Manuel Elices Calafat (Mahón, Menorca, 2 de abril de 1938) es un ingeniero y físico español, profesor universitario de Ciencia de los Materiales en la Universidad Politécnica de Madrid.

Formación académica
Manuel Elices es ingeniero de caminos, canales y puertos por la Universidad Politécnica de Madrid y licenciado en Ciencias Físicas por la Universidad Complutense. Asimismo se doctoró en Ingeniería de Caminos.

Carrera profesional
Ocupa el puesto de catedrático de Ciencia de los Materiales en la Universidad Politécnica de Madrid (UPM), siendo también profesor visitante en diversas universidades europeas, de Estados Unidos y de Hispanoamérica. Ha sido subdirector de la Escuela de Ingenieros de Caminos e impulsor de la nueva titulación de Ingeniería de Materiales en la Universidad Politécnica de Madrid. También ha ocupado los puestos de vicerrector de la UPM, y coordinador del Área de Materiales en la Comisión Asesora de Investigación Científica y Técnica (CAICYT).

Ha sido asesor del Consejo de Seguridad Nuclear, del Centro para el Desarrollo Tecnológico e Industrial (CDTI), de diversos ministerios del gobierno de España y de la Comunidad de Madrid.

Publicaciones

Es autor de numerosas publicaciones científicas: más de trescientos artículos en revistas científicas internacionales, así como libros y capítulos de libros. Es editor asociado en varias publicaciones internacionales de su especialidad.

Entre sus aficiones destaca el buceo y la fotografía submarina, siendo autor de las imágenes del volumen sobre Peces, (tomo V, Vol. 1 y 2) de la Enciclopedia de Menorca, trabajos publicados en 2002 y 2005 junto a Luis Cardona Pascual, autor del texto.

Sociedades científicas

Es miembro numerario de diversas sociedades científicas: la Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales desde 1994, la Real Academia de Ingeniería de España y la Academia Europaea. Es el único miembro español de la National Academy of Engineering de los Estados Unidos de América. También es miembro del patronato de la Fundación IMDEA Materiales.

Manuel Elices es uno de los fundadores del Grupo Español de Mecánica de la Fractura, y miembro del Consejo Europeo de Fractura. Cofundador de la asociación internacional Fracture Mechanics of Concrete Structures.

Premios y distinciones
Es doctor Honoris Causa por la universidad de Navarra y la universidad Carlos III de Madrid (1995). En el año 2005 recibió la Medalla de la Real Sociedad Española de Física.

En 2011 recibió el Premio Nacional de Ingeniería Civil en reconocimiento de su carrera profesional y por sus investigaciones sobre el comportamiento mecánico de hormigones y aceros, la mecánica de la fractura y la seguridad estructural y, más recientemente, sobre materiales biológicos y biomateriales.

Ha recibido asimismo el Premio Nacional Leonardo Torres Quevedo, la medalla Bengough de la Metals Society, la medalla de la Asociación Española del Hormigón Pretensado (actualmente Asociación Científico-Técnica del Hormigón Estructural), la medalla de la Real Sociedad Española de Física, el premio Du Pont en Ciencia de Materiales, y el Premio Ramon Llull (1998). Es poseedor de la Cruz del Mérito Naval y la Cruz del Mérito Militar.

Referencias

Enlaces externos
 Manuel Elices Calafat. Premio Nacional de Ingeniería. De buen material. Revista del Ministerio de Fomento. N.º 610. Octubre 2011.

Nacidos en Mahón
Alumnado de la Universidad Politécnica de Madrid
Alumnos de Física de la Universidad Complutense de Madrid
Catedráticos de la Universidad Politécnica de Madrid
Académicos numerarios de la Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales
Ingenieros de caminos, canales y puertos
Ingenieros de las Islas Baleares
Doctores honoris causa por la Universidad de Navarra
Doctores honoris causa por la Universidad Carlos III
Físicos de España del siglo XX
Académicos de la Real Academia de Doctores de España
Académicos de la Real Academia de Ingeniería de España
Medalla de la Real Sociedad Española de Física
Premio Nacional de Ingeniería Civil
Profesores del Colegio Libre de Eméritos

Manuel Elices Calafat


La Presa Don Martín más formalmente llamada como la Presa Venustiano Carranza, es una presa ubicada en el cauce que une el Río Salado y el Río Sabinas en el municipio de Juárez, Coahuila, su embalse tiene una capacidad de albergar 1,313 hectómetros cúbicos de agua, su uso primordial de sus aguas es para el riego agrícola en el Distrito de Riego Don Martín de un tamaño aproximado de 29,605 hectáreas en los estados de Coahuila y Nuevo León.

Referencias

Represas de México del siglo XX
Geografía del estado de Coahuila
Edificios y estructuras del estado de Coahuila
Infraestructuras de México de los años 1930
Don Martin
México en 1930
Río Bravo
Epónimos de Venustiano Carranza

Presa Don Martín


L'Ouzbékistan participe aux Jeux olympiques d'été de 1996 à Atlanta. Il s'agit de sa  aux Jeux d'été après la séparation de l'URSS. La délégation est composée de 71 athlètes engagés dans 12 sports différents.

Ouzbékistan
1996
Jeux

Ouzbékistan aux Jeux olympiques d'été de 1996


Antonio Talbot (May 29, 1900 – September 25, 1980) was a Canadian politician from Quebec.  He once served as interim leader of the Union Nationale.

Background

He was born on May 29, 1900, in Saint-Pierre-de-la-Rivière-du-Sud, Quebec, near Montmagny, and was an attorney.

Member of the legislature

Talbot won a by-election in 1938 and became the Union Nationale member for the district of Chicoutimi.  He was re-elected to seven straight terms in 1939, 1944, 1948, 1952, 1956, 1960 and 1962.

Cabinet Member

He was also a Cabinet minister from 1944 to 1960 under former Premiers Maurice Duplessis, Paul Sauve and Antonio Barrette.

Party Leader

He replaced Yves Prévost as interim UN leader and leader of the Opposition after the latter had served in those capacities for a few months following the resignation of former Premier Antonio Barrette from the UN leadership.

In September 1961, Daniel Johnson Sr. was elected as the new leader of the Union Nationale, thereby replacing interim party leader Talbot as the leader of the Opposition.

Retirement

Talbot resigns his seat to the legislature in 1965.  He died on September 25, 1980.

See also
Politics of Quebec
List of Quebec general elections
List of Quebec leaders of the Opposition
Timeline of Quebec history

References

1900 births
1980 deaths
Lawyers in Quebec
People from Chaudière-Appalaches
Union Nationale (Quebec) MNAs
20th-century Canadian lawyers
Université Laval alumni

Antonio Talbot


Acer miaotaiense er lauftré af ættkvísl hlyna (Acer) sem er frá Kína (Gansu, Henan, Hubei, Shaanxi og Zhejiang). Hann getur orðið allt að 25 m hár.

Tilvísanir

Hlynir

Acer miaotaiense


Birinci Gazze Muharebesi I. Dünya Savaşı sırasında Filistin'in güneyinde gerçekleşmiş bir muharebedir. Büyük Britanya güçleri sekiz aylık zorlu bir mücadelenin ardından Osmanlı kuvvetlerini Sina Yarımadası'ndan püskürtmüşlerdi. Britanya'nın bir sonraki hedefi Filistin içlerine doğru ilerleyerek Mezopotamya ve Arap Yarımadası'ndaki Osmanlı güçlerinin arasındaki bağlantıyı kesmekti. Bunun için ilk adım Gazze'nin ele geçirilmesiydi.

Muharebe
İlk taarruz, Gazze'nin güneyindeki Osmanlı siperlerine bir İngiliz tümeninin, saat 09.00'da saldırısıyla başlamıştır. Daha doğudan Gazze vadisini geçen İngiliz birlikleri saat 10.00 civarında Gazze'deki Osmanlı birliklerini kuşatmış oldu. Şehirdeki Osmanlı savunması 125. ve 79. Alaylar, 81. Alay'ın 2. Taburu, topçu ve makineli tüfek unsurlarıydı.

Kentteki Osmanlı savunmasının kilit noktası, güneydeki 84 rakımlı tepedir. Tepeye yönelen İngiliz taarruzu, tepeyi almış, Osmanlı karşı taarruzuyla yeniden Osmanlı ordusunun eline geçmiştir. Akşam üstü yenilenen İngiliz taarruzu tepenin yeniden el değiştirmesiyle sonuçlanmıştır.

Kente yönelik İngiliz taarruzları güneydoğudan, doğudan ve kuzeyden tertiplenmiş, kent gün boyu kanlı sokak çatışmalarına sahne olmuştur.

Çevredeki Osmanlı birlikleri öğleden sonra Gazze yönünde yürüyüşe geçmişlerdir. 3. Piyade Tümeni kuzeydoğudan, 16. Piyade Tümeni ise güneydoğudan Gazze'ye ilerlemiştir. 27 Mart sabahı her iki grup da Gazze'deki İngiliz kuşatmasına taarruz etmiştir. Hemen ardından kentin güney kesiminde savunmada olan Osmanlı birlikleri 84 rakımlı tepeye süngü hücumuna girişip tepeyi işgal ettiler. Saat 11.00 dolaylarında İngiliz kuşatması yarılmıştı. 28 Mart sabahı tüm İngiliz birlikleri geri çekilmişti. Savaş alanlarında kalan 1.500 İngiliz ölüsü, Osmanlı ordusu tarafından gömüldü.

Hava harekatı
Gazze'de İngiliz kuşatması tamamlandığında, kenti savunan birliklerle Tellüşeria'daki Osmanlı komuta merkezi arasındaki temas da kesilmişti. Bu andan itibaren Gazze'yle ilgili tüm bilgi, Ramle'deki 6 keşif uçağından oluşan Osmanlı hava unsurlarınca sağlanmıştır. 300. Paşa Teyyare Bölüğü'nün pilotları, tüm muharebe boyunca keşif uçuşlarını sürdürmüştür.

Sonuçları
İngilizlerin üstün kaynak ve insan gücüne rağmen birlikler arası iletişimi koparmayan ve Gazze'de direnen Binbaşı Tiller komutasındaki garnizona ulaşmaya başaran Osmanlı Ordusu İngilizlerin Filistindeki ilk ciddi denemesini fiyaskoyla sonuçlandırmıştır.

Kaynakça
 Türkiye'de Beş Yıl - Liman von Sanders

Dış bağlantılar
 http://www.tayyareci.com/hvtarihi/1914-18/cephe-sina-filistin2.asp

Gazze Muharebesi, 1
Osmanlı İmparatorluğu'nun muharebeleri
1917'de Osmanlı İmparatorluğu

Birinci Gazze Muharebesi


Gort ( or ) is a town of around 2,000 inhabitants in County Galway in the west of Ireland. Located near the border with County Clare, the town lies between the Burren and the Slieve Aughty and is served by the R458 and R460 regional roads, which connect to the M18 motorway.

Etymology
Gort is short for the complete Irish name, Gort Inse Guaire (gort: a meadow, field, inse: an island, and Guaire: a proper name) and translates to "field of Guaire's island".

History

Evidence of ancient settlement in the area includes ringfort, souterrain and holy well sites in the townlands of Gort, Ballyhugh, Cloghnakeava, Cloonnahaha and Lavally. In 2022, a large Bronze Age fort, located in Coole Park near Gort, was dated between 800 and 1200 BCE during archaeological work in the Burren lowlands.

The Guaire in Gort Inse Guaire refers to King Guaire "The Generous" (Guaire Aidne mac Colmáin), the seventh century King of Connacht. Guaire reputedly kept royal residences in Gort on a small island on the Gort river and also built a fort in nearby Kinvara named Dunguaire ("Fort of Guaire" in Irish). He was the patron of his first cousin St. Colman MacDuagh (giving him the land for Kilmacduagh monastery)

During the Middle Ages the chiefs of Cenél Áeda na hEchtge, the O'Shaughnessys (Ó Seachnasaigh, a clan descended from Guaire Aidhneach), had their principal stronghold in Gort, on the island site which later became a cavalry barracks.

At the end of the seventeenth century, the O'Shaughnessy lands were confiscated and granted to Sir Thomas Prendergast, 1st Baronet, whose grandson was John Prendergast Smyth, 1st Viscount Gort. The centre of the town was built at this time (the late period in Georgian architecture) according to Lord Gort's plans. It was designed around a large triangular market.

In the 18th and 19th century, the Gort Races took place at the Newtown Course. There were prizes and this was hosted by the local landlords for the "turf loving gentry of both provinces" [Munster and Connacht].

There was a large flour mill built along the river in 1806, it was 4 stories tall, with a wooden wheel, and very active. It operated until 1966. It was sold to the Gort Co-operative Mart and destroyed in 1985.

The Great Famine caused hardship and destitution in Gort, with a decrease in the population in the mid-19th century. Many people emigrated to Canada and the United States, while others fell ill and died. In 1841, the town had a population of 3,056, in 1861 the population was 2,097. There was unrest among the population, as well as rampant theft. There were also a number of relief and work schemes in the area. Gort's Fever Hospital, and the adjacent workhouse, were built at this time.

Coole House, Lady Gregory's home, served as a base for the Irish Literary Revival in the late 1800s and early 20th century. There is an "Autograph Tree", still there, that has the carved initials of some of her notable guests: George Bernard Shaw, William Butler Yeats, Seán O'Casey, Jack B. Yeats, John M. Synge, and Lady Margaret Sackville. W. B. Yeats bought a tower house, Thoor Ballylee, from the Gregorys, restored it, and made it his summer residence in the 1920s. Yeats wrote about the restoration using "smithy work from the Gort forge". Jack B. Yeats painted and drew scenes of everyday life in Gort.

As a barracks town, Gort had a strong presence of Royal Irish Constabulary (RIC) and Black and Tans during the Irish War of Independence (1919–1921). A young woman, Eileen Quinn, was shot dead while holding her infant just outside of the town by the Auxiliary Division of the RIC on 1 November 1920 – in what has been described as "essentially a drive-by shooting". On November 26 the Loughnane brothers were interrogated in the Gort barracks before being "tied to the tailgate of a lorry and dragged to Drumharsna Castle" and killed by the RIC. The British forces conducted raids, tortured, stole, and terrorised people in Gort and the area. Beatings took place at the Gort barracks. The town also hosted the military court.

Geography
Gort is in County Galway and lies just north of the border with County Clare. This is on the old Galway to Limerick road (now the R458), and is about halfway between Ennis and Loughrea. It is around  by road from Galway City.

The town straddles the Gort River, a river that "disappears" underground several times between its source and Galway Bay. Gort is in a valley between the exposed limestone region of the Burren, and the peaty hills of the Slieve Aughty.

The town is in the historical territory of Uí Fiachrach Aidhne also known as Maigh Aidhne ("the plain of Aidhne"), which is within the diocese of Kilmacduagh (Cill Mhic Dhuach). Gort stands in 3 parishes and 3 townlands, namely Beagh, Kilmacduach and Kiltartan, each in the barony of Kiltartan.

Population

As of the 2016 census, Gort had around 3,000 inhabitants and was one of the most diverse towns in Ireland, with 26.6% being non-Irish.

According to the 2006 census, approximately 40% of the residents of Gort were non-Irish, mainly Brazilians. These people originally came to work in the meat processing plants in Gort where the pay is generally much higher than in similar plants in Brazil. According to Claire Healy's Irish Migration Studies in Latin America, a "large community of Brazilians now live, work and attend school in Gort, gradually altering the appearance and the character of the town". By the time of the 2011 census, non-Irish nationals accounted for 27.2% of the population. The largest group (417 people) were still Brazilians, followed by UK nationals (81).

Economy
Gort was once an agricultural market town. As of the 21st century, it is home to a Lidl, an Aldi, and a Supervalu. It was one of the worst affected towns in Ireland in the post-2008 recession. According to a 2019 Irish Times article, "[b]etween 2006 and 2011, it lost 400 jobs and 14 per cent of its population. Jobs were lost with the closure of Duffy Meats, a factory in which many Brazilians had been working, and also when the construction industry imploded".

Gort Co-operative Mart was founded in 1962, operated in the town until 1996, when it moved 2.5 kilometres out of the centre. As of 2020, approximately 16,500 cattle and 7,000 sheep "passed through its gate with a €15.6 million turnover".

In December 2022 An Bord Pleanala overturned a Galway County Council planning decision and permission was granted for a biogas plant near the town. As of August 2023, a challenge against this decision was being heard by the High Court.

Tourism

According to a 2019 Irish Times article, local business people saw tourism as an important sector to expand in the town. Gort has a number of bars and restaurants, and guest accommodation. The websites of Fáilte Ireland and the "Burren Lowlands" destination marketing group, list nearby tourist destinations as The Burren, Coole Park Visitor Centre & Gardens, Kilmacduagh cathedral churches and round tower, Thoor Ballylee, and Kiltartan Gregory Museum.

Culture
A number of the town's cultural organisations are grouped under an umbrella organisation, the Gorgeous Gort Forum. The Wild Swans Theatre Company is a local group of actors which put on plays in St. Colman's Hall. The Cooley Collins Festival is a traditional Irish music event that takes place at the end of October. There is a museum dedicated to Lady Gregory, Kiltartan Gregory Museum, in an old schoolhouse. The Yeats Thoor Ballylee Society keeps Yeat's 15th century tower house open with events, a studio, and tours. Guaire Magazine is a magazine on local history and culture, it dates back to the mid-1970s. Since 1981, the town hosts the annual Gort and District Show, a community event which awards prizes in a number of categories from photography and crafts, to flowers and ponies. There is a Gort Arts Collective of 40 plus regional artists which organised a small St. Brigid's Day festival in 2023.

Places of interest

Gort has a number of buildings of architectural interest, being a well preserved planned Georgian period market town.

There is a mid-19th century Weigh House in the centre of the old square, as well as a 1933 marble sculpture of Christ the King by the Irish sculptor Albert Power. The town hall is a former 19th century school which is now used for community theatre. There is a large Catholic church, St. Colman's Church (built 1825), with a public park, Canon Quinn Park, behind. The old Church of Ireland church, built , is now the public library. The Gort River Walk, opened a 3 km looped walking trail along the Gort River with a new bridge in October 2022.

Next to the river and the original bridge (constructed in 1771) is Bridge House, the original residence of Lord Gort before the move to Lough Cutra Castle. This house, dated around 1770, has since been added to and was a Sisters of Mercy convent from 1857 until 2022, with a primary school on the grounds. As of 2022 it houses Ukrainian refugees.

Sports
Gort GAA club was founded in 1884 and is primarily dedicated to its hurling team. The town also has a rugby club, the Gort Gladiators, and two football (soccer) teams, Coole Football Club and Gort United Football Club. There is also the Gort Golf Club.

Cliona D'Arcy, of Gort, won the heavyweight gold medal at the 2022 IBA Youth World Boxing Championships, becoming the first Irish woman to do so.

Infrastructure

Transportation

Motorway
Gort is accessible from the M18 motorway from Shannon to Galway, at Junction 16. The M18 ends at junction 18 of the M6 motorway. The road continues northbound as the M17 towards Tuam.  The segment from Ennis to Gort of the M18 motorway bypass of the town was officially opened on 12 November 2010. This was followed by the Gort to Tuam section which opened on 27 September 2017.

Rail
Gort railway station opened on 15 September 1869 and was closed for goods traffic on 3 November 1975 and for passenger traffic on 5 April 1976. It was reopened in 2010 as part of the Western Railway Corridor project.

Gort rail services are on the Galway to Limerick route with connections to Cork and Tralee from Limerick station and to Dublin via Athenry and Galway.

Bus
Gort is served by Bus Éireann routes 51 (north to Galway and south to Shannon and Limerick), 434 (to Galway), and Local Link Galway line 934 (to Loughrea).

Education
The town has its own secondary school, Gort Community School which was founded in 1995, has more than 800 students, and serves a large area of south County Galway. The school facilities include a GAA pitch, rugby union pitch, football pitch, and canteen. The school's sports teams include hurling, rugby, soccer, basketball, athletics, golf and equestrian teams.

Notable people

Lord Gort, John Prendergast-Smyth, 1st Viscount Gort, (1742 – 1817)
Lady Gregory (1852–1932), lived at Coole Park
Aidan Harte (b.1988), inter-county hurler
Eileen Huban (c1896–1935), actress from Gort, active in New York City
Thomas Laughnan (1824–1864), recipient of the Victoria Cross, was born in Gort
Sylvie Linnane (b.1956), All-Star hurler
Guaire Aidne mac Colmáin (d.663), the 7th century King of Connacht
Colman mac Duagh (560–632), saint
Paddy McMahon Glynn (1855–1931), born in Gort, served variously as Attorney-General of Australia, Australian Minister for External Affairs and Minister for Home Affairs
John Prendergast-Smyth, 1st Viscount Gort (1742–1817), politician
Frank Quinn (1915–1996), first-class cricketer
Gerry Quinn (1917–1968), rugby international and first-class cricketer
Kevin Quinn (1923–2002), rugby international and first-class cricketer
Jack Butler Yeats (1871–1957), painter who depicted scenes of everyday life in Gort
William Butler Yeats (1865–1939), Nobel Laureate poet who renovated an old tower house near the town (Thoor Ballylee) and took up residence there
Lisa McInerney (b. 1981), novelist and winner of the Women's Prize for Fiction.

In popular culture
A 2018 documentary film, Town of Strangers, was made by Dr. Treasa O'Brien on Gort's immigrants "who have helped make that town such a cosmopolitan hub".

Local director Keith Walsh and producer Jill Beardsworth made the film When All is Ruin Once Again, a "highly personal documentary essay" shot in, and about, Gort and neighbouring village Crusheen, in 2018. It won several awards and was considered in an RTE review to be a "masterpiece of cinema" and "beautiful but philosophically shaky" by The Irish Times.

Further reading
 Bermingham Scully, Pauline (2017). South Galway Stories: Volume 1. Athenry [Ireland]: Book Hub Publishing.

 Hanley, Mary (1995). Thoor Ballylee home of William Butler Yeats. Liam Miller (3d ed., rev ed.). Gerrards Cross, Buckinghamshire [Great Britain]: Colin Smythe Limited. .

References

Notes

Sources

External links
Cooley Collins Festival
The Lady Gregory Yeats Heritage Trail
Guaire Magazine

Towns and villages in County Galway
O'Shaughnessy family

Gort


Rudolf Elvers (né le  à Plau et mort le  à Berlin) est un musicologue et bibliothécaire allemand. Il est particulièrement concerné par le travail de Felix Mendelssohn Bartholdy.

Carrière
Rudolf Elvers est le fils de marchands. Il étudie d'abord à l'école à Plau puis au lycée près de Waren an der Müritz. Pendant ses années de Wehrmacht dans la Seconde Guerre mondiale, il est capturé par les soldats soviétiques. Après son retour, il étudie en 1946 avec Walter Gerstenberg à Rostock et plus tard à l'Université libre de Berlin. En 1953, il obtient son doctorat avec une thèse sur les tempi dans la musique instrumentale de Mozart, puis travaille comme marchand de musique pour le  à Berlin.

Elvers reste un collectionneur passionné tout au long de sa vie. Il constitue l'une des plus importantes collections de lettres autographes, de manuscrits et d'objets de Felix Mendelssohn Bartholdy et de sa famille, dont il fait don au  en 2009.

Au cours de ses années au département de musique de la Bibliothèque d'État de Berlin, il est responsable - en partie avec  - d'une série de catalogues qui sont maintenant considérés comme des ouvrages de référence standard, notamment ceux sur Jean-Sébastien Bach, Carl Philipp Emanuel Bach et la famille Mendelssohn.

Elvers travaille également comme critique musical pendant cette période et prépare plusieurs volumes d'une édition des lettres de Felix Mendelssohn Bartholdy, qui est publiée aujourd'hui par Bärenreiter-Verlag à Cassel.

Rudolf Elvers est enterré au cimetière Heerstrasse (département 19E).

Travaux (sélection)
 Musikdrucker, Musikalienhändler und Musikverleger in Berlin 1750 bis 1850. Eine Übersicht. In: Georg von Dadelsen, : (Hrsg.): Festschrift Walter Gerstenberg zum 60. Geburtstag. Möseler, Wolfenbüttel u. a. 1964, S. 37–44.
 Die Berliner Musikverlage im 19. Jahrhundert. In: Hellmut Kühn,  (Hrsg.): Bericht über den internationalen musikwissenschaftlichen Kongreß. Berlin 1974. Bärenreiter, Kassel u. a. 1980 , S. 379–380.
 Berliner Musikverleger. In: Carl Dahlhaus (Hrsg.): Studien zur Musikgeschichte Berlins im frühen 19. Jahrhundert (= Studien zur Musikgeschichte des 19. Jahrhunderts. 56). Bosse, Regensburg 1980 , S. 285–291.

Liens externes

 Répertoire des publications
 Ralf Julke : Inestimable pour Leipzig : Rudolf Elvers a fait don de sa collection Mendelssohn au Musée d'histoire de la ville de Leipzig ; Journal Internet de Leipzig,
 Décédé : Rudolf Elvers ; dans Der Spiegel 45/2011 du ,
 Rudolf Elvers ; dans The Telegraph, ,

Références

Musicologue allemand
Naissance en mai 1924
Naissance à Plau am See
Décès en octobre 2011
Décès à Berlin
Décès à 87 ans

Rudolf Elvers


Acidodontium nom. cons, biljni rod kojemu pripada 14 priznatih vrsta pravih mahovina iz porodice Bryaceae.

Vrste
 Acidodontium exaltatum
 Acidodontium heteroneuron
 Acidodontium integrifolium
 Acidodontium lanceolatifolium
 Acidodontium lonchotrachylon
 Acidodontium longifolium
 Acidodontium megalocarpum
 Acidodontium pallidum
 Acidodontium ramicola
 Acidodontium rhamphostegium
 Acidodontium seminerve
 Acidodontium sprucei
 Acidodontium subrotundum
 Acidodontium trachyticola

Izvori

Bryales

Acidodontium


Et frekvensspektrum (flertal frekvensspektra) er resultatet af en afbildning (opløsning i frekvenser eller (overlappende) vægtede frekvensintervaller) af en matematisk funktion (fx et tidssignal (i tidsdomænet)) til resultatfunktionen (i frekvensdomænet).

Frekvensdomænefunktionen består af punkter (kaldet frekvenskomposanter), som funktion af frekvensen (målt i Hz). En frekvenskomposant er et komplekst tal, som i rektangulær repræsentation består af en sinuskoefficient og en cosinuskoefficient. I polær repræsentation består frekvenskomposanten af en ikke-negativ amplitude og en fase. Den polære repræsentation anvendes hyppigst - og tit dropper man fasen og så fås et power spektrum (flertal power spektra).

Mange gange er man interesseret i logaritmen af amplituden, da fx lydsignaler og lyssignaler har frekvenskomposanter hvor det giver mere mening med en logaritmisk skala af amplituden. En bredt anvendt logaritmisk måde at afbilde amplituden på, er dB i forhold til en eller anden reference fx 1 volt (dBV), 1 mikrovolt (dBuV), 1 milliwatt (dBmW) og 1 watt (dBW).

Et frekvensspektrum kan fås ved (fx se spektrumanalysator):
 beregning ved hjælp digital eller analog signalbehandling med fouriertransformation.
 sende signalet ind i flere statiske analoge (eller digitale) båndpasfiltre og herefter måle amplituden af båndpasfilter-output.
 sende signalet ind i flere dynamisk afstembare analoge båndpasfiltre og herefter måle amplituden af båndpasfilter-outputtet som funktion af frekvensen.

Input-funktion til diskret Fouriertransformation
Der er udfordringer med ovenstående simple definition af frekvensspektrum. Det vil blive perspektiveret i det følgende.

Reel eller kompleks input-funktion til Fouriertransformationen?

Den tidsdomæne funktion, man giver Fouriertransformationen som input, er typisk kun reel - dvs at den imaginære del af tidsdomæne funktionen er nul. Resultatet af en Fouriertransformationen (hvor frekvensaksen starter i nul) af en reel funktion er et power spektrum, som er symmetrisk om den midterste frekvens, når man ser bort fra nul-frekvensen og den midterste ikke-nul frekvens. (se regel 110 i FT) Den egentlige grund til den "besynderlighed" er, at man som input til Fouriertransformationen kun gav funktionens reelle tal. Man burde i stedet have diskretiseret både den reelle del og den imaginære del af funktionen.

Med en reel input funktion til Fouriertransformationen kan man lappe på power spektrum, ved at summe de symmetriske frekvenskomposanters amplituder sammen parvis og gemme resultatet i venstre halvdel af frekvenserne - og herefter nulstille sidste halvdel af frekvenserne.

Hvorfor får man kun halvdelen af frekvenserne i frekvensaksen? Grunden er, at der ikke er information nok i den reelle funktion til at adskille dem. Men hvis man som input havde anvendt den komplekse funktion kunne alle frekvenser kunne fås entydigt.

Diskretisering
Hvis man som input til Fouriertransformationen vil anvende den komplekse funktion, skal man inden diskretisering af funktionspunkterne, filtrere så funktionen kun kan indeholde entydigt adskilbare frekvenser. Fx kan man lavpasfiltrere til ca. det dobbelte af Nyquist-frekvensen.

Hvis man som input til Fouriertransformationen vil anvende reelle funktioner, skal man inden diskretisering af funktionspunkterne, filtrere så funktionen kun kan indeholde entydigt adskilbare frekvenser. Fx skal man lavpasfiltrere til Nyquist-frekvensen.

Overholder man ikke ovenstående filtrering, fås det som kaldes harmonisk aliasering, som i virkeligheden skyldes forsømmelse af den rette filtrering inden diskretisering. Virkningen af en sådan forsømmelse, vil resultere i forkerte power spektra, når det oprindelige input signal indeholder frekvenser, som er forskelligt fra de entydigt adskilbare frekvenser.

"Skæve" frekvenser og vinduesfunktioner
I princippet kan input-funktionen kun indeholde de frekvenser som Fouriertransformationen kan vise i frekvensdomænet. Hvis man fx kun entydigt kan adskille frekvenserne 0,1,2,...,14,15 Hz, må input-funktionen kun indeholde en linearkombination af disse frekvensfunktioner.

I den virkelige verden kan der sagtens forekomme "skæve" frekvenser. Resultatet af en Fouriertransformation af fx et 3,5Hz-funktion, hvor kun hele frekvenser kan vises i frekvensdomænet, er et frekvensspektrum, hvor stort set alle frekvenser er forskellig fra nul med top omkring 3 og 4 Hz. Det er en anden form for "aliasering" at "skæve" frekvenser fordeles over hele frekvensaksen.

Sammenligner man amplituden med et 4Hz-funktion i frekvensdomænet, kan man se at 4Hz-amplituden er meget større end 3,5Hz-amplituden. Det er et problem.

Måden man lapper dette på, er ved at gange en vinduesfunktion på i tidsdomænet. Ifølge regel 109 i FT, er det at gange to funktioner i tidsdomænet det sammen som foldning i frekvensdomænet. Typisk anvendes en Hanning vinduesfunktion, som resulterer i at de "rette" og "skæve" frekvenser ser mere ens ud i amplitude og i form. Ulempen er at aflæsning af de "rette" frekvenser er blevet upræcis - og fordelen er at aflæsning af de "skæve" frekvenser er blevet mere præcis.

Mangel på lokalisering i frekvensspektra og Fouriertransformation
Har man fx en input-funktion på 256 sekunder og der er noget som laver et sinustone på 8Hz i ét sekund, 5 sekunder inde i input-funktionen, kan man ikke se af frekvensdomænet i hvilket tidsinterval sinustonen var der. 8Hz vil kunne ses i frekvensdomænet, men det vil have en svagere amplitude.

Måden man manuelt kan lokalisere 8Hz-sinustonen er ved at klippe input-funktionen op i bidder, anvende en vinduesfunktion og transformere hver input-funktion for sig. Herefter finder man maksima.

En slags automatisering af ovenstående er kort-tids Fouriertransformation. Resultatet er spektrogrammer. Kort-tids Fouriertransformation er et eksempel på tids-frekvens analyse - og en anden er Wavelet-transformation. Tids-frekvens analyse går ud på både at se frekvensindhold - eller bredere fluktuationsindhold i forbindelse med Wavelet-transformation - og i hvilket tidsinterval frekvensindholdet var der.

Anvendelse

Metoderne anvendes i  MR-scanning til billeddiagnosticering, og NMR-spektroskopi og  Elektronspinresonans til bestemmelse af kemiske forbindelser og  molekylestruktur.

Kilder/referencer

Lyd
Musik
Signalbehandling
Akustik
Oscillation

Frekvensspektrum


Lukas Markus Lamla (* 24. April 1983 in Piekary Śląskie, Polen) ist ein deutscher Politiker der Piratenpartei.

Biografie
Lukas Lamla wuchs in Piekary Śląskie, Oberschlesien/Polen und Neuss als Sohn eines Bergmanns und einer Lehrerin auf. Er ist gelernter Berufsfeuerwehrmann und hat zusätzlich eine Berufsausbildung zum Notfallsanitäter. Seit seiner Jugend ist er Mitglied des Chaos Computer Club. Er ist weiterhin Gründungsmitglied des Hackerspace fnordeingang e. V. Neuss sowie des Freifunk Rheinland e. V.

Partei und Politik
Im Januar 2009 trat Lukas Lamla der Piratenpartei bei. Bei der Landtagswahl in Nordrhein-Westfalen 2012 am 13. Mai 2012 wurde Lamla auf Platz 2 der Landesliste der Piratenpartei Nordrhein-Westfalen in den Landtag von Nordrhein-Westfalen gewählt. In seiner Funktion als Wahlkampfkoordinator leitete er zugleich hauptverantwortlich den Wahlkampf der Piratenpartei NRW.

Er beschäftigte sich im Schwerpunkt mit der Digitalisierung im Bereich des Handwerks und Mittelstands. Dafür erhielt er mit der Floriansmedaille den Ehrenpreis des Handwerks NRW. Innerhalb seiner Fraktion war er Sprecher für Netz- und Medienpolitik, Kultur und Sport. Weiterhin war er stellvertretender Ausschussvorsitzender des Kultur und Medien Ausschusses des Landtags NRW.  Im Bereich der Drogenpolitik setzt er sich für eine Liberalisierung ein, insbesondere von Cannabis als Medizin. Mit dem Ende der Legislaturperiode schied Lamla 2017 aus dem Landtag aus.

Weiteres Engagement
Er ist Mitglied des Kuratoriums der Sportstiftung NRW.
Im Februar 2018 wurde Lukas Lamla in den Vorstand des Neusser Traditionsvereins VfR Neuss gewählt und übt dort das Amt des Geschäftsführers aus.

Weblinks

 Website von Lukas Lamla
 Lukas Lamla auf piratenpartei-nrw.de
 Lamlas Profil im PIRATEN-Wiki

Einzelnachweise

Landtagsabgeordneter (Nordrhein-Westfalen)
Mitglied der Piratenpartei Deutschland
Politiker (21. Jahrhundert)
Person (Piekary Śląskie)
Deutscher
Geboren 1983
Mann

Lukas Lamla


Țări după datoria publică "netă"
Datoria publică "netă" reprezintă datoria totală pe care o are statul, minus sumele datorate către instituții guvernamentale (Fonduri publice de pensii, Bănci centrale). Dacă un stat se împrumută (emite obligațiuni) 100 miliarde iar 50 de miliarde sunt cumpărate de Banca Națională a statului respectiv sau Fondul public de pensii atunci, datoria publică este de 100 miliarde (brut) iar datoria publică "netă" este de 50 miliarde.

Referințe

datorii

Datorii

Listă de țări după datoria publică


Hazırlık ateşi, taarruz edilecek olan düşman savunma hatlarındaki direnci kırmaya yönelik, taarruzun hemen öncesinde uygulanan bombardımandır. Top, havan ve roket unsurlarının düşman hatlarını belirli bir süre ateş altında tutmalarına dayanmaktadır. Bu operasyonlarda, II. Dünya Savaşı'yla yaşama geçirilen Yıldırım savaşı taktikleriyle, taktik bombardıman ve avcı uçakları da kullanılmaya başlanmnıştır.

Kuşkusuz düşmanın bir savunma düzeni oluşturmadığı arazilerden taarruz yapıldığında, bir hazırlık ateşine gerek duyulmaz. Ancak, askeri doktrinde, düşmanın savunma pozizyonuna yönelen taarruzlarda, hazırlık ateşi açılmamasının, taarruzun başarı şansını tümüyle ortadan kaldırdığı kabul edilir.

Hazırlık ateşinin, düşman savunma düzeninin direncini kırmaktaki etkinliği, kullanılan unsurların sayısına, ateş yenileme hızına ve hazırlık ateşi süresine bağlıdır. Ne kadar fazla sayıda top, havan, roket ya da uçak kullanılırsa, o ölçüde etkin bir hazırlık ateşi sağlanmış olunur. Keza, hazırlık ateşi süresinin uzatılması da aynı şekilde daha etkin bir hazırlık ateşi sağlar.

Ancak hazırlık ateşi süresinin uzatılmasının bir handikabı da vardır. Hazırlık ateşi başladığında düşman komutanlığı, taarruz hattı hakkında doğal olarak bilgilendirilmiş olmaktadır. Kuşkusuz ki, taarruzun nereden geleceğini artık biliyor olduğu için, derhal gereken önlemleri almaya koyulacaktır. Bu önlemler çoğu kez, yedek birlikleri taarruz hattının hemen gerisine sevk etmek ya da geride yeni savunma mevzileri oluşturmak şeklindedir. Hazırlık ateşinin süre olarak uzatılması, düşmana bu önlemler için yaşamsal önemde bir zaman dilimi kazandırmış olur. Bu yüzden hazırlık ateşinin süresi, optimal bir düzeyde tutulmalı, yeterli hasar sağlanabilecek, en az sürede yapılmalıdır.

Askerî taktikler
Askerî terimler
Askerî doktrinler

Hazırlık ateşi


HMS Erebus was a  constructed by the Royal Navy in Pembroke dockyard, Wales, in 1826. The vessel was the second in the Royal Navy named after Erebus, the personification of darkness in Greek mythology.

The 372-ton ship was armed with two mortars – one  and one  –  and 10 guns. The ship took part in the Ross expedition of 1839–1843, and was abandoned in 1848 during the third Franklin expedition. The sunken wreck was discovered by the Canadian Victoria Strait expedition in September 2014.

Ross expedition

After two years' service in the Mediterranean Sea, Erebus was refitted as an exploration vessel for Antarctic service, and on 21 November 1840 – captained by James Clark Ross – she departed from Van Diemen's Land (now Tasmania) for Antarctica in company with HMS Terror. In January 1841, the crews of both ships landed on Victoria Land, and proceeded to name areas of the landscape after British politicians, scientists, and acquaintances. Mount Erebus, on Ross Island, was named after one ship and Mount Terror after the other.

The crew then discovered the Ross Ice Shelf, which they were unable to penetrate, and followed it eastward until the lateness of the season compelled them to return to Van Diemen's Land. The following season, 1842, Ross continued to survey the "Great Ice Barrier", as it was called, continuing to follow it eastward. Both ships returned to the Falkland Islands before returning to the Antarctic in the 1842–1843 season. They conducted studies in magnetism, and returned with oceanographic data and collections of botanical and ornithological specimens. The plants were described in the resulting The Botany of the Antarctic Voyage of H.M. Discovery Ships Erebus and Terror in the years 1839–1843, under the Command of Captain Sir James Clark Ross.

Birds collected on the first expedition were described and illustrated by George Robert Gray and Richard Bowdler Sharpe in The Zoology of the Voyage of HMS Erebus & HMS Terror. Birds of New Zealand, 1875. The revised edition of Gray (1846) (1875). The future botanist Joseph Dalton Hooker, then aged 23, was assistant-surgeon to Robert McCormick.

Franklin expedition

In 1845 HMS Erebus and HMS  left Greenhithe, England on May 19, 1845, on a voyage of exploration to the Canadian Arctic, under Sir John Franklin. Both ships were outfitted with steam engines from the London and Greenwich Railway steam locomotives. That of Erebus was rated at  and could propel the ship at . The ships carried 12 days' supply of coal. The ships had iron plating added to their hulls.

Sir John Franklin sailed in Erebus, in overall command of the expedition, and Terror was again commanded by Francis Crozier. The expedition was ordered to gather magnetic data in the Canadian Arctic and to complete a crossing of the Northwest Passage, which had already been partly charted from both the east and west but had never been entirely navigated.

The ships were last seen by Europeans entering Baffin Bay in August 1845, by two whaling vessels. The disappearance of the Franklin expedition set off a massive search effort in the Arctic. The broad circumstances of the expedition's fate were first revealed when Hudson's Bay Company doctor John Rae collected artefacts and testimony from local Inuit in 1853. Later expeditions up to 1866 confirmed these reports.

Both ships had become icebound and had been abandoned by their crews, totaling about 130 men, all of whom died from a variety of causes, including hypothermia, scurvy and starvation while trying to trek overland to the south. Subsequent expeditions until the late 1980s, and autopsies of crew members, also revealed that Erebus and Terrors shoddily canned rations may have been tainted by both lead and botulism. Oral reports by local Inuit that some of the crew members resorted to cannibalism were at least somewhat supported by forensic evidence of cut marks on the skeletal remains of crew members found on King William Island during the late 20th century.

In April 1851 the British transport ship Renovation spotted two ships on a large ice floe off the coast of Newfoundland. The identities of the ships were not confirmed. It was suggested over the years that these might have been Erebus and Terror, though it is now certain they could not have been and were most likely abandoned whaling ships.

Wreckage discovery
On 15 August 2008, Parks Canada, an agency of the Government of Canada, announced a Can$ 75,000 six-week search deploying the icebreaker , with the goals of finding the ships and reinforcing Canada's claims regarding sovereignty over large portions of the Arctic. The search was headed by underwater archeologist Robert Grenier, of Parks Canada, and local historian Louie Kamookak, who had collected Inuit oral histories related to the wreck, as well as working with the written records. Kamookak, who died in 2018 at the age of 58, was made an officer of the Order of Canada and a member of the Order of Nunavut for his work.

The wreckage of one of Franklin's ships was found on 2 September 2014 by a Parks Canada team led by Ryan Harris and Marc-André Bernier. On 1 October 2014, it was announced that the remains were those of Erebus. Recovery of the ship's bell was announced on 6 November 2014. On 4 March 2015, it was announced that a diving expedition on Erebus, by Parks Canada and Royal Canadian Navy divers, would begin in April.

Although the exact location has not been released, Nancy Anilniliak, the Field Unit Superintendent of the Nunavut Field Unit, has restricted access to a  rectangular area in Wilmot and Crampton Bay, to the west of the Adelaide Peninsula. The area runs from Point A () to Point B () to Point C () to Point D ().

On 12 September 2016, it was announced that the wreck of HMS Terror had been found submerged in Terror Bay, off the south-west coast of King William Island. The wrecks are designated a National Historic Site of Canada with the precise location of the designation in abeyance.

On 23 October 2017, British Defence Minister Sir Michael Fallon announced that the United Kingdom would transfer the ownership of both ships to Canada, retaining only a few relics and any gold, along with the right to repatriate any human remains.

In September 2018, Parks Canada announced that Erebus condition had deteriorated significantly, with a  section of the upper deck detaching from the ship, flipping over, and moving towards the stern. Parks Canada attributed the deterioration to "an upwards buoyant force acting on the decking combined with storm swell in relatively shallow water". It was then confirmed that the United Kingdom will own the first 65 artifacts brought up from Erebus while the wrecks of both ships and other artifacts will be owned by Canada and the Inuit. Taking advantage of "sublime" weather conditions in the summer of 2019, Parks Canada were able to recover a number of artifacts from Erebus, namely personal items belonging to members of the crew, which were unveiled at Parks Canada's conservation lab in Ottawa in February 2020. The planned exploration of the wreck sites in 2020 was cancelled due to the COVID-19 pandemic, with access to the wrecks restricted to the Inuit Guardians keeping watch on the sites and for those with harvesting rights in the surrounding waters. Underwater archaeology team leader Marc-Andre Bernier remarked that Parks Canada was "concerned about Erebus", given the wreck's shallower depths and the earlier reports of damage. Parks Canada's Underwater Archaeology Team returned to the wrecks in May 2022, after a two-year postponement caused by the pandemic; particular attention would be paid to any further damage to Erebus, due to her shallower depths. 275 items were recovered from Erebus during the 2022 season, with the most prominent find being a leather-bound folio discovered in the steward's pantry. The Parks Canada team has expressed the hope that deciphering its contents, whatever they might be, may bode well for future discoveries of written materials from both ships.

Public access

On 5 September 2019, passengers of Adventure Canada on  were the first members of the public to visit the site of the wreck of the Erebus. The wreck site is within the Wrecks of HMS Erebus and HMS Terror National Historic Site and is managed jointly by Parks Canada and local Inui, and public access to the site is not usually allowed. The visit by Adventure Canada passengers was a trial by Parks Canada in creating a visitor experience for the wreck site.

Legacy

In art, entertainment, and media
HMS Erebus is featured, often alongside HMS Terror, in fictional works that use the Franklin expedition in their backstories, such as:
Captain Nemo mentions Erebus and Terror, in the context of Captain Ross's expedition, in Jules Verne's Twenty Thousand Leagues Under the Sea (1870), as background to establish the difficulty of reaching the South Pole, while Captain Nemo stands upon its fictional summit.
Erebus and Terror are mentioned in Joseph Conrad's novella Heart of Darkness (1899).
Terror and Erebus (1965) is a verse radio play for CBC Radio by Canadian poet Gwendolyn MacEwen, subsequently published in her collection Afterworlds (1987).
Terror and Erebus (A Lament for Franklin) (1997) is an oratorio for solo baritone and chamber ensemble by Canadian composer Henry Kucharzyk, adapted from MacEwen's verse drama and crediting her for its libretto.
Ice Blink: The Tragic Fate of Sir John Franklin's Lost Polar Expedition (2001), by Scott Cookman, offers a journalistic account of Franklin's expedition.
Erebus and Terror appear in Dan Simmons' novel The Terror (2007), which is a fictional account of the expedition's fate.
The Terror is a 2018 American television series based on Simmons' book.
Clive Cussler's novel, Arctic Drift (2008), uses Erebus and Terror as part of the plot as well as the establishing backstory of the ill-fated expedition.
"Erebus" (2012) is a radio play for BBC Radio 4, based on the Franklin expedition, by British poet Jo Shapcott.
Erebus: The Story of a Ship (2018, published by Hutchinson (a division of Random House), by Michael Palin, is an account of the ship, covering its loss in the Arctic, Antarctic exploration, and back to its construction in Milford Haven. The book was serialized on BBC Radio 4 in 2018.
Erebus and Terror is the sixth track on the 2016 album, Further Than Rust by Canadian folk band, Nickeltree.
The Erebus and the Terror, an instrumental piece composed by Mícheál Ó Domhnaill, is the third track on the 1987 album Something of Time by Nightnoise.
Erebus and Terror is the ninth track on the 2019 album, Embrace of the Godless Aeon by Welsh symphonic black metal band Hecate Enthroned.

In namesakes
Mount Erebus, located on Ross Island adjacent to the volcanically inactive Mount Terror, is the second-highest volcano in Antarctica (after Mount Sidley) and the southernmost active volcano on Earth.
Erebus Bay lies between Cape Evans and Hut Point Peninsula, on the west side of Ross Island.
Erebus and Terror Gulf, in Antarctica. Named for the vessels used by Royal Navy Captain Sir James Clark Ross in exploring the area in 1842–43.
Erebus crystal is a type of feldspar found in the immediate area surrounding Mount Erebus; the crystals grow in the magma beneath Mount Erebus and are ejected out of the mountain encased in glassy volcanic bombs.
Erebus (crater) is a geological feature on the planet Mars, named for HMS Erebus, and visited by the Opportunity rover on the way to the much larger crater Victoria.
Erebus Street in the suburb of Keilor Park in Melbourne, Australia

See also
 European and American voyages of scientific exploration

References

External links

1826 ships
Arctic exploration vessels
Bomb vessels of the Royal Navy
Exploration ships of the United Kingdom
Franklin's lost expedition
History of Antarctica
Maritime incidents in April 1845
National Historic Sites in Nunavut
Ships built in Pembroke Dock
Shipwrecks of the Canadian Arctic coast
History of the Ross Dependency

HMS Erebus (1826)


Başören, Zonguldak ilinin Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1903 yılı kayıtlarında Başviran olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 66 km, Karadeniz Ereğli ilçe merkezine 33 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Karadeniz Ereğli belde ve köyleri

Başören, Karadeniz Ereğli


Musubi no kami (jap. 結びの神, ) ili samo musubi (hiragana むすび), šintoistički kami od povezivanja parova, ljubavi i braka, sličan kineskom Yue Laou. Djevojci se pojavljuje u obliku zgodnog mladića, koji se iznenada naginje k naprijed s Kanzakure, svetog trešnjina drva u kojem živi. Ponudit će joj trešnjin cvijet, obećavajući ljubav u budućnosti. Staro svetište ovom kamije može se naći u Kagamiju, u provinciji Mimasaki.

Izvorno se zvao "musuhi no kami", prema musuhi (jap. 産霊, "motivacijska sila, životna sila"). "No" ( の je posvojna čestica) i treći dio imenice je 神 (kami, naziv za šintoistički kami, vid božanstva, duha).

"Musuhi" je kovanica od "musu" (jap. kanji 産す, "dgoditi se, razviti se, izrasti") i "hi" (jap. kanji 霊, "mistična moć").

Jedan je od kamijja stvaranja, odgovoran za stvaranje raja i pakla i stvih stvari. Musuhi ("mistična moć rasta") promijenio se u oblik musubi ("povezivanje skupa"). Izgovor ( 結び ) za ovaj dio riječi primjer je atejija. U popularnoj kulturi, ovaj kami je odgovoran za povezivanje ljubavnih parova.

Vidi
Crvena nit sudbine (jap. unmei no ito, 運命の赤い糸), nit koja sudbinski povezuje parove.

Izvori

Šintoizam

Musubi no kami


Rob Leota, né le  à  (Australie), est un joueur de rugby à XV international australien évoluant principalement au poste de troisième ligne. Il joue avec la franchise des Melbourne Rebels en Super Rugby depuis 2016.

Carrière

En club

Trevor Hosea est né à  dans la banlieue de Melbourne, issu d'une famille d'origine samoane. Il commence à jouer au rugby à l'âge de six ans, suivant l'exemple de ses cousins. Il est ensuite contraint d'arrêter la pratique pendant plusieurs années, à cause de sa mère qui trouve ce sport trop dangereux.

Il est ensuite scolarisé à la Thornbury High School, où il pratique dans un premier temps le football et le football australien. Il reprend finalement le rugby vers l'âge de douze ans, jouant pour l'équipe de son établissement. Il joue également avec le club des Northern Panthers.

Leota progresse rapidement, et représente l'État de Victoria dans les compétitions nationale à partir des moins de 14 ans. Parallèlement, il rejoint l'académie des Melbourne Rebels, avec qui il est finaliste du tournoi national des moins de 17 ans en 2014.

Après avoir terminé le lycée, il signe à  son premier contrat professionnel avec les Melbourne Rebels pour la saison 2016 de Super Rugby. De même que son coéquipier Sione Tuipulotu, il devient le premier joueur formé localement à obtenir un contrat professionnel avec les Rebels. Avant même sa première rencontre, il prolonge son contrat avec les Rebels jusqu'en 2019. Il joue son premier match à l'occasion d'un match contre les Crusaders le . Gêné par une blessure à la cheville, il s'agit de l'unique match qu'il dispute lors de la saison.

Plus tard la même année, il est retenu dans l'effectif des Melbourne Rising pour disputer le NRC. Il dispute quatre matchs lors de cette saison, avant de se blesser gravement au genou. Cette blessure l'écarte des terrains pendant un an. Il reprend la compétition lors du NRC 2017, dont il dispute cinq rencontres. Une nouvelle blessure, cette fois à l'épaule, lui fait cependant manquer la saison de Super Rugby en 2018.

Il fait finalement son retour en Super Rugby pour la saison 2019, trois ans après ses débuts. Lors de sa première saison complète à haut niveau, il dispute treize rencontres, dont trois titularisations. Il voit son contrat prolongé pour deux saisons deux de plus au terme de la saison.

En 2020, après la saison écourtée de Super Rugby, il joue une poignée de match avec le club des Eastern Suburbs en Shute Shield.

La saison de la révélation pour Leota intervient en 2021, où il se fait remarquer par sa dimension physique et son activité défensive. Au cours de cette bonne saison, il attire l'attention du Castres olympique, qui, à la recherche d'un remplaçant pour Anthony Jelonch, décide de l'engager pour la saison suivante. Malgré l'accord initial du joueur, il décide finalement de prolonger deux ans avec les Rebels afin de favoriser ses chances de jouer en sélection.

En 2022, il manque les trois premiers mois de la saison de Super Rugby à cause d'une blessure aux ischio-jambiers.

Pour la saison 2023 de Super Rugby, il est nommé capitaine de l'équipe et devient également le premier joueur formé localement à obtenir le capitanat. Il ne joue cependant aucune rencontre lors de la saison, après s'être rompu le tendon d'Achille. Malgré sa blessure, il voit tout de même son contrat prolongé jusqu'en 2025.

En équipe nationale

Rob Leota joue avec la  en 2015. La même année, il joue avec l'équipe d'Australie de rugby à sept des moins de 18 ans lors des Jeux de la Jeunesse du Commonwealth aux Samoa, et remporte la médaille d'argent.

Il est retenu avec l'équipe d'Australie des moins de  pour disputer le championnat du monde junior en 2016 en Angleterre. Il dispute cinq matchs, et inscrit un essai.

Il est sélectionné pour la première fois avec les  en  par le sélectionneur Dave Rennie pour préparer la série de test-matchs contre la France. Il ne joue pas contre la France, mais obtient sa première cape internationale le  contre l'Afrique du Sud à Gold Coast lors du . Il connaît sa première titularisation deux semaines plus tard face à l'Argentine. Il dispute ensuite la tournée d'automne en Europe, et marque deux essais en quatre matchs lors de celle-ci.

En , malgré son absence de temps de jeu lors de la saison de Super Rugby qui vient de s'achever, il est sélectionné en équipe nationale par Eddie Jones pour participer au Rugby Championship 2023. Le , il est annoncé au sein du groupe australien de  sélectionnés pour disputer la Coupe du monde 2023 en France.

Statistiques

Au , Rob Leota compte  en équipe d'Australie, dont huit en tant que titulaire, depuis le  contre l'Afrique du Sud à Gold Coast. Il a inscrit deux essais (dix points).

Il participe à trois éditions du , en 2021, 2022 et 2023. Il dispute huit rencontres dans cette compétition.

Notes et références

Liens externes

Joueur international australien de rugby à XV
Joueur des Melbourne Rising
Joueur des Melbourne Rebels
Joueur du Eastern Suburbs RUFC
Troisième ligne aile (rugby à XV)
Troisième ligne centre (rugby à XV)
Naissance en mars 1997
Naissance dans l'État de Victoria

Rob Leota


රිච්මන්ඩ් පාලම යනු, එංගලන්තයේ නිරිත දිග ලන්ඩනයේ රිච්මන්ඩ් නගරයේ තේම්ස් නදිය හරහා එහි දෙකෙලවර යා කරමින් 18 වන ශත වර්ෂයේදී ජේම්ස් පේන් සහ කෙන්ටන් කෞස් විසින් ගොඩ නගන ලද ගල් ආරුක්කු පාලමකි.
1774 සහ 1777 වකවානුවේ පළමු ශ්‍රේණියේ නිර්මාණයක් වන මෙම පාලම රිච්මන්ඩ් නගර මධ්‍යයේ නැගෙනහිර ශාඛාව සහ එහි අසල්වැසි නැගෙනහිර ට්විකන්හැම්හි බටහිරත් යා කරමින් ගංතොට තරණයට ආදේශනයක් ලෙස නිර්මාණය විය. මෙහි ඉදිකිරීම් සඳහා පෞද්ගලිකව ටොන්ටයින් යෝජනා ක්‍රමය මගින් අධාර කරනු ලැබූ අතර, ඒ සඳහා කඩවත් බද්ද ලෙස 1859 දක්වා මුදල් අයකරගන්නා ලදී.
1937-40 කාලයේදී පාළම පළල් කර තරමක් දුරට සමතලා කලත් තවමත් එය මුල් ආකෘතිය හා සමාන වේ. ශ්‍රේෂ්ට ලන්ඩනයේ 8 වන තේම්ස් පාළම මෙය වුවත්, දැනට ලන්ඩනයේ නොනැසී පවතින පැරණිතම තේම්ස් පාළම මෙයයි.

වටපිටාව

කුඩා නගරයක් වන ශීන් තේම්ස් නදියේ සරේ ඉවුරේ පිහිටා ඇති අතර, එය ලන්ඩන් නගරයේ දකුනු මායිමේ සිට සැතපුම් 10ක් (කි.මි 16ක්) සහ තේම්ස් නදියේ සිට 16ක් (කි.මි 26ක්) ඈතින් වන්නට තිබූ මනරම් පරිසරයක් වීය.  1299 සිට රාජකීය මාළිගය අවට පැවති සුන්දර වට පිටාව තැනීමට මෙම නගරය උපකාරි වීය. 1947 දී රාජකීය මාළිගය ගින්නෙන් දැවී විනාශ වීමත් සමග එවකට 5 වන හෙන්රි  ලෙස නම් දරා සිටි පසුකාලීනව රිච්මන්ඩ් හි අර්ල් වරයා ලෙසින් කීර්තියට පත් හෙන්-රි විසින් නව මාලිගයක් තනන ලද අතර ශීන් නගරයේ මධ්‍යම කොටස රිච්මන්ඩ් ලෙස හදුන්වනු ලැබීය.

වර්තමානයේ රිච්මන්ඩ් පාලම තනා ඇති කොටස හරහා නෝමන්වරුන්ගේ අවදියේ සිටම නිළ නොවන වශයෙන් තොටුපොළ හුවමාරු ක්‍රමයක් පැවතියද නිශ්චිත වශයෙන් එය ආරම්භ වූයේ යැයි කියනු ලබන්නේ 1439 පමණ සිට එනම් රිච්මන්ඩ් අර්ල්වරයාගේ කාලයේ සිටය. බෝට්ටු සේවාව රජයට අයත් සේවාවක් විය. එය බෝට්ටු දෙකකින් සමන්විත වූ අතර කුඩා බෝට්ටුව මගී ප්‍රවාහනයට ද, විශාල බෝට්ටුව අශ්වයන් සහ කුඩා කරත්ත ගෙනයාමටද භාවිතා කරන ලදි. තවද සුප්‍රසිද්ධ ගඟ ඉහත්තාවට මගීන් ගෙන ගිය ට්විකන්හැම් සේවාව 1652 හි පමණ සිට ක්‍රියාත්මක විය.
කෙසේ වුවද සරේ ප්‍රදේශය ආශ්‍රිතව පැවති කඳුකර ස්වභාවය නිසාම විශාල අශ්වකරත්ත හෝ ගැල් ප්‍රවාහනය කිසිදු බෝට්ටු සේවාවකට නොහැකි වූ අතර එය වැඩි වෙහෙස මහන්සියක් දරා දීර්ඝ පාලමක් වන කිංග්ස්ටන් පාලම හරහා සිදුකරන ලදි.

18 වන ශතවර්ශය වන විට රිච්මන්ඩ් සහ අසල්වාසි ට්විකන්හැම් යන ජනපද දෙකම නගරයට ඈතින් පිහිටිය ද කාර්යක්ෂම ප්‍රවාහන සබඳතා නගරය සමග පවත්වා ගනිමින් වෙළඳ හා ප්‍රවාහන කටයුතු ඉතාමත් සාර්ථකව කරගෙන ගිය බැව් දැක්වේ. මේ නිසාම රිච්මන්ඩ් සහ අසල්වාසි ට්විකන්හැම් යන ජනපද දෙකේම ශීඝ්‍ර ජනගහන වර්ධනයක්ද ඇති වූ බව කියැවේ. අධික වැසි නිසාම නිරන්තරයෙන් තොටුපල ගමනාගමනයට බාධා පැමිනීම හේතු කොට ගෙන බොහෝ අවස්ථාවල ගඟ හරහා ප්‍රවාහනය අඩාල වීය.

පසුව දෙවන ජෝජ් රජුගේ අනියම් බිරිඳ බවට පත්වූ මේරි ඩිලෝරේන් ආර්යාවගේ ප්‍රථම ස්වාමි පුර්ෂයා වූ විලියම් වැන්ඩ්-හම් එකල ක්යුටම්බර්ලන්ඩ් හි ආධිපාදවරයා වූ විලියම් කුමරුගේ සහයක උපදේශක තනතුරකට උසස් කරන ලදි. ඔහුගේ සේවය අගය කල දෙවන ජෝජ් රජු විසින් තොටුපොළ කටයුතු පවත්වාගෙනයාම විලියම්ට පවරන ලදි. 1798 වනතෙක් මෙම කාර්යයට උරදුන් විලියම්,  1798 දී එය තවත් ප්‍රාදේශීය නිළධරයෙකු වූ හෙන්-රි හොලන්ඩ් වෙත පවරන ලදි. ඉල්ලුමට සරිලන සේවාවක් ලබා දිය නොහැකි බැවින් විලියම් වින්ඩ්-හෙල්ම් ලී පාලමක් තැනීමට අවසර ඉල්ලා පාර්ලිමේන්තු අවසරයක් ලබා ගන්නා ලදි.

සැළසුම් නිර්මාණය

දැවයෙන් තැනූ පාළමක් සඳහා වූ සැළසුම එතරම් සාර්ථක නොවූ අතර, 1772 රිච්මන්ඩ් පාළම් පනත පාර්ලිමේන්තුවෙදී සම්මත වී, භූ දර්ශන වාස්තු විද්‍යාඥ ලාන්ස්ලට් බ්රනවුන්, ඉතිහාසඥ සහ දේශපාලනඥ හොරේස් වල්පෝලේ සහ නාට්‍ය රචක සහ නළු ඩේවිඩ් ගැරික්, ඇතුළු කොමසාරිස්වරුන් 90 දෙනෙක් ගංගා භූමියේ ගල් පාළමෙහි වැඩ පාලනයට යොදවන ලදී. පනතේ පරිදි පාළමේ වැඩ කටයුතු සඳහා කිසිම අයබද්දකින් මුදල් එකතු කිරීමක් නොකළ අතර කඩවත් බද්දක් නියම කර සාමාන්‍ය මගියෙකු සඳහා පෙනී 1/2 සිට අශ්වයින් 6 දෙනෙකු විසින් ඇදගෙන යන කෝච්චියක් සඳහා සිලින් 2 පෙනී 6 (සාමාන්‍යයෙන් දැන් මුදලින් පෙනී 50 සහ පවුම් 12) අය කිරීමට නියම විය. මේ අතරම තොටුපොලේ සේවය අහිමි වීම නිසා හෙන්රි හෝලන්ඩ් ට වන්දි ලෙස පවුම් 5,350 (2011 වනවිට මුදලින් පවුම් 527,600) පිරිනැමුනි. කොමිසම මගින් නව පාළම සඳහා සැලසුම් නිර්මාණය සහ ඉදිකිරීම් කටයුතු සඳහා ජේම්ස් පේන් සහ කෙන්ටන් කෞස් පත් කරන ලදී.

පනතේ නියම වශයෙන් සඳහන් වන පරිදි, පාළම දැනට තොටුපොල පවතින භූමි භාගයේම හෝ ගංගාවට තරමක් පහලින්, නමුත් කොමිසමේ කැමැත්ත පරිදි ඉදිකිරීමට නියම විය. ප්‍රාදේශීය ජනතාවගේ කැමැත්ත වූයේ එය තොටුපලේ සිට කෙටි දුරක් පහලට වන්නට ඉදි කිරීමටය. සරේ ශඛාවේ පවතින තොටුපළ ජැටියේ අධික බෑවුම් සහිත බව වළකාලමින් ගඟට ළඟා වන පෙදෙස සාපේක්ෂව සමතලා විය. සරේ ශාඛාවේ පවතින තොටුපළ ජැටියේ අධික බෑවුම් සහිත බව වළකාලමින් ගඟට ළඟා වන පෙදෙස සාපේක්ෂව සමතලා විය. කෙසේ නමුත් මිඩ්ල්සෙක්ස් ශාඛාවේ සිට ගඟ හරහා යන මාර්ගයට නිව්කාසල් ආදිපාදවරයාගේ වැන්දඹු භාර්යාව අකමැති වූ අතර 1/16 (6.25%) ආනතියක් සහිත අධික බෑවුම නොසළකා තොටුපොළ භූමි භාගයේම පාළම ඉදිකිරීමට කොමිසමට බල කරන ලදී.

අඩි 300 (මීටර් 91) ක දිගින් සහ අඩි 24 අඟල් 9 (මීටර් 7.54) පළලින් සහ ආධාරක ලෙස විවිධ උසින් යුත් ඉලිප්සාකාර ආරුක්කු 5 කින් යුක්තව ගල් ආරුක්කු පාළමේ සැළසුම් නිර්මාණය කෙරුණි. පාළම හරහා නැව් ගමනාගමනය පහසු වන පරිදි අඩි 60(මීටර 18) උසින් යුක්තව පුළුල් පළලක් සහිතව සැකසූ ප්‍රධාන ආරුක්කුව පාළමට සුවිශේෂ වක ගැසුණු පෙනුමක් ලබා දුනි. පාළම ඉදි කිරීමට ගොඩනැගිලි සෑදීමට ගන්නා හුණුගල් යොදා ගත් අතර එය සරේ පෙදෙසේ තොටුපොළ කඳු මුදුනේ සිට සිට රිච්මන්ඩ් මාවතේ මිඩ්ල්සෙක්ස් පෙදෙසට දිව යන අතර, ට්විකන්හැම් උද්‍යානයේ පිහිටි නිව්කාසල් ආදිපාදවරයාගේ වැන්දඹු බිරියගේ ඉඩම මගහැරීමට මිඩ්ල්සෙක්ස් පෙදෙසේ දී තියුණු නැමි සහිත පිවිසුම් මාර්ග අවශ්‍ය විය. පාළමේ සෑම කෙළවරකම කුටීර සහිත පැලේඩියානු උස් නිවාස නිර්මාණය කෙරුණි.

ඉදි කිරීම

1774 මැයි මාසයෙ පාලම ගොඩනැගීමේ කොන්ත්‍රාත්තුව තෝමස් කිර් විසින් ලබා ගන්නා ලදුව, මුළු මුදල ස්ටර්ලින් පවුම් මිලියන 1.09 ක පිරිවෙයක් වූ අතර අවතැන් වූවන් හට වන්දි ගෙවීමෙන් හා වෙනත් අමතර වියදම් සමගින් මුලු පිරිවැය ස්ටර්ලින් පවුම් මිලියන 2.56 ක් විය.

පවුම් 20000 හ පවුම් 5000 යෝජන ක්‍රම දෙකක් මගින් පවුම් 100 වූ කොටස් දල වශයෙන් 9900 ක් පමණ විකිණීමෙන් අවශ්‍ය මූලික පිරිවැය සොයා ගන්න ලදී; නමුත් එයද ප්‍රමාණවත් නොවූ පසුව දෙවනුවද එක් එක් අයෝජකයා මගින් වාර්ශිකව 4%ක කොටසක් ගෙවීමට තීරණය කරන ලදී.ඉන් පසුව වාර්ෂිකව පවුම් 1000 ක බදු මුදලක් අයොජකයන් අතරේ බෙදා හරින ලදී. එක් ආයෝජකයෙකුගේ අභාවයකදී මුළු මුදල ඉතිරි සාමාජිකයන් අතරේ බෙදා හැරුණි. මෙහිදී සිදුවෙන අක්‍රමිකතා වැලැක්වීම සදහා පාලමේ නඩත්තුව සදහා අය බදු වශයෙන් පවුම් 1000ක් බැගින් වාර්ශිකව ගෙවීමට බැදී සිටියහ.

1774 අගෝස්තු 23 ඉදිකිරීම් කටයුතු ආරම්භ විය. පළමු මුල් ගල තැබීමට වේල්සයේ කුමරු හට ආරාධනා කලද ඔහු ඊට අකමැති වීම නිසා ඉදිකිරීම් කමිටුවේ හෙන්රි හොබර්ට් නම් සාමාජිකයා විසින් එය සිදු කරන ලදී. ඉදිකිරීම් අවසන් වූ පසුව 1776 දී පදිකයන් සඳහා පාලම විවෘත වූ අතර, ගඟේ තොටුපොළ වැසීමෙන් පසුව 1777 දී සියලුම ප්‍රවාහන කාර්යයන් සඳහා පාලම විවෘත වුවද පාලමේ සියළුම වැඩ අවසන් වනවිට 1777 දෙසැම්බර් විය. පාලම අවසානයේ සැතපුම් කණුවක් සිටුවීම නිසා ඒ මගින් අනෙක් පාලම් හා නගර සඳහා දුර මැන ගැනීමට හැකියාවක් ලැබුණි.

මෙහෙයුම

විධිමත් විවෘත කිරීමේ උත්සවයක් හෝ සුළු මූලික මහජන ප්‍රතිචාරයක්වත් වාර්තා නොවීය. කෙසේ වෙතත්, මෙම පාළම, එහි සැළසුම නිසාම ඉතා ඉක්මණින් විවිධ අගය කිරීම් වලට ලක් විය. 1779 දී "ලන්ඩන්" සඟරාව සිය ලිපියකින් කියා සිටියේ, මෙම පාළම, නරඹන්නන් වෙත, මෙතුවක් ස්වභාව ධර්මයා සහ කලාව සුසංයෝගයෙන් නිර්මාණය කල අනර්ඝතම භූ දර්ශනය තිළිණ කරන බවත්, එය කලා විචාරකයන්ට එක් වරම "ක්ලෝඩ් ලොරේන්" ගේ විශිෂ්ට දස්කම් සිහිගන්වනු ඇති බවත්ය. 1783 දී ජේම්ස් පේන් එය සිය "කුලවතුන්ගේ හා වංශාධීපතීන්ගේ නිවෙස් වල සැළසුම්, උච්චස්ථාන සහ අංග" යන කෘතියෙහි දෙවන වෙළුමෙහි සැළසුම් අතර දැක්වූයේය. රිච්මන්ඩ් පාළම, තෝමස් රෝලන්ඩ්සන්, ජෝන් කොන්ස්ටබල් සහ දේශීය නිර්මාණකරුවකු වන J.M.W ටර්නර් යන දක්ෂ කළාකරුවන්ගේ මාහැඟි කෘති වලට වස්තු විෂය විය.

පාළමට හානි කිරීම සම්බන්ධයෙන් දරුණු දඬුවම් පමුණුවන ලදී. රිච්මන්ඩ් පාළම සම්බන්ධ 1772 පනත මගින් දැක්වූයේ පාළමට "සිතාමතා හෝ ද්වේශ සහගතව කරන හානි සඳහා" දඬුවම වනුයේ, සත් වසරකට ඇමෙරිකානු කොලනි වලින් එකකට නෙරපා හැරීම බවයි. මේ සම්බන්ධ දැන්වීම මේ වනතුරුත් පාළමේ සරේ අන්තයේ සැතපුම් කණුවක දක්නට ලැබේ.
රිච්මන්ඩ් පාළම වාණිජමය වශයෙන් සාර්ථක වෙමින් 1810 වසරේදී පවුම් 1300 ක වාර්ෂික කඩවත් බද්දක් උපයා දුන්නේය.(2011 දී නම් පවුම් 73,050 පමණ ). 1822 දී, සමාගම ප්‍රමාණවත් අතිරික්තයක් එකතු කරගෙන තිබූ නිසා, සියළුම වාහන සඳහා කඩවත් බද්ද, පැන්සය දක්වා අඩු කෙරිණි.

1859 මාර්තු 10 වන දින ප්‍රධාන "Tontine" සමාගමේ අවසාන දායකයා මිය ගියේ වසර 5ක් පුරා ලැබුණු පවුම් 800ක වාර්තාගත ආදායම පළමු "Tontine" දායකයන්ට භාර කරමිනි. අවසාන දායකයාගේ මරණයත් සමගම එම යෝජනා ක්‍රමයද අහෝසි විණි. 1859 මාර්තු 10 වන දා රිච්මන්ඩ් පාළම සම්පූර්ණයෙන්ම බදු වලින් රහිත විය. කම්කරුවන් පිරිසක් විසින් සංකේතාත්මකව
පාළමේ බදු ගේට්ටු, සරණේරු වලින් ඉවත් කළ විට, විශාල ජන ගංගාවක් පාළම දෙසට ඇදී ආවේය. බදු නිවෙස් කඩා බිඳ දැමුණු අතර, 1868 දී නැවත ඇති කරන ලදී. 83 වසරක් තිස්සේ එකතු කරන ලද බදු ආදායම පාළමේ ඉදිරි නඩත්තු කටයුතු සඳහා ගෙවීමට  ප්‍රමාණවත් විය. 1846 දී පළමු දුම්රිය මාර්ගය රිච්මන්ඩ් වලට ළඟා විය. රිච්මන්ඩ් ගෑස් කර්මාන්තය 1848 දී විවෘත වුණු අතර රිච්මන්ඩ් නගරය සැලකිය යුතු ලෙස දියුණු වීමට පටන් ගත්තේය. නාගරික දිස්ත්‍රික් රේල්ලුව 1877 දී රිච්මන්ඩ් වෙත ළඟා වූයේ ලන්ඩන් උමං දුම්රිය මාර්ගද රිච්මන්ඩ් වෙත සම්බන්ධ කරමිනි.එසේම මධ්‍යම ලන්ඩනය වඩාත් පහසු හා ළඟාවිය හැකි තැනක් බවට පත් කරමින් සහ පෙර සාපේක්ෂව හුදකලාව පැවති රිච්මන්ඩ් හා විකෙන්හැම් ප්‍රදේශයන්හි ජනගහනය වර්ධනයකට මුල පුරමිනි.

20 වන ශත වර්ෂයේ ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීම
20 වන ශතවර්ෂයට ප්‍රථම ගමනාගමනය වැඩි වීමට මෙම පාළම නොසෑහෙන බව ඔප්පු වූ අතර විශේෂයෙන්ම මෝටර් වාහන හඳුන්වාදීමත් සමගම උපරිම වේග සීමාව පැයට සැතපුම් 10 (පැයට කිලෝමීටර 16) දක්වා සීමා විය. කඩවත් බද්දෙන් ලැබුණු අයෝජන අදායමෙන් ඉතිරිව පවතින මුදල ප්‍රධාන ප්‍රතිසංස්කරණ සඳහා ප්‍රමාණවත් නොවූ අතර 1931 මාර්තු 31 වන දින පාළම සරේ සහ මිඩ්ල්සෙක්ස් යන කවුන්සිලයන් දෙකෙහි සම පාලන අයිතිය යටතේ ජනතාව සතු කර එය තව දුරටත් පළල් කිරීම සඳහා යෝජනා ගෙන එන ලදී. මෙම සැලසුම් සඳහා ඒස්තටික් බිම් වලින් දැඩි විරෝධය එල්ල වූ අතර මාර්ග තදබදය අඩු කිරීම සඳහා ගඟ පහළ කෙටි පළලක් සහිත පෙදෙසක් යා කරමින් අමතර නව පාළමක් තැනීමට තීරණය කරන ලදී.

අළුත් ට්විකන්හැම් පාළම 1933 විවෘත කල නමුත් රිචර්ඩ් පාළමට අධික වාහන තදබදය දැරීමට නොහැකි විය. එම නිසා 1933 දී ආචාර්ය හාර්ලි ඩැල් රිම්පල්-හේ විසින් පැරණි පාළමේ අකෘතියට සැළකිය යුතු වෙනසක් නොවන පරිදි එය තව දුරටත් පළල් කිරීමට යෝජනා කරන ලදී. ඩැල් රිම්පල්-හේ ගේ නොවැදගත්ම යෝජනාව වූයේ පාළම දෙපස පිහිටි අඩිපාරවල් ඉවත් කරමින් එම ඉඩද වාහන ගමනාගමනයට යොදා ගැනීමයි. එය ඒස්තටික් බිම් මගින් ප්‍රතික්ෂේප කල අතර පාළම දෙපසම පළල් කිරීමට කල යෝජනාවද ප්‍රායෝගික නොවේ යයි තීරණය කර ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී. ගඟ ඉහළ පෙදෙසින් පාළම පළල් කිරීමට කල යෝජනාව, පාළම අසල ඇති ගොඩනැඟිලි වලට අවම අලාභ හානි ඇති වන තත්ව යටතේ පිළිගත් අතර 1934 දී පාළම අඩි 11 (මීටර 3.4) කින් පවුම් 73,000 (2011 වනවිට පවුම් මිලියන 3.84 ) වියදමකින් පළල් කිරීමට තීරණය විය.
පාලම යලි ඉදිකිරිම සඳහා ක්ලේව්ලන්ඩ් පාලම් සහ ඉංජිනේරු සමාගම පත් කරනු ලැබීය. වර්ෂ 1937 දී ගඟ ඉහත්තාවේ තිබුණු සියළුම ගල් ඉවත්කර අංකකර පාළම පළල් කෙරුණු අතර ගඟ ඉහත්තාවේ තිබුණු ගල් නැවතත් එකලස් කෙරුණු අතර 1940 දී පාළම නැවතත් වාහන ගමනාගමනයට විවෘත විය. ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු සිදු කරන කාලය පුරාවටම පාලමේ එක මං තීරුවක් වාහන ගමනා ගමනයට නිතරම විවෘතව පැවතුණි. 18 වන ශතවර්ෂයේ සොයා ගැනීම්, විශේෂයෙන් දැවයෙන් තැනූ නිමැවුම් විශාල වශයෙන් ජරාජීර්ණ වී ගංගා වලටම එකතු වී විනාශ වී ගිය අතර ඒ වෙනුවට වානේ දඬු වලින් සහ කොන්ක්‍රීට් අත්තිවාරම්වලින් සමන්විත නිමැවුම් එක් විය.

උරුමය

රිච්මන්ඩ් පාලම නිර්මාණයෙන් පසු ජේම්ස් පේන් විසින් තවත් තේම්ස් පාලම් තුනක් චර්ට්සි, කිව් සහ වෝල්ටන් වලදී නිර්මාණය කලේය. පේන් සහ කෞස් ඔවුන්ගේ කාර්යය සහ සම්බන්ධතාව අලුත් කර ගැනීමට චර්ට්සි පාලම තැනීම උපයෝගී කරගත් අතර දැනට ඉතිරිව පවතින එකම පාලමද එයයි. 1783 දී පේන් උසස් මුළාදෑණී තනතුරට පත් විය.
1962 දී ගෑස් ලාම්පු විදුලි පහන් මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමට රිච්මන්ඩ් කවුන්සිලය විසින් නිවේදනය කරන ලදී.

මූලාශ්‍ර
Notes

References

Bibliography

රිච්මන්ඩ් පාලම, ලන්ඩන්


තුරුණු සවි ගීතය ( සිරි වජිරඤාන දහම් පාසැල )

ලංකා දීපේ
තුරුණු වෙනි අපේ
සවිය වූ බලය වූ
ජාතියේ
නගමු නගමු හඬ
අපේ රටම පුබුදුවෝ
පුබුදුවා පණපොවා
දැයම දෙමු ඔපේ

තුරුණු සවිය අපගේ මේ
රටේ සවිය වේ
අපගේ දිරිය ඉදිරියේ
අසිරි සිරි මැවේ

අපගේ දිවිය අප දිනු
දැයෙහි දිවිය වේ
රටට දැයට අප පිදු
සවිය අමර වේ

පැරණි යෝධයන් එදා
රූප දස අතේ
සවිය අදද පණ ලබා
තුරුණු අප අතේ

රවුළු ගැමුණු පඬු අබා
විජය බා රඟේ
එලොව මෙලොව වැඩ සදා
යම් හ හරි මගේ

Ll

තුරුණු සවි ගීතය


Megalania  (Varanus priscus) is an extinct species of giant monitor lizard, part of the megafaunal assemblage that inhabited Australia during the Pleistocene. It is the largest terrestrial lizard known to have existed, reaching an estimated length of 3.5 to 7 metres (11.5 – 23 ft), and weighing between , but the fragmentary nature of known remains make estimates highly uncertain.

Megalania is thought to have had a similar ecology to the living Komodo dragon (Varanus komodoensis). The youngest fossil remains of giant monitor lizards in Australia date to around 50,000 years ago. The first indigenous settlers of Australia might have encountered megalania, and been a factor in megalania's extinction. While originally megalania was considered to be the only member of the titular genus "Megalania", today it is considered a member of the genus Varanus, being closely related to other Australian monitor lizards.

Taxonomy

Sir Richard Owen described the first known remains of megalania in 1859, from three vertebrae amongst a collection of primarily marsupial bones purchased by the British Museum, collected from the bed of a tributary of the Condamine River, west of Moreton Bay in eastern Australia. The name "Megalania prisca" was coined in the paper by Owen to mean "ancient great roamer"; the name was chosen "in reference to the terrestrial nature of the great Saurian". Owen used a modification of the Greek word ἠλαίνω ēlainō ("I roam"). The close similarity to the Latin word: lania (feminine form of "butcher") has resulted in numerous taxonomic and popular descriptions of "Megalania" mistranslating the name as "ancient giant butcher." "Megalania" is no longer considered a valid genus, with many authors preferring to consider it a junior synonym of Varanus, which encompasses all living monitor lizards. As the genera "Megalania" and Varanus are respectively feminine and masculine in gender, the specific names agree: prisca (feminine) and priscus (masculine).

Megalania is included within Varanus because its morphology suggests that it is more closely related to some species of Varanus than others, so excluding V. priscus from Varanus renders the latter genus an unnatural grouping. Ralph Molnar noted in 2004 that, even if every species of the genus Varanus were divided into groups currently designated as subgenera, V. priscus would still be classified in the genus Varanus, because this is the current subgenus name, as well as genus name, for all Australian monitors. Unless other Australian monitor species were each also classified their own exclusive genera, "Megalania" would not be a valid genus name. However, Molnar noted that "megalania" is suitable for use as a vernacular, rather than scientific name, for the species Varanus priscus.

Phylogeny

Several studies have attempted to establish the phylogenetic position of megalania within the Varanidae. An affinity with the perentie (Varanus giganteus), Australia's largest living lizard, has been suggested based on skull-roof morphology. The most recent comprehensive study proposes a sister-taxon relationship with the large Komodo dragon (Varanus komodoensis) based on neurocranial similarities, with the lace monitor (Varanus varius) as the closest living Australian relative. Conversely, the perentie is considered more closely related to Gould's monitor and the Argus monitor.

Size

The lack of complete or nearly complete fossil skeletons has made it difficult to determine the exact dimensions of megalania. Early estimates placed the length of the largest individuals at , with a maximum weight of approximately . In 2002, Stephen Wroe considerably downsized megalania, suggesting a maximum length of  and a weight of  with averages of  and , decrying the earlier maximum length estimate of  as exaggerations based on flawed methods. In 2009, however Wroe joined other researchers in raising the estimate to at least  and .

In a book published in 2004, Ralph Molnar determined a range of potential sizes for megalania, made by scaling up from dorsal vertebrae, after he determined a relationship between dorsal vertebrae width and total body length. If it had a long, thin tail like the lace monitor, then it would have reached a length of , while if its tail-to-body proportions were more similar to that of the Komodo dragon, then a length around  is more likely. Taking the maximal  length, he estimated a weight of , with a leaner  being average.

Palaeobiology

Megalania is the largest terrestrial lizard known to have existed. Judging from its size, it would have fed mostly upon medium- to large-sized animals, including any of the giant marsupials such as Diprotodon, along with other reptiles and small mammals, as well as birds and their eggs and chicks. It had heavily built limbs and body, a large skull complete with a small crest between the eyes, and a jaw full of serrated, blade-like teeth.

Some scientists regard with skepticism the contention that megalania was the only, or even principal, predator of the Australian Pleistocene megafauna. They note that the marsupial lion (Thylacoleo carnifex) has been implicated with the butchery of very large Pleistocene mammals, while megalania has not. In addition, they note that megalania fossils are extremely uncommon, in contrast to T. carnifex's wide distribution across Australian Pleistocene deposits. Quinkana, a genus of terrestrial crocodiles that grew up to 6 m and was present until around 40,000 years ago, has also been marked as another apex predator of Australian megafauna.

Komodo dragons, megalania's closest relative, are known to have evolved in Australia before spreading to their current range in Indonesia, as fossil evidence from Queensland has implied. If one were to reconstruct the ecosystems that existed before the arrival of the humans on Australia, reintroducing Komodo dragons as an ecological proxy of megalania to the continent has been suggested.

A study published in 2009 using Wroe's earlier size estimates and an analysis of 18 closely related lizard species estimated a sprinting speed of . This speed is comparable to that of the extant freshwater crocodile (Crocodylus johnstoni).

The scales of megalania would possibly be similar to those of their extant relatives, possessing a honeycomb microstructure and both durable and resilient to water evaporation.

Venom

Along with other varanid lizards, such as the Komodo dragon and the Nile monitor, megalania belongs to the proposed clade Toxicofera, which contains all known reptile clades possessing toxin-secreting oral glands, as well as their close venomous and nonvenomous relatives, including Iguania, Anguimorpha, and snakes. Closely related varanids use a potent venom found in glands inside the jaw. The venom in these lizards have been shown to be a haemotoxin. The venom would act as an anticoagulant and would greatly increase the bleeding the prey received from its wounds. This would rapidly decrease the prey's blood pressure and lead to systemic shock. Being a member of Anguimorpha, megalania may have been venomous and if so, would be the largest venomous vertebrate known.

Extinction
The youngest remains of the species date to the Late Pleistocene, with the youngest remains possibly referrable to the species being a large osteoderm dating to approximately 50,000 years ago from the Mount Etna Caves National Park in central-eastern Queensland. A study examined the morphology of nine closely related extant varanid lizards and then allometrically scaled and compared them to V. priscus, found that the musculature of the limbs, posture, muscular mass, and possible muscular composition of the animal would most likely have been inefficient when attempting to outrun the early human settlers who colonised Australia during that time. Considering many other species of Australian megafauna went extinct around the same time, either due to human predation or being outcompeted by them, the same can be assumed for megalania.

Confrontations between megalania and early Aboriginal Australians may have inspired tales of fearsome creatures such as the whowie.

References

Pleistocene reptiles of Australia
Quaternary lizards
Pleistocene first appearances
Taxa named by Richard Owen
Fossil taxa described in 1859
Monitor lizards of Australia
Apex predators

Megalania


Krizman je prezime.

Poznate osobe
 Bogdan Krizman, hrvatski povjesničar
 Tomislav Krizman hrvatski slikar i grafičar

Hrvatska prezimena

Krizman


El Centro Global para el Desarrollo y la Democracia es una ONG fundada y dirigida por el expresidente peruano Alejandro Toledo desde 2006.

La organización
La ONG se dedica a promover democracias sostenibles y autosuficiencia económica en los países en desarrollo, profundizando el conocimiento sobre la pobreza, la desigualdad social y la falta de equilibrio histórico en regiones excluidas. También a través del diseño e implementación de soluciones prácticas para promover el bienestar de los individuos, particularmente las mujeres, en comunidades económicamente marginadas alrededor del mundo.

Cumbre de expresidentes
La cumbre anual de expresidentes reúne a los anteriores jefes de Estado de diversos países, para que juntos discutan sobre la democracia y medidas para fortalecerla.

Referencias

Enlaces externos
Página oficial

Organizaciones no gubernamentales de Perú


පරපුරක බලය නිර්මාණය වන්නේ නිදහසින් දශක 7 කට ආසන්න කාලයක් තුල මේ රට දිගින් දිගටම අසමත් රාජ්‍යක් වීම සහ එම තත්වය තවදුරටත් පවත්වාගෙන යාම නතර කිරීම සඳහා වූ පුරවැසි ඒකරාශීවීමක් ලෙසය.

බුදු දහමේ මූලික හරය වන චතුරාර්‍ය් සත්‍ය ගැටලු විසදීමේ න්‍යායක් ලෙස භාවිතා කරමින් අප මෙම දේශපාලන අර්බුධය විග්‍රහ කරගන්නෙමු. අර්බුදය - අර්බුදයට හේතුව - අර්බුදය නැතිකිරීම - අර්බුදය නැති කිරීමේ මාර්ගය ලෙස දේශපාලනිකව පරිවර්ථනය කරමින් අප මාතෘභූමියේ මිනිසුන්ට දේශපාලනික විමුක්තිය ලබාදීමේ ක්‍රියාවලියේ විසඳුම සොයා ගමන් කලෙමු.

ගෝලීය දේශපාලනයත් එහි බලපෑම මත විවිධ රටවල් මුහුන දුන් අර්බුදත්, නිදහස ලැබීමෙන් පසු මේරට පාලනය බාරගත් දේශපාලකයින්ගේ ක්‍රියාකාරීත්වයත් අප ඉතාම සුපරික්ෂාකාරීව නිරීක්ෂණය කලෙමු.

1815 ට පෙර විවිධ වකවානූ තුල ශ්‍රී ලංකාවේ ගමන් මාර්ගයත්, අප සතු වූ ජීවන රටාවත්, අප රටේ අදටත් පවතින සම්පත් සහ අවස්ථාවන් පිලිබඳවත්, එම අවස්ථාවන් සහ සම්පත් 1948 න් පසු දේශපාලන කදවුර කොතෙක් දුරට භාවිතා කලේද, නොකලේද, අවභාවිතා කලේද යන්නත් අපගේ ඉරීක්ෂණයට බදුන්විය.

එහිදී අප ආ අවසාන නිගමනය වූයේ මේ දේශපාලන අර්බුධයට හේතුව 1948 සිට මේ රට පාලනය කල දේශපාලන කදවුර බවය. 1948 දේශපාලන කදවුර යන කුලකයට 1948 සිට මේ රටේ බලය දැරූ සියලු පක්ෂ සහ පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කල සියලු පක්ෂ අයත් වේ. ඔවුගේ අදූරදර්ශී, දේශදෝහි, පරගැති පාලනයත්, මේ රට අසමත් රටක් බවට පත්කලේය.

දැන් අර්බුදයට හේතුව ඉතාම සරල ලෙස පැහැදිලි කල හැක. එනම් මේ අර්බුධයට හේතුව 1948 දේශපාලන කදවුර සහ ඔවුන් විසින් ගත් බහුතර අදූරදර්ශී, මේ මහපොලවට නොගැලෙපන, දේශද්‍රෝහී, පරගැති තීරණ සහ ක්‍රියාමාර්ගයන්ය. එම නිසා මෙම අර්බුදය නැතිකිරීමට නම් 1948 දේශපාලන කදවුර දේශපාලනිකව පරාජය කිරීමත් ඔවුන් විසින් ගත් එම තීරණ සහ ක්‍රියාපිලිවෙත ආපසු හැරවිය යුතු වේ. පරපුරක බලය නිර්මාණය වන්නේ එය ආපසු හැරවීමේ සහ 1948 දේශපාලන කදවුර දේශපාලනිකව පැරදවීම සඳහාය.

නමුත් එයින් පමනක් මේ දේශපාලන සමාජා ආර්ථික අර්බුදය විසදෙන්නේ නැත. ඒවා ජයගනු වස් පැහැදිලි දේශීය ප්‍රතිපත්තියක් සහ ගෝලීය දේශපාලනික සහ ආර්ථික තත්වය කලමනාකරණය කල හැකි දේශපාලන කදවුරක් නිර්මාණය කල යුතුය. රට ගොඩගැනීමේ සහ ගොඩ නැගීමෙහි ක්‍රමයක් ස්ථාපිත කල යුතුය.

එය මේ රටට සතා පරිසරයට මිනිසුන්ට සතාසිව්පාවුන්ට අතීත උරුමයන්ට අපේ වටිනාකම්වලට ගැලපෙන ශිෂ්ඨ සම්පන්න ක්‍රමයක් විය යුතුය. එමෙන්ම ගෝලීය සමාජ ආර්ථික දේශපාලනික තත්වයන්ට ගැලපෙන්නක්ද විය යුතුය. ලෝකයේ නව තාක්ෂනය සහ නවීන ක්‍රම උපායන් සමග දේශීයත්වය එකට සම්මිශ්‍රනය විය යුතුය.

වසර දහස් ගනනක පෞඩ ඉතිහාසය තුල වෙනත් රටවල්වලට සාපේක්ෂව අප සිටියේ වඩාත් ඉදිරිගාමී තැනකය. වාරි කර්මාන්ත තාක්ෂනය, නගර නිර්මාන, කලාව කෘෂිකර්මාන්තය මේ සියලු ක්ශේත්‍රවල අපටම ආවේනික වූ තාක්ෂණය පැවත ඇත. එය අත්දැකිමක් සහ අදර්ශයක් කර නොගෙන අතීත පුරාජේරුවෙන් පමනක් අපට නැවතත් බලවත් ජාතියක් විය නොහැක. අතීතයේ අපට හිමිව තිබූ පෞඩත්වය නැවත අත්පත් කරගැනීම සඳහා ලෝකයේ මේ වෙනකොට තිබෙන ඉදිරිගාමී තාක්ෂණය අපද භාවිතා කලයුතු වනු ඇත. AI , iOT , Block Chain වැනි තාක්ෂනයන් යොදාගනිමින් අපගේ පාරම්පරික කර්මාන්ත වල ත්ත්වය වැඩි දියුණු කිරීම ,  නව කර්මාන්ත හරහා විදේශ විනිමය ලබාගැනීම , වැනි කාරණා අප ජයගත යුතුය.

"ලෝකයේ නව තාක්ෂනය සහ නවීන ක්‍රම උපායන් සමග දේශීයත්වය එකට සම්මිශ්‍රනය විය යුතුය." යන්නෙන් අප අදහස් කරන්නේ එයයි. අප එය හදුන්වන්නේ භූමියේ යතාර්ථය පිලිගත් දේශපාලන ක්‍රමය ලෙසය. මේ සියල්ල සිදු කිරීමේදී අපගේ මූලික බෙදීම වනුයේ ශිෂ්ඨ සහ අශිෂ්ඨ ලෙසය. ස්ථවවරත්වය සහ සංවර්ධනය දෙසට අප ගමන් කිරීමේදී ශිෂ්ඨ සම්බන්න භාවිතයක් පවත්වාගෙන යාම අපගේ දැක්මයි.

අප වසර 2500 ඉතිහාසය ගැන සතුටු වන්නාක් මෙන් තවත් වසර සිය ගනනකින් දහස් ගනනකින් පසු අනාගත පරපුරට මේ යුගය ගැන සතුටු වන්නට අවස්ථාවක් සැලසීම අපගේ වගකීම වෙයි.  මේ රටේ දුක්විදපු අවසාන පරපුර අප බවට පත් කිරීමට නැතහොත් මේ දේශපාලන අර්බුදය තවත් අනාගත පරපුරකට නොදීමට අප ඉලක්ක ගත වීමු.

මේ සියල්ල කල හැක්කේ නව දේශපාලන ව්‍යාපාරයකින් බවත්, එම නව දේශපාලන ව්‍යාපාරය මෙතෙක් දේශපාලනය නොකල දේශප්‍රේමී විමුක්තිකාමී පුරවැසියන්ගෙන් ආරම්භ කර පවත්වාගෙන යා යුතු බවත් අපගේ දැක්ම වන අතර ඒ සඳහාම පරපුරක බලය බිහි කරන ලදී.

පරපුරක බලය


Myrmidon or Myrmidons may refer to:

Greek mythology
 Myrmidons, an ancient nation of Greek mythology
 Myrmidon (hero), the eponymous ancestor of the mythological Myrmidons
 Myrmidons, part of the lost tragedy Achilleis by Greek playwright Aeschylus

Modern fiction
Sergeant Myrmidon, a character from The Ballad of Halo Jones
A race in the game Myth: The Fallen Lords
A fictional monster from the book Shade's Children
The terrorist/military wing of a religious cult from the 2012 video game Zero Escape: Virtue's Last Reward
One name for a mysterious race of humanoids in the game Dragon's Dogma
A character class in the Nintendo video game series Fire Emblem
A warrior type of the Naga race in the Warcraft franchise

Vessels
HMS Myrmidon, the name of several British ships
 USS Myrmidon, a tank landing ship of the United States Navy

Other uses
Myrmidon of Athens, an Athenian commander of the 4th century BC
 Myrmidon Club, a dining club at Merton College, University of Oxford
 Operation Myrmidon, a planned raid during the Second World War on the Adour Estuary in south-western France
 Myrmidons of Melodrama, a compilation album by American pop girl group The Shangri-Las

See also
Myrmidone, a feminine name attributed to two characters in Greek mythology

Myrmidon


John Bonham-Carter ist der Name folgender Personen:

* John Bonham-Carter (Politiker, 1788) (1788–1838), britischer Politiker und Rechtsanwalt
 John Bonham-Carter (Politiker, 1817) (1817–1884), britischer Politiker

John Bonham-Carter


Michael John Pollard (født  Michael John Pollack Jr. den 30. maj 1939, død 20. november 2019) var en amerikansk skuespiller kendt for at spille C.W. Moss i krimifilmen Bonnie og Clyde fra 1967.

Filmografi
 De vilde engle (1966)

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra New Jersey
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet
Oscar-nominerede skuespillere
Personer døde af hjertestop

Michael J. Pollard