetini tanıdı ve Polonyalı savaş tutsaklarından bir ordu kurulmasını onayladı. Polonya'nın işgaliyle başlayan ülke çapındaki direniş hareketi savaş yılları boyunca giderek gelişti, 19 Nisan 1943'te Varşova Gettosu Ayaklanması başladı. 1 Ağustos - 2 Ekim 1944 Varşova ayaklanması başladı. İki ay süren çarpışmalar kentin yıkılması ve halkın toplama kamplarına sürülmesiyle sonuçlandı. Ayaklanma bastırıldıktan sonra Ocak 1945'te Kızıl Ordu Varşova'ya girdi. Mart 1945'te Alman işgali sona erdirildi.

1945 Sonrası

II. Dünya Savaşı'ndan sonra Polonya Ulusal Birlik Hükûmeti, ABD ve İngiltere tarafından tanındı. SSCB ile de doğu sınırları konusunda anlaşmaya varıldı. Böylece Polonya bağımsız bir devlet olarak yeniden Avrupa haritasında yerini aldı. Ne var ki, yüzölçümü 1939 öncesine göre küçülmüştü; eski topraklarını Almanya'dan geri almasına karşılık, daha fazlasını SSCB'ye bırakmak zorunda kalmıştı.

Ulusal Birlik Hükûmeti'nin kurulmuş olmasına karşın, hepsi de savaş sırasında bağımsızlık mücadelesi vermiş çeşitli partiler arasında anlaşmazlık çıktı. Sonunda komünist Boleslaw Bierut cumhurbaşkanı oldu.

Ülkede toprak reformu yapıldı ve büyük sanayi işletmeleri kamulaştırıldı. Hızla sanayileşme amacıyla planlar yapıldı ve ülke kaynakları bu amaca yönelik olarak kullanılmaya başlandı. Ama kilise, öğrenciler ve aydınlar özgürlüklerin kısıtlanmasından, mal kıtlığından ve gelirlerin yetersizliğinden şikayetçiydiler. 1956'da Poznan'da başlayan genel grev bastırıldı. 1968'de aydınların ve öğrencilerin protestosu tüm üniversite kentlerine yayıldı. 1970'lerde ülke çapında işçi direnişleri başladı. Bu arada 1978'de Polonyalı Karol Vojtyla, II. Johannes Paulas adıyla papa seçildi. Yeni papanın 1979'da Polonya'yı ziyareti sırasındaki karşılama törenleri yönetim karşıtı gösterilere dönüştü. 1980'de Lech Walesa'nın önderliğinde Dayanışma Sendikası kuruldu ve kısa sürede bir muhalefet odağı durumuna geldi. 1981'de General Wojciech Jaruzelski başkanlığında yeni bir hükûmet kuruldu. Aynı yılın Aralık ayında sıkıyönetim ilan edildi ve Dayanışma Sendikası kapatıldı. 1983'te sıkıyönetim kaldırıldı, 1985'te seçimler yapıldı. Jaruzelski yönetimi, SSCB'de ve öteki sosyalist ülkelerde yürürlüğe giren reformların da etkisiyle ülkede ekonomik ve toplumsal alanda önemli değişimlere yöneldi. Ama 1988'de yeni bir grev dalgası patlak verdi. Hükûmet ve Dayanışma önderlerinin aldığı ortak kararlar doğrultusunda Haziran 1989'da serbest seçimler yapıldı. 30 Ocak 1990'da komünist rejim yıkılarak demokratik sisteme geçildi.

Coğrafya

Polonya,  idari alanı kaplar ve Avrupa'nın dokuzuncu en büyük ülkesi'dir. Ülke topraklarının yaklaşık  kadarı kara,  iç sular ve  karasularından oluşur. Topoğrafik olarak, Polonya'nın manzarası çeşitli yeryüzü şekilleri, su kütleleri ve ekosistemleri ile tanımlanır. Baltık Denizi sınırındaki orta ve kuzey bölgesi düz Orta Avrupa Ovası içindedir ama güneyi tepelik ve ve dağlıktır. Ortalama deniz seviyesinden yüksekliği tahmini 173 metredir.

Ülkenin  batısında Pomeranya Körfezi boyunca Baltık denizi kıyılarından doğuda Gdańsk Körfezi'ne kadar uzanan bir kıyı şeridi vardır. Sahil şeridinde bol miktarda kumullar veya kıyı sırtları vardır. Sahil şeridi, Rusya ile paylaşılan Hel Yarımadası ve Vistül Lagünü olmak üzere kıyı okları ve lagünlerince girintilidir. Baltık Denizi'ndeki en büyük Polonya adası, Wolin Ulusal Parkındaki Wolin'dir. Polonya ayrıca Szczecin lagününü ve Usedom adasını Almanya ile paylaşır.

Siyaset

Yönetim şekli cumhuriyettir. Cumhuriyetin ilan ediliş tarihi 11 Kasım 1918'dir. Cumhurbaşkanı Andrzej Duda, 6 Ağustos 2015'te göreve gelmiştir.

10 Nisan 2010 da Polonya Cumhurbaşkanı Lech Kaczyński ve beraberindeki heyeti taşıyan Tu-154M tipi uçak aşırı sisli havada iniş yapmaya çalışırken düşmüş ve kurtulan olmamıştır. Polonya Başbakanı Donald Tusk, Devlet Başkanı Lech Kaczynski'yi taşıyan uçağın Rusya'da düşmesinin, "Polonya'nın savaş sonrası tarihinin en trajik olayı olduğunu" söylemiştir.
Düşen uçaktaki Polonya heyetinde Kaczynkski ile eşi Maria'nın yanı sıra Genelkurmay Başkanı Franciszek Gagor, Merkez Bankası Başkanı Slawir Skrzypek, Dışişleri Bakan Yardımcısı Andrej Kremer, Polonya'nın sürgündeki son Devlet Başkanı Ryszard Kaczorowski, Ulusal Güvenlik Bölümü Başkanı Aleksander Szczyglo, Devlet Başkan Yardımcıları Pawel Wypch ile Mariusz Handzlik, Parlamento Başkan Yardımcısı Jerzego Szmajdzinski gibi üst düzey devlet görevlileri yer alıyordu.

Sözleri J. Wybicki tarafından yazılıp M. Oginski tarafından bestelenmiş olan "Dabrowski'nin Mazurkası", "Jeszcze Polska nie zginela" (Polonya Daha Ölmedi) marşı, Polonya'nın ulusal marşıdır. Ulusal simgesi Beyaz Kartal'dır. Ulusal rengi kırmızı ve beyazdır. Polonya'nın bir sloganı "Polonya Aile Cumhuriyeti"dir.

Voyvodalıkları

1 Ocak 1999 tarihinde yapılan idari reformla, daha önce 49 idari bölgeye ayrılmış Polonya, bu sayıyı 16 idari bölgeye düşürmüştür. Bu iller Wroclaw, Bydgoszcz/Toruń, Łódź, Lublin, Gorzów Wielkopolski/Zielona Góra, Kraków, Varşova, Opole, Rzeszów, Białystok, Gdańsk, Katowice, Kielce, Olsztyn, Poznań ve Szczecin'dir.

Ekonomi

1990'ların başından beri istikrarlı bir ekonomik liberalizasyon politikası izleyen Polonya, geçiş süreci ekonomileri arasında bir başarı örneği olarak öne çıkmaktadır.

Devletin sahibi olduğu küçük ve orta ölçekli işletmelerin özelleştirilmesi, yeni firma'ların kuruluşunu düzenleyen liberal bir yasanın kabul edilmesi özel sektörün gelişimini teşvik etse de, süregelen yolsuzluklara ilaveten yasal ve bürokratik engellerin bulunması özel sektörün daha da gelişmesini baltalamaktadır.
Tarım sektörü, işçi fazlası, verimsiz küçük tarlalar ve yatırım eksikliği nedeniyle gelişememektedir.
Kömür, çelik, demiryolları ve enerji gibi "hassas sektörlerin" yeniden yapılandırılması ve özelleştirilmesi süreci başlatılsa da bu süreç yavaş işlemektedir.
Sağlık, eğitim, emeklilik sistemi ve devlet yönetiminde yapılan reformlar devlet bütçesine beklenenden daha fazla yük getirmiştir.

Kamu maliyesinin gelişimi kamu iktisadi teşekküllerinden kaynaklanan kayıpların azaltılmasına, kayıt dışı ekonominin kayıt altına alınmasına ve vergi reformu gerçekleştirilmesine bağlı gözükmektedir. Polonya Hükûmeti, 2004 yılında kamu harcamalarını 2007 yılına kadar yaklaşık olarak 17 milyar Amerikan doları azaltmaya yönelik bir ekonomik paket yürürlüğe koymuştur.

Polonya 2004 yılı Mayıs ayında Avrupa Birliği'ne (AB) üye olmuştur. 2004 yılında Polonya'nın Avrupa Birliği ülkelerine olan ihracatında yaşanan artış ülkenin büyümesine katkıda bulunmuştur. Polonya 2006 yılına kadar AB fonlarından yaklaşık olarak 13.5 milyar ABD Doları katkı sağlayacaktır.

Polonya ekonomisi ve Gayri Safi Yurtiçi Hasıla (GSYİH) halen nominal standartlar açısından Avrupa Birliği'nde altıncı en büyüğü ve satın alma gücü paritesi açısından beşinci en büyüğüdür. Aynı zamanda Birlik içinde en hızlı büyüyenlerden biridir. İstihdam edilen nüfusun yaklaşık %60'ı ekonominin üçüncül hizmet sektörü'nde, %30'u sanayi ve imalat sektöründe ve geri kalan %10'u tarım sektöründedir. Polonya AB'nin tek pazar üyesi olmasına rağmen, ülke Euro'yu yasal ödeme aracı olarak benimsemedi ve kendi para birimini– Polonya zlotisi (zł, PLN) korur.

Polonya, bölgedeki en büyük 500 şirketin yaklaşık yüzde 40'ının (gelirlere göre) yanı sıra yüksek küreselleşme oranı ile Orta Avrupa'da bölgesel ekonomik liderdir. Ülkenin en büyük firmaları, Varşova Menkul Kıymetler Borsası'nda işlem gören WIG20 ve WIG30 endeksleri'ni oluşturur. Polonya Ulusal Bankası tarafından yapılan raporlara göre, Polonya'nın doğrudan yabancı yatırımlarının değeri 2014 sonunda yaklaşık 300 milyar PLN'ye ulaştı. Merkezi İstatistik Ofisi, 2014 yılında 3,194 yabancı kuruluşta hissesi olan 1,437 Polonyalı şirket olduğunu tahmin etmektedir.

Güçlü bir iç pazarı, düşük özel borcu, düşük işsizlik oranı, esnek para birimi ve tek bir ihracat sektörüne bağımlı olmayan Polonya, 2008 durgunluğu'ndan kurtulan tek Avrupa ekonomisidir. Ülke, dünyadaki mal ve hizmet 20. en büyük ihracatçı'dır ve en başarılı ihracatı makine, mobilya, gıda ürünleri, giyim, ayakkabı, kozmetik ve video oyunlarını içerir. Mal ve hizmet ihracatı, 2020 itibarıyla GSYİH'nın yaklaşık %56'sı değerindedir. Polonya'nın en büyük ticaret ortakları Almanya, Çek Cumhuriyeti, Birleşik Krallık, Fransa ve İtalya'dır. Eylül 2018'de işsizlik oranı, Avrupa Birliği'ndeki en düşük oranlardan biri olan %5,7 olarak tahmin edildi. 2019'da Polonya, 26 yaşın altındaki işçileri gelir vergisi'nden muaf tutan bir yasa çıkardı.

Sanayi ve Enerji

Polonya yeraltı kaynakları zengin bir ülkedir. Yukarı ve Aşağı Silezya'da taşkömürü çıkartılır. Güneydoğuda kükürt, Katowice'de çinko ve kurşun yatakları vardır. Ayrıca linyit, kayatuzu, doğal gaz ve bakır elde edilir. Petrol ve demir gereksinimini büyük ölçüde dış ülkelerden sağlayan Polonya gelişkin bir sanayi ülkesidir.

Demir-çelik, makine, ulaşım araçları, kimyasal maddeler, pamuklu dokuma, kâğıt, metal ürünler ve elektrikli ev aygıtları üretilir.
Ormanlardan elde edilen yumuşak odunlu kereste dış ülkelere ihraç edilir.
Gdansk'ta gemi yapım ve onarım tesisleri vardır.

Tarım
Topraklarının yarıya yakını ekime elverişli olan Polonya'da patates, şekerpancarı, çavdar, buğday, arpa üretilir; domuz ve sığır yetiştirilir.
Balıkçılık da ülke ekonomisine büyük katkı sağlar.

Ulaşım

Polonya'da sanayi bölgelerine ve limanlara ulaşan demiryolları özellikle yük taşımacılığında önemlidir.
Varşova, karayolu ağının merkezidir.

Oder Irmağı'ndan suyolu taşımacılığında yararlanılır. Başlıca limanları Szczecin, Świnoujście, Gdynia ve Gdansk'tır. Uluslararası hava seferleri Varşova Havalimanı'ndan yapılır.

Demografi

Şehirler

Din

Polonya Avrupa'nın en dindar ülkesidir. Katolik olduğunu söyleyenler %90'a, düzenli olarak kiliseye gittiğini beyan edenler %80'e ulaşmaktadır. Dini inancı olanlar arasından 4 grup saptanabilir niteliktedir.

 Polonyalıların %15'i çok dindar olup, her gün ibadet ederler.
 % 35-55'i, Tanrı'ya inanırlar ve dua ederler ancak kiliselere sıklıkla gitmezler.
 % 20-25'i, Tanrı'ya inanıp kiliseye çok ender giderler. Kiliseyi eleştirirler.
 % 20-30'u, Tanrı'ya inanırlar ancak ibadet etmezler.

Polonya Meclisi (Sejm) başkan kürsüsünün arkasında Haç vardır. Anayasa'da ilgili her bölümde Katolikliğe atıf vardır. Bu anlamda, Katoliklik devletin resmî dini olarak kabul edilmektedir de denebilir. Kilise; devlet, siyaset ve toplum hayatında gerektiğinde kullandığı ciddi bir nüfuza sahiptir. Bazı katolik papaz ve din grupları, siyasete açıkça girmekte ve bugünkü koalisyon iktidarının bazı partilerini desteklemektedir. Bugün Polonya'da hiçbir kişi ya da resmî veya özel kurumun, Katolikliği açıkça reddetmesi ya da eleştirmesinin düşünülmesi imkânsızdır. Kilise ile açıkça ters düşen bir partinin siyasi yaşamda yer sahibi olması neredeyse imkânsızdır. Papa II. Jean Paul'e incitici eleştiriler yönelten bir gazeteci, mahkeme tarafından suçlu bulunmuştur. Resmî  kurumların devlet ile kilise ilişkisini, 1989 yılı yasaları düzenlemektedir. Söz konusu yasalar, inanç özgürlüğünü garanti altına almakta, Roma Katolik Kilisesi'nin radyo ve televizyon programları yapmasına, ayrıca okul, hastane ve tarihi değeri olan binaları işletmesine izin vermektedir. Lublin Katolik Üniversitesi ve Varşova İlahiyat Akademisi dışında birçok üniversite ve eğitim kurumunda ilahiyat bölümleri vardır. 28 Temmuz 1993 yılında hükûmet, Başpiskoposluk ile aralarındaki karşılıklı ilişkileri düzenleyen bir Konkordato imzalamış, söz konusu anlaşma üzerinde 5 yıl görüşmeler yapıldıktan sonra Parlamento tarafından yasallaştırılmıştır. Varşova Başpiskoposu, aynı zamanda Polonya Başpiskoposu'dur ki, 1981'den bu yana bu görevi Kardinal Józef Glemp üstlenmektedir. Dini başkent Gniezno'dur ve bu kentin piskoposu doğrudan, başpiskopos ûnvanı alır. 1978 yılının Ekim ayında, Krakow Piskoposu kardinal Karol Wojtyła (Karol Voytıua), II. Jean Paul (ikinci Jan Pol) adı ile 'Papa' seçilmiştir. Wojtyła, yani II. Jean Paul 2005 yılında yaşlılık nedeniyle ölmüştür.

Polonya'da 5.000 kadar Müslüman Tatar yaşamaktadır. 1989 yılından itibaren, yeni Müslüman göçmenler ülkeye yerleşmiştir.

Kültür

Adam Mickiewicz, Jan Kochanowski, Witold Gombrowicz, Stanisław Lem, Bruno Schulz, Stanisław Ignacy Witkiewicz, Jan Polkowski, Adam Zagajewski, Julian Kornhauser, Ewa Lipska ve Rafal Wojaczek gibi tanınmış yazarları vardır. Ayrıca, Henryk Sienkiewicz, Władysław Reymont, Czesław Miłosz, Wisława Szymborska ve Olga Tokarczuk Nobel Ödülü alan edebiyatçılarıdır.

Polonya'nın en ünlü sanatçılarından biri, 19. yüzyılda yaşamış besteci ve piyanist Fredric Chopin'dir.

Polonya'nın ünlü takı tasarımcıları Jacek Byczewski, Jan Suchodolski, Piotr Małysz, Krzysztof Ginko, Maryla Dubiel, Jan ve Alicja Wyganowski, Marcin Gronkowski, Jakub Zeligowski, Piotr Modliński ve diğerleri modern gümüş takı tasarımında çağdaş sanatin dünyaca tanınmış sanatçılarıdır.

Polonya'da bulunan Galeria Sztuki w Legnicy Galeria Bielak Galeria Yes Galeria Milano Galeria Srebra Pod Przepiórczym Koszem ve diğer galeriler bu modern sanatçıları takdim edip ve eserlerini satışa sunmaktadır.

Polonya'daki dünyaca tanınmış sinema yönetmenleri Roman Polanski ve Krzysztof Kieślowski'dir.

Polonya mutfağı birden çok kültürden etkilenmiş farklı tatları bir araya getirerek kendine has bir yemek kültürü oluşturmuştur. Özellikle patates bu kültürde geniş bir yer kaplıyor. Bazen baharatlı bazen de tatlı yapılan bir mantı çeşidi olan Pierogi ve değişik çorbalarından biri olan Zurek Polonya'ya kültürüne özgü yemeklerdir.

Resimler

Ayrıca bakınız
 Polonya pasaportu
 Polonya'daki havaalanları listesi
 Polonya millî futbol takımı
 Ekstraklasa, Polonya futbol liglerinin en üst seviyesidir

Konuyla ilgili yayınlar
 Temel Britannica Ansiklopedisi, Mayıs 1993, ISBN 975-7760-02-01
 Lehistan'dan Bugünkü Polonya'ya, Ankara 2003.
 Polish Literature of the 1990s, Zofia Beszczynska, Cracow 1999, ISBN 83-911509-6-8
 The Orbit of Discourse, Piotr Luszczykiewicz, Cracow 1999, ISBN 83-88292-25-0

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Commonwealth of Diverse Cultures: Poland's Heritage (İngilizce)
 Polonya'dan Canlı Kamera Görüntüleri

Liberal demokrasiler
Cumhuriyetler
1918'de kurulan bölgeler ve ülkeler
Avrupa ülkeleri
Avrupa Birliği ülkeleri
NATO ülkeleri
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Akdeniz İçin Birlik ülkeleri
Orta Avrupa ülkeleri

Polonya


Marko Perić (Donji Jasenjani, 14. listopada 1926. – Rim, 5. lipnja 1983.), prelat Katoličke Crkve koji je služio kao kotorski biskup od 1981. do 1983. godine.

Za svećenika je zaređen 1952. godine. Nakon više svećeničkih dužnosti imenovan je tajnikom mostarsko-duvanjskog i trebinjsko-mrkanskog biskupa Petra Čule. Istodobno je obnašao i dužnost generalnog vikara i generalnog provikara. Čulin nasljednik Pavao Žanić također ga je 1980. imenovao generalnim vikarom, a na toj dužnosti je ostao do imenovanja kotorskim biskupom 1981. godine.

Izvori

Kotorski biskupi
Bosanskohercegovački biskupi

Marko Perić


Two ships of the Royal Australian Navy have been named HMAS Kanimbla, for the Kanimbla Valley in the Blue Mountains of New South Wales:

 , a passenger liner launched in 1935, requisitioned by the Royal Navy as an armed merchant cruiser in 1939, converted into a RAN landing ship in 1943, and returned to owners in 1950
 , an amphibious transport ship acquired from the United States in 1994 and decommissioned in 2011

Battle honours
Ships named HMAS Kanimbla are entitled to carry seven battle honours:
New Guinea 1944
Leyte Gulf 1944
Lingayen Gulf 1945
Borneo 1945
Pacific 1945
Persian Gulf 2001–03
Iraq 2003

References

Royal Australian Navy ship names

HMAS Kanimbla


සමගි ජන බලවේගය (, ඉංග්‍රීසිːSamagi Jana Balawegaya) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ විපක්ෂ නායක සජිත් ප්‍රේමදාසගේ නායකත්වයෙන් යුත් දේශපාලන පක්ෂයකි   .    2020 ශ්‍රී ලංකා පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට ඉදිරිපත් වීම සඳහා එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ  (එජාප) කෘත්‍යාධිකාරී මණ්ඩලයේ අනුමැතිය ඇතිව මෙම සන්ධානය පිහිටුවන ලදී. 2020 පෙබරවාරි 11 වන දින ශ්‍රී ලංකා මැතිවරණ කොමිෂන් සභාව නිවේදනය කළේ ඔවුන් එම පක්ෂය ශ්‍රී ලංකාවේ පිළිගත් දේශපාලන පක්ෂයක් ලෙස පිළිගෙන ඇති බවයි. පක්‍ෂයේ මහලේකම්වරයා ලෙස රංජිත් මන්දුමබණ්ඩාර නම් කෙරුණා.  ජාතික හෙළ උරුමය (ජා.හෙ.උ.), ශ්‍රී ලංකා මුස්ලිම් කොංග්‍රසය (ශ්‍රී.ලං.මු.කොං.) සහ දෙමළ ප්‍රගතිශීලී සන්ධානය (දෙ.ප්‍ර.ස) 2020 පෙබරවාරි  වන දින නව සන්ධානයට එක් වේ. සන්ධානය පිහිටුවා මාස 6ක් වැනි කෙටි කාලයකදී ආසන 54ක් දිනාගත් අතර ප්‍රධාන විපක්ෂය බවට පත්විය.

කාලරේඛාව

 2020 ජනවාරි 30 - නව සන්ධානයේ නායකයා සහ එහි අගමැති අපේක්ෂකයා ලෙස සජිත් ප්‍රේමදාස මහතා එක්සත් ජාතික පක්ෂ කෘත්‍යාධිකාරී මණ්ඩලය විසින් අනුමත කරන ලදී.
 2020 පෙබරවාරි 11 - සමගි ජන බලවේගයේ නායකයා ලෙස විපක්ෂ නායක සජිත් ප්‍රේමදාස සහ මහලේකම් ලෙස රංජිත් මද්දුම බණ්ඩාර පත් කිරීම මැතිවරණ කොමිසම පිළිගනී.
 2020 පෙබරවාරි 13 - ජාතික හෙළ උරුමය, ශ්‍රී ලංකා මුස්ලිම් කොංග්‍රසය සහ දෙමළ ප්‍රගතිශීලී සන්ධානය නව සන්ධානයට සහය පළ කරන බව නිවේදනය කරයි.
 2020 පෙබරවාරි 19 - එක්සත් ජාතික පක්ෂ කෘත්‍යාධිකාරී මණ්ඩලය සන්ධානයේ සංකේතය ලෙස හංසයා අනුමත කරයි.
 2 මාර්තු 2020 - පක්ෂය නිල වශයෙන් කොළඹ නෙළුම් පොකුණේදී දියත් කරන ලදී.
 9 මාර්තු 2020 - සජබ එහි මූලස්ථානය අංක 815, EW පෙරේරා මාවත, ඇතුල්කෝට්ටේ විවෘත කරයි.
 10 මාර්තු 2020 - සජබ එහි මැතිවරණ ලකුණ ලෙස දුරකථනය තෝරන්න.
 19 මාර්තු 2020 - 2020 මහ මැතිවරණය සඳහා දිස්ත්‍රික්ක 25ක් සඳහා පක්ෂ නාමයෝජනා භාරදීම, පක්ෂ පළමු මැතිවරණය.
 2020 මැයි - සමගි තරුණ බලවේගය (තරුණ අංශය) සහ සමගි වනිතා බලවේගය (කාන්තා අංශය) දියත් කරන ලදී.
 5 අගෝස්තු 2020 - සජබ ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන විපක්ෂය බවට පත්වීම සඳහා එහි පළමු මැතිවරණයේදී ආසන 54ක් දිනා ගත්තේය.
 20 අගෝස්තු 2020 - සජබ නායක සජිත් ප්‍රේමදාස විපක්ෂ නායක (ශ්‍රී ලංකාව) ලෙස පත් කරන ලදී

එක්සත් ජාතික පක්ෂය
විපක්ෂ නායක සජිත් ප්‍රේමදාස මහතාගේ නායකත්වයෙන් යුත් එක්සත් ජාතික පක්ෂ මන්ත්‍රීවරුන් 77 දෙනෙකුගෙන් 52 දෙනෙකු නව සන්ධානයට එක්වුණා. කෘත්‍යාධිකාරී මණ්ඩලය සන්ධානයේ නායකයා ලෙස ප්‍රේමදාසගේ නම අනුමත කළ අතර 2020 ඉදිරි මහ මැතිවරණය සඳහා නාමයෝජනා මණ්ඩලයේ සභාපතිත්වය දැරීමට ඔහුට බලය ලබා දුන්නේය.  2020 පෙබරවාරි 14 වැනි දින ප්‍රේමදාස සහ රනිල් වික්‍රමසිංහ යන දෙදෙනාම හංසයා ලකුණින් මැතිවරණයට තරග කිරීමටත් සමගි ජන බලවේගය යටතේ නාමයෝජනා ගොනු කිරීමටත් එකඟ වූයේ එක්සත් ජාතික පක්ෂය තුළ භේදයක් ඇතිවීම වළක්වා ගැනීම සඳහාය.

අවසන් මොහොතේ එජාප නායක වික්‍රමසිංහ තමන් යටතේ තරග කිරීමට කලින් අනුමත කළ සන්ධානයෙන් ඉවත් විය. එතුමාගේ තීරණය ගත්තත් එජාපයේ බහුතරයක් සජබ යටතේ නාමයෝජනා අත්සන් කරනවා. පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් 75 කට ආසන්න පිරිසක් සන්ධානයට එක් වෙති. එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ සුළුතරයක් අලියා ලකුණින් නාමයෝජනා භාර දුන්නා.

අනෙකුත් සහභාගිවන්නන්
ජාතික හෙළ උරුමය, දෙමළ ප්‍රගතිශීලී සන්ධානය සහ ශ්‍රී ලංකා මුස්ලිම් කොංග්‍රසය 2020 පෙබරවාරි  වැනි දින නව සන්ධානයට එක්වීමට එකඟ විය.

සංකේතය
ස්ථාවර දුරකථනයක් තම මැතිවරණ ලකුණ බව පක්ෂය නිවේදනය කරයි.

අංශ

 තරුණ අංශය - සමගි තරුණ බලවේගය
 කාන්තා අංශය - සමගි වනිතා බලවේගය

සාමාජික පක්ෂ

 ජාතික හෙළ උරුමය
 ශ්‍රී ලංකා මුස්ලිම් කොංග්‍රසය
 දෙමළ ප්‍රගතිශීලී සන්ධානය
 කම්කරු ජාතික සංගමය
 සමස්ත ලංකා මක්කල් කොංග්‍රසය
 ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනතා පෙරමුණ
 නව ලංකා නිදහස් පක්ෂය
 ජාතික සමගි පෙරමුණ

නායකත්වය

පක්ෂ නායකයා

සභාපති

ලේකම්

මැතිවරණ ඉතිහාසය

මුලාශ්‍ර

2020 establishments in Sri Lanka
Political parties established in 2020
ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන පක්ෂ

සමගි ජන බලවේගය


2018 VG18 er en dværgplanet i vores solsystem, der blev opdaget i 2018 af et internationalt hold af astronomer. Den har fået kælenavnet "Farout" ("Langt Ude") af forskerne.

Planeten befinder sig i en astronomisk afstand på 120 AU. Til sammenligning befinder Pluto sig 34 AU væk.

Referencer

Dværgplaneter

2018 VG18


Ipodrom () est une station de la ligne Obolonsko-Teremkivska (M2) du métro de Kiev. Elle est située dans le raïon de Holossiïv de la ville de Kiev en Ukraine.

Mise en service en 2010, elle est desservie par les rames de la ligne M2. Le service est arrêté ou perturbé depuis l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, la station Ipodrom, est une station, de passage, de la Ligne Obolonsko-Teremkivska (M2) du métro de Kiev. Elle est située, entre la station Vystavkovyi tsentr, en direction du terminus nord Heroïv Dnipra, et la station Teremky, terminus sud.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire
La station Ipodrom est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation du prolongement, de , de Vystavkovyi tsentr à Ipodrom. Elle n'est le terminus que durant une courte période puisque le prolongement suivant est ouvert le . Elle est réalisée par les architectes A. T. Gneverev, T. Tselikovskaïa, E. Plachtchenko et A. Joukhnovski.

Services aux voyageurs

Accès et accueil
Un accès dispose d'ascenseurs pour les personnes à la mobilité réduite.

Desserte
Ipodrom , est desservie par les rames de la ligne Obolonsko-Teremkivska (M2).

Intermodalité
Elle dispose d'arrêts de transports en commun routiers desservis par des lignes de Bus, Trolley-bus et minibus.

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Kiev
 Ligne Obolonsko-Teremkivska (M2)

Liens externes
 .
 .

Station de la ligne M2 du métro de Kiev
Station de métro mise en service en 2012

Ipodrom (métro de Kiev)


L'église de la Sainte-Trinité de Jovkva est classée comme monument national ukrainien et au Patrimoine mondial de l'UNESCO. Elle est située à Jovkva en Ukraine.

Construite en 1720, elle est en bois. Elle est utilisée par la communauté gréco-catholique.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Art ukrainien.
 Culture ukrainienne.
 Liste des musées d'art en Ukraine.

Liens externes

Patrimoine classé d'Ukraine
Édifice religieux dans l'oblast de Lviv
Patrimoine mondial en Ukraine
Église grecque-catholique ukrainienne
Jovkva Sainte-Trinité
Jovkva

Église de la Sainte-Trinité de Jovkva


Glüsing Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Dithmarschen iline bağlı bölge. 4,69 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2005 itibarıyla yaklaşık 119 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Alfred Kühl tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-hennstedt.de

Glüsing


Johannes Pedersen (født 26. april 1892 i Kimmerslev Sogn, død 17. januar 1982 i Roskilde) var en dansk gymnast, som deltog i de Olympiske Lege 1920.
Sammen med 23 andre danske deltagere vandt han sølvmedalje i disciplinen svensk system, hold. Holdet var sikret medalje på forhånd, da kun tre nationer stillede op. Sverige vandt guld med 1.363.833 point, Danmark fik 1.324.833, mens hjemmeholdet fra Belgien vandt bronze med 1.094.000 point.

Referencer

Gymnaster fra Danmark
Olympiske sølvmedaljevindere fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1920

Johannes Pedersen (gymnast)


El meneca o huitoto meneca es una lengua indígena de la subfamilia huitoto hablada por unos pocos miles de hablantes en la región fronteriza entre Perú y Colombia.

La lengua se habla principalmente en el curso superior del río Igara-Paraná, en la Isla de los Monos sobre el río Caquetá y en el río Caguán, cerca de San Vicente del Caguán. La mayoría de hablantes son bilingües y están alfabetizados tanto en la lengua indígena como en español (en Colombia 75% alfabetizados en lengua indígena y 85% en español). Se ha compilado un diccionario y una gramática escrita de la lengua. En Perú sólo quedan cinco hablantes.

Referencias

Enlaces externos
 Ethnologue

Lenguas bora-witoto
Lenguas de Colombia
Lenguas de Perú

Idioma meneca


Hugo Norberto Castillo (7 de marzo de 1971, Capioví, Misiones, Argentina) es un exfutbolista argentino, se desempeñó como delantero y debutó en el Club Deportivo Español, posteriormente tuvo una destacada actividad en México.

Jugador
Hugo Castillo debutó en su provincia natal para el club Guaraní Antonio Franco de Posadas, club que participaba del Torneo Argentino A y la liga Local. En 1993, un utilero del Club Deportivo Español lo descubrió a él y a su hermano Sergio Castillo  y ambos son comprados por el insólito precio de 1000 pesos (mil dólares).

En el Club Deportivo Español se destacaría durante 3 años, en los que jugó 81 partidos y convirtió 21 goles (el cuarto goleador histórico de esta institución en Primera "A"). Incluso su nivel lo llevó a ser convocado en dos ocasiones a la Selección Nacional Argentina.

En 1996, fue vendido en 1.000.000 $/US$ al Monterrey de México -recordar que por su pase solo pagaron 500 $/US$-. Allí disputó la temporada Invierno 96 a Invierno 97.
En 1998 sería comprado por el Club Atlas de Guadalajara donde juega hasta 2001. Con este club fue subcampeón de la temporada de Verano 1999 y esto le permite jugar la Copa Libertadores de América.

En 2002, es contratado por el Club América de México donde se consagra campeón de la temporada de Verano 2002, donde anotó el gol que le dio el título a las Águilas y vuelve a jugar la Copa Libertadores.

En 2004, pasa al Club Santos Laguna donde permanece hasta el 2006 cuando tras diez años de jugar en México, vuelve para retirarse en 2007 en Guaraní Antonio Franco, el club que lo vio nacer
Mientras se encontraba en el Club Santos Laguna realizó los estudios para convertirse en director técnico.

Luego de retirarse en 2007, En 2009 Realiza un trabajo como ayudante de técnico de Jorge Francisco Almiron en el club Dorados de Sinaloa, México. Posteriormente, Toma a Guaraní Antonio Franco como director técnico, por primera vez, en el año 2009-2010 donde se clasifica entre los cinco primero para ascender, pero sin poder llegar al ascenso.

En 2012 crea la FUNDACIÓN CASTILLO orientada al desarrollo integral de los niños de Misiones (lugar de su origen). Esta fundación continua funcionando en cinco distintas localidades de la Provincia (Capiovi, San Ignacio, Puerto Iguazú, Puerto Leoni, Concepción de la Sierra, Puerto Esperanza) como escuelas de fútbol.

En marzo de 2014 vuelve a México, donde comienza a Trabajar en el Club Atlas como Director Técnico de las categoría sub20.

Entrenador

En noviembre de 2015 comienza su trabajo en el Club Atlas como Director Técnico en la primera división.

Selección nacional
Ha sido internacional con la Selección de fútbol de Argentina en 2 ocasiones.

Clubes

Como jugador

Como entrenador

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Capiovicenses (Misiones)

Futbolistas del Club Deportivo Guaraní Antonio Franco
Futbolistas del Club Deportivo Español de Buenos Aires
Futbolistas del Club de Fútbol Monterrey
Futbolistas del Club Atlas de Guadalajara en los años 1990
Futbolistas del Club América en los años 2000
Futbolistas del Club Santos Laguna
Emigrantes argentinos hacia México
Futbolistas de la provincia de Misiones
Hermanos futbolistas

Hugo Norberto Castillo