An Maxillaria brevis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Frederico Carlos Hoehne ngan Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Frederico Carlos Hoehne. An Maxillaria brevis in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Maxillaria

Maxillaria brevis


Bohúňovo este o comună slovacă, aflată în districtul Rožňava din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 278 de locuitori.

Istoric
Localitatea Bohúňovo este atestată documentar din 1243.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Bohúňovo


Oïl dilleri; Kuzey Fransa, Belçika ve Manş Adaları'nda konuşulan bir dil grubu. Gallo-Romen dil ailesinin üyelerinden biridir. Eski Fransızcanın bu grubun bir üyesi olduğu sanılmaktadır.

Oïl dilleri


ජලය ගබඩාකර තබාගැනීමට යොදා ගන්නා භාජනයකි. මැටි වලින් සාදන ලද කළයට අමතරව ඇලුමිනියම් වලින් සහ ප්ලාස්ටික් වලින් සාදන ලද කළය ද දැකිය හැකිය.

බිහිවීම

මැටි කර්මාන්තයේ ආරම්භයත් සමග ජලය ගබඩා කිරීමට මැටි බඳුන් යොදා ගෙන අැති බැව්, ලෝකයේ පැරණිම මානව ශිෂ්ටාචාර වන මොහන්දජාරෝ, හරප්පා වැනි ශිෂ්ටාචාරයන්ගේ මැටි මෙවලම් භාවිතය ගැන හෙළිවන සාධක මගින් නිගමනය කල හැකිවේ. ශ්‍රී ලංකාවේද කැණීම් මගින් හමුවී අැති තොරතුරු අනූව විජය කුමරුගේ ලංකාගමනයට පෙර සිටම ජලය ගබඩා කිරීමට මැටි බඳුන් භාවිතා කොට තිබේ. මෙසේ ජලය ගබඩා කිරීම පිණිස යොදා ගත් මැටි බඳුන පසුකාලීනව විවිධ හැඩතල කෙරේ පෙරලී යාමෙන් කළය බිහිවන්නට අැතැයි විශ්වාස කෙරේ.

ඉතිහාසමය සාධක

මෙරට කළ භාවිතය පිළිබඳ ඉතිහාසමය සාධක විවිධ ස්ථානයන්ගෙන් හමුවේ.

සීගිරිය මැටි කළය

2013 වසරේ නොවැම්බර් 1 වන දින සීගිරියේ උතුරු ඇතුල් දිය අගලෙහි කරන ලද කැණීම් කටයුතු වලදී සෙ.මී. 30ක් පමණ උස සම්පූර්ණ මැටි කළයක් සොයා ගන්නා ලදී. මෙම සීගිරි මැටි කළය කාශ්‍යප රජු කාලයේ (ක්‍රි.ව. 4 - 5 සියවස) දිය නෑමට හෝ ගෘහස්තව ජලය ගබඩා කර තබන්නට භාවිත කරන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ.

සංස්කෘතිය
කාන්තාවන් විසින් අැකය මත දිය කළ රැගෙන යාමත්, කළ ගෙඩි නර්ථන අාදිය හේතුවෙනුත් කළය බොහෝ විටදී කාන්තාව සම්බන්ධ මාතෘකා හා සබැඳේ. මෙරට දැකගත හැකි, ජලය සහිත කළයක් කොහොඹා අතුවලින් සරසා හිස මත සමබර කරමින් සිදු කරන කොහොඹා කළය නර්තන අංගයද කළය අාශ්‍රිතව ගොඩ නැගුණකි.

භාරතීය සංස්කෘතියෙහිද කළගෙඩි හිසේ තබා ගනිමින් කරනු ලබන කරගම් හෙවත් කරගආට්ටම් නර්ථන දැකගත හැකි වේ.

ආශ්‍රිත

කළය


Ensembles

Ensemble Ortskern Geiselhöring

Das Ensemble umfasst die Hauptstraßen des im Schnittpunkt alter Handelswege im 14. Jahrhundert ausgebauten Marktortes. Sein dörflicher Ursprung ist älter und geht auf das 11./12. Jahrhundert zurück.

Nordöstlich mündet die Straubinger Straße beim ehemaligen Straubinger Tor (abgebrochen 1811) in den Stadtplatz, der mit zumeist giebelständigen Bürgerhäusern und ehemaligen Gasthäusern des 17. bis 19. Jahrhunderts umgeben ist. Zahlreiche Wellen-, Schweif- und Treppengiebeln prägen das ortstypische Bild. Der Straßenzug Am Lins, der den Stadtplatz südwestwärts verlängert, stellt die Verbindung zu einem alten außerhalb des Marktes liegenden Siedlungskern um die Linskirche dar; Trauf- und Giebelhäuser des 17. bis 19. Jahrhunderts und einige Neubauten fassen den zum Ensemble gehörigen Bereich ein, der die Funktion eines Nebenmarktes hatte.

Nach Nordwesten (Landshut) zweigt beim Rathaus die Regensburger Straße vom Stadtplatz ab, ein abschüssiger, breiter Straßenzug, der ehemals durch ein Tor an der Marktgrenze abgeschlossen war. Seine Ostseite wird von bürgerlichen Giebelhäusern des 17. bis 19. Jahrhunderts, häufig mit Wellengiebeln, die Westseite wechselweise von Giebel- und Traufseithäusern des 18. und 19. Jahrhunderts begleitet.

Dem Rathaus, 1525 am Berührungspunkt mit dem Stadtplatz in städtebaulich exponierter Lage errichtet, schließt sich ein kleiner Baublock an, der hakenförmig durch eine Gasse erschlossen wird, welche die Regensburger Straße und die Gasse Am Lins direkt verbindet. Wie die alte Siedlung um die Linskirche bleibt auch das alte kirchliche und Herrschaftszentrum um die Pfarrkirche außerhalb des historischen Marktbereichs und damit des Ensembles.

Aktennummer: E-2-78-123-1

Ensemble Viehmarktplatz

Das Ensemble umfasst eine Zeile zweigeschossiger massiver Giebelhäuser, zum Teil mit Wellengiebeln und Treppengiebeln am alten Viehmarkt, der – außerhalb der Marktsiedlung des 14. Jahrhunderts gelegen – vermutlich einen alten Siedlungskern in der Nähe der Stadtpfarrkirche St. Petrus und Erasmus darstellt. Die Bauten, unter ihnen das ehemalige Spital, entstammen dem 16. bis 19. Jahrhundert. Die versetzten Fronten und wechselnden Giebelformen vermitteln ein lebendiges Bild.

Aktennummer: E-2-78-123-2

Ensemble Kirchengruppe Haindling

Das Ensemble umfasst die Wallfahrtskirche Mariä Himmelfahrt und die Kirche Hl. Kreuz zusammen mit dem Schul- und Mesnerhaus, dem Gemeindehaus und dem später errichteten Gasthaus.

Die Kirchengruppe liegt weithin sichtbar auf einer Anhöhe im Südosten der Stadt Geiselhöring und wurde seit dem 18. Jahrhundert kaum verändert. Die Entwicklung zum Wallfahrtsort wurde von der Benediktinerabtei St. Emmeram in Regensburg gefördert, zu deren naher Propstei Hainsbach der Hofmarksort Haindling seit 975 gehörte. Die 1333 erstmals genannte Wallfahrt machte mehrere Kaplaneien und oftmalige Bauvorgänge nötig. In der barocken Marienkirche von 1719/21 stecken Teile der dreischiffigen Hallenkirche von 1439, die ihrerseits schon die fünfte Erweiterungsstufe von Vorgängerbauten war.

Die höher gelegene, im Kern spätmittelalterliche Kreuzkirche erhielt 1626 auf hohem Sockelunterbau einen gewölbten Umgang, zu dem eine Treppe mit der symbolhaften Zahl von 28 Stufen hinaufführt und dessen mittlere Arkade zu einer Reliquien-Vorweisungskanzel ausgebildet ist. Beide Kirchen befinden sich innerhalb der Friedhofsummauerung, welche an der Südflanke zu der festungsartigen Gruppe des Mesner-, Schul- und Gasthauses ausgebaut wurde, eine Nahtstelle für das Zusammenwirken von Wallfahrts- und Dorfleben.

Der 1733 teils innerhalb, teils außerhalb des Friedhofs angelegte Kreuzweg beginnt südwestlich der Marienkirche, führt um diese herum zu einem nördlich gelegenen Hanggrundstück und endet in der Grablegungskapelle im Untergeschoss der Kreuzkirche.

Aktennummer: E-2-78-123-3

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Geiselhöring

|}

Antenring

|}

Frauenhofen

|}

Frauenthal

|}

Greißing

|}

Großaich

|}

Hadersbach

|}

Haindling

|}

Haindlingberg

|}

Hainsbach

|}

Hirschling

|}

Kraburg

|}

Malchesing

|}

Oberharthausen

|}

Pönning

|}

Sallach

|}

Wallkofen

|}

Weingarten

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Geiselhöring

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 Kirchen und Kapellen der Stadt Geiselhöring mit Detail- und Innenaufnahmen

!
Geiselhoring
Baudenkmaler Geiselhoring

Liste der Baudenkmäler in Geiselhöring


Eric George Parsons (født 9. november 1923, død 7. februar 2011) var en engelsk fodboldspiller (angriber).

Parsons spillede i løbet af karrieren for de tre London-klubber West Ham United, Chelsea og Brentford. Han spillede mere end 100 ligakampe for alle tre klubber, og var hos Chelsea med til at vinde det engelske mesterskab i 1955, klubbens første mesterskab nogensinde. Han sluttede karrieren af hos Dover

Titler
Engelsk mesterskab
 1955 med Chelsea

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra England
Fodboldspillere fra Brentford F.C.
Fodboldspillere fra Chelsea F.C.
Fodboldspillere fra West Ham United F.C.

Eric Parsons


An Colpodium himalaicum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Norman Loftus Bor. An Colpodium himalaicum in nahilalakip ha genus nga Colpodium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Colpodium

Colpodium himalaicum


An Melica penicillaris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier ngan Bal.. An Melica penicillaris in nahilalakip ha genus nga Melica, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Melica

Melica penicillaris


NGC 329 este o galaxie spirală din constelația Balena. Aceată galaxie a fost descoperită în data de 27 septembrie 1864 de către Albert Marth.

Note

Vezi și
 NGC 328
 NGC 330

Legături externe
 NGC 329 pe WikiSky
 NGC 329 pe spider.seds.org

Galaxii spirale
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1864
Obiecte astronomice descoperite de Albert Marth

NGC 329


أمريكا الإنجليزية تعبير يُستعمل لوصف منطقة في الأمريكتين التي تعتبر فيها الإنجليزية لغة رئيسية، أَو التي لديها روابط لغوية أو عرقية أو تأريخية أو ثقافية مع إنجلترا والمملكة المتحدة عُموماً. على عكس أمريكا اللاتينية حيث اللغات الرومانسية (برتغالية وإسبانية وفرنسية) هي السائدة فيها.

الامتداد الجغرافي
يستخدم مصطلح «أمريكا الإنجليزية» في أكثر الأحيان للإشارة إلى كندا والولايات المتحدة على وجه الخصوص وهما أكبر بلدين ناطقين بالإنحليزية من حيث عدد السكان في أمريكا الشمالية. أمَّا بالنسبة للمناطق الأخرى والتي تشكّل منطقة الكاريبي الناطقة بالإنجليزية فتشتمل على أقاليم ما كان يُعرف سابقاً بالهند الغربية البريطانية، بالإضافة إلى بليز وبرمودا وغيانا.

غالباً ما يتم تضمين إقليميّن بارزيّن لا يتحدث غالبية سكانهما الإنجليزية في منطقة أمريكا الإنجليزية لأسباب لغوية، فأحياناً تعتبر مقاطعة كيبيك الكندية ومنطقة أكاديا الواقعة في مقاطعة نيو برونزويك وجزء من مقاطعة كوتشران جزءاً من أمريكا الإنجليزية لأسباب ثقافية واقتصادية وجغرافية وتاريخية وسياسية. وبالمثل، تعد بورتوريكو الناطقة بالإسبانية جزءاً من أمريكا الإنجليزية بسبب تبعيتها الإدارية للولايات المتحدة. وبالعكس، فإن كل من سينت أوستاتيوس وسينت مارتن وسابا لا تعتبر إجمالاً جزءاً من أمريكا الإنجليزية على الرغم من وجود غالبية سكانية ناطقة بالإنجليزية فيها، وذلك فيها بسبب حالتها الخاصة كدول تأسيسية أو هيئات عامة مُشكِّلة لمملكة هولندا.

المراجع

الأمريكتان
أمريكا الشمالية
أنجلوسفير
ثقافة اللغة الإنجليزية
ثقافة أمريكية
ثقافة كندية
مناطق في القارة الأمريكية
مناطق نفوذ ثقافي

أمريكا الإنجليزية


FH, Fh, or fh may refer to:

Businesses and institutions
 Danish Trade Union Confederation ()
 Faculty of Humanities (The Hong Kong Polytechnic University)
 Fachhochschule, in German, a college of higher education
 Federation of the Swiss Watch Industry FH
 Futura International Airways (IATA code)

Science and technology

Biology and medicine
 Familial hypercholesterolemia, a genetic disorder
 Factor H, a complement control protein
 Family history
 FH, a gene that encodes the enzyme fumarase

Chemistry
 Ferrihydrite (Fh), a widespread hydrous ferric oxyhydroxide mineral

Other uses in science and technology
 McDonnell FH Phantom, the U.S. Navy's first jet-powered fighter aircraft
 Falcon Heavy, Spacex's heavy lift reusable rocket

Sport
 Fimleikafélag Hafnarfjarðar, Icelandic football club

Other uses
 fh (digraph); appears in Irish and some other languages
Volvo FH, a range of trucks

FH


La Northeast Home Heating Oil Reserve a été créée en juillet 2000 pour fournir une réserve de mazout aux quelque 5,3 millions de ménages de la région du nord-est des États-Unis qui utilisent du mazout pour leur maison.

Histoire
Le 10 juillet 2000, le président des États-Unis, Bill Clinton, a ordonné au secrétaire à l'Énergie, Bill Richardson, d'établir une réserve de 2 millions de barils de mazout domestique pour constituer une réserve stratégique de pétrole dans le nord-est. L'intention était de créer un stock tampon suffisamment important pour permettre aux entreprises commerciales de compenser les interruptions d'approvisionnement ou les conditions météorologiques hivernales rigoureuses, mais pas trop important pour dissuader les fournisseurs de réagir à l'augmentation des prix, signe qu'un approvisionnement accru est nécessaire.

La réserve a été utilisée pour la première fois en novembre 2012. Deux millions de gallons ont été mis à la disposition des agences locales et fédérales pour les efforts de secours à la suite de l'Ouragan Sandy.

Installations
 Amerada Hess Corp., Perth Amboy (près de Woodbridge, New Jersey ). Capacité 965 000 barils
 Amerada Hess Corp., Groton, Connecticut. Capacité 250 000 barils
 Morgan Stanley, New Haven, Connecticut. Capacité 750 000 barils

Voir aussi
 Sécurité énergétique
 Réserve stratégique

Références

Pétrole aux États-Unis

Northeast Home Heating Oil Reserve


Waqar Younis Maitla (16 de noviembre de 1971) o وقار یونس (en panyabí) es un exjugador pakistaní de críquet y considerado como uno de los más grandes lanzadores. Hasta el momento tiene el récord de ser el capitán más joven de Pakistán y el tercer capitán más joven en la historia (22 años 15 días).

Referencias

Enlaces externos
 Perfil del jugador: Waqar Younis. ESPNcricinfo.com.
 CricketArchive - Waqar Younis. CricketArchive.
 Yahoo!_Cricket: Waqar Younis

Jugadores de críquet de Pakistán

Waqar Younis


Die Ringer-Europameisterschaften 1988 fanden im freien Stil im April in Manchester (Großbritannien) und im griechisch-römischen Stil im Mai in Kolbotn (Norwegen) statt. Außerdem fanden im Juli im französischen Dijon erstmals Europameisterschaften für Frauen statt, bei der Ringerinnen aus Frankreich, Belgien, den Niederlanden, Dänemark, Schweden und Norwegen am Start waren.

Griechisch-römisch, Männer

Ergebnisse

Kategorie bis 48 kg

Titelverteidiger: Vincenzo Maenza, Italien

Kategorie bis 52 kg

Titelverteidiger: Alexander Ignatenko, UdSSR

Kategorie bis 57 kg

Titelverteidiger: Keijo Pehkonen, Finnland

Kategorie bis 62 kg

Titelverteidiger: Jiwko Atanassow, Bulgarien

Kategorie bis 68 kg

Titelverteidiger: Aslaudin Abajew, UdSSR

Kategorie bis 74 kg

Titelverteidiger: Däulet Turlychanow, UdSSR

Kategorie bis 82 kg

Titelverteidiger:  Sergei Nassewitsch, UdSSR

Kategorie bis 90 kg

Titelverteidiger:  Wladimir Popow, UdSSR

Kategorie bis 100 kg

Titelverteidiger: Ilija Georgiew, Bulgarien

Kategorie bis 130 kg

Titelverteidiger: Igor Dmitrijewitsch Rostorozki, UdSSR

Medaillenspiegel

Freistil, Männer

Ergebnisse

Kategorie bis 48 kg

Titelverteidiger: Marian Nedkow, Bulgarien

Kategorie bis 52 kg

Titelverteidiger: Walentin Jordanow, Bulgarien

Kategorie bis 57 kg

Titelverteidiger:  Sergei Beloglasow, UdSSR

Kategorie bis 62 kg

Titelverteidiger: Xəzər İsayev, UdSSR

Kategorie bis 68 kg

Titelverteidiger: Arsen Fadsajew, UdSSR

Kategorie bis 74 kg

Titelverteidiger: Adlan Warajew, UdSSR

Kategorie bis 82 kg

Titelverteidiger: Alexandar Nanew, Bulgarien

Kategorie bis 90 kg

Titelverteidiger: Macharbek Chadarzew, UdSSR

Kategorie bis 100 kg

Titelverteidiger: Leri Chabelowi, UdSSR

Kategorie bis 130 kg

Titelverteidiger: Sasa Turmanidse, UdSSR

Medaillenspiegel

Freistil, Frauen

Ergebnisse

Kategorie bis 44 kg

Kategorie bis 47 kg

Kategorie bis 50 kg

Kategorie bis 53 kg

Kategorie bis 58 kg

Kategorie bis 61 kg

Kategorie bis 65 kg

Kategorie bis 70 kg

Kategorie bis 75 kg

Medaillenspiegel

Siehe auch
 Olympische Sommerspiele 1988/Ringen in Seoul, Südkorea
 Ringer-Afrikameisterschaften 1988 in Tunis, Tunesien
 Ringer-Asienmeisterschaften 1988 in Islamabad, Pakistan
 Ringer-Ozeanienmeisterschaften 1988 in Melbourne, Australien
 Ringer-Panamerikameisterschaften 1988
 Espoirs-Ringer-Europameisterschaften 1988 in Wałbrzych, Polen
 Junioren-Ringer-Weltmeisterschaften 1988 in Wolfurt, Österreich (männlich) und Dijon, Frankreich (weiblich)
 Kadetten-Ringer-Weltmeisterschaften 1988 in Dijon, Frankreich
 Kadetten-Ringer-Europameisterschaften 1988 in Izmir, Türkei

Quelle
 www.foeldeak.com

1988
Sportveranstaltung 1988
Europameisterschaften 1988
Sportveranstaltung in Manchester
Europameisterschaften 1988
Sportveranstaltung in Viken
Sport (Nordre Follo)
Europameisterschaften 1988
Sportveranstaltung in Dijon

Ringer-Europameisterschaften 1988


Living Marxism was a British magazine originally launched in 1988 as the journal of the Revolutionary Communist Party (RCP). The magazine attracted attention for denying both the Rwandan genocide and Bosnian genocide. Rebranded as LM in 1992, it ceased publication in March 2000 following a successful libel lawsuit brought by ITN over Living Marxism's criticism of ITN's coverage of the Bosnian war. It was promptly resurrected as Spiked, an Internet magazine.

History
It was published by Junius Publications Ltd until 1997, and then by Informinc Ltd. Its editor, Mick Hume, an American Studies graduate from Manchester University then aged 29, said: "Our readers are young, angry, thinking people." At its peak in the 1990s, it had a circulation of between 10,000 and 15,000.

Aims
Living Marxism'''s introduction summarised its outlook as follows:

 Views
Views expounded with regularity in LM included "fear culture", for example by questioning the then media coverage of AIDS as a predominantly homosexual disease in the West. Its critique covered media coverage in Africa and the developing world in the context of Western intervention, underdevelopment and poverty. It debated environmentalist claims that limiting consumption was a progressive view.LM writers criticised the media portrayal of the civil wars in Rwanda and Bosnia and disputed that either Serb or Hutu forces committed genocide during those conflicts. In 1993, LM published an exhibition titled "Genocide against the Serbs" which juxtaposed images of Serbs killed in World War II-era crimes with Serbian soldiers killed in battle during the Yugoslav Wars. In 1995, LM published an article by Fiona Fox arguing that:Chris McGreal, "Genocide? What genocide?", The Guardian, 20 March 2000

Historian Marko Attila Hoare criticised their genocide denial in relation to both the Rwandan and Bosnian genocides.

It has been suggested by environmentalists such as George Monbiot and Peter Melchett that the group of writers associated with LM continue to constitute an LM network pursuing an ideologically motivated anti-environmentalist agenda under the guise of promoting humanism.Profiles: Martin Durkin, LobbyWatch. Retrieved 17 April 2007. Writers who used to write for Living Marxism reject this as a "McCarthyite conspiracy theory".

 ITN vs. LM

In February 1997, editor Mick Hume published an article by German journalist Thomas Deichmann which claimed that ITN had misrepresented the Bosnian war in its coverage in 1992. The publishers of LM, Informinc (LM) Ltd., were  sued for libel by ITN. The case initially caused international condemnation of ITN as one of LMs  critics, the journalist George Monbiot, who wrote in Prospect magazine:

However, Monbiot continued:

The article "The picture that fooled the world" argued that ITN's footage in which an emaciated Bosnian Muslim man stood behind a barbed wire fence was designed to portray a Nazi-style extermination camp while Deichmann claimed: "It was not a prison, and certainly not a 'concentration camp', but a collection centre for refugees, many of whom went there seeking safety and could leave again if they wished". However, an examination of the substance of this case by a professor of cultural and political geography at Durham University argues that the key claims made by Deichmann and LM are "erroneous and flawed".

The libel case went against LM and in March 2000 the magazine was forced to close. Reporters Penny Marshall and Ian Williams were each awarded £150,000 over the LM story and the magazine was ordered to pay £75,000 for libelling ITN in a February 1997 article.

Looking back Hume commented in The Times:

In contrast, Professor Campbell of Durham University summarised his study of the case as follows: [A]s strange as existing British libel law is, it had an important and surprisingly beneficial effect in the case of ITN vs LM. The LM defendants and Thomas Deichmann were properly represented at the trial and were able to lay out all the details of their claim that the ITN reporters had "deliberately misrepresented" the situation at Trnopolje. Having charged 'deliberate misrepresentation', they needed to prove 'deliberate misrepresentation'. To this end, the LM defendants were able to cross-examine Penny Marshall and Ian Williams, as well as every member of the ITN crews who were at the camps, along with other witnesses. (That they didn't take up the opportunity to cross-examine the Bosnian doctor imprisoned at Trnopolje, who featured in the ITN stories and was called to testify on the conditions he and others suffered, was perhaps the moment any remaining shred of credibility for LM's allegations evaporated). They were able to show the ITN reports to the court, including the rushes from which the final TV stories were edited, and conduct a forensic examination of the visuals they alleged were deceitful. And all of this took place in front of a jury of twelve citizens who they needed to convince about the truthfulness of their allegations.

They failed. The jury found unanimously against LM and awarded the maximum possible damages. So it was not ITN that bankrupted LM. It was LM's lies about the ITN reports that bankrupted themselves, morally and financially. Despite their failure, those who lied about the ITN reports have had no trouble obtaining regular access to the mainstream media in Britain, where they continue to make their case as though the 2000 court verdict simply didn't exist. Their freedom of speech has thus not been permanently infringed.

 See also
 Claire Fox
 Fiona Fox
 Frank Furedi
 Munira Mirza
 Graham Barnfield
 James Heartfield
 Science Media Centre
 Sense about Science
 Social Issues Research Centre
 Spiked References

 Further reading
 General
 Atrocity, memory, photography: imaging the concentration camps of Bosnia – the case of ITN versus Living Marxism,
 Archive.org archive of LM Magazine website

 Press articles
 George Monbiot, "The Revolution Has Been Televised", The Guardian, 18 December 1997.
 Matthew Price, "Raving Marxism", Lingua Franca, March 1999.
 Andy Beckett, "Licence to rile", The Guardian, 15 May 1999.
 The Guardian, "Living Marxism and the Serbs", 17 March 2000
 Chris McGreal, "Genocide? What genocide?", The Guardian, 20 March 2000
 Eddie Ford, "Farewell, Living Marxism", Weekly Worker 344, 13 July 2000
 David Pallister, John Vidal and Kevin Maguire, "Life after Living Marxism: Fighting for freedom – to offend, outrage and question everything", The Guardian, 8 July 2000
 David Pallister, John Vidal and Kevin Maguire, "Life after Living Marxism: Banning the bans", The Guardian, 8 July 2000.
 George Monbiot, "Invasion of the Entryists", The Guardian, 9 December 2003
 Chris Bunting, "What's a nice Trot doing in a place like this", Times Higher Education Supplement, 28 January 2005. Mirrored "here".

 Libel action
 Thomas Deichmann, "The picture that fooled the world", LM Magazine issue 97, February 1997
 LM Magazine, Press release to accompany Deichmann article, 25 January 1997
 Ed Vulliamy, "I stand by my story", The Guardian, 2 February 1997
 LM Magazine, "Press statement: ITN tries to gag LM", 21:00 24 January 1997
 "Atrocity, memory, photography: imaging the concentration camps of Bosnia – the case of ITN versus Living Marxism"
 Julia Hartley-Brewer, "ITN reporter 'bent over backwards for accuracy'", The Guardian, 1 March 2000
 Ed Vulliamy, "Poison in the well of history", The Guardian, 15 March 2000
 John McVicar, "The Scoop that Folded a Magazine", Punch'', #106, May 2000

1988 establishments in the United Kingdom
2000 disestablishments in the United Kingdom
Defunct political magazines published in the United Kingdom
Communist magazines
Magazines established in 1988
Magazines disestablished in 2000
Marxist magazines
Revolutionary Communist Party (UK, 1978)
Bosnian genocide denial

Living Marxism


Dalmatinski šafran (dalmatinski podlesak, lat. Crocus dalmaticus), vrsta jednosupnice iz porodice perunikovki raširene uz dalmatinsku obalu u Hrvatskoj, gdje se smatra endemom, ali postoje podaci da raste i na području Albanije.

Sinonimi
 Crocus dalmaticus f. albiflorus K.Malý
 Crocus reticulatus var. dalmaticus (Vis.) Herb.

Izvori

Šafran
Flora Hrvatske
Flora Albanije
Flora Crne Gore

Dalmatinski šafran


قرية صغيرة وحديثة نسبيا انشئت على اراضي تابعة لقرية طوباس، وهي تتبع إداريا لمدينة جنين، منازلها معرضة للا زالة الكاملة بسبب ادعاء قوات الاحتلال الإسرائيلية انها اقيمت على اراضي تعتبر عسكرية.

قرى وبلدات محافظة جنين

العقبة (جنين)


Les élections sénatoriales françaises de 1906 se déroulent le  et ont pour but de renouveler la série B du Sénat et trois sièges vacants.

Contexte
Les élections municipales de 1904 ont été une victoire des modérés contre les nationalistes et les radicaux-socialistes dans les villes. Les élections ont lieu quelques semaines après le vote de la loi de séparation des Églises et de l'État et en est l'enjeu principal. Le clivage gauche et droite est donc d'autant plus marqué entre ceux pour et ceux contre.

Résultats

Sur les 103 sièges, il y a 32 nouveaux membres et 70 sénateurs sortants réélus. Sur les 32 nouveaux sénateurs, 18 sont députés, 6 d'anciens députés, 1 est un ancien sénateur et seulement 7 n'ont jamais eu de mandats nationaux. La majorité sort du scrutin légèrement affaiblie par 8 sièges. Deux socialistes entrent dans la Chambre Haute pour la première fois, Siméon Flaissières et Casimir Delhon.

Notes et références

1906
France
Janvier 1906

Élections sénatoriales françaises de 1906


Fire Under the Ashes er en dansk kortfilm fra 2013 med instruktion og manuskript af Arash Setoodeh.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2013

Kortfilm fra Danmark

Fire Under the Ashes


A foe is an enemy.

Foe or FOE may also refer to:

People
 Greg Foe (born 1991), Samoan rugby player
 Marc-Vivien Foé (1975–2003), Cameroonian football midfielder
 Victoria Foe (born 1945), American developmental biologist
 Frances Tiafoe (born 1998), American tennis player nicknamed "Big Foe" or "Foe"

Entertainment
 Foe (Coetzee novel), a 1986 novel by J. M. Coetzee
 Foe (Reid novel), a 2018 novel by Iain Reid
 Foe (film), a 2023 film based on the Reid novel
 Foe (EP), a 2003 EP by the German band Blackmail
 Forge of Empires, a 2012 mobile game
 "Foe" (Person of Interest), an episode of the American television drama series Person of Interest

Companies and organizations
 Friends of the Earth, a network of environmental organizations
 Fred. Olsen Energy, a Norwegian offshore driller
 Fraternal Order of Eagles, international fraternal order

Other uses
 Topeka Regional Airport (IATA airport code: FOE) in Kansas, United States
 Foe (unit), a unit of energy used in astrophysics
 Foe language, spoken in Papua New Guinea
 Prix Marc-Vivien Foé (Foé Prize) for the best African nationals player in Ligue 1

See also
 U-Foes, Marvel Comics supervillain team
 PHO (disambiguation)
 Defoe (disambiguation)
 Friend or Foe (disambiguation)

Foe (disambiguation)


O Tratado Monroe-Pinkney (em inglês: Monroe–Pinkney Treaty) foi um tratado elaborado em 1806 por diplomatas dos Estados Unidos e da Grã-Bretanha para renovar o Tratado Jay de 1795. Como foi rejeitado pelo presidente Thomas Jefferson, nunca entrou em vigor. O tratado foi negociado pelo ministro da Grã-Bretanha, James Monroe, e seu associado, William Pinkney, em nome da administração Jefferson e por Henry Richard Vassall-Fox e William Eden em nome do Ministério de Todos os Talentos, um governo liderado por William Wyndham Grenville.

Para os americanos, o tratado tinha como objetivo fazer com que os britânicos abandonassem a prática de impressionar os marinheiros dos navios americanos, abordando os direitos comerciais neutros dos navios americanos durante as guerras napoleônicas em andamento e outras preocupações comerciais.

No entanto, os britânicos estavam com falta de mão de obra para a Marinha Real e acreditavam que muitos desertores britânicos estavam servindo em navios americanos. Na guerra desesperada contra Napoleão, os britânicos acreditavam que não podiam abandonar o recrutamento e que ofender os americanos era visto como um mal muito menor do que perder para Napoleão. Portanto, nenhuma concessão sobre a questão do recrutamento foi feita.

As negociações foram iniciadas em 27 de agosto de 1806, e o tratado foi assinado em 31 de dezembro de 1806. Jefferson recebeu o tratado em março de 1807, mas ficou desapontado e se recusou a apresentá-lo ao Senado dos EUA para ratificação. Essa falha em resolver as diferenças sobre a questão do recrutamento e dos direitos comerciais neutros contribuiu para a chegada da Guerra de 1812.

Referências

Monroe-Pinkney

Tratado Monroe-Pinkney


Perelotok.
Aktif toprak tabakasının çözülmüş kısmı ile talik arasında bulunan, tevcit edilmiş vaziyette, donmuş toprak tabakası. Bu tabaka, şiddetli kış veya normal altı yaz sıcaklığı yüzünden yaz çözülmesinin aktif toprak tabakasını tamamen eritmediği yerlerde teşekkül eder ve genel olarak, bir veya iki mevsim arası devam eder.

Coğrafya terminolojisi
Pedoloji
Toprak
Donmuş toprak

Perelotok


Muránska Zdychava este o comună slovacă, aflată în districtul Revúca din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 248 de locuitori. Se învecinează cu comuna Muránska Huta.

Istoric
Localitatea Muránska Zdychava este atestată documentar din 1427.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Muránska Zdychava


Vrijeme za... sau Tempo di amare este un film croato-italian dramatic de război din 1993. Este al doilea film al regizoarei croate Oja Kodar, după ce în 1989 a debutat cu filmul Jaded.  Vrijeme za... este o dramă de război cu un scenariu plasat în timpul Războiului de Independență al Croației din 1991-1995. Filmul este o co-producție Jadran Film (casă de filme croată de stat) și Rai Tre (post de televiziune de stat italian), împreună cu casa de producție italiană Ellepi Films. Scenariul filmului este scris de Oja Kodar și Ivo Hušnjak. Muzica este compusă de Franco Piersanti.

Prezentare

Maria (Nada Gaćešić) trăiește cu fiul său adolescent Darko (Zvonimir Novosel) într-un sat din Croația, care este atacat într-o seară de cetnici sârbi. Cei doi reușesc să scape și se ascund în orașul din apropiere. Maria se angajează la o spălătorie. Darko își începe prima poveste de dragoste cu o fată care a rămas orfană de război. Într-o seară, Marja se întoarce acasă pentru a descoperi că Darko lipsește. Acesta s-a alăturat apărătorilor croați, chiar dacă mama sa nu este de acord. După ce a aflat că fiul ei a fost ucis, Maria se îndreaptă spre front pentru a-i îngropa creștinește trupul.

Distribuție
Nada Gaćešić-Livaković - Marija  Zvonimir Novosel - Darko, fiul MarieiIvan BrkićDuško ValentićVinko KraljevićĐorđe RapajićFranjo JurčecAndrea Baković - Duska Edo PeročevićSlavko Brankov - Stipe Dalmos Damir MejovšekJasna Palić

Trivia
Este al doilea film regizat de Oja Kodar, cel mai bine cunoscută ca partenera lui Orson Welles în ultimii ani de viață ai regizorului american.

Vrijeme za... a fost un film patriotic produs pentru croați în timpul conflictelor lor cu Serbia/Iugoslavia la începutul anilor 1990. A fost atât de important pentru efortul de război și pentru moralul poporului croat încât au fost realizate proiecții speciale în adăposturile subterane și a fost vizionat chiar și în timp ce aveau loc bombardamente.

Note

Legături externe

Filme din 1993
Filme croate
Filme italiene
Filme de război
Filme regizate de Oja Kodar
Filme istorice din anii 1990

Vrijeme za...


Larry Winget s-a născut pe 2 octombrie 1952, la Muskogee, Oklahoma, Statele Unite ale Americii. Este orator motivațional și autor de cărți bestseller. Este supranumit "pitbull-ul dezvoltării personale".

Familia
Larry Winget a crescut în orașul natal. A absolvit liceul Central High School din Muskogee, Oklahoma și, mai târziu, Universitatea Northeastern Oklahoma State, în Tahlequah, Oklahoma. Este căsătorit cu Rose Mary Winget și are doi copii, Tyler și Patrick. Trăiesc cu toții la Scottsdale, Arizona.

Distincții și premii
Larry Winget este autorul a șase cărți ce au fost bestselleruri New York Times și Wall Street Journal. A fost gazda emisiunii Big Spender la A&E timp de doi ani. A fost invitat în numeroase programe TV, cum ar fi: Tool Academy, Crowd Rules, Dr. Phil. Este un obișnuit al emisiunilor de știri din SUA, la televiziuni precum CNBC, MSNBC, FOX Business Network și FOX News. Arizona Republic l-a desemnat de două ori ca fiind Cel mai bun autor al statului Arizona și Cea mai faimoasă celebritate TV.

Lucrări

Cărți
Shut Up, Stop Whining, & Get A Life: A Kick-Butt Approach to a Better Life It's Called Work For A Reason (2007)
You're Broke Because You Want To Be: How to Stop Getting By and Start Getting Ahead (2008)

People Are Idiots and I Can Prove It!: The Ten Ways You Are Sabotaging Your Life and How To Overcome Them (2008)

No Time For Tact: 365 Days of The Wit, Words and Wisdom of Larry Winget (2009)

Your Kids Are Your Own Fault: A Guide For Raising Responsible, Productive Adults (2009)

The Idiot Factor: The 10 Ways We Sabotage Our Life, Money and Business (2009)

Shut Up, Stop Whining & Get A Life comic book version (2010)

Grow A Pair; How To Stop Being A Victim and Take Back Your Life, Your Business and Your Sanity (2013)

»Cărți publicate în limba română:

Fii coios;

Ai copii? Ești responsabil să îi transformi în adulți valoroși, prosperi și fericiți;

Cele mai bune lecții de leadership;

Termină cu văicăreala și fă ceva cu viața ta;

Ești falit pentru că te mulțumești cu atât;

Oamenii sunt idioți, iar eu pot demonstra asta;

Cărți Pentru Speakeri
 60 Ways to Get Rich and Stay Rich in the Speaking Business
 Video seria "Financial Success In Speaking", cu Joe Calloway

Media
Larry Winget VT Virtual Training University, an interactive, online training system for life and business. Larry Live - CD/DVD based on Shut Up Stop Whining and Get A Life.
The Notorious Larry Winget based on It's Called Work For A Reason.

I'll Try To Be Nicer If You'll Try To Be Smarter - CD/DVD

"Success Is Your Own Fault"

"The Truth Be Told"

"Larry: Unplugged, Unleashed and Out Of Control"

Success Is Your Own Damn Fault

"Get Out Of Your Own Way"

"A Year Of Success"

"A Year Of Business Success"

References

Nașteri în 1952
Oameni în viață
Scriitori din statul Oklahoma

Larry Winget


Tamarugo y yerba buena es el segundo álbum de estudio de la banda chilena Dúo Coirón, lanzado en 1971 por el sello discográfico EMI Odeon.

Lista de canciones

Créditos
 Integrantes
 Valericio Leppe
 Pedro Yáñez
 Eladio López
 Fernando Carrasco

Referencias

Álbumes de 1971
Álbumes de EMI Records
Álbumes en español

Tamarugo y yerba buena


Koring ist der Familienname folgender Personen:

Lothar Koring (1935–2011), deutscher Rechtsanwalt und Politiker
Ralf Koring (*  1969), deutscher Handballspieler

Koring


شوجو (بالروماجي: shōjo) كلمة {يابانية}

وتكتب ( 少女 ) وهي تعني حرفيا (فتاة شابة) وهو نوع من مانغا والأنمي التي يستهدف تسويقها تقريبا إلى الإناث. بشكل عام الشوجو تغطي العديد من المواضيع في مجموعة متنوعة من أساليب السرد بدايةً بقصص الدراما التاريخية إلى قصص الخيال العلمي بمعنى أدق؛ لا تشتمل على نمط أو نوع في حد ذاتها لكن ما يميزها هو تركيزها القوي على العلاقات الإنسانية والرومانسية والمشاعر. ويكون أبطالها من الفتيات على عكس مانغا شونين.

أمثلة على مانجا الشوجو
 سايلور موون
 انمي الحلويات
 كاردكابتور ساكورا
 نادي مضيفي ثانوية أوران
 سلة الفاكهة
 ميد ساما
 فارس فامباير
 فوشيغي يوغي
 روميو وجولييت
 الأميرة آي
 القبله المؤذيه
 بريتي كيور
 سكيب بيت
 طوكيو ميو ميو
 لوفلي كومبلكس
 نبضات الملاك
 بياض الثلج ذات الشعر الأحمر
 الفتاه الذئب و الأمير الأسود
 فجر يونا
 رئيسه مجلس الطلبه النادله

مراجع

المرأة في اليابان
مصطلحات أنمي ومانغا
ترفيه نسائية

مانغا شوجو


Anisopappus, rod glavočika smješten u podtribus Anisopappinae, dio tribusa Athroismeae. Sastoji se od 44 vrste jednogodišnjeg raslinja i trajnica u velikim dijelovima Afrike, na Madagaskaru, te u dijelovima Azije: istočna Himalaja, južna Kina, Indokina, Filipini.

Vrste

 Anisopappus abercornensis G.Taylor
 Anisopappus africanus Oliv. & Hiern
 Anisopappus alticola (Humbert) Wild
 Anisopappus anemonifolius (DC.) G.Taylor
 Anisopappus angolensis O.Hoffm.
 Anisopappus athanasioides Paiva & S.Ortiz
 Anisopappus bampsianus Lisowski
 Anisopappus boinensis (Humbert) Wild
 Anisopappus brandbergensis (P.P.J.Herman) Bengtson, M.Englund, Pruski & Anderb.
 Anisopappus buchwaldii (O.Hoffm.) Wild
 Anisopappus burundiensis Lisowski
 Anisopappus chinensis Hook. & Arn.
 Anisopappus corymbosus Wild
 Anisopappus davyi S.Moore
 Anisopappus discolor Wild
 Anisopappus exellii Wild
 Anisopappus fruticosus S.Ortiz & Paiva
 Anisopappus grangeoides (Vatke & Höpfner) Merxm.
 Anisopappus holstii (O.Hoffm.) Wild
 Anisopappus junodii Hutch.
 Anisopappus kirkii (Oliv.) Brenan
 Anisopappus lastii (O.Hoffm.) Wild
 Anisopappus latifolius (S.Moore) B.L.Burtt
 Anisopappus lawalreanus Lisowski
 Anisopappus lejolyanus Lisowski
 Anisopappus longipes (Cass.) Wild
 Anisopappus marianus Lawalrée
 Anisopappus oliverianus Wild
 Anisopappus orbicularis (Humbert) Wild
 Anisopappus paucidentatus Wild
 Anisopappus petitianus Lisowski
 Anisopappus pinnatifidus O.Hoffm. ex Hutch.
 Anisopappus pseudopinnatifidus S.Ortiz & Paiva
 Anisopappus pumilus (Hiern) Wild
 Anisopappus rhombifolius Wild
 Anisopappus robynsianus Lisowski
 Anisopappus rogersii G.Taylor
 Anisopappus schinzii (O.Hoffm.) Bengtson, M.Englund, Pruski & Anderb.
 Anisopappus scrophulariifolius (Baker) Wild
 Anisopappus smutsii Hutch.
 Anisopappus stuhlmannii (O.Hoffm.) Bengtson, M.Englund, Pruski & Anderb.
 Anisopappus sylvaticus (Humbert) Wild
 Anisopappus tenerus (S.Moore) Brenan
 Anisopappus upembensis Lisowski

Sinonimi
 Astephania Oliv.
 Cardosoa S.Ortiz & Paiva
 Eenia Hiern & S.Moore
 Epallage DC.
 Helicta Less.
 Meyerafra Kuntze
 Philyrophyllum O.Hoffm.
 Sphacophyllum Benth.
 Stephania Kuntze
 Temnolepis Baker

Izvori

Athroismeae

Anisopappus


Yahahi (Jahahi; Yahihi; Yahahí), danas nestalo indijansko pleme iz porodice Muran koje je živjelo u brazilskoj državi Amazonas. Barboza Rodrigues (1892) naziva ih Jahaahens i kaže da su dio veće populacije Múra, te da žive na rijeci Solimões. Prema Indijancima Tóra i Matanawí s donjeg toka Marmellosa, Yahahi su živjeli na rijeci Branco, desnoj pritoci gornjeg Marmellosa.

Posljednji preživjeli Yahahi priključili su se Pirahama i izgubil svoj identitet.

Jezik ili dijalekt pripadao je porodici Muran

Izvori

Brazilski Indijanci

Yahahi


Julia Günthel alias Zlata (n. 20 octombrie 1984, Kîzîlorda, Kazahstan) este o contorsionistă și actriță kazahă. Julia a intrat în Cartea Recordurilor în 2007 (Germania), în timp de 12 secunde, ea a spart 3 baloane cu spatele, în 2013 (Turcia) a câștigat pentru cele mai multe sticle de bere deschise cu picioarele într-un minut în timp ce se afla într-o poziție de cot. Este cunoscută și în filmele: Micmacs (2009) și Motoare sfinte (2012).

Biografie
La vârsta de 25 de ani, a fost supranumită "femeia-elastic", "femeia-șarpe" sau "zeița flexibilități" și este considerată cea mai bună contorsionistă din lume. Julia este de origine rusă, iar părinții i-au descoperit abilitățile de contorsionst la vârsta de patru ani.

Filmografie
 Micmacs (2009)
 Au four et au moulin: les coulisses de Micmacs à Tire-Larigot (2010)
 Motoare sfinte (2012) - La cyber-Femme

Referințe

Legături externe
 Site web

Nașteri pe 20 octombrie
Nașteri în 1984
Actrițe ruse
Contorsioniști ruși
Cartea Recordurilor

Julia Günthel


Federația Interaliată a Foștilor Combatanți (FIDAC) a fost înființată în noiembrie 1920 la Paris, din inițiativa unor veterani din Primul Război Mondial predominant pacifiști, ca Hubert Aubert, director în Uninunea Națională a Combatanților (UNC) din Franța și în special Charles Bertrand, secretar general al UNC și deputat în Parlamentul Franței. Aceștia au avut ideea de a grupa asociații înființate după terminarea Primului Război Mondial în diferitele țări aliate, într-o federație internațională, a cărei scop principal era să promoveze pacea, să consolideze spiritul de înfrățire inițiat pe câmpul de luptă și să ajute răniții din război, persoanele cu handicap, văduvele și orfanii de război, pe foștii combatanți și să comemoreze eroii căzuți în lupte. Charles Bertrand, secretar general și viitor președinte al UNC din Franța, a devenit astfel și primul președinte al FIDAC (1920–1924).

Istoric
La congresul de constituire din 28 noiembrie 1920 s-au asociat la FIDAC asociații ale veteranilor din Franța (6 asociații, inclusiv UNC și UF), Belgia (FNC), Marea Britanie (British Empire Service League și apoi British Legion), SUA (American Legion), România (Uniunea Națională a Foștilor Luptători), Cehoslovacia (Asociația Druzina), Italia și Serbia. Ulterior s-au alăturat și asociații ale veteranilor din Polonia (în 1923) și Portugalia (în 1927).

FIDAC a fost înființată pe principii de neutralitate politică și religioasă și a exclus de la început posibilitatea de aderare a asociațiilor din fostele țări inamice. Ulterior au existat propuneri ca federația să includă organizațiile foștilor combatanți din Germania, Austria, Bulgaria și din alte foste țări inamice. Propunerile au fost respinse deoarece aceasta ar fi însemnat nu doar schimbarea statutului, dar și a numelui FIDAC, care devenise deja un simbol al unității. În schimb s-a luat decizia de a se stabili contacte anuale cu asociațiile veteranilor de război din fostele țări inamice, de a se discuta cu ei probleme legate de pacea mondială și de a se creea un comitet permanent (CIP –  Comité International Permanent) reprezentând FIDAC și alte organizații ca CIAMAC (Conférence Internationale des Associations des Mutilés de guerre et Anciens Combattants) care să facă aranjamentele necesare stabilirii acestor contacte.

Activă între anii 1920 și 1940, această federație a inclus în 1925 o filială de femei, care a promovat corespondență și schimburi reciproce de elevi din țările aliate.
Prima președintă a filialei de femei, începând de la constituirea acesteia din 1925, a fost Augusta Spencer-Churchill (Warburton) din Marea Britanie, cunoscută ca Lady Edward Spencer-Churchill (după numele soțului, lordul Edward Spencer-Churchill). Ea a fost urmată la conducerea filialei de femei de alte personalități din epocă: în 1928 Adalin Wright Macauley (SUA), în 1929 prințesa Cantacuzino (Alexandrina Cantacuzino) din România, apoi prințesa Marie-Louise de Merode din Belgia, cunoscută ca prințesa Jean de Merode (după numele soțului), Mrs. Joseph H. Thomson (SUA) (1936–1937) și altele. Prințesa Alexandrina Cantacuzino din România, cea care a inițiat și promovat schimburile reciproce de elevi, vizând educarea tinerilor în spirit pacifist (program adoptat în cele din urmă la Congresul FIDAC din 1929), a fost realeasă președintă a filialei de femei în anul 1938.

FIDAC a organizat primul său congres de după constituire la Paris, în 1921, unde a fost lansată ideea de a ridica un monument al forțelor aliate. În 1925, la Congresul de la Roma, a fost ales ca loc al acestui monument dealul Cointe din Liège, Belgia. Lucrările au început în 1928 și au fost finalizate în 1938. Memorialul este alcătuit din Biserica Sacré-Cœur ca o clădire religioasă și un turn ca monument civil. Memorialul civil cuprinde în incinta sa numeroase monumente oferite de către națiunile aliate: Franța, Italia, Marea Britanie, România, Grecia, Polonia, Rusia și Spania. Aceste monumente sunt situate atât în afară (pe esplanadă) cât și în interiorul turnului votiv.

Congresele FIDAC

Congresele FIDAC ținute între anii 1920 și 1938 au fost:

 1921 – Paris (Franța)
 1922 – New Orleans (SUA)
 1923 – Bruxelles (Belgia)
 1924 – Londra (Marea Britanie)
 1925 – Roma (Italia)

 1926 – Varșovia (Polonia)
 1927 – Londra (Marea Britanie)
 1928 – București (România)
 1929 – Belgrad (Iugoslavia)
 1930 – Washington (SUA)
 1931 – Praga (Cehoslovacia)
 1932 – Lisabona (Portugalia)
 1933 – Casablanca / Rabat (Maroc)
 1934 – Londra (Marea Britanie)
 1935 – Bruxelles (Belgia)
 1936 – Varșovia (Polonia)
 1937 – Paris (Franța)
 1938 – București (România) (25 sept. – 2 oct. 1938)
Declanșarea celui de-Al Doilea Război Mondial, ca urmare a invadării Poloniei la 1 septembrie 1939, a dus la anularea congresului programat (în SUA) pentru sfârșitul anului 1939. Consiliul de conducere și-a continuat întrunirile la sediul din Paris, ultima dintre acestea având loc în martie 1940. Câteva săptămâni mai târziu Franța a fost invadată de puterile Axei și existența FIDAC a fost practic încheiată.

Președinții FIDAC

Președintele FIDAC era ales la fiecare congres anual.

După Charles Bertrand, primul președinte al FIDAC (1920–1924), au urmat în funcția de președinte:
 Colonel Thomas W. Miller (SUA) 1924–1925;
 Lt.-colonel George R. Crosfield (Marea Britanie) 1925–1926;
 Marcel Héraud (Franța) 1926–1927;
 Comm. Nicola Sansanelli (Italia) 1927–1928;
 Achille Reisdorff (Belgia) 1928–1929;
 Lt.-colonel Fred W. Abbot (Marea Britanie) 1929–1930;
 Lt.-colonel Milan G. Radossavlevitch (Jugoslavia) 1930–1931;
 Maior Edward L. White (SUA) 1931–1932;
 General Roman Gorecki (Polonia) 1932–1933;
 Victor Cădere (România) 1933–1934;
 Jean Desbons (Franța) 1934–1935 și alții.

Fiecare țară era reprezentată în consiliul de conducere de un vicepreședinte ales de respectiva secție națională.

Din păcate, federația nu a supraviețuit celui de-Al Doilea Război Mondial. Activitatea ei a fost continuată ulterior de Federația Mondială a Foștilor Veterani de Război, înființată după terminarea celui de-al doilea război mondial, în anul 1950 tot la Paris și având ca motto: "Nimeni nu poate vorbi mai elocvent pentru pace decât cei care au luptat în război."

Galerie de imagini

Note

Bibliografie
  F.I.D.A.C. (Fédération Interalliée des Anciens Combattants) – Historique. Statuts. Règlement intérieur. Carte d'Identité FIDAC. La Médaille Scolaire FIDAC | History. Constitution. By-Laws. FIDAC Identity Card. FIDAC Educational Medal; Paris; 1933

 Lectură suplimentară
  J. Eichenberg, J. Newman; The Great War and Veterans' Internationalism; Palgrave Macmillan; 2013
  James Raymond Murphy; Fidac and Peace; University of Hawaii Buletin, V16, No. 1; 1936

Organizații fondate în 1920
Veterani ai Primului Război Mondial
Acronime de cinci litere
Desființări în 1940
Organizații cu sediul în Franța după oraș


Kemalpaşa, Türkiye'nin İzmir ilinin bir ilçesidir. İlçenin batısında Bornova ve Buca, güneyinde Torbalı ve Bayındır ilçeleri, kuzeyinde Manisa ilinin Yunusemre ve Şehzadeler ilçeleri, doğusunda ise Turgutlu ilçesi bulunmaktadır.

Tarihçe
Kirazıyla meşhur bu ilçenin eski adı Nif'tir (Nymphaion). 8 Eylül 1922 akşamı Mustafa Kemal Paşa'nın bu bölgede konaklamasından dolayı ismi sonradan değiştirilerek Kemalpaşa olmuştur.

Coğrafya

İzmir'in doğusunda yer alan Kemalpaşa'nın batısında Bornova ve Buca, güneyinde Torbalı ve Bayındır ilçeleri, kuzeyinde Manisa ilinin Yunusemre ve Şehzadeler, doğusunda Turgutlu ilçeleri bulunmaktadır. İlçe 681 km² yüzölçümü ve 48 mahallesi ile İzmir'in en büyük ilçeleri arasında yer alır.

Nüfus

Yönetim
Belediye başkanları

Eğitim
Liseler :
 Bağyurdu Anadolu Lisesi
 Ferzent Bulum Anadolu Lisesi
 İbrahim Polat - Ege Seramik Teknik ve Endüstri Meslek Lisesi
 Kemalpaşa İmam-Hatip Lisesi
 Kemalpaşa Kız Teknik ve Meslek Lisesi
 Mopak Teknik ve Endüstri Meslek Lisesi
 Özel Yamanlar Koleji Bedri Şaşal Liseleri
Pakmaya - Ülkü Hızal Anadolu Lisesi
 Ulucak Anadolu Lisesi
 Ümran Baradan Güzel Sanatlar Lisesi
 Özel Yamanlar Koleji Bedri Şaşal Liseleri
 Yamantürk Çok Programlı Lisesi

Altyapı
İzmir-Basmane – Manisa – Afyonkarahisar demiryolu'nun şubesi olan Çobanisa – Kemalpaşa şube demiryolu üzerinde bulunan Kemalpaşa Tren İstasyonu ilçeye hizmet vermektedir. İzmir-Gebze Otoyolu ilçeden geçmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

T.C. Kemalpaşa Kaymakamlığı
Kemalpaşa Belediyesi

Kemalpaşa, İzmir


Die Weidmühle ist eine Mühle an der Nidder. Sie liegt im Ortenberger Ortsteil Eckartsborn im Wetteraukreis in Oberhessen.

Geschichte
Die erste bekannte Erwähnung der Mühle liegt im Staatsarchiv in Darmstadt. Es handelt sich um ein Erbleihbrief des Landgrafen Ludwig von Hessen für Hans Hasen und Ehefrau vom 1. Oktober 1598 mit folgendem Text:

Der Akt enthält dann nur noch einige Schriftstücke aus den Jahren 1601 bis 1605. In diesen Unterlagen wird die Mühle als "Bachmühle" bezeichnet.

Die nächste Erwähnung findet sich beim Staatsarchiv wieder im Jahre 1826 anlässlich der Neufestsetzung des Wasserfallzinses und der sonstigen Abgaben. Die Bachmühle war Erbleihmühle des Landgrafen von Hessen und wurde als Doppelanlage mit zwei Wasserrädern von Johann Heinrich Geller und Ernst Schepp betrieben. Erst um 1850 taucht dann der Name Weidmühle auf. Es war deshalb festzustellen, ob einmal die Bachmühle und die Weidmühle identisch sind, und zum anderen, auf welchen der beiden 1826 genannten Müller sich das Eigentum des heutigen Triebwerkes zurückführt.

Da sich in der Gemarkung Eckartsborn sonst keine Mühlen befanden und sowohl die Unterlagen von 1598 bis 1605 wie von 1826 auf den Landgrafen von Hessen als Erbleihherren hinweisen, dürfte die Frage zu bejahen sein.

Aus den Unterlagen der Gemeinde und der Pfarrei ergibt sich, dass der Müller Johann Heinrich Geller 1833 verstarb, seine Tochter verheiratete sich mit Johannes Herth. Als Nachfolger des 1841 verstorbenen Ernst Schepp ist aus dem Aktenregister des Wasserwirtschaftsamtes Friedberg von 1906 der Sohn Konrad Schepp ersichtlich. Die beiden Müller Herth und Schepp erhielten 1851 die Konzession zur Anlage einer 2. Mahlganges. 1852 wurde die Scheppsche Mühle dann ausweislich des gleichen Registers an Friedrich Kraus verkauft. Er erhielt am 11. Januar 1858 die Erlaubnis zur Anlage eines neuen Wasserrades.

Der Müller Kraus konnte sich jedoch nicht lange auf der Mühle halten. Dies ergibt sich aus einer Fotokopie im Hypothekenbuch der Gemeinde Eckartsborn. Das Anwesen war bereits 1856 hoch verschuldet und wurde 1860 von Georg Heinrich Ringshausen einem Gläubiger, gekauft. Er wird zusammen mit Karl Herth auch im Aktenregister als Besitzer der Weidmühle genannt.

Während nun die Geller-Herthsche Mühle Ende des 19. Jahrhunderts ein ging, führte Georg Heinrich Ringshausen das Triebwerk weiter. Seine 1856 in Bellmuth geborene Tochter Wilhelmine verheiratete sich am 5. Oktober 1873 mit August Schuchmann I., der die Mühle später übernahm.

In einem alten Rechnungsbuch von den Nachkommen des Ernst und Konrad Schepp geht hervor, das in den Jahren 1821 bis 1829 Wasserfallszinszahlungen geleistet wurden. Der Zins, der später 5,14 Mark betrug wurde circa 1902 in bar abgelöst.

Aus diesen Darlegungen ergibt sich nun, dass die Weidmühle mit Sicherheit identisch mit der seit von 1800 rechtsmäßig bestehenden landgräflichen Erbleihmühle 'Bachmühle' wahrscheinlich aber auch mit der 1598 genannten und verliehenen Mühle gleichen Names, und dass sich das Eigentum und die Nutzungsberechtigung des heutigen Triebwerkesbesitzers von dem Müller Ernst Schepp herleitet.

An der Weidmühle wurde am 31. Juli 1878 ein Eichpfahl gesetzt, der jedoch mangels näherer Angaben nicht aus zu finden ist.

Im Jahre 1946 wurde das Wasserrad der Weidmühle zerstört und 1950 durch eine Turbine ersetzt, diese betrieb die Mühle mit Unterstützung eines Elektromotores bis ins Jahr 1990. Danach wurde eine neue Turbine zur Stromerzeugung eingebaut.

Weblinks

Wassermühle im Wetteraukreis
Bauwerk in Ortenberg (Hessen)
Wasserkraftwerk in Hessen
Wasserkraftwerk in Europa
Mühle in Europa

Weidmühle (Eckartsborn)


Das Haus Am Pförtchen 5 in der oberfränkischen Stadt Kronach wird gemäß seiner ursprünglichen Verwendung als  Stadtgefängnis und als Unterkunft der Kronacher Gerichtsdiener als "Fronfeste" oder "Neue Büttelei" bezeichnet. Heute dient das in der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts als Bestandteil der Stadtbefestigung errichtete Gebäude als Wohnhaus.

Geschichte

Der vor die Stadtmauer gezogene Sandsteinquaderbau wurde in den Jahren 1722–25 von Baumeister Andreas Lohnmüller errichtet. Er beherbergte ursprünglich das mit zwölf Zellen ausgestattete Stadtgefängnis und die Wohnräume der Gerichtsdiener des Kronacher Landgerichts. Mehrere Schießscharten in den Außenmauern ermöglichten im Falle eines Angriffs das direkte Bestreichen des Bereichs außerhalb der in diesem Abschnitt in Nord-Süd-Richtung verlaufenden Stadtmauer.

Ab 1814 befand sich das Gebäude zum Großteil in Privatbesitz und wurde als Wohn- und Geschäftshaus genutzt; ein Viertel der Eigentumsrechte verblieb jedoch bis zum Jahr 2000 bei der Stadt Kronach. Für den neuen Verwendungszweck wurden die Schießscharten verschlossen und zum Teil von außen vermauert oder durch Fenstereinbauten ersetzt.

Nachdem im Jahr 2000 der verbliebene Anteil der Stadt an einen Privatmann verkauft worden war, renovierte und sanierte der neue Eigentümer das Gebäude im Innen- und Außenbereich aufwändig. Nach der Erneuerung der mit Fachwerk versehenen und verputzten Gebäuderückseite erfolgte im Jahr 2011 als letzter Schritt die Restaurierung der zur Schwedenstraße weisenden Sandsteinfront.

Fassade

Am Fuß der zur Schwedenstraße weisenden Westfassade des Gebäudes steht auf einem Sockel eine Statue des Heiligen Johannes Nepomuk. Über der Statue befindet sich eine der ehemaligen Schießscharten, die beim Umbau des Gebäudes im 19. Jahrhundert zugemauert und bei den Renovierungsarbeiten 2011 wieder freigelegt wurde. Oberhalb der Schießscharte ist das Wappen des 1725 amtierenden Fürstbischofs des Bistums Bamberg, Lothar Franz von Schönborn, in die Wand eingelassen.

In die Nordwand des Gebäudes ist ein Inschriftstein eingelassen, der auf das Errichtungsjahr 1725, den Baumeister Andreas Lohnmüller und den damaligen Kronacher Bürgermeister Johann Andreas Tribl hinweist.

Weblinks

Quellen

 Infotafel des Lions-Club Kronach am Gebäude

Baudenkmal in Kronach
Erbaut in den 1720er Jahren
Bauwerk in Kronach
Umgenutztes Bauwerk im Landkreis Kronach

Am Pförtchen 5 (Kronach)


Tulburarea de personalitate dependentă, cunoscută anterior ca tulburare de personalitate astenică, este o tulburare de personalitate care se caracterizează printr-o dependență psihologică perpetuă față de alți oameni. Persoanele cu tulburare de personalitate dependentă au nevoie ca alții să își asume responsabilitatea în majoritatea domeniilor majore din viața lor. Ele au dificultăți în a face lucrurile pe cont propriu sau în a lua decizii de zi cu zi fără consiliere din partea altora și se tem că exprimarea dezacordului ar putea duce la pierderea sprijinului sau a aprobării.

Tulburarea de personalitate dependentă este inclusă în clusterul C al tulburărilor de personalitate. Aceasta prezintă un risc crescut pentru depresie sau anxietate, abuz de alcool sau droguri, abuz fizic, emoțional sau sexual.

Cauze
În prezent, cei mai mulți specialiști explică această tulburare folosind un model biopsihosocial de cauzalitate. Astfel, cauzele sunt generate de factori  biologici și genetici (ereditatea), factori sociali (modul în care o persoană interacționează în procesul de dezvoltare cu familia și ceilalți copii) și factori psihologici (personalitatea și temperamentul individului modelate de mediu). Dacă o persoană are această tulburare de personalitate, cercetările sugerează că există un risc crescut pentru ca această tulburare să fie "transmisă" copiilor. De asemenea, prezența unei tulburări anxioase de separare la vârsta copilăriei sau o boală somatică îndelungată pot fi factori favorizanți sau declanșatori ai acestei tulburări.

Personalitatea dependentă este mai des întâlnită la femei, însă forma clinică a tulburării are o repartizare egală pe sexe. Această tulburare debutează la vârsta adultă tânără, nefiind sinonimă cu dependența întâlnită la mulți copii, mai ales de vârste mici.

Note

Bibliografie

Legături externe
 J. Christopher Perry, M.P.H., M.D., 2005 (Dependent Personality Disorder)
 Diagnostic Features, Complications, Prevalence, Associated Laboratory Findings
 MedlinePlus Medical Encyclopedia: Dependent personality disorder

Tulburări de personalitate
Diagnostic psihiatric

Tulburare de personalitate dependentă


Elkahna Talbi est une autrice, comédienne et artiste de spoken word québécoise d'origine tunisienne, née le  à Montréal. Elle est aussi connue sous le nom de Queen Ka.

Biographie
Formée en jeu, diplômée de l'Université Concordia, Elkahna Talbi apparaît très tôt dans les écrans du Québec comme collaboratrice à l'émission de télévision jeunesse Bouledogue Bazar. Après le théâtre et la télévision, elle développe l'alter ego Queen Ka avec lequel elle participe à des compétitions de slam et présente quatre spectacles de spoken word, Délîrïüm (2010), Ceci n'est pas du slam (2013), Chrysalides (2015) et Si je reste (2020). Elle fait la première partie de Grand Corps Malade lors de certaines de ses tournées au Québec. Talbi a publié deux recueils de poèmes qui connaissent un succès à la fois public et critique, en plus de se retrouver au programme d'étude de nombreuses écoles. En 2022, elle est invitée d'honneur du Salon du livre de Trois-Rivières. Talbi est une collaboratrice régulière des émissions de radio Dessine-moi un dimanche et Plus on est de fous, plus on lit!, ainsi que pour Culturama animé par Chantal Lamarre ou L'heure est grave. Talbi joue également dans Fol ouvrage (Torcher des paillettes), un spectacle de poésie écrit à quatre mains avec Amélie Prévost, morceau «festif et réflexif qui offre une littérature orale décomplexée jouant sur la mince ligne qui sépare le théâtre de la poésie», qui doit tourner au Québec jusqu'en 2023.

Elle parle français, anglais et arabe tunisien.

Bibliographie

Poésie
 Queen Ka sur papier, Montréal, Somme toute, 2023
 Pomme Grenade, Montréal, Mémoire d'encrier, 2021
 Moi, figuier sous la neige, Montréal, Mémoire d'encrier, 2018

Ouvrages collectifs
 Libérer la colère, Montréal, Éditions du remue-ménage, 2018
 Pulpe, Montréal, Québec Amérique, 2017
 Le Cœur-Réflexe, Montréal, Possibles Éditions, 2017

Discographie
 Amoureuses des mots, Un hommage à Aznavour, Musinfo, 2021
 La Renarde, sur les traces de Pauline Julie, Spectra, 2019
 Les éclats dépareillés, La Meute, 2014
 Arometis, Vision Diversité, 2011

Filmographie

Cinéma
 Je me soulève : Elkahna Talbi
 À tous ceux qui ne me lisent pas : Queen Ka
 Tendresse tendresse : Maya
 Montréal la blanche : Aïcha

Série télévisée
 Dors avec moi : Nadia
 Les Mutants : Dahlia Laverdure
 Mammouth V : Lanaudière
 Survivre à ses enfants : Eva
 Appelle-moi si tu meurs : Kalila
 Les Simone : Tanya
 L'Œil du cyclone : Surveillante

Émissions télévisées

 2023- : La vie est un carnaval : Collaboratrice
 2022- : Culturama : Collaboratrice

Théâtre
 2022: Pétrole
 2019: Je me soulève
 2019: Home Dépôt
 2015: Trois
 2015: Collection printemps-été
 2012: II (deux)
 2011: Iceberg sunshine
 2009: Maldoror Paysage
 2009: Bang Bang Love
 2008: Temps de nuit

Mise en scène
 2018: Lydia Képinski - lancement d'album

Notes et références

Femme de lettres québécoise
Poétesse québécoise
Actrice québécoise de cinéma
Actrice québécoise de télévision
Naissance à Montréal
Naissance en mars 1979

Elkahna Talbi


Une recherche scientifique ne peut avoir cette qualité de « scientifique » qu'après avoir répondu à un ensemble de critères épistémologiques. Parmi ces critères, la pertinence occupe une place primordiale et constitue la substantifique moelle de toute recherche académique. En effet, c'est le degré de la pertinence qui donne sa crédibilité à un tel document. Ce n'est que grâce à elle que ce dernier aura beaucoup des chances d'être publié et d'être tenu comme une référence scientifique dans son domaine de recherche.

	La pertinence peut être définie de plusieurs façons selon le champ scientifique dont on parle. Dans le domaine de la recherche documentaire,  (Sylvie, 2002) estime qu'il s'agit du « degré de corrélation entre une question et la réponse apportée ». Autrement dit, il s'agit du point de rencontre entre deux notions transversales de recherche de l'information à savoir : « le bruit documentaire » et « le silence documentaire ». On parle du silence documentaire lorsqu'une requête de recherche dans une base de données ou dans un index ne retourne aucun ou peu de résultats voulus. Le bruit documentaire, à l'inverse, présente toutes les ressources trouvées qui ne sont pas pertinentes. Le silence documentaire est dû soit à une formulation erronée de la requête de recherche, soit à une base de données mal adaptée. Par cette définition, le chercheur est appelé à « calculer » et à « évaluer » l'écart entre la question qu'il a posée et la réponse qu'il a obtenue. Cet écart, par la mobilisation des actions théoriques et pratiques du chercheur, doit être minimisé au plus possible afin que la réponse soit exactement celle de la question. La tendance de cet écart vers le minimum se manifeste par l'élimination de toute sorte de « bruit et de silence documentaire » (Serres & Le Deuff, 2007).

	Selon (Sylvie, 2002), la pertinence est de trois types à distinguer : la « pertinence-système », la « pertinence-utilisateur » et la « pertinence-thème ».

La pertinence-système
La pertinence-système se réfère à la capacité d'indexation faite par un système informatisé, généralement un moteur de recherche, pour trouver le document adéquat et convenable au maximum, en réponse à une requête. Cette pertinence utilise, traditionnellement, des indices fournis par l'utilisateur sous forme de questions algorithmiques et logiques qui mettent en relations des mots clés liés par des opérateurs booléens connus et décodés par les moteurs de recherche. La pertinence-système, même s'elle apparait automatisée, est liée principalement aux deux compétences : du savoir et du savoir-faire. La compétence du savoir consiste, pour le chercheur, à assimiler les théories de la recherche scientifique, ses techniques et ses enjeux. Le savoir-faire préconise le chercheur à choisir les mots-clés de sa recherche, à pouvoir trouver des liaisons entre ces mots-clés via des opérateurs de recherche associés. On trouve deux types de pertinence système :

•	La pertinence des mesures de classement : elle mesure la capacité d'un système documentaire à retrouver une ressource selon la requête lancée. Elle se base sur les notions de rappel et de précision. La difficulté qui peut affronter le chercheur à ce niveau reste la mesure de silence documentaire, qui signifie le calcul du taux de rappel. Ce taux permet de connaitre la proportion de documents pertinents trouvés par rapport à l'ensemble des documents pertinents.

•	La pertinence de l'indexation automatique : C'est la capacité d'un système à indexer automatiquement les documents.

La pertinence-utilisateur
Le deuxième type de pertinence dite : La pertinence-utilisateur. Elle est conçue du point de vue du chercheur lui-même. En effet, en lançant une requête de recherche, on s'attend à une réponse voulue et appréciée par le chercheur qui valide, ou non, cette réponse selon ce qu'il voulait avoir.  Cette pertinence-utilisateur, selon (Serres & Le Deuff, 2007) « englobe la pertinence de la formation de la requête et celle des résultats par rapport au besoin d'information de l'usager ».

La pertinence-thème
Le troisième type est la pertinence-thème relative au thème de recherche. L'utilisateur est appelé donc à mobiliser toutes ses compétences du savoir et du savoir-faire pour trouver les documents ressources compatibles avec sa recherche. Or, La collecte des documents susceptibles d'être pertinents est suivie par le devoir de trouver le moyen de distinguer ces documents, d'en faire émerger certains par rapport aux autres, de les classer.

La pertinence est de trois catégories : La pertinence cognitive qui désigne la relation entre le besoin de l'usager et l'état des connaissances, la pertinence situationnelle qui met en rapport la tâche ou le problème à résoudre et les textes retrouvés et la pertinence affective ou motivationnelle qui prend en considération les intentions, les buts et les motivations de l'utilisateur et les textes.

Critères de pertinence
La question suivante que nous envisageons répondre est : comment évaluer la pertinence d'un document ? Pour un chercheur, il s'agit d'une très difficile tâche car il n'est pas toujours facile de juger la pertinence des documents collectés. A vrai dire, c'est la principale difficulté que peut affronter un chercheur. Il s'agit donc de mettre devant les yeux un ensemble de critères à vérifier avant de valider la pertinence d'un document.

Le premier critère qui s'avère très important est l'auteur du document. En effet, pour juger de la qualité et de l'originalité d'une ressource, le chercheur doit octroyer une place importante à poser des questions telles que : ce document a-t-il un auteur ? Cet auteur a-t-il déjà publié quelque chose ? A-t-il un site web confidentiel où il publie ses pensées ? A-t-il des liens pour connaitre son parcours professionnel et scientifique sur les réseaux sociaux ? Quelle est son expertise ? Or, ils très évident que ces trois dernières questions ne sont pas de même importance que les premières pour juger la pertinence, mais leurs réponses donnent, quand même, une vision générale sur l'auteur surtout si on prend en considération la remarque de  Gary Illyes, porte-parole de l'entreprise Google, qui dit qu'en 2015 « 60 % des pages présentes sur le web n'étaient que de la copie »(Fernandez, 2019)

Après avoir validé l'auteur du document, ce dernier doit exposer les idées, les expliquer et les démontre d'une façon claire et argumentée. Le document s'impose d'avoir une signature valable soit de l'auteur lui-même, soit de la maison d'édition connue, avec une bibliographie valide et scientifiquement citée et structurée. Les dates de la publication est aussi un critère important. A l'ère numérique, l'information circule et change tout le temps ce qui impose à un chercheur à faire une attention particulière à la date de la publication d'un document, et au numéro de l'édition pour garantir la mise à jour de son information trouvée dans son document supposé pertinent.

	Cette petite intervention vient dans le cadre de participer à mettre en relief une question très primordiale concernant la pertinence d'un document de recherche. Cette pertinence se diversifie selon l'angle de vision qu'il s'agit du point de vue du système de recherche utilisé, du point de vue de l'utilisateur, ou du point de vue du thème de la recherche elle-même. Pour un chercheur, la vérification d'un ensemble de critères est inévitable pour garantir la pertinence d'un document- ressource.

Bibliographie
 Fernandez, A. (2019). Evaluer la pertinence des sources. Management et Performance, piloter.org. https://www.piloter.org/autoformation/web/evaluer-sources.htm
 Simonnot, B. (2008). La pertinence en sciences de l'information : Des modèles, une théorie ? 15.
 Sylvie, D. (2002). Indexation texte intégral et recherche en langage naturel. 30.

Notes et références

Source (information)

Pertinence d'un document


Numana ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Ancona in den Marken. Die Gemeinde liegt etwa 14,5 Kilometer südsüdöstlich von Ancona an der Adriaküste. Die südliche Gemeindegrenze bildet der Musone, die südwestliche der Aspio. Numana grenzt an die Provinz Macerata.

Geschichte
Vermutlich handelt es sich bei Numana um eine dorische Stadtgründung. Durch die Schlacht von Sentinum 295 vor Christus kam die Ortschaft unter die Herrschaft Roms. 1928 wurde die Ortschaft Sirolo ausgemeindet.

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die Autostrada A14 von Bologna kommend Richtung Tarent.

Gemeindepartnerschaften
  Ostra Vetere, Provinz Ancona

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in den Marken
Weinbauort in Italien

Numana (Marken)


An Quisqueya in uska genus han Liliopsida. An Quisqueya in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Quisqueya

vi:Quisqueya

Quisqueya


Sandhedens time er en kortfilm instrueret af Mads Tobias Olsen efter manuskript af Mads Tobias Olsen.

Handling
Finn er rentegner på et reklamebureau. Chefen og kollegerne jokker konstant på ham. Hans kæreste Carina bedrager ham. Hans svigerforældre kan ikke fordrage ham. Finn overlever ved at dagdrømme og tegne tegneserier, og i fantasiens verden er han en hårdkogt privatdetektiv. En dag får Finn en tusch, der måske er magisk. Med tuschens hjælp tager Finn kampen op med plageånderne...

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1995

Kortfilm fra Danmark

Sandhedens time


Pepsi Max es un refresco sin azúcar y bajo en calorías fabricado por PepsiCo como alternativa a Pepsi y Pepsi Light. Una variante es esta bebida, con el nombre Pepsi Zero Sugar, pero algunos ingredientes distintos (como el ginseng y nivel de cafeína superior), se vende en los Estados Unidos.

Su competencia es la Coca-Cola Zero, un refresco de cola sin azúcar de The Coca-Cola Company que se comercializa de manera similar.

Historia
Pepsi Max debutó en el Reino Unido e Italia en abril de 1993. Se expandió a Irlanda el siguiente mes de septiembre, y en Francia, Grecia, España, Países Bajos y Australia, el mes de diciembre. A finales de 1994, Pepsi Max se vendía en aproximadamente veinte países y un año después esa cifra se había duplicado.

El 28 de mayo de 1994, en Blackpool Pleasure Beach de Inglaterra, el parque de atracciones abrió la montaña rusa de acero Pepsi Max Big One patrocinada por Pepsi. Era la montaña rusa más alta y rápida del mundo. Estos registros se rompieron posteriormente en otros lugares, pero hasta la fecha, sigue siendo la montaña rusa más alta del Reino Unido, y una de las más altas y largas de Europa.

A principios de 2005, se lanzó Pepsi Max Twist (con adición de sabor lima-limón) en el Reino Unido y Australia. En otoño del mismo año apareció Pepsi Max Punch en el Reino Unido para la temporada festiva. Contiene jengibre y canela, el producto fue similar en sabor a Pepsi Holiday Spice, una variedad con azúcar de Pepsi que se comercializa en los EE.UU.

A finales de 2005 y principios de 2006, una variedad con sabor a café fue introducida en Francia, Finlandia, Irlanda, Noruega y el Reino Unido conocida como Pepsi Max Capuchino.

Pepsi Max fue introducida en Corea del Sur, Bulgaria y Filipinas durante 2006, además de ser reintroducida en Argentina en la primavera de 2006 después de haber sido retirada tras su lanzamiento en 1994.

A principios de 2007 se introdujo en Egipto, Jordania, Líbano y los Emiratos Árabes Unidos.

Una fórmula distinta de "Pepsi Max" se introdujo en los Estados Unidos el 1 de junio de 2007, como "Diet Pepsi Max". A diferencia de las bebidas internacionales, la etiqueta de ingredientes menciona ginseng, y la bebida contiene casi el doble de cafeína (46 mg vs 24 mg cada 8 onzas líquidas) en comparación con Diet Pepsi.

En octubre de 2008, Pepsi anunció el rediseño de su logotipo y cambió la apariencia de muchos de sus productos. Pepsi, Pepsi Light Y Pepsi Max utilizarían todo en minúsculas, Mountain Dew, pasó a llamarse "MTN Dew", y "Diet Pepsi Max" fue rebautizado como Pepsi Max. El logo de la marca registrado como globo azul y rojo se convirtió en una serie de "sonrisas", con el arco central de la banda blanca en diferentes ángulos dependiendo del producto.

Una versión de Pepsi Max Lime fue lanzada en los Estados Unidos en febrero de 2010 bajo el nombre de "Pepsi Max Cease Fire". (Que más tarde se introdujo en el Reino Unido a finales de 2011) fue una promoción cruzada con una serie de nuevos sabores de los chips Doritos llamado "Degree Burn".

En julio de 2010, Pepsi comenzó a mover su marca en América del Norte de Pepsi Max para que coincidiera con su imagen de marca global. Ahora lleva una tipografía similar a lo que se usa en todo el mundo, y ha puesto en marcha un nuevo lema: "Máximo sabor, Zero Calorías" sin cambiar su fórmula.

En mayo de 2011, Pepsi introdujo la bebida en España con su receta Europea y en 2015 se ha convertido en la imagen principal de la marca encabezando sus canales en medios y redes sociales.

En 2015 también se introduciría una versión con cereza llamada "Pepsi Max Cherry". Para julio de 2016 se introdujo la bebida en Venezuela, aunque esto llegó a coincidir con la falta de inventario de azúcar que tenía la empresa en dicho país. En 2017 se lanzó Pepsi Max en Costa Rica.

Contenido
El producto no estuvo disponible en los Estados Unidos hasta hace relativamente poco (Estados Unidos es el mayor mercado de PepsiCo, y el mayor consumidor de bebidas con gas), donde uno de sus principales ingredientes aún no había sido aprobado por la Administración de Alimentos y Medicamentos.

El ingrediente en cuestión, acesulfamo de potasio, que combinado con el aspartamo proporciona dulzor en la bebida, mientras que algunas otras gaseosas dietéticas son endulzadas únicamente con aspartamo.

Los ingredientes de la Pepsi Max son: Agua carbonatada, colorante: E 150d, correctores de acidez: E 338, E 331 y E 330, edulcorantes: aspartamo y acesulfamo K, aromas (cafeína, extractos y aromas naturales). Contiene una fuente de fenilalanina.

Referencias

Anotaciones
 Kotabe, M. and Helsen, K. Global Marketing Management, John Wiley & Sons, 2004. ISBN 0-471-23062-6

Enlaces externos
 Pepsi Max (Argentina)
 Pepsi Max (Australia)
 Pepsi Max (Brazil)
 Pepsi Max (United Kingdom)
 PepsiCo

Marcas de PepsiCo
Marcas de bebida cola

Pepsi Max


Frantz Fanon (d. 20 Temmuz 1925, Fort-de-France, Martinik – ö. 6 Aralık 1961, Washington), kolonisizleştirme ve kolonileştirmenin psikopatolojisi konusunda belki de 20. yüzyılın en belli başlı düşünürüydü. Yapıtları, kırk yılı aşkın bir süre kolonileştirme-karşıtı kurtuluş hareketlerine esin verdi.

Yaşamı

Martinik ve II. Dünya Savaşı
Fanon, o zamanlar bir Fransız kolonisi, şimdiyse bir Fransız bölgesi olan Karayip Adası Martinik'te doğdu. Afrika köleleri, Tamil sözleşmeli hizmetçileri ve bir beyaz adam artyöreli melez bir aileye doğdu. Ailenin durumu, Martinikliler'e göre görece iyiydi ama orta sınıftan uzaktı. Yine de yalnız siyah öğrencileri kabul eden Lycée Schoelcher'in giderlerini karşılayabildiler.

Fransa, 1940'ta Naziler'in eline düştükten sonra, Fransız deniz güçleri Martinik'te durduruldu. Fransız askerler, adada durmak zorunda kalarak gerçek birer ırkçıya dönüştüler. Birçok taciz ve cinsel suistimal suçlaması yükseldi. Martinikliler'in Fransız Ordusu'nca suistimal edilmesi, Fanon üzerinde önemli bir etkiydi, çünkü bu, onun yabancılaşma duygularını ve kolonisel ırkçılığın gerçeklerinden iğrenmesini pekiştirdi. Fanon, on sekiz yaşında adadan ayrıldı ve Özgür Fransız Güçleri'ne katılmak üzere Dominika'ya yolculuk etti. Daha sonra Fransız ordusuna alındı ve Fransa'da, özellikle Alsace çarpışmalarında hizmet verdi. 1944'te Colmar'da yaralandı ve Croix de Guerre Madalyası aldı.

Naziler yenilgiye uğratıldığında ve Bağlaşık güçler Ren üzerinden Almanya'ya –foto-gazetecilerle- geçtiklerinde Fanon'un alayı tüm beyaz olmayan askerlerden temizlendi ve siyah asker arkadaşları, onun yerine, Toulon'a gönderildi.

Fanon, 1945'te Martinik'e döndü. Dönüşü kısa sürdü. Orada, yaşamı üstünde en büyük etkiye sahip olacak olan arkadaşı ve akıl hocası Aimé Césaire'in parlamento kampanyasına katıldı. Fanon kendini hiçbir zaman komünist olarak tanımlamasa da, Césaire, komünist yaftasıyla, 4. Cumhuriyet'in ilk Ulusal Meclisi'ne Martinik'ten parlamento delegesi olarak katıldı. Fanon, bakaloryasını alacak kadar uzun kaldı ve sonra tıp ve psikiyatri çalışacağı Fransa'ya geçti. Yazın, drama ve felsefe çalışacağı, kimi zaman Merleau-Ponty'nin derslerine katılacağı Lyon'da eğitim gördü. 1951'de psikiyatride yeterlilik derecesi aldıktan sonra, psikopatolojide kültürün önemli ama çoğunlukla göz ardı edilmiş rolüne vurgu yaparak Fanon'un düşüncesini güçlendirecek olan köktenci Katalan François de Tosquelles gözetiminde psikiyatri stajı yaptı. Stajdan sonra, Fanon, Fransa'da, bir yıl daha ve sonra (1953'ten başlayarak) Cezayir'de psikiyatri uygulamalarını sürdürdü. 1956'da istifa edene dek kaldığı Cezayir'deki Blida-Joinville Psikiyatrik Hastanesi'nde başhekimdi.

Fransa
Fanon, Fransa'dayken ilk kitabını yazdı, Black Skin, White Masks (Kara Deri, Beyaz Maskeler), kolonisel boyun eğdirmenin insan ruhuna olan etkisinin bir çözümleyimi. Bu kitap, Fanon'un siyah bir insan, Fransa'da, Fransızlar'ca, deri rengi nedeniyle geri çevrilen Fransız eğitimli bir aydın olma deneyiminin kişisel bir anlatımıydı.

Cezayir
Fanon Fransa'dan ayrılıp, savaş sırasında bir süre askeri görev için bulunduğu Cezayir'e gitti. Blida-Joinville Psikiyatrik Hastanesi'nde psikiyatristlik işi buldu. Tedavi yöntemlerini köktencileştirmesi oradadır. Özellikle de, hastalarının kültürel artyöresine bağlı toplumsal sağaltıma başladı. Hemşireler ve stajyerler de yetiştirdi. Kasım 1954'te Cezayir devriminin başlamasıyla, Dr. Chaulet'yle bağlantılarının bir sonucu olarak, Ulusal Kurtuluş Cephesine (Fransızca: Front de Libération Nationale, kısaca FLN) katıldı.

The Wretched of the Earth (Yeryüzünün Lanetlileri)'nde, Fanon, derinlemesine olarak, Fransız güçlerinin Cezayirliler'e yaptığı işkencelerin etkilerini tartıştı. Fransız paraşütçü birimlerinin işkenceye katılmaları gerçeği, işkenceye karıştıkları ileri sürülenlere 'olaylar' için af çıkarıldığı Fransa'da siyasal çalkantılara neden oldu. Terörizm zanlılarına işkence yapmayı açıkça onaylayan General Paul Aussaresses'in yaptıkları nedeniyle değil yeterince vicdan azabı sergilememesi nedeniyle yargılanması bundandır.

Fanon, Cezayir boyunca, özellikle Kabyle bölgesinde, Cezayirliler'in kültürel/psikolojik yaşamını çalışmak üzere kapsamlı yolculuklar yaptı. Kayıp çalışması, 'The marabout of Si Slimane' buna bir örnektir. Bu yolculuklar, aynı zamanda, gizli etkinlikleri, özellikle bir FLN üssünü gizleyen Chrea kayak alanına gitmesi için bir araçtı. 1956 yazında, ünlü 'Sömürge Bakanı'na İstifa Mektubu'nu kaleme aldı ve Fransız özümsemeci yetiştirme biçimiyle ve eğitimiyle arayı açtı. Ocak 1957'de Cezayir'den kovuldu ve Blida Hastanesi'ndeki 'isyan yuvası' dağıtıldı. Fanon, Fransa'ya gitmek üzere ayrıldı ve sonunda gizlice Tunus Kenti'ne yolculuk yaptı. Ömrünün sonuna dek yazacağı 'El Mücahit'in yayın kurulunun bir parçası oldu. Geçici Cezayir Hükümeti'nin Gana Büyükelçisi olarak da hizmet gördü ve Accra, Conakry, Addis Ababa, Leopoldville (bugün Kinşasa), Kahire ve Trablus'ta konferanslara katıldı. Bu dönemdeki kısa yazılarından çoğu, ölümünden sonra, Toward the African Revolution ('Afrika Devrimi'ne Doğru) kitabında toplandı. Bu kitapta Fanon, savaş stratejisi uzmanı olarak bile belirginleşir; bir bölümde, savaşa güneyden cephe açmayı ve erzak hattının nasıl oluşturulacağını tartışır.

Ölümü
Tunus Kenti'ne dönüşünde, üçüncü bir cephe açmak için Sahara'daki yorucu yolculuğundan sonra, Fanon'a, kan kanseri tanısı kondu. Tedavi için Sovyetler Birliği'ne gitti ve bir iyileşme yaşadı. Tunus Kenti'ne dönüşünde, vasiyetini, The Wretched of the Earth ('Yeryüzünün Lanetlileri')'ni yazdırdı. Yatağa tutsak olmadığı zamanlarda, Cezayir-Tunus sınırındaki Ghardiamo'da ALN (Armée de Libération Nationale, Ulusal Kurtuluş Ordusu) subaylarına dersler verdi. Roma'da, Sartre'a son bir konuklukta bulundu ve daha fazla kan kanseri tedavisi için ABD'ye gitti. İronik olarak, ABD'ye tedavi için yaptığı yolculukta, CİA tarafından yardım edildi. Washington'da 6 Aralık 1961'de, 'İbrahim Fanon' adıyla öldü. Cenazesi Tunus'ta ziyaretçilere gösterildikten bir süre sonra, Cezayir'de gömüldü. Daha sonra, bedeni, Batı Cezayir'de, Ain Kerma'daki şehitliğe taşındı. Fanon, eşi Josie, oğulları Olivier ve kızları Mireille'de yaşıyor.

Yapıtları
Fanon, Black Skin, White Masks ('Kara Deri, Beyaz Maskeler')'i, hala Fransa'dayken yazmış olsa da, yapıtlarının çoğu, Kuzey Afrika'da yazıldı. En büyük yapıtları, Year 5 of the Algerian Revolution'ı ('Cezayir Devrimi'nin 5. Yılı', daha sonra A Dying Colonialism 'Can Çekişen Kolonicilik' adıyla yeniden basıldı) ve şimdiye dek kolonisizleştirme üstüne yazılmış en önemli yapıt olan (orijinal adıyla 'les Damnés de la Terre')The Wretched of the Earth (Türkçe tercümesi: 'Yeryüzünün Lanetlileri')'ni bu dönemde yazdı. 'Yeryüzünün Lanetlileri', ilk kez 1961'de, François Maspero'ca yayımlandı ve kitapta, Jean-Paul Sartre'ın önsözü vardır. Kitapta, Fanon, ulusal kurtuluş mücadelesinde sınıfın, ırkın, ulusal kültürün ve şiddetin rolünü çözümler. İki kitap da, Fanon'u, 3. Dünya'nın çoğunun gözünde, 20. yüzyılın başı çeken kolonileştirme-karşıtı düşünürü yaptı.
Fanon'un üç kitabı, Esprit ve 'El Mücahit' gibi dergilerde çok sayıda psikiyatri makalesiyle olduğu kadar Fransız koloniciliğinin köktenci eleştirileriyle de desteklendi.

Yapıtlarının alımlanması, çok sayıda atlama ve yanlış içerdiği kabul edilen İngilizce çevirilerce etkilenmiştir, doktora tezini de içeren yayınlanmamış yapıtları ise, az ilgi gördü. Sonuç olarak, Fanon, çoklukla, şiddetin savunucusu olarak resmedildi. Fransızca özgün metinde, bunun böyle olmadığı açıktır. Üstelik, yapıtları, psikiyatrik konulardan siyaset, toplumbilim, insanbilim, dilbilim ve yazına dek geniş bir alanı kapsayacak ölçüde disiplinlerarasıdır.

Cezayirli FLN'ye (Front de Libération Nationale, Ulusal Kurtuluş Cephesi) katılımı, 1955'ten başlayarak, izlerkitlesini kolonileştirilmiş Cezayirliler olarak belirledi. Son yapıtı Les damnés de la terre (İngilizce'ye Constance Farrington tarafından The Wretched of the Earth, 'Yeryüzünün Lanetlileri' olarak çevrildi) onlara yönelikti. Ezilenlere, kolonisizleştirme kasırgasında ve yeni-kolonici/ küreselleşmiş dünyada karşılaşacakları tehlikelere karşı uyarı niteliği taşır.

Etkisi
Fanon'un kolonicilik-karşıtı hareketlere ve özgürlük hareketlerine esin verici bir etkisi olmuştur. Özellikle, Les damnés de la terre, İran'da Ali Şeriati, Güney Afrika'da Steve Biko ve Küba'da Ernesto Che Guevara gibi devrimci önderlerin yapıtlarında başlıca bir etkidir. Bunların içinden yalnızca Guevara, Fanon'un şiddet kuramlarıyla ilgilenmiştir; Şeriati ve Biko için Fanon'a temel ilgi, sırasıyla, 'yeni insan' ve 'siyah bilinci' dolayısıyladır. Fanon'un etkisi, Filistinliler'e, Tamiller'e, İrlandalılar'a, Kara Panterlere birçok ulusal harekete kendi kaderini belirleme fikri noktasında etki etmiştir.

Sanatta Fanon'a Gönderme Yapanlar

Belgesel Filmler
 Isaac Julien, Frantz Fanon: Black Skin White Mask (1996, San Francisco: California Newsreel)
 Frantz Fanon, une vie, un combat, une œuvre, belgesel, 2001.
 Concerning Violence: Nine scenes from the Anti-Imperialist Self-Defense, 2014. Göran Olsson tarafından yazıp yönetilen belsesel, Frantz Fanon'un 1961 yılında yazdığı The Wretched of the Earth kitabındaki Concerning Violence adlı makalesinden yola çıkılarak hazırlanmıştır.

Müzik
 Rage Against the Machine, 1996 tarihli albümü Evil Empire'da, "Year of tha Boomerang" adlı parçada Fanon'u anıyor: "grip tha cannon like Fanon and pass tha shell to my classmate". 'Yeryüzünün Lanetlileri', albümün iç kapağında görünüyor.
 Rage Against the Machine'in eski üyesi Zack de la Rocha da, Last Emperor ve KRS-One'la yaptıkları 'C.I.A. (Criminals In Action)' adlı parçada Fanon'a gönderme yapıyor: "I bring the sun at red dawn upon the thoughts of Frantz Fanon, So stand at attention devil dirge, You'll never survive choosing sides against the Wretched of the Earth."
 Third Sight, 2006 tarihli Symbionese Liberation Album adlı albümlerindeki 'Will I Get Shot by a Dope Fiend?' adlı parçada Fanon'a gönderme yapıyor.
 Digable Planets, Coneheads adlı film müziğinde, Fanon'u anıyor.
 The Dialectics, 2006 tarihli 'Styles of Resistance' adlı albümlerinde 'Lost artists' adlı parçada Fanon'a gönderme yapıyor: "About face, a small place in this wreckless abandon, a new canon written out of the ashes of Franz Fanon.

Günümüz Sanatı
 Jimmie Durham, bir Amerika yerlisi kavramsal sanatçı, "Often Durham Employs..." (1998) adlı yapıtta, Fanon'dan bir alıntı alarak Fanon'a gönderme yapıyor: "The zone where the natives live is not complementary to the zone inhabited by the settlers." (Fanon)

Kaynakça

Fanon'un Yazıları
 Black Skin, White Masks, transl. Charles Lam Markmann (1967: New York, Grove Press)
 A Dying Colonialism
 Toward the African Revolution
 The Wretched of the Earth, transl. Constance Farrington (1963: New York, Grove Weidenfeld)
 Toward the African Revolution, transl. Haakon Chavalier (1969: New York, Grove Press)
 "Reciprocal Bases of National Culture and the Fight for Freedom" A Speech by Frantz Fanon included in The Wretched of the Earth

Türkçede Fanon
 Frantz Fanon'un Türkçedeki Kitapları (Ideefixe)
 Yeryüzünün Lanetlileri. 2001: Avesta Yayınları
 Yeryüzünün Lanetlileri. 1994: Sosyalist Yayınları
 Siyah Deri Beyaz Maskeler Ezilenlerin Psikolojisi ve Yabancılaşma. 1996: Sosyalist Yayınları.
 Siyah Deri Beyaz Maske. 1988: Seçkin Yayınları
 Yeryüzünün Lanetlileri. Birleşik Yayıncılık.
 A. Faruk Özgür- Fanon'a Haksızlık
 Tanıl Bora- Paris Vesilesiyle, Frantz Fanon ve Şiddet Sorunu - Birikim Dergisi, Aralık 2005, Sayı: 200, 83-87.
 I. Gendzicr- Frantz Fanon Eleştirel Biyografik İnceleme- Ağustos 1997- Sosyalist Yayınlar
 Jean Paul Sartre'in "Yeryüzünün Lânetlileri" için Yazdığı "Önsöz"
 Dr. Ulaş Başar Gezgin- "Ant İçeriz Yıkıcı Yıldırım Üstüne" ya da Yarım Yüzyıl Sonra Yeniden Fanon
 Kaan DURUKAN- Yarım Yüzyıl Sonra Fanon'u Yeniden Okumak-
 Ali Çakmak-"Garrrson! bana biy biya getiy" Virgül 6, Mart 1998, s.33-36
 Doç. Dr. Kemal Sayar- Sömürgeciliğin Karşısında Psikiyatr: Frantz Fanon. Yeni Symposium, 40(4), 140-150, 2002.
 Hilmi Tezgör-Sömürgecilik Karşıtı Metinler Olarak Nâzım Hikmet'in Kuvâyi Milliye ve Memleketimden İnsan Manzaraları'na Fanon Düşüncesi Işığında Bir Bakış, http://hilmitezgor.blogspot.com/2007/01/smrgecilik-kart-metinler-olarak-nzm.html , II. Uluslararasi Karsilastirmali Edebiyat Sempozyumu, Sakarya Üniversitesi, 2006
 "Bir Yeryüzü Lanetlisi: Franz Fanon" başlıklı panel- İlmi Etüdler Derneği, 2011 http://www.ilmietudler.org/resimler/ilem-bulten-1-full.pdf

Türkiye'deki Kütüphanelerde Fanon
Boğaziçi Üniversitesi:
 Black skin, white masks GN645 .F313 1967 • Les damnes de la terre DT33 .F3 1991
 A dying colonialism DT282 .F313 1970 • Pour la révolution africaine : écrits politiques DT30 .F27 1969
 Die verdammten dieser erde DT33 .F315 1969 • The wretched of the earth DT33 .F313 1967
 The wretched of the earth DT33 .F313 1968 Bilkent:
 Siyah deri beyaz maske. GN645 .F313 1988
 Black skin, white masks GN645 .F3613 1967
 Wretched of the earth DT33 .F313 1965
 The wretched of the earth. DT33 .F313 1968
 Yeryüzünün lanetlileri= Les damnes de la terre DT33 .F320 2001

İkincil Yazın
 Patrick Ehlen, Frantz Fanon: A Spiritual Biography (2001: New York, NY, Crossroad 8th Avenue) ISBN 0-8245-2354-7
 Laura Chrisman & Patrick Williams Colonial Discourse and Post-Colonial Theory: A Reader (1994: New York, Columbia University Press)
 Lewis R. Gordon, Fanon and the Crisis of European Man: An Essay on Philosophy and the Human Sciences (1995: New York, Routlege)
 Lewis R. Gordon, T. Denean Sharpley-Whiting, & Renee T. White [edd] Fanon: A Critical Reader (1996: Oxford, Blackwell)
 Hussein M. Adam "Fanon as a Democratic Theorist" in Nigel C. Gibson [ed.] Rethinking Fanon: The Continuing Dialougue (1999: Amherst, New York, Humanity Books)
 Samuel Oluoch Imbo An Introduction to African Philosophy (1998: Oxford, Rowman & Littlefield) ISBN 0-8476-8840-2
 Macey, David Frantz Fanon: A Biography (2000: New York, NY, Picador Press) ISBN 0-312-27550-1
 Ato Sekyi-otu Fanon's Dialectic of Experience (1996: Cambridge, MA, Harvard University Press)
 Tsenay Serequeberhan The Hermeneutics of African Philosophy (1994: London, Routledge) ISBN 0-415-90802-7
 Christian Filostrat Interviews Frantz Fanon's Wife Josie, November 16 1978, Howard University's African-American Center.
 Olúfémi Táíwò "Fanon" in Robert L. Arrington [ed.] A Companion to the Philosophers (2001: Oxford, Blackwell) ISBN 0-631-22967-1
 Alice Cherki, "Frantz Fanon.Portrait" (2000: Paris, Seuil)
 Nigel C. Gibson Fanon: The Postcolonial Imagination (2003: Oxford, Polity Press)
 Giovanni Pirelli, "Frantz Fanon: Opere scelte" (1976: Milan, erre emme)

Ayrıca bakınız
 Amilcar Cabral
"http://en.wikipedia.org/wiki/Frantz_Fanon "

1925 doğumlular
1961 yılında ölenler
Fransız filozoflar
Fransız marksistler
Cezayirli yazarlar
Afrikalı filozoflar
Croix de Guerre sahipleri
Marksist yazarlar
Varoluşçular
Devrim teorisyenleri
Cezayir Bağımsızlık Savaşı'nda kişiler
Pan-Afrikanizm
Postkolonyalizm
Lösemiden ölenler

Frantz Fanon


Malnesfjorden er en ca. 12 kilometer lang fjord på den nordvestlige del af øenLangøya, mod nordøst i Bø kommune i Vesterålen, Nordland  fylke  i Norge. Indløbet ligger mellem Hovden i nordvest og Godvika i nordøst.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Nordland
Bø (Nordland)

Langøya (Vesterålen)

Malnesfjorden


Die 16. Ski-Orientierungslauf-Weltmeisterschaften fanden vom 5. März bis 12. März 2005 in der Gegend um Levi in der Gemeinde Kittilä, Finnland statt.

Herren

Sprint

Titelverteidiger:  Eduard Chrennikow
Länge: 3,9 km
Höhenmeter: 75
Posten: 10
Teilnehmer: 63

Mitteldistanz

Titelverteidiger:  Tomas Löfgren
Länge: 12,7 km
Höhenmeter: 280
Posten: 21
Teilnehmer: 63

Langdistanz

Titelverteidiger:  Eduard Chrennikow
Länge: 25,5 km
Höhenmeter: 790
Posten: 37
Teilnehmer: 59

Staffel

Titelverteidiger:  Wassili Glucharew, Andrei Gruzdew, Ruslan Grizan, Eduard Chrennikow
Länge: 3 Runden à 7,5 bis 7,8 km
Höhenmeter: jew. 220
Posten: jew. 14
Teilnehmer: 15 Staffeln

Damen

Sprint

Titelverteidigerin:  Tatjana Wlassowa
Länge: 3,6 km
Höhenmeter: 60
Posten: 10
Teilnehmerinnen: 44

Mitteldistanz

Titelverteidigerin:  Stine Hjermstad Kirkevik
Länge: 10,1 km
Höhenmeter: 175
Posten: 17
Teilnehmerinnen: 44

Langdistanz

Titelverteidigerin:  Stine Hjermstad Kirkevik
Länge: 18,1 km
Höhenmeter: 520
Posten: 26
Teilnehmerinnen: 43

Staffel

Titelverteidigerinnen:  Hannele Valkonen, Erja Jokinen, Liisa Anttila
Länge: 3 Runden à 5,8 bis 6,1 km
Höhenmeter: jew. 185
Posten: jew. 13
Teilnehmer: 10 Staffeln

Medaillenspiegel

Erfolgreichste Teilnehmer

Weblinks
 Ergebnisse auf lazarus.elte.hu
 Ergebnisse auf orienteering.org

Sportveranstaltung 2005
2005
Sportveranstaltung in Finnland
Kittilä
Wintersport (Finnland)

Ski-Orientierungslauf-Weltmeisterschaften 2005


An Danthonia chiapasensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gerrit Davidse. An Danthonia chiapasensis in nahilalakip ha genus nga Danthonia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Danthonia

Danthonia chiapasensis


ناهدة الرماح (13 تشرين الأول/أكتوبر 1938 - 22 آذار/مارس 2017)، ممثلة عراقية.

 خطواتها الأولى في فيلم (من المسؤول) في العام 1956 أكدت من خلاله حساسية عالية وجريئة في عالم التمثيل النسوي في العراق.
 اختارت بوعي انتماءها المتميز إلى مدرسة المسرح في العراق (فرقة المسرح الفني الحديث)لتؤدي معها أول أدوارها الكبيرة شخصية (امرأة خرساء) في مسرحية (الرجل الذي تزوج امرأة خرساء) في العام 1957، وعلى (الملك فيصل) المسماة حاليا (قاعة الشعب).
 انتمت بجدارة إلى الجيل المؤسس لفرقة المسرح الفني الحديث، فكانت قامة موازية باستحقاق مع: إبراهيم جلال، يوسف العاني، مجيد العزاوي، سامي عبد الحميد، قاسم محمد، خليل شوقي، زينب... وما تبعهم من أسماء مهمة في مسيرة المسرح العراقي.
 كشفت بجدارة عن ممثلة عراقية ـ شعبية، تتمتع بمرونة ذهنية غير عادية، جعلتها تجرب الخوض بمسرحيات تجريبية مركبة مثل : مسرحية (حكاية الرجل الذي صار كلبا) للكاتب: اوزوالدو دراجون، وإخراج: قاسم محمد، شاركها التمثيل: صلاح القصب، روميو يوسف، خليل عبد القادر - مسرحية (بغداد الأزل بين الجد والهزل) للمخرج الراحل : قاسم محمد ـ مسرحية (الخرابة) ليوسف العاني وإخراج مشترك: لقاسم محمد وسامي عبد الحميد. ـ مسرحية (النخلة والجيران) للكاتب: غائب طعمة فرمان، وإخراج: قاسم محمد. ـ مسرحية (الشريعة) ليوسف العاني، وإخراج: قاسم محمد. مسرحية (نفوس) اعداد وإخراج: قاسم محمد.
 ثم تبعتها بمجموعة من المسرحيات، حتى جاءت الكارثة بفقدان بصرها وهي على خشبة المسرح، تؤدي دورها في مسرحية (القربان)، للكاتب: غائب طعمة فرمان، واعداد: ياسين النصير، وإخراج: فاروق فياض.
 كرست ناهدة الرماح حياتها وفنها في خدمة المسرح العراقي، وفي مختلف الظروف، بل وفي أكثر تلك الظروف قساوة فقد قدمت عروضا مسرحية في بلدان مختلفة رغم محنتها في النفي والغربة، وفقدان البصر.
 ومن افلامها السينمائية : (من المسؤول ؟ 1956 - الظامئون 1973- يوم آخر 1979)
 وحتى اليوم ما تزال ناهدة الرماح، تقدم الكثير، وتحقق الكثير من خلال تنقلها بين لندن، والإمارات العربية، وسوريا، ولعل دورها في (مسلسل الباشا)، للمخرج: فارس طعمة التميمي، الا دليل على تواصلها، وحبها للناس والحياة.ِ

وفاتها
توفيت في 22 آذار 2017 في إحدى مستشفيات بغداد بعد اسبوعين من تعرضها لحادثة حرق.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص من بغداد
ممثلات عراقيات
مواليد 1357 هـ
مواليد 1938
وفيات 1438 هـ
وفيات 2017

ناهدة الرماح


Landa may refer to:
Landa (surname)
Landa, real estate investing company
Landa, Álava, a village in Basque Country, Spain
Landa, North Dakota, United States
Laṇḍā, a class of scripts in Northern India

See also
Landa de Matamoros, Mexico
Lahnda, a group of language varieties also known as Western Punjabi
Lamda (disambiguation)

Landa


Judecătoria Chișinău este o clădire-monument istoric construită în stil neoclasic în anii 80 ai secolului XX, în municipiul Chișinău pentru a servi ca sediu judecătorului general Păduraru Valentin, Judecătoria Botanica, în prezent se află Sediul Central al Judecătoriei Chișinău, situat pe Strada Andrei Sîrbu, Nr.13.

În prezent, în această clădire funcționează Judecătoria Chișinău, Sediul Central, conform legii cu Nr. 76 din 21 aprilie 2016 cu privire la reorganizarea instanțelor judecătorești, care prevede că, judecătoriile Centru, Buiucani, Rîșcani, Botanica și Ciocana din municipiul Chișinău fuzionează prin contopire, formând Judecătoria Chișinău.

Din 1 ianuarie 2019, Judecătoria Chișinău, Sediul Central judecă cauzele de insolvabilitate, în conformitate cu specializarea judecătoriilor sediilor din Chișinău.

Așezare
Judecătoria Chișinău, Sediul Central se află pe Strada Nicolae Zelinski, Nr.13, la limita cartierului Botanica, fiind zona centrală a orașului Chișinău. Edificiul este amplasat într-un triunghi format de Strada Nicolae Zelinski, Strada Decebal și Bulevardul Dacia. În fața Judecătoriei Chișinău, Sediul Central a fost ridicată Biserica "Tuturor Sfinților Români", situată pe Bulevardul Decebal Nr. 99/a
sfințită în anul 2004

Istoric

Arhitectură

Note

Legături externe

 Judecătoria Chișinău pe portalul instanțelor de judecată

Vezi și
 Curtea de Apel Chișinău
 Curtea de Apel Bălți
 Curtea de Apel Comrat

Clădiri și structuri din Chișinău
Chișinău
Puterea judecătorească în Republica Moldova

Judecătoria Chișinău


Måns Gustaf Daniel Nathanaelson (* 18. September 1976 in Stockholm) ist ein schwedischer Schauspieler.

Måns Nathanaelson ist seit Mitte der 1990er Jahre als Schauspieler tätig. So spielte er ab 1995 in den Dramaserien Rederiet und 1998 in Vita Lögner. Seit 2006 spielt er "Oskar Bergman" in der Krimireihe Kommissar Beck – Die neuen Fälle.

Ab 2012 spielte er als "Jonas" in der Serie Real Humans – Echte Menschen. Für seine Hauptrolle des "Stefan Schwarz" in der Comedy-Polizeiserie 112 Aina wurde er 2014 für den Fernsehpreis Kristallen nominiert.

Filmografie (Auswahl)
 1995–1997: Rederiet (Fernsehserie, 63 Folgen)
 1998: Vita lögner (Fernsehserie, 53 Folgen)
 2005: Kim Novak badete nie im See von Genezareth (Kim Novak badade aldrig i Genesarets sjö)
 seit 2006: Kommissar Beck – Die neuen Fälle (Beck, Fernsehfilmreihe)
 2007: Labyrint (Fernsehserie, 3 Folgen)
 2008–2009: Verdict Revised – Unschuldig verurteilt (Oskyldigt dömd, Fernsehserie, 2 Folgen)
 2009: Glowing Stars (I taket lyser stjärnorna)
 2011–2012: Karatefylla (Fernsehserie, 20 Folgen)
 2012–2014: Real Humans – Echte Menschen (Äkta människor, Fernsehserie, 17 Folgen)
 2013–2015: 112 Aina (Fernsehserie, 26 Folgen)
 2016–2017: Black Widows (Fernsehserie, 13 Folgen)
 2020: Mord im Mittsommer (Morden i Sandhamn, Miniserie, 2 Folgen)

Weblinks

Filmschauspieler
Schwede
Geboren 1976
Mann

Måns Nathanaelson