Misyonerlik, dar anlamıyla herhangi bir dini öğretiyi yabancı ülkelerde yaymakla yükümlü din görevlilerini tanımlamada kullanılır. Daha geniş anlamıyla ise başkalarını  belirli bir öğretiye, özellikle dini bir öğretiye ikna etmeye çalışan, onları bu öğretiye çekme amacını üstlenen kişileri tanımlamada kullanılır.

"Misyoner" terimi yaygın olarak Hristiyanlığı yaymayı amaç edinen görevliler için kullanılır, ancak herhangi dini öğretiyi yaymaya çalışanlar için de kullanılabilir. İslam misyonerliğine dâvah denilir.

Köken bilimi
Misyoner, Latince kökenli bir sözcüktür. 16. yüzyılda, Kutsal Ruh'un dünyaya gönderilmesini ifade etmek için üretilmiş bir sözcüktür ve kökeni Latince Missio- (önemli görev) sözcüğüdür. Missio sözcüğünün kökeni yine Latince mittere (göndermek) sözcüğüdür.

Dinlerde misyonerlik

Hristiyan misyonları
Hristiyanlık tarihinin ilk misyoneri olan Pavlus gibi, pek çok din adamı misyonerlik faaliyetinde bulunmuştur. Misyoner deyimi özellikle 1660'lardan itibaren özel bir görev alan Hristiyan din adamı anlamında kullanılmıştır. Yine kilise tarafından "Kitab-ı Mukaddes'i vaaz eden kişi" anlamında kullanılmıştır. Hristiyan misyonerler Hristiyanlığın ilerleyen süreçlerinde sadece yabancı bir dilden olanı değil, kendi mezheplerinden olmayan insanları dahi kendi mezheplerine çekmek amacını gütmüşlerdir.

Kiliseye göre misyonerlik görevinin İsa tarafından ilk olarak havarilere verildiği ileri sürülmektedir. Buna dayanak olarak da Yeni Ahit'in Matta bölümü gösterilmektedir:
İsa yanlarına gelip kendilerine şunları söyledi: "Gökte ve yeryüzünde bütün yetki bana verildi.
Bu nedenle gidin, bütün ulusları öğrencilerim olarak yetiştirin. Onları Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'un adıyla vaftiz edin.
Size buyurduğum her şeye uymayı onlara öğretin. İşte ben, dünyanın sonuna dek her an sizinle birlikteyim." (Matta 28:18-20)

Anadolu kökenli olan Pavlus'un Hristiyanlıktaki önemi onun daha ilk yıllarında yaptığı önemli uğraşlardan kaynaklanmaktadır. Bunların en önemlisi Hristiyanlık adına yaptığı Batı Anadolu, Makedonya ve Yunanistan'a yaptığı yolculuklardır. Onun yaptığı yolculukları önemli kılan faktörler ise özellikle sünnet olmayı reddeden ve Tevrat'ın kurallarına boyun eğmek istemeyen Romalı dini toplulukları sünnetsiz ve kuralsız olarak Hristiyanlığa alması olmuştur. Bu nedenle çeşitli baskılara maruz kalmıştır. Diğer bir önemli faktör ise Pavlus'un gittiği yerlerde kiliseler kurması ve bunlar örgütlemiş olmasıdır. Yani bir bakıma organize yapılan ilk misyonerlik hareketidir.

Roma başlangıçta Pavlus'un bu hareketlenmelerini Yahudiliğin yeni bir yorumu veya mezhebi olarak kabul ediyor ve bir sakınca görmüyordu. Ama zamanla Hristiyanlar Roma ve imparatorun hakimiyetini reddedip İsa'nın hakimiyetini kabul etmeye başlayınca kiliseler ile Roma karşı karşıya gelmeye başladı. Tüm bunların sonucu olarak Pavlus esaret altında Roma'ya götürüldü ve orada öldü.

İsa'dan sonra 257 yılında doğan Gregorius, Kayseri'de bir Hristiyan kadın tarafından yetiştirilmiş ve Roma'da prens olan Tridites'in hizmetine girmiştir. Tridites'le birlikte Ermenistan'a gelen Gregory, Ermeni dini inanışlarına karşı gelmiş ve 50 sene zindan cezası almıştır. Ama prensi Hristiyanlığa ikna edip Hristiyan yapınca değeri arttı. Bununla birlikte Anadolu'nun Hristiyanlaşma süreci hızlandı. 302 yılında Yuhanna ismini alarak Fırat nehrinde vaftiz olan Tridites, ilk Hristiyan Ermeni kralıdır.

İslami misyonlar
İslam'da bu dini yayma misyonu taşıyan tebliğ vardır.

İslam'da misyonerlik faaliyetlerinin özellikle Endonezya, Afrika, Arap Yarımadası, Balkanlar ve Orta Asya'da önemli etkileri olmuştur.
De ki: "İşte bu benim yolumdur. Ben ve bana uyanlar bilerek Allah'a inanırız. Allah'ın şanı yücedir. Ben, Allah'a ortak koşanlardan değilim." (Yusuf Suresi 108)

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 İdris YÜCEL, Kendi Belgeleri Işığında Amerikan Board'ın Osmanlı Ülkesindeki Teşkilâtlanması , Erciyes Üniv. Sosyal Bil. Ens., Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Kayseri 2005
 İdris YÜCEL, Anadolu'da Amerikan Misyonerliği ve Misyon Hastaneleri (1880-1934), TTK Yayınevi, Ankara 2017.
 İdris YÜCEL, "A Missionary Society at the Crossroad: American Missionaries on the Eve of the Turkish Republic", Cumhuriyet Tarihi Araştırmaları Dergisi CTAD, Sayı 15, Bahar 2012.
 İdris YÜCEL "An Overview of Religious Medicine in the Near East: Mission Hospitals of the American Board in Asia Minor (1880-1923)", Journal for the Study of Religions and Ideologies, Vol 14, Issue 40, Spring 2015.
İdris YÜCEL, "Bir Misyonerlik Uygulamasının Teorisi ve Pratiği: Urfa Amerikan Körler Okulu (1902-1914)" Cumhuriyet Tarihi Araştırmaları Dergisi CTAD, Sayı 14, Güz 2011.

Misyonerlik


Synura ist eine Algen-Gattung aus der Ordnung Synurales mit ca. 17 Arten.

Beschreibung
Synura bildet freischwimmende, kugelförmige Kolonien (Durchmesser: 10 bis 400 µm) aus eiförmigen oder länglichen Zellen, die radial um das Zentrum angeordnet sind. Jede Zelle besitzt zwei Geißeln gleicher oder verschiedener Länge, zwei laterale goldbraune Plastiden, einen Zellkern und mehrere kontraktile Vakuolen, die an verschiedenen Stellen lokalisiert werden können. Die Zellen sind außerdem meist auf der ganzen Oberfläche mit Kieselschuppen bedeckt. Die Schuppen haben oft eine deutliche Spitze oder Borste, die in Richtung der Geißelansatzstelle zeigt. Die Zellen haben keinen Augenfleck.

Fortpflanzung
Bei der ungeschlechtlichen Vermehrung kommt es zur Längsteilung eines Protoplasten; ein Protoplast kann außerdem aus der Schuppenhülle als Zoospore ausschlüpfen. Es kann manchmal zur Teilung ganzer Kolonien kommen. Die Zellen können auch ungeschlechtliche Zysten mit einer verkieselten Wand bilden.

Die geschlechtliche Fortpflanzung erfolgt durch Isogamie. Zwei gleichgestaltete Gameten (Geschlechtszellen) verschmelzen miteinander, wobei einer der Gameten die Kolonie verlässt, während der andere in seiner Kolonie verbleibt. Die Zygote verwandelt sich in ein kugelförmiges Dauerstadium mit einer Wand aus Kieselsäure, das im Kolonieverband erhalten bleibt.

Verbreitung
Synura ist eine Planktonalge, die vorwiegend im Frühjahr und Herbst in leicht sauren, oligo- bis mesotrophen, stehenden Gewässern vorkommt. Synura uvella bildet zuweilen braune Wasserblüten.

Arten (Auswahl)
 Synura adamsii
 Synura favus
 Synura microcrepis
 Synura spinosa
 Synura uvella

Quellen
 Karl-Heinz Linne von Berg, Michael Melkonian u. a.: Der Kosmos-Algenführer. Die wichtigsten Süßwasseralgen im Mikroskop. Kosmos, Stuttgart 2004, ISBN 3-440-09719-6.
 Heinz Streble, Dieter Krauter: Das Leben im Wassertropfen. Mikroflora und Mikrofauna des Süßwassers. Ein Bestimmungsbuch. 10. Auflage. Kosmos, Stuttgart 2006, ISBN 3-440-10807-4.

Weblinks

 Synura bei algaebase.org
 Bilder von Synura uvella

Stramenopile
Stramenopiles

Synura


مقاطعة غُرِتسِيَة أو غُرِتسِيَا أو (نقحرة: غوريتسيا) (Provincia di Gorizia) مقاطعة إيطالية بإقليم فريولي فينيتسيا جوليا ذاتي الحكم شمال شرق البلاد. عاصمتها مدينة غُرِتسِيَة ، يبلغ عدد سكانها 141.924 نسمة.

الجغرافيا
تحدها غرباً مقاطعة أوديني ، و مقاطعة ترييستي من الجنوب الشرقي ، و دولة سلوفينيا من الشرق و البحر الادرياتيكي جنوباً.

تشمل أراضيها الوادي الأسفل لنهر إزونسو و مصب نهر تيمافو و جزء من منطقو كوليو .

أهم مدن المقاطعة :
 غُرِتسِيَة 36.051 ساكن
 مونفلكوني 27.897 ساكن

مراجع

مقاطعات سابقة في إيطاليا
مقاطعة غوريتسيا
غوريتسيا

مقاطعة غرتسية


تقع مقاطعة ساسكس  في الجنوب الشرقي لإنجلترا في بريطانيا. وهي مقسمة إلى جزئين اليوم الأول شرق ساسكس والثاني غرب ساسكس. تاريخيا كانت تعرف بمملكة ساسكس.

أعلام

 إدوارد دانيال كلارك
 غودوين إيرل وسكس
 ستيفن ميليغان
 سبايك ميليغان
 ألفريد تنيسون
 صوفي كوكسون
 هارولد ماكميلان
 باول سكوفيلد
 إيفانز بريتشارد
 هاري جريجسون ويليامز

مراجع

سوسكس
مقاطعات إنجلترا
مقاطعات إنجليزية أسست في العصور القديمة
مقاطعات إنجليزية تفككت في 1974

ساسكس


Millikanov pokus je pokus u kojem je R. A. Millikan (1909.) s pomoću kapljica ulja raspršenih u homogenom električnom polju odredio elementarni električni naboj. Aparatura pokusa sastoji se od dvije komore koje se nalaze jedna na drugoj. Dno i vrh donje komore spojeni su na izvor električnoga napona i čine električni kondenzator. Prostor između ploča kondenzatora može se obasjati rendgenskim zračenjem. Raspršivač ulja ubacuje laganu maglicu sitnih uljnih kapljica u gornju komoru. Neke od kapljica kroz kružni otvor padaju u donju komoru i ulaze u homogeno električno polje kondenzatora. Tu s pomoću rendgenskoga zračenja bivaju negativno ionizirane. Električno polje djeluje na kapljice ulja prema gore jakošću (intenzitetom koji ovisi o tome koliko su naelektrizirane. Millikan je s pomoću mikroskopa mjerio volumene kapljica i promatrao njihovo gibanje. Mijenjajući električni napon na pločama kondenzatora mogao je promijeniti brzinu gibanja kapljica i zaustaviti ih.

Kada kapljica ulja lebdi u električnome polju, sve su sile koje djeluju na nju u ravnoteži:

gdje je: Fel = (Q∙U)/d - električna sila, Fuz = ρzraka∙g∙V - uzgon, Fg = m∙g = ρulja∙g∙V - gravitacija na površini Zemlje, Q - električni naboj na kapljicama ulja, U - električni napon između kondenzatorskih ploča, d - razmak između kondenzatorskih ploča, ρzraka - gustoća zraka, ρulja - gustoća ulja, g - gravitacijsko ubrzanje, V - volumen kapljice. Naboj kapljice ulja može se izračunati:

Millikan je nakon četiri godine mjerenja i unapređivanja pokusa spoznao da se električni naboj na kapljicama mijenja skokovito i da je električni naboj svake kapljice ulja umnožak prirodnoga broja N i najveće zajedničke mjere električnoga naboja eM = 1,592 · 10–19 C (Millikanov elementarni naboj) : Q = NeM. Millikanov iznos elementarnoga naboja je za 1% manji od suvremeno izmjerene vrijednosti (1,602 · 10–19 C).

Atomizam elektriciteta
Pobjeda atomističke hipoteze nužno je vodila do pomisli da se i elektricitet mora sastojati od određenih sićušnih dijelova. Atomistička struktura elektriciteta prvi put se očitovala u elektrolitskim pojavama.

Poznato je da je čista voda vrlo slab vodič električne struje. No otopimo li u njoj neku sol ili kiselinu, tada se otopina pokazuje vrlo dobrim električnim vodičem. Električne struje u otopinama vezane su s kemijskim rastvaranjem soli ili kiseline. Dok teče struja između negativno nabijene katode i pozitivno nabijene anode, koje su uronjene u tekućinu, na katodi i anodi izlučuju se komponente koje sastavljaju sol ili kiselinu. Tako kod elektrolize kuhinjske soli NaCl natrij odlazi katodi, a klor anodi. Za razumijevanje elektrolitskih pojava važno je opažanje da električne struje teku otopinom već na najmanjem električnom naponu između katode i anode. Odatle proizlazi da molekule soli i kiselina moraju već prije biti rastavljene na pozitivne i negativne dijelove. Kad uključimo neki električni napon, on samo prenosi pozitivne čestice prema katodi, a negativne prema anodi. Nabijeni dijelovi molekula koji se kreću otopinom zovu se Arrheniusovi ioni. To mogu biti i atomi, kao što smo vidjeli kod elektrolize kuhinjske soli, ili grupe atoma.

Pokusnim ispitivanjima Faraday je 1832. našao osnovne zakone elektrolize, koji, objašnjeni preko atoma, kažu da isti broj atoma jednovalentnih elemenata nosi sa sobom jednaku količinu elektriciteta. Potrebna je ista količina elektriciteta da se iz otopine izluči 1 gram vodika (H), 23 grama natrija (Na), 35,5 grama klora (Cl) i 197,2 grama zlata (Au).

No te se količine odnose zaista kao atomske težine tih kemijskih elemenata. Faradayeva konstanta, to jest množina elektriciteta što ga prenosi Avogadrov broj atoma, jednaka je:

Taj se rezultat pokusa može najbolje protumačiti predodžbom da na svaki atom dolazi jedan atom elektriciteta. Ta temeljna količina elektriciteta pomnožena Avogadrovim brojem NA jednaka je tada Faradayevoj konstanti:

Odatle dobivamo da je najmanji električni naboj jednak e = 1,602 176 634 × 10−19 C

Tu osnovnu količinu elektriciteta prvi je uveo George Johnstone Stoney. Ona je osnovna konstanta fizike i elektrokemije.

Ioni mogu biti nabijeni električki pozitivno i negativno. Njihov najmanji električni naboj može biti + e ili - e. No pored toga mogu ioni često imati i naboj 2∙e, 3∙e, i tako dalje. Elektricitet se pojavljuje uvijek kao cijeli broj Stoneyeve elementarne količine naboja.

Elektricitet zamjećujemo po silama koja vladaju između elektriziranih tijela. Trenje je najpoznatiji način elektriziranja. Analiza sila koje vladaju između tijela u takvom stanju vodi nas neposredno do predodžbe o električnom naboju i električnom polju.

R. A. Millikan je pronašao točnu metodu po kojoj možemo ispitivati sile na sasvim sićušne čestice materije. Parafinsko ulje rasprši se u sitne, tek mikroskopski vidljive kapljice. Svaka kapljica ponese sa sobom određenu količinu elektriciteta. Te kapljice stavljaju se između ploča električnog kondenzatora. Ako same ploče nisu nabijene, kapljice padaju prema dolje. Na njih djeluje sila teža. Ako se ploče nabiju, kapljice ulja prestaju jednoliko padati. Neke se počinju dizati, druge padaju sporije ili brže. Očito je da je električno stanje koje potječe od nabijenih ploča kondenzatora jednako u čitavom prostoru kondenzatora. Budući da na kapljice djeluju različite sile, moraju se među sobom razlikovati svojim vlastitim električnim stanjem. Velimo, kapljice ulja imaju različiti električni naboj, pa zato na njih djeluju slabije ili jače električne sile. Sila na svaku kapljicu može se prikazati kao umnožak dvaju čimbenika: prvi je čimbenik električni naboj kapljice, drugi je čimbenik određen prirodom kondenzatora - to je električno polje kondenzatora. Dva su ova čimbenika zaista nezavisna, vidi se najbolje kad se pojačava ili oslabljuje električni naboj kondenzatora. Tada sila na sve kapljice ulja raste ili pada za isti čimbenik. Električni naboj označit ćemo s e, a električno polje s E, pa silu F možemo pisati u obliku:

Stavimo li naboj e jednak 1, tad je iznos sile jednak polju E. Električno polje, prema tome, jednako je sili na jedinicu pozitivnog električnog naboja. U našem kondenzatoru, koji stoji vodoravno, električno polje ima smjer prema gore ili prema dolje, već prema tome da li gornja ploča kondenzatora ima negativan ili pozitivan naboj. Smjer električnog polja daje sila na pozitivan naboj. Kao pozitivan naboj uzet je naboj natrljanog staklenog štapa, kojim smo na primjer mogli nabiti gornju ploču kondenzatora.

Da kapljicama ulja moramo pripisati pozitivan ili negativan naboj, vidi se odatle što neke bivaju u kondenzatoru ubrzane prema gore, neke prema dolje. Ako je gornja ploča kondenzatora nabijena pozitivno, a donja negativno, tada električno polje ima smjer prema dolje. Ono, dakle, pozitivno nabijene kapljice ulja ubrzava prema dolje, a negativno nabijene kapljice diže prema gore.

Milikanov pokus služi za točno određivanje naboja. Promatrajmo neku nabijenu kapljicu između ploča kondenzatora. Pod utjecajem sile teže ona pada dolje. No sad se može električni naboj tako mijenjati da električna sila drži ravnotežu sili teži. Polje kondenzatora vuče kapljicu silom e∙E prema gore, a sila m∙g prema dolje. U slučaju da kapljica lebdi slobodno, imamo jednadžbu ravnoteže:

Masa kapljica ulja je poznata jer znamo gustoću ulja i promjer kapljica, a električno polje možemo lako mjeriti. Iz gornje jednadžbe može se dakle izračunati električni naboj kapljica ulja. Milikan je našao da je električni naboj kapljice uvijek jednak cijelom broju Stoneyeva elementarnog naboja. Obasjavajući zrakama, može se sasvim malo mijenjati naboj. Tada se opaža da takva promjena iznosi uvijek najmanje jednu elementarnu količinu naboja, ili dvije, tri, i tako dalje. Time su Milikanovi pokusi nedvojbeno utvrdili atomističku strukturu elektriciteta.

Analiza električnih sila vodi nas zaključku da u električnim pojavama imamo dva različita čimbenika: električni naboj i električno polje. Električni naboj javlja se kao svojstvo čestica, a električno polje zamjećujemo u prostoru oko električnih tijela, dakle, oko električnih naboja. Dođe li neki električni naboj u prostor, gdje vlada neko električno polje, on biva ubrzan ili usporen. Sila se može prikazati kao umnožak električnog naboja i vanjsko električnog polja. Veza između naboja i polja je najjednostavnija što se može zamisliti.

Pored električnih polja potrebno je uvesti i električni napon U. Kad pomičemo neki električni naboj u električnom polju, vršimo mehanički rad. Uzmimo na primjer da pozitivni naboj pomaknemo od negativne do pozitivne ploče kondenzatora. Na naboj djeluje sila e∙E, pa pri pomaku d vršimo rad e∙E∙d. Električni napon kondenzatora U jednak je radu jediničnog naboja na putu od jedne ploče do druge:

U praksi obično znamo električni napon između ploča kondenzatora. Električno polje možemo tada proračunati:

Pri danom naponu, na primjer napona električnih vodova mreže, električno polje je to jače što su ploče kondenzatora bliže.

Zgodno je uvesti i električni napon između bilo koje dvije točke u prostoru gdje vlada električno polje. Električni napon između dvije točke jednak je općenito radu što ga vršimo kad jedinični pozitivni naboj pomaknemo od jedne točke do druge.

Uzmemo li specijalno jednu točku ili neku plohu kao stalnu (na primjer tlo ili neku metalnu ploču ili beskrajno daleku točku), to je električni napon funkcija od druge točke prostora. Tako shvaćen električni napon zvat ćemo električnim potencijalom i tom potencijalu dat ćemo vrijednost nula u čvrstoj točki ili čvrstoj plohi. Potencijal ćemo označit slovom V. U svakoj točki prostora ima električni naboj e potencijalnu energiju e∙V.

Kao mjerna jedinica električnog napona je 1 volt (V).

Izvori

Vanjske poveznice

Pokusi iz fizike
Elektromagnetizam

Millikanov pokus


Acrochaetiales, red crvenih algi u podrazredu Nemaliophycidae. Postoji preko 200 priznatih vrsta (218) u tri porodice

Porodice
 Acrochaetiaceae Fritsch ex W.R.Taylor, 169
 Audouinellaceae J.Feldmann 41
 Rhodochortonaceae, 8

Izvori

Nemaliophycidae

Acrochaetiales


Bulanık mantık, bulanık eseme ya da puslu mantık, 1965 yılında Lütfü Aliasker Zade'nin yayınladığı bir makalenin sonucu oluşmuş bir mantık yapısıdır.

Bulanık mantığın temeli bulanık küme ve alt kümelere dayanır. Klasik yaklaşımda bir nesne ya kümenin elemanıdır ya da değildir. Matematiksel olarak ifade edildiğinde nesne küme ile olan üyelik ilişkisi bakımından kümenin elemanı ise "1", kümenin elemanı değilse "0" değerini alır. Bulanık mantık klasik küme teorisinin genişletilmesidir. Bulanık kümede her bir nesnenin bir üyelik derecesi vardır. Nesnenin üyelik derecesi, (0, 1) aralığında herhangi bir değer olabilir ve üyelik fonksiyonu M(x) ile gösterilir.

Örneğin; normal oda sıcaklığını 23 derece olarak kabul edersek klasik küme kuramına göre 23 derecenin üzerindeki sıcaklık derecelerini sıcak olarak kabul ederiz ve bu derecelerin sıcak kümesindeki üyelik dereceleri "1" olur. 23 altındaki sıcaklık dereceleri ise soğuktur ve sıcak kümesindeki üyelik dereceleri "0" olur. Soğuk kümesini temel aldığımızda bu değerler tersine döner. Bulanık küme yaklaşımında üyelik değerleri [0,1] aralığında değerler almaktadır. Örneğin 14 derecelik sıcaklık için üyelik derecesi "0", 23 sıcaklık derecesi için üyelik değeri "0,25" olabilir.

Klasik kümelerin aksine bulanık kümelerde elemanların (nesnelerin) üyelik dereceleri [0, 1] aralığında sonsuz sayıda değişebilir. Bunlar üyelik derecelerinin devamlı ve aralıksız bütünüyle bir kümedir. Kesin kümelerdeki soğuk-sıcak, hızlı-yavaş, aydınlık-karanlık gibi ikili değişkenler, bulanık kümelerde biraz soğuk, biraz sıcak, biraz karanlık gibi esnek niteleyicilerle genişletilerek gerçek dünya problemlerine benzetilir. Kesin kümelerden farkı ise böyle bir çatıda bilginin kaynağındaki küme üyeliğinin, kesin tanımlanmış ön koşullarının olmayışı ve değişkenlerin belli bir aralıkta bulunmasıdır.

Bir şeyin varlığı kendisine ait bir isimle doğar. Evrendekilerin tamamı hem (ya) tek (1) hem de (ya da) sonsuz eksi tektir (sonsuz - 1).

Klasik mantık ile bulanık mantık arasındaki temel farklılıklar:

Yapay zekâ uygulaması olarak bulanık mantık
Bulanık mantık bir yapay zekâ uygulaması oluşturma prensibidir. Bulanık mantıkta temel olan bir sonuca varmaktır. Normal bir programın yapısı:

 Temel girdiler → Program → Sabit bir sonuç şeklindedir. Oysaki bir bulanık mantık uygulaması:
 Sayısı belli olmayan veri yığını → Program → Girdilere ve varsayıma göre değişken bir veya birden fazla sonuç şeklindedir. Bir bulanık mantık uygulamasındaki sonuç, aynı girdiler olsa bile değişik bir sonuç döndürebilir ve bir öbek halinde veriyi alabilir. Bulanık mantıktaki özellik bunun haricinde verilen verilerin örnekleme mantığı ile alınması ve tümü simgelediği varsayımı yapılması ve buna göre bir olasılık değerinin elde edilmesidir.

Yapay zekâda bulanık mantık uygulamaları
Bulanık mantık, kesin çıktıyı elde etmek için girdi olasılıklarının seviyeleri üzerinde çalışır. Küçük mikro denetleyicilerden büyük, ağa bağlı, iş istasyonu tabanlı denetim sistemlerine kadar çeşitli boyut ve yeteneklere sahip sistemlerde uygulanabilir. Bulanık mantık, donanım, yazılım veya her ikisinin bir kombinasyonunda uygulanabilir. Bulanık mantık ticari ve pratik amaçlar için kullanışlıdır; makineleri ve tüketici ürünlerini kontrol edebilir, doğru akıl yürütmeyebilir, ancak kabul edilebilir mantık yürütebilir. Bulanık mantık, ayrıca mühendislikteki belirsizlikle başa çıkmaya yardımcı olur.

Bulanık mantığın kullanıldığı alanlar
Bulanık mantık için temel uygulama alanları aşağıdaki gibidir:

Otomotiv sistemleri

 Otomatik şanzımanlar
 Dört tekerli taşıtlar
 Araç ortam kontrolü

Tüketici elektroniği ürünleri

 Hi-Fi sistemleri
 Fotokopi makineleri
 Fotoğraf makineleri ve video kameralar
 Televizyonlar

Beyaz eşyalar ve ev aletleri

 Mikrodalga fırınlar
 Buzdolapları
 Tost makineleri
 Elektrikli süpürgeler
 Çamaşır makineleri

İklimlendirme ürünleri

 Klimalar / Kurutucular / Isıtıcılar
 Hava nemlendiriciler

Bulanık mantık sistemlerinin avantajları

 Bulanık akıl yürütme içindeki matematiksel kavramlar çok basittir.
 Bulanık mantığın esnekliğinden dolayı, sadece kurallar ekleyerek veya silerek bir FLS'yi (bulanık mantık sistemi) değiştirebilirsiniz.
 Bulanık Mantık Sistemleri kesin olmayan, bozuk, gürültülü giriş bilgileri alabilir.
 FLS'lerin oluşturulması ve anlaşılması kolaydır.

Bulanık mantık sistemlerinin dezavantajları

 Bulanık sistem tasarımına sistematik bir yaklaşım yoktur.
 Sadece basit olduklarında anlaşılabilirler.
 Yüksek doğruluk gerektirmeyen problemler için uygundurlar.

Ayrıca bakınız

 Bulanık Küme
 Mantık
 Matematiksel Mantık
 Semantik
 Yapay zekâ
 Bulanık mimari mekân analizi

Kaynakça
 İBRAHİM, Ahmad M. (2006), Gömülü Sistemlerde Bulanık Mantık, Bileşim Yayınları, 198 s.
 ÖZLEM, Doğan (2000), Mantık Klasik/Sembolik Mantık, Mantık Felsefesi, İnkılap Kitabevi, İstanbul, 398 s.
 ŞEN, Zekai (2003), Modern Mantık, Bilge Kültür Sanat, 168 s.
 ŞEN, Zekai (2004), Mühendislikte Bulanık Mantık ile Modelleme Prensipleri, Su Vakfı, 190 s.</small>

Dış bağlantılar
 Bulanık Mantık ve Bulanık Kontrol İngilizce
 BUMAT (Bulanık Mantık ve Teknolojisi Kulübü)
 Burhan Türkşen'le Bulanık Mantık Üzerine Söyleşi
 İnternet Ortamında Mantık Araştırmaları Kaynakları
 Vural, Mehmet  (2002) "Düşünce Tarihinde Mantık: Aristoteles Mantığından Bulanık Mantığa", Kutadgubilig, İstanbul, sayı 2
  Puslu Mantık ve Teknoloji
 Bulanık Mantık (Fuzzy Logic) nedir, nasıl çalışır, tarihi

Mantık
Felsefe

Bulanık mantık


En gammel bamses fortælling er en dansk børnefilm fra 2003, der er instrueret af Jon Bang Carlsen efter eget manuskript. Filmen er udgivet på dvd sammen med Min irske dagbog og Min afrikanske dagbog.

Handling
Simons bamse Carl er næsten lykkelig. Men også kun næsten. Den er nemlig bange for, at Simon en skønne dag vil glemme den, og det er det værste, som kan ske for en bamse. Bamser dør nemlig ikke, de bliver glemt. Da bamsen slår sig ned i Sydafrika sammen med Simon, sker katastrofen. Familien forærer Simon en længe ønsket hundehvalp, og straks glemmer Simon sin gamle bamse. Det desperate kæledyrs værste mareridt bliver til virkelighed, og der er nu kun plads til den nye hundehvalp og de sydafrikanske venner i Simons verden. Han er vokset fra bamser ... og pludselig er Carl helt alene i en fremmed verden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2003

Film instrueret af Jon Bang Carlsen
Børnefilm fra Danmark

En gammel bamses fortælling


(Tokio, Japón, 3 de julio de 1992) es una cantante idol, actualmente miembro del grupo Berryz Kobo perteneciente a Hello! Project.

Historia
En 2002, Maasa Sudou pasó con éxito la audición de Hello! Project Kids. Maasa Sudou es actualmente miembro del grupo Berryz Kobo.
En marzo de 2009, ella lanzó su primer photobook, llamado "Maasa".
En 2010, se confirmó que iba a ser la actriz principal de la película Light Novel no Tanoshii Kakikata, basada en una novela con el mismo nombre. La película se estrenó en cines en Japón en diciembre de 2010, y el DVD fue lanzado 3 de marzo de 2011. Maasa desempeñó el papel de "Tsurugi Yabusame", la chica hermosa y rica y fuerte, con un secreto, es secreto de la escritura de una nueva y exitosa novela, bajo el nombre de "Mio Himemiya".

Trabajos

Películas

 [2002] Minimoni ja Movie Okashi na Daibouken! (ミニモニ。じゃム→ビ→お菓子な大冒険!)
 [2010] Light Novel no Tanoshii Kakikata (ライトノベルの楽しい書き方)

Photobook

 2009 1º Photobook "Maasa"

Enlaces externos
 Official Hello! Project profile

Seiyū femeninas
Berryz Kobo
Cantantes femeninas de pop de Japón
Ídolos de Japón
Actrices de Tokio
Actrices de Japón del siglo XXI
Cantantes de Tokio
Cantantes infantiles de Japón

Maasa Sudō


Sofijska deklaracija (bug. Софийска декларация) dokument je koji su 1929. godine u Sofiji, glavnom gradu Bugarske, potpisali hrvatski ustaški čelnici Ante Pavelić, osnivač UHRO-a (Ustaša – hrvatska revolucionarna organizacija), i Gustav Perčec s predstavnicima makedonskog nacionalnog odbora saveza makedonskih emigrantskih organizacija Makedonskih Bugara, koji u praksi predstavlja unutarnju makedonsku revolucionarnu organizaciju. Dokument je potpisan u cilju zajedničkog djelovanja Hrvata i Makedonskih Bugara na rušenju Jugoslavije. Konkretan rezultat toga sporazuma je Atentat u Marseilleu i ubojstvo kralja Aleksandra u listopadu 1934. godine.

Pozadina

Dana 6. siječnja 1929. kralj Aleksandar Karađorđević u Jugoslaviji uvodi Šestosiječanjsku diktaturu. U to vrijeme Ante Pavelić je zastupnik u skupštini u Beogradu, i zajedno s Antom Trumbićem čini hrvatski blok unutar jugoslavenske skupštine. Nakon uspostave diktatorskog režima u Kraljevini Jugoslaviji 6. siječnja 1929. od strane nesklonog demokraciji, Aleksandra Karađorđevića koji ukazom ukida sve političke stranke te time najavljuje daljnji progon Hrvata i njihovih prava, vođa Hrvatske pravaške stranke prava Ante Pavelić u noći s 19. na 20. siječnja biva prisiljen pobjeći iz zemlje. Iz Jugoslavije Pavelić odlazi prvo u u Austriju, Beč, gdje nastavlja rad na stvaranju hrvatske revolucionarne ustaške organizacije, službeno osnovane 7. siječnja koja se borila za neovisnost Hrvatske. U ožujku 1929. Ustaše su započele protujugoslavensko djelovanje ubojstvom Tonyja Schlegela , protujugoslavenskog novinara, urednika zagrebačkih novina "Novosti". Pavelić ubrzo odlazi u Mađarsku te ubrzo nakon toga u Bugarsku gdje Pavelić prelazi na suradnju s bugarskom unutarnjom makedonskom revolucionarnom organizacijom koja također vodi borbu protiv jugoslavenskog diktatorskog režima kralja Aleksandra Karađorđevića u Makedoniji. Obje su strane odlučile da će zajedničko djelovanje i suradnja pozitivno utjecati na zajedničke interese. Naposljetku dolazi u Bugarsku.

Dolazak Pavelića u Bugarsku i potpisivanje deklaracije

U noći 19. travnja 1929. Ante Pavelić i Gustav Perčec stižu u Sofiju, glavni grad Bugarske gdje ih osobno dočekuje Vančo Mihajlov vođa dijela VMRO-a (Vnutarnje makedonske revolucionarne organizacije). U zemlji im je makedonska emigracija priredila spektakularan doček s nekoliko tisuća ljudi.

Ubrzo potpisuju dokument o zajedničkom djelovanju u dokumentu se navodi da će dvije organizacije koordinirati svoje protujugoslavenske aktivnosti. Nakon potpisivanja Sofijske deklaracije Paveliću i Perčecu u Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca izdana je smrtna presuda, a odnosi jugoslavenskog diktatorskog režima s Bugarskom znatno su se pogoršali. U tekstu dokumenta navodi se sljedeće:

Reakcije

Deklaracija je bila široko popraćena u europskom tisku. Srbijanske novine u Beogradu pune su ljutitih članaka koji optužuju vladu bugarskog premijera Andreja Ljepčeva za suučesništvo jer nije spriječila sastanak. Kraljevina Jugoslavija oštro je reagirala i izrekla smrtne presude Paveliću i Perčecu. Beograd okrivljuje Bugarsku, a bugarska vlada daje jamstva Jugoslaviji da je makedonska emigracija, a ne bugarska, pozdravila Hrvate, te se izražava žaljenje zbog uvredljivih riječi upućenih beogradskoj vladi.

Suđenje i presuda u odsustvu

Jugoslavenski velikosrpski izvanredni "Sud za zaštitu države" u Beogradu osudio je 17. srpnja 1929. hrvatske potpisnike Antu Pavelića i Gustava Perčeca u odsutnosti na smrt. Presudom im je stavljeno na teret:
Odgovorili su na pozdravni govor […] govorima na željezničkom kolodvoru u Sofiji pred mnoštvom, a posebno pred većom skupinom makedonskih emigranata. […]
Držali su protudržavne govore na banketu održanom u njihovu čast u Sofiji.
dr Ante Pavelić pristao je na suradnju u izdvajanju Hrvatske i Makedonije iz jugoslavenske države, [...] čime je počinio kaznena djela iz članka I. točke 1. i 2. Zakona o zaštiti javne sigurnosti i poretka u države, tada su proglašeni krivima za kazneno djelo prema člancima IV i V istog zakona i stoga osuđeni na smrt prema člancima 68 i 69 srpskog Kaznenog zakona.

Vidi još
 Ustaše
 Hrvatska državotvorna stranka
 Hrvatski oslobodilački pokret

Izvori

Ustaški pokret do 1941.

Sofijska deklaracija (1929.)


Whiskey Sour er en drink bestående af Whisky (ofte af typen Bourbon eller Rye), citronsaft, sukkerlage og eventuelt æggehvide.

Cocktailen er af typen "sour" sammen med eksempelvis Daiquiri og Margarita. Kendetegnende for disse cocktails er, at de indeholder en base med alkohol, saft fra en citrusfrugt og et sødemiddel såsom sukkerlage eller triple sec.

Noter

Drinks
Whisky

Whiskey Sour


An Restrepia trichoglossa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Carl Lehmann ngan Henry Frederick Conrad Sander. An Restrepia trichoglossa in nahilalakip ha genus nga Restrepia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Restrepia

Restrepia trichoglossa


Der Krainer Schneeberg (slowenisch Snežnik oder Notranjski Snežnik, italienisch Monte Nevoso, lateinisch Mons Albus) ist ein ausgedehntes Kalksteinplateau im slowenischen Karst im nördlichen Teil des Dinarischen Gebirges, dessen Gipfel eine Höhe von  erreicht.

Lage
Der Snežnik liegt östlich von Ilirska Bistrica nahe der Grenze zum kroatischen Gorski Kotar. Das für seine Karstphänomene bekannte Kalksteinplateau dehnt sich über eine Fläche von 85 km² aus.

Fauna und Flora
Das Gebiet des Krainer Schneebergs weist eine größere Population von Braunbären auf (2006 geschätzt zwischen 500 und 700 Tiere). Bei der Flora ist der Velebit-Frauenmantel hervorzuheben. Das Gebiet ist seit 1964 unter dem Namen Notranjski Sneznik Nature Reserve als Wildnisgebiet (Wilderness Area IUCN Ib) geschützt.

Bergsport
In dem Massiv liegen die über eine asphaltierte Straße erreichbare Hütte Planinski dom na Sviščakih (1242 m) und auf dem Hauptgipfel das Haus Zavetišče na Velikem Snežniku. Über den Snežnik verläuft der Europäische Fernwanderweg E6, welcher dort seinen höchsten Punkt in Slowenien erreicht.

Schloss Snežnik

Das Renaissanceschloss Schneeberg (Grad Snežnik) wurde 1268 erstmals erwähnt; die Herren von Schneeberg waren Ministerialen der Patriarchen von Aquileia. Ihnen folgten ab 1393 in Teilen, im 15. Jahrhundert schließlich ganz die Herren von Lamberg. Ihnen folgten die Scheyer, Pranckh, Anfang des 17. Jahrhunderts die Rambschissl, die Eggenberg (zusammen mit Schloss Laas), 1669 die Auersperg, 1707 die Lichtenberg, 1847 Familie Karis aus Wien, ab 1853 Fürst Otto Viktor von Schönburg-Waldenburg.

Der jetzige Bau wird bis auf das Jahr 1462 zurückgeführt. Er liegt im Norden des Gebirgsstocks südlich der Straße von Cerknica (Zirknitz) zur kroatischen Grenze innerhalb eines englischen Parks. Das Schloss diente bis 1945 als Sommerfrische und Jagdschloss der Familie Schönburg-Waldenburg. Seit 1983 ist es zu besichtigen.

Siehe auch
 Naturgeographische Regionen und Subregionen von Slowenien

Weblinks

Einzelnachweise

Berg in Slowenien
Berg in Europa
Eintausender
Berg in den Dinariden
Naturreservat in Slowenien
Schutzgebiet der IUCN-Kategorie Ib
Reka (Fluss)
Ljubljanica
Wasserscheide des Einzugsgebiets Save
Alte Buchenwälder und Buchenurwälder der Karpaten und anderer Regionen Europas
Bestandteil einer Welterbestätte in Slowenien
Hochebene in Slowenien
Landschaft in Slowenien
Karstlandschaft in Slowenien

Krainer Schneeberg


Doralice Nascimento de Souza, conocida por Dora Nascimento (n. Macapá, 21 de octubre de 1967) es una geógrafa y política brasileña, actual vicegovernadora del Estado de Amapá

Referencias

Nacidos en Macapá
Políticas de Brasil
Geógrafos de Brasil

Dora Nascimento


Carlo Gesualdo da Venosa ( – 8 September 1613) was Prince of Venosa and Count of Conza. As a composer he is known for writing madrigals and pieces of sacred music that use a chromatic language not heard again until the late 19th century. He is also known for killing his first wife and her aristocratic lover upon finding them in flagrante delicto.

Biography

Early life
Gesualdo's family had acquired the principality of Venosa, in what is now the Province of Potenza, Southern Italy, in 1560. He was probably born on March 30, 1566, three years after his older brother, Luigi, though some sources have stated that he was born on March 8. Older sources  give the year of birth as  1560 or 1561, but this is no longer accepted. A letter from Gesualdo's mother, Geronima Borromeo, indicates that the year is most likely 1566. Gesualdo's uncle was Carlo Borromeo, later Saint Charles Borromeo. His mother was the niece of Pope Pius IV.

Carlo was most likely born at Venosa, then part of the Kingdom of Naples, but little else is known about his early life. "His mother died when he was only seven, and at the request of his uncle Carlo Borromeo, for whom he was named, he was sent to Rome to be set on the path of an ecclesiastical career. There he was placed under the protection of his uncle Alfonso (d. 1603), then dean of the College of Cardinals, later unsuccessful pretender to the papacy, and ultimately Archbishop of Naples." His brother Luigi was to become the next Prince of Venosa, but after his untimely death in 1584, Carlo became the designated successor. Abandoning the prospect of an ecclesiastical career,, he married, in 1586, his first cousin, Donna Maria d'Avalos, the daughter of Carlo d'Avalos, prince of Montesarchio and Sveva Gesualdo. They had one child, a son, Don Emmanuele.

Gesualdo had a musical relationship with Pomponio Nenna, though whether it was student-to-teacher, or colleague-to-colleague, is uncertain. Regardless of this, however, he had a single-minded devotion to music from an early age, and is said to have showed little interest in anything else. In addition to the lute, he played the harpsichord, and guitar. In addition to Nenna, Gesualdo's accademia included the composers Giovanni de Macque, Scipione Dentice, Scipione Stella, Scipione Lacorcia, Ascanio Mayone, and the nobleman lutenist Ettorre de la Marra.

Homicide

Some years into her marriage with Gesualdo, Donna Maria began an affair with Fabrizio Carafa, third Duke of Andria and seventh Count of Ruovo. On the night of October 16, 1590, at the Palazzo San Severo in Naples, the two lovers were caught in flagrante by Gesualdo, who killed them both on the spot.

The day after the killing, a delegation of Neapolitan officials inspected the room in Gesualdo's apartment where the killings had taken place, and interrogated witnesses. The delegation's report did not lack in gruesome details, including the mutilation of the corpses and, according to the witnesses, Gesualdo going into the bedroom a second time "because he wasn't certain yet they were dead".

The Gran Corte della Vicaria found Gesualdo had not committed a crime.

Successor
About a year after the gruesome end of his first marriage, Gesualdo's father died and he thus became the third Prince of Venosa and eighth Count of Conza.

Ferrara years
By 1594, Gesualdo had arranged for another marriage, this time to Leonora d'Este, the niece of Duke Alfonso II. That year, Gesualdo ventured to Ferrara, the home of the d'Este court and also one of the centers of progressive musical activity in Italy, especially the madrigal; Gesualdo was especially interested in meeting Luzzasco Luzzaschi, one of the most forward-looking composers in the genre. Leonora was married to Gesualdo and moved with him back to his estate in 1597. In the meantime, he engaged in more than two years of creative activity in the innovative environment of Ferrara, surrounded by some of the finest musicians in Italy. While in Ferrara, he published his first book of madrigals. He also worked with the concerto delle donne, the three virtuoso female singers who were among the most renowned performers in the country, and for whom many other composers wrote music.

In a letter of June 25, 1594, Gesualdo indicated he was writing music for the three women in the concerto delle donne; however, it is probable that some of the music he wrote, for example that in the newly developing monodic and/or concertato styles, has not survived.

Return to Gesualdo and final years

After returning to his castle at Gesualdo from Ferrara in 1595, he set up a situation similar to the one that existed in Ferrara, with a group of resident virtuoso musicians who would sing his own music. While his estate became a center of music-making, it was for Gesualdo alone. With his considerable financial resources, he was able to hire singers and instrumentalists for his own pleasure. He rarely left his castle, taking delight in nothing but music. His most well-known music was published in Naples in 1603 and from the castle of Gesualdo (with printer ) in 1611. The most notoriously chromatic and difficult portions of it were all written during his period of self-isolation.

The relationship between Gesualdo and his new wife was not good; she accused him of abuse, and the Este family attempted to obtain a divorce. She spent more and more time away from the isolated estate. Gesualdo wrote many angry letters to Modena where she often went to stay with her brother. According to Cecil Gray and Peter Warlock, "She seems to have been a very virtuous lady ... for there is no record of his having killed her."

In 1600, Gesualdo's son by his second marriage died. It has been postulated that after this Gesualdo had a large painting commissioned for the church of the Capuchins at Gesualdo, showing Gesualdo, his uncle Carlo Borromeo, his second wife Leonora, and his son, underneath a group of angelic figures; however, some sources suspect the painting was commissioned earlier, as the identity of the child is unclear.

Late in life he suffered from depression. According to Campanella, writing in Lyon in 1635, Gesualdo had himself beaten daily by his servants, keeping a special servant whose duty it was to beat him "at stool", and he engaged in a relentless, and fruitless, correspondence with Cardinal Federico Borromeo to obtain relics, i.e., skeletal remains, of recently canonized uncle Carlo Borromeo, with which he hoped to obtain healing for his mental disorder and possibly absolution for his crimes. Gesualdo's late setting of Psalm 51, the Miserere, is distinguished by its insistent and imploring musical repetitions, alternating lines of monophonic chant with pungently chromatic polyphony in a low vocal tessitura.

Gesualdo died in isolation, at his castle Gesualdo in Avellino, three weeks after the death of his son Emanuele, his first son by his marriage to Maria. One 20th-century biographer has raised the possibility that he was murdered by his wife. He was buried in the chapel , in the Church of the Gesù Nuovo, in Naples. The sepulchre was destroyed in the earthquake of 1688. When the church was rebuilt, the tomb was covered over, and now lies beneath it. The burial plaque, however, remains visible.

Compositions and style

The evidence that Gesualdo was tortured by guilt for the remainder of his life is considerable, and he may have given expression to it in his music. One of the most obvious characteristics of his music is the extravagant text setting of words representing extremes of emotion: "love", "pain", "death", "ecstasy", "agony" and other similar words occur frequently in his madrigal texts, most of which he probably wrote himself. While this type of word-painting is common among madrigalists of the late 16th century, it reached an extreme development in Gesualdo's music.

His music is among the most experimental and expressive of the Renaissance, and without question is the most wildly chromatic. Progressions such as those written by Gesualdo did not appear again in Western music until the 19th century, and then in a context of tonality.

Gesualdo's published music falls into three categories: sacred vocal music, secular vocal music, and instrumental music. His most famous compositions are his six books of madrigals, published between 1594 and 1611, as well as his Tenebrae Responsoria, which are very much like madrigals, except that they use texts from the Passion, a form (Tenebrae) used by many other composers. As in the later books of secular madrigals, he uses particularly sharp dissonance and shocking chromatic juxtapositions, especially in the parts highlighting text passages having to do with Christ's suffering, or the guilt of St. Peter in having betrayed him.

The first books of madrigals that Gesualdo published are close in style to the work of other contemporary madrigalists. Experiments with harmonic progression, cross-relation and violent rhythmic contrast increase in the later books, with Books Five and Six containing the most famous and extreme examples (for instance, the madrigals "Moro, lasso, al mio duolo" and "Beltà, poi che t'assenti", both of which are in Book Six, published in 1611). There is evidence that Gesualdo had these works in score form, in order to better display his contrapuntal inventions to other musicians, and also that Gesualdo intended his works to be sung by equal voices, as opposed to the concerted madrigal style popular in the period, which involved doubling and replacing voices with instruments. In addition to the works which he published, he left a large quantity of music in manuscript. This contains some of his richest experiments in chromaticism, as well as compositions in such contemporary avant-garde forms as monody. Some of these were products of the years he spent in Ferrara, and some were specifically written for the virtuoso singers there, the three women of the concerto di donne.

Characteristic of the Gesualdo style is a sectional format in which relatively slow-tempo passages of wild, occasionally shocking chromaticism alternate with quick-tempo diatonic passages. The text is closely wedded to the music, with individual words being given maximum attention. Some of the chromatic passages include all twelve notes of the chromatic scale within a single phrase, although scattered throughout different voices.  Gesualdo was particularly fond of chromatic third relations, for instance juxtaposing the chords of A major and F major, or even C-sharp major and A minor, as he does at the beginning of "Moro, lasso, al mio duolo".

Reception

The fascination for Gesualdo's music has been fuelled by the sensational aspects of his biography. In 2011 Alex Ross wrote in The New Yorker:

In his own lifetime, the salacious details of Gesualdo's killing of his first wife and her lover were widely publicized, including in verse by poets such as Tasso and an entire flock of Neapolitan poets, eager to capitalize on the sensation. The accounts of his cruelty were expanded with apocryphal stories such as the alleged killing of an illegitimate child of Donna Maria and her lover, which according to one variant of the made-up story was "suspended in a bassinet and swung to the point of death". Until the 1620s his music was imitated by Neapolitan composers of polyphonic madrigals such as Antonio Cifra, Michelangelo Rossi, Giovanni de Macque, Scipione Dentice, Girolamo Frescobaldi and Sigismondo d'India.

After the Renaissance Gesualdo's life story and his music were largely forgotten until the 20th century: in 1926 Gray and Warlock published their book on Gesualdo. The life of Gesualdo provided inspiration for numerous works of fiction and musical drama, including a novel by Anatole France and a short story by Julio Cortázar. Several composers responded to Gesualdo's music: In 1960 Igor Stravinsky wrote Monumentum pro Gesualdo, containing an arrangement of Gesualdo's madrigal "Beltà, poi che t'assenti". In 1995 Alfred Schnittke wrote an opera based on Gesualdo's life. Another Gesualdo opera was written by Franz Hummel in 1996. Salvatore Sciarrino arranged several of Gesualdo's madrigals for an instrumental ensemble.

Music based on Gesualdo's life and music

Operas based on Gesualdo's life and music:
Maria di Venosa (1992) by Francesco d'Avalos.
Gesualdo (1993) by Alfred Schnittke.
Gesualdo (1998) by Franz Hummel.
The Prince of Venosa (1998) by Scott Glasgow.
Luci mie traditrici (1998) by Salvatore Sciarrino
Gesualdo (2003) by Bo Holten.
Gesualdo (2010) by Marc-André Dalbavie, lyrics by Richard Millet.

Other music inspired by Gesualdo or his music includes:
Monumentum pro Gesualdo (1960) by Igor Stravinsky
Omaggio a Gesualdo (1971) per violino e sei gruppi strumentali, by Jan van Vlijmen
Tenebrae Super Gesualdo (1972) for Alto Flute, Bass Clarinet, Cello, Glockenspiel, Guitar, Harpsichord, Marimba, Mezzo-Soprano, Viola, Violin and Celeste by Peter Maxwell Davies
Italian singer-songwriter Franco Battiato wrote and recorded a song "Gesualdo da Venosa" about him, for his 1995 album L'ombrello e la macchina da cucire. The song was remastered in 2008.
 In 1997, Australian composer Brett Dean paid homage to Gesualdo in Carlo, a work for string orchestra, tape and sampler.
Tenebre (1997) for String Orchestra by Scott Glasgow
Le voci sottovetro: Elaborazioni da Carlo Gesualdo da Venosa (1998) for voice and ensemble by Salvatore Sciarrino
In 1998 Italian jazz arranger and composer Corrado Guarino, of Bergamo, in collaboration with Livorno saxophonist Tino Tracanna, released the CD Gesualdo. The work featured arrangements from books I, IV and VI of the Madrigals.
La terribile e spaventosa storia del Principe di Venosa e della bella Maria (1999) music for l'Opera dei Pupi for voice and ensemble by Salvatore Sciarrino
Sulla morte e la follia (2004) for Violin, Violoncello and Piano by Sergio Blardony
Tenebrae (2008) by John Pickard
Mexican/British composer Hilda Paredes has arranged three madrigals from Book Six for countertenor and string quartet: "Belta, poi che t'assenti", "Arditta zanzaretta" and "Moro lasso", published by University of York Music Press, were premiered in Tokyo at the Ishibiashi Memorial Hall by countertenor Jake Arditti and the Arditti String Quartet in 2012. The quartet have continued to perform them since.
Night of Your Ascension (2015), album by experimental music collective Wrekmeister Harmonies.
The Prince of Venosa - for string quartet (2016) by Caio Facó
The Second Violinist (2017), an opera composed by Donnacha Dennehy, written and directed by Enda Walsh, in which the central character is in love with the music of Carlo Gesualdo, and with a plot that echoes his life. The score is influenced by part of Gesualdo's motet Tristis anima mea.

Legacy
The Conservatorio di Musica Carlo Gesualdo da Venosa ([State] Conservatory of Music Carlo Gesualdo do Venoza), Potenza, in the region of Basilicata, Italy, was founded in 1971 and named for the composer.

In The Doors of Perception (1954), Aldous Huxley writes of Gesualdo's madrigals:

Mozart's C-Minor Piano Concerto was interrupted after the first movement, and a recording of some madrigals by Gesualdo took its place.

'These voices' I said appreciatively, 'these voices – they're a kind of bridge back to the human world.'

And a bridge they remained even while singing the most startlingly chromatic of the mad prince's compositions. Through the uneven phrases of the madrigals, the music pursued its course, never sticking to the same key for two bars together. In Gesualdo, that fantastic character out of a Webster melodrama, psychological disintegration had exaggerated, had pushed to the extreme limit, a tendency inherent in modal as opposed to fully tonal music. The resulting works sounded as though they might have been written by the later Schoenberg.

'And yet,' I felt myself constrained to say, as I listened to these strange products of a Counter-reformation psychosis working upon a late medieval art form, 'and yet it does not matter that he's all in bits. The whole is disorganized. But each individual fragment is in order, is a representative of a Higher Order. The Highest Order prevails even in the disintegration. The totality is present even in the broken pieces. More clearly present, perhaps, than in a completely coherent work. At least you aren't lulled into a sense of false security by some merely human, merely fabricated order. You have to rely on your immediate perception of the ultimate order. So in a certain sense disintegration may have its advantages. But of course it's dangerous, horribly dangerous. Suppose you couldn't get back, out of the chaos...'

David Pownall's play Music to Murder By (1976) juxtaposes the life of Gesualdo with that of twentieth-century composer Peter Warlock. In 1985 the French writer Michel Breitman published the novel  based on the latter part of the life of Gesualdo. In 1995, Werner Herzog directed the film Gesualdo: Death for Five Voices about the life and music of Gesualdo.

In the NME musician Anna Calvi named Gesualdo as one of her ultimate cult heroes:

Score editions
 Carlo Gesualdo: Madrigali a cinque voci (Libro Quinto – Libro Sesto), Edizione critica a cura di Maria Caraci Vela e Antonio Delfino, testi poetici a cura di Nicola Panizza, con uno scritto di Francesco Saggio, prefazione di Giuseppe Mastrominico, La Stamperia del Principe Gesualdo, Gesualdo, 2013.

Recordings
Gesualdo's madrigals and his Tenebrae Responsoria are often recorded.

Madrigals

 Gesualdo, Madrigaux. Les Arts Florissants: Harmonia Mundi France CD 901268 (selection from madrigal books 4–6)
 Gesualdo, Complete Sacred Music for Five Voices. Oxford Camerata, Jeremy Summerly: Naxos 8.550742
 Gesualdo, Madrigali Libri I-III. Gesualdo Consort Amsterdam: CPO 777 138–2
 Carlo Gesualdo de Verona, "The Complete Madrigals" [Libri I-VI]. 7 discs. Marco Longhini & Delitiæ Musicæ. Naxos 8507013.
 Gesualdo, "Madrigali a 5 voci" Books 1-6 [Complete] 6 discs. Quintetto Vocale Italiano Newton Classics 8802136
 Gesualdo, Madrigali, Libro I. The Kassiopeia Quintet: GLO5221 (only complete edition of Gesualdo's madrigals currently available)
 Gesualdo, Madrigali, Libro II. The Kassiopeia Quintet: GLO5222
 Gesualdo, Madrigali, Libro III. The Kassiopeia Quintet: GLO5223
 Gesualdo, Madrigali, Libro IV. The Kassiopeia Quintet: GLO5224
 Gesualdo, Madrigali, Libro V. The Kassiopeia Quintet: GLO5225
 Gesualdo, Madrigali, Libro VI. The Kassiopeia Quintet: GLO5226
 Gesualdo, Quarto Libro di Madrigali. La Venexiana: Glossa GCD920934
 Gesualdo, Quinto Libro di Madrigali. La Venexiana: Glossa GCD920935
 Gesualdo, Quinto Libro di Madrigali. The Hilliard Ensemble:  ECM New Series.  ECM 2175 476 4755
 Gesualdo, Quinto Libro di Madrigali. The Consort of Musicke, Anthony Rooley. L'Oiseau-Lyre 475 9110 DM
 Gesualdo, Sesto Libro di Madrigali. IL Complesso Barocco: Symphonia SY94133 (deleted), now Pan Classics PC10229
 Gesualdo, Sesto Libro di Madrigali. La Compagnia del Madrigale: Glossa GCD922801

Tenebrae

Other
 Il cembalo intorno a Gesualdo, Paola Erdas (harpsichord)
 Gesualdo, Sacrae Cantiones Liber Secundus. Vocalconsort Berlin, James Wood: HMC 902123

 References

 Sources

 Further reading
 Alfred Einstein. The Italian Madrigal. Princeton University Press, 1949.
 Gustave Reese. Music in the Renaissance.  New York: W.W. Norton & Co., 1954.
 Nicolas Slonimsky. The Concise Edition of Baker's Biographical Dictionary of Musicians, 8th ed.   New York, Schirmer Books, 1993.
 Annibale Cogliano. Carlo Gesualdo: il principe, l'amante, la strega. Napoli: Edizioni Scientifiche Italiane, 2004. .
 Annibale Cogliano. Inventario – Centro Studi e Documentazione Carlo Gesualdo. Avellino: Elio Sellino Editore, 2004.
 Annibale Cogliano. Carlo Gesualdo omicida fra storia e mito. Napoli: ESI, 2006. .
 Salvatore La Vecchia, with a Preface by Ruggero Cappuccio. La Giostra del principe: Il dramma di Carlo Gesualdo Atripalda (AV): Mephite Editore, 2010.
 Sandro Naglia. Il processo compositivo in Gesualdo da Venosa: un'interpretazione tonale. Rome, IkonaLiber, 2012.
 Annibale Cogliano. Carlo Gesualdo da Venosa: Per una biografia. Giuseppe Barile, 2014
 Joel Epstein, The Curse of Gesualdo: Music, Murder and Madness''. New York: Juwal Publications, 2020, ISBN 979-8671541731.

External links

 La Stamperia del Principe Gesualdo (Gesualdo, Italy)

 Free scores at the Mutopia Project

1566 births
1613 deaths
People from Venosa
Renaissance composers
Italian classical composers
Italian male classical composers
Madrigal composers
16th-century Italian musicians
Italian murderers
17th-century Italian musicians
17th-century male musicians

Carlo Gesualdo


O Aeroporto de Cotswold (, ) (anteriormente Kemble Airfield) é um aeroporto privado de aviação geral, perto da vila de Kemble em Gloucestershire, Inglaterra. Localizado a 4,5 NM (8,3 km; 5,2 milhas) a sudoeste de Cirencester, foi construído originalmente como um campo da "Royal Air Force" (RAF) e era conhecido como RAF Kemble. A equipe de acrobacias "Red Arrows" ficou sediada lá até 1983. Hoje é usado para o armazenamento e reciclagem de aviões aposentados, bem como escolas de aviação, clubes e indústria.

O Aeroporto de Cotswold está localizado fora do espaço aéreo controlado, permitindo a livre circulação de aeronaves de treinamento. Também está centralmente posicionado entre Cheltenham, Gloucester e Swindon. A estação ferroviária mais próxima fica em Kemble.

Histórico

RAF Kemble
O trabalho de construção do RAF Kemble começou em 1936, e a primeira unidade operacional a chegar ao campo foi a Unidade de Manutenção No. 5 em 22 de junho de 1938. Em 1940, a "No. 4 Service Ferry Pool" mudou-se para a estação de Cardiff, e Kemble tornou-se uma das principais bases para as operações de transporte de aeronaves do "Air Transport Auxiliary" nesta região das Ilhas Britânicas. Na mesma época, Kemble também foi a casa da "No. 1 Overseas Aircraft Preparation Unit" (OAPU).

De 1966 até 1983, Kemble abrigou os Red Arrows, a equipe de exibição acrobática da RAF, que operava Folland Gnats e BAe Hawks. Depois que os Red Arrows se mudaram para o RAF Scampton, o campo foi usada pela Força Aérea dos EUA como instalação de manutenção, inicialmente para aeronaves A-10 Thunderbolt, seguida por Northrop F-5, McDonnell Douglas F-15 Eagle, Lockheed C-130 Hercules e Boeing KC-135 Stratotankers.

Após o fim da Guerra Fria, a Força Aérea dos EUA deixou o campo que foi devolvido ao Ministério da Defesa (MoD). O Exército Britânico fez uso do local para armazenar veículos e equipamentos excedentes, e os voos militares terminaram na estação em março de 1993.

Uso civil
O MoD inicialmente alugou edifícios na antiga estação antes de vender o local para Ronan Harvey, um empresário local, em março de 2001.

Houve uma ameaça de fechamento por causa de um erro que o Conselho Distrital de Cotswold cometeu em relação à permissão de planejamento quando foi vendido pelo Ministério da Defesa. No entanto, isso não é mais o caso, e o status de planejamento do aeródromo foi alterado para o de aeroporto. Em julho de 2007, o aeródromo foi novamente ameaçado pelo conselho depois que moradores locais apresentaram queixas de poluição sonora.

Em junho de 2008, a ameaça de fechamento diminuiu depois que o Conselho Distrital de Cotswold permitiu que os voos continuassem, mas em setembro de 2008, o Conselho Distrital de North Wiltshire procurou anular essa decisão no Supremo Tribunal, pois disse que a decisão original era falha.

Em agosto de 2009, o aeroporto recebeu um CLEUD (Certificado de Uso Legal) como aeroporto comercial para que o futuro seja garantido como aeroporto e o desenvolvimento para esse fim possa ocorrer. O Resource Group (anteriormente Lufthansa Resource Technical Training) transferiu suas instalações de Treinamento Básico Aprovado pela EASA Part 147 para o Aeroporto de Cotswold, com uma instalação construída para esse fim, inaugurada na primavera de 2010. Isso tem o efeito de trazer vários empregos para a região, bem como apoiar os estabelecimentos de infraestrutura, como lojas e hotéis. Há cerca de 50 estudantes de engenharia estacionados lá durante todo o ano.

O local foi renomeado Aeroporto de Cotswold em 2009, tendo operado anteriormente como "Aeroporto de Kemble" ou "Aeródromo de Kemble".

O aeroporto possui uma Licença Ordinária CAA (Número P863), que permite voos para transporte público de passageiros ou para instrução de voo conforme autorizado pelo licenciado (Kemble Air Services Limited). O aeródromo tem uma pista de tarmacadam que suporta aeronaves de grande porte, como o Boeing 747.

O aeroporto de Aston Down fica a 4,8 km a noroeste e às vezes foi confundido com o Aeroporto de Cotswold por pilotos visitantes. Anteriormente pertencia à RAF, mas agora é usado para voo à vela pelo Cotswold Gliding Club.

Outros usos
O aeroporto abriga a Chevron Aircraft Maintenance, uma instalação de manutenção de aeronaves aprovada pela EASA part 145 e está sediada no aeroporto desde janeiro de 2004, realizando manutenção, armazenamento e desmantelamento de aeronaves.

É também a base operacional da Air Salvage International, que se descreve como a principal empresa de desmantelamento de aeronaves da Europa. A Air Salvage mudou-se de Alton, Hampshire no final de 2009 para o Aeroporto de Cotswold, estabelecendo uma base no Hangar J1. Durante 2010, a empresa ocupou mais de 130.000 pés quadrados (12.000 m2) de espaço de hangar anteriormente usado pela Aeronautic and Delta Jets, e cresceu substancialmente desde então. Em 2017, o aeroporto foi descrito como "o principal local de reciclagem de aviões da Europa".

Entre 1996 e 2012, hangares do aeroporto abrigaram as exposições da Bristol Aero Collection.

O aeroporto também foi usado para testes em linha reta da Fórmula 1, e possui uma das maiores pistas de corrida para carros de controle remoto no Reino Unido.

Quando o aeroporto foi utilizado pela RAF, possuía duas pistas de superfície dura (31/13 e 26/08). No entanto, a pista norte-sul foi fechada. A partir de 2017, é usado apenas como pista de táxi e estacionamento de aeronaves.

Futuro
Uma proposta foi apresentada em 2015 para uma "aldeia sustentável" com lojas e instalações de lazer a serem construídas no local de 420 acres (170 ha).

No entanto, esse desenvolvimento não ocorreu. A partir de 2018, o recém-nomeado gerente do aeroporto, Christian Ackroyd (ex-coronel e piloto do Exército) anunciou sua intenção de aumentar e diversificar os negócios de aviação. Isso inclui planos para novos hangares, uma nova abordagem de GNSS (GPS) para permitir mais uso de jatos corporativos e uma organização de manutenção Part 145 baseada no aeroporto.

Em 26 de outubro de 2020, o aeroporto anunciou que era o local de preservação do "G-CIVB", um Boeing 747-400 anteriormente operado pela British Airways em uma pintura retrô "Negus", onde servirá como local de eventos, local de conferências e fuselagem educacional.

Na cultura popular
O aeroporto tem sido usado como local de filmagem para vários programas e séries de televisão, incluindo: Top Gear, Casualty, Ultimate Force, Car of the Year Show, Wheeler Dealers, Classic Car Club, Drop the Celebrity e Fifth Gear.

Ligações externas

Aeroportos da Inglaterra
Transportes de Gloucestershire

Aeroporto de Cotswold


Beauxis ist der Familienname folgender Personen:

 Lionel Beauxis (* 1985), französischer Rugby-Union-Spieler
 Luis Antonio Beauxis (* 1960), uruguayischer Schriftsteller

Beauxis


Villacalviel es una localidad española perteneciente al municipio de Villamañán, en la provincia de León, comunidad autónoma de Castilla y León. Cuenta con una población de 47 habitantes (INE 2021). Está situado en la CV-194-14. Junto a San Esteban conforma la entidad local menor Villacalbiel (o Villacalviel)-San Esteban.

Referencias

Localidades de El Páramo
Localidades de Villamañán

Villacalviel


Iso Leikosaari est une île du golfe de Finlande dans le quartier de Vuosaari à Helsinki en Finlande.

Présentation
Iso Leikosaari est une île où campent les membres des congrégations suédophones à Helsinki.
Situé sur l'eesker sous-marin Kallahdenharju, elle est située à 1,3 kilomètre au sud du continent.

L'île a une superficie de 6,3 hectares et abrite le bâtiment principal d"une maison de pécheurs du XIXe siècle.
En 1904, Kaarlo Juho Ståhlberg a loué l'île et le bâtiment principal de l'île a servi de villa d'été à Ståhlberg jusqu'en 1919.
Il existe de nombreux bâtiments sur l'île, dont une chapelle.

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Archipel d'Helsinki

Île du golfe de Finlande
Île d'Helsinki
Vuosaari

Iso Leikosaari


Agrilus horni, o aspen raiz girdler, é uma espécie de escaravelho perfurador de madeira metálico da família Buprestidae.  Tem sido encontrado na América do Norte, incluindo em Arizona, Dacota do Sul, Wisconsin, e Michigan.

Referências

horni
Coleópteros descritos em 1900

Agrilus horni


Eugenia Mateianu (nume de fată Eugenia Țărăngoiu; n. 8 aprilie 1936, Chișinău) este o fostă scrimeră română specializată pe floretă.

A activat la Clubul Sportiv Universitatea Cluj, unde l-a întâlnit pe viitorul soț, fotbalistul Viorel Mateianu. A participat la proba pe echipe la Jocurile Olimpice de vară din 1960, România fiind eliminată în al doilea tur de grupe.

Referințe

Scrimeri olimpici români
Floretiști
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1960
Oameni din Chișinău
Oameni în viață

Eugenia Mateianu


El mar de Libia (, ) es una parte del mar Mediterráneo delimitada al norte por las islas griegas de Citera, Creta y Carpatos y, al sur, por la costa de Libia en África del Norte, algo más al noreste del golfo de Gabés y al norte del golfo de Sidra. Se comunica con el mar Jónico, por el noroeste, con el mar de Creta, al norte, con el mar Egeo, por el noreste y con la cuenca levantina, al este.

Este nombre se utiliza ahora de forma informal, aunque hay referencias de antiguos cartógrafos y navegantes desde la antigüedad, como Polibio (), Estrabón () y Plutarco (). No hay definiciones claras de sus límites, que se suelen tomar de los límites con que se definen los mares próximos.

Los marineros lo consideran, por oposición al mar Egeo, salpicado de islas, un mar abierto, ya que apenas tiene algunas pequeñas islas, todas ellas próximas a la costa sur de la isla de Creta. La mayor de ellas y la única continuamente habitada es Gavdos, localizada a 30 kilómetros de la costa de Creta. Entre las islas menores destacan Gavdopoula (refugio de aves marinas), Paximadia, Chrysi, Micronisi y Kufonisi, todas ella en aguas territoriales griegas. Hay varias islas en el litoral libio, aunque suelen considerarse parte de los golfos de Gabés y Sidra. El mar de Libia es más frío que el resto del Mediterráneo oriental, especialmente en la costa sur de Creta, a causa de los profundos fondos marinos y de las corrientes.

La ciudad más importante que baña este mar es Bengasi, en Libia, seguida de Ierápetra y la base militar de Tympaki, ambas en Creta.

Fauna

El mar de Libia es un rico e importante refugio para algunas especies como el atún rojo, que se cree que está la última población de atunes rojos jóvenes. También es una zona importante de puesta de la tortuga boba. Además, en la isla de Gavdopoula, muchas aves marinas migran hacia allí, por lo cual Gavdopoula está protegida y cuenta con un puesto de vigilancia.

Véase también
 Golfo de Gabés
 Golfo de Sidra

Libia
Libia
Libia
Libia
Geografía de Libia

Mar de Libia


Konstans II Herakleios (født 7. november 630, død 15. september 668) var en østromersk kejser fra 641 til sin død.

Liv og virke

Baggrund
Konstans var søn af Konstantin III og Gregoria.

Vejen til magten
Konstans' forgænger, Heraklonas Konstantin blev styrtet, fordi folket anså ham som medvirkende i drabet på kejser Konstantin III, og Konstantin III's elleve år gamle søn (Konstans) blev valgt som medkejser i 641 i hans sted. Senere blev onklen (Heraklonas) afsat, og herefter var Konstans II enehersker.

Kejser
Under Konstans var Det Byzantinske Rige under stadige angreb fra alle sider, særligt truende var muslimernes hurtigt voksende imperier. Efter Konstans' nederlag i slaget ved Finike var araberne klar til at angribe selve Konstantinopel, men som følge af interne stridigheder blev angrebet opgivet.

Under Konstans trak byzantinerne sig helt ud af Egypten i 642, og kalif Uthman angreb en række øer i Middelhavet og Det Ægæiske Hav. En byzantinsk flåde under admiral Manuel indtog Alexandria igen i 645, men efter en muslimsk sejr det følgende år måtte de atter forlade byen. Situationen blev yderligere kompliceret ved det vestlige præsteskabs voldsomme modstand mod monoteletismen og den dermed forbundne opstand af exarken af Kartago, Gregor patricieren. Sidstnævnte faldt i kamp mod kalif Uthmans hær, og regionen forblev en vasal under kalifatet frem til udbruddet af en borgerkrig, og kejserstyret kunne genoprettes der.

Konstans var en upopulær monark i sin hovedstad, og han valgte i 661 at flytte til Syrakus på Sicilien. Herfra planlagde han at beskytte Italien mod araberne, samtidig som han udførte felttog mod langobarderne, og han satte sig som mål efterhånden at generobre Afrika. Men hans planer viste sig at være nytteløse, forsyningsproblemer forårsagede, at militærapparatet ikke fungerede, som kejseren ønskede det.

Den 15. september 668 blev han myrdet af sin kammerherre, mens han badede.

Familie

Han var gift med Fausta og havde tre børn med hende, Konstantin IV (senere kejser), Heraklios og Tiberius.

Noter

Østromerske Kejserdømme
Herakliske dynasti
Personer fra Istanbul

Konstans 2.


was a town located in Shimomashiki District, Kumamoto Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 25,166 and the density of 659.66 persons per km2. The total area was 38.15 km2.

On January 15, 2005, Matsubase, along with the towns of Misumi and Shiranuhi (both from Uto District), and the towns of Ogawa and Toyono (all from Shimomashiki District), was merged to create the city of Uki and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Uki

Dissolved municipalities of Kumamoto Prefecture

Matsubase, Kumamoto


Točac je hrid uz istočnu obalu Biševa, nedaleko Modre špilje. Od obale Biševa je udaljen oko 30 metara.

Površina otoka je 4590 m2, a visina oko 5 metara.

Izvori

Viško otočje
Biševo

Točac


José Luis Gayà (født 25. maj 1995 i Pedreguer) er en spansk fodboldspiller der spiller for den spanske klub Valencia C.F.

Eksterne henvisninger
 :en:Jos%C3%A9_Luis_Gay%C3%A0

Fodboldspillere fra Spanien
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2020
Fodboldspillere fra Valencia CF
Personer fra Pedreguer

José Gayá


La Tierra sin humanos puede referirse a:

 La Tierra sin humanos, especial de 2 horas del canal The History Channel.
 La Tierra sin humanos, la serie, serie de televisión basada en el programa anterior.

La Tierra sin humanos (desambiguación)


Una tritarra es una guitarra experimental inventada en 2003 por Samuel Gaudet y Claude Gauthier de la Universidad de Moncton, perteneciente a la familia de instrumentos de cuerda, la cual usa cuerdas con forma de 'Y' en vez de cuerdas simples. Estas producen sonidos que son armónicos múltiplos de enteros -como la mayoría de los instrumentos de cuerda clásicos- como anarmónicos como los producidos por instrumentos de percusión. Las cuerdas en Y crean, cuando son afinadas correctamente, patrones de Chladni. Gaudet sostiene que ello permite un abanico de posibilidades mayor (aunque este valor de mayores posibilidades es cuestionado). El modelo usa 6 cuerdas y estuvo disponible por un corto período de tiempo.
Los efectos de sonido logrados son similares a los que pueden obtenerse con la técnica de la guitarra de tres puentes.

Referencias

Enlaces externos
 "A New Family of Stringed Musical Instruments"
 tritare.com
 Crean una guitarra con cuerdas en red que genera sonidos inéditos

Guitarras
Instrumentos de cuerda pulsada
Música experimental

Tritarra


Sílvio José Canuto (født 17. januar 1977) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Sílvio José Canuto


Jean-Marc Fréchette, né en 1943 à Sainte-Brigitte-des-Saults, est un poète québécois.

Biographie
Jean-Marc Fréchette fait des études de lettres à Montréal ainsi qu'à Paris. En 1967, il s'installe en Inde et séjourne pendant deux ans à l'Ashram de Pondichéry. Il voyage dans de nombreux pays à travers le monde, notamment en Grèce, en Italie ainsi qu'en Israël.

En poésie, il fait paraître plusieurs titres dont Le Corps de l'infini : poèmes 1968-1985 (Triptyque, 1986), Le psautier des Rois (Éditions du Noroît, 1994), La lumière du verger (Éditions du Noroît), En amont du seigneur (Éditions du Noroît, 2007), Hyacinthe et Apollôn (Éditions du Noroît, 2010), Foudre nuptiale (Éditions du Noroît, 2016) ainsi que Partition de l'ange (Éditions du Noroît, 2019).

« Profonde et rigoureuse, l'oeuvre poétique de Jean-Marc n'hésite jamais à s'élever parmi les plus grandes ».

Jean-Marc Fréchette est récipiendaire du Prix Air Canada du Salon du livre de Montréal (1988).

Œuvres

Poésie
Le retour, Trois-Rivières, Écrits des Forges, 1975, 66 p.
L'altra riva, Trois-Rivières, Écrits des Forges, 1976, 57 p.
Le Corps de l'infini : poèmes 1968-1985, Montréal, Triptyque, 1986, 132 p.
La sagesse est assise à l'orée, avec quatre dessins de Michel Cassavant, Montréal, Triptyque, 1988, 47 p.
Le psautier des Rois, Paris, Montréal, Arfuyen, Éditions du Noroît, 1994, 53 p.
La lumière du verger, Paris, Montréal, Arfuyen, Éditions du Noroît, 1998, 81 p.
La porte dorée, avec une postface de Robert Marteau, Paris, Montréal, Arfuyen, Éditions du Noroît, 2001, 70 p.
En amont du seigneur, Montréal, Éditions du Noroît, 2007, 73 p.
Hyacinthe et Apollôn, Montréal, Éditions du Noroît, 2010, 120 p.
Foudre nuptiale, avec une postface de Georges Leroux, Montréal, Éditions du Noroît, 2016, 134 p.
Partition de l'ange, Montréal, Éditions du Noroît, 2019, 147 p.

Prix et honneurs

 1988 - Récipiendaire : Prix Air Canada (Pour La sagesse est assise à l'orée)

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

Éditions du Noroît
Triptyque
Écrits des Forges

Liens externes

Écrivain québécois
Poète québécois
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Jean-Marc Fréchette


معرض ميونخ الدولي  تتجلى البرامج الأساسية للمعرض في تقديم البضائع الاستثمارية والتكنولوجيات الجديدة والمنتجات الاستهلاكيّة ذات المستوى العالي. يحج الزائرون سنوياً إلى أزيد من 40 معرض متخصص يقام لعرض المستجدات وكل ما لا يخطر على البال وذلك ليس فقط على الصعيد الوطني فحسب بل على أصعدة مختلفة حيث تُنظم معارض خاصة في آسيا والشرق الأوسط وجنوب أمريكا.

الروابط الخارجية
 الموقع الرسمي للمعرض

انظر أيضا
 معرض برلين.
 معرض فرانكفورت.
 معرض لايبزغ.
 معرض نورنبيرغ.
 معرض هامبورغ.

مراجع

تأسيسات سنة 1964 في ألمانيا الغربية
شركات أسست في 1964
شركات مقرها في ميونخ
صالات مغلقة في ألمانيا
معارض تجارية في ألمانيا
ملاعب أولمبية للخماسي الحديث
ملاعب الألعاب الأولمبية الصيفية 1972
ملاعب جودو أولمبية
ملاعب رفع أثقال أولمبية
ملاعب رياضية اكتملت في 1964
ملاعب رياضية في ألمانيا
ملاعب رياضية في ميونخ
ملاعب مبارزة سيف شيش أولمبية
ملاعب مصارعة أولمبية

معرض ميونخ الدولي


Rune Westberg (født 22. november 1974 i Risskov) er en dansk sangskriver, producer og guitarist. Han har produceret for danske navne som Saybia, Tue West, Magtens Korridorer, Bryan Rice, og Alphabeat. Westberg har producet for internationale artister som Beth Hart, Adam Lambert, og Colbie Caillat.

I slutningen af 90'erne udgav han albummene Ruby Fruit Jungle (1996) og Scram (1998) med rockbandet Ruby Fruit Jungle. Westberg udgav et selvbetitlet soloalbum i 2001.

Kilder

Eksterne henvisninger
Rune Westberg på Discogs

Sangskrivere fra Danmark
Musikproducere fra Danmark

Rune Westberg


ලිංගික අපරිකාමකත්වය (Paraphilias) යනු යම් වස්තුවක් අවස්ථාවක් යම් හෝ  අනාකෘතික ප්‍රපංවයක් කෙරේ ඇතිවන ලිංගික ආකර්ෂණයකි.අමරිකානු මනෝ විද්‍යාඥයන් ගේ සංගමයේ ප්‍රකාශයක් වන  මනසික රෝග වර්ගීකරණය DSM5 (Diagnostic and Statistical Manual, Fifth Edition) යටතේ මෙම මානසික රෝග ලැයිස්තගත කර ඇත.  ඇතැම් ලිංගික අපගමන මානසික රෝග DSM 5 වර්ගීකරණයට අයත් නොවී  DSM 302.9, යන කේතයන් යටතේ වර්ගකර ඇත

ලිංගික අපරිකාමකත්ව

මේවාත් බලන්න
 Courtship disorders
 Erotic target location errors
 List of technical terms for nonparaphilic sexual interests
 Lovemaps
 Perversion
 List of phobias

යොමුව

පරිවර්තනය වෙමින් පවතින ලිපි

ලිංගික අපරිකාමකත්ව ලැයිස්තුව


Paradigma (isim () Helenceden gelir) Türk Dil Kurumu sözlüğü anlam karşılığı ; "Değerler dizisi" olarak tanımlanmıştır.

1960'lardan beri paradigma kelimesi bilimsel disiplinlere veya başka epistemolojik içerikteki düşünce kalıplarına göndermede bulunur. Başlangıçta kelime gramere özgüydü: 1900 Merriam-Webster sözlüğü, gramerin içeriğinde sadece onun tekniksel kullanımını veya onu retorikte bir mesel veya masal (anlamını) açıklayıcıları için bir terim olarak tanımlar. Dilbilimde, Ferdinand de Saussure paradigmayı, benzer özellikteki öğelerin bir sınıfı için kullandı. Ek olarak, model ya da kuramsal çerçeve anlamında kullanılabilen bir terimdir ve göstermek, anlaşılır kılmak, örnek teşkil etmek, sınırları belli olan ön bulgu ve genel anlamında da dünya bakışı anlamlarına gelir.

Bilimsel paradigma

Yunanca παραδείγματι (paradeigma)'dan gelen kavramın popülerliğini sağlayan Thomas Samuel Kuhn'dur. Bilimsel Devrimlerin Yapısı adlı kitabında düşünsel çerçeve, kuramsallığın belirli bir terimi olarak ve kendisi de yirmi çeşit paradigmada kullanarak anlatır. Ana anlamı, bir bilim çevresine belli bir süre için, bir model sağlayan evrensel olarak kabul edilen bilimsel başarılar, olarak tanımlanır.

Thomas Samuel Kuhn bilimsel anlamında paradigmayı şöyle formüle etmektedir:

- İzlenen ve kontrol edilen olandır.

- Soruların tarzı hangi konuyla ilgili olduğuyla iç içedir ve sağlamasının nasıl test edilebilirliğiyledir.

- Bu soruların nasıl sorulacağıyladır.

- Sonuçların karşılaştırmalı olarak nasıl yorumlanacağıyladır.

Yani Kuhn'a göre paradigma, kabul görülmeye öncelikle hakim olan bir düşüncenin belli bir zaman dilimi içindeki ilk örneğidir. Uzun deneyimleri ve kanıtlarını içerisinde barındırır. Diğer anlamıyla paradigma, bir düşüncenin genel onayı (genel kabul görüleni) tasarımsal olarak varsayışının bir yansımasıdır ve bu da birçok sorunun yanıtlarını da beraberinde taşıyarak sunar. Bu tanımlamada paradigmanın bilimsel çalışmalardaki olgusu, model sunmak ya da bu suretle görüngüleri önceden açıklamak deneyidir.

Kuram, paradigma değildir. Paradigma olması için, yeni ve benzersiz olması, yeniliğinin gelecekteki çalışmalara kaynaklık edecek türde olması gerekir. Bir olağan paradigma, olağan bilim etkinliği kuramıdır. Bu kuram her şeyi çözemez, açıkta kalan sorunları görmezden gelir veya dosyalar. Bunlar ve getirdiği sorunlar büyüyüp de kuramın başına bela olduğu zaman, bilim insanları çözüm bulmak zorunda kalırlar. Bunun sonucunda olağanüstü paradigma dönemi gelir. Olağan dönem iflas etmiştir. Kriz döneminde bilim insanları, yeni paradigma oluşturmak zorundadır. Paradigma değişikliği budur. Bir bunalım dönemi gelir ve her şey altüst olur. Kavramların yerli yerine konması için belki bütün teori baştan alınır. Ancak bu olağanüstü dönemde eski paradigmalar direnirler, teoriden kopmalar çatışmalara yol açar.

Dikkat edilirse, buradaki durumun ideoloji için de geçerli olduğu görülecektir. Mevcut toplumsal işleyiş krize girdiğinde, krizi çözmeye aday toplumsal sınıf ve veya katmanlar kendi iktidarlarını ve kendi çözümlerini topluma önermeye başlarlar. Yine ideoloji de olduğu gibi paradigmanın temelinde de belli bir çevrenin ilişkilerinin ürettiği ve pekiştirdiği, kimi doğru, kimi yanlış inanışlar vardır. ideolojinin, ilişkinin biçimleri tarafından şekillenen ve ortaklaşılan düşünceler olduğu yolundaki tanımlamanın, söz konusu paradigma kavramı olduğunda birebir geçerli olduğu sadece dar ve tanımlı bir çevre için kullanıldığı açıklık kazanmaktadır.

Terim olarak Thomas Samuel Kuhn'un kullanmasından önce Herodot, Platon, Aristoteles'de geçer. Ancak bilinen kesin anlamına ve bilim felsefesindeki tartışmasız konumuna Kuhn ile ulaşmıştır. Terimin amacı geniş bir düşünsel çerçevedir. Kuhn'un Bilimsel Devrimlerin Yapısı kitabında 21 farklı anlamda kullanılır. Esas olarak, bir bilim çevresine belli bir süre için egemen olan model, anlamını verir. Bir kuramın paradigma olması için öyle bir yenilik getirmesi lazımdır ki, hem rakipleri varsa şaşırsın ve hayran olsun, hem de çağını aşarak ilerideki görüşlere kapı açsın. Olağan paradigma da zamanla çözemediği sorunlar olduğunda bunalıma düşer ve olaganüstü arayışlara girer ki bu döneme paradigma değişikliği hakimdir. Kuhn, bu anlamda bilimsel bilginin gelişiminin Bilimdeki devrimsel/sıçramalı gelişmelerle meydana gelidiğini belirtir. Belirli bir egemen paradigma artık geçerliliğini yitirmeye başladığında kendiliğinden yeni bir paradigmaya yerini bırakmaz, aksine bu devrimsel süreçlere benzeyen aşamalar gösterir. Paradigma değişiklikleri eskisinde büyük yıkımlara yol açar. Belirli bir paradigmanın belirli bir zamandaki geçerliliği, söz konusu paradigmanın genel-kabuledilirliği ile ilintilidir.

Diğer kullanım alanları

Kuhn'dan sonra paradigma yeni fenomenler oluşuncaya dek tanımını korudu ve o güne kadar olan öğretisi artık ortak onaydan uzaklaştı. Bu zamanda yeni teoriler geliştirildi. Savunucuların farklı öğretilerden yola çıkarak ortaya koydukları tanımlamalar paradigma değişimi adlı kuramı ortaya çıkardı.

Paradigma, ayrıca anlatılar için de kullanılır. Örneğin içinde ahlaki anlamda bir öğreti barındıran bir masal ki, eğer gerçeğe yönelik kaygılardan yola çıkarak örnekleme yapıyor ve sonuçta ders verici yenilikçi bir mesaj sunuyorsa, bir anlamda burada da paradigmadan söz edilebilir.
Bilim, teknoloji ve ekonomide de biçimsel yanıyla çok farklı anlaşılmayan bir tarzla yine kullanılır. Özellikle bilgisayar dünyasında veya ekonomide yöneticilik statüsünde. Örneğin "Programlama Paradigmaları, Postkapitalist Pradigma, Yönetim paradigması..." gibi.

Reklâm sektöründe ilişkisel olarak üretim mekanizmasının bir sonucu olarak özellikle yeni ve teşvik edici olanın görünümü üzerinde dikkatleri çekmek üzere kullanılır.

Organizasyon teorisinde işletmenin felsefesi üzerine konsepti yer alır. Yani sunuş, anlayış ve tarzı içeren bir özümsemedir bu. Bunlardan en çok kullanılan model G. Johnson modelidir. 1998'de "Strategic Management Journal" adıyla yayımlanan kitabında Johnson, kültür ağındaki yerleşik yedi elementten söz eder: Geçmiş ve mitos, semboller, yaptırım gücü yani hedefler, organizasyon hiyerarşisi, kontrol sistemi, ritual rutinlik ve paradigma.

Davranış biliminde paradigma klasik bir ön kanıdır yani duygusal analizle iyi ya da kötü diye nitelenir. Fizikte, laboratuvar deneyselliğindeki nedensellik kavramının metafizikten uzak tutularak anlaşılması boyutunda kullanılır. Organik tıp, fizikten etkilenerek tedavinin basitleştirilmiş (makinalaştırılmış) modelini tercih ederken paradigma, psikomatik tıbbın organik ayırımını öne çıkararak makinalar ile sürdürülen tıptan farklı olduğunu sağlar.

Ayrıca bakınız
 Yapı
 Episteme
 Epistemoloji
 Bilgi rejimleri
 Bilim tarihi
 Holistik paradigma

Kaynakça
 Antropoloji Sözlüğü, Cemal Güzel, "Paradigma", Kudret Emiroğlu-Suavi Aydın, içinde, Bilim ve sanat Y. Ank.2003.
 Bilimsel Devrimlerin Yapısı, Thomas S. Kuhn, Çev. Nilüfer kuyaş, Alan Y. 1982.

Felsefi kavramlar
Bilim felsefesi

Paradigma


Der Tobrabach, gelegentlich auch "die Tobra" genannt, ist ein Bach mit einem Einzugsgebiet von 47,8 Quadratkilometern im Gewässernetz der Naarn (Fluss) im Bezirk Perg in Oberösterreich.

Name
Der für die Ortschaft Tobra in der Katastralgemeinde Pergkirchen in der Stadt Perg namensgebende Tobrabach verfügt etymologisch über slawische Wurzeln: "Tobra" oder "Dobra" für "guter Bach". Das Wort "Tabra" kommt bereits bei den Kelten vor und weist auf eine wasserreiche Gegend hin.

Geografie
Der Tobrabach entspringt an der Grenze zur Gemeinde Rechberg auf dem Gemeindegebiet von Windhaag bei Perg, heißt bevor er ins Machland gelangt Modlerbach und später Kropfmühlbach.

Südlich von Tobra wird ein Teil des Wassers in den künstlich angelegten Tobrakanal ausgeleitet und in südwestlicher Richtung über den kleinen Naarnkanal der Naarn zugeführt.

Der Tobrabach selbst ändert etwa einen Kilometer südlich von Tobra die Richtung und fließt dann entlang der Grenze zu Mitterkirchen in Richtung Osten, nimmt den Arbingerbach und den Deimingerbach auf und mündet südöstlich von Kühhofen in den Mettensdorfer Mühlbach. Der Bach wurde ausgehend von der Mündung in den Mettensdorfer Mühlbach auf einer Länge von 17,8 Kilometern kartiert.

Zuflüsse des Tobrabachs sind der aus Windhaag bei Perg kommende Hausbergbach, der aus der Ortschaft Saxenegg in der Katastralgemeinde Innernstein der Marktgemeinde Münzbach kommende Schwertmüllerbach, der aus Priehetsberg in der Marktgemeinde Münzbach kommende Wieserbach und der an der Grenze zwischen Groißing und Priehetsberg fließende Falkenauerbach.

Folgende Gemeinden werden vom Tobrabach berührt oder durchflossen: Rechberg, Windhaag bei Perg, Münzbach, Perg, Arbing, Mitterkirchen im Machland und Baumgartenberg.

Das Einzugsgebiet des Tobrabaches fällt geologisch in drei von 41 Raumeinheiten des Bundeslandes Oberösterreich. Der nördliche Teil des Tobrabachtales einschließlich des Quellgebietes befindet sich im Aist-Naarn-Kuppenland. Das Tobrabachtal zwischen der Stritzelmühle und dem Südrand der Ortschaft Tobra gehört zu den Südlichen Mühlviertler Randlagen. Das Gebiet in der Ebene südlich der Donau Straße und der Donauuferbahn liegt in der Raumeinheit Machland.

Geschichte
Funde von flachen und durchlochten Beilen aus Serpentin lassen die Anwesenheit von Menschen im Tobrabachtal bereits in der Jungsteinzeit (rund 3500 Jahre vor Christus) vermuten.

Bei der Trennung der Besitzungen der Herren von Perg und Machland etwa um das Jahr 1100 nach Christus bildete der Tobrabach die Grenze. Die Besitzungen westlich des Tobrabaches fiel den Pergern zu. Die Besitzungen östlich des Tobrabaches fiel den Machländern zu.

Der Tobrabach bildete 1142 bei der Gründung der Pfarre Pergkirchen die östliche Pfarrgrenze.  1784 bildete er die östliche Grenze der Katastralgemeinde Pergkirchen. 1848 bildete er die östliche Grenze der Ortsgemeinde Pergkirchen. Seit der Zusammenlegung der Gemeinde Pergkirchen mit dem Markt Perg im Jahr 1938 bildet der Tobrabach großteils die östliche Grenze der 1969 zur Stadt erhobenen Marktgemeinde Perg.

Wirtschaft
Entlang des Tobrabaches waren in früheren Jahren mehrere Wasserkraftanlagen in Betrieb: Schwerdtmühle (Freindorf Nr. 7). Hintermühle (Altenburg Nr. 5). Kropfmühle (Dörfl Nr. 12). Stritzlmühle (Priehetsberg Nr. 7). Stegschmied (Dörfl Nr. 13). Frühmühle (Am Tobrabach Nr. 14). Ertlmühle (Am Tobrabach Nr. 6).

Hochwasserschutz
Der Tobrabach erhält ab 2014 das mit einer Höhe von 11 Metern größte Rückhaltebecken des Mühlviertels, das die Ortschaft Tobra vor künftigen Überflutungen schützen soll. Das neun Hektar große Staubebecken reicht von der Frühmühle bis zur Abzweigung des Güterwegs Urtaler und hat ein Fassungsvolumen von 233.000 Kubikmetern. Der Tobrabach nimmt Wasser aus einem 22 Quadratkilometer großen Einzugsgebiet, das die Gemeinden Windhaag, Münzbach, Perg und Arbing umfasst, wird im Hochwasserfall auf einer Länge von 200 Metern aufgestaut und die Durchflussmenge zu verringern. Geschützt werden 40 Häuser in der Ortschaft Tobra nördlich der Bundesstraße 3.

Literatur
 Klaus Berg, Clemens Gumpinger, Simonetta Siligato: Wehrkataster der Naarn und ihrer Zuflüsse, Gewässerschutzbericht 42, Oberflächengewässerwirtschaft, Land Oberösterreich, Linz 2009 (PDF; 2,8 MB auf land-oberoesterreich.gv.at).

Weblinks
 Das digitale oberösterreichische Rauminformationssystem (DORIS)

Einzelnachweise

Gewässer im Bezirk Perg

Tobrabach


La Ermita del Puerto (denominada también como ermita de la Virgen del Puerto) es un templo ubicado en la denominada Dehesa el Puerto en las afueras de la ciudad de Zamora (España). Está ubicada a 8 km al noroeste de la ciudad, en las cercanías de la denominada Fuente de la Salud. El entorno de la ermita, de aspecto modesto, se destaca por formar parte de un conjunto de edificaciones. En la ermita se celebra la cruz de mayo pintando a ambos lados de la entrada dos árboles en cal.

Características
Se trata de un edificio de planta rectangular de fachadas de sencillo trazado. En su interior destaca la existencia de una sola nave, que se encuentra adosada en su parte posterior a otras edificaciones de la finca. En el hastial se ubica una pequeña espadaña con un campanario, rematada con dos pináculos.

Referencias

Diócesis de Zamora

Ermita de la Virgen del Puerto (Zamora)


Cahit Karakaş (d. 1928, Bartın), 12 Eylül Darbesi sırasında TBMM başkanlığını yapmakta olan Türk siyasetçi.

Hayatı
1952 yılında İstanbul Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesi'ni bitirdi. Berlin Teknik Üniversitesi'nde su inşaatı ve su ekonomisi kürsüsünden 1961 yılında doktorasını aldı. Yurda dönünce Bayındırlık Bakanlığının çeşitli alanlarında çalıştı.

1965 yılında Adalet Partisi'nden Zonguldak milletvekili seçildi. 1969 yılında tekrar Adalet Partisi'nden milletvekili seçildi. 1973 yılında Adalet Partisi'nden istifa edip Cumhuriyet Halk Partisi'ne geçti. 1. Nihat Erim kabinesinde Bayındırlık ve Ulaştırma bakanlıklarında bulundu. 17 Kasım 1977'de Millet Meclisi başkanlığına seçildi ve bu görevi 12 Eylül 1980'e kadar sürdü. Cahit Karakaş 1983 seçimleri ile Halkçı Parti'den Zonguldak milletvekili seçilerek parlamentoya yeniden girdi. Daha sonra Demokratik Sol Parti'ye geçti. 1987 seçimlerine kadar Zonguldak milletvekilliğini sürdürdü. Õzellikle uluslararası parlamento kuruluşlarında görev alan Karakaş'ın çeşitli meslekî eserleri vardır.

Kaynakça

1928 doğumlular
Bartın doğumlu siyasetçiler
İstanbul Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesinde öğrenim görenler
TBMM 13. dönem Zonguldak milletvekilleri
TBMM 14. dönem Zonguldak milletvekilleri
TBMM 15. dönem Zonguldak milletvekilleri
TBMM 16. dönem Zonguldak milletvekilleri
TBMM 17. dönem Zonguldak milletvekilleri
TBMM Dışişleri Komisyonu Başkanları
Türk inşaat mühendisleri
Cumhuriyet Halk Partisi Parti Meclisi üyeleri
Yaşayan insanlar
TBMM Millî Savunma Komisyonu
TBMM Sanayi, Ticaret, Enerji, Tabii Kaynaklar, Bilgi ve Teknoloji Komisyonu
TBMM Bayındırlık, İmar, Ulaştırma ve Turizm Komisyonu
Resim aranan siyasetçiler
Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi Türk Grubu
Adalet Partisi mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
TBMM Demokratik Sol Parti Grup Başkanları

Cahit Karakaş


Callitris er ættkvísl barrtrjáa í Cupressaceae (Grátviðarætt). Viðurinn er léttur, mjúkur og ilmandi. Hann er einnig þolinn gegn termítum.

Þetta eru átján tegundir sígrænna runna eða trjáa, þrjár frá Nýju-Kaledóníu, hinar allar ættaðar frá Ástralíu.

Tegundir

Ættkvíslin inniheldur eftirfarandi tegundir:

 Callitris baileyi – SA- QLD, NA- NSW
 Callitris canescens – S- WA, S- SA
 Callitris columellaris – suðaustur QLD
 Callitris drummondii – S- WA
 Callitris endlicheri – NSW, QLD, VIC (á hæðum)
 Callitris glaucophylla - NSW, Qld, SA, NT, WA
 Callitris intratropica - NT
 Callitris macleayana – QLD, NSW
 Callitris monticola – QLD, NSW
 Callitris muelleri – NSW
 Callitris neocaledonica – Nýja-Kaledónía
 Callitris oblonga – NSW, TAS
 Callitris pancheri – Nýja-Kaledónía
 Callitris preissii – SA, VIC, WA, NSW
 Callitris rhomboidea – NSW, QLD, VIC
 Callitris roei – S- WA
 Callitris sulcata – Nýja-Kaledónía
 Callitris verrucosa – SA, VIC, WA, NSW, QLD

Tilvísanir og tenglar

 Gymnosperm Database - Callitris
 Arboretum de Villardebelle - Photos of cones

Barrtré

Callitris


جماعة حاسي بركان جماعة قروية تابعة لقبيلة آيت بويحيي الريفية الأمازيغية بإقليم الناظور وتتموقع في جنوب شرق هذا الإقليم في شمال المغرب. تحد شمالا بجماعة اولاد ستوت وجماعة بني وكيل اولاد محند، ومن الشرق تحد بواد ملوية وإقليم تاوريرت، أما غربا فتحد بجماعة أفسو وجماعة تيزضوضين التابعتين مثلها لنفس القبيلة. يبلغ عدد سكان الجماعة حوالي 8113 نسمة حسب إحصاء سنة 2004.

التقسيم الإداري
من بين القرى والدواوير المكونة لجماعة حاسي بركان نجد:
 آيت عثمان
 إبركانن اجرابعة

مراجع

جماعات قروية في الجهة الشرقية
أماكن مأهولة في إقليم الناظور
جماعات قروية في المغرب

حاسي بركان


Brgule su naseljeno mjesto u općini Vareš, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Povijest

Starinom su katoličko mjesto. Prvi put se u domaćoj historiografiji spominju 1631. godine. Fra Martin Brguljanin postao je te godine provincijalom Bosne Srebrene.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 295

 Srbi - 289
 Jugoslaveni - 5
 ostali - 1

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 13

 Srbi - 10
 Bošnjaci - 3

Šport

 FK Zvijezda Brgule, bivši nogometni klub

Izvori

Naselja u Zeničko-dobojskoj županiji
Vareš

Brgule (Vareš, BiH)


Scotiellocystoidaceae, porodica zelenih algi uključena u red Chlamydomonadales. Nije na popisu u AlgaeBase.

Rodovi
 Genus Chloropteridella P.C.Silva, 1970, → Chlamydomonadales incertae sedis
 Genus Diplochloris Korshikov, 1939 →Chlorophyceae familia incertae sedis
 Genus Graesiella T.Kalina & M.Puncochárová, 1987 → Chlamydomonadales incertae sedis
 Genus Halochlorella P.[J.L.] Dangeard, 1966, nom. inval. → Chlamydomonadales incertae sedis
 Genus Lobosphaeropsis Reisigl, 1969 → Chlamydomonadales incertae sedis
 Genus Muriellopsis Reisigl, 1964 → Chlamydomonadales incertae sedis
 Genus Mychonastes P.D.Simpson & S.D.Van Valkenburg, 1978  →Mychonastaceae

Izvori

Sistematika

Scotiellocystoidaceae


The piastre or piaster () is any of a number of units of currency.  The term originates from the Italian for "thin metal plate". The name was applied to Spanish and Hispanic American pieces of eight, or pesos, by Venetian traders in the Levant in the 16th century.

These pesos, minted continually for centuries, were readily accepted by traders in many parts of the world. After the countries of Latin America had gained independence, pesos of Mexico began flowing in through the trade routes, and became prolific in the Far East, taking the place of the Spanish pieces of eight which had been introduced by the Spanish at Manila, and by the Portuguese at Malacca. When the French colonised Indochina, they began issuing the new French Indochinese piastre (piastre de commerce), which was equal in value to the familiar Spanish and Mexican pesos.

In the Ottoman Empire, the word piastre was a colloquial European name of Kuruş. Successive currency reforms had reduced the value of the Ottoman piastre by the late 19th century so as to be worth about two pence (2d) sterling. Hence the name piastre referred to two distinct kinds of coins in two distinct parts of the world, both of which had descended from the Spanish pieces of eight.

Because of the debased values of the piastres in the Middle East, these piastres became subsidiary units for the Turkish, Cypriot, and Egyptian pounds. Meanwhile, in Indochina, the piastre continued into the 1950s and was subsequently renamed the riel, the kip, and the dong in Cambodia, Laos and Vietnam respectively.

As a main unit
 French Indochinese piastre

As a sub-unit
  of the Egyptian pound
  of the Jordanian dinar
  of the Lebanese pound
  of the South Sudanese pound (spelled "piaster")
  of the Sudanese pound
  of the Syrian pound

Historically
  of the Cypriot pound
  of the Libyan pound
  of the Turkish lira

Other usage

Early private bank currency issues in French-speaking regions of Canada were denominated in piastres, and the term continued in official use for some time as a term for the Canadian dollar. For example, the original French version of the 1867 Constitution of Canada refers to a requirement that senators hold property d'une valeur de quatre mille piastres.

The term is still unofficially used in Quebec, Acadian, Franco-Manitoban, and Franco-Ontarian language as a reference to the Canadian dollar, much as English speakers say "bucks." (The official French term for the modern Canadian dollar is dollar.)  When used colloquially in this way, the term is often pronounced and spelled "piasse" (pl. "piasses"). It was equivalent to 6 New France livres or 120 sous, a quarter of which was "30 sous", which is also still in slang use when referring to 25 cents.

Piastre was also the original French word for the United States dollar, used for example in the French text of the Louisiana Purchase.  Calling the US dollar a piastre is still common among speakers of Cajun French and New England French.  Modern French uses dollar for this unit of currency as well. The term is still used as slang for US dollars in the French-speaking Caribbean islands, most notably Haiti.

Piastre is another name for kuruş,  of the Turkish lira.

The piastre is still used in Mauritius when bidding in auction sales, similarly to the way that guineas are used at British racehorse auctions. It is equivalent to 2 Mauritian rupees.

"Piaster" is referenced in the Steely Dan song Dr. Wu:
"You walked in
And my life began again
Just when I'd spent the last piaster
I could borrow"

See also

 Piastra
 Decaen piastre

References

Further reading

Currencies of Africa
Currencies of Asia
Piastre
Modern obsolete currencies
Denominations (currency)

Piastre


بلدية سانتا ماريا دي ميراليس (بالكاتالانية: Santa Maria de Miralles) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة, والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 128 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في أناويا
بلديات في مقاطعة برشلونة

سانتا ماريا دي ميراليس


ජානකී චාන්දනී මුණසිංහ 2000 වර්ෂයේදී කැළණිය විශ්ව විද්‍යාලයට අනුබද්ධ සෞන්දර්ය අධ්‍යයන ආයතනයෙන් චිත්‍ර කලා පාඨමාලාව වෙනුවෙන් ලලිත කලාවේදී උපාධි ලත් අයෙකි. 2002 දී ශ්‍රී ලංකා ගුරු සේවයට බැඳුණ ඇය මේ වනවිට ශ්‍රී ලංකා ගුරු සේවයේ දෙවන ශ්‍රේණියේ පළවෙනි පන්තියේ ගුරුවරියක හැටියට සේවය කරය්.

ජානකී චාන්දනී මුණසිංහ


Richard Chiwasa  es un escultor de Zimbabue conocido por sus tallas en piedra, nacido en junio de 1947 en Harare.

Datos biográficos

Nacido en Harare, Chiwasa fue a la escuela primaria a nivel local hasta el sexto nivel estándar. El año 1967 comenzó a esculpir en piedra de talco (soapstone en inglés); más tarde aprendió a trabajar más materiales a través de las enseñanzas de Canon Edward y George Paterson en el Centro de Arte Nyarutsetso . En 1970 dejó el centro de trabajo en las Cataratas Victoria, donde trabajó durante diez años en la "Aldea Artesanal"; Coincidió allí con David Gopito.

Chiwasa actualmente trabaja en piedras duras como serpentinita, springstone y jade mantequilla. Ha trabajado con Sylvester Mubayi, Nicholas Mukomberanwa y Moses Masaya entre otros escultores.

Notas y referencias

Enlaces externos

Enlaces externos

Escultores de Zimbabue
Escultores del siglo XX
Escultores del siglo XXI
Zimbabuenses del siglo XX
Zimbabuenses del siglo XXI

Richard Chiwasa


Leroy "Lee" Winfield (San Luis, Misuri;  - Ibidem; ) fue un jugador y entrenador de baloncesto estadounidense que disputó siete temporadas en la NBA. Con 1,88 metros de estatura, jugaba en la posición de base.

Trayectoria deportiva

Universidad
Tras pasar dos años en el Junior College de St. Louis Baptist, jugó durante dos temporadas con los Mean Green de la Universidad del Norte de Texas, en las que promedió 15,9 puntos y 7,2 rebotes por partido. En su última temporada fue elegido All-American de la División II de la NCAA.

Profesional
Fue elegido en la trigésimo segunda posición del Draft de la NBA de 1969 por Seattle SuperSonics, y también por los Utah Stars en el Draft de la ABA, fichando por los primeros. Jugó cuatro temporadas con los Sonics, siendo la más destacada la 1971-72, en la que promedió 10,6 puntos y 3,6 asistencias por partido.

Tras no renovar contrato, en  fichó por los Buffalo Braves como agente libre, donde jugó dos temporadas como suplente de Randy Smith, promediando en la segunda de ellas 5,5 puntos y 2,0 asistencias por partido. En  ficha por los Kansas City Kings, donde jugaría su última temporada como profesional.

Entrenador
Tras retirarse, ejerció como entrenador asistente en diferentes equipos y universidades, entre ellas la Universidad de Saint Louis y la Universidad de Misuri. Falleció el día que cumplía 64 años, víctima de un cáncer de colon.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Lee Winfield en ultimatenba.com

Baloncestistas de Misuri
Entrenadores de baloncesto de Estados Unidos
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los North Texas Mean Green
Baloncestistas de los Seattle Supersonics
Baloncestistas de los Buffalo Braves
Baloncestistas de los Kansas City Kings
Fallecidos por cáncer colorrectal
Nacidos en San Luis (Misuri)
Fallecidos en San Luis (Misuri)
Fallecidos por cáncer en Misuri

Lee Winfield


La  est l'une des huit circonscriptions législatives que compte la préfecture de Shizuoka au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La troisième circonscription de la préfecture de Shizuoka regroupe les villes d'Iwata, Kakegawa, Fukuroi et Kikugawa, le district de Shūchi, une partie de la ville d'Omaezaki et une partie de l'arrondissement de Tenryū de la ville de Hamamatsu.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Troisième circonscription de la préfecture de Shizuoka


Liborius († 5. Oktober 1214) war Priester und Abt des Klosters Marienfeld, das in der ostwestfälischen Stadt Harsewinkel in Nordrhein-Westfalen liegt.

Leben
Liborius war zunächst Beichtvater der Nonnen in St. Ägidii in Münster. Nachdem Florentius von der Lippe 1211 vom Amt des Abtes resignierte, wurde Liborius vom Konvent zum Nachfolger gewählt. In seiner Amtszeit kaufte er von Konrad Grüben ein Haus in Nordhorn, Kirchspiel Gütersloh und andere Güter. Nach dreijähriger Amtszeit resignierte er und starb im Herbst 1214.

Auf seinem Grabstein stand:
 Das Amt wies er bald zurück, Gutes tat er in kurzer Zeit,
 jetzt lebt Liborius bei dir, Christus.

Weiterhin schrieb man über ihn:
 Er schickte den Mond zurück, machte Gutes in einer armen Zeit.
 Jetzt emporgehoben von Christus, lebt Liborius dort.

Literatur

 Rudolf Böhmer, Paul Leidinger: Chroniken und Dokumente zur Geschichte der Zisterzienserabtei Marienfeld 1185–1803. Selbstverlag der Pfarrgemeinde, Marienfeld 1998, .

Einzelnachweise

Abt (Marienfeld)
Römisch-katholischer Geistlicher (13. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren im 12. Jahrhundert
Gestorben 1214
Mann

Liborius (Marienfeld)