Izzy Stradlin, asıl adı Jeffrey Dean Isbell, (d. 8 Nisan 1962, Lafayette, Indiana), Amerikalı müzisyen.

Hard rock grubu olan Guns N Roses grubunda 1985 ile 1991 yılları arasında ritim gitarist olarak görev aldı.

Guns N' Roses
Grubunda Axl Rose ile birlikte esas ve kurucu üyesidir. İkili, bu gruptan önce 1984 yılında Hollywood Rose adında bir grup kurmuştur. Gitarist grupta çaldığı süre içerisinde grubun hit şarkılarına söz ve müzik konusunda önemli katkılarda bulunmuştur. Think About You, Dust N' Bones, Mr. Brownstone ve Double Talkin' Jive gibi parçalar Izzy Stradlin tarafından yazılmıştır. Geri vokallerde Axl Rose'a eşlik eden sanatçı kimi şarkılarda ise vokalistliği tek başına üstlenmiştir.

Grupla beraber 4 adet albüm ve bir adet ep kaydeden Stradlin, 1991 yılında gruptan ayrılmıştır. Ancak gruptan ayrıldıktan sonra "Use Your Illusion" turunda bir süre daha grupla beraber çalmaya devam etmiştir ve zaman zaman konserlerde konuk gitarist olarak sahneye çıkmıştır. Yeri, gruba alınan Amerikalı gitarist Gilby Clarke tarafından doldurulmuştur.

Solo kariyeri
İzzy Stradlin bu kararının ardından Indiana'ya döndü. Burada Ju Ju Hounds adlı grupla "Izzy Stradlin and the Ju Ju Hounds"u kurdu ve solo albüm çalışmalarına başladı. 1992'de ilk albümlerini çıkardılar. Olumlu eleştiriler aldıktan sonra da dünya turnesine çıkmaya karar verdiler. Gibly Clarke 1993'teki Avrupa turnesinden önce bir motosiklet kazasında belini incitince Guns N' Roses'ın turnesi tehlikeye girdi. Axl Rose, Clarke'ın yerine Stradlin'i çağırdı. Turne sona erdikten sonra müzisyen Indiana'ya döndü ve bir süre dinlenmeye karar verdi.

Müziğe ara verdiği yıllarda Stradlin bol bol seyahat etti, motor sporları ve yarışlarla ilgilenmeye başladı. 1998'de ikinci solo albümü olan "117°" ile müziğe geri döndü. Fakat albümün promosyonuyla fazla ilgilenmedi, sadece birkaç röportaj ve konser vermekle yetindi. 1999'da üçüncü albümü "Ride On" çıktı, ancak sadece Japonya'da piyasaya sürüldü. Dördüncü ve beşinci solo albümler de 2001 tarihli "River" ve 2002 tarihli "On Down the Road" oldu. 2003'te Stradlin, "Like A Dog" adlı bir albüm hazırladı ancak bu albüm piyasaya sürülmedi. 2 yıl sonra, müzisyenin hayranları bu albümün satışa çıkması için bir kampanya başlattı ve albüm satışa çıktı. Bunun dışında 2004 yılında Stradlin ve Duff McKagan, Mark Lanegan'ın "Bubblegum" adlı albümünde birlikte çaldı.

Eski grup arkadaşları Slash ve Duff McKagan, Stradlin'e "Velvet Revolver"ın bir üyesi olması için teklif götürdüler ancak müzisyen bu teklifi reddetti. Stradlin, 2006'da önceki albümlerine almadığı parçaları bir albüm halinde satışa sunacağını açıkladı. 2006'da Stradlin, Axl Rose'la aralarındaki sorunları çözdüklerini söyledi. Bunun ardından Guns N' Roses'ın 2006 turnesinin İngiltere, Hollanda, Norveç, Türkiye ayaklarında konserin sonlarına doğru sahneye çıktı ve grupla birlikte çaldı.

1,80 metre boyundaki Stradlin, Guns N' Roses grubunun lise mezunu tek üyesi. Şu anda solo kariyerine devam etmekte ve yeni albüm hazırlıkları yapmakta.

2010 yılında "Wave of Heart" adlı solo albümünü piyasaya sürdü ve diğer solo albümlerine göre bir nebze daha beğeni aldı. Aynı zamanda 2010 yılına Slash'in "Ghost" adlı şarkısında düet yaptılar.

Albumleri

Guns N' Roses ile çıkardığı albümler;

 1986 Live Like a Suicide
 1987 Appetite For Destruction
 1988 Gnr Lies
 1991 Use Your Illusion 1
 1991 Use Your Illusion 2
 1999 Live Era '87–'93
 2004 Greatest Hits

Solo Albümleri;

 1992 Izzy Stradlin and the Ju Ju Hounds
 1998 117°
 1999 Ride on
 2001 River
 2002 On Down the Road
 2003 Like a Dog
 2010 Wave of Heat

Kaynak; http://www.biyografi.info

Amerikalı erkek gitaristler
1962 doğumlular
Yaşayan insanlar
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar

Izzy Stradlin


Feminist teoloji genellikle Batı dini gelenekleri (çoğunlukla Hristiyanlık ve Yahudilik'te) içinde bu dinlerin uygulamaları, gelenekleri, kutsal metinleri ve teolojilerini feminist bir perspektiften yeniden değerlendiren bir harekettir. Feminist teolojinin hedefleri arasında kadının din adamları ve dini otoriteler arasındaki rolünü genişletmek, Tanrı'nın erkeksi imajını yeniden yorumlamak ve inancın dili ve mitleri arasında dişi (female) tahayallü daha fazla göz önüne almaktır.

Feminizm dinlerin pek çok vechesi üzerine büyük bir etki bırakmıştı. Protestan Hristiyanlığın liberal kollarında kadın hâlen din adamı olabilmektedir. Reform, Konservatif ve Rekonstrüksiyonist Yahudilikte de hâlen kadınlar rabbi ve kantor (hazan) olabilmektedirler. Söz konusu Hristiyan ve Yahudi gruplarında kadınlar iktidar statülerini elde etmekte giderek daha fazla erkekle eşit hale gelmektedir. Bu eğilimlere Yahudiliğin ortodoks akımlarında, Katolik Kilisesinde, Güney Baptistleri ve Missouri Sinod Luteryanları gibi muhafazakâr Protestan gruplarında ve İslamiyette karşı çıkılmaktadır. Tüm bu dinler ve mezheplerde kadının din adamı ve erkeklerde olduğu biçimiyle din bilgini olarak kabulüne karşı çıkılmaktadır.

Yeni Ahit'te Pavlus kadınların kilisede sessizce oturması gerektiğini söylemiştir. İncil'in Korintliler bölümündeki bu tavsiyenin kaynağı Havva'nın kocasını günaha teşvik edişiydi. Hem Eski hem de Yeni Ahit'te kadın, erkeğin mülkü olarak görülmekteydi.

Amerikan Kilisesi içinde bazı kimseler kadına ilişkin bu olumsuz görüşlere karşı çıktılar ve feminizmin ilk öncüleri arasında olan Emma Willard 1821 yılında kadınları eğitmek amacıyla Troy Female Seminary'yi kurdu. Catherine Beecher 19.yüzyılda Hartford Female Seminary'yi kurdu. Bu öncüler ve onları takibeden başkaları kadının misyoner hareket içindeki pozisyonunu geliştirmeye katkıda bulundular. Yoğun itirazlara karşın Charlotte H. White 1815'te ilk kadın misyoner oldu. 1850 yılında ilk feministler arasında belki de en önemli bir yere sahip Antoinette Louise Brown teoloji eğitimi alan ve 1853 yılında papaz (ministry) olarak atanan ilk kadın oldu.

Yararlanılan kaynaklar
 Feminist Theology

Dış bağlantılar
 God and Gender

Feminist ilahiyat


Atalanta Bergamasca Calcio SpA, İtalyan futbol kulübü. Serie A'da mücadele eden Atalanta Bergamo mavi-siyah renklere sahiptir. Kulüp 1907 yılında kurulmuştur. Maçlarını 26.638 kişilik Stadio Atleti Azzurri d'Italia'da oynamaktadır. Bulunduğu şehir olan Bergamo çok önemli bir Yunan tarihine sahiptir. Mitolojik ögeler taşır.

Atalanta ilk kez 1929'da İtalya Ligi'ne katıldı. Ve ilk kez 1937 yılında lige veda edip küme düştü. 1940 ve 1959 yıllarında tekrar birinci lige yükseldi. Sonraki sezon tekrar Serie B'ye düştü.

Serie A'daki en büyük başarısı 1948 yılındaki 5'incilik. Kulüp 1981 yılında Serie C1 de mücadele etti ve tekrar Seri B'ye yükseldi. Ertesi sezon ise Serie A'ya yükselme başarısını yakaladı. Atalanta 1988, 1995, 1998 ve 2005 yıllarında Serie B'ye düşme üzüntüsü yaşadı.

1963 yılında Coppa Italia'yı kazandı. Avrupa'daki en büyük başarıları ise 1988 yılındaki UEFA Kupa Galipleri Kupası'ndaki yarı final ve 1991 yılındaki UEFA Kupası çeyrek finali ayrıca 2019-2020 sezonunda UEFA Şampiyonlar Ligi' nde çeyrek final oynama başarısı göstermiştir.

Başarılar
 Coppa Italia
 Şampiyon 1963
 Finalist 1987, 1996
 Serie B
 Şampiyon 1940, 1959, 1984, 2006, 2011
 İkinci 1937, 1971, 2000
 Serie C1 grup A
 Şampiyon 1982

Kadro

Kaynakça

İtalya'daki futbol kulüpleri
Bergamo
Serie A kulüpleri
1907'de İtalya'da kurulan oluşumlar
1907'de kurulan futbol kulüpleri

Atalanta BC


Mikheil Javakhishvili (georgisk მიხეილ ჯავახიშვილი) (født 8. november 1880, død 30. september 1937) var en fremtrædende georgisk forfatter.

Mikheil Javakhishvili var forfatter til flere georgiske romaner ("Kvachi Kvachantiradze", "Arsena Marabdeli", "Givi Shaduri", etc.).

Bibliografi
Romaner
 Kvachi Kvachantiradze (1924)
 Lodgers Jakhos (1925)
 Hvid Krave (1926)
 Givi Shaduri (1928)
 Arsena Marabdeli (1933)
 Kvinders byrde (1936)

Skønlitterære forfattere fra Georgien
Adel fra Georgien
Skønlitterære forfattere fra Sovjetunionen

Mikheil Javakhishvili


Cymbulia est un genre de mollusques gastéropodes nectoniques de la famille des Cymbuliidae.

Systématique
Le genre Cymbulia a été créé en 1810 par les naturalistes français François Péron (1775-1810) et Charles Alexandre Lesueur (1778-1846).

Description et caractéristiques

La coquille, présente à l'état larvaire, est perdue secondairement et remplacée par une pseudo-coquille, la « pseudoconque », de nature cartilagineuse, transparente. Cette pseudoconque présente une adaptation au mode de vie planctonique, car, d'une part, sa densité plus faible confère une meilleure flottabilité à l'animal, et, d'autre part, la transparence constitue une forme de camouflage en milieu marin ouvert.

Liste des espèces
Selon  :
 Cymbulia parvidentata P. Pelseneer, 1888
 Cymbulia peronii Lamarck, 1819
 Cymbulia sibogae Tesch, 1903
 Cymbulia tricavernosa Zhang, 1964

Références taxonomiques

Liens externes
 .

Notes et références

Genre de gastéropodes (nom scientifique)

Cymbulia


Baron Belstead, of Ipswich in the County of Suffolk, was a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 27 January 1938 for the Conservative politician Sir John Ganzoni, 1st Baronet. He had already been created a Baronet, of Ipswich in the County of Suffolk, in the Baronetage of the United Kingdom on 22 March 1929. He was succeeded by his son John, the second Baron. He was also a Conservative politician and served as Leader of the House of Lords from 1988 to 1990. After the passing of the House of Lords Act 1999, Lord Belstead was created a life peer as Baron Ganzoni, of Ipswich in the County of Suffolk, on 17 November 1999, in order to allow him to remain in the House of Lords. He never married and the titles became extinct on his death in 2005.

Barons Belstead (1938)
Francis John Childs Ganzoni, 1st Baron Belstead (1882–1958)
John Julian Ganzoni, 2nd Baron Belstead (1932–2005)

Coat of arms

References

1938 establishments in the United Kingdom
2005 disestablishments in the United Kingdom
Extinct baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1938
Noble titles created for UK MPs
History of Ipswich

Baron Belstead


Garden Grove Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Garden Grove Township (Iowa)
 Garden Grove Township (Missouri)

Garden Grove Township


التجارة المتوازنة  هي نموذج اقتصادي بديل للتجارة الحرة. وتتطلب بلدان ذات تجارة متوازنة لتوفير نمط متساوي من التجارة المتبادلة؛ ولا يمكنها التعامل وفق عجز تجاري كبير.

ظهر مفهوم التجارة المتوازنة في مقالة بقلم مايكل ماكيفر (Michael McKeever) رئيس معهد ماكيفر لتحليل السياسات الاقتصادية. و وفقًا للمقال، "التجارة المتوازنة هي مفهوم بسيط يقول أنه ينبغي على البلد أن يستورد فقط بقدر ما يصدر، فتكون التجارة وتدفق الأموال متوازنان. يمكن لأي بلد موازنة تجارته إما على أساس شريك تجاري بحيث يكون مجموع تدفقات الأموال بين البلدين متساوية، أو يمكنه موازنة التجارة وتدفقات الأموال الكلية بحيث يكون العجز التجاري مع بلد واحد متوازن مع فائض تجاري مع بلد آخر. "

مراجع

نظرية التجارة الدولية

تجارة متوازنة


ජෝන් ජේම්ස් ෆෙරිස් (21 මැයි 1867 සිඩ්නි හිදී – 17 නොවැම්බර් 1900 ඩර්බන් හිදී), යනු,  එක් රටකට වඩා වැඩි ගණනක් වෙනුවෙන් ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙහි නියුතු වූ  ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයන් කිහිප දෙනා අතුරින් එක් අයෙකු වූ වමතින් දෝලන පන්දු යවන්නෙකු විය.

ජේ. ජේ. ෆෙරිස්


La Universidad Nacional de Occidente fue uno de los primeros centros de estudios superiores fundados en Honduras.

Historia de su fundación
La "Villa de Santa Rosa", actual (Santa Rosa de Copán) considerada una de las principales ciudades capitalistas de Centroamérica en el , no contaba con un centro de educación superior, los estudiantes tenían que viajar sino a Guatemala, El Salvador, a la ciudad de Tegucigalpa, o inclusive a Nicaragua para educarse. En consecuencia, los ciudadanos Presbítero Abogado Jesús María Rodríguez Orellana y el Licenciado Carlos Madrid y otras personas activas de la occidental ciudad, solicitaron la creación de un centro de estudios. Durante la presidencia del General Ponciano Leiva Madrid, se decretó la creación del "Instituto Científico de San Carlos" el 8 de octubre de 1874, e inaugurándose más tarde el 29 del mismo mes en el edificio de la "Casa Nacional" de la Villa de Santa Rosa, se nombró como primer Director al Abogado Jesús María Rodríguez Orellana, como subdirector el Licenciado Carlos Madrid y como secretario el Bachiller Victoriano Castellanos (hijo).

 Decreto de creación del Instituto Científico de San Carlos de Borromeo.

El gobierno de la república autorizó a que el Gobernador Departamental hiciere efectiva de las rentas del producto del impuesto del destazo de ganado (un real por cabeza) y más la cuota de los Ayuntamientos indicada por la Junta administrativa del instituto para su mantenimiento. En 1876 la Asamblea Nacional Legislativa otorgó al instituto una parte del impuesto acordado y en compensación entregó la suma de 4000 Pesos del impuesto de tierras, lo cual no era suficiente, más tarde el presidente Marco Aurelio Soto ordenó que se entregasen 40 Pesos mensuales al Instituto.

Seguidamente los ciudadanos santarrocenses viendo el buen funcionamiento del instituto, solicitaron al Gobierno la creación de nuevas carreras superiores; pero, el gobierno concluyó en elevar de categoría al Instituto Científico de San Carlos, a universidad nacional.

 Decreto de confirmación de la Universidad.

El Acuerdo gubernamental para la organización interina de la Universidad Nacional de Occidente. Tegucigalpa, se emitió el 4 del mes de abril de 1879. nombrándose como Rector al Presbítero y Licenciado Jesús María Rodríguez Orellana, a partir de allí el novel centro universitario siguió titulando bachilleres y licenciado en derecho. Con fecha 15 de enero de 1880 apareció en el periódico oficial La Gaceta edición con Número 61 el desglose del presupuesto otorgado a la Universidad Nacional de Occidente (UNO). Al año siguiente (1881) se rinde otro informe al gobierno de la república sobre los avances en la vida del centro universitario que cuenta con 76 alumnos, distribuidos así: 14 estudian Ciencias Sociales y 62 ciencias y letras.

Catedráticos del UNO
Entre los catedráticos que impartieron sus conocimientos en el UNO, estaban: El Licenciado Carlos Madrid, Bachiller Antonio Maradiaga, Bachiller Jesús Rendón, Señor Roque Aguilar, Bachiller Romualdo Figueroa, Señor de apellido Blanco, Bachiller Antonio Figueroa, Señor José María Cobos, Bachiller Jesús Madrid y el Licenciado Henry Fasquelle.

Rectores del UNO

Decadencia de la universidad
En 1883 la universidad con ideas de expandirse organizó un "Centro Educativo" en la ciudad de Ocotepeque. Se iniciaron los trámites para la abrir la carrera de Medicina pero no tuvo el alcance y proyección deseado por lo que fracaso.

El UNO adquirió una imprenta en la que editaban un periódico universitario, así informaban al pueblo y se costeaban algunos gastos, que no eran suficientes; los problemas económicos acrecentaban más a la universidad; pero aun con las rentas recibidas y el apoyo de los ciudadanos el UNO no logró subsistir, desapareciendo por completo en el año de 1884.

La sede de la Universidad Nacional de Occidente en Santa Rosa de Copán, fue clausurada un 3 de marzo de 1885 cuando el Congreso Nacional, emitió un decreto definitivo y considerando a su vez que la Universidad Central de Tegucigalpa, era la encargada de impartir la educación superior en Honduras.

Alumnado
De los egresados de la universidad se encuentran:
Mariano Vásquez. (La Paz, 1859-1933) graduado de Abogado, se desempeñó como diplomático.
Julián Castelar,
Antonio S. Maradiaga,
Basilio Chacón,
Francisco de Jesús Madrid,
Guadalupe Milla,
J. Miguel Rodríguez.

Véase también
 Educación en Honduras
 Historia de la Educación en Honduras
 Santa Rosa de Copán

Referencias

 Archivo del Ministerio de Educación Pública de Honduras
 Archivo Nacional de Honduras

Notas

Bibliografía
Bardales B., Profesor Rafael. "Nociones de Historia de la Educación", Imprenta Aldina, México, 1957.
Bueso Yescas, Profesor Mario Arnoldo. "Santa Rosa de Los Llanos, Cuna de la República", Tomo 1, Tegucigalpa, M.D.C. Honduras; 1996.
Reina Valenzuela, Licenciado José. "Marco Aurelio Soto, reforma liberal de 1876", Banco Central de Honduras, Editorial Diseños Offset (EDISOFF) Tegucigalpa, D.C. 1978.
Reina Valenzuela, Licenciado José, "Historia de la Universidad de Honduras", Universidad Nacional Autónoma de Honduras, Talleres Editorial Universitaria.

Educación en Honduras
Historia de Honduras
Santa Rosa de Copán
Universidades desaparecidas de Honduras

Universidad Nacional de Occidente


Ethel Kennedy ( Skakel ; born April 11, 1928) is an American human rights advocate. She is the widow of U.S. senator Robert F. Kennedy, a sister-in-law of President John F. Kennedy, and the sixth child of George and Ann (Brannack) Skakel. Shortly after her husband's 1968 assassination, Kennedy founded the Robert F. Kennedy Center for Justice and Human Rights, a non-profit charity working to reach his goal of a just and peaceful world. In 2014, she was awarded the Presidential Medal of Freedom by President Barack Obama.

Early life and education
Ethel Skakel was born in Chicago, Illinois to businessman George Skakel and his former secretary Ann Brannack. Her parents were killed in a 1955 plane crash. She is the third of four Skakel daughters and the sixth-born of seven. Her five older siblings are Georgeann, James, George Jr., Rushton, and Patricia, and her younger sister is Ann. George was a Protestant of Dutch descent while Ann was a Catholic of Irish ancestry. Her nephew is Ciarán Cuffe, an Irish politician who serves as a Member of the European Parliament.

Ethel and her siblings were raised Catholic in Greenwich, Connecticut. George Skakel was the founder of Great Lakes Carbon Corporation, now a division of SGLCarbon. Ethel attended the all-girls Greenwich Academy, and graduated from the Convent of the Sacred Heart in Manhattan in 1945.

In September 1945, Ethel began her college education at Manhattanville College, where she was a classmate of her future sister-in-law Jean Kennedy. Ethel first met Jean's brother, Robert F. Kennedy, during a ski trip to Mont Tremblant Resort in Quebec in December 1945. During this trip, Robert Kennedy began dating Ethel's older sister Patricia, but after that relationship ended he began to date Ethel. She campaigned for Robert's older brother John F. Kennedy in his 1946 campaign for the United States Congress in Boston, and she wrote her college thesis on his book Why England Slept. She received a bachelor's degree from Manhattanville in 1949.

Marriage and family

Robert Kennedy and Ethel Skakel became engaged in February 1950 and were married on June 17, 1950, at St. Mary's Catholic Church in Greenwich.

During the 1950s, Robert F. Kennedy worked for the federal government in investigatory roles for the United States Senate as a counsel. The Kennedys purchased Hickory Hill, an estate in McLean, Virginia, from Robert's brother John and his wife Jackie. Robert and Ethel Kennedy held many gatherings at their home and were known for their impressive and eclectic guest lists.

In 1962, President Kennedy assigned Ethel and Robert to tour fourteen countries within a 28-day goodwill trip. Though the trip was said to be informal, the host countries viewed her and Robert as stand-ins for the President and First Lady.

On November 22, 1963, Ethel learned of President Kennedy's assassination from her husband. She had answered the phone, identified the caller as FBI director J. Edgar Hoover and handed the phone to Robert, who then informed her of the shooting. The FBI Director had never called the Attorney General's home before. Ethel was reportedly devastated by the assassination and worried for her niece and nephew.

Ethel urged her husband to enter the Democratic primary for the 1968 presidential election. Biographer Evan Thomas portrayed her as RFK's "most consistent advocate of a race for the White House."

Assassination of Robert F. Kennedy

Shortly after midnight on June 5, 1968, Robert F. Kennedy was mortally wounded by Sirhan Sirhan and died early the next day at the age of 42. U.S. President Lyndon B. Johnson declared a national day of mourning. Ethel sent Johnson a handwritten note on June 19, thanking him and his wife, First Lady Lady Bird Johnson, for the help they had given her and the Kennedy family. Following her husband's assassination, Ethel Kennedy publicly stated that she would never marry again. For a time, she was escorted to dinners, parties, and the theater by singer and family friend Andy Williams.

Children

Robert and Ethel Kennedy had 11 children (7 sons and 4 daughters) over nearly 18 years of marriage: Kathleen, Joseph, Robert Jr., David, Courtney, Michael, Kerry, Christopher, Max, Douglas, and Rory, who was born after Senator Kennedy was assassinated. Kathleen served as Lieutenant Governor of Maryland from 1995 to 2003, Joseph was a member of the U.S. House of Representatives from the 8th congressional district of Massachusetts from 1987 to 1999, and Robert Jr. is running for president in the 2024 United States presidential election. Two of the Kennedys' sons, David and Michael, have died; David died from a drug addiction in 1984, and Michael was killed in a freak ski accident in 1997.

Robert F. Kennedy Center for Justice and Human Rights

Ethel Kennedy founded the Robert F. Kennedy Center for Justice and Human Rights (now known as Robert F. Kennedy Human Rights in 1968.

In February 2001, Kennedy visited Rodolfo Montiel and another peasant activist at their jail in Iguala, presenting Rodolfo with the Chico Mendes Award on behalf of the American environmental group, the Sierra Club. In March 2016, Kennedy was among hundreds who marched near the home of Wendy's chairman Nelson Peltz in Palm Beach, Florida, as part of an effort by the Coalition of Immokalee Workers, a farm workers' group, to convince the company to pay an additional one cent per pound of tomatoes to increase the wages of field workers.

As of September 2018, Kennedy's daughter Kerry Kennedy was president of Robert F. Kennedy Human Rights.

Later life
Kennedy sold Hickory Hill for $8.25 million in December 2009.

During the 2008 Democratic Party presidential primaries, Ethel Kennedy endorsed Barack Obama. She publicly supported and held fundraisers at Hickory Hill for numerous politicians that included Virginia gubernatorial candidate Brian Moran. Kennedy hosted a $6-million fundraising dinner for Obama at Hickory Hill in June 2008. The $28,500-a-plate dinner was headlined by former Democratic presidential candidate and DNC chairman Howard Dean.

In 2012, Kennedy appeared in a documentary about her life, directed by her youngest child, daughter Rory. The documentary, entitled Ethel, covers Kennedy's early political involvement, her life with Robert F. Kennedy, and the years following his death when she raised eleven children on her own. It features interviews with Ethel and her children interspersed with family videos and archival photos.

As of 2019, Kennedy resides at the Kennedy Compound in Hyannis Port, Massachusetts. She is a practicing Catholic who often attends Mass.

Legacy and awards
In 1981, President Ronald Reagan honored Kennedy with the Robert F. Kennedy medal in the White House Rose Garden. In 2014, a bridge over the Anacostia River in Washington, D.C., was renamed the Ethel Kennedy Bridge in her honor, in recognition of her advocacy for environmentalism and social causes in the District of Columbia. Also in 2014, Kennedy was awarded the Presidential Medal of Freedom by President Obama for her dedication to "advancing the cause of social justice, human rights, environmental protection, and poverty reduction by creating countless ripples of hope to effect change around the world."

See also
 Kennedy family tree

References

Citations

Further reading
 Schlesinger, Arthur Meier Jr., Robert Kennedy and His Times, Houghton Mifflin Harcourt, 2002,
 Taraborrelli, J. Randy. Jackie, Ethel, Joan: Women of Camelot. Warner Books: 2000.

External links

 American Experience: RFK People & Events —From PBS
 The Documentary Film – Ethel (2012)

1928 births
American socialites
Convent of the Sacred Heart (NYC) alumni
Illinois Democrats
Ethel
Living people
Manhattanville College alumni
Massachusetts Democrats
New York (state) Democrats
Activists from Chicago
People from McLean, Virginia
Virginia Democrats
Presidential Medal of Freedom recipients
Robert F. Kennedy
Schools of the Sacred Heart alumni
Spouses of New York (state) politicians

Ethel Kennedy


Suudi Arabistan ya da resmî adıyla Suudi Arabistan Krallığı (, el-Memleketü'l-Arabiyyetü's-Suûdiyye), Arap Yarımadası'nda bulunan en büyük ülkedir. Kuzeybatı'da Ürdün, kuzey ve kuzeydoğu'da Irak, doğuda  Kuveyt, Katar, Bahreyn ve Birleşik Arap Emirlikleri, güneydoğuda Umman, güneyde Yemen, kuzeydoğusunda Basra Körfezi ve batısında Kızıldeniz ile çevrilidir. Buraya iki kutsal caminin arazisi de denir; çünkü İslam'a göre iki kutsal şehir olan Mekke ve Medine bu ülkededir. Suudi Arabistan, Orta Doğu'daki bütün körfez ülkelerinde olduğu gibi hızla gelişmektedir.

Günümüz modern Arabistan sınırlarını kapsayan İslam öncesi Arabistan toprakları çeşitli antik kültür ve medeniyetlere ev sahipliği yapmaktaydı; Arabistan'ın tarih öncesi dönemi dünyadaki insan aktivitesinin en eski örneklerinden bazılarını sunmaktadır. Dünyanın en yaygın ikinci dini olan İslamiyet Arabistan'da doğmuştur. İslam peygamberi Muhammed, 7. yüzyılda Arabistan halkını birleştirdi ve Arabistan'ı tek bir İslam devleti haline getirdi. Muhammed'in 632 yılında vefatının ardından takipçileri çok büyük ve benzeri görülmemiş toprakları (Batı'da İber Yarımadası'ndan doğuda Orta Asya ve Güney Asya'nın bir bölümünü) on yıllar içinde hızla ele geçirerek İslam devletinin sınırlarını Arabistan'ın ötesine ulaştırdı. Günümüz Suudi Arabistan'ından gelen Arap hanedanları, Raşidun (632-661), Emevi (661-750), Abbasi (750-1517) ve Fatımi (909-1171) halifeliklerini ve ayrıca Asya, Afrika ve Avrupa'daki sayısız diğer hanedanları kurdu.

Günümüz Suudi Arabistan'ı eskiden esas olarak dört ayrı tarihi bölgeden oluşuyordu: Hicaz, Necd ve Doğu Arabistan'ın (El-Ahsa) ve Güney Arabistan'ın (Asir) bölgeleri. Suudi Arabistan Krallığı, 1932 yılında Kral Abdülaziz (Batı'da İbn Suud olarak bilinir) tarafından kuruldu. 1902'de atalarının klanı olan Suud Hanedanı'nın Riyad'ı ele geçirmesiyle başlayan bir dizi fetihle dört bölgeyi tek bir devlet çatısında birleştirdi. Suudi Arabistan o zamandan beri kralın, Suud kraliyet ailesi prenslerinin ve ülkenin geleneksel seçkinlerinin son derece otoriter bir rejimi yönettiği bir mutlak monarşi haline gelmiştir. Sünni İslam içindeki aşırı muhafazakar bir dinî hareket olan Vehhabilik, 2010'larda dini akımın gücü önemli ölçüde aşınmış olmasına rağmen "Suudi kültürünün baskın bir özelliği" olarak tanımlanmıştır. Suudi Arabistan, Temel Kanununda kendisini resmi dini İslam, resmi dili Arapça ve başkenti Riyad olan egemen bir Arap İslam devleti olarak tanımlamaya devam ediyor. Suudi Arabistan, İslam'ın en kutsal iki yeri olan Mescid-i Haram (Mekke'de) ve Mescid-i Nebevî'ye (Medine'de) atıfta bulunularak bazen "İki Kutsal Caminin Ülkesi" olarak adlandırılır.

Suudi Arabistan'da petrol ilk olarak 3 Mart 1938'de keşfedildi ve bunu Doğu Bölgesi'nde keşfedilen birkaç başka buluntu izledi. Suudi Arabistan o zamandan beri dünyanın en büyük ikinci petrol üreticisi (ABD'nin ardından) ve dünyanın en büyük petrol ihracatçısı haline gelmiştir. Ülke dünyanın en büyük ikinci petrol rezervi ve altıncı en büyük gaz rezervine sahiptir. Krallık, son derece yüksek İnsani Gelişme Endeksi ile Dünya Bankası tarafından yüksek gelirli bir ekonomi ve G20'nin büyük ekonomileri arasında yer alan tek Arap ülkesi olarak sınıflandırılıyor.

Krallık, GSYİH'sinin %8'ini (Umman'dan sonra dünyanın en yüksek seviyesi) askeriyeye ayırmaktadır bu da onu ABD ve Çin'den sonra dünyanın en büyük üçüncü askeri harcama yapan ülkesi ve dünyanın en büyük silah ithalatçısı konumuna getirmektedir. 2015'ten 2019 yılına değin ABD'nin Orta Doğu'ya yaptığı tüm silah ihracatının yarısı Suudi Arabistan tarafından satın alınmıştır. BICC'ye göre, Suudi Arabistan dünyanın en militarize edilmiş 28. ülkesidir ve İsrail'den sonra bölgede niteliksel olarak en iyi ikinci askeri teçhizata sahiptir. 2010'ların sonlarına doğru, esas olarak Yemen'deki savaş suçları iddiaları nedeniyle ve özellikle Cemal Kaşıkçı suikastı'nın ardından Suudi Arabistan'a silah satışının durdurulması için sürekli çağrılar yapıldı. Ülke, Yemen İç Savaşı'ndaki rolü, terörizme sponsorluk iddiası ve ölüm cezasının aşırı ve çoğu zaman yargı dışı kullanımının yanı sıra insan kaçakçılığı, dini azınlıklara ve ateistlere karşı devlet destekli ayrımcılık ve antisemitizme ve şeriat yasasının katı yorumuna karşı yeterli önlemlerin alınmaması ile karakterize edilen zayıf insan hakları sicili de dahil olmak üzere çeşitli nedenlerle eleştirilmektedir.

Suudi Arabistan hem bölgesel hem de orta güç olarak kabul ediliyor. Suudi Arabistan ekonomisi Orta Doğu'nun en büyük ve dünyanın on sekizinci en büyük ekonomisidir. Suudi Arabistan ayrıca 34,2 milyonluk nüfusunun yaklaşık yarısı 25 yaşın altında olan dünyanın en genç nüfuslarından birine sahiptir. Suudi Arabistan, Körfez İşbirliği Konseyi üyesi olmasının yanı sıra Birleşmiş Milletler, İslam İşbirliği Teşkilatı, Arap Birliği, Arap Hava Taşıyıcıları Örgütü ve OPEC'in aktif ve kurucu üyesidir.

Tarihçe

Arap Yarımadası'nın büyük bölümünde binlerce yıl boyunca göçebe kabile yaşamı sürdürüldü. Muhammed'in takriben 570'te Mekke'de doğması, dünya tarihinde Arabistan'ın önemini artırdıysa da, Emevi sülalesinin, Şam'ı başkent yapmasıyla, İslâm dünyasının ağırlık merkezi Suriye'ye kaydı (692). Arap Yarımadası 16. yüzyıldan I. Dünya Savaşı'na kadar, Osmanlı yönetiminde kaldı. 1730'larda ortaya çıkan Vehhabi hareketi 1745'te Suud ailesi tarafından benimsendi. 1902'de Kuveyt'te sürgünde bulunan Abdülaziz bin Suud, Riyad'a dönerek yeniden siyasal birlik arayışlarına başlar. Aynı yıllarda Osmanlı devleti bu fiili durum karşısında bir çözüm olarak Abdülaziz'in babası Abdurrahman'ı Riyad kaymakamı olarak tayin eder. Balkan savaşının sürdüğü sıralarda Osmanlı askerlerinin bölgede azaltılmasını fırsat bilen Necit emîri ve vahhabi imamı olan Abdülaziz bin Suud, idari merkez olan Hasa/Ahsa'yı ele geçirir (1913). Sonra, 1921-1926 arasında Ha'il, Mekke, Cidde ve Asir'i ele geçirerek topraklarını genişletti ve 1926'da Hicaz kralı, 1932'de Suudi Arabistan kralı ilan edildi. 1936'da ilk petrol yatağının bulunduğu, ama II. Dünya Savaşı'na kadar ciddi bir kuyu açma çalışması yapılmayan ülkede, Abdülaziz El Suud'un ölümünden (1953) sonra, yerine geçen oğlu Suud bin Abdül Aziz'den itibaren kral aynı zamanda başbakan olarak görevlendirildi. Suud bin Abdül Aziz 1964'te Suudi aile meclisinin kararıyla tahttan indirildi ve yerine kardeşi Faysal bin Abdül Aziz geçirildi (2 Kasım 1964). Ülkeyi modernleştirme girişimlerine başlayan Faysal bin Abdül Aziz'in 1975'te yeğenlerinden biri tarafından öldürülmesinden sonra, yerine geçen kardeşi Halid bin Abdül Aziz, 1979 Mısır-İsrail Barış Antlaşması'na şiddetle karşı çıkmakla birlikte, Arap-İsrail anlaşmazlığında ılımlı bir siyaset izledi, Halid bin Abdül Aziz'in 1982'de ölmesiyle yerine Fahd bin Abdül Aziz geçti. Günümüzde Suudi Arabistan devletinin kralı Selman bin Abdülaziz el-Suud'dur.

Devlet yapısı

Suudi Arabistan, şeriat yasalarının anayasa olarak kabul edildiği bir krallıktır. Hem yürütme gücünü, hem yasama gücünü elinde tutan kral, Bakanlar Kurulu'nu kendi atar ve kararlarını veto etme hakkına sahiptir. Yönetimle ilgili önemli kararların aşağı yukarı tümü, Suudi ailesi tarafından alınır. Siyasal parti de, yasama organı da bulunmamakla birlikte, her yurttaş "meclis" diye adlandırılan düzenli dinleme oturumlarına doğrudan başvurarak krala şikâyetlerini iletebilir, yardımını isteyebilir.

Suudi Arabistan'da kral seçimi ile ilgili reforma gidilmiştir. Buna göre kral artık halefini kendi seçemeyecektir. Bunun yerine Kraliyet ailesi üyelerinden oluşan Biat adlı özel bir konsey gizli oylama yöntemiyle yeni kralı belirleyecektir. 3 aday ise kral tarafından tespit edilecek, ancak Konsey, yönetim için yetersiz gördüğü kralın haklarını elinden alma gücüne sahip olacaktır.

Toplum yapısı

Suudi Arabistanlıların büyük bölümünü, yerli kabilelerin soyundan gelen Araplar oluşturmaktadır.
Basra Körfezi kıyısında bir İranlı azınlık topluluğu yaşar. Yabancı işçilerin sayısında son yıllarda büyük bir azalma olmakla birlikte, ekonomi yabancı işgücüne bağımlı durumdadır.

Resmî dil olan Arapça ve çeşitli lehçeleri, bütün nüfus tarafından konuşulur. Nüfusun %97'si Müslümandır. Suudi vatandaşlarının  çoğunluğu Selefi mezhebinden Sünnilerdir. Şiiler Müslüman nüfusun %10-15'ini oluşturur.

Nüfusun büyük bölümü Riyad, Cidde, Mekke, Taif, Medine, Dhahran, Dammam, El Huber ve Hufuf gibi büyük kentlerde toplanmıştır. Kırsal kesimde, göçebe Bedevilerin sayısı, yerleşik tarımcılarınkinden yüksektir. Rubülhali ve Nüfud çölleri bütünüyle ıssızdır; öteki yörelerde de çoğunlukla nüfus yoğunlukları düşüktür. Batı kıyısında, Riyad çevresinde ve doğudaki petrol alanlarındaysa, biraz daha yüksektir.

Ekonomi

1936'da petrol bulunmasına kadar ekonomisi Mekke ve Medine'yi ziyarete gelen hacılara ve hurma dışsatımına bağımlı olan Suudi Arabistan'ın, bu gelirleri günümüzde de sürmekle birlikte, ekonomisinin temeli petrole dayanır. Hükûmet, petrolden elde edilen gelirleri Suudi Arabistan'ı çok çeşitli bir sanayi ülkesine dönüştürmek için gerekli altyapıyı oluşturmak için kullanmıştır. Ham petrol ve petrol ürünlerinin, devlet gelirlerinin %90'dan çoğunu oluşturduğu ülkede, petrolün büyük bölümünü çıkaran ARAMCO şirketinde Suudi ailesinin payı 1973'te %25 iken, 1974'te %60'a, 1980'de de %100'e yükselmiştir.

Basra Körfezi kıyısındaki Jubail ve Kızıldeniz kıyısındaki Yanbu'da kurulan yeni ve büyük sanayi merkezlerinde, enerji kaynağı olarak petrol yataklarından boruyla getirilen doğalgaz kullanılmaktadır. Petrol yatakları, petro-kimya sanayisi ve yapay gübre üretimi gibi sanayi kollarının yanı sıra demir-çelik sanayisi, çimento sanayisi, besin sanayisi, vb. dallar hızla gelişmektedir.

Tarım alanında, hükûmet, besin ürünleri alanında dışsatıma bağımlılığı azaltmak için, tarım üretimini desteklemektedir. Yakın dönemde balıkçılık da gelişmeye başlamıştır.

Ayrıca, El Huber'de çıkarılan petrolde ülke ekonomisine yüksek katkılar sağlamaktadır. El Huber dışındaki bölgelerde de çıkartılan petrol en çok Ash Sharqiyah ve çevresinde çıkartılmaktadır. Dhahran'da, Dammam'da, Al Qatif'te ve bunlar dışında birçok şehirde çıkartılmaktadır.

Demografi

Temmuz 2013 itibarıyla nüfusun 5,5 ila 10 milyon arasında nüfusa sahip vatandaşlık verilmemiş göçmenler de dahil olmak üzere 26,9 milyon olduğu tahmin edilmekte idi. Suudi liderlerin uzun süredir nüfus sayımı sonuçlarını şişirme yönündeki tarihsel eğilimi nedeniyle nüfusun belirlenmesi kesin olarak mümkün olmamıştır. Suudi nüfusu, 3 milyon olduğu tahmin edilen 1950'den bu yana hızla arttı ve uzun yıllar yılda yaklaşık yüzde 3 nüfus artış oranı ile dünyadaki en yüksek nüfus artış oranlarından birine sahip oldu.

Suudi Arabistan halkının etnik bileşimini %90 Araplar ve %10 Afro-Araplar oluşturmaktadır. Suudilerin çoğu Hicazda (%35), Necdde (%28) ve Doğu Eyaletinde (%15) yaşıyor. Hicaz, Suudi Arabistan'ın en kalabalık bölgesidir.

1970'te, Suudilerin çoğunluğu kırsal yerlerde geçimlik bir yaşam sürdürmekteydi ancak 20. yüzyılın son yarısında krallık hızla kentleşti. 2012 yılı itibarıyla Suudilerin yaklaşık %80'i özellikle Riyad, Cidde veya Dammam olmak üzere kentsel metropollerde yaşamaktadır.

Suudi Arabistan nüfusu oldukça gençtir ve nüfusun yarısından fazlası 25 yaşın altındadır. Ülkede büyük bir  yabancı uyruklu kesim bulunmaktadır. (CIA Factbook, 2013 itibarıyla Suudi Arabistan'da yaşayan yabancı uyrukluların ülke nüfusunun yaklaşık %21'ini (Diğer tahminlere göre %30 veya %33) oluşturduğunu tahmin ediyor. Göçmenler toplam nüfusun %38.3'ünü oluşturuyor. BM verilerine (2019) göre göçmen nüfus çoğunlukla Orta Doğu, Asya ve Afrika'dan gelmektedir. 1960'ların başlarında, Suudi Arabistan'daki köle nüfusunun 300 bin olduğu tahmin ediliyordu. Suudi Arabistan'da kölelik 1962 yılında resmen kaldırılmıştır.

Dil
Suudi Arabistan'ın resmi dili Arapçadır. Suudiler tarafından konuşulan Arapçanın en yaygın üç lehçesi Necd Arapçası (yaklaşık 14.6 milyon konuşan), Hicaz Arapçası (yaklaşık 10.3 milyon konuşan) ve Körfez Arapçasından (yaklaşık 960 bin konuşan) oluşmaktadır. Faifi dili 50 bin kişi tarafından konuşulur. Suudi İşaret dili yaklaşık 100 bin kişilik konuşma engelli topluluğu tarafından kullanılmaktadır. Büyük gurbetçi toplulukları ayrıca kendi dillerini de konuşurlar çoğunluğu 2018 verilerine göre Bengalce (~ 1.500.000), Tagalogca (~ 900.000), Doğu Pencapça (~ 800.000), Urduca (~ 740.000), Mısır Arapçası (~ 600.000), Rohingyaca, Kuzey Levant Arapçası (her ikisi de ~ 500.000) ve Malayalamca gibi dillerden oluşmaktadır.

Din

Resmi olarak bütün Suudi Arabistan vatandaşları Müslüman kabul edilir ve Suudi Arabistan sakinlerinin neredeyse tamamı kendini Müslüman olarak tanımlamaktadır. Nüfusun %75 ila %90'ı İslam'ın Sünni mezhebine mensup iken %10 ila %25'i İslam'ın Şii mezhebine mensuptur. 18. yüzyılda Muhammed bin Abdülvehhâb tarafından Arap Yarımadası'nda yayılan Vehhabilik (mensupları Vehhabi kelimesini uygun görmediği için Selefilik şeklinde adlandırmayı tercih etmektedir) Sünni İslam'ın Suudi Arabistan'daki resmi ve baskın formudur. Şiilik gibi İslam'ın diğer mezhepleri sistematik olarak baskı altındadır.

Suudi Arabistanlı bir araştırmacı yazar olan Hamza el-Hasan'ın el-Cezire televizyonu için hazırladığı raporda Necid (orta) bölgesinde Hanbelilik içinde ortaya çıkmış Selefilik-Vehhabîlik'in yaygın olduğunu, Hicaz (batı) bölgesinde Şafiilik ve Malikilik'in yaygın olduğunu, Asir, Cizan ve Necran gibi güney bölgelerin karışık durumda olduğunu, resmi mezhep olan Selefilik dahil Malikilik, Şafiilik ve Şiilik'in Zeydilik ve İsmaililik mezheplerinin de bulunduğunu aktarmıştır. Kutayf ve el-İhsa olarak bilinen doğu bölgesinde ise Şiilerin çoğunlukta olduğunu, bunun yanı sıra Hanefilik, Malikilik ve Şafiilik mezheplerinin bazı aileler sayesinde ayakta kaldığını söylemiştir.

Suudi Arabistan'da tahminlere göre neredeyse tamamı yabancı işçilerden oluşmak üzere 1.5 milyon Hristiyan yaşamaktadır. Suudi Arabistan Hristiyanların ülkeye yabancı işçiler olarak geçici iş için gelip çalışmalarına izin verirken ibadetlerini açıkça yerine getirmelerine izin vermemektedir. Suudi Arabistan, İslam'dan başka bir dine geçmeyi (irtidat) yasakladığı ve ölüm cezası uyguladığı için Hristiyan olan Suudi Arabistan vatandaşlarının yüzdesi resmi olarak sıfırdır. Pew Araştırma Merkezi'ne göre Suudi Arabistan'da neredeyse tamamı yabancı işçi olan 390.000 Hindu bulunuyor. Ateist ve agnostik inançlılar resmiyette "terörist" olarak adlandırılır. 2017 dini özgürlük raporunda, ABD Dışişleri Bakanlığı Suudi Arabistan'ı Özel Bir Endişe Ülkesi (CPC) olarak sınıflandırdı.

İklimi
Bitki örütüsü büyük ölçüde çöllerden oluşan ülkede yazlar çok sıcak ve kurak, kışlar ise serin ve kurak geçen çöl iklimi hakimdir. .

Bitki örtüsü
Suudi Arabistan'ın iklim şartları nedeniyle ülkede bitki örtüsü olarak genelde çöl ağaçları olan hurma ve Palmiye ağaçları vardır.

İdari bölümler

Suudi Arabistan 13 idari bölgeye (manatik idāriyya, – tekil mintakah idariyya), bu bölgeler de 118 ile ayrılmıştır. Bu sayı 13 bölge başkentini içerdiği gibi belediye başkanlar tarafından yönetilen farklı statüye sahip belediyeleri de kapsar.

<noinclude>

Kaynakça

Ayrıca bakınız
İlk Suudi Devleti
İkinci Suudi Devleti (Necd Emirliği)
Suudi Arabistan'ın birleşmesi

Dış bağlantılar
 CIA World Factbook - Suudi Arabistan
 Suudi Arabistan (eng)

VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler
G20 ülkeleri

Suudi Arabistan


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja

Osnivanja
 Al-Ahly S.C., egipatski nogometni klub
 Huddersfield Town A.F.C., engleski nogometni klub
 FC Augsburg, njemački nogometni klub
 CFR Cluj, rumunjski nogometni klub
 Real Betis, španjolski nogometni klub
 Atalanta BC, talijanski nogometni klub
 Fenerbahçe S.K., turski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja
 Đački sportski klub Sarajevo, bosanskohercegovački nogometni klub
 AŠK Croatia Zagreb, hrvatski nogometni klub
 NK Slaven Koprivnica, hrvatski nogometni klub
 NK Zelina, hrvatski nogometni klub
 ZŠK Viktorija, hrvatski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja
 12. siječnja – Vjera Neferović, hrvatska atletičarka († 1989.)
 4. rujna – Dragan Grims, hrvatski optičar, atletičar, atletski trener i športski dužnosnik († 1994.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1908.


Magda Saleh (en ), née au Caire le  et morte dans la même ville le , est une danseuse de ballet égyptienne.

Biographie
Magda Saleh naît d'un père égyptien, professeur d'université, et d'une mère écossaise. Elle étudie d'abord la littérature anglaise puis entre en 1959 à l' du Caire, l'une des institutions de l' nouvellement créée par le Ministre de la Culture .

En 1963, elle fait partie des cinq danseuses égyptiennes qui reçoivent une bourse d'études pour étudier deux ans à l'Académie du Ballet du Bolchoï à Moscou. À leur retour, elles créent la . En 1966, elles produisent leur premier ballet, la Fontaine de Bakhtchissaraï. Le président Gamal Abdel Nasser assiste à la représentation : il est tellement impressionné qu'il décerne l'Ordre du Mérite aux cinq danseuses et les envoie en tournée en Égypte, notamment à Assouan, où le barrage, projet phare de la présidence nassériste, est en construction. À la fin des années 1960, Magda Saleh devient la meilleure ballerine d'Égypte, étant même invitée à se produire sur la scène du Bolchoï et du Kirov.

En 1971, l'Opéra khédival du Caire est totalement détruit par un violent incendie, ce qui porte un coup fatal à la compagnie de ballet. De plus, au début des années 1970, le nouveau Président égyptien Anouar el-Sadate rompt les liens diplomatiques avec l'Union soviétique. En réponse à la situation géopolitique, plusieurs ballerines décident d'émigrer en Europe, en Russie ou aux États-Unis pour continuer leur carrière : Magda Saleh choisit les États-Unis.

Après l'assassinat de Sadate et la prise de pouvoir d'Hosni Moubarak, elle retourne en Égypte en 1983 pour présider l'Institut de ballet, puis est nommée Présidente du nouvel Opéra du Caire inauguré en 1988. Au début des années 1990, elle est contrainte de quitter son poste et revient à New York.

Elle réside à New York avec son mari Jack Josephson, égyptologue.

Magda Saleh s'éteint le 11 juin 2023 au Caire à l'âge de 79 ans.

Notes et références

Naissance en avril 1944
Naissance au Caire
Danseuse égyptienne du XXe siècle
Danseuse de danse classique
Décès à 79 ans
Décès au Caire
Décès en juin 2023

Magda Saleh


An Carex alsophila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Mueller. An Carex alsophila in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Victoria. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex alsophila


لورينت روبوتشي ( في نيس)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في مركز المهاجم .

لعب روبوتشي في أندية أسبت نيس (1953-1954) موناكو (1954-1956) كان (1956-1959) بوردو (1959-1967) مرسيليا (1967-1968) .

شارك روبوتشي مع منتخب فرنسا في 5 مباريات دولية في الفترة من 1962 إلى 1966 . تم استدعائه للمشاركة في بطولة كأس العالم لكرة القدم 1966 التي أقيمت في إنجلترا ولكنه لم يشارك في أي من المباريات الثلاث أمام منتخبات المكسيك ، الأوروغواي ، وإنجلترا .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو بوردو
لاعبو كأس العالم 1966
لاعبو كان
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو موناكو
مواليد 1935
مواليد في نيس

لورينت روبوتشي


La microrregión de São Jerônimo es una de las microrregiones del estado brasileño del Rio Grande do Sul perteneciente a la mesorregión Metropolitana de Porto Alegre. Su población fue estimada en 2005 por el IBGE en 140.396 habitantes y está dividida en nueve municipios. Posee un área total de 4.855,917 km².

Municipios

 Arroio dos Ratos
 Barão do Triunfo
 Butiá
 Charqueadas
 General Câmara
 Minas do Leão
 São Jerônimo
 Triunfo
 Vale Verde

Microrregiones de Río Grande del Sur

Microrregión de São Jerônimo


Talikota es una ciudad de la India en el distrito de Bijapur, estado de Karnataka.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 514  a 531 km de la capital estatal, Bangalore, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 31 304 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Karnataka

Talikota


الصخور (بلنسية) دائرة في مقاطعة بلنسية في إسبانيا.

صفحات توضيح أسماء أماكن

صخر (توضيح)


Olaylar

Doğumlar
 Nûreddin Ali, Mısır Memlûk Sultanı (ö. y. 1259)
 Yeoryos Pahimeris, Bizanslı tarihçi, yazar (ö. y. 1310)

Ölümler
 10 Şubat - Shijō, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 87. imparatoru (d. 1231)
 1 Temmuz - Çağatay Han, Moğol prensi ve Cengiz Han'ın ikinci oğlu (d. 1183)
 7 Ekim - İmparator Juntoku, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 84. imparatoru (d. 1197)
 5 Aralık - Müstansır, Abbâsî halifesi (d. 1192)
 tarihi bilinmeyen
 Cormagon Noyan, Moğol istilaları döneminde Moğol komutan
 Muhammed Ufî, Fars tarihçi, bilim insanı ve yazar (d. 1171)

1242


تارا ريد  ممثلة أمريكية من مواليد 8 نوفمبر 1975.

قائمة الأعمال

الأفلام

 (1998) أسطورة شعبية
 (1998) ليباوسكي الكبير
 (1999) الفطيرة الأمريكية
 (2001) الفطيرة الأمريكية 2
 (2005) وحيد في الظلام
 (2012) لم الشمل الأمريكي
 (2013) شاركنيدو
 (2014)  ذا سيكوند وان
 (2014) مزرعة تشارلي
 (2015)  أوه هيل نو!

المسلسلات

 سكرابز

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من نيوجيرسي
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل إيطالي
أمريكيون من أصل إسكتلندي
أمريكيون من أصل مجري
أمريكيون من أصل هولندي
ممثلات أطفال أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات من أصل أيرلندي
ممثلات من أصل إيطالي
ممثلات من أصل بريطاني
ممثلات من نيوجيرسي
مواليد 1975

تارا ريد


Die Trophée Raymond Lagacé () ist eine Trophäe der Québec Major Junior Hockey League. Sie wird seit 1981 jährlich an den besten Rookie der Liga unter allen Defensivspielern verliehen.

Parallel wird ebenfalls seit 1981 für den besten Liganeuling unter den Offensivspielern die Trophée Michel Bergeron verliehen. Für den besten Liganeuling unter allen Spielern dient seit 1992 die Coupe RDS. Bis 1981 zeichnete die Trophée Michel Bergeron den besten Rookie unter allen Spielern aus.

Liste der Gewinner
 Jahr: Nennt das Jahr, in dem der Spieler die Trophée Raymond Lagacé gewonnen hat.
 Preisträger: Nennt den Namen des Preisträgers.
 Team: Nennt das Franchise, für das der Spieler zum damaligen Zeitpunkt gespielt hat.

 Gelb unterlegte Spieler wurden in dieser Saison auch mit der Coupe RDS ausgezeichnet.

Literatur

Weblinks
 Liste der Gewinner

LHJMQ-Trophäe

Trophée Raymond Lagacé


Tvornica parnih kotlova
TPK - Zavod
NK TPK Zagreb
Serija ACMATovih vozila
Turun Pallokerho
Te Puni Kōkiri
oznaka za vojni transporter LuAZ-967
Teritorijalno-proizvodni kompleks
IATA-ina oznaka za zračunu luku Tapaktuan u Indoneziji

TPK


USS Suwanee or Suwannee may refer to one of these United States Navy ships:

 , a double-ended side-wheel gunboat commissioned in February 1865, sent in pursuit of Confederate States Navy commerce raiders until the end of the American Civil War, and wrecked in 1868
 , the United States Lighthouse Service lighthouse tender USLHT Mayflower, which served the U.S. Navy from April to December 1898 as the auxiliary cruiser USS Suwannee
 , a cargo ship in commission in 1919
 , a fleet oiler acquired in 1941, converted to an escort aircraft carrier in 1942 and in service until 1946

United States Navy ship names

USS Suwanee


La batalla de Guaxenduba (1614) fue un enfrentamiento militar librado entre las fuerzas portuguesas y francesas cerca de donde se encuentra la actual ciudad de Icatu, en el estado de Maranhão. La batalla fue decisiva para la expulsión de los franceses de la región y el asegurar el dominio lusitano sobre la Amazonia.

Antecedentes
En 1555 los franceses intentaron establecer una colonia en Río de Janeiro, la Francia Antártica (en portugués: França Antártica), que fue abandonada cinco años después. El 8 de septiembre de  1612, con el apoyo de los nativos, los franceses vuelven a fundar una colonia en Brasil, llamada San Luis, y empiezan a construir un fuerte (São Luís do Maranhão). Su intención era fundar la provincia de la Francia Equinoccial en aquella rica región poblada por más de 40.000 indígenas.

Consiente de la presencia portuguesa al norte de la capitanía de Maranhão Alexandre de Moura envía tropas desde Pernambuco. Para el 24 de agosto de 1614 la expedición lusitana llegó al río Munim donde se construyó el Fuerte de Santa María (Forte de Santa Maria).

La batalla

Inicio
En la mañana del 19 de noviembre de 1614, los soldados portugueses se dieron cuenta de que junto a la fortaleza de Santa María, el mar estaba lleno de barcos de vela y de remo, acercándose a la costa en silencio. Para atacar a los franceses cuando desembarcaran, Jerónimo de Albuquerque partió a la playa con 80 hombres pero al ver su inferioridad numérica opto por retirarse. Pronto hubo un gran número de franceses en la playa, momento en que empezaron los combates e intercambio de fuego de arcabuces y mosquetes muriendo un portugués y dos franceses.

Trincheras
Justo delante de la fortaleza de Santa María había una pequeña colina donde el señor de la Fos Benart ubicó a unos 400 tupinambás que empezaron la construcción de siete líneas de trincheras para proteger las posiciones francesas entre el mar y la cima de la colina. Pero, siguiendo un camino secreto, Alburquerque subió a la cima con 75 soldados y 80 arcabuceros, para lanzar un ataque sorpresa sobre sus enemigos. Ante el riesgo de ser masacrados, los franceses trataron de negociar pero los lusitanos desconfiaron ya que consideraron que era un truco para ganar tiempo.

En ese momento los portugueses empezaron a masacrar a los indios y franceses en las trincheras, Daniel de La Touche, señor de la Ravardière, veía desde el mar como sus tropas sufrían tantas bajas, ordenó a sus naves más veloces ir a la playa a evacuar a sus tropas pero ante el fuego de la artillería portuguesa tuvo que retirarlas.

Derrota francesa
Con todos sus barcos que estaban en la playa ardiendo, los franceses, incluidos los señores de Ravardière y de Fos Benart, tuvieron que volver a las trincheras de la colina. El intercambio de fuego se reinicio y Turcou, intérprete de los franceses con sus aliados indios, fue asesinado y también el señor de Fos Benart, jefe de los tupinambás. Con esto los indios restantes, unos 600, empezaron a huir por la colina con los franceses que ya no tenían más pólvora para continuar los combates.

Tregua y expulsión de los franceses
Tras la batalla las tropas francesas sobrevivientes retrocedieron hasta el Fuerte de San Luis, para ganar tiempo. Ravardière propuso una tregua a los portugueses, por la que un oficial francés y otro lusitano eran enviados a Francia y otro par a Portugal para lograr un acuerdo de paz.

Con la tregua la situación se mantuvo en calma. El 17 de octubre de 1615 llega a Guaxenduba el capitán general de Pernambuco, Alexandre de Moura, con 600 a 900 refuerzos y nuevos suministros en 9 navíos. Al tener el mayor rango, asumió el mando de las tropas en el fuerte. Bajo su mando los portugueses empezaron a violar el acuerdo e instó a Daniel de la Touche a abandonar Brasil en cinco meses. A los tres meses llegaron desde Europa Diogo de Campos y Martim Soares con más tropas lusitanas y la orden de expulsar a los franceses definitivamente. El 1 de noviembre Moura ordenó rodear el Fuerte de San Luis y desembarcar en la punta de San Francisco, donde fundó el Fuerte de San Francisco de Maranhão (Forte de São Francisco do Maranhão). Viéndose incapaz de resistir, Ravardière se rindió el 4 de noviembre, siendo encarcelado en la Torre de Belém durante tres años.

Leyenda del milagro de Guaxenduba
En el libro Historia de la Compañía de Jesús en la Extinta Provincia de Maranhão y Pará (História da Companhia de Jesus na Extinta Província do Maranhão e Pará), de 1759, el padre José de Moraes relata la aparición de Nuestra Señora de la Victoria (Nossa Senhora da Vitória) entre los soldados portugueses animándolos, convirtiendo la arena en pólvora y las piedras en proyectiles. Nuestra Señora de la Victoria es considerada la patrona de San Luis y la catedral de la ciudad tiene la inscripción en latín: 1629 • SANCTÆ MARIÆ DE VICTORIA DICATUM • 1922.

Referencias

Enlaces externos

Guaxenduba
Guaxenduba
Guaxenduba
Conflictos en 1614

Batalla de Guaxenduba


කොට්ටා පොරය....

"ඉතින් ගිය අවුරුද්දෙත් දිනුවේ ඔයානේ... මේ අවුරුද්දේ කොහොමටවත් බැරිවෙන එකක් නෑ. "

"අනේ පුංචි.. ඒත් මේ අවුරුද්දේ නම් මං කොට්ට පොරයට යන්නේ නෑ..."

"ඒ මොකද ඒ ?? යාලුවෝ කියයි ඔයාට පණ නෑ කියලා කොල්ලෙක් උනහම පොඩ්ඩක් fight කරලා ඉන්න එපාය, චිහ් මට නම් ලැජ්ජයි"

කොල්ලා බෑම කියනවා.. "කමක් නෑ අද අනිත් අය ගහගන්නවා බලමුකෝ අපි..."

ඔය ඉතින් අවුරුදු උත්සවයක් මැද්දේ මට ඇහුන සංවාදයක්. මම හිතන්නේ පුංචි අම්මට වැඩිය දරුවා බුද්ධිමත් කියලා.. දැන් කාලේ සමහර අම්මල තාත්තලාට ඕනේ තමන්ගෙ දුවව, පුතාව ගහගෙන හරි පළවෙනියා කරන්න.

අවුරුදු උත්සවයක තියන ක්‍රීඩා අතරින් මම නම් අකමැතිම ක්‍රීඩාව කොට්ටා පොරය... පොඩි කාලේ ඉඳලම එක්කෙනෙකුට ගහනවා දකින්න අමාරු වීමේ මානුෂීය භාවයන් මෙම ක්‍රීඩාව ප්‍රතික්ෂේප කරවන්නට මා පොළඹවන්නට ඇතැයි සිතනවා. නමුත් පසුකාලීනව වෛද්‍ය ශිෂ්‍යාවක ලෙස, හිස හා බෙල්ල පිළිබඳව අධ්‍යයනය කරන කාලයේ සිටම මෙහි ඇති සෞඛ්‍ය තර්ජන පිළිබඳව නිසි අවබෝධයෙන් යුක්තව මෙම ක්‍රීඩාවෙන් අන් අයද ඉවත් කර ගැනීමට මම බොහෝ උත්සාහ ගතිමි.

ශරීරයේ ඉතා වැදගත් ම අවයවය වන මොළය ලොව නිපදවා ඇති ඉතා සූක්ෂම පරිගණකයටත් වඩා අවස්ථානුකුල ගුණාත්මක ක්‍රියාන්විතයක නිරතවෙයි. ඉතා ආරක්ෂිතව හිස් කබල තුල තැන්පත් වී ඇති මෙතරම් වටිනා අවයවය, තමා වටේ රැස් වී අත්පොලසන් නගන ප්‍රේක්ෂක පිරිසක් පිනවීමේ පොරයක් නිසා අවදානමකට ලක් කර ගන්නේ ඇයි??

මොළය වටා ආරක්ෂා කරන මෙනින්ජි පටල තිබේ. මොළයට රුධිරය සැපයීම පිණිස මොළය තුලින් හා මොළය වටයට විහිදෙන රුධිර කේශ නාලිකා මෙන්ම ධමනි පද්ධතියක් ද තිබේ. මේවා ඉතා සියුම් ලෙස සකස් වී තිබෙන අතර කුඩා දරුවන්ගේ නම් තවමත් වර්ධනය වෙමින් පවතින වාහිනී ඉතා ඉක්මණින් බිඳී යා හැක.

හිස තදින් ආපස්සට හා ඉදිරියට ගැස්සීම නිසා කශේරුකාවට, සුෂුම්නාවට හා මොළයට විවිධ හානි සිදු විය හැක.

රුධිර වාහිනී කැඩී බිදී යාම නිසා භයානක තත්ත්වයන් ඇතිවිය හැක. මෙහිදී කැඩී බිඳී යන රුධිර නාල වල රුධිරය පිටතට වෑහී මොළය තුළ ලේ ගැලීමක් සිදුවේ. මේ නිසා මොළයේ ඒ අදාල කොටස තෙරපීමකට ලක් වෙයි. එමෙන්ම මෙලෙස පිටතට පැමිණි රුධිරය කැටි ගැසීමක් ද සිදුවිය හැක. පසුව එම කොටසේ සෛල ටිකෙන් ටික මියයෑම සිදුවේ.

එමෙන්ම හිස්කබල තුළ ලිහිල් අවකාශයක මොළය පිහිටා ඇති හෙයින් එක පැත්තකින් ගැස්සුණහොත් අනිත් පැත්තට මොළය තල්ලු වීම නිසා මොළයේ ප්‍රතිවිරුද්ධ පැත්තේ තැලුමක් (Concussion) ඇතිවිය හැක. මෙය නම් බොහෝ විට තාවකාලික වේ.

නමුත් ඕනෑම අයකුගේ හිස පැද්දීමකට හෝ ගැස්සීමකට ලක් වුවහොත් යම් යම් රෝග ලක්ෂණ පිළිබඳව ඉදිරි පැය 24 හා දින කිහිපය තුළ අවධානය යොමු කිරීම ඉතා වැදගත් වේ.

කලන්තය, කැරකිල්ල මෙන්ම වමනයද මේ නිසා ඇතිවිය හැක. හිසරදය විටින් විට මතු විය හැක. නාසයෙන් ලේ ගැලීමද සිදු විය හැක. සමහරුන්ට සිහිමද ගතිය මෙන්ම ඇස් නිලංකාර වීම ද සිදු වෙයි. මෙම තත්ත්වයන් නොසලකා හැරියහොත් සිහි නැතිවී වැටීමට හෝ කෝමා තත්වයට පත් විය හැක.

එමෙන්ම මෙම රුධිර ගලනය නොනැවතී සිදු වී මොළය එක පැත්තකට තෙරපී යාම නිසා අත පය පණ නැතිව කට පැත්තකට ඇඳීම කටහඬ වෙනස් වීම් ඇතුළු මොළයේ ඒ ඒ කොටස් විසින් පාලනය කරන, ශරීරයේ විවිධ ස්ථානවල සංවේදන කටයුතු හා ක්‍රියාන්විත අඩපණ විය හැක. දීර්ඝකාලීනව මතකය අහිමිවීම පවා ඇතිවිය හැක.

හිස්කබල අපගේ කොඳු ඇට පේළිය තුළ සෘජුව සිටිමින් කැරකෙමින් චලනය වනුයේ ඇට්ලස් (Atlas) නම්වූ බෙල්ලේ පළමු කොඳු ඇටය මතය. මෙම ඇටය පැතලි වලල්ලක් සේ වන අතර මෙහි මැදින් ශුෂුම්නාව ගමන් කොට මොළය හා සම්බන්ධ වේ. බෙල්ලේ පවතින දෙවන කොඳු ඇටයේ (Axis) ඇඟිල්ලක් වන්වූ ප්‍රසරයක් (Odontoid) මගින් ඇක්සල් එකක් මෙන් ඉතිරි කොඳුඇට හිස්කබළ හා යාකරයි. (ඔබට රූපය බැලිය හැක ) එම නෙරා ආ ප්‍රසරය ශුෂුම්නාවට ස්පර්ශ වෙමින් පවතින අතර ලිගමෙන්ටුවක් ( Transverse ligament ) මගින් පමණක් වෙන්වී ඇත. මෙවන් හිසට සිදුවන හදිසි ගැස්සීමකදී මෙම ප්‍රසරය ශුෂුම්නාව තෙරපමින් ඉදිරියට තල්ලුවී ස්නා‍යු රජ්ජුව තැලී හෝ කැඩී යා හැක. එවිට ශරීරයේ පහළ කොටස අඩපණ වන අතර ක්ෂණික මරණය පවා සිදුවිය හැක. හදිසි අනතුරකදී වාහන පටි(සීට් බෙල්ට්) පැළැඳ නොසිටියානම් බෙල්ලේ ගැස්සීමෙන් මරණය ලඟා විය හැක්කේද මේ අයුරින්මය. මෙය කසයක් ගහන්නා සේ හිස කොඳුනාරටිය මත ක්ෂණික ගැස්සීමකට ලක් වීමකට උපමා කරයි ( Whiplash injury) කොට්ටා පොරය ඉතා දරුණු අවස්ථාවක දී මෙවන් ප්‍රතිඵළ වුවද ගෙන ආ හැක.

මීට අමතරව තවත් අවදානම් බොහොමයක් කොට්ටා පොර ක්‍රීඩාව හා බැඳී පවතී. මුහුණේ අස්ථීන් බිඳී ගිය අවස්ථාද එමටය. ඉදිරිපස දත් ගැලවී යාමද සිදුවිය හැක. මුහුණේ ස්නායු ( Facial ,TRG )තැලීම හා තෙරපීම නිසා සංවේදන අඩූවීම, හිරිවැටීම හා පේශීන් පණ නැති වීම් සිදුවේ. කනට නොයෙකුත් අනතුරු මෙන්ම ඇස් වලටද අනතුරු සිදුවී පසු කාලීනව අන්ධ භාවය පවා ඇතිවිය හැක. කනේ පිහිටා ඇති ශරීරයේ සමබරතාවය පාලනය කරනා අවයවයට (Balancing Organ) හානි සිදුවී හරි හැටි ඇවිදීම පවා සිදු කර ගත නොහැකි වීමටද හැක.කෙසේ වුවත් නීතිමය වශයෙන් සිතුවද මුහුණට සිදුවන පහරදීමකදී අබාධිත වීම මගේ දැණුම පරිදි අපරාධ දණ්ඩන ( Criminal offense) යටතට වැටෙනු ඇත.

ඉතා ඉක්මණින් රෝහල් ගත කිරීම නොකළ හොත් මරණය පවා කැඳවන මෙම භයානක තත්වයන් පිළිබඳව තවමත් ජනතාවගේ අවධානය යොමු වී නැති හැඩකි.

සැ.යු: සමහරුන්ගේ උපතින්ම ඇතිවන මොළයේ රුධිර නාළවල බිත්ති වල ඇති අක්‍රමිකතා නිසා විශාල වී ඇති දුර්වල ස්ථාන පවතී. මෙවන් බැලූනයක් මෙන් නෙරාගිය ස්ථානයක් (Aneurysm) මොළයේ රුධිර නාළයක පිහිටා තිබිණි නම් ඉතා සුළු හිස ගැස්සීමකදී පවා එය බිඳී යා හැක. ක්ෂණික මරණයට පවා ලක් විය හැක.මෙය කලාතුරකින් ඇතිවන භයානක තත්වයකි. බොහෝවිට අවුරුදු 16 -21 අතර තරුණයන් මෙවන් තත්ත්වයන්ට මුහුණ දෙනු අපි දැක ඇත්තෙමු. කොට්ට පොර ක්‍රීඩාවේ යෙදීම වැනි අවස්ථාවකට පසුව වුවද, උපතේ සිට තිබූ මෙවන් අසාමාන්‍යතාවයක් නිසා හදිසියේ මිය යාම සිදු විය හැක.

ඉතින් අපි හරිම සතුටින් කොට්ටා පොර ක්‍රීඩාවට එන අවුරුදු උත්සවේදී විතරක් නෙවෙයි ගෙදරදීත් සමු දෙමු නේද?

විශේෂඥ වෛද්‍ය උත්පලා අමරසිංහ

කොට්ටා පොරයේදි සිදුවන අාබාද


Le parc d'État de la forêt de Nisene Marks est un parc d'État de Californie, aux États-Unis, protégeant une forêt secondaire dans les montagnes de Santa Cruz. Il est situé à l'extérieur d'Aptos et contient plus de 64 kilomètres de sentiers de randonnée à travers ses 4137 hectares de terrains accidentés.

Histoire
Le parc a été nommé d'après Nisene Marks, une amoureuse passionnée de la nature et la mère d'une famille d'agriculteurs de Salinas qui a acheté la terre à des entreprises forestières (et autres) dans l'espoir de trouver du pétrole. Après que les efforts de forage n'aient pas permis de trouver de pétrole, les enfants de Marks ont fait don des 3925 hectares de terrain en sa mémoire à l'état de Californie (avec l'aide de The Nature Conservancy) en 1963 .

Le département des parcs d'État de Californie, avec l'aide supplémentaire de la Save the Redwoods League, a étendu le parc à 4061 hectares. Le parc se trouve sur un terrain qui a été coupé à blanc pendant une période de quarante ans d'exploitation forestière (1883–1923) par la Loma Prieta Lumber Company. Des preuves d'opérations forestières, de sites d'usines et de chevalets sont visibles dans le parc. Le parc offre une nature semi-sauvage accidentée, s'élevant du niveau de la mer à des montagnes côtières escarpées de plus de 790 mètres. Le parc est un endroit populaire pour la course, la randonnée et l'équitation. Le VTT est limité à la route des incendies à partir de 2004 en raison de restrictions d'acte concernant le parc d'État.

L'épicentre du tremblement de terre de Loma Prieta le 17 octobre 1989 se trouvait dans ce parc . L'épicentre du tremblement de terre et Five Finger Falls sont les deux attractions les plus populaires du parc.

Histoire naturelle
Les quatre cinquièmes du parc sont couverts d'une forêt dense de séquoias. Du chaparral se trouve sur quelques-unes des crêtes les plus chaudes et les plus abruptes. Les sapins de Douglas poussent parmi les séquoias dans un certain nombre de zones. Les autres espèces d'arbres comprennent: les aulnes, les érables et les peupliers près des ruisseaux; les tanoaks dans le sous-étage des séquoias; et le madrone du Pacifique, la baie de Californie et plusieurs espèces de chênes.

Articles connexes
 Liste des parcs d'État de Californie

Références

Liens externes

 Site d'État du parc d'État de la forêt de Nisene Marks
 Parc d'État de la forêt de Nisene Marks : Site des amis des parcs d'État de Santa Cruz.

Parc d'État en Californie
Aire protégée créée en 1963
Comté de Santa Cruz (Californie)

Parc d'État de la forêt de Nisene Marks


Ivan Lovrinović (Guča Gora, 7. ožujka 1960.). Diplomirao je, magistrirao i doktorirao na Ekonomskom fakultetu u Zagrebu. Izabran je 2006. u zvanje redovitog profesora na Katedri za financije Ekonomskog fakulteta u Zagrebu.

Nositelj je i izvođač predavanja na kolegijima "Monetarna politika" i "Međunarodni financijski menadžment". Nositelj je i izvođač predavanja na više poslijediplomskih specijalističkih i sveučilišnih (doktorskih) studija. Aktivno se služi engleskim i njemačkim jezikom pasivno.

Istraživački interesi vezani su mu za monetarnu politiku, međunarodne financije, financijske institucije i tržišta i geoekonomiju.

Politička karijera

Od 14.10.2016. godine zastupnik je u Hrvatskom saboru, kao jedini predstavnik stranke Promijenimo Hrvatsku. Izabran je u drugoj izbornoj jedinici na listi koalicije "Jedina opcija".

Dužnosti u Hrvatskom saboru:
Član Odbora za gospodarstvo (od 11.11.2016.)
Član Odbora za financije i državni proračun (od 17.10.2016.)

Prvi mandat saborskog zastupnika obnaša u 8. sazivu Hrvatskoga sabora od 28.12.2015. do 14.10.2016. Tada je bio izabran na izbornoj listi Mosta nezavisnih lista ispred  Udruge "Promijenimo Hrvatsku", kao nezavisni dio Mosta.

Promjene tijekom zastupničkog mandata:
 10. lipnja 2016. prestao biti članom Mosta nezavisnih lista te je nastavio obnašati zastupničku dužnost kao nezavisni zastupnik
 7. srpnja 2016. prestao biti nezavisnim zastupnikom te je nastavio obnašati zastupničku dužnost kao član stranke Promijenimo Hrvatsku

U Saboru je tijekom mandata otvorio nekoliko ključnih pitanja, poput djelovanja Hrvatske narodne banke i njene loše monetarno-kreditne politike, ustroja i problema transparentnosti i odgovornosti. Do tada se to područje  nikada nije raspravljalo ozbiljno u Saboru. U 2018.g. podnio je saboru prijedlog novog Zakona o HNB-u koji su vladajući odbili. Istaknuo se stavovima i raspravama vezanim za "Lex Agrokor" kojeg je nazvao kriminalnim i štetnim po nacionalne interese. Kao oporbeni političar  bio je angažiran u prijedlogu novog Zakona o šumama, Ovršnom zakonu i zakonu o poljoprivredi i poljoprivrednom zemljištu. Posebno je aktivan u promociji suverene monetarne politike i većeg korištenja kune te neprihvaćanju eura sve dok Hrvatska ne bude realno spremna, a to je u dugom roku.

Znanstveni i stručni rad

Do sada je objavio samostalno ili u koautorstvu desetke znanstvenih i stručnih radova te pet znanstvenih knjiga. Za koautorstvo knjige "Monetarna politika" nagrađen je posebnom nagradom "Mijo Mirković" za najbolji objavljeni rad u 2001. godini od strane Ekonomskog fakulteta – Zagreb. Aktivno je sudjelovao na domaćim i međunarodnim znanstvenim i stručnim skupovima. U srpnju 2005. godine boravio je na znanstveno-stručnom usavršavanju na Harvard Business School u Bostonu. Također je boravio na usavršavanju u okviru Salzburg seminara tijekom 2001. godine. Bio je glavni urednik časopisa "Zagreb International Review of Economics and Business".

Akademske i stručne dužnosti

Obnašao je funkciju dekana Ekonomskog fakulteta – Zagreb u razdoblju od 2002. do 2006. godine. U tom razdoblju bio je član Senata Sveučilišta u Zagrebu.

Izvori

Hrvatski političari od 1989.

Ivan Lovrinović


Luigi Pallotti (Albano Laziale, 22 de setembro de 1815 - Roma, 17 de julho de 1892) foi um cardeal italiano da Igreja Católica, que trabalhou na Cúria Romana como Prefeito do Supremo Tribunal da Assinatura Apostólica.

Biografia
Nascido em Albano Laziale, era parente de São Vicente Pallotti, fundador da Sociedade do Apostolado Católico (os Palotinos) que era primo do seu pai, Francesco Pallotti. Estudou no Collegio Romano.

Não se tem informações de quando foi ordenado padre. Mas ele foi secretário do cardeal Karl-August von Reisach e serviu em várias missões diplomáticas da Santa Sé, entre elas como auditor na nunciatura na Espanha em 1857, representando o Papa Pio IX no batismo do futuro rei Afonso XIII e nas negociações da concordata de 1867.

Secretário do Sagrada Congregação de Estudos, entre 1877 e 1880. Prefeito de Estudos do Seminário Romano, de 1879 a 1880. Foi nomeado substituto dos Assuntos Gerais da Secretaria de Estado e secretário da Cifra em 16 de novembro de 1880 e consultor da Sagrada Congregação do Santo Ofício, a partir de 24 de novembro. Foi nomeado Protonotário apostólico ad instar participanteium em 5 de dezembro de 1881 e protonotário apostólico de numero participantium, em 15 de julho de 1882. Em 29 de outubro, foi nomeado Secretário da Congregação para os Negócios Eclesiásticos Extraordinários. Passou a ser Auditor da Câmara Apostólica, a partir de 31 de julho de 1885.

Foi criado cardeal pelo Papa Leão XIII, no Consistório de 23 de maio de 1887, recebendo o barrete vermelho e o título de cardeal-diácono de Santa Maria dos Mártires em 26 de maio. Nomeado prefeito do Supremo Tribunal da Assinatura Apostólica em 20 de fevereiro de 1889.

Morreu em 31 de julho de 1890, de uma doença cardíaca, em Roma. Foi velado na diaconia de Santa Maria della Scala, onde se realizou o funeral no dia 4 de agosto e foi sepultado na capela da Sociedade do Apostolado Católico, no cemitério Campo di Verano, em Roma.

Ligações externas

Naturais de Albano Laziale
Cardeais da Itália
Cardeais nomeados pelo papa Leão XIII
Oficiais da Cúria Romana

Luigi Pallotti


André Genet, né le  à Lyon et mort pour la France le  à Châtenois, est un militaire français, Compagnon de la Libération. Jeune médecin mobilisé au début de la seconde guerre mondiale, il décide de se rallier à la France libre en 1940 et participe aux combats en Afrique et en Italie puis prend part à la libération de la France au cours de laquelle il est tué au combat.

Biographie

Jeunesse et engagement

Fils d'ophtalmologiste, André Genet naît le 11 novembre 1914 à Lyon. Suivant les traces paternelles, il étudie à la faculté de médecine de Lyon et devient externe des hôpitaux.

Seconde Guerre mondiale

Mobilisé en 1939 au moment du déclenchement de la seconde guerre mondiale avec le grade d'aspirant-médecin auxiliaire, il est affecté au printemps 1940 au  bataillon de chasseurs alpins ( BCA) avec lequel il participe à la campagne de Norvège. De retour de Scandinavie, le  BCA s'arrête en Angleterre où il apprend l'armistice du 22 juin 1940. Désireux de poursuivre la lutte, André Genet se rallie à la France libre le  juillet 1940 et, engagé dans les forces françaises libres, est affecté au bataillon de chasseurs de Camberley. Promu médecin-sous-lieutenant, il est muté à la  demi-brigade de légion étrangère ( DBLE) en octobre 1940 et y exerce la fonction de médecin-chef du  bataillon. Au début de l'année 1941, il prend part à la campagne d'Érythrée et participe à la bataille de Keren.

Promu médecin-lieutenant en août 1941, il passe du  au  bataillon de la  DBLE, toujours en tant que médecin-chef. Il participe à la guerre du désert en Libye et est blessé par balle au bras dans la nuit du 10 au 11 juin 1942 lors de la bataille de Bir Hakeim. Passé au  bataillon en décembre 1942, il est promu médecin-capitaine en mai 1943 est engagé dans la campagne de Tunisie. Le 19 avril 1944, au sein de la  division françaises libre ( DFL) dans laquelle a été intégrée la  DBLE, il débarque à Naples et prend part à la campagne d'Italie. Il débarque en Provence le 29 août 1944, et participe à la libération de la France.

Le 23 janvier 1945, au cours de la bataille d'Alsace, André Genet participe sous le feu ennemi au brancardage des hommes blessés lors des combats de Illhaeusern. Grièvement blessé par un éclat d'obus, il est évacué à Châtenois où il est hospitalisé à l'hôpital complémentaire . Il y meurt des suites de ses blessures le 5 février 1945. D'abord inhumé au cimetière militaire provisoire de Châtenois, il est ensuite ré-inhumé à Ceyzérieu, dans l'Ain.

Décorations

Hommages

 La promotion 2016 de l'école de santé des armées a été baptisée en son honneur.
 À Trèves, son nom a été donné à un hôpital militaire des forces françaises en Allemagne.
 À Lyon, son nom est inscrit sur une plaque commémorative dans une cour de l'Hôtel-Dieu.
 À Ceyzérieu, son nom est inscrit sur le monument aux Morts de la commune.
 À Puyloubier, son nom est inscrit sur le monument aux Morts du carré des légionnaires dans le cimetière communal.
 À Paris, son nom est inscrit sur une plaque commémorative à la faculté de médecine Paris-Descartes.

Références

Voir aussi

Bibliographie

 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Articles connexes

 Ordre de la Libération
 Libération de la France

Liens externes

Étudiant de l'université de Lyon
Médecin français du XXe siècle
Médecin militaire français
Résistant français
Officier des Forces françaises libres (terrestres)
Chevalier de la Légion d'honneur
Compagnon de la Libération
Titulaire de la croix de guerre 1939-1945
Titulaire de la médaille coloniale
Naissance en novembre 1914
Naissance dans le 4e arrondissement de Lyon
Décès en février 1945
Décès dans le Bas-Rhin
Décès à 30 ans
Mort pour la France

André Genet


Jonathan Blackley (nascido em 1968), mais conhecido como Seamus Blackley, é um norte-americano designer de videogame e agente da Creative Artists Agency. Ele ficou conhecido depois de criar o primeiro Xbox em 2001.

Formação
Blackley se formou em física na Universidade Tufts em 1990, antes disso estava no curso de engenharia elétrica, que foi trancado.

Carreira
Em 1992, Blackley foi trabalhar na Blue Sky Productions, atual Looking Glass Studios. Além de seu trabalho nos jogos Ultima Underworld e System Shock, Blackley ajudou a criar o sofisticado sistema de física no jogo Flight Unlimited. Ele é mencionado no manual do Flight Unlimited da seguinte forma:

Após a conclusão do Flight Unlimited em 1995, Blackley planejava usar o código de dinâmica de fluidos computacional (CFDs) desse jogo para criar um simulador de vôo de combate chamado Flight Combat. No entanto, um novo gerente da Looking Glass Studios exigiu que Blackley projetasse uma sequência direta de Flight Unlimited para competir diretamente com o Microsoft Flight Simulator. Blackley recusou e foi demitido, deixando a empresa no final de 1995.

Depois, Blackley trabalhou na DreamWorks Interactive como produtor executivo de Jurassic Park: Trespasser, uma sequência de jogo de videogame do filme The Lost World: Jurassic Park.

Durante os eventos de imprensa de Trespasser, Blackley conheceu Bill Gates, então CEO da Microsoft. Gates ficou impressionado com as conquistas técnicas de Trespasser e ajudou Blackley a conseguir um emprego na Microsoft em fevereiro de 1999 como Gerente de Programa para Gráficos de Entretenimento, trabalhando inicialmente no DirectX. Durante 1999, a Sony trabalhou no PlayStation 2, que eles comercializaram como uma plataforma para a sala de estar que superaria o Microsoft Windows e o Linux. Blackley disse que este anúncio levantou preocupações dentro da Microsoft sobre como eles poderiam desafiar a Sony. Durante um vôo de Boston de volta a Seattle depois de visitar sua namorada, Blackley teve a ideia de que a Microsoft projetasse seu próprio console de videogame, com hardware padronizado, e capaz de explorar um conjunto maior de recursos de hardware devido à influência da empresa em derrotou a Sony em seu próprio jogo. Isso levou à proposta inicial do Xbox, que Gates finalmente aprovou, e ajudou a montar a equipe que projetou e construiu o dispositivo. Ele então promoveu o Xbox para desenvolvedores de jogos em todo o mundo. Blackley deixou a Microsoft em 2002 para co-fundar o Capital Entertainment Group (CEG) com o ex-colega de trabalho da Microsoft, Kevin Bachus, depois de seu tempo desenvolvendo o Xbox. A CEG pretendia reformar os modelos de financiamento disponíveis na indústria de jogos, seguindo o modelo de estúdio de Hollywood, para fornecer mais flexibilidade e controle criativo aos criadores de jogos, e afrouxar o controle que os editores tinham sobre a indústria de jogos. A CEG não conseguiu completar um jogo antes de desistir em 2003. Em 2007, Blackley recebeu o Prêmio PT Barnum da Universidade de Tufts por seu trabalho excepcional na área de mídia e entretenimento.

Em 2017, Blackley assumiu um cargo na direção da equipe de pesquisa e desenvolvimento da startup de realidade aumentada Daqri para explorar métodos de produção de hologramas mais poderosos e, em 2018, tornou-se o CEO da startup de tecnologia Pacific Light and Hologram.

Ver também
 Xbox
 Microsoft

Pessoas da indústria de jogos eletrônicos
Microsoft

Seamus Blackley


Jonathan Livernois, né en  à Saint-Constant, est un écrivain, essayiste et professeur d'université québécois.

Biographie
Jonathan Livernois est né à Saint-Constant, sur la Rive-Sud de Montréal.

Il a effectué ses études doctorales à l'université Mc Gill sous la direction d'Yvan Lamonde. Sa thèse porte sur l'oeuvre de Pierre Vadeboncoeur.

Depuis 2014, il est professeur titulaire au Département de littérature, théâtre et cinéma de l'Université Laval. Il s'intéresse, entre autres, à l'histoire littéraire et intellectuelle des XIXe et XXe siècles québécois, au processus d'autonomisation de la littérature et à l'utilisation de la littérature chez certains politiciens québécois.

Il collabore au quotidien Le Devoir et est chroniqueur historique à Radio-Canada.

Œuvres
 Un moderne à rebours : biographie intellectuelle et artistique de Pierre Vadeboncoeur, Québec, Presses de l'Université Laval, 2012, 355 p. .
 Papineau : erreur sur la personne, avec Yvan Lamonde et Jonathan Livernois, Montréal, Boréal, 2012, 201 p. .
 Les Affluents partagés : à propos de l'œuvre d'Yvan Lamonde, Québec, Les Presses de l'Université Laval, 2013, 225 p. .
 Remettre à demain : essai sur la permanence tranquille au Québec, Montréal, Boréal, 2014, 144 p. .
 La route du Pays-Brûlé : archéologie et reconstruction du patriotisme québécois, Montréal, Atelier, coll. « Documents », 2016, 76 p. .
 La révolution dans l'ordre : une histoire du duplessisme, Montréal, Boréal, 2018, 248 p. .
 Entre deux feux : parlementarisme et lettres au Québec (1763-1936), Montréal, Boréal, 2021, 382 p. .
 Écrire pour gouverner, écrire pour contester, Québec, Presses de l'Université Laval, 2021, 241 p. .
 Godin, Montréal, Lux, coll. « Mémoires des Amériques », 2023, 538 p. .

Direction d'ouvrages
 Culture québécoise et valeurs universelles, sous la direction de Yvan Lamonde et Jonathan Livernois, Québec, Les Presses de l'Université Laval, coll. « Cultures québécoises », 2010, 451 p. .
 L'urgence de penser : 27 questions à la Charte, sous la direction de Jonathan Livernois et Yvon Rivard, Montréal, Leméac, coll. « Présent Leméac », 2014, 174 p. .
 Dictionnaire des intellectuel.les au Québec, sous la direction de Yvan Lamonde, Marie-Andrée Bergeron, Michel Lacroix et Jonathan Livernois, Montréal, Les Presses de l'Université de Montréal, 2017, 343 p. .
 Une culture de transition : à la recherche de codes de substitution au Québec (1934-1965), sous la direction de Yvan Lamonde et Jonathan Livernois, Québec, Codicille éditeur, coll. « Prégnance », 2018, 255 p. .

Collaborations
 Une tradition d'emportement : écrits (1945-1965), par Pierre Vadeboncoeur, avec Yvan Lamonde et Jonathan Livernois, Québec, Les Presses de l'Université Laval, 2007, 179 p. .
 En quelques traits, textes choisis et présentés par Jonathan Livernois, Montréal, Lux éditeur, 2014, 166 p.
 Les intellectuels au Québec : une brève histoire, avec Yves Lamontagne, Marie-Andrée Bergeron, Michel Lacroix et Jonathan Livernois, Montréal, Del Busso, 2015, 158 p. .
 Le pays qui ne se fait pas : correspondance 1983-2006, Hélène Pelletier-Baillargeon et Pierre Vadeboncoeur, édition préparée par Marie-Andrée Beaudet et Jonathan Livernois, avec la collaboration de François Ricard, Montréal, Boréal, 2018, 301 p. .
 La Lanterne : l'ennemi instinctif des sottises, des ridicules, des vices et des défauts des hommes, par Arthur Buies, édition présentée et annotée par Jonathan Livernois et Jean-François Nadeau, Montréal, Lux éditeur, 2018, 193 p. .
 Ton métier, le mien, le Québec : fragments de correspondance amoureuse et politique, 1962-1993, par Pauline Julien, choix des lettres et notes par Emmanuelle Germain et Jonathan Livernois, Montréal, Leméac, 2019, 150 p. .

Prix et honneurs
 2022 : lauréat du Prix Québec

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Université Laval
 Lux éditeur
 Éditions du Boréal

Liens externes

 Balado : Mathieu Bélisle, Mélikah Abdelmoumen et Jonathan Livernois
 Balado : L'histoire en tête - Jonathan Livernois et Martine-Emmanuelle Lapointe
 Mémoire de maîtrise
 Thèse de doctorat

Naissance en 1982
Professeur québécois
Professeur à l'Université Laval
Écrivain québécois
Historien québécois

Jonathan Livernois


Feldern ist eine Art der Nahrungssuche bei Tieren, insbesondere bei einfallenden Wildgänsen, -enten, -tauben und zunehmend auch Kranichen. Es handelt sich um ein nicht zielgerichtetes Absuchen des Erdbodens nach verwertbarer Nahrung, die sich meist ohne großen Aufwand auflesen lässt. Der Name leitet sich vom Verhalten von Vogelscharen her, auf Getreidefeldern einzufallen.

Literatur
 Ilse Haseder, Gerhard Stinglwagner:"Knaurs Großes Jagdlexikon", Augsburg 2000, S. 230, ISBN 3-8289-1579-5

Einzelnachweise

Jägersprache
Verhaltensbiologie

Feldern (Biologie)


Kode9 (* 1974 in Glasgow als Steve Goodman) ist ein schottischer Künstler der elektronischen Musik, DJ und einer der ersten Dubstep-Interpreten. Er ist der Gründer des Labels Hyperdub und gilt zusammen mit Dubstep-Produzenten wie Skream, Benga und Hatcha als einer der Pioniere des Genres.
__KEIN_INHALTSVERZEICHNIS__

Werdegang
Er begann mit den Genres UK Garage, Jungle und Drum and Bass, wie auch viele andere damalige Dubstep-Produzenten. Seine Musik bezieht Einflüsse aus unter anderem Dub und Dancehall ein. 2004 gründete er an seinem Wohnort London sein eigenes Label Hyperdub, auf dem später Künstler wie Burial, Ikonika und King Midas Sound veröffentlichten. 2010 mixte er ein Album aus der Reihe DJ-Kicks für das Label Studio K7.

Goodman besitzt einen Ph.D. in Philosophie der University of Warwick.

Diskografie
 2006: Kode9 + The Spaceape – Memories of the Future (Hyperdub)
 2010: Kode9 – DJ-Kicks (DJ-Mix, Studio !K7)
 2011: Kode9 + The Spaceape – Black Sun (Hyperdub)

Schriften
 Steve Goodman: Sonic Warfare: Sound, Affect, and the Ecology of Fear. Mit Press, 2010, ISBN 0-262-01347-9.

Weblinks

DJ
Autor
Dubstep-Musiker
Pseudonym
Schotte
Brite
Geboren 1974
Mann

Kode9


Jetix, 2004-2010 arasında birçok ülkede yayın yapmış çocuk kanalıdır. Kanal The Walt Disney Company'a bağlı olarak kurulmuştur.

Tarihçe
2001 yılında Fox Kids'in Disney tarafından satın alınmasıyla Güney Amerika ve Avrupa'da 2004 yılından itibaren kanalın adı Jetix olarak değiştirilmeye başlandı. Bununla birlikte kardeş kanalı Fox Kids Play yerini ise Jetix Play'e bıraktı. ABD'de yayın yapan Fox Kids satış kapsamına girmediğinden Jetix, ABD'de Toon Disney kanalında sadece bir kuşak yayını olarak bulundu.

Türkiye'de 2005 yılında yayına başlayan kanal, 07.00-20.00 arasında KabloTV ve Digitürk'ten yayın yaptı; 2008'den itibaren yayın saati 06.00-22.45 olarak değiştirilirken yine Temmuz 2008'de KabloTV'deki yayını durduruldu. Türkiye'de Jetix Çocuk Ödülleri gibi yerel programların yanı sıra aylık olarak bir dergi de çıkardı.

2009 yılına gelindiğinde Disney, sahip olduğu çocuk kanallarını Disney markasıyla yeniden adlandırmak istedi. Bununla birlikte aynı yıl, içinde Türkiye'nin de olduğu birçok ülkede kanalın adı Disney XD, Rusya gibi başka Disney kanalının olmadığı ülkelerde ise adı Disney Channel olarak değiştirildi. 2010 yılında Jetix Play'in yerini Playhouse Disney'in almasıyla Jetix markası tarih oldu.

Öncülü Fox Kids ve Jetix'te yayınlanan birçok serinin sahibi olan Disney, 2019'da kullanıma sunduğu video akış hizmeti Disney+ aracılığıyla bazı serileri erişilebilir hale getirdi.

Yayınlamış olduğu diziler

Çizgi Dizi
 402 Numaralı Sınıf
 Afacan Dennis
 Afacan Louie
 Andy'nin nesi var?
 A.T.O.M.
 Bobby'nin Dünyası
 Canavarlar Çiftliği (Monster Farm)
 Casus Köpeklerin Gizli Dosyaları (The Secret Files of the Spy Dog)
 Çılgın Korsan Jack
 Demir Adam
 Diabolik
 Dilek İksiri (Wunschpunsch)
 Domuz Şehri (Pig City)
 Eek! Ciyak Kedi
 Fantastik Dörtlü
 Galaktik Futbol
 Hulk
 Jimmy Cool
 Kaptan Flamingo
 Kick Buttowski
 Kid vs. Kat
 Klutter (Eek! Ciyak Kedi'nin bir parçası)
 Kötü Köpek
 Monster Buster Club
 Müfettiş Gadget
 Müfettiş Gadget ve Küçük Gadgetler (Gadget & the Gadgetinis)
 Nascar Yarışçıları (NASCAR Racers)
 Neden Neden Ailesi (The Why Why Family)
 Oban Yıldız Yarışçıları
 Oliver Twist
 Planet Sketch
 Pokémon
 Prenses Sissi
 Pucca
 Roboroach
 Shaman King
 Spider-Man Animated (Örümcek Adam)
 Spider-Man Unlimited (Sınırsız Spider-Man)
 Sonic X
 Super Robot Monkey Team Hyper Force Go!
 Team Galaxy
 Tembel Kasaba
 The Terrible Thunder Lizards (Eek! Ciyak Kedi'nin bir parçası)
 The Tick (Kene)
 Tofu Ailesi
 Transformers Animated
 Tutenstein
 Urban Vermin
 Walter Melon
 W.I.T.C.H.
 World of Quest
 X-Men: The Animated Series
 Yin Yang Yo!

Diziler
 Monster Warriors
 Power Rangers Ninja Storm
 Power Rangers Dino Thunder
 Power Rangers S.P.D.
 Power Rangers Mystic Force
 Power Rangers Operation Overdrive
 Power Rangers Jungle Fury
 The New Addams Family

Kaynakça

Walt Disney

Türkiye'deki çocuk kanalları
Türkçe televizyon kanalları
1990'da kurulan televizyon kanalları ve istasyonları
2010'da kapanan televizyon kanalları ve istasyonları

Jetix


English Vinglish (Inglés para principiantes en Zee Mundo) es una película hindi dirigida por Shinde Gauri y producida por R. Balki. La película marca el regreso de Sridevi después de 14 años sabáticos. La película también cuenta con las actuaciones de Mehdi Nebbou, Adil Hussain y Priya Anand. En la película  Sridevi interpreta el papel central de un ama de casa, que se inscriba en un curso de inglés con el fin de complacer a su esposo y a su familia.

Reparto
 Sridevi
 Priya Anand
 Mehdi Nebbou
 Adil Hussain
 Amitabh Bachchan (Invitado Especial)

Producción
A comienzos del año 2011, se informó que Sridevi regresaría a una película que sería dirigida por el cineasta Gauri Shinde y producida por su marido R. Balki. Se dijo que Sridevi interpretaría el papel de una mujer que no sabía hablar inglés y las secuencias hilarantes que se llevan a cabo en el proceso de aprender el idioma constituye el resto de la historia.

Debido a la reaparición Sridevi después de más de una década, la película empezó a cosechar el entusiasmo de los medios. La película marca el debut en Bollywood debut de la actriz Priya Anand, cuyos trabajos anteriores se encuentran en el cine Tamil y Telugu. También es el debut como director de Gauri Shinde y se ha rodado principalmente en Nueva York. Balki también aclaró que, aparte de Sridevi, todos los actores de la película serán nuevos. El rodaje de la película terminó en octubre y contará con doblajes en Tamil y Telugu.

Referencias

Enlaces externos

 English Vinglish en Bollywood Hungama

Películas en hindi

English Vinglish


Biserica ortodoxă română din Cenadul Unguresc este un monument istoric construit în stil baroc târziu. Lăcașul a fost ridicat în anul 1808.

Istorie
Biserica a fost construită de comunitățile ortodoxe române și sârbe în piața principală a satului în 1808. Are hramul Înălțării lui Iisus Hristos. Folosind cele două intrări laterale, au intrat în clădire separat unele de altele. În 1840 relația dintre cele două comunități s-a deteriorat, deoarece majoritatea românilor dorea să aibă mai mult de spus. În urma conflictului unii credincioși au început să participe la slujbele oficiate în Biserica greco-catolică din Macău; sârbii și-au părăsit biserica și au oficiat liturghiile în clădirea școlii.

În 1878 cele două denominațiuni au fost în cele din urmă separate; tribunalul din Seghedin a atribuit biserica românilor, iar sârbii au primit o compensație de 12.500 de forinți. Din 1880 funcționează exclusiv ca biserică a Bisericii Ortodoxe Române. Inscripțiile în limba slavonă din interiorul bisericii au fost pictate de români în timpul unei renovări ulterioare.

Din 1999 se află sub jurisdicția nou înființatei Episcopii Ortodoxe Române din Ungaria.

A fost renovată ultima dată în 2008. Se bucură de protecția monumentului istoric; în lista monumentelor 2759.

Structura, design interior
Biserica are 23 de metri lungime, 10 metri lățime și este o clădire independentă cu o singură navă. Fațada are un efect dinamic; articulații și ornamente spectaculoase includ pilaștrii și statuile duble din rezalitul central și terasă. Turnurile sunt de diferite modele. Biserica are orientare est (altar) - vest (intrare principală), drumul principal al satului curge de-a lungul laturii bisericii; proiectantul a creat, așadar, o fațadă laterală foarte atractivă, care se face bine prin arcul căptușit al celor cinci ferestre și ordinea pilaștrilor. Printre ferestre este fereastra orbă din cor. Se evidențiază tevul încoronării și terasele turnului; sanctuarul este mai îngust decât nava templului. Plasa are o boltă de sticlă cehă în patru etape.

Structura sa internă respectă modelul bisericilor ortodoxe clasice. Există trei părți principale: foaierul, nava templului și altarul. În nava templului se află amvonul, sau platforma, din care predică preotul ; pe partea de sud se află tronul episcopal . De la intrare există o galerie boltită în trei arcade.

Mobilier
Mobilierul templului are aceeași vârstă cu clădirea; elementele mai valoroase includ masa altarului, o Evanghelie, binecuvântarea crucii, lumânări și sacrament. Masa altarului este în mijloc și masa de pregătire în stânga. Masa altarului reprezintă masa Cina cea de Taină, mormântul lui Isus, tronul Mielului; are o față de masă viu colorată care se referă la cortul de înmormântare a lui Hristos. O foaie de masă și mai mică arată mormântul Mântuitorului, cu o relicvă sacră cusută în țesătură.

Iconostasul, cunoscut și sub denumirea de zidul de imagine, acționează ca o linie despărțitoare între altar și nava templului. Zidul și sculpturile din lemn au fost realizate de János Bantkó, un maestru al Aradului, care a fost însărcinat în 1826 să efectueze lucrările; el este, de asemenea, un creator al iconostasului sârb din Battonya. Sculpturile de baroc și clasicism combină forma de comori, motivul central al unei frunze decorative. Accentul este pus pe rozetă, elementele plantei sunt umbrite. Decorarea sa vizuală constă dintr-un total de 51 de compoziții, iar iconografia este împărțită în cinci zone diferite. Primul: evenimente scripturistice, al doilea: icoane de tron, al treilea: sărbători (inclusiv învierea lui Hristos). În axa centrală: ascensiunea lui Hristos. Luneta înfățișează scene din povestea suferinței. În al cincilea rând sunt apostolii și o compoziție a Crucificării pe Golgota. Pe ușile împărătești au fost pictate imagini cu Buna Vestire și Cina cea de Taină, pe ușa diaconească de nord Arhanghelul Mihail, iar pe ușa diaconească de sud Arhanghelul Gabriel. Icoanele tronului au fost pictate cu ulei pe pânză, iar celelalte compoziții cu ulei pe lemn. Iconostasul este opera pictorului Arsa Teodorovici, formată din trei rânduri. Linia de jos arată icoana lui Isus, Sfântul Ioan Botezătorul și Dumnezeu Tatăl. A doua serie arată cele douăsprezece praznice împărătești, a treia și icoanele apostolilor din vârf.

Surse
 Marjanucz, László: Magyarcsanád One Hundred Village Book Book, Budapesta, 2001.

Legături externe
 Biserica se află pe site-ul Memorial.com
 Biserica se află pe pagina principală a lui Magyarcsanád
 Biserica se află pe site-ul Nagyvőfély.hu

Biserici baroce din Ungaria
Biserici ortodoxe din Ungaria
Biserici din secolul al XIX-lea
Fondări în 1808
Biserici cu hramul Înălțarea Domnului


La Orquesta Filarmónica Nacional de Hungría (en húngaro: Nemzeti Filharmonikus Zenekar; anteriormente Orquesta Sinfónica del Estado de Hungría) es la orquesta sinfónica más prestigiosa de Hungría. Con sede en la capital, Budapest, ha sido uno de los pilares de la vida musical del país desde su fundación en el año 1923 como Orquesta Metropolitana.

Directores
Zoltan Rozsnyai
Dezső Bor
László Somogyi (1945-1952)
János Ferencsik (1952-1984)
Ken-Ichiro Kobayashi (1987-1997)
Zoltán Kocsis (1997-2016)

Enlaces externos
Sitio oficial de la orquesta

Filarmónica Nacional de Hungria
Filarmónica Nacional de Hungria
Cultura de Budapest
Organizaciones fundadas en 1923
Musica en 1923
Hungría en 1923


Stokhusgade er en gade i Indre By i København, der ligger mellem Rigensgade og Øster Voldgade.

Gaden har navn efter det militære fængsel, Stokhuset, hvor fangerne var låst fast i udborede bjælker, såkaldte stokke. De sad med benene anbragt i to huller i den vandrette bjælke eller klods ("stokken"), jf. gabestok.

Stokhuset var oprindeligt oprettet af Christian 4. som straffeanstalt for grove militære forbrydere og fæstningsslaver. Ved forhør tillod man "skarp eksamination", dvs tortur, og fangerne omtaltes som "stokhusslaver". St. St. Blicher skrev et sted: "Mangen en Monogamist er allerede hjemme i Tugthuset; havde han to Koner, maatte det for ham blive et Stokhuus."

Fængslet fungerede fra 1741 til 1851, hvorefter bygningerne blev benyttet som depot m.v. I 1937-1938 blev de revet ned og erstattet af Den Polytekniske Læreanstalt ved Vester Voldgade.

Ved hjørnet af Rigensgade ligger metodistkirken Jerusalemskirken. Her havde Nyboder Materielgård ligget frem til 1799 og efterfølgende Søetatens Sejldugsfabrik frem til 1849, hvorefter dets bygning blev revet ned. I stedet opførte Ferdinand Vilhelm Jensen kirken i 1864-1865 i en stil inspireret af den italienske middelalder. Kirken brændte i 1914, men blev genopført i et let ændret form af Jens Christian Kofoed.

Henvisninger

Kilder
 Københavnske gadenavnes historie, s. 204, af Bent Zinglersen. Politikens Forlag, 1979.
 Storbyens stednavne, s. 275, af Bent Jørgensen. Gyldendal, 1999.
 København før og nu - og aldrig, bind 5, Kgs. Nytorv, Rosenborg og Nyboder, s. 465-466, af Sys og Godfred Hartmann. Palle Fogtdal, 1988.

Eksterne links

 Stokhusgade på Indenforvoldene.dk

Gader i Indre By (København)

Stokhusgade


Kriemhild Limberg-Hausmann (Rheinhausen, 8 de setembro de 1934 - Neuss, 24 de agosto de 2020) foi uma atleta especializada em lançamento de disco e professora alemã. Representou a Alemanha em duas edições dos Jogos Olímpicos, em 1960 e 1964.

Biografia
Kriemhild Hausmann nasceu em Rheinhausen, localizado no distrito de Emmendingen, no ano de 1934. Mudou-se para a cidade de Krefeld, para iniciar seus treinamentos no clube KTSV Preussen 1855. No Campeonato da Europa de Atletismo de 1958, realizado na cidade de Estocolmo, capital da Suécia, representou a Alemanha e conquistou a medalha de bronze para o país na categoria de lançamento de disco, alcançando a meta de 50.99 metros em seu lançamento. Foi superada apenas pela soviética Tamara Press e a tcheca Štěpánka Mertová.

Nos Jogos Olímpicos de Verão de 1960, realizados em Roma na Itália, Kriemhild alcançou o quarto lugar na disputa feminina de lançamento de disco na competição. Após os jogos, casou-se com o jogador de handebol Willi Limberg e passou a competir com o nome de Kriemhild Limberg-Hausmann.

Na edição do Campeonato Europeu de Atletismo, realizado em 1962 em Belgrado na Yugoslavia alcançou o sétimo lugar na competição após seu lançamento atingir 50.16 metros. Após a disputa europeia no ano de 1962, qualificou-se para representar novamente a Alemanha em Jogos Olímpicos, dessa vez na edição Tóquio de 1964, no Japão. Na competição, ficou em sétimo lugar com seu lançamento de 53.81 metros - na fase classificatória alcançou o terceiro lugar após acertar um lançamento de 54.54 metros.

Novamente disputou o Campeonato Europeu de Atletismo na competição realizada em Budapeste na Hungria, no ano de 1966. Conquistou o décimo primeiro lugar na competição após seu arremesso atingir 49.20 metros.

Após a saída do esporte, Kriemhild passou a dedicar-se a docência, tornando-se professora de educação física.

Morte
Hausmann morreu aos oitenta e cinco anos de idade em 24 de agosto de 2020, na cidade de Neuss.

Nascidos em 1934
Mortos em 2020
Atletas nos Jogos Olímpicos de Verão de 1960
Atletas nos Jogos Olímpicos de Verão de 1964
Lançadores de disco da Alemanha
Professores da Alemanha

Kriemhild Limberg


غالواي (بالأيرلندية: Gaillimh وبالإنكليزية: Galway) هي عاصمة مقاطعة غالواي في محافظة كوناكت في جمهورية أيرلندا. تقع في الساحل الغربي لأيرلندا على الشاطئ الشمالي الشرقي لخليج غالواي، يبلغ عدد سكانها 72,414 نسمة (إحصائيات 2006)، وتعتبر ثالث أكبر مدينة من حيث عدد السكان بعد دبلن وكورك، وتشتهر بأنها مدينة سياحية وخصوصا في الصيف، وتقام بها عدة مهرجانات، وتعرف مدينة غالواي بمناظرها الخلابة.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لغالواي:

توأمة
لغالواي اتفاقيات توأمة مع كل من:

 برادفورد
 أماسية
 سياتل
 شيكاغو
 سانت لويس
 لوريان
 آلبورغ (1997 - )
 ميلواكي

 مونكتون
 بروكتون
 أوكلاند
  منذ (1997 - )

أعلام

 فيلي كلانسي
 جون سيلي تاونسند
 جيمس ماكلوكين
 غريغ كونينغهام
 ميشال ديون
 جون أردن
 براندان موراي
 ديفيد فورد
 ستيوارت روبنز
 جورج ستوتون

مراجع

أماكن ساحلية مأهولة في جمهورية أيرلندا
أماكن مأهولة أسست في القرن 12
كوناكت
مدن جمهورية أيرلندا
مدن وبلدات ساحلية في جمهورية أيرلندا

غالواي


Badhamiopsis ist eine Gattung von Schleimpilzen der Myxogastria. Sie umfasst drei Arten.

Merkmale

Die Fruchtkörper sind ungestielte, allgemein abgeflachte Plasmodiokarpe. Das Capillitium besteht aus einfachen, gelegentlich gegabelten, dornartigen Vertiefungen, die üblicherweise mit Kalkkörnchen gefüllt sind und am Ansatz des Fruchtkörpers durch kurze schlanke, kalklose Fäden verbunden sind. Ein Netzwerk aus Fäden fehlt jedoch.

Verbreitung

Die Gattung ist bekannt unter anderem aus Japan, den USA und der Türkei.

Systematik

Die Gattung wurde 1976 durch Travis E. Brooks und Harold W. Keller erstbeschrieben. Typusart ist die ursprünglich als Badhamia ainoae erstbeschriebene Badhamiopsis ainoae. Sie umfasst nach einigen Neubeschreibungen inzwischen drei Arten:

 Badhamiopsis ainoae
 Badhamiopsis cavifera
 Badhamiopsis nucleata

Nachweise

Fußnoten direkt hinter einer Aussage belegen die einzelne Aussage, Fußnoten direkt hinter einem Satzzeichen den gesamten vorangehenden Satz. Fußnoten hinter einer Leerstelle beziehen sich auf den kompletten vorangegangenen Text.

Myxogastrien
Myxogastria

Badhamiopsis


تورون (Toruń) مدينة بولندية عاصمة محافظة كويافيا-بوميرانيا رفقة مدينة بيدغوشتش (Bydgoszcz). تقع على ضفاف نهر فيستولا، المدينة الجديدة على الضفة اليمنى والقديمة على الضفة يسرى، على بعد حوالي 210 كيلومترا شمال غرب وارسو. يقطن المدينة حوالي 196,935 ساكن حسب إحصاء 2021، مقر للصناعات الكيميائية وتقاطع سكك الحديد هام مع محطة تبديل.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لتورون:

توأمة
لتورون اتفاقيات توأمة مع كل من:

 كالينينغراد (1995 - )
 غوتينغن (1978 - )
 نوفو ميتسو (2009 - )
 لايدن (1988 - )
 هامينلينا (1989 - )
 تشادتسا (1996 - )
 سويندون (2003 - )
 لوتسك (2008 - )
 غويلين (2010 - )
 بنبلونة
 فيلادلفيا (1976 - )
 أنجيه (2011 - )
 كاوناس (26 فبراير 2016 - )

أعلام

 نيكولاس كوبرنيكوس
 آدم واكزينسكي
 ميخال غولاش
 يان الأول ألبرت
 بوغسلاف ليندا
 هانس ألكسندر فينكلر
 صموئيل توماس فون سوميرينغ
 تسفي هيرش كاليشر

المراجع

أعضاء الرابطة الهانزية
بروسيا الغربية
مدن بولندا
مدن وبلدات في محافظة كويافيا-بوميرانيا
مقاطعات مدنية في بولندا
محافظة بوميرانيا (1919–1939)

تورون


André Ludwig, né le  à La Ferté-sous-Jouarre, est un supercentenaire français.

Biographie
André Ludwig est né à La Ferté-sous-Jouarre en Seine-et-Marne le  et était un cadre commercial dans sa vie active. Il est mobilisé en 1939 et est fait prisonnier de guerre en 1940. Envoyé en captivité en Pologne, il réussit à s'évader avant d'être repris à Berlin. Lors d'une seconde évasion, il réussit cette fois à rejoindre la France puis intègre la résistance parisienne.

En 1972, il s'installe avec sa femme dans le Maine-et-Loire.

Veuf à 99 ans, il réside à l'Ehpad de Longué depuis 2016.

Longévité
Depuis le , il est le doyen des hommes français.

Depuis le , il est le doyen des hommes européens.

Note et référence

Liens externes

Naissance en juin 1912
Naissance en Seine-et-Marne
Supercentenaire
Prisonnier de guerre français de la Seconde Guerre mondiale
Personnalité liée au département de Maine-et-Loire
Centenaire français
Doyen des Européens

André Ludwig


Svijet

Književna djela

 Nostromo Josepha Conrada

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

Smrti

 15. srpnja – Anton Pavlovič Čehov, ruski književnik (* 1860.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 13. svibnja – Eugen Kumičić, hrvatski književnik i političar (* 1850.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1904.


ماركوس كلينغبرغ   (بالليتوانية:Šabtajus Kalmanovičius)، وهو اليهودي الذي باح في سر دولة إسرائيل بامتلاكها أسلحة كيميائية وقد أبلغ ماركوس تلك الأسرار للاتحاد السوفيتي وحكم عليه بالسجن 20 عامًا.

حياته
بحسب ما نقلت صحيفة "يديعوت احرونوت" 06/ يوليو/2007.
قال الجاسوس السابق ماركوس كلينغبرغ (89 عاما) الذي يقيم حاليا في فرنسا ان هذا العالم المعروف الحائز على "جائزة إسرائيل" وتوفي قبل بضعة اعوام، كان سلم معلومات إلى موسكو من دون أن يعلم جهاز الأمن الداخلي الإسرائيلي (شين بيت) شيئا عن ذلك.
واشارت الصحيفة إلى كتاب لكلينغبرغ سيصدر قريبا يؤكد فيه انه جند بنفسه هذا العالم. لكنها تحفظت عن كشف اسمه "احتراما لعائلته".
وكان حكم على ماركوس كلينغبرغ عام 1983 بالسجن 18 عاما مع النفاذ بعد ادانته بتسليم معلومات عن الأسلحة الجرثومية الإسرائيلية فيما كان مساعد رئيس معهد "نيس زيونا" البيولوجي السري قرب تل ابيب.
واعتبرت محكمة إسرائيلية عام 1998 ان الوضع الصحي المتدهور لكلينغبرغ الذي كان بلغ انذاك عامه الثمانين بعدما امضى 15 عاما ونصف عام وراء القضبان، يبرر الإفراج عنه.

المصدر
 صحيفة عكاظ السعودية بتاريخ 07/ يوليو/2007

مراجع

وصلات خارجية
 Medical Letter Writing Action dated June 6, 1997, by Amnesty International(urging Israel for him to be transferred to a less stressful environment or else released)
 IIBR official website

إسرائيليون أدينوا بالتجسس لصالح الاتحاد السوفيتي
أشخاص من وارسو
أطباء عسكريون إسرائيليون
أطباء عسكريون سوفيت
أطباء من وارسو
إسرائيليون من أصل يهودي بولندي
بولنديون مغتربون في الاتحاد السوفيتي
جواسيس
عسكريون سوفيت في الحرب العالمية الثانية
علماء أحياء إسرائيليون
مدفونون في مقبرة بير لاشيز
مهاجرون بولنديون إلى فلسطين
مواليد 1918
مواليد في وارسو
وفيات 2015
وفيات في باريس
يهود أشكناز إسرائيليون
يهود إسرائيليون
يهود بولنديون

ماركوس كلينغبرغ