ගණිතයේදී, ත්‍රිකෝණමිතික ශ්‍රිත (වෘත්තාකාර ශ්‍රිත ලෙසද හැඳින්වේ) යනු  කෝණයක ශ්‍රිත වේ. ඒවා භාවිතා වන්නේ ත්‍රිකෝණයක කෝණ ත්‍රිකෝණයෙහි පැතිවල දිගට අදාළ කිරීමටය. වෙනත් බොහෝ භාවිතා අතර, ත්‍රිකෝණ පිළිබඳ හැදෑරීමට සහ ආවර්තික සංසිද්ධින් ආදෘශ්‍යනය කිරීමට ත්‍රිකෝණමිතික ශ්‍රිත වැදගත් වෙයි.

ත්‍රිකෝණමිතික ශ්‍රිත පොදුවේ, කෝණය අඩංගු වන සෘජුකෝණි ත්‍රිකෝණයක පාද දෙකක දිග අතර අනුපාතයක් ලෙස අර්ථ දැක්විය හැකිය. එසේම ඒකක වෘත්තයක සිට විවිධ රේඛා කාණ්ඩවල දිග ලෙසද අර්ථ දැක්විය හැකිය. බොහෝ නවීන අර්ථ කථනයන් මගින් එය අපරිමිත ශ්‍රේණි ලෙස හෝ අභිමත ධන හෝ සෘණ අගයන්ට හා සංකීර්ණ සංඛ්‍යාවලට පවා විස්තාරණය වූ අවල්‍ය සමීකරණවල විසඳුම් ලෙස වඩාත් පුළුල් ලෙස දැක්විය හැකිය.

සෘජුකෝණී ත්‍රිකෝණික නිර්වචන
A නැමති කෝණය අඩංගු අභිමත සෘජුකෝණි ත්‍රිකෝණයක, A කෝණය සඳහා ත්‍රිකෝණමිතික  ශ්‍රිත අර්ථ දැක්වීමේදී, ත්‍රිකෝණයේ පාද සදහා පහත සඳහන් නම් යොදා ගනී.

කර්ණය යනු සෘජුකෝණයට ප්‍රතිවිරුද්ධ පාදය හෝ සෘජුකෝණී ත්‍රිකෝණයේ දිගම පාදය යැයි නිර්වචනය කරයි. මෙය h  ලෙස ගනී.
සම්මුඛ පාදය යනු අප භාවිතා කරන කෝණයට ප්‍රතිවිරුද්ධ පාදයයි. මෙය a ලෙස ගනී.
බද්ධ පාදය යනු අප භාවිතා කරන කෝණය හා සෘජු කෝණය යන දෙකම අඩංගු වන පාදයයි. මෙය b ලෙස ගනී.

සියලු ත්‍රිකෝණ ගනු ලබන්නේ යුක්ලීඩ් තලයේ පවතින පරිදි වේ. ඒනිසා සෑම ත්‍රිකෝණයකම අභ්‍යන්තර කෝණවල ඓක්‍යය රේඩියන් π (1800) වේ. මේ නිසා සෘජුකෝණි ත්‍රිකෝණවල සෘජු කෝණි නොවන ඉතිරි කෝණ රේඩියන් 0 හා π  (900) අතර පිහිටයි. කියවන්නා විසින් සැලකිය යුතු කරුණ නම් නිරතුරුවම, ත්‍රිකෝණමිතික ශ්‍රිත අර්ථ දැක්වීමේදී කෝණය මෙම පරාසය තුළ තිබෙන බවයි. ඒකක වෘත්තයක් යොදාගෙන හෝ සමමිතියක් සැලකීමෙන් හා ආවර්තිත ශ්‍රිතයක් ලෙස සලකමින් අපට මෙය සම්පූර්ණ තර්කයක් බවට විස්තීරණය කළ හැක.

ශ්‍රිත සංක්ෂේපණ සර්ව සාම්‍යයන්
(රේඩියන් මගින්)
 සයිනය
 කොසයිනය
 ටැංජනය
 කෝසීකනය
 සීකනය
 කොටැංජනය

කෝණයක  සියළු ත්‍රිකෝණමිතික ශ්‍රිතයන් කේන්ද්‍රය 0 වන වෘන්තයක පාදයන් මගින් ජ්‍යාමිතිකව ගොඩනැගිය හැකිය.

නවීන ව්‍යවහාරයේදී වගුගත කොට ඇති එකිනෙකට සම්බන්ධ සමීකරණ සමග මූලික ත්‍රිකෝණමිතික ශ්‍රිතයන් හයක් භාවිතා කරයි. විශේෂයෙන් අවසන් ශ්‍රිත හතරේ එම සම්බන්ධතා බොහෝ විට ගනු ලබන්නේ මුල් ශ්‍රිත දෙකේ නිර්වචන මගිනි. නමුත් ඒවා ජ්‍යාමිතිකව ගොඩනැගිය හැකිය.

ප්‍රතිලෝම ශ්‍රිත
ත්‍රිකෝණමිතික ශ්‍රිත ආවර්තක වන අතර මේ නිසා ආක්ෂේපක නොවේ. එනිසා ඒවාට එම ආකාරයෙන්ම ප්‍රතිලෝම ශ්‍රිත නොමැත. එම නිසා ප්‍රතිලෝම ශ්‍රිත අර්ථ කථනය සඳහා ඒවා සාපේක්ෂ වන පරිදි වසම් සීමා කළ යුතු වේ. පහත සඳහන් ඒවාවල වම්පස ඇති ශ්‍රිත දකුණු පස ඇති සමීකරණ මගින් අර්ථ දක්වන අතර මේවා සාධනය කලහැකි සර්ව සාම්‍යයන් නොවේ. ප්‍රධාන ප්‍රතිලෝම ශ්‍රිත පහත පරිදි අර්ථ දක්වයි.

ප්‍රතිලෝම ත්‍රිකෝණමිතික ශ්‍රිතවලදී බොහෝ විට චාප සයින, චාප කොසයින යනාදිය සඳහා sin−1 සහ cos−1 අංකනය බහුලව ලෙස භාවිතා කෙරේ. මෙම අංකනය යොදාගන්නා විට ශ්‍රිතවල ගුණන ප්‍රතිලෝම සමග ප්‍රතිලෝම ශ්‍රිත පැටලිය හැක. "arc-"  උපසර්ගය භාවිතා කරන අංකනය එවැනි පැටලුම් ඇති නොකරන නමුත් "arcsec" යන්න "arcsecond" සමග පැටලිය හැක.
sin හා cos ලෙසම ප්‍රතිලෝම ත්‍රිකෝණමිතික ශ්‍රිතද අපරිමිත ශ්‍රේණි මගින් දැක්විය හැක.
නිදසුනක් වශයෙන්,

මෙම ශ්‍රිත වෙනත් ශ්‍රිතවල ප්‍රතිව්‍යුත්පන්න යැයි සාධනය මගින් ද මේවා අර්ථ දැක්විය හැක. උදාහරණයක් ලෙස arcsine පහත පරිදි ලිවිය හැක.

වෙනත් ශ්‍රිත සඳහා ප්‍රතිසම සූත්‍ර,ද මේ ආකාරයෙන්ම සොයා ගත හැක. සංකීර්ණ ලඝු ගණක භාවි‍තයෙන් මෙම සියලු ශ්‍රිත සංකීර්ණ විචල්‍ය සඳහා  ගොඩනැගිය හැක.

මේවාද බලන්න
ත්‍රිකෝණමිතිය
ත්‍රිකෝණමිතිය

ත්‍රිකෝණමිතික ශ්‍රිත


An Thrixspermum stelidioides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leonid Vladimirovich Averyanov ngan Averyanova. An Thrixspermum stelidioides in nahilalakip ha genus nga Thrixspermum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thrixspermum

Thrixspermum stelidioides


Helene Wilhelmine Marie Sophie Auguste Freiin von Watter (* 21. April 1895 in Berlin; † 22. Juli 1972 in Waldbröl) war eine deutsche Medizinerin und Politikerin (DNVP).

Leben
Helene Freiin von Watter entstammte dem alten pommerschen Adelsgeschlecht derer von Watter. Sie wurde als Tochter des Königlich Württembergischen Generalleutnants Maximilian Ludwig Hermann Fidel Freiherr von Watter (1848–1911) und dessen Ehefrau Helene Wilhelmine Marie Pauline Reichsgräfin von Zeppelin-Aschhausen (1858–1911) geboren. Ihre drei Geschwister, alles Mädchen, waren früh verstorben. Nach dem Besuch der Höheren Mädchenschule erhielt sie zunächst Privatunterricht, legte dann das Abitur am Realgymnasium ab und absolvierte im Anschluss eine Ausbildung zur Krankenpflegerin, die sie mit dem staatlichen Krankenpflegeexamen abschloss. In der Folgezeit arbeitete sie als Dolmetscherin für Englische und Französische Sprache. Danach nahm sie ein Studium der Medizin und Volkswirtschaftslehre an den Universitäten in München, Tübingen und Berlin auf, das sie mit dem Staatsexamen und 1923 mit der Promotion zum Dr. med. beendete.

Sie erlernte die russische Sprache und bereiste zweimal inkognito die Sowjetunion. Über die Lage der Menschen dort berichtete sie auf Vorträgen und veröffentlichte das Buch Eine deutsche Frau erlebt Sowjetrussland.

Watter war von 1923 bis 1933 als praktische Ärztin in Potsdam tätig. Sie gehörte dem Hartmannbund an, war Mitglied des Bundes Deutscher Ärztinnen (BDÄ) und von 1925 bis 1933 Mitglied des Preußischen Landesgesundheitsrates. Darüber hinaus betätigte sie sich in verschiedenen gesundheits- und sozialpolitischen Verbänden. Sie gehörte dem Bund Königin Luise, dem Deutsch-Evangelischen Frauenbund, dem Deutschen Frauenbund und dem Frauenbund der Deutschen Kolonialgesellschaft an. Von 1927 bis 1934 leistete sie Mitarbeit für die Ärztlichen Mitteilungen. Während der Zeit der Weimarer Republik trat sie in die DNVP ein, für die sie von 1924 bis 1933 als Abgeordnete dem Preußischen Landtag angehörte. Sie fungierte als Expertin für Rassenhygiene in der DNVP und hielt zahlreiche Vorträge zu diesem Thema. Außerdem gehörte sie der Expertenkommission an, die den Vorschlag für ein Sterilisationsgesetz erarbeitete, den der preußische Landesgesundheitsrat im Juli 1932 dem preußischen Minister für Volkswohlfahrt vorlegte.

Helene von Watter arbeitete von 1933 bis 1934 als Kassenärztin in Gladbeck und praktizierte von 1936 bis 1948 in gleicher Funktion in Berlin. Von 1948 bis 1960 war sie ärztliche Geschäftsführerin der Bezirks- und Abrechnungsstelle der Kassenärztlichen Vereinigung Nordrhein mit Sitz in Köln. Gleichzeitig fungierte sie als Ausbilderin von Sprechstundenhilfen. Sie betätigte sich erneut politisch und kandidierte dreimal erfolglos für den Deutschen Bundestag, bei der Bundestagswahl 1949 auf der Landesliste der DKP-DRP, bei der Bundestagswahl 1961 auf der Landesliste der GDP und bei der Bundestagswahl 1969 auf der Landesliste der NPD.

Schriften
 Eine deutsche Frau erlebt Sowjetrußland, Bergstadtverlag, Breslau 1932.
 Praxisfibel: Leitfaden für die Arzthelferin, Deutscher Ärzteverlag, 1966.

Literatur
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag, Ausgabe für die 5. Wahlperiode, Berlin 1933, S. 394.
 Herrmann A. L. Degener (Hrsg.): Wer ist's? 9. Ausgabe, Leipzig 1928, S. 1650.
 Asmus Nitschke: Die "Erbpolizei" im Nationalsozialismus. Zur Alltagsgeschichte der Gesundheitsämter im Dritten Reich, Opladen / Wiesbaden 1999.
 Andrea Süchting-Hänger: Das "Gewissen der Nation". Nationales Engagement und politisches Handeln konservativer Frauenorganisationen 1900 bis 1937, Düsseldorf 2002.
 Christiane Streubel: Radikale Nationalistinnen. Agitation und Programmatik rechter Frauen in der Weimarer Republik, Frankfurt/New. York 2006.

Weblinks

 https://geschichte.charite.de/aeik/biografie.php?ID=AEIK00971 Ärztinnen im Kaiserreich

Einzelnachweise

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
DNVP-Mitglied
DKP-DRP-Mitglied
GDP-Mitglied
NPD-Mitglied
Deutscher
Geboren 1895
Gestorben 1972
Frau

Helene von Watter


Pelham Bay est un détroit du Pelham Bay Park à New York.

Géographie

Contrairement à ce que pourrait laisser croire son nom, ce n'est pas une baie mais un détroit. Il est situé entre City Island et Orchard Beach. Il s'ouvre au sud sur Eastchester Bay, sur Long Island Sound et, à l'est, sur City Island Harbor.

Histoire

Une grande partie du détroit a été comblé entre 1934 et 1938 pour former Orchard Beach.

Notes et références

Détroit aux États-Unis

Pelham Bay


Linda Dawn Sharples est une statisticienne britannique qui est professeure de statistiques médicales à la London School of Hygiene and Tropical Medicine. Ses recherches portent sur l'analyse statistique des interventions médicales. Elle a fourni des conseils d'expert dans le cadre d'essais cliniques sur les maladies cardiovasculaires, le diabète et le cancer.

Formation
Sharples a été formée à l'université de Nottingham, où elle s'est concentrée sur les mathématiques et les statistiques. Sa recherche doctorale portait sur la robustesse et l'approximation dans les  : sa thèse, intitulée « Aspects of robustness and approximation in hierarchical models » (1998), a été dirigée par Adrian Smith. Elle a rejoint l'université de Newcastle en tant que boursière postdoctorale en 1986.

Recherche et carrière
En 1989, Sharples a rejoint l'unité de biostatistique du Conseil de la recherche médicale à Cambridge. Elle a été nommée chef de programme en 2000. À ce titre, elle a développé des méthodes statistiques d'évaluation des technologies de la santé. Les résultats de ses recherches ont été utilisés pour mettre à jour les études expérimentales et les modèles décisionnels du . Elle a appliqué l'épidémiologie clinique aux greffes cardiothoraciques. Elle a évalué la procédure chirurgicale et développé des modèles multi-états pour décrire l'histoire de la maladie chronique.

En 2013, Sharples a quitté le MRC pour rejoindre l'unité des essais cliniques de l'Université de Leeds en tant que professeure de statistique, où elle a supervisé la division de la recherche globale en santé, qui se concentrait sur les essais en médecine musculo-squelettique et cardiovasculaire. Elle a siégé à la Commission du gouvernement du Royaume-Uni sur les médicaments à usage humain. Elle a rejoint la London School of Hygiene and Tropical Medicine en tant que professeure de statistiques médicales en 2017. Elle étudie comment les statistiques médicales peuvent être utilisées pour évaluer différentes interventions. Elle participe à une enquête sur les parcours de soins des patients atteints de cancer de l'intestin.

Publications (sélection)

Références

Liens externes

Étudiant de l'université de Nottingham
Statisticienne
Statisticien britannique
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)

Linda Sharples


Swochowo (deutsch Schwuchow) ist ein Dorf in der Nähe der Stadt Słupsk (Stolp) in der polnischen Woiwodschaft Pommern.

Geographische Lage
Swochowo liegt in Hinterpommern, etwa fünf Kilometer nordnordöstlich von Słupsk und zwei Kilometer südwestlich des Dorfs Lubuczewo (Lübzow), am Rande des breiten Urstromtals der Słupia (Stolpe).

Geschichte
Das Dorf zeigt die historische Dorfform eines Angerdorfes. Das ehemalige Rittergut Schwuchow war in älterer Zeit ein Lehen der Familie Mitzlaff.  Leopold Wilhelm von Mitzlaff verkauft es 1780 an den preußischen Oberstleutnant Karl Sigismund von Pirch.

Um 1784 gab es in Schwuchow ein großes und ein kleines Vorwerk, einen Kossäten, einen Schulmeister, auf der Feldmark des Dorfs das Vorwerk Seddin, bei dem sich zwei Kossäten und ein Büdner befanden, einen Gasthof, Uhlenkrug genannt, und insgesamt zwanzig Haushaltungen. 1804 war das Gut im Besitz der Familie Stojentin.

1830 erwarb Henriette Seyffert, eine Tochter des Stolper Bürgermeisters Arnold Seyffert, das Gut mit dem Vorwerk Seddin. Durch die Ehe ihrer Tochter Dorothea mit dem Komponisten und Pianisten Wilhelm Steifensand (1812–1882) kamen beide Anwesen in dessen Familie. Wilhelm Steifensand bewirtschaftete ab 1856 das Vorwerk Seddin. Sein Sohn Georg Steifensand übernahm 1875 Schwuchow von seiner Großmutter Henriette Seyffert und 1883 Seddin von seiner verwitweten Mutter. Dessen Sohn Friedrich Steifensand, Mitbegründer der Ostpommerschen Fahrzeug- und Industrie-Aktiengesellschaft in Stolp, war ab 1926 der letzte Besitzer des Gutes Schwuchow.

Vor 1945 gehörte Schwuchow zur Landgemeinde Schmaatz im Landkreis Stolp, Regierungsbezirk Köslin, der preußischen Provinz Pommern.

Schwuchow wurde gegen Ende des Zweiten Weltkriegs am 8. März 1945 von der Roten Armee besetzt und bald darauf zusammen mit ganz Hinterpommern unter polnische Verwaltung gestellt. Im Juni 1945 kamen die ersten Polen in das Dorf. Die Dorfbewohner wurden vertrieben. Schwuchow wurde in Swochowo umbenannt.

Im Jahr 2008 hatte das Dorf 106 Einwohner.

Söhne und Töchter des Ortes
 Franz Gustav von Mitzlaff (1707–1789), preußischer Generalmajor und Chef eines Dragonerregiments

Literatur
 Karl-Heinz Pagel: Der Landkreis Stolp in Pommern. Lübeck 1989, S. 863–869 (PDF; 1,45 MB Ortsbeschreibung Schmaatz)
 Ludwig Wilhelm Brüggemann: Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königlich-Preußischen Herzogtums Vor- und Hinterpommern. Teil II, Band 2, Stettin 1784, S. 1004, Nr. 131.

Weblinks
 Gunthard Stübs und Pommersche Forschungsgemeinschaft: Der Wohnort  Schwuchow im ehemaligen Landkreis Stolp (2011)

Einzelnachweise

Ort in Pommern
Ort der Woiwodschaft Pommern
Gmina Słupsk

Swochowo (Słupsk)


BC Prievidza este un club profesionist de baschet din Prievidza, Slovacia. Echipa joacă în Extraliga Slovacă de baschet. Clubul joacă meciurile de pe teren propriu în sala de sport Niké Arena.

Istoria

Echipa a fost fondată în 1947 sub numele de Sokol Prievizda. În 1989, clubul a câștigat primul titlu din istorie în Campionatul Cehoslovac. Acest succes s-a repetat patru ani mai târziu (1993), când Prievidza a câștigat ultima ediție a ligii cehoslovace. După separarea Cehiei și a Slovaciei, Prievidza a câștigat primul campionat slovac în sezonul 1993/1994. Sezonul următor clubul a câștigat doar o medalie de argint. După retrogradarea în liga a doua petrecută în 2004, clubul și-a schimbat numele după 40 de ani, în Clubul de Baschet Hornonitriansky (HBK) Prievidza în BC Prievidza, De la 1 august 2009, clubul se numește BC Prievidza. În sezoanele 2011-2012 și 2015-2016, Prievidza a câștigat campionatul slovac.

Nume
1947-1952 Sokol Prievidza
1952-1953 Carpathia Prievidza
1953-1957 Tatran Prievidza
1957-1964 Lokomotíva Prievidza
1964-2004 Baník Cígeľ Prievidza
2004-2009 HBK Prievidza
2009-prezent BC Prievidza

Palmares

Național
Liga de Baschet a Cehoslovaciei
 Titluri (2): 1989, 1993
Campionatul Slovaciei
 Titluri (4): 1994, 1996, 2012, 2016

Competiții europene
Prievizda a jucat pentru prima dată în competițiile europene în sezonul 1989-1990 când a jucat în Euroliga. Prievidza a cîștigat în primul tur împotriva echipei suedeze Täby Basket, dar a pierdut în optimile de finală la FC Barcelona.

Jucători importanți
 Darius Dimavičius
 Miloš Babić
 Justin Graham

Referințe

Legături externe

Echipe de baschet
Fondări în 1947
Cluburi sportive din Slovacia

BC Prievidza


Aceasta este o listă alfabetică a personalităților născute în municipiul Brașov:

A
 Lajos Áprily (1887-1967), scriitor;
 Andreea Adespii (n. 1990), handbalistă;
 Mihai (Michel) Anastasiu (n. 1941), arhitect, emigrat în Canada;

 Horia Andreescu (n. 1946), dirijor;

B
 Ștefan Baciu (1918-1993), scriitor, critic de artă;
 Valentin Bakfark (1507 - 1576), muzician;

 Andrei Bârseanu (1858-1922), folclorist, poet;
 Ana Maria Berbece (n. 1999), handbalistă;
 Günther Bosch (n. 1937), antrenor de tenis;
 Brassaï (1899-1984), artist fotograf, pictor;
 Horia Brenciu (n. 27 august 1972), cântăreț, entertainer și prezentator român de televiziune.
 Mihai Brediceanu (1920-2005), compozitor, muzicolog;
 Rodica Bretin (n. 1958), scriitoare;
 Traian Burduloiu (1894-1974), aviator militar;

C
 Ștefan Câlția (n. 1942), pictor;
 Teofil Octavian Cepraga (n. 1946), jurnalist;
 Friedrich Cloos (1909 - 2004), membru al NSDAP, agent al Securității;
 Toma Coconea (n. 1975), parapantist;
 Cornel Coman (n. 1981), fotbalist;
 Marius Constantin (n. 1984), fotbalist;
 Doina Cornea (1929-2018), publicistă și disidentă anticomunistă.

D
 Mihaela Dascălu (n. 1970), patinatoare de viteză;
 Mioara David (n. 1970), scrimeră;
 Remus Dănălache (n. 1984), fotbalist;
 Dorin Dănilă (n. 1953), amiral;
 Cătălin Dedu (n. 1987), fotbalist;
 Denisa Dedu (n. 1994), handbalistă;
 Caius Dobrescu (n. 1966), scriitor;
 Marius Dragomir (n. 1969), compozitor, interpret, textier;
 Marius-Alexandru Dunca (1980), senator;

E
Hans Eder (1883-1955), pictor.

F
 Wilhelm Fabini (n. 1936), sculptor;
 Hermann Fabini (n. 1938), arhitect, senator PNL;
 Fred Fakler (1877-1943), scriitor;
 Cătălin Fercu (n. 1986), jucător de rugby;

 Christian Flechtenmacher (1785-1843), jurist;
 Alexandru Emanoil Florescu (1822-1907), om politic;

G
 Ciprian Gălățanu (n. 1989), scrimer;
 Elena Gaja (n. 1946), mezzosoprană;
 Gustav Gräser (1879-1958), scriitor sas anarhist.
 Daniel Grigore (n. 1969), scrimer;
 Eduard Gusbeth (1839-1921), medic, memorialist;
 Wolfgang Güttler (n. 1945), contrabasist.

H

 Johann Hedwig (1730-1799), botanist;
 Klaus Hensel (n. 1954), scriitor de limba germană;
 Alexandru Ion Herlea (n. 1942), inginer, om politic;
 Hans Hermann (1885-1980), pictor expresionist;
 Arnold Huttmann (1912-1997), medic cardiolog.

I
 Ion Ianoși (1928-2016), scriitor, filozof;
 Marius Ianuș (n. 1975), poet, jurnalist;
 Constantin Ionescu (n. 1958), șahist;

 Ștefan Octavian Iosif (1875-1913), poet, traducător;
 Daniel Isăilă (n. 1972), antrenor de fotbal.

J
 Richard Jakobi (1901-1972), scriitor de limbă germană.

K
 Gabriel Kajcsa (n. 1974), fotbalist;
 Fritz Kimm (1890-1979), grafician, pictor german;
 Dieter Knall (n. 1930), episcop al Bisericii Luterane din Austria;
 József Koszta (1861-1949), pictor maghiar;
 Ernst Kühlbrandt (1857-1933), scriitor de limba germană;
 Ernst Kühlbrandt (pictor) (1891-1975), pictor sas, fiul scriitorului Ernst Kühlbrandt.

L
 Anemone Latzina (1942-1993), poetă de limba germană;
 Marius Lăcătuș (n. 1964), fotbalist, antrenor;
 Constantin Lecca (1807-1887), pictor, traducător;
 Mădălin Lemnaru (n. 1989), jucător de rugby;
 Eva Lendvay (1935-2016), traducătoare maghiară.

M
 Peter Maffay (n. 1949), cântăreț, compozitor, emigrat în Germania;
 Alexandru Marc (n. 1983), fotbalist;
 Alexandru Mateiu (n. 1989), fotbalist;
 Hans Mattis-Teutsch (1884-1960), pictor;
 Ovidiu Mendizov (n. 1986), fotbalist;
 Adolf Meschendörfer (1877-1963), scriitor;
 Harald Meschendörfer (1909-1984), pictor și grafician;
 Ioan Meșotă (1837-1878), profesor membru corespondent al Academiei Române;
 Mihaela Rădescu (n. 1962), actriță;
 Marius Mirică (n. 1985), compozitor și producător muzical de muzică dance;
 Andrei Mlendea (n. 1984), jucător de tenis.

N
 Ioan Neculaie, om de afaceri;
 Cristian Radu Nema (n. 1987), fotograf, producător de film;
 Florin Negruțiu (n. 1977), jurnalist;
 Gernot Nussbächer (1939-2018), istoric, arhivar, scriitor de limba germană.

P
 Daniel Paraschiv (n. 1999), fotbalist;
 Bianca Pascu (n. 1988), scrimeră;
 Ioana Pârvulescu (n. 1960), scriitoare;
 Stephan Pelger (1979 - 2023), designer de modă;
 Paul Philippi (1923-2018), președintele FDGR;
 Elena Popea (1879 - 1941), pictoriță;
 Mișu Popp (1827-1892), pictor;
 Uta Poreceanu-Schlandt (1936-2018), atletă;
 Andreea Pricopi (n. 1994), handbalistă;
 Radu Prișcu (1921-1987), profesor universitar, inginer hidrotehnist;
 Dumitru Prunariu (n. 1952), cosmonaut;
 Sextil Pușcariu (1877-1948), filolog, lingvist, publicist.

R
 Fritz Heinz Reimesch (1892-1958), scriitor german, publicist;
 Georg Reypchius (1528-1598), preot, scriitor;
 Paul Richter (1875-1950), compozitor, dirijor;
 Julius Römer (1848-1926), botanist.

S
 Georg Scherg (1914-2002), scriitor, condamnat politic în procesul scriitorilor germani;
 Hans Eckart Schlandt (n. 1940), organist;
 Karl Ernst Schnell (1866-1939), primar al Brașovului;
 Bettina Schuller (n. 1929), scriitoare de limba germană;
 Christian W. Schenk (n. 1951, medic, scriitor, traducător (română, germană, maghiară), editor, promovator a literaturii române peste hotare. Membru al Uniunii Scriitorilor din România și Germania!
 Mihaela Seifer (n. 1978), handbalistă;
 Harald Siegmund (1930-2012), pastor evanghelic și scriitor de limba germană;
 Victor Socaciu (n. 1953), cantautor de muzică folk, parlamentar;
 Octavian Soviany (n. 1954), scriitor, Uniunii Scriitorilor din România;
 Rudi Stănescu (n. 1979), handbalist;
 Dumitru Stângaciu (n. 1964), fotbalist;
 Florin Stângă (n. 1978), fotbalist;
 Reka Szabo (n. 1967), scrimeră;
 Vilmoș Szabo (n. 1964), scrimer.

Ș
 Șerban Șovăială (n. 1966), politician.

T
 Gabriel Tamaș (n. 1983), fotbalist;
 Horia Tecău (n. 1985), jucător de tenis de câmp, locul întâi în clasamentul ATP;
 Nicolae Teclu (1839-1916), chimist, membru titular al Academiei Române;
 Christian Tell (1808-1884), politician, general;
 Julius Teutsch (1867-1936), istoric și etnolog;
 Traugott Teutsch (1829-1913), scriitoare de limbă germană;
 Vladimir Tismăneanu (n. 1951), politolog;
 Dinu Todoran (n. 1978), fotbalist.

Ț
 Ion Țiriac (n. 1939), jucător de tenis, om de afaceri.

U
 Paula Ungureanu (n. 1980), handbalistă.

V
 Simona Vintilă (n. 1981), handbalistă.

W
 Emil Witting (1880-1952), silvicultor, scriitor de limbă germană.

Z
 Willi Zeidner (n. 1927), scriitor de limbă germană.

Alte persoane legate de municipiul Brașov
 Johann Benkner, jude al Brașovului, adresant al celebrei Scrisori a lui Neacșu din Câmpulung;
 George Scripcaru (n. 1966), politician, primar al municipiului Brașov.

Note

Lista
Brașoveni
Personalități
Personalități de origine română

Listă de personalități din orașul Brașov


"Reuniunea" sau "Reîntâlnirea"  (engleză: Reunion) este o povestire științifico-fantastică scrisă de autorul britanic Arthur C. Clarke.  A apărut inițial în antologia Infinity Two din 1971 editată de Robert Hoskins și publicată de Lancer Books. "Reuniunea" a mai fost publicată în colecția de povestiri The Wind from the Sun (1972).

În limba română a fost tradusă în 1991 de  Stelian Chițacu și Szatmari Zolt și a apărut în antologia Ultimul răspuns la Editura Bit.  A mai fost tradusă de Mihai-Dan Pavelescu  și a apărut în colecția de povestiri Lumina întunericului din 2002 în Colecția Sci-Fi a Editurii Teora.

Prezentare

Diferitele scenarii ale povestirii prezintă reîntâlnirea dintre Clindar și rasa umană care a evoluat din oamenii-maimuță găsiți de acesta pe Pământ în cursul expediției relatate în "Fantastica întâlnire din zori".

Note

Legături externe

Vezi și
Listă cu povestirile lui Arthur C. Clarke traduse în limba română

Povestiri americane
Povestiri de Arthur C. Clarke
Povestiri din 1971
Povestiri științifico-fantastice

Reuniunea


În sintaxa frazei din gramaticile tradiționale ale limbii române, propoziția circumstanțială de excepție este o subordonată cu circulație redusă, care îndeplinește funcția de complement circumstanțial de excepție al propoziției regente. Arată ce se exclude de la cele exprimate în regentă.

Elemente introductive:
 locuțiunea conjuncțională (în) afară că: În afară că este inginer, altceva nu știu despre el;
 conjuncția decât sau locuțiunea conjuncțională decât că: Nu face altceva decât (că) doarme;
 locuțiunea conjuncțională decât să: Nu făcea altceva decât să citească;
 pronume relative sau nehotărâte, ori adjective pronominale corespunzătoare acestora, precedate de locuțiunile prepoziționale (în) afară de, în afara, sau de conjuncția decât: N-am dat nimănui, în afara / decât cui mi-ai spus;
 adverbe relative cu (în) afară de sau decât: N-am mai fost altă dată decât când ai fost și tu.

În regenta acestei subordonate există totdeauna un pronume, un adjectiv pronominal, un adverb nehotărât sau negativ, precum alt(ul) și compusele lui, orice, vreun(ul), niciun(ul), nimeni, nimic. Este frecvent în ea și corelativul adverbial mai.

Modul predicatului propoziției de excepție este conjunctivul, cu decât să, și indicativul (cel mai frecvent), prezumtivul sau condițional-optativul cu celelalte elemente introductive.

În ceea ce privește topica frazei cu subordonată de excepție, cele cu decât sunt totdeauna postpuse regentei, celelalte putând fi postpuse sau antepuse. Cele antepuse sunt izolate, cu pauză după ele (marcată în scris prin virgulă), cele postpuse putând fi și ele izolate pentru a marca o legătură mai slabă cu regenta.

Referințe

Surse bibliografice

 Avram, Mioara, Gramatica pentru toți, București, Humanitas, 1997, ISBN 973-28-0769-5
 Bărbuță, Ion et al. Gramatica uzuală a limbii române, Chișinău, Litera, 2000, ISBN 9975-74-295-5 (accesat la 21 august 2018)
 Dicționare ale limbii române (Dexonline) (accesat la 21 august 2018)

Lingvistică
Gramatică
Sintaxă
Sintaxa frazei
Propoziție subordonată

Propoziție circumstanțială de excepție


ඇමරිකාවන්හී නොර්ස්වරුන්ගේ ජනපදකරණය ඇරඹුනේ  වයිකිංවරුන් විසින් උතුරු ඇමරිකාවෙහි ඊසාන දිග අද්දර ප්‍රදේශ ඇතුළු  උතුරු අත්ලාන්තික් ප්‍රදේශයන් ගවේෂණය කොට එහි පදිංචිවීම හා සමගම, ක්‍රිව 10 වන සියවස තරම් ඇත අතීතයෙහිදීය.

ඇමරිකාව
ඇමරිකානු ඉතිහාසය

ඇමරිකාවන්හී නොර්ස්වරුන්ගේ ජනපදකරණය


An Colanthelia intermedia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Mcclure ngan Lyman Bradford Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mcclure. An Colanthelia intermedia in nahilalakip ha genus nga Colanthelia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Colanthelia

Colanthelia intermedia


والنوت  هي إحدى مدن مقاطعة لوس أنجليس، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 19 يناير، 1959.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لوالنوت في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان والنوت 30,004 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 8,260 أسرة وعدد العائلات 7,580 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 8,395 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 28.37% من البيض و4.20% من الأمريكيين الأفارقة و0.24% من الأمريكيين الأصليين و55.75% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.08% من سكان جزر المحيط الهادئ و7.65% من الأعراق الأخرى و3.71% من عرقين مختلطين أو أكثر و19.34% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 8,260 أسرة كانت نسبة 55.3% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 77.1% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 9.9% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 4.8% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 8.2% من غير العائلات. تألفت نسبة 5.8% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 1.3% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.63، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.74.

بلغ العمر الوسطي للسكان 37.2 عاماً. وكانت نسبة 27.8% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 9.8% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27.1% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 28.3% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 6.9% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 96.8 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 93.7 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 81,015 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 82,977 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 51,944 دولارًا مقابل 36,197 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 25,196 دولارًا. وكانت نسبة 5.8% من العائلات ونسبة 6.5% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 8% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 6.3% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان والنوت 29,172 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 8,533 أسرة وعدد العائلات 7,677 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 8,753 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 23.70% من البيض و2.82% من الأمريكيين الأفارقة و0.24% من الأمريكيين الأصليين و63.65% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.10% من سكان جزر المحيط الهادئ و6% من الأعراق الأخرى و3.50% من عرقين مختلطين أو أكثر و19.11% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 8,533 أسرة كانت نسبة 40.9% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 73.8% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 11.5% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك،  بينما كانت نسبة 4.6% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 10% من غير العائلات. تألفت نسبة 7.3% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 2.8% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.41، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.55.

بلغ العمر الوسطي للسكان 43.1 عاماً. وكانت نسبة 20.9% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10.6% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 20.9% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 35.4% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 12.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49% ذكور و51% إناث.

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1959
مدن كاليفورنيا
مدن لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
تأسيسات سنة 1959 في كاليفورنيا

والنوت (كاليفورنيا)

والنوت (كاليفورنيا)


Wilhelm Leopold Colmar Freiherr von der Goltz, Osmanlı'daki namıyla "Goltz Paşa", (12 Ağustos 1843, Königsberg, Prusya - 19 Nisan 1916, Bağdat, Osmanlı İmparatorluğu), Osmanlı ve Alman ordularından mareşal rütbesi sahibi Alman subay.

Doğu Prusya'nın Bielkenfeld (şimdi Rusya'da Ivanovka, Kaliningrad) kentinde doğdu. Kutülamare Kuşatması sırasında tifüse yakalanarak Bağdat'ta öldü.

Askeri kariyeri
Von der Goltz, 1861 yılında Prusya ordusuna katıldı. Subay olarak değişik birliklerde bulunduktan sonra, 1878-1883 arasında Berlin'deki askeri akademide öğretmenlik yaptı. "Silahlanan Millet" başlıklı kitabını 1883 yılında bastırdı. Haziran 1883'te binbaşı rütbesindeyken askeri müşavir olarak Osmanlı ordusuna katıldı.

1878'de Osmanlı İmparatorluğu'nun hezimetiyle sonuçlanan 93 Harbi'nden sonra, Sultan II. Abdülhamit Rus yayılmacılığına karşı Osmanlı ordusunun modernleşmesi gerektiğini anladı ve bu yayılmacılıktan etkilenen bir diğer ülke olan Almanya ile işbirliğine karar verdi. Baron Von der Goltz da bu vesileyle II. Abdülhamit döneminde başlayan orduyu modernleştirme çalışmalarına katkıda bulunmak amacıyla bir Alman askeri heyetiyle İstanbul'a geldi.

Von der Goltz, askeri okullarda köklü reformlar gerçekleştirip genç subayların yetiştirilmesi için önkoşulları oluşturdu. Ancak bununla birlikte von der Goltz, Türk generallerinin günümüze kadar dayanan, herkesten daha modern yöntemlerle eğitilmiş olma ve en yeni askeri teknolojileri takip etme bilincinin temel taşını oluşturdu. Mamafih, Prusya geleneğinin bir diğer temeli olan askerlerin sivil siyasete karışmama prensibini aşılamakta başarılı olamadığı Bâb-ı Âli Baskını ile ortaya çıktı.

Ordunun von der Goltz tarafından yeniden yapılandırılmasıyla birlikte Osmanlılar, Krupp ve Mauser gibi Alman şirketlerine ilk kapsamlı silah siparişlerini verdiler. Von der Goltz, Almanya'nın ve Osmanlı Devleti'nin doğudaki nüfuzunu garantilemek için Bağdat tren yolunun inşa edilmesini de destekledi. Bu fikir, yeni pazarlar bulmak için tren yollarının yapılmasını destekleyen Alman ekonomisinin çıkarlarıyla da örtüşüyordu. 1888 yılında Sultan II. Abdülhamit, Bağdat tren hattı inşası lisansını Alman bankası Deutsche Bank tarafından yönetilen bir Alman konsorsiyumuna verdi.

Osmanlı ordusunun modern silahlar kullanmaya başlaması, 1897 Osmanlı-Yunan Savaşı'nda hemen semeresini gösterdi. Osmanlı ordusunun Atina'yı tekrar ele geçirmesine, sonradan bolşevikler tarafından ailesiyle birlikte katledilecek olan son Rus Çarı II. Nikolay'ın Sultan II. Abdülhamit'e haber göndererek, eğer derhal ateşkes sağlanmazsa Rus ordusunun Erzurum'a hücum edeceğini bildirmesi engel oldu.

1897 yılında "korgeneral" rütbesiyle Almanya'ya geri dönen Goltz Paşa, 1908 yılında tekrar Osmanlı Ordusu'na döndü ve 1911 yılında Mareşal rütbesini alarak Osmanlı ordusunun kurmay başkan yardımcılığına kadar yükseldi. I. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla Ağustos 1914'te Almanya'ya döndü ve işgal edilen Belçika'nın askeri valiliğine tayin edildi. Sivil nüfusun direncinin kırılması görevinden memnun olmayan Goltz, isteği üzerine Kasım 1914'te Sultan V. Mehmet'in kurmay başkanı olarak İstanbul'a gönderildi.

I. Dünya Savaşı'nda
Mısır'daki İngiliz Ordusuna karşı Osmanlı ve Alman ordularının birlikte hücum etmesi fikrini Harbiye Nazırı Enver Paşa ve Osmanlı Orduları Komutanı Otto Liman von Sanders'e beğendiremeyen Goltz Paşa'ya Irak'taki 6. Ordu komutanlığı verildi. Bu göreve Enver Paşa, halihazırda 4. Ordu Komutanlığı görevini yürütmekte olan Cemal Paşa'yı düşünmüş, ancak Cemal Paşa Suriye ve Filistin bölgesinin hassas olduğunu Arap devrimcilerinin etkinliğini arttırabileceğini, bu nedenle bulunmuş olduğu bölgede kalmasının daha uygun olduğunu, ama bu fikrine katılmazsa da Irak'ta teklif edilen göreve hazır olduğunu iletmişti. Durumu değerlendiren Enver Paşa 6. Ordu Komutanlığı görevine von der Goltz Paşa'yı atamayı uygun görmüştü.

Sir Charles Townshend'in komuta ettiği İngiliz Mezopotamya ordusunu 22 Kasım 1915'te Basra'nın kuzeyinde Tesiphon harabeleri yakınında durduran 6. Ordu, 8 Aralık'ta bu kuvvetleri Kut'ül Amere'de kuşatma altına aldı. Von der Goltz kusatma planlarını hazırlayanlardan biriydi, ingilizler çember altına alınsa da Goltz Paşa'nın ömrü İngiliz ordusunun teslim oluşunu göremedi. Kendisi 19 Nisan 1916'da vefat etti. Goltz'un emri altında Ocaktan beri çalışan ve bu orduyu kurtarmak için gönderilen İngiliz birliklerini de püskürten Halil Kut Paşa, ordunun başına 19 Nisan'da getirildi ve onun komutasındaki Osmanlı 6. Ordusu, 143 gün süren kuşatma sonunda Britanya İmparatorluğu'nun Mezopotamya Ordusunu 29 Nisan 1916'da teslim aldı. Bu olay, İngiliz tarihçileri tarafından kendi tarihlerinin en büyük askeri hezimeti olarak değerlendirilmektedir.

Ölümü
Mareşal von der Goltz, planladığı zaferi göremeden, 19 Nisan 1916'da Bağdat'ta yakalandığı tifüs hastalığı nedeniyle oluşan yüksek ateş sonucu öldü. Ölümünün resmi nedeni tifüs olarak kayıtlara geçmiştir. Son vasiyeti, bir Türk ve bir Alman bayrağıyla İstanbul'un Tarabya semtinde bulunan Alman askeri mezarlığında defnedilmekti.

Baron von der Goltz, bir diğer Prusyalı General olan Carl von Clausewitz'den sonra Dünya'da eserleri en çok okunan ve referans verilen askerdir.

Kaynakça

1843 doğumlular
1916 yılında ölenler
Alman soylular
Generalfeldmarschall
Komutan
Osmanlı mareşalleri
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Baronlar
Tifüsten ölenler
İstanbul'da defnedilenler

Colmar von der Goltz


මිනිස් මොලය සතු මතකය

úYaj mrsKdufha úYsIaG;u ks¾udKh ñksia fud,hhs' ñksia fud,h i;= u;lh iy {dKh ksidtu úYsIaG;ajh ñksia fud,hg ,eî we;' fï ksid fï úYajfha isák ÈhqKqu Ôúhd ñksid njg m;aù ;sfí' thg WodyrKhla f,i fndfydA yelshdjka we;s foúhka n%yauhka isáho iïudiïnqoaO;ajh ,eìh yelafla ñksil=g muKla ùu u ñksia fud,fha we;s úYaIaG;ajhg fydouidOlhhs' tfiakï" tjeks úYsIaG fud,hlg Tno ysñlrefjls' tneúka tu u;lfhka yd{dKfhkaTn ksis M, .; hq;= fkdjkafkao@

u;lh hkqhula kej; isyslr .ekSfï yelshdjhs' {dKh fuhg jvd ;rula fjkia jk w;r thir,j hï .eg¨jlg ms<s;=rla fidhd .ekSfï yelshdj jYfhka fmkajd Èh yelsh' kùk úoHdjgwkqj u;lh we;s jkafka ñksia fud,fha we;s kshqfrdak kï ffY, j, ls%hdldÍ;ajhfhks'

fud,fha fujeks kshqfrdak ì,shk .Kkla we;s kuq;a idudkH ñksil=f.a u;lh ioyd ls  %hd;auljkafka bka 10] muKs' tkï Tfí u;lfhka 10] muKla ls%hdldÍ nj Tn uolg j;a is;=jdo@tfiau b;sß 90] Tn m%fhdackhg .kafka ljodo@' fuu u;lh flá ld,Sk u;lh yd §¾> ld,Sku;lh jYfhka fldgia follg fnod olajd we;' flá ld,Sk u;lh hkq laIKslj Tn olsk fydawik foh kej; u;l ;nd .ekSfï yelshdjhs' fláld,Sk u;lfha ld, iSudj idudkHfhka;;amr 30 ls' §¾> ld,Sk u;lh hkq §¾>ld,Skj ;ekam;a jk u;lhhs' tu u;lh fndfyda l,amj;S' WodyrKhla f,i Tn ks;r ks;r isys lrk isÿùula Tfí u;lfha fndfyda l,a mj;S' th§¾> ld,Sk u;lhhs' tfiakï ±ka Tfí u;lfha yelshdj fldmuK±hs m<uqj mÍlaId lr n,uq'fï ioyd Ndú;d l, yels ir, mÍlaIK folla my; ±lafõ'

1' Tn Tfí ñ;=frl=g wyUq f,i tlsfklg fjkia m%dKdlaIr j,ska f;dr wl=re 03 la iywxl ;=klska hq;a ixLHdjla lshkak' ±ka ñ;=rdg tu ixLHdfõ isg my,g ;=fkka ;=kg wvq jkf,ig .Kskak lshkak' fuf,i ;;amr 30 la .ek wjidk jQ miq wl=re ;=k wykak'ixLHdj mejish yelskï Tfì ñ;=rdf.a u;lh fydo uÜgul mj;S'2' ñ;=rdg wyUq f,i wl=re 10 la iy ixLHdjla lshkak' by; f,igu ;;amr 30 la wdmiq .ekwjidk jQ miq lshQ wl=re 10 ul;fhka wdfrdayK ms<sj,g lshkak lshkak' idudkHñksil=f.a yelshdj wl=re 4 - 6 w;r fõ' tu.skaTfí ñ;=rdf.a u;l yelshdj uek .kak'

Tn lrk is;k ish¨ foa Tfí u;lfha .nvd jk nj Tn okakjdo@ tfy;a .eg¨j kï .nvd jQu;lh kej; ,nd .ekSu ^u;la lr .ekSu& wmyiq ùuhs' Tng Tfí w;S;h iaurKh l, yelaflauo jYfhks' tfy;a hful=g cd;siaurK {dKh ,enQ miq Tyq w;S;fha Wmka wd;au yd l< lS iEufohlau myiqfjka u;la l, yelsh' tfia jkafka lrk ish¨ foa u;lfha .nvd jk neúks' fïksid Tn fï ms<snoj b;d ie,ls,su;a jkak' Tng lsis fohla ie.úh fkdyels fiau l, lsisfohla uld ±ñh o fkdyel' wm ieu úgu wl=I, l¾u j,ska wE;a ù l=i, l¾uu isÿ l, hq;af;afï ksidfjks' mqxÑ Tn fï ms<snoj fydÈka ys;g .kak' lrk iEu fiau u;lfha /fok nj ks;risyslrkak' whym;a jeäka je,lSug th Tng fydo msgqjy,la jkq fkdwkqudkh'

mdi,a orejka jk Tng u;lh b;d jeo.;a nj wuq;=fjka lsj hq;= fkdfõ' Tn mdvï lrk úg isÿlrkafka we;af;kau úNd.fha§ ms<s;=re iemhSu ioyd u;l ;nd .ekSuhs' tfiakï u;l ;nd .ekSujeä jQ úg myiqfjka úNd. iu;a úh yelsh' fï ksid Tnf.a u;l yelshdj j¾Okh lr .ekSub;d jeo.;ah'

u;lh j¾Okh lr .ekSug Ndjkdj b;d fydÈka fhdod .; yelsh' ta ioyd wdkdmdk Ndjkdjfyda ffu;S% Ndjkdj jeãu iÿiqh' fkdfhfia kï ys; tl wruqKl ;nd .ekSug mqreÿ ùu uq,ald,fha§ l, yels ls%hdjls' fuys§ Tnf.a is; tla fohla .ek muKla is;ñka rojd .ekSug W;aiy.kak' Ndjkdjg wu;rj Tnf.a u;lh jeä ÈhqKq lr .ekSu ioyd my; l%u wkq.ukh lrn,kak'
•
?g kskaog hdug fmr tu fudfydf;a isg wdmiaig l, lS ish¨ foa fufkys lrkak' wjujYfhka uq,a Èk j,§ wdmiq u;la lsÍfï yelsjhdj úkdä lsysmhlg iSud úh yelsh' tfy;al,ah;au wju jYfhka Èkhla j;a wdmiaig is;Sug yels jkqwe;'

•
kskaog fmr fyg Èkh .; l< hq;= wdldrh ie,iqï lrkak' WodyrK f,i Tng fygmdi,a hk wdldrh yd fyg Èkh ;=< lrk jev wdÈh is;d kskaog hd yelsh kej; Wfoake.sá jydu rd;s%fha is;+ foa kej; u;la lrkak'
•
by; flá ld,Sk u;lh mÍlaId lsÍu ioyd fmkajd fok ,o mÍlaIK fol kej; kej;lsÍfukao u;l yelshdj ÈhqKq lr .; yelsh' th ngysr úoHd{hka mÍlaIKd;aulj Tmamqlr we;'

fndfyda orejka fndfyda mdvï lrk nj we;a; kuq;a <uqkaf.a m%;sM, ieu úgu i;=gq odhlfkdfõ' mdvï lsÍfï § we;s jk wvqmdvq fï ioyd n,mE yelsh' fï ksid u;lh jeä jkwdldrhg mdvï lsÍug my; ir, l%uh W;aiy lr n,kak' fï ioyd Tn jvd;a leu;s úIhgwod, fmd;la .kak' m<uqj bka leu;s fPaohla f;drdf.k lshjkak' ±ka tys ;snQ lreKq u;lalrkak' ul;a jq lreKq fld,hl ,shkak' wk;=rej fmdf;ys we;s fÊoh;a ,shQ lreKq;a kej;mÍlaId lr n,kak u. wereKq lreKq fidhd kej; tajd u;la lr ,shkak' fuf,i lsÍfukaTnf.a u;lh ÈhqKq lr .; yelsh tfiau mdvï lrkjd;a iu.u úIh ioyd flá igykla ilid.ekSfï wjia:djo Tng Wodfjhs' mdvï l,o úNd. j,ska wiu;a jk yd n,dfmdfrd;a;= jk m%Óm,fkd,efnk orejkafï l%uhg W;aiy lr n,kak'

ñksia fud,h yd u;lh ms<sno ±kqu wo fndfyda úoHd;au lghq;= ioydo fhdod .kS' ta ms<snoj hïwjfndaOhla ;sîuo b;d m%fhdackj;a úh yelsh' kùk mß.Klfha wdlD;sh jk fjdka kshqudkawdlD;sh ñksia u;lh wkqj ìys jQjls' tys ñksidf.a u;lh fiau mß.Klfhao u;lhla we;=,;alr we;' tfy;a ñksia {dKh yd is; ms<snoj ngysr úoHd{hka i;=j mj;sk ±kSfï w,am;djhksid ;ju {dKh yd is; iïnkaO iïmQ¾K ñksia fud,fha wdlD;shla ks¾udKh lsÍug Tjqkawiu;a ù isáhs' tfy;a j¾:udkfha§ nqoaêu;a mß.Kl uqoDldx. ;ekSu ioyd ñksia fud,fhakshqfrdak j, ls%hdldÍ;ajhg iudk ls  %hdldÍ;ajhlska hq;a moaO;s ilid we;s fïjd kshqfrdak cd,
(Neural Networks )
kñka yÿkajkq ,efí' úoHd{hska W;aiy lrKqfha ñksid yd iudk yelshdjlskahq;a hka;%hla ksmoùuhs' tfy;a ;ju hka;% iQ;% j,g ñksid mero ùug yelsù fkdue;' w;s kùkmß.Kl 16 lg tlaj ls%hd l,o ;ju f,dj olaI;u fpia lS  %vlhdj meroùug wmyiqh' ñksiafud,fhawe;s wmQ¾j;ajh thhs' tksid Tnf.a fud,fhka ksism%fhdack ,nd .kak

මිනිස් මොලය සතු මතකය


කුරු () යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ උතුරු ඉන්දියාවේ යකඩ යුගයේ පැවති වෛදික ඉන්දු-ආර්ය ගෝත්‍රික සන්ධානයකි. මෙය වත්මන් දිල්ලි, හර්යානා, පන්ජාබ් සහ බටහිර උත්තර් ප්‍රදේශ් හි ඇතැම් ප්‍රදේශවල ව්‍යාප්තව පැවතුණකි. මෙය පසුකාලීන ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයේ පළමු වාර්තාගත රාජ්‍ය-මට්ටමේ සමාජය ලෙස සැලකෙයි.

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්

මූලාශ්‍ර

වැඩිදුර කියවීමට

බාහිර රාජධානිය

Kuru Kingdom
Mahabharata of Krishna Dwaipayana Vyasa, translated to English by Kisari Mohan Ganguli
The Kuru race in Sri Lanka -  Web site of Kshatriya Maha Sabha
Coins of Kuru janapada

පුරු වංශයේ රාජධානි
ආසියාවේ යකඩ යුගයේ රටවල්
දකුණු ආසියාවේ යකඩ යුගයේ සංස්කෘතීන්
පුරාතන ජනයා
ඉන්දු-ආර්ය ජනයා
මහභාරතය
ඍග්වෛදික ගෝත්‍ර
මහාජනපද

කුරු රාජධානිය


An Oryzopsis barbellata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Christian Mez, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Norman Loftus Bor. An Oryzopsis barbellata in nahilalakip ha genus nga Oryzopsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oryzopsis

Oryzopsis barbellata


El Club Deportivo Franciscano San Román fue un club de fútbol peruano, juega como local en la ciudad de Juliaca, fue fundado en el año 2000.

Historia
En la Copa Perú 2002 derrotó en la final departamental a Alfonso Ugarte de Puno y clasificó a la Etapa Regional. Allí terminó en primer lugar igualado con Senati de Wánchaq y fue eliminado en partido extra al caer por penales 4-3 luego de un empate sin goles.

En el 2004, el equipo clasificó a la etapa nacional, pero fue eliminado por Senati de Arequipa.

En la Copa Perú 2011, Franciscano San Román volvió a clasificar a la etapa nacional, pero fue nuevamente eliminado, esta vez por Sportivo Huracán de Arequipa.

En el torneo del año 2012, fue eliminado en el Repechaje Regional por el equipo del Deportivo Binacional de Desaguadero en un partido extra jugado en la ciudad del Cusco, finalmente el Binacional también fue eliminado por un reclamo pendiente de etapas anteriores. La comisión de Justicia de la Federación Peruana de Fútbol emitió el fallo polémico y discutido en donde el equipo juliaqueño queda clasificado a la etapa regional del torneo 2013.

En 2015 jugó en la liguilla de descenso de la liga de Juliaca donde terminó en último lugar descendiendo a la Segunda División del distrito. Desde el año siguiente dejó de participar en torneos oficiales.

Uniforme

Indumentaria y patrocinador

Rivalidades
El Club Deportivo Franciscano San Román tiene como principal rival local al Club Deportivo Diablos Rojos , conocido como el Clásico de Juliaca.

Barras e Hinchadas
Pasión Auriverde (estilizado paSión auRiverde) es el nombre con que se conoce actualmente a la barra principal y oficial del Club Deportivo Franciscano "San Román"

Palmarés

Véase también
 Anexo:Equipos de futbol del Perú
 Club Deportivo Diablos Rojos
 Copa Perú

Referencias

Equipos de fútbol desafiliados de Perú
Equipos de fútbol de Puno
Equipos de fútbol fundados en 2000
Deporte en Juliaca

Club Deportivo Franciscano San Román


عبد الجواد حنفية، ولد عام 1951، رسام تونسي. درس فيما بين 1971 و1978 بالمعهد التكنولوجي للفن والهندسة المعمارية والتعمير بتونس، وأقام أول معرض شخصي له عام 1979 وكان ذلك بقاعة ارتسام بتونس العاصمة، كما شارك في عدد من المعارض الجماعية التي انتظمت بتونس وبالخارج.

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
رسامون تونسيون
مواليد 1951

عبد الجواد حنفية


Ivan Lozo (Poljica, Imotski, 23. listopada 1955.), pravaš i čelnik nekadašnje hrvatske političke emigrancije, po struci pravni referent, sudski prevoditelj. Živio veliki dio života u Njemačkoj. Oženjen sa Zdenkom rođenom Križić (Roško Polje, Duvno). Otac je troje fakultetski obrazovane djece. U slobodno vrijeme intenzivno se već od studentskih dana bavi istraživanjem srednjovjekovne hrvatske povijesti.

Životopis
Rodio se je 1955. u imotskim Poljicima kao sin Jure i Darinke-Jele rođene Biloš. Otac Jure je 1957. emigrirao iz političkih razloga preko Italije u Njemačku. Iste godine je Ivan Lozo kao dječak s majkom uhićen pri pokušaju ilegalnog prelaska granice te bio zatočen u riječkom pa u imotskom zatvoru. Godine 1962. dolaze u Njemačku. Još kao student aktivirao se je u hrvatskoj političkoj emigraciji (HNV - Hrvatsko Narodno Vijeće) ali i u Paneuropskoj Uniji (Međunarodna Paneuropska unija). Surađivao je (na početku pod pseudonimom Ivica Vitić) u uglednom hrvatskom emigrantskom časopisu na njemačkom jeziku Kroatische Berichte i postao (pod svojim imenom) član uredništva. Godine 1980. učlanio se u hrvatsku državotvornu političku emigrantsku organizaciju Ujedinjenih Hrvata Europe (UHE), čiji je prvi predsjednik bila žrtve UDB-e, Nikole Miličevića, ubijen te godine u Frankfurtu. Povodom Titove smrti 1980 Lozo je bio moderator međunarodne tiskovne konferencije u Bonnu. Godine 1981. postaje glasnogovornik a početkom 1982. glavni tajnik te organizacije.

Kao glavni tajnik UHE priprema i predvodi prvu hrvatsku delegaciju na razgovoru u njemačkom parlamentu (Bundestag) u Bonnu (1982.) i prvu hrvatsku delegaciju u Europskom Parlamentu u Strassburgu (1985.). Sudjeluje na konfereniciji njemačke vladajuće stranke CDU-a "Stranci u Njemačkoj – za zajedničku budućnost" u Bonnu (1982), kongresu Paneuropske Unije u Goslaru (1986.) te sličnim skupovima. Tako se susreće sa značajnim njemačkim i europskim političarima. Bio je govornik na nizu antijugolsavenskih demonstracija. Organizator je demostracije na sveučilištu u Freiburgu 1988. povodom promocija knjige Vladimira Dedijera na njemačkom jeziku o Jasenovcu. Autor je političkih načela UHE, objavljenih 1989. Preveo je hrvatsku himnu na njemački jezik. Bio je meta ne samo jugoslavenske tajne službe (UDB-e), već i četničke emigracije.

Političke veze koje je Lozo svojim radom ostvario u SR Njemačkoj i Europi znatno su utjecale na međunarodno priznanje Hrvatske od strane SR Njemačke, kako je to isticalo veleposlanstvo RH u Bonnu u dopisu Ministarstvu vanjskih poslova RH.

Već 28. veljače 1990. Lozo se stavio na raspolaganje tek tri dana prije obnovljenoj HSP-u (Hrvatska stranka prava). Postaje povjerenikom HSP za Njemačku i 1990. organizira prvi javni skup HSP-a u Bosni i Hercegovini. Poradi neslaganja s Dobroslavom Paragom, kasnije i Antom Đapićem, napušta stranku te neko vrijeme obnaša dužnost međunarodnog tajnika HČSP-a (Hrvatska čista stranka prava). Autor je uspješnje peticije Europskom Parlamentu glede izručenja Josipa Perkovića.  Godine 2015 ponovo se reaktivira u HSP-a.

Od kolovoza 1991. do svibnja 1992. je dragovoljac domovinsko oslobodilačko obrambenog rata. (Prva bojna Tomislav; HVO-a).

Ivan Lozo je gotovo dva desetljeća radio na ujedinjenju pravaša i redefiniciji pravaštva. Ističući da se mirnodopsko pravaštvo temelji ne samo na demokraciji, nego na ideji slobode i prava pojedinca, sva prava koja traži za hrvatski narod, pravaštvo jamči i svakomu drugom i promiče slobodu, jednakost i snošljivost. Samtra a skupinama i pojedincima koje su bliske fašističko-rasističkoj ili bilo kojoj drugoj totalitarnoj ideologiji ne može biti mjesta među pravašima.

Autor je nekoliko publikacija i niza političkih i povijesnih članaka. Ima svoj blog "Principes chroatorum".

.

Izvori

Životopisi, Imotski
Hrvati u Njemačkoj
Hrvatski pravaški političari
Hrvatska politička emigracija (1945. – 1989.)
Podbablje

Ivan Lozo


Um chapéu tembel (em hebraico: kova tembel, כובע טמבל) é um chapéu que é um símbolo nacional de Israel. O chapéu tembel era comumente usado pelos judeus em Israel desde o início do século XX até a década de 1970 e era um símbolo dos trabalhadores israelenses sionistas.  Tornou-se especialmente associado a kibutzim, tzabarim e movimentos juvenis israelenses. Nos desenhos animados israelenses ainda é usado para simbolizar o típico israelense (por exemplo, o personagem de desenho animado Srulik). Os chapéus Tembel foram produzidos principalmente pela empresa têxtil ATA.

Etimologia
Na gíria hebraica, tembel significa bobo, estúpido ou tolo. Não se sabe se a gíria recebeu o nome do chapéu ou o chapéu da gíria. Existe uma teoria de que o chapéu tembel era originalmente o chapéu pesado do movimento cristão templário que estava ativo em Israel no final do século XIX e no início do século XX. Por esta teoria, o primeiro nome do chapéu era "chapéu dos Templários", mas foi mudado para "chapéu tembel" pelos árabes que não conseguiam pronunciar o P e as vogais corretas. No entanto, é mais provável que o nome "chapéu tembel" deriva da palavra turca ou otomana "tembel", que significa preguiçoso. A forma do Tembel é a mesma do pileus, chapéu adotado pelos escravos libertos na antiguidade grega e romana e adotado como símbolo de liberdade na época da Revolução Francesa como barrete frígio. O antigo pileus sobreviveu na Albânia no início do século XX e pode ter influenciado os líderes da 2ª Aliyah que adotaram o chapéu.

Ver também

 Sandálias bíblicas
 Chapéu de balde
 Moda israelense
 Cultura de Israel

Símbolos de Israel
Cultura de Israel
Chapéus
Moda de Israel

Chapéu Tembel


Huna, 18.yy. sonlarından itibaren Hıristiyanlaştırılan Hawaii'nin unutturulmuş eski ezoterik tradisyonuna verilen addır.

Hawaii yerlilerine göre, Huna, kendilerine, vaktiyle Büyük Okyanus'da yer alan, bir yıldız sisteminden gelenlerin yerleştiği ve üzerinde ileri bir uygarlığın mevcut olduğu bir kıtanın halkından ("gizli gücün halkı") miras kalmıştır.

Huna'ya göre, insan bedeninden dalgalar halinde yayılan, mucize ve şifa denilen olaylarda rol oynayan bir güç mevcuttur ki, insan, solunum ve zihin egzersizleriyle bu gücü kullanma becerisini kazanabilir. Çeşitli tradisyonlarda prana,qi, manitu vs. çeşitli adlarla belirtilmiş olan evrensel yaşam gücü kavramının Huna'daki karşılığı olan bu güce "mana" adı verilir.

Kaynakça

 Encyclopedia of Mystical& Paranormal Experience, Rosemary Ellen Guiley

Ezoterizm

Huna


El País de Oaș, () es una región etnografica y histórica de Rumania ubicada en el extremo noroeste del país, en el distrito de Satu Mare. Tiene un área de aproximadamente 756 kilómetros cuadrados. Negreşti Oaş es la única ciudad de la zona etnografica.

Geografía
El Pais de Oaş está situado en la depresión de Oaş, entre y en las montañas que le rodean, las montañas de Oaş y las de Gutâi. La depresión de Oaş tiene altitudes entre 400-500m y la cruzan los ríos Tur, Valea Alb, Valea Rea, Lechicioara.

Historia
El primer documento que menciona la País de Oaș fecha a partir de 1270, cuando el rey de Hungría donó a un noble varios pueblos.

Poblados
 Oraşu Nou con las poblaciones de Prilog, Racşa, Remeţi y Oraşu Nou-Vii
 Certeze con las poblaciones de Huta Certeze y Moişeni
 Vama con las población de Vama Băi
 Călineşti-Oaş con las poblaciones de Lechinţa, Pǎşunea Mare, Coca y Dumbrava
 Târşolţ con las población de Aliceni
 Bixad con las poblaciones de Trip Băi, Boineşti, Bixad
 Cămărzana con las población de Cămărzana
 Negrești Oaș ciudad.

Galería

</center>

Referencias

Enlaces externos
 Fotos de País Oaş
 sitio de la región de Oaş

Regiones históricas de Rumania
Historia de Transilvania
Distrito de Satu Mare

País Oaș


José António de Barros Abreu Sousa e Alvim (ComC), (ComTE), (CvNSC), (Vila Verde,  — Lisboa, ), 1º Conde do Casal, foi um militar liberal português, que participou na guerra Peninsular em campanhas na América do Sul, na guerra civil de 1832-34 e na "Patuleia", guerra civil de 1846-47. Além de ter sido governador de Trás os Montes, deputado pela Estremadura em 1836 e Par do Reino. Tomou posse na Câmara dos Digníssimos Pares do Reino em 13 de maio de 1850. Naqueles tempos conturbados, em que Portugal procurava o seu rumo, o Conde do Casal manteve sempre a sua lealdade a rainha D. Maria II.

Biografia
José António de Barros Abreu Sousa e Alvim, nasceu em Vila Verde na quinta de Casal, assentou praça em Chaves, no regimento de cavalaria, em 1806. Tentou entrar na Universidade de Coimbra, mas a invasão francesa, impediu esse sonho.

Foi para Elvas em 1807 e participou em toda a guerra peninsular combatendo em Espanha (Batalha de Albuera, Batalha de Salamanca, Batalha de Vitória) e em França.

Em 1815 como capitão, foi para o Brasil, com o segundo regimento de cavalaria da Divisão de Voluntários Reais d'el-rei, e participou na conquista da Província Cisplatina Brasileira. Depois da batalha de Toledo é promovido major em 1817. Casou-se em 1821 com D. Margarida Iriarte e Somallo Aymerik Bioslada de Cocio, natural de Buenos Aires, filha dum coronel de infantaria espanhol. Ela virá a ser uma escritora portuguesa com a publicação de alguns livros de poesia e duma peça de teatro. Dois anos depois nasce a sua primeira filha em Montevideu.

Gravemente ferido regressou a Portugal em 1824 como comandante do regimento de cavalaria nº 12 em Braga. Em 1826, já como tenente-coronel, foi para Trás os Montes para combater a tropas fieis a D. Miguel. É ferido e prisioneiro pelas forças do Marquês de Chaves. Fugiu da sua cadeia de Miranda do Douro, mas é capturado e preso em Braga e novamente em Miranda donde foge uma segunda vez. Juntou-se as tropas do Duque de Terceira. Com a nomeação de D. Miguel pelas Cortes como Rei absoluto em junho de 1828, emigrou para Inglaterra. Voltou para Portugal, para a ilha Terceira, e para o continente em 1832 no desembarque do Mindelo. É nomeado brigadeiro em 1833, e governador da praça de Peniche. É eleito deputado da estremadura em 1836 e agraciado como barão do Casal no dia 1 de dezembro do mesmo ano. No ano seguinte juntou-se ao conde do Bonfim contra os Cartistas da Revolta dos Marechais. É promovido marechal de campo, e recolha-se na sua casa no Minho, até 1846, data da revolução da Maria da Fonte em que volta para Trás os Montes como governador.

Depois da Emboscada do 6 de outubro de 1846, viu-se envolvido numa nova guerra civil a Patuleia tomando parte, desta vez, do lado dos cartistas contra a coligação dos setembristas e miguelistas. A frente da divisão de Trás-os-Montes dirigiu-se para o Porto contra a Junta Governativa do Porto, avisado das forças da Junta, retirou-se para Chaves perseguido por o visconde de Sá da Bandeira. O encontro dá-se em Valpaços em 16 de novembro 1846, com uma larga e decisiva vitoria do barão do Casal sobre o então visconde de Sá da Bandeira, de seguida o barão voltou em direção do Porto, mas finalmente dirigiu-se para Braga contra Reginald MacDonell e suas forças miguelistas. Braga é conquistada em 20 de dezembro, depois dum combate sanguinolento e duma repressão feroz, com fuzilamentos pelas ruas. Foi para Valença, entrou em Espanha e voltou para Portugal por Chaves, juntando-se ao duque de Saldanha em Lamego. Com a paz restabelecida em 1847, é feito conde do Casal em 20 de Janeiro de 1847 por decreto da rainha Maria II e comandante da 3ª divisão militar do Porto até 1851. Data em que se retira definitivamente da vida militar, para ser Par do Reino na Câmara dos Digníssimos Pares do Reino em Lisboa. Onde morre a sua filha mais nova, um ano depois, seguida da sua esposa em 1854 e dele próprio em 1857, com 65 anos.

Condados de Portugal
Militares na Guerra Peninsular
Militares na Guerra Civil Portuguesa
Portugueses do século XIX
Comendadores da Ordem de Cristo
Comendadores da Ordem da Torre e Espada
Pares do Reino de Portugal
Deputados do Reino de Portugal
Naturais de Vila Verde
Abreus

José de Barros Abreu Sousa e Alvim


Hasenthal ist ein Ortsteil der Stadt Sonneberg im Landkreis Sonneberg in Thüringen.

Lage
Hasenthal befindet sich an der Kammlage zur Südabdachung des Thüringer Schiefergebirges an der Grenze zu Bayern hinter den Anhöhen südlich von Lichte und nordwestlich von Tettau. Die Landesstraßen 1150 und 2658 führen zum Ort, der von Bergwiesen und Wäldern umschlossen ist.

Geschichte
Bei der Erbteilung  der Dynastie Lauenstein durch die Orlamünder Grafen entstand am 29. Juni 1414 auch die Herrschaft Gräfenthal, zu der neben allen dazugehörigen Dörfern (noch ohne Hasenthal)
auch das große Waldgebiet der Stammwald, (an der "Judenstraße" bis an die Landesgrenze, dem Sattelpass und die Steinerne Heide), gehörte. Die Besiedlung dieser Region südlich des Rennsteigs ließ noch längere Zeit auf sich warten, erfolgte dann in der Zeit der Reichserbmarschälle von Pappenheim, die 1438 mit der Herrschaft Gräfenthal belehnt worden waren Die ersten Siedler waren Köhler, deren Holzkohle aus Buchenholz zur Gewinnung von Roheisen und Kupfer mehr und mehr gefragt war. Der Ortsname Hasenthal soll nach einem ehemaligen Hochofenbesitzer Hase entstanden sein. Diese Deutung lässt sich urkundlich nicht nachweisen. Die urkundliche Ersterwähnung existiert seit dem 29. August 1488 im Staatsarchiv Weimar. 1488 belehnt Sebastian von Pappenheim den Leipziger Bürger Hans von Leimbach mit den Hasenthaler Gütern, dazu zählt auch die Saigerhütte.

Die Hasenthaler Seigerhütte war die höchstgelegene thüringische Hütte und zugleich auch die kleinste. Verseigert wurde in Hasenthal vor allem Schwarzkupfer aus Schlema, Ilmenau und Saalfeld und nur in geringem Maße Kupfer aus dem Mansfeld. Das erzgebirgische Kupfer konnte in Hasenthal verseigert werden, weil Hans von Leimbach seit 1487 das Amt eines kurfürstlichen Zehntners in Schneeberg ausübte. Hans von Leimbach widmete sich jedoch bald schon anderen Handelstätigkeiten zu und schenkte der Hasenthaler Seigerhütte keine große Aufmerksamkeit. Nach dem Tode Leimbachs blieben die erzgebirgischen Lieferungen aus, das Ilmenauer Bergwerk geriet in Schulden. Bereits im Jahre 1514 ist die Hasenthaler Seigerhütte wieder stillgelegt. Sie war unrentabel geworden. Dazu beigetragen haben sicherlich auch die klimatischen Bedingungen in Hasenthal. Von Oktober bis April herrschte damals der Winter. Die Transporte waren äußerst schwierig, es fehlte das notwendige Wasser.
Erstmals im Jahre 1594 kann man "Hasenthal"[3] auf einer Landkarte des Nürnberger Kartographen Paul Pfinzing entdecken und zwar auf Seite 6 im sogenannten "Pfinzigatlas" aus dem Jahr 1594. Es ist  in geringer Entfernung südwestlich vom Kirchdorf "Speckbron" eingezeichnet und lag offenbar im noch unwegsamen Stammwald der Herrschaft Gräfenthal.

Bis weit ins 16. Jahrhundert wurde in Hasenthal Eisenverhüttung betrieben.

Weitere Erwerbsquellen waren die Herstellung von Holzkohle, die Gewinnung von Harz zur Herstellung von Pech, die Förderung von Eisensteinen und eine geringe Landwirtschaft.

Eine genaue Darstellung findet sich in der "Beschreibung des Herzoglich Sachsen-Saalfeldischen Amtes Gräfenthal, Anno 1790" des damaligen Coburg-Saalfeldischen Rates und Amtmannes Johann Gottfried Göbel:

Durch die Erschließung des ersten Griffelbruches im Jahr 1812 kam es zu einer raschen Entwicklung Hasenthals.

Im 17. Jahrhundert wurde eine Forstei eingerichtet, die 1890 in eine herzogliche Oberförsterei und 1924 in ein Thüringisches Forstamt umgewandelt wurde.

Heute ist der Ort vor allem durch die Kunststoffindustrie geprägt. Vorhanden sind Dienstleistungs- und Handwerksbetriebe, Cafés in Schneidemühle und Hasenthal Land, einen Kindergarten und die Staatliche Grundschule.

Das erste Schulhaus wurde 1886 errichtet, das im März 1910 ein Feuer zerstörte. Das folgende Schulgebäude wurde am 3. September 1911 eingeweiht. Ab 1958 besuchten die Eschenthaler und ab 1960 die Spechtsbrunner Schüler die Klassen fünf bis acht in Hasenthal. 1961 begann der Aufbau einer Polytechnischen Oberschule. Dazu wurde 1962 ein Lehrschwimmbecken und 1970/71 ein Erweiterungsbau errichtet. 1991 wurde die Polytechnische Oberschule geschlossen und die Schulgebäude als Staatliche Grundschule Hasenthal für die Klassenstufen eins bis vier der Gemeinde Oberland am Rennsteig weitergenutzt. Am Schulhaus erinnert seit 1982 eine Gedenktafel an die Opfer des Todesmarsches der KZ-Häftlinge von Sonneberg.

Sehenswert ist das Bauernhaus aus dem Jahre 1783.

Von 1961 bis 1989 lag Hasenthal wegen seiner unmittelbaren Nähe zur innerdeutschen Grenze im 5-km-Sperrgebiet, das außer den Bewohnern nur ausgewählte Besucher mit Passierschein betreten durften. Das Schicksal anderer Grenzdörfer (Zwangsumsiedlung) blieb Hasenthal aber erspart.

Heute wird Hasenthal geprägt durch zwei kunststoffverarbeitende Betriebe und einige Handwerksbetriebe. Mitte August feiert seit 1998 der Kirmes- und Trachtenverein die Plankermes.

Hasenthal gehörte seit 1868 zum Landkreis Saalfeld. 1950 wurde es Teil des Landkreises Sonneberg. 1994 wurde der Ort in die Einheitsgemeinde Engnitzthal eingemeindet, die 1997 in der Gemeinde Oberland am Rennsteig aufging. Diese wurde zum 1. Januar 2014 Teil der Stadt Sonneberg. Aktuelle Ortsteilbürgermeisterin ist Birgitt Kramer-Büttner.

Kultur und Sehenswürdigkeiten

Baudenkmäler

Persönlichkeiten
 Siegfried Möslein (1927–2009), deutscher Politiker (CSU)
 Baldur Schönfelder (* 1934 in Hasenthal), Bildhauer
 Luisa Görlich (* 21. Dezember 1998), Skispringerin
 Sophia Görlich (* 21. Dezember 1998), Skispringerin
 Emilia Görlich (* 17. Januar 2003), Skispringerin
 Charlotte Leib (* 3. Juni 2003), Skilangläuferin

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Sonneberg
Geographie (Sonneberg)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Sonneberg)
Ersterwähnung 1488
Gemeindeauflösung 1994

Hasenthal


Alaplı, Zonguldak ilinin bir ilçesidir.

Zonguldak il merkezine 58 km uzaklıktadır. Nüfusu 20.287'dir. Balıkçılık ve fındık üretimi yapılmaktadır. Erdemir Demir Çelik A.Ş.'nin yan sanayisi de buranın geçim kaynaklarındandır. Nüfusunun çoğunu işçiler oluşturmaktadır. İlçede iplik ve fındık fabrikaları mevcuttur.

Kültür
İlçe sınırlarında bulunan Gümeli Beldesi sınırlarında bulunan Bölüklü Yaylası'nda 2010 yılından beri Bölüklü Yayla ve Bal Festivali düzenlenmektedir. Yaylada laboratuvar ortamında yapılan incelenmede saptanan 4.100 yaşını aşkın bir porsuk ağacı bulunmaktadır. Bu ağaç dünyadaki en yaşlı 5 ağacından biridir.

Nüfus

Kaynakça

Zonguldak ilinin ilçeleri

Alaplı


An Araeococcus montanus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elton Martinez Carvalho Leme. An Araeococcus montanus in nahilalakip ha genus nga Araeococcus, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Araeococcus

Araeococcus montanus


"Octopus's Garden" pjesma je engleskog rock sastava The Beatles, koju je napisao i otpjevao Ringo Starr (komu je pjesma pripisana na pravo ime Richard Starkey), s njihova albuma Abbey Road iz 1969. godine. George Harrison, koji je pomogao Starru napisati pjesmu, rekao je: "Octopus's Garden' je Ringova pjesma. Pazite, to je tek druga pjesma koju je Ringo napisao, a divna je." Dodao je kako pjesma uđe duboko u slušačevu podsvijest "zato što je tako mirna. Čini se kako Ringo piše kozmičke pjesme, a da ni sam toga nije svjestan." Zadnja je pjesma Beatlesa na kojoj pjeva Starr.

Kompozicija
Ideja je za pjesmu Starru sinula kada je bio na brodu komičara Petera Sellersa u Sardiniji 1968. godine. Naručio je ribu i pržene krumpiriće za ručak, ali umjesto toga je dobio lignju (bilo mu je to prvi put da jede lignju, o kojoj je rekao, "Bila je OK. Mal'ko gumasta. Ima okus kao piletina.") Kapetan broda tada je rekao Starru kako hobotnice putuju morem, skupljajući kamenčiće i sjajne stvarčice, s kojima zatim grade vrt. Starrov drugi motiv za pisanje pjesme bio je bijeg od tadašnjeg neprijateljstva između Beatlesa; kasnije je rekao kako je i on "htio biti pod morem, također". U promjeni gitarskih akorda, Starru je pomogao Harrison, koji mu je pomogao oko klavira, dok se Lennon ubacio na bubnjevima, što se može vidjeti u dokumentarnom filmu Let It Be.

Pjesma, od koje je tekst "Oh what joy for every girl and boy/Knowing they're happy and they're safe" ("Oh kakva sreća za svaku curicu i dječaka/Znaju da su sretni i sigurni"), se ponekad smatra dječjom pjesmicom, kao "Yellow Submarine"  ili "All Together Now". Par puta su je izveli i Muppeti.

Snimanje
Osnovna instrumentalna matrica snimljena je 26. travnja 1969. godine, s Beatles postavom od električnih gitara (Harrison i Lennon), bas-gitara (McCartney) i bubnjevi (Starr). Starr je pjevao prateće vokale na matrici. (Druga snimka pjesme, na kojoj se čuju ti vokali, Starr pjeva refren tri puta, a to je pjesma 14 na drugom CD-u, albuma Anthology 3.) Ovoga puta bez producenta Georgea Martina, Beatlesi su sami producenti, s Martinovim kolegom Chrisom Thomasom koji je bio u kontrolnoj sobi kao pomoćnik. Trideset i dva pokušaja bila su potrebna dok Beatlesi nisu bili zadovoljni sa snimkom.

Prateći vokali McCartneyija i Harrisona tijekom gitarske solo dionice, su provućeni kroz kompresor i limiter kako bi se stvorio mrmoriti zvuk. Na Starrov zahtjev, Harrison je dodao zvučne efekte mjehurića puhajući u mlijeko kroz slamku.

Osoblje
 Ringo Starr – glavni vokali, bubnjevi, udaraljke, zvučni efekti
 George Harrison – prateći vokali, glavna gitara
 Paul McCartney – prateći vokali, bas-gitara, glasovir
 John Lennon – prateći vokali, ritam gitara

Izvori

The Beatles
Britanske skladbe

Octopus's Garden


Vanheimild er réttarágalli er felst í því að kröfuhafinn fær ekki umsamda réttarstöðu í samningi sínum við viðsemjanda sökum ósamrýmanlegra réttinda þriðja aðila.

Fullkomin vanheimild og vanheimild að hluta
Fullkomin vanheimild á sér stað þegar skuldarinn á ekki þá eign sem hann seldi en þá eignast kröfuhafi engan rétt og samningurinn gæti þá fallið niður. Vanheimild að hluta á sér stað þegar skuldarinn á beinan eignarrétt að viðkomandi eign en þriðji aðili á einhver óbein eignarréttindi að henni, svo sem á grundvelli áhvílandi veðs eða fjárnáms.

Upphafleg og eftirfarandi vanheimild
Upphafleg og eftirfarandi vanheimild er flokkun vanheimildar eftir því hvort hún var til staðar við stofnun samnings (upphafleg) eða hvort til hennar stofnaðist síðar (eftirfarandi).

Kröfuréttur
Lögfræði

Vanheimild


Balcılar, Muğla ilinin Milas ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Muğla iline 99 km, Milas ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Milas'ın mahalleleri

Balcılar, Milas


Nummer-et hits i Danmark i 2000 er en liste over de singler der lå nummer et på den danske singlehitliste i 2000. Den var udarbejdet af International Federation of the Phonographic Industry og Nielsen Soundscan, og udgives af hitlisten.nu.

Historie

Referencer

Se også
 Musik i 2000

2000
Musik i 2000

Nummer-et hits i Danmark i 2000


Raposa es un municipio brasileño del estado del Maranhão. Se localiza en la microrregión de la Aglomeración Urbana de São Luís, Mesorregión del Norte Maranhense. El municipio tiene 25.837 habitantes (Estimativa 2009) y 64 km².

La ciudad, la capital São Luís, Paço del Lumiar y São José de Ribamar son los cuatro municipios de la Isla de São Luís.

Referencias

Véase también
 Aeropuerto de Raposa

Localidades de Maranhão

Raposa (Maranhão)


Karl August Ludwig Friedrich Hoepfner (* 19. November 1880 in Langendorf bei Weißenfels; † 14. Juni 1945 in Polen) war ein deutscher Tiefbauingenieur, Stadtplaner und Hochschullehrer.

Leben und Wirken
Karl Hoepfners Eltern waren der Rittergutsbesitzer Paul Hoepfner aus Böhmenhöfen bei Braunsberg (Ostpreußen) und dessen Ehefrau Elisabeth, geborene Bartels. Im Jahre 1909 heiratete er Hedwig Buchardi (* 1885), Tochter des Gymnasiallehrers Dr. Karl Buchardi aus Emden. In den Jahren 1910 bis 1922 wurden drei Söhne und eine Tochter geboren.

Nach dem Abitur 1899 in Elbing studierte er Bauingenieurwesen an der Technischen Hochschule Charlottenburg. Während seines Studiums wurde er Mitglied im Akademischen Verein Motiv. Anschließend folgte ein Referendariat als Regierungsbauführer im preußischen Staatsdienst mit Stationen in Emden, Staßfurt und Kassel; das 2. Staatsexamen zum Regierungsbaumeister (Assessor) legte er 1909 ab. Ab dem Wintersemester 1909/1910 war Hoepfner für zwei Semester Assistent bei Ewald Genzmer am Lehrstuhl für Baukonstruktion und Städtebau an der Technischen Hochschule Danzig. Ab 1910 war Hoepfner als Stadtbauinspektor in Königsberg tätig. Die Stadt Königsberg hatte 1910 die Flächen des Festungsgürtels erworben und wollte diese entfestigen; Hoepfners Aufgabe war die Aufstellung städtebaulicher Pläne für den Festungsgürtel.

Schon zum Wintersemester 1912/1913 wurde Hoepfner mit 32 Jahren zum ordentlichen Professor an die Technische Hochschule Karlsruhe, Abteilung für Ingenieurwesen, berufen. Er folgte dort Reinhard Baumeister auf dem Lehrstuhl für Städtebau und städtischen Tiefbau und begann seine Lehrtätigkeit in den zuvor von Baumeister vertretenen Fächern Städtebau, Städtereinigung, Brücken- und Grundbau. Dazu las er bald Grundsatzfragen des Städtebaus für die Studierenden der Architektur und des Bauingenieurwesens. In den Jahren 1915 bis 1918 nahm Hoepfner am Ersten Weltkrieg teil.

Neben der Tätigkeit als Hochschullehrer übernahm er verschiedene Planungsaufgaben für Gemeinden und war 1924 an der Gründung der Studiengesellschaft für Automobilstraßenbau (Stufa) beteiligt. Ähnlich wie sein Vorgänger Baumeister wurde Hoepfner mit grundlegenden Fachbüchern bekannt: Grundbegriffe des Städtebaus Band I (1921) und II (1928). In seinen Lehrbüchern fordert er bei Akzeptanz gestalterischer Aspekte eine aus ganzheitlicher Betrachtung entwickelte Stadtplanung. Mit diesem Ziel verband Hoepfner das Berufsbild eines Stadtplaners zwischen künstlerischem Architekten und konstruierendem Ingenieur: "Diese Lücke kann nur durch Ausbildung einer neuen Disziplin geschlossen werden, die sich zwischen Architektur und Bauingenieurwesen einschiebt und ein neues eigenen Zweiggebiet des Ingenieurwesens darstellt." (Hoepfner 1925).

Nach 15 Jahren an der Technischen Hochschule Karlsruhe nahm er den Ruf an die Technische Hochschule Danzig als Nachfolger von Friedrich Gerlach auf den 1904 von Ewald Genzmer begründeten Lehrstuhl an. Zum Studienjahr 1927/1928 wurde Hoepfner ordentlicher Professor für Stadtbauwesen und Straßenbau an der Abteilung für Bauingenieurwesen und zugleich Leiter der Straßenbauforschungsstelle Ostpreußen.

Hoepfner übernahm für die Ausbildung im Städtebau das in Danzig seit 1910 bestehende interdisziplinär ausgerichtete Seminar für Städtebau, das Ewald Genzmer nach dem Vorbild von Josef Brix und Felix Genzmer (1907/1908) an der Technischen Hochschule Charlottenburg eingerichtet hatte; zwischenzeitlich hatte Gerlach das Städtebauseminar als kollegialen Unterricht mit den Professoren für Verkehrswesen Richard Petersen und Otto Kloeppel für Architektur und Städtebau weitergeführt.

Hoepfner wirkte in seiner über 30 Jahre (1912–1945) dauernden Zeit als Hochschullehrer für eine sich wandelnde Interpretation der Disziplin Städtebau / Stadtplanung, die sich dann erst sehr spät nach dem Zweiten Weltkrieg zu einer eigenständigen Disziplin der Stadt- und Raumplanung entwickeln sollte.
Zum 1. Januar 1930 trat Hoepfner der NSDAP bei (Mitgliedsnummer 174.806). Er bekleidete von 1933 bis 1939 den Posten des Senators für Bauwesen der Freien Stadt Danzig im Senat Rauschning und im Senat Greiser.

Schriften
 Welche Aufgaben hat die Abteilung für Bauingenieurwesen an der TH zu erfüllen, um den besonderen Bedürfnissen der Städte gerecht zu werden? Karlsruhe 1920.

 Grundbegriffe des Städtebaus. (2 Bände) Berlin 1921.
 Das Siedlungswesen ... In: Festschrift der Technischen Hochschule Fridericiana zu Karlsruhe. Karlsruhe 1925, S. 246f.

Literatur
 Die TH Fridericiana Karlsruhe. Festschrift zur 125-Jahrfeier, Karlsruhe 1950.
 Erich Gassner: Städtebau als Gemeinschaftsaufgabe. In: Allgemeine Vermessungsnachrichten, Jahrgang 1964, Heft 1, S. 10.
 Klaus Wächter: Hoepfner, Karl August Ludwig Friedrich. In: Handwörterbuch der Raumforschung und Raumordnung. Hannover 1970, Sp. 1215–1220.
 Max Guther: Zur Geschichte der Städtebaulehre an deutschen Hochschulen. In: Heinz Wetzel und die Geschichte der Städtebaulehre an deutschen Hochschulen. Stuttgart 1982.

Einzelnachweise

Bauingenieur
Stadtplaner (Deutschland)
Hochschullehrer (Karlsruher Institut für Technologie)
Hochschullehrer (Technische Universität Danzig)
Korporierter (Studentenverbindung)
Senator (Danzig)
NSDAP-Mitglied
Deutscher
Geboren 1880
Gestorben 1945
Mann

Karl August Hoepfner


7370 Krasnogolovets este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7370 Krasnogolovets este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul astrofizic din Crimeea de Liudmila Cernîh. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,68 ua, o excentricitate de 0,03 și o înclinație de 4,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1978
Centura de asteroizi

7370 Krasnogolovets


Agrilus hexastigmus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Bourgoin, 1925.

Referências

hexastigmus

Agrilus hexastigmus


Energija vjetra jedna je od vrsta obnovljivih izvora električne energije. Pomoću vjetroelektrana pretvara se u električnu energiju. Vjetroelektrane ne proizvode nikakve štetne tvari i ne ometaju okolinu zbog buke, a vjetar je neiscrpan izvor energije koji nam je gotovo svakodnevno dostupan.

Svjetski dan vjetra je 15. lipnja. Broj vjetroelektrana na svijetu u stalnom je porastu, a jedan od razloga za to je Pariški sporazum iz 2015. godine, na kojem je dogovoreno da će se Europska unija usmjeriti prema tome da 2050. godine postane prvo klimatski neutralno gospodarstvo i društvo.

Prosječna vrijednost na ukupnoj razini za zemlje s udjelom vjetra višim od 0,5% u ukupnoj proizvodnji iznosi 8,38%. Oko jedne trećine ukupne instalirane snage povezane za energiju vjetra otpada na Europu.

U 2020. godini najviše je pridonijela Danska s više od 50% udjela u vjetra u ukupnoj proizvodnji. Irska je 2019. godine imala najveći udio energije vjetra u ukupnoj proizvodnji električne energije, a on je iznosio 21,09%, a 2020. je imala porast za nešto manje od 15%.

Najveću količinu proizvedene električne energije pomoću 2020. godine imala je Kina, proizvela je 7.780.166 GWh električne energije, a također i najveću ukupnu proizvodnju energije vjetra od čak 467.037 GWh.

U sljedećoj tablici se nalaze države sa značajnijim udjelom proizvedene energije iz energije vjetra što se može vidjeti i na slici.

Popis država s više od 0,5% udjela proizvedene energije iz energije vjetra

Izvori

Energija vjetra
Energija vjetra

Popis država sa značajnijom penetracijom energije vjetra u proizvodnji električne energije


Cayo Grande (en criollo haitiano: Gwòskay; en francés: Grande Caye) es el nombre que recibe un islote deshabitado del país caribeño de Haití que se localiza en las coordenadas geográficas  entre el territorio continental de ese país (llamado isla la española, al oeste) y la Isla Vaca (al este), en la bahía de los Cayos (baie des cayes) y al norte del canal del sur (canal du sud). Es parte del departamento de Sud (Departamento Sur). A unos 500 metros de distancia, se encuentra un arrecife de coral llamado La Petite Caye. Ambos se encuentran cerca de la ciudad de Les Cayes, que les dio su nombre a estas islas.

Véase también
 Geografía de Haití
 Geografía de América

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de Haití

Cayo Grande (Haití)


Thomas William Larkin (* 31. Dezember 1990 in London, England, Großbritannien) ist ein italo-amerikanischer Eishockeyspieler, der seit Juni 2023 bei den Schwenninger Wild Wings aus der Deutschen Eishockey Liga (DEL) unter Vertrag steht und dort auf der Position des Verteidigers spielt. Zuvor war Larkin bereits sechs Spielzeiten für die Adler Mannheim, mit denen er im Jahr 2019 die Deutsche Meisterschaft gewann, in der DEL aktiv.

Karriere

Larkin wurde in der britischen Hauptstadt London als Sohn eines US-Amerikaners und einer Italienerin geboren. Als er drei Jahre alt war, zog die Familie ins italienische Varese. Er begann seine Karriere als Eishockeyspieler an der renommierten Phillips Exeter Academy, für die er von 2007 bis 2009 aktiv war. Beim NHL Entry Draft 2009 wurde er in der fünften Runde an insgesamt 137. Position von den Columbus Blue Jackets ausgewählt. Von 2009 bis 2013 besuchte der Verteidiger die Colgate University, für deren Eishockeymannschaft er in der ECAC Hockey spielte. 2012 wurde er in das dritte All-Star Team der ECAC Hockey gewählt. Im März 2013 gab er sein Profidebüt für die Springfield Falcons in der American Hockey League (AHL), für welche er bereits in seinem zweiten AHL-Spiel einen Treffer erzielte. Insgesamt kam er im Verlauf der Saison 2012/13 zu sieben Einsätzen in der American Hockey League. Im Juli 2013 unterzeichnete der Italo-Amerikaner einen zweijährigen Einstiegsvertrag bei den Columbus Blue Jackets. Während er in der Spielzeit 2013/14 zwischen dem AHL-Team der Springfield Falcons und den Evansville IceMen aus der ECHL pendelte, stand er im Folgejahr ausschließlich bei den Falken auf dem Eis. Zu Einsätzen in der NHL kam er nicht.

Im August 2015 verließ Larkin Nordamerika und schloss sich dem KHL Medveščak Zagreb aus der Kontinentalen Hockey-Liga (KHL) an. Dort spielte er bis Mitte Februar 2017 und wechselte dann in die Deutsche Eishockey Liga (DEL) zu den Adler Mannheim. Im November 2017 sorgte er für Negativschlagzeilen, als er im Spiel der Champions Hockey League (CHL) gegen den schwedischen Vertreter Brynäs IF einen harten Check gegen den Brynäs-Stürmer Daniel Paille ausführte. Larkin wurde aufgrund dieses Fouls für vier CHL-Spiele gesperrt. In einer Stellungnahme in der Zeitung Aftonbladet wurde er zudem von Brynäs-Sportdirektor Stefan Bengtzen eines Mordversuches bezichtigt. Die Adler-Führung wies diesen Vorwurf mit Hinweis auf den möglichen Straftatbestand der Üblen Nachrede entschieden zurück. Aufgrund der Verletzungen beendete Paille im August 2018 seine Karriere. Paille und seine Agenten erhoben vor dem Bezirksgericht Gävle Anklage wegen Körperverletzung gegen Larkin und forderten Schadenersatz vom Verteidiger und den Adler Mannheim. Das Gericht sprach Larkin im Oktober 2021 von allen Vorwürfen frei – nach Auffassung der Richter habe es sich nicht um einen vorsätzlichen Angriff, sondern vielmehr um einen Unfall gehandelt. Larkin habe die Kollision nicht vermeiden können. Auch eine Berufung wurde seitens des Gerichts nicht zugelassen.

In der Saison 2018/19 gewann Larkin mit Mannheim die Deutsche Meisterschaft. Er erzielte in der Verlängerung des fünften Endspiels gegen München den Siegtreffer für die Adler. Nach vier weiteren Jahren bei den Mannheimern verließ der Abwehrspieler nach der Spielzeit 2022/23 den Klub im Zuge eines großen Umbruchs im Kader und wechselte innerhalb der DEL zu den Schwenninger Wild Wings.

International
Für Italien nahm Larkin im Juniorenbereich an den U18-Junioren-Weltmeisterschaften der Division I 2007 und 2008 teil. Im Seniorenbereich stand er im Aufgebot seines Landes bei den Weltmeisterschaften der Division I 2011, 2016, als er zum besten Verteidiger des Turniers gewählt wurde, und 2018 sowie der Top-Division 2012, 2014 und 2017. Zudem vertrat er seine Farben bei den Qualifikationen zu den Olympischen Winterspielen 2018 im südkoreanischen Pyeongchang und Olympischen Winterspielen 2022 in Peking.

Bei der Weltmeisterschaft 2023 der Division IA gehörte Larkin erstmals seit fünf Jahren wieder zum WM-Kader der italienischen Nationalmannschaft und fungierte erstmals als Mannschaftskapitän. Dabei erzielte er im ersten Turnierspiel gegen Rumänien, das Italien mit 6:2 gewann, erstmals einen Hattrick für die Azzurri. Am Turnierende wurde er – wie bereits im Jahr 2016 – als bester Abwehrspieler des einwöchigen Wettkampfs ausgezeichnet.

Erfolge und Auszeichnungen

International

Karrierestatistik
Stand: Ende der Saison 2022/23

International

Vertrat Italien bei:

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Italien)
Eishockeyspieler (Colgate Raiders)
Eishockeyspieler (Springfield Falcons)
Eishockeyspieler (Evansville IceMen, ECHL)
Eishockeyspieler (KHL Medveščak Zagreb)
Eishockeyspieler (Adler Mannheim)
Eishockeyspieler (Schwenninger Wild Wings)
Deutscher Meister (Eishockey)
Italiener
US-Amerikaner
Geboren 1990
Mann

Thomas Larkin


Proizd ist eine kleine, nicht dauerhaft bewohnte kroatische Insel in der Adria. Sie liegt unmittelbar westlich der mitteldalmatinischen Insel Korčula und ist nur durch einen etwa 200 Meter breite Meerenge von ihr getrennt. Die 0,632 Quadratkilometer große Insel mit einer unregelmäßigen Küstenlinie hat eine Küstenlänge von 4,91 Kilometer bei einer Längenausdehnung von über 1000 Metern und einer maximalen Breite von 600 Metern. Sie erreicht eine Höhe von ca. 24 m über NN.

Das felsige Eiland ist überwiegend bewaldet bzw. besitzt eine Macchiavegetation. Die Küste besteht hauptsächlich aus felsigen Uferzonen, unterbrochen von einigen Kiesstränden, die insbesondere bei FKK-Anhängern aufgrund ihrer abgeschiedenen Lage beliebt sind.

Die Insel ist in der Badesaison mit regelmäßig verkehrenden Fährboten vom Urlaubsort Vela Luka aus erreichbar.
Es gibt Gastronomie auf der Insel, und im Westen an der Einfahrt der von Split bzw. Hvar kommenden Fährschiffe in die Bucht Zaliv Vela Luka steht ein Leuchtfeuer.

Im Winterhalbjahr ist die Insel unbewohnt.

Weblinks

Einzelnachweise

Insel (Kroatien)
Insel (Europa)
Insel (Adriatisches Meer)
Geographie (Gespanschaft Dubrovnik-Neretva)
Dalmatien

Proizd


La la la! - en video dans antologi er en antologi af seks danske eksperimentalfilm fra 1992 med forskellige instruktører.

Handling
En præstation af værker - to kunstarter udfordrer og udvikler sig i hinandens spejl: Videokunsten og den moderne dans, spændende fra den moderne ballet til avantgardistisk performancedans. Koreografer og instruktører fra videoens og filmens verden skaber sammen et nyt billede og en ny fælles bevægelse.

Film

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1992

Eksperimentalfilm fra Danmark
Dansefilm fra Danmark

La la la! - en video dans antologi


The Shire of Yarriambiack is a local government area of Victoria, Australia, located in the north-western part of the state. It covers an area of  and, in June 2018, had a population of 6,658, having fallen from 7,438 in 2008. It includes the towns of Hopetoun, Murtoa, Rupanyup and Warracknabeal. It was formed in 1995 from the amalgamation of the Shire of Warracknabeal, Shire of Karkarooc, and parts of the Shire of Dunmunkle and Shire of Wimmera.

The Shire is governed and administered by the Yarriambiack Shire Council; its seat of local government and administrative centre is located at the council headquarters in Warracknabeal, it also has service centres located in Hopetoun and Rupanyup. The Shire is named after Yarriambiack Creek, a geographical feature that meanders through the LGA from the Wimmera River, through Warracknabeal, to Lake Coorong at Hopetoun.

Council

Current composition
The council is composed of three wards and seven councillors, with three councillors elected to represent the Warracknabeal Ward and two councillors per remaining ward elected to represent each of the other wards.

Administration and governance

The council meets in the council chambers at the council headquarters in the Warracknabeal Municipal Offices, which is also the location of the council's administrative activities. It also provides customer services at both its administrative centre in Warracknabeal, and its service centres in Hopetoun and Rupanyup.

Townships and localities
The 2021 census, the shire had a population of 6,556 down from 6,674 in the 2016 census

^ - Territory divided with another LGA
* - Not noted in 2016 Census
# - Not noted in 2021 Census

See also
 List of places on the Victorian Heritage Register in the Shire of Yarriambiack

References

External links

Yarriambiack Shire Council official website
Metlink local public transport map
Link to Land Victoria interactive maps

Local government areas of Victoria (state)
Grampians (region)

Wimmera

Shire of Yarriambiack


Ante Vukman Bebe (Seget Vranjica, 1920. – Seget Vranjica, 1983.), komunistički revolucionar i komandant Segetsko-marinskog partizanskog odreda.

Životopis
Ante Vukman Bebe potječe iz zemljoradničke obitelji. Rođen je u Vranjici kraj Trogira, od oca Ivana. U obitelji je imao nekoliko braće i sestara.

Zajedno s Tonijem Sorićem i Marinom Vukmanom Krpom bio je među prvim antifašistima Vranjice koji su aktivno i organizirano započeli raditi za NOP. Oni su 1941. i početkom 1942. godine u funkciji odbora Narodne pomoći organizirali akciju prikupljanja oružja, municije, a kasnije i druge materijalne pomoći za potrebe NOP-a.

Prvi sekretar Mjesne organizacije SKOJ-a, osnovane u svibnju 1942.

Prvi predsjednik Mjesnog NOO Seget Vranjica, osnovanog u srpnju 1942. U partizane je stupio 1.kolovoza 1942.

06. prosinca 1942. pod komandom Joze Lozovine Mosora, sudjeluje u akciji u predjelu Kosovica na cesti Vranjica - Vrsine kojom prilikom je likvidirano nekoliko talijanskih vojnika te izvršena zapljena veće količine naoružanja i streljiva.Jedan od prvih članova i sekretar ćelije KPH Seget Vranjica, osnovane početkom 1943.

Učešće u NOR-u priznato u dvostrukom stažu od početka 1942.

Dana 23. veljače 1943. sudjeluje u likvidaciji dr Ive Antičevića, organizatora četničkog pokreta u Trogiru. U kolovozu 1943., sudjeluje u akciji otmice i likvidiranja Severina Scarabella, talijanskog fašističkog učitelja i agenta koji se nalazio na dužnosti na otoku Malom Drveniku.

Nakon proglašenja talijanskog primirja a tijekom upada s grupom partizana u Trogir 09. rujna 1943. biva ranjen u šaku od strane Talijana trogirskog garnizona koji su odugovlačili s predajom partizanima.

Postavljen za komandanta Segetsko-marinskog partizanskog odreda NOV Hrvatske 24. listopada 1943. koji je dobio zadatak braniti Trogir od nadiranja njemačko-ustaško-domobranskih snaga iz pravca Šibenika i Splita nakon kapitulacije Italije, te sudjeluje u povlačenju jednog bataljuna odreda u pravcu Marina - Vinišće - Drvenik V. - Šolta, 07./ 08.studenog 1943., da bi se 14. i 15. studenog ponovo prebacio na kopno kraj Seget Vranjice te nastavio borbu s odredom.

Jedno vrijeme boravi na Malti i surađuje s britanskim vlastima.

Nakon rata na različitim dužnostima u Jugoslavenskoj armiji i ratnoj mornarici: komandant Portoroža, Boke kotorske, Visa i Lore u Splitu.

Nakon toga se angažira na društveno-političkom planu u svojoj rodnoj Seget Vranjici, gdje i umire.

Izvori

Hrvatski komunisti do 1945.
Hrvatski komunisti u drugoj Jugoslaviji
Partizanski zapovjednici
Seget

Ante Vukman Bebe


Junus Mehmedagić, hrvatski visoki dužnosnik iz BiH. Obnašao je dužnost potpredsjednik Hrvatske državne banke. Bio je istaknuti član Društva bosansko-hercegovačkih Hrvata u Zagrebu.

Izvori

Dužnosnici NDH
Hrvatski političari u Bosni i Hercegovini

Junus Mehmedagić


Stema municipiului Focșani se compune dintr-un scut triunghiular cu marginile rotunjite, tăiat și despicat în partea inferioară. În șef, pe câmp de hermină, se află o coroană de aur închisă, căptușită cu roșu. În partea inferioară, în dextra, în câmp roșu, se află un cap de bour de argint, având între coarne o stea de aur cu cinci raze, flancat la dreapta de o roză și la stânga de o semilună, ambele de aur. În partea inferioară, în senestra, în câmp albastru, se află o acvilă cruciată de aur, cu ciocul și ghearele roșii, flancată în partea superioară de un soare radiind și o semilună, ambele de aur. Scutul este timbrat de o coroană murală de argint cu șapte turnuri crenelate.

Semnificația elementelor:
 Localitatea, identificată ca "Oraș al Unirii", reunește stemele istorice ale Moldovei și Țării Românești, amintind de poziționarea sa pe râul Milcov, hotar desființat în urma unirii realizate în anul 1859, sub coroana lui Alexandru Ioan Cuza. Această variantă este o reluare a stemei aprobate în perioada interbelică.
 Coroana murală cu șapte turnuri crenelate semnifică faptul că localitatea are rangul de municipiu reședință de județ.

Variante vechi ale stemei

Legături externe

 Hotărârea nr. 832/2014 privind aprobarea stemei municipiului Focșani, județul Vrancea

Stemele municipiilor din România
 Focșani

Stema municipiului Focșani


Ismaïl Aaneba, né le  à Mantes-la-Jolie en France, est un footballeur français qui évolue au poste de défenseur central au Ferencváros TC.

Biographie

RC Strasbourg
Né à Mantes-la-Jolie en France, Ismaïl Aaneba commence le football avec le club local du FC Mantois. Il est repéré par le RC Strasbourg qui lui fait signer son premier contrat professionnel d'une durée de quatre ans, en .

Il joue son premier match en professionnel le , lancé par Thierry Laurey lors d'une rencontre de coupe de France face au Grenoble Foot 38. Il est titularisé au poste d'arrière droit et son équipe s'impose par trois buts à zéro.

Le , Aaneba joue son premier match de Ligue 1 face au LOSC Lille. Il est titularisé et les deux équipes se neutralisent (0-0).

FC Sochaux-Montbéliard
En , Ismaïl Aaneba s'engage librement au FC Sochaux-Montbéliard pour un contrat courant jusqu'en juin 2023. Il joue son premier match sous ses nouvelles couleurs le , lors de la première journée de la saison 2021-2022, face au Dijon FCO. Il est titulaire et son équipe l'emporte par trois buts à un ce jour-là.

Sélection nationale
Le 18 août 2019, il est présélectionné par l'adjoint Patrice Beaumelle avec le Maroc olympique pour une double confrontation contre l'équipe du Mali olympique comptant pour les qualifications à la Coupe d'Afrique des moins de 23 ans.

Notes et références

Liens externes

Footballeur français
Joueur du Racing Club de Strasbourg
Joueur du FC Sochaux-Montbéliard
Naissance en mai 1999
Naissance à Mantes-la-Jolie

Ismaïl Aaneba


Prva liga je predstavljala drugi stupanj odbojkaškog prvenstva Hrvatske za žene u sezoni 2016./17.  Nakon sezone 2015./16. se dotadašnja "1.A nacionalna liga" razdvojila u dvije lige – "Superligu" (prvi stupanj) i "Prvu ligu" (drugi stupanj).
U "Prvoj ligi" je sudjelovalo 8 klubova, a prvak je bila "Rijeka CO", koja se zajedno s doprvakom – "Olimpikom" iz Zagreba natjecala u doigravanju za prvaka Hrvatske.

Sustav natjecanja
"Prva liga" se igrala u dva dijela:
1. dio – 8 klubova igra dvokružnu ligu (14 kola)
2. dio – na osnovu lige iz prvog dijela formiraju se dvije skupine:
 "3. skupina" – prve četiri ekipe iz prvog dijela – igraju dvokružnu ligu (6 kola), s prenesenim međusobnim rezultatima iz prvog dijela
 "4. skupina" – ekipe od 5. do 8. mjesta iz prvog dijela – igraju dvokružnu ligu (6 kola), s prenesenim međusobnim rezultatima iz prvog dijela
Po završetku "Drugog dijela", prve dvije ekipe iz "3. skupine" igraju u doigravanju "Superlige" prvaka Hrvatske.

Sudionici

 Azena, Velika Gorica
 Brda, Split
 Drenova, Rijeka
 Dubrovnik, Dubrovnik
 Kostrena, Kostrena
 Olimpik, Zagreb
 Rijeka CO, Rijeka
 Zadar, Zadar

Ljestvice i rezultati

Prvi dio

Utakmice su igrane od 15. listopada 2016. do 19. veljače 2017. godine.

Drugi dio
Prenose se međusobni rezultati te se igra dvokružnim liga-sustvom.
 – plasirali se u doigravanje za prvaka Hrvatske

Utakmice su igrane od 25. veljače do 26. ožujka 2017. godine.

Unutarnje poveznice
 Superliga 2016./17.
 1. B liga 2016./17.
 Kup Hrvatske u 2016.

Vanjske poveznice
 hos-cvf.hr, Hrvatski odbojkaški savez
 natjecanja.hos-cvf.hr

Izvori

 natjecanja.hos-cvf.hr, Arhiva
 natjecanja.hos-cvf.hr, Arhiva – sezona 2016./2017., pristupljeno 26. prosinca 2020.
 natjecanja.hos-cvf.hr, Arhiva – sezona 2016./2017., wayback arhiva
 natjecanja.hos-cvf.hr, PRVA LIGA – seniorke (2016./2017.), pristupljeno 26. prosinca 2020.
 natjecanja.hos-cvf.hr, PRVA LIGA – seniorke (2016./2017.), wayback arhiva
 natjecanja.hos-cvf.hr, SUPERLIGA – seniorke (2016./2017.), pristupljeno 26. prosinca 2020.
 natjecanja.hos-cvf.hr, SUPERLIGA – seniorke (2016./2017.), wayback arhiva
 natjecanja.hos-cvf.hr, KVALIFIKACIJSKI TURNIR ZA ULAZAK U 1. A NACIONALNU ODBOJKAŠKU LIGU – seniorke (2016./2017.), pristupljeno 26. prosinca 2020.
 natjecanja.hos-cvf.hr, KVALIFIKACIJSKI TURNIR ZA ULAZAK U 1. A NACIONALNU ODBOJKAŠKU LIGU – seniorke (2016./2017.), wayback arhiva

2016-17

Prva hrvatska odbojkaška liga za žene 2016./17.


Der Annenpfad ist ein rekonstruierter  Pilgerrundweg im Landkreis Prignitz im Nordwesten des Landes Brandenburg, der auf 22 km die Orte Heiligengrabe, Bölzke, Krüssow und ihre Gotteshäuser verbindet.

In der  Wallfahrtskirche  St. Anna in Pritzwalk (Ortsteil Alt Krüssow) soll sich ursprünglich der Rock der heiligen Anna befunden haben. Ein Andachtsbild stellt die  Anna selbdritt mit ihrer Tochter Maria und dem Jesusknaben dar.

Vom Kloster Stift zum Heiligengrabe, das 1287 als Frauenkloster gegründet worden war, führte vermutlich ein alter Pilgerweg, der "Annenpfad", nach Pritzwalk. Seit 2006 wurde ein Rundweg rekonstruiert und bis 2010 fertig ausgeschildert.

Der Annenpfad wurde am Gründonnerstag 2011 offiziell eröffnet. 24 Findlinge markieren an Kreuzungspunkten den Weg, der mit sechs Rastplätzen zum Verweilen einlädt. Die Kirchen von Bölzke und Alt Krüssow laden den Pilger zu Meditation und Gebet ein. Im Kloster Heiligengrabe steht ein Gästehaus als Pilgerherberge zur Verfügung.

Weblinks
 http://www.wallfahrtskirche-alt-kruessow.de/Annenpfad2010.pdf

Christlicher Pilgerweg in Deutschland
Wanderweg in Brandenburg
Verkehrsbauwerk im Landkreis Prignitz
Anna (Heilige)
Geographie (Landkreis Prignitz)
Christentum im Landkreis Prignitz

Annenpfad


Camboño (llamada oficialmente San Xoán de Camboño) es una parroquia y una aldea española del municipio de Lousame, en la provincia de La Coruña, Galicia. La aldea también es conocida con el nombre de A Eirexa y  está situada a 9 km de la capital municipal a 168 metros sobre el nivel del mar.

Topónimo
Camboño es un topónimo de origen prerromano. La raíz Camb- o Kamb- es de origen indoeuropea y en toponimia se asocia a la idea de la forma curva en la orografía o en ciertos tipos de construcciones. La terminación -oño (<-onio) es muy común en la toponimia gallega de origen prerromano (Artoño, Baroña, Piloño, Ledoño, Ortoño o Carantoña, en el propio municipio). El topónimo Eirexa hace referencia a la iglesia parroquial que se encuentra en el lugar.

Dentro de la propia aldea de podemos encontrar topónimos como O Muíño do Cruceiro, O Agro do Souto, A Abelleira, Os San Migueles, Os Sistos, A Viña, A Cova da Bouza y O Cemiterio.

Historia
Antiguamente el templo parroquial estaba dedicado a San Miguel y figura en textos medievales como eclesia sancti Michaelis de Cambonio.

Geografía

En la parte baja del valle que forma el río Hornada, se encuentran las aldeas más accesibles: Chouza y Crons. Las vías de entrada a Camboño parten todas desde la AC-550 desde Argalo.

Límites

Limita al noroeste con Puerto del Son, al noreste con Noya, al sur con Boiro y con la parroquia de Tállara al este.

Entidades de población

Entidades de población que forman parte de la parroquia:
Arxellas
 Camboño (A Eirexa)
O Corral de Abaixo
O Corral de Arriba
Crons
Chousa
Millaradelo
Monteselo
 Naval (Nabal)
 Soutelo

Demografía

Parroquia

Lugar

Monumentos

La iglesia parroquial se encuentra en la aldea de A Igrexa y en la aldea de Naval está la ermita de Santa María da Gorgosa.

Referencias

Enlaces externos

Parroquias de Lousame
Localidades de Lousame
Localidades de la provincia de La Coruña

Camboño