Die Japan Open 2006 im Badminton fanden vom 10. bis zum 15. Oktober 2006 statt. Veranstaltungsort war die Kokuritsu Yoyogi Kyōgijō in Shibuya, Tokio. Das Preisgeld betrug 180.000 US-Dollar.

Sieger und Platzierte

Finalresultate

Ergebnisse

Herreneinzel
  Joachim Persson –  Bobby Milroy: 27-25 / 23-21
  Kazuteru Kozai –  Eric Go: 21-19 / 21-16
  Zhu Weilun –  Shoji Sato: 15-21 / 21-12 / 21-16
  Shinya Ohtsuka –  Pei Wei Chung: 21-16 / 21-10
  Yeoh Kay Bin –  Yuichi Ikeda: 22-20 / 10-21 / 21-18
  Poompat Sapkulchananart –  John Moody: 21-17 / 18-21 / 21-11
  Simon Santoso –  Jun Takemura: 21-18 / 17-21 / 21-15
  Nicholas Kidd –  Hiroyuki Endo: 21-19 / 21-19
  Kenichi Tago –  Hiroyuki Saeki: 21-17 / 21-17
  Sho Sasaki –  Dicky Palyama: 21-17 / 21-9
  Yusuke Shinkai –  Klaus Raffeiner: 21-19 / 10-21 / 21-13
  Koichi Saeki –  Ng Wei: 21-18 / 21-4
  Roslin Hashim –  Qiu Yanbo: 21-7 / 21-12
  Chen Yu  –  Batkhurel Ochirpurev: 21-5 / 21-6
  Yousuke Nakanishi –  Enkhbat Olonbayar: 21-15 / 21-8
  Andrew Smith –  Stephan Wojcikiewicz: 21-15 / 21-8
  Lin Dan –  Yusuke Arita: 21-11 / 21-17
  Joachim Persson –  Kazuteru Kozai: 18-21 / 26-24 / 21-19
  Muhammad Hafiz Hashim –  Chan Yan Kit: 21-12 / 21-12
  Zhu Weilun –  Shinya Ohtsuka: 21-16 / 21-12
  Peter Gade –  Takuma Ueda: 21-13 / 21-13
  Poompat Sapkulchananart –  Yeoh Kay Bin: 21-15 / 9-21 / 23-21
  Chen Hong –  Li Yu: 21-16 / 21-17
  Simon Santoso –  Nicholas Kidd: 21-13 / 21-12
  Sho Sasaki –  Kenichi Tago: 22-20 / 21-15
  Ronald Susilo –  Naoki Kawamae: 21-12 / 21-12
  Yusuke Shinkai –  Koichi Saeki: 21-9 / 21-7
  Taufik Hidayat –  Bao Chunlai: 21-12 / 12-21 / 21-19
  Roslin Hashim –  Chen Yu: 21-11 / 21-9
  Boonsak Ponsana –  Takashi Kawauchi: 21-15 / 21-5
  Andrew Smith –  Yousuke Nakanishi: 12-21 / 21-18 / 21-16
  Lee Chong Wei –  Sony Dwi Kuncoro: 21-12 / 21-18
  Lin Dan –  Joachim Persson: 21-12 / 21-10
  Muhammad Hafiz Hashim –  Zhu Weilun: 21-12 / 21-16
  Peter Gade –  Poompat Sapkulchananart: 21-17 / 21-14
  Chen Hong –  Simon Santoso: 23-21 / 21-17
  Ronald Susilo –  Sho Sasaki: 21-11 / 14-21 / 21-14
  Taufik Hidayat –  Yusuke Shinkai: 20-22 / 21-7 / 21-16
  Boonsak Ponsana –  Roslin Hashim: 21-18 / 21-18
  Lee Chong Wei –  Andrew Smith: 21-13 / 21-19
  Lin Dan –  Muhammad Hafiz Hashim: 21-19 / 21-14
  Peter Gade –  Chen Hong: 21-14 / 21-17
  Taufik Hidayat –  Ronald Susilo: 21-15 / 21-11
  Lee Chong Wei –  Boonsak Ponsana: 21-18 / 21-14
  Lin Dan –  Peter Gade: 21-12 / 21-14
  Taufik Hidayat –  Lee Chong Wei: 21-17 / 21-13
  Lin Dan –  Taufik Hidayat: 16-21 / 21-16 / 21-3

Dameneinzel
  Soratja Chansrisukot –  Kanako Yonekura: 21-18 / 21-19
  Nao Miyoshi –  Anna Rice: 21-16 / 25-23
  Judith Meulendijks –  Tomoko Koyanagi: 21-14 / 21-19
  Wong Mew Choo –  Yukina Oku: 21-8 / 21-19
  Yu Hirayama –  Lee Yun-hwa: 21-15 / 21-16
  Mizuki Fujii –  Chien Yu-chin: 21-17 / 21-17
  Salakjit Ponsana –  Yip Pui Yin: 21-17 / 21-19
  Molthila Kitjanon –  Chang Ya-lan: 21-17 / 21-17
  Nozomi Kametani –  Eva Lee: 21-17 / 21-14
  Li Li –  Yoshimi Hataya: 21-10 / 22-20
  Susan Egelstaff –  Miho Shibamura: 21-18 / 21-8
  Hwang Hye-youn –  Miki Hamajima: 21-8 / 21-7
  Megumi Taruno –  Cheng Shao-chieh: 21-17 / 21-19
  Chen Li –  Sakuyama Tomomi: 21-13 / 21-7
  Sachiyo Imai –  Agnese Allegrini: w.o.
  Zhang Ning –  Fumi Iwawaki: 21-13 / 21-10
  Xing Aiying –  Soratja Chansrisukot: 21-18 / 17-21 / 21-9
  Jiang Yanjiao –  Ai Goto: 21-15 / 21-11
  Judith Meulendijks –  Nao Miyoshi: 21-13 / 16-21 / 21-16
  Pi Hongyan –  Anu Nieminen: 21-14 / 21-14
  Yu Hirayama –  Wong Mew Choo: 21-16 / 21-19
  Zhu Lin –  Eriko Hirose: 16-21 / 21-17 / 21-15
  Mizuki Fujii –  Salakjit Ponsana: 21-18 / 21-17
  Nozomi Kametani –  Molthila Kitjanon: 21-13 / 21-17
  Lu Lan –  Kaori Imabeppu: 21-11 / 21-13
  Susan Egelstaff –  Li Li: 21-12 / 18-21 / 21-13
  Hwang Hye-youn –  Megumi Taruno: 20-22 / 21-12 / 22-20
  Kaori Mori –  Chie Umezu: 21-17 / 21-6
  Chen Li –  Sachiyo Imai: 21-14 / 21-11
  Xie Xingfang –  Tine Baun: 21-12 / 21-14
  Wang Chen –  Sutheaswari Mudukasan: w.o.
  Zhang Ning –  Xing Aiying: 21-15 / 21-12
  Jiang Yanjiao –  Judith Meulendijks: 21-8 / 21-11
  Pi Hongyan –  Yu Hirayama: 15-21 / 22-20 / 21-14
  Zhu Lin –  Mizuki Fujii: 21-9 / 21-17
  Lu Lan –  Nozomi Kametani: 21-14 / 21-19
  Wang Chen –  Susan Egelstaff: 21-10 / 21-7
  Kaori Mori –  Hwang Hye-youn: 21-14 / 19-21 / 9-7 ret.
  Xie Xingfang –  Chen Li: 21-19 / 21-12
  Zhang Ning –  Jiang Yanjiao: 21-16 / 18-21 / 21-18
  Zhu Lin –  Pi Hongyan: 25-23 / 21-19
  Wang Chen –  Lu Lan: 21-13 / 18-21 / 21-11
  Xie Xingfang –  Kaori Mori: 19-21 / 21-7 / 21-14
  Zhang Ning –  Zhu Lin: 21-18 / 21-16
  Xie Xingfang –  Wang Chen: 21-16 / 21-16
  Zhang Ning –  Xie Xingfang: 21-11 / 16-21 / 30-29

Herrendoppel
  Cai Yun /  Fu Haifeng –  John Gordon /  Daniel Shirley: 21-11 / 21-14
  Yuji Mikami /  Takao Yone –  Masahiko Kinoshita /  Masayuki Sakai: 21-15 / 21-10
  Zakry Abdul Latif /  Gan Teik Chai –  Hajime Komiyama /  Shuichi Nakao: 21-15 / 21-11
  Karel Mainaky /  Hermono Yuwono –  Hendri Kurniawan Saputra /  Hendra Wijaya: 21-18 / 21-16
  Keita Masuda /  Tadashi Ohtsuka –  Songphon Anugritayawon /  Nuttaphon Narkthong: 21-17 / 21-9
  Noriyasu Hirata /  Liu Zhiyuan –  Shinsuke Kinoshita /  Kousuke Yasumura: 21-14 / 21-16
  Tony Gunawan /  Candra Wijaya –  Junshi Hayashi /  Tomoki Mitsuhashi: 21-6 / 21-14
  Lars Paaske /  Jonas Rasmussen –  Albertus Susanto Njoto /  Yohan Hadikusumo Wiratama: 21-16 / 21-19
  Howard Bach /  Khankham Malaythong –  Shinichi Amano /  Harutoshi Nakayama: 21-9 / 21-12
  Shintaro Ikeda /  Shuichi Sakamoto –  Patapol Ngernsrisuk /  Sudket Prapakamol: 22-20 / 21-18
  Anders Kristiansen /  Simon Mollyhus –  Toru Matsumoto /  Yusuke Shinkai: 21-9 / 21-16
  Anthony Clark /  Robert Blair –  Guo Zhendong /  Xu Chen: 21-14 / 21-12
  Lee Jae-jin /  Hwang Ji-man –  Xie Zhongbo /  Zheng Bo: 21-19 / 14-21 / 21-13
  Koo Kien Keat /  Tan Boon Heong –  Batkhurel Ochirpurev /  Enkhbat Olonbayar: 21-4 / 21-9
  Keishi Kawaguchi /  Naoki Kawamae –  Keisuke Kida /  Hiroyuki Yamaguchi: 21-19 / 21-11
  Jens Eriksen /  Martin Lundgaard Hansen –  Tsuyoshi Fukui /  Yoshiteru Hirobe: 21-12 / 21-18
  Cai Yun /  Fu Haifeng –  Yuji Mikami /  Takao Yone: 21-7 / 21-14
  Zakry Abdul Latif /  Gan Teik Chai –  Karel Mainaky /  Hermono Yuwono: 21-16 / 19-21 / 21-15
  Keita Masuda /  Tadashi Ohtsuka –  Noriyasu Hirata /  Liu Zhiyuan: 13-21 / 21-19 / 21-18
  Tony Gunawan /  Candra Wijaya –  Lars Paaske /  Jonas Rasmussen: 21-15 / 21-6
  Shintaro Ikeda /  Shuichi Sakamoto –  Howard Bach /  Khankham Malaythong: 21-12 / 21-13
  Anthony Clark /  Robert Blair –  Anders Kristiansen /  Simon Mollyhus: 17-21 / 21-15 / 21-15
  Koo Kien Keat /  Tan Boon Heong –  Lee Jae-jin /  Hwang Ji-man: 12-21 / 21-14 / 21-17
  Jens Eriksen /  Martin Lundgaard Hansen –  Keishi Kawaguchi /  Naoki Kawamae: 21-18 / 21-18
  Cai Yun /  Fu Haifeng –  Zakry Abdul Latif /  Gan Teik Chai: 21-17 / 21-11
  Tony Gunawan /  Candra Wijaya –  Keita Masuda /  Tadashi Ohtsuka: 21-16 / 21-12
  Shintaro Ikeda /  Shuichi Sakamoto –  Anthony Clark /  Robert Blair: 21-17 / 11-21 / 21-19
  Koo Kien Keat /  Tan Boon Heong –  Jens Eriksen /  Martin Lundgaard Hansen: 21-18 / 17-21 / 21-14
  Tony Gunawan /  Candra Wijaya –  Cai Yun /  Fu Haifeng: 21-11 / 21-11
  Koo Kien Keat /  Tan Boon Heong –  Shintaro Ikeda /  Shuichi Sakamoto: 21-13 / 14-21 / 21-11
  Tony Gunawan /  Candra Wijaya –  Koo Kien Keat /  Tan Boon Heong: 21-15 / 21-14

Damendoppel
  Gao Ling /  Huang Sui –  Ikue Tatani /  Aya Wakisaka: 21-12 / 21-19
  Kumiko Ogura /  Reiko Shiota –  Joanne Nicholas /  Natalie Munt: 21-16 / 21-12
  Cheng Wen-hsing /  Chien Yu-chin –  Eva Lee /  Mesinee Mangkalakiri: 21-11 / 21-11
  Duanganong Aroonkesorn /  Kunchala Voravichitchaikul –  Manami Ebuchi /  Tomoe Kanayama: 21-13 / 21-11
  Du Jing /  Yu Yang –  Jiang Yanmei /  Li Yujia: 21-16 / 21-12
  Lena Frier Kristiansen /  Kamilla Rytter Juhl –  Eri Kobiyama /  Erika Murayama: 30-29 / 21-19
  Chin Eei Hui /  Wong Pei Tty –  Lita Nurlita /  Natalia Poluakan: 21-11 / 21-15
  Jung Youn-kyung /  Lee Kyung-won –  Mikako Naganawa /  Miki Takahashi: 21-12 / 21-10
  Mizuki Fujii /  Reika Kakiiwa –  Chou Chia-chi /  Ku Pei-ting: 21-17 / 21-19
  Sathinee Chankrachangwong /  Saralee Thungthongkam –  Miyuki Maeda /  Satoko Suetsuna: 21-11 / 25-23
  Jo Novita /  Greysia Polii –  Yasuyo Imabeppu /  Kanako Yonekura: 17-21 / 21-14 / 21-17
  Zhang Yawen /  Wei Yili –  Shizuka Matsuo /  Seiko Yamada: 21-10 / 21-8
  Miyuki Tai /  Noriko Okuma –  Michiko Kanagami /  Masami Yamazaki: 21-14 / 21-10
  Aki Akao /  Tomomi Matsuda –  Gail Emms /  Donna Kellogg: 21-11 / 21-15
  Britta Andersen /  Helle Nielsen –  Mooi Hing Yau /  Ooi Sock Ai: 21-17 / 21-17
  Yang Wei /  Zhang Jiewen –  Ha Jung-eun /  Hwang Yu-mi: 21-11 / 17-21 / 21-14
  Gao Ling /  Huang Sui –  Kumiko Ogura /  Reiko Shiota: 21-13 / 16-21 / 21-11
  Cheng Wen-hsing /  Chien Yu-chin –  Duanganong Aroonkesorn /  Kunchala Voravichitchaikul: 21-14 / 21-17
  Du Jing /  Yu Yang –  Lena Frier Kristiansen /  Kamilla Rytter Juhl: 21-17 / 18-21 / 21-12
  Jung Youn-kyung /  Lee Kyung-won –  Chin Eei Hui /  Wong Pei Tty: 21-18 / 21-16
  Sathinee Chankrachangwong /  Saralee Thungthongkam –  Mizuki Fujii /  Reika Kakiiwa: 21-13 / 21-13
  Zhang Yawen /  Wei Yili –  Jo Novita /  Greysia Polii: 21-17 / 21-10
  Aki Akao /  Tomomi Matsuda –  Miyuki Tai /  Noriko Okuma: 21-11 / 21-19
  Yang Wei /  Zhang Jiewen –  Britta Andersen /  Helle Nielsen: 21-7 / 21-10
  Gao Ling /  Huang Sui –  Cheng Wen-hsing /  Chien Yu-chin: 21-11 / 22-20
  Du Jing /  Yu Yang –  Jung Youn-kyung /  Lee Kyung-won: 21-16 / 19-21 / 21-13
  Zhang Yawen /  Wei Yili –  Sathinee Chankrachangwong /  Saralee Thungthongkam: 21-18 / 21-9
  Yang Wei /  Zhang Jiewen –  Aki Akao /  Tomomi Matsuda: 21-11 / 21-15
  Zhang Yawen /  Wei Yili –  Yang Wei /  Zhang Jiewen: 21-18 / 21-13
  Gao Ling /  Huang Sui –  Du Jing /  Yu Yang: w.o.
  Gao Ling /  Huang Sui –  Zhang Yawen /  Wei Yili: 21-15 / 21-17

Mixed
  Nova Widianto /  Liliyana Natsir –  Jonas Rasmussen /  Britta Andersen: 21-14 / 21-16
  Lars Paaske /  Helle Nielsen –  Lee Jae-jin /  Jung Youn-kyung: 21-15 / 21-19
  Robert Blair /  Natalie Munt –  Khankham Malaythong /  Mesinee Mangkalakiri: 21-13 / 21-15
  Zheng Bo /  Yu Yang –  Hendri Kurniawan Saputra /  Li Yujia: 19-21 / 21-15 / 21-11
  Daniel Shirley /  Joanne Quay –  Thomas Laybourn /  Kamilla Rytter Juhl: 21-18 / 21-18
  Hwang Ji-man /  Ha Jung-eun –  Hiroshi Shimizu /  Aki Kudo: 21-17 / 22-20
  Xie Zhongbo /  Zhang Yawen –  Songphon Anugritayawon /  Kunchala Voravichitchaikul: 21-13 / 19-21 / 21-15
  Daisuke Yamashita /  Masami Yamazaki –  Katsuhito Sakurai /  Seiko Yamada: 21-17 / 21-12
  Koo Kien Keat /  Wong Pei Tty –  Keishi Kawaguchi /  Yasuyo Imabeppu: 21-19 / 21-13
  Jens Eriksen /  Lena Frier Kristiansen –  Hendra Wijaya /  Jiang Yanmei: 21-12 / 21-19
  Tsai Chia-hsin /  Cheng Wen-hsing –  Yoshiteru Hirobe /  Noriko Okuma: 23-21 / 21-15
  Sudket Prapakamol /  Saralee Thungthongkam –  Keita Masuda /  Miyuki Maeda: 21-12 / 19-21 / 21-11
  Flandy Limpele /  Vita Marissa –  Toru Matsumoto /  Miyuki Tai: 21-14 / 21-7
  Anthony Clark /  Donna Kellogg –  Tsuyoshi Morikawa /  Yuri Hamaguchi: 21-4 / 21-8
  Muhammad Rizal /  Greysia Polii –  Howard Bach /  Eva Lee: 21-12 / 21-14
  Zhang Jun /  Gao Ling –  Hajime Komiyama /  Tomomi Matsuda: 21-17 / 21-16
  Nova Widianto /  Liliyana Natsir –  Lars Paaske /  Helle Nielsen: 21-12 / 21-14
  Zheng Bo /  Yu Yang –  Robert Blair /  Natalie Munt: 21-9 / 21-11
  Hwang Ji-man /  Ha Jung-eun –  Daniel Shirley /  Joanne Quay: 11-21 / 21-15 / 21-15
  Xie Zhongbo /  Zhang Yawen –  Daisuke Yamashita /  Masami Yamazaki: 21-19 / 21-6
  Jens Eriksen /  Lena Frier Kristiansen –  Koo Kien Keat /  Wong Pei Tty: 21-19 / 15-21 / 21-12
  Sudket Prapakamol /  Saralee Thungthongkam –  Tsai Chia-hsin /  Cheng Wen-hsing: 25-23 / 14-21 / 22-20
  Flandy Limpele /  Vita Marissa –  Anthony Clark /  Donna Kellogg: 21-17 / 21-13
  Zhang Jun /  Gao Ling –  Muhammad Rizal /  Greysia Polii: 21-16 / 20-22 / 21-7
  Nova Widianto /  Liliyana Natsir –  Zheng Bo /  Yu Yang: 15-21 / 21-14 / 21-18
  Xie Zhongbo /  Zhang Yawen –  Hwang Ji-man /  Ha Jung-eun: 21-18 / 21-17
  Sudket Prapakamol /  Saralee Thungthongkam –  Jens Eriksen /  Lena Frier Kristiansen: 21-14 / 21-13
  Flandy Limpele /  Vita Marissa –  Zhang Jun /  Gao Ling: 21-19 / 21-19
  Nova Widianto /  Liliyana Natsir –  Xie Zhongbo /  Zhang Yawen: 21-17 / 24-22
  Flandy Limpele /  Vita Marissa –  Sudket Prapakamol /  Saralee Thungthongkam: 21-18 / 16-21 / 21-17
  Flandy Limpele /  Vita Marissa –  Nova Widianto /  Liliyana Natsir: 11-21 / 21-18 / 21-17

Weblinks
 Beschreibung beim Deutschen Badminton-Verband

World Badminton Grand Prix 2006
2006
Badmintonwettbewerb in Shibuya
Kokuritsu Yoyogi Kyōgijō

Japan Open 2006


Springaber er en gruppe af små primater i familien Pitheciidae, der lever i Sydamerika. Navnet skyldes, at de meget smidigt er i stand til at springe fra gren til gren. Alle de omkring 30 arter er traditionelt blevet henført til slægten Callicebus.

Beskrivelse
Kropslængden er 23 til 46 centimeter alt afhængig af arten, halen er længere end kroppen og måler 26 til 56 centimeter. Vægten er omkring 0,5 til 1,5 kilogram. Halen kan ikke anvendes som gribehale.

De fleste arter lever i amazonbassinet, men nogle få lever adskilt fra de andre i det sydøstlige Brasilien.

Springaber er territoriale dyr. De lever i familiegrupper på to til syv individer, der består af en han og en hun og deres fælles afkom. Magerne lever monogamt og forbliver ofte sammen hele livet. Føden består hovedsageligt af frugt.

Hunnen føder efter fem til seks måneder en enkelt unge. Faren overtager størstedelen af ansvaret for ungen og bringer den kun til moren, når den skal die. Ungen fravænnes efter fem måneder og er efter et år voksen. Efter to til tre år forlader den sin familiegruppe for at grundlægge sin egen.

Arter
Springaber har hidtil været placeret i en enkelt slægt Callicebus, men muligvis bør de opdeles i flere slægter. Kun få arter har danske navne.
 Callicebus donacophilus
 Callicebus modestus
 Callicebus oenanthe
 Callicebus olallae
 Callicebus pallescens
 Callicebus baptista
 Callicebus bernhardi
 Callicebus brunneus
 Callicebus cinerascens
 Callicebus hoffmannsi
 Almindelig springabe, Callicebus moloch
 Callicebus vieirai
 Callcebus miltoni
 Callicebus barbarabrownae
 Callicebus coimbrai
 Callicebus melanochir
 Callicebus nigrifrons
 Callicebus personatus
 Callicebus caligatus
 Callicebus cupreus
 Callicebus aureipalatii
 Callicebus discolor
 Callicebus dubius
 Callicebus ornatus
 Callicebus stephennashi
 Callicebus lucifer
 Callicebus lugens
 Callicebus medemi
 Callicebus purinus
 Callicebus regulus
 Hvidhåndet springabe, Callicebus torquatus

Kilder og eksterne henvisninger

 Thomas Geissmann: Vergleichende Primatologie. Springer-Verlag, Berlin u. a. 2003, .
 Ronald M. Nowak: Walker's Mammals of the World. 6th edition. Johns Hopkins University Press, Baltimore MD 1999, .
 Marc G. M. van Roosmalen, Tomas van Roosmalen und Russell A. Mittermeier: A Taxonomic Review of the Titi Monkeys, Genus "Callicebus" Thomas 1903, with the Description of two New Species: "Callicebus bernhardi" and "Callicebus stepehnnashi", from Brazilian Amazonia. In: Neotropical Primates. 10, , 2002, S. 1–52, PDF; 2,84 MB .
 Callicebus Database

Pelsaber

Springaber


උතුරු කොරියාවෙහි දේශපාලන ඒකලනය, විදේශීය අන්වේක්ෂකයන්ට රට තුලට පිවිසුමට ඉඩ දීමට උතුරු කොරියානු බලධාරීන්ගේ අකමැත්ත සහ පරස්පර විරෝධි වාර්තා පැවතීම නිසා, රටෙන් පිටතදී   උතුරු කොරියාවෙහි කාන්තාවන්ගේ තත්ත්වය සම්පූර්ණ වශයෙන් වටහා ගත නොහැක. උතුරු කොරියානු රජයෙහි නිල ස්ථාවරය වන්නේ, කාන්තාවන් සඳහා පුරුෂයන්ට සමාන අයිතිවාසිකම් හිමිව ඇති බවයි.

උතුරු කොරියාවෙහි කාන්තාවෝ


ندمانة هو أحد ألبومات المطربة نجوى كرم وصدر في عام 2001 وقد احتوى الألبوم على سبع أغاني.

الأغاني

 عاشقة
 الجار قبل الدار
 أنا مين
 مكسر عصا
 ندمانة
 رباعي وخماسي
 يالحنيت

ألبومات 2001
ألبومات شركة روتانا
ألبومات نجوى كرم

ندمانة (ألبوم)


O Critérium de As foi uma competição ciclista disputada de 1921 a 1990 ao final da temporada pelos principais corredores do ano. Os participantes corriam por trás de treinadores em tandem ou em moto. A maior parte das edições tiveram lugar em Paris ou em sua região. No entanto três delas se desenvolveram na Holanda e na Suíça.

História
Em 1920, um Critérium disputou-se baixo um percurso que partia de Bordéus, chegando até Paris (Longchamp) e voltando a Bordéus. Esta corrida foi considerada como precursora do Critérium de As. Com um percurso de 1208 km, foi vencida pelo belga Louis Mottiat em 56 horas e 48 minutos.

Em 1921, os melhores corredores da temporada foram convidados a participar no Critérium de As, uma competição fazendo 27 voltas a um circuito de 3,63 km ao redor de Longchamp.

O belga Rik Van Steenbergen possui o recorde de vitórias com cinco. Louison Bobet e Jacques Anquetil impuseram-se em quatro ocasiões.

O último Critérium de As disputou-se em 1990, baixo o nome de «Roue d'or des As», e foi ganhado por Gilbert Duclos-Lassalle.

Palmarés

Palmarés por países

Notas e referências

As
As
1921 no ciclismo
1921 na França
Organizações fundadas em 1921

Critérium de As


Capo di Noli est une peinture à l'huile sur toile réalisée en 1898 par l'artiste français Paul Signac  en style pointilliste. Née en 1865 et mort en 1923. D'une dimension de , l'œuvre représente un cap sur la Riviera ligure, près de Gênes, à Noli. Signac y a fait une randonnée depuis Saint-Tropez deux ans avant l'achèvement du tableau, et de ses intentions, il a écrit qu'il « voulait amener chaque coin de la toile à l'extrême absolu en termes de couleur ». Le tableau est conservé au musée Wallraf Richartz de Cologne, en Allemagne.

Références

Liens externes

Tableau de Paul Signac
Tableau réalisé en 1898
Tableau pointilliste
Voilier dans la peinture
Italie dans la peinture
Œuvre d'art conservée au musée Wallraf Richartz

Capo di Noli


Als Erste Deutsche Arktisexpedition wird die von August Petermann inspirierte Forschungsreise von 1868 bezeichnet, die unter Kapitän Carl Koldewey die Ostküste Grönlands entlang und schließlich nach Spitzbergen bis in die Hinlopenstraße führte. Ihr Ziel war die Vorbereitung einer größeren Expedition durch die Erkundung eines möglichen Seeweges ins Nordpolarmeer.

Vorgeschichte

Der Geograf August Petermann hatte sich seit Beginn der 1850er Jahre – angeregt durch die Suche nach der verschollenen Franklin-Expedition – mit der Polarforschung befasst. Als 1865 eine britische Expedition zum Nordpol als kombinierte Schiffs- und Schlittenreise durch den Smithsund diskutiert wurde, mischte Petermann sich vehement in die Diskussion ein. Er war ein Anhänger der Theorie vom eisfreien Nordpolarmeer, das schiffbar, aber von einem Packeisgürtel versperrt sei, den man mit einem geeigneten Schiff energisch durchbrechen könne. Er schlug eine reine Schiffsexpedition vor, die entlang der Ostküste Grönlands nach Norden führen sollte. Petermanns Vorschläge wurden in der Royal Geographic Society ausführlich diskutiert, fanden aber keine Mehrheit. Auch die Expedition selbst fand zunächst nicht statt.

Zur Bestätigung seiner Theorien suchte Petermann nun Hilfe in Deutschland, das sich an der internationalen Polarforschung bis dahin noch nicht beteiligt hatte. Es gelang ihm die Unterstützung von Otto Volger und Bernhard von Wüllerstorf-Urbair, der 1857 die Novara-Expedition geleitet hatte, zu gewinnen. Volger berief unter dem Dach des Freien Deutschen Hochstifts eine geografische Versammlung ein, die am 23. Juli 1865 in Frankfurt am Main zusammenkam. Die Versammlung, an der 71 Geografen aus den deutschsprachigen Ländern Mitteleuropas und interessierte Laien aus der Umgebung Frankfurts teilnahmen, stimmte einer Fahrt im Folgejahr grundsätzlich zu. Petermann war das zu wenig – er setzte einen Preis für denjenigen Kapitän aus, der noch 1865 eine Pionierfahrt in die Region zwischen Spitzbergen und Nowaja Semlja zur Untersuchung der Strömungsverhältnisse unternähme. Eine Fahrt mit der in England gecharterten Queen of the Isles scheiterte schon neun Stunden nach Verlassen des Hamburger Hafens an einem Maschinenschaden.

1866 favorisierte Petermann eine staatlich finanzierte gemeinsame Fahrt eines preußischen und eines österreichischen Schiffs. Durch den Ausbruch des Deutschen Kriegs scheiterte dieser Plan. Die Initiative für eine deutsche Nordfahrt ging jetzt auf Bremer Persönlichkeiten über. Arthur Breusing, der Direktor der dortigen Steuermannsschule, schlug seinen Schüler Carl Koldewey als Steuermann unter dem österreichischen Schiffsleutnant Carl Weyprecht vor. Nachdem vor allem Petermann und Koldewey die Mittel für die Expedition eingeworben hatten und Weyprecht krankheitsbedingt nicht zur Verfügung stand, wurde Koldewey die Leitung der Forschungsfahrt für 1868 übertragen.

Expeditionsziel
Petermann übergab Koldewey am 19. Mai 1868 eine aus 38 Paragraphen bestehende "Instruktion für den Oberbefehlshaber der Expedition". Dieser sollte mit dem Schiff entlang der Ostküste Grönlands nach Norden vordringen. Dabei sollte eine möglichst hohe Breite erreicht und festgestellt werden, wie weit nach Norden sich Grönland erstreckt. Mit einer genauen Untersuchung und Kartierung der Küste sollte die Expedition sich nicht aufhalten. Diese Aufgabe sollte einer zweiten Expedition überlassen werden, die für das kommende Jahr geplant war. Sollte die Küste Grönlands nicht erreicht werden können, sollte Koldewey versuchen, die Insel "Gillis-Land" (Kvitøya) zu erreichen, die sich nordöstlich von Spitzbergen befinden sollte, ohne dass ihre genaue Position bekannt war.

Vorbereitungen
Koldewey traf am 9. April 1868 in Bergen ein und fand noch am selben Tag ein geeignetes Schiff, das er kaufte. Es handelte sich um die ein Jahr zuvor in Norwegen gebaute Grönland, einen einmastigen Frachtsegler mit Gaffelgroßsegel und zwei zusätzlichen Rahsegeln. Koldewey ließ das Vorschiff gegen Eis verstärken und den Mast sowie die Takelage ersetzen. Während das knapp 30 Meter lange und sechs Meter breite Schiff umgebaut wurde, kümmerte sich Koldewey um die Proviantbestellung, während seine Steuerleute in Deutschland die Mannschaft zusammenstellten. Anfang Mai, als das Schiff die Werft verlassen konnte, trafen die restlichen Besatzungsmitglieder ein und brachten die nautischen und wissenschaftlichen Instrumente mit.

Expeditionsteilnehmer

Expeditionsleiter und Kapitän der Grönland war Carl Koldewey. Als Erster Steuermann wurde Richard Hildebrandt verpflichtet, als Zweiter Steuermann Heinrich Sengstacke (1824–1917), beide ebenfalls Schüler Breusings. Die Besatzung bestand aus den Matrosen Johann Werdelmann, Camp Wagener, Paul Tilly, Daniel Heinrich Büttner, Hans Peter Iversen, Albert Konrad Olsen, Nils Peter Erikson Lian und Gerhard J. de Wall sowie dem Koch Friedrich Rössing. Wissenschaftler waren nicht an Bord.

Verlauf

Am 24. Mai 1868 stach die Expedition von Bergen aus in See. Am 4. Juni erreichte das Schiff die ersten Eisfelder bei 74° 52′ nördlicher Breite und 6° 7′ westlicher Länge und nahm weiter Kurs auf Grönlands Ostküste, steckte jedoch bereits am 9. Juni im Packeis fest. Die Grönland trieb nun zwei Wochen lang mit der Strömung nach Süden, ohne sich der grönländischen Küste nähern zu können. Nach dem Freikommen segelte Koldewey an der Eiskante entlang wieder nach Nordosten. Da er kein Durchkommen sah, nahm er entsprechend den Weisungen Petermanns Kurs auf Spitzbergen, um dort nach "Gillis-Land" zu suchen. Bei dem Versuch, Spitzbergen südlich zu umfahren und damit in unbekanntes Gebiet vorzudringen, stieß Koldewey erneut auf festes Packeis und musste auch diesen Versuch aufgeben. Er steuerte die Grönland in den Bellsund im Südwesten Spitzbergens und ging hier am 13. Juli vor Anker. Nachdem frisches Trinkwasser an Bord geholt worden war, wurde der Versuch unternommen, Spitzbergen im Norden zu passieren, was ebenfalls misslang, da das Schiff bei 80° 30′ vom Eis eingekesselt wurde und nur mit Mühe nach Süden entkommen konnte. Daher wagte Koldewey einen zweiten Vorstoß Richtung Grönlands Ostküste, kam aufgrund des Eises der Küste jedoch nur auf 50 Seemeilen nahe. Abermals wandte er sich nun nach Spitzbergen, wo es gelang, von Norden in die eisfreie Hinlopenstraße einzufahren. Vom 21. August bis zum 10. September hielt sich die Expedition vor dem südlichen Ausgang der Meerenge auf, die allerdings von festem Eis verschlossen blieb. Koldewey nutzte die Zeit, um die südliche Hinlopenstraße um Wilhelmøya zu kartieren und eine Reihe von geographischen Namen zu vergeben. Beim Verlassen der Straße nach Norden erreichte die Grönland am 13. September ihre höchste nördliche Breite mit 81° 4′ 30″.

Am 30. September kehrte die Expedition nach Bergen zurück, am 10. Oktober trafen ihre Teilnehmer wohlbehalten in Bremerhaven ein.

Ergebnisse
Koldewey selbst bezeichnete die Fahrt bezüglich des Erreichens ihrer Hauptziele als "eine unglückliche, gänzlich misslungene", weist aber darauf hin, dass sie keineswegs ohne Resultate geblieben ist. Er konnte nicht wissen, dass die Vorstellung, an der Ostküste Grönlands weit in den Norden vordringen zu können, auf unrealistischen Annahmen Petermanns beruhte. Dass "Gillis-Land" nicht erreicht werden konnte, war den ungünstigen Eisverhältnissen des Sommers 1868 geschuldet.

Die Expedition kehrte mit umfangreichen meteorologischen, ozeanografischen und erdmagnetischen Daten zurück. Im Einzelnen wurden 54 Tagesmittelwerte der Strömungsgeschwindigkeit (besonders der Oberflächenströmung vor der grönländischen Küste), 39 Ergebnisse von Tiefenlotungen inklusive Bodenproben, 24 Tiefseetemperaturwerte und mehr als 50 Resultate magnetischer Messungen, insbesondere der Deklination veröffentlicht. Im vierstündigen Abstand waren nicht nur Wassertemperaturen gemessen, sondern auch meteorologische Daten erfasst worden. Auf Spitzbergen hatte die Expedition Gesteinsproben genommen und Treibholz zur näheren Untersuchung gesammelt.

Die geografischen Ergebnisse betreffen vor allem den Bereich der südlichen Hinlopenstraße. Koldewey wies nach, dass es sich bei Wilhelmøya um eine Insel und nicht – wie bis dahin angenommen – um ein Kap Westspitzbergens handelt. Sie wurde von Koldewey ebenso vermessen wie die Bastianøyane. Die Daten wurden von Petermann kartografisch verarbeitet und 1871 veröffentlicht.

Die seemännische Leistung Koldeweys ist hoch einzuschätzen. Dass die Expedition unter den herrschenden Witterungsbedingungen ohne ernsthafte Zwischenfälle durchgeführt wurde, weist ihn als einen umsichtigen Kapitän aus. Mit einer nördlichen Breite von 81° 4′ 30″, erreichte er die bis heute nördlichste nachgewiesene Position eines Segelschiffs ohne Hilfsantrieb. Die Erfahrungen, die er auf der Reise sammelte, waren von unschätzbarem Wert für die Folgeexpedition von 1869/70, die Zweite Deutsche Nordpolar-Expedition.

Literatur
  – (mit Illustration).
  – (mit Illustration).
 Wilhelm von Freeden: Ueber die wissenschaftlichen Ergebnisse der ersten deutschen Nordfahrt von 1868. Öffentlicher Vortrag, gehalten im Verein für Kunst und Wissenschaft zu Hamburg, nebst besonderen Ausführungen des Wetterbuches und einer Karte, den gesegelten Weg der "Grönland", und die Strömungen, Isothermen, Isametralen und Isogonen des Nordmeeres enthaltend (= Mittheilungen aus der Norddeutschen Seewarte. Band 1, 1869, ). Mauke, Hamburg 1869.
 Karl Koldewey: Die erste deutsche Nordpolar-Expedition im Jahre 1868. Justus Perthes, Gotha 1871;  (Reprint: Stalling, 1979, ISBN 3-7979-1902-6).
 Jörg-Friedhelm Venzke: Vor 120 Jahren: Die erste deutsche Nordpolar-Expedition. (PDF; 379 kB). In: Polarforschung. Band 58, Nr. 1, 1988, S. 47–51.

Weblinks
 Carl Koldewey. National Geographic; abgerufen am 11. Februar 2012.

Einzelnachweise

Arktische Expedition
Ereignis 1868
August Petermann

Erste Deutsche Nordpolar-Expedition


es una zona roja y turística ubicada entre el  y el  en la ciudad de Fukuoka, prefectura de Fukuoka, Japón. Cuenta con el nombre de un popular, pero de corta duración zona de entretenimiento de Edo, que existió a finales del . El nombre de "Nakasu" puede ser traducido del japonés como "la isla de en medio", esto es justificado por el hecho de que Nakasu es una isla entre dos ríos.

Información general
Nakasu es la zona roja más grande de la isla de Kyushu y la segunda más grande del oeste de Japón, después de Tobita Shinchi en Osaka. Nakasu es un popular centro de diversiones principalmente para adultos, el número de restaurantes, centros nocturnos y establecimientos dedicados a la industria del sexo en Nakasu es de aproximadamente 3,500. Más de 60,000 personas visitan Nakasu cada noche.  Algunas características notables son el escenario de las luces de anuncios panorámicos vistos desde el puente de Fukuhaku Deai (福博であい橋) ,  y las tiendas Yatai a lo largo del río Naka. Cada vez que el equipo de baseball local Fukuoka SoftBank Hawks gana el campeonato, los seguidores se pasean por el puente Fukuhaku Deai festejando. La estación de metro más cercana de Nakasu es la estación Nakasu-Kawabata del Metro de Fukuoka.

Historia

En 1600, Kuroda Nagamasa, un daimyo de Fukuoka-Han de esa época, fundó Nakasu para establecer una conexión entre las actuales localidades de Chūō-ku y Hakata-ku construyendo dos puentes sobre dos ríos en el banco de arena: los puentes Higashi Nakajima y el Nishi Nakajima (actualmente es la calle Shōwa). Actualmente Nakasu tiene un total de 18 puentes, 7 de ellos fueron construidos del lado de la localidad Chūō-ku, y 11 del lado de la localidad Hakata-ku.

Después del establecimiento del complejo comercial llamado Canal City Hakata en el vecino distrito de Sumiyoshi en 1996, las áreas de Tenjin, Nakasu, y la estación de Hakata, las cuales están localizadas entre el distrito de Tenjin y Canal City Hakata fueron unificadas. El desarrollo de la unificación con el adyacente distrito de Kawabata se encuentra en progreso.

Véase también
 Nakasu (Edo)
 Best Western

Referencias

Enlaces externos
 Información de Nakasu
 Asociación de Turismo de Nakasu, Página oficial del pueblo de Nakasu

Fukuoka
Barrios rojos de Japón

Nakasu


Yalak, Çorum ilinin İskilip ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 80 km, İskilip ilçe merkezine 28 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

İskilip belde ve köyleri

Yalak, İskilip


Philipp Karl Eduard Wackernagel (født 28. juni 1800 i Berlin, død 20. juni 1877 i Dresden) var en tysk hymnolog.

Wackernagel var oprindelig uddannet i matematik og naturvidenskab, men havde tidlig fået interesse for tysk sprog og litteratur. Han virkede til 1861 i skolens tjeneste, men tog derefter sin afsked og viede sig helt til hymnologien og andre kirkelige interesser. Wackernagel var en alvorlig kristen og en erklæret lutheraner, og han er den største kender af den tyske salmesang. Af hans værker må nævnes Das deutsche Kirchenlied von Martin Luther bis auf Nicolaus Herman und Ambrosius Blaurer (1841) og Das deutsche Kirchenlied von der ältesten Zeit bis zum Anfang des 17. Jahrhunderts I-V (1864-77).

Kilder

Hymnologer
Skolefolk fra Tyskland
Faglitterære forfattere fra Tyskland
Tysksprogede forfattere
Tyskere i 1800-tallet
Personer fra Berlin

Philipp Wackernagel


Wilkesville est un village américain situé dans le comté de Vinton, dans l'Ohio. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Village dans l'Ohio
Comté de Vinton

Wilkesville (Ohio)


Pterocephalidieae, tribus kozokrvnica raširen po Africi i Iberskom poluotoku. Pripadaju mu dva monotipična roda  jednogodišnjeg raslinja i polugrmova ili grmova.

Rodovi
 Pterothamnus V.Mayer & Ehrend. (1 sp.), Mozambik
 Pterocephalidium G.López (1 sp.), Portugal, Španjolska

Izvori

Češljugovke

Pterocephalidieae


Modus ponendo ponens (lat. način koji potvrđuje potvrđivanjem) ili kraće modus ponens valjani je argumentacijski oblik i pravilo zaključivanja koje glasi: ako su kondicional i njegov antecedens istiniti, onda nužno slijedi njegov konsekvens.

Simbolički oblik
Iz premise:

i premise:

slijedi zaključak:

Izvori

Logika

Modus ponens


අලගිය තමිල් මගල් (දෙමළ: அழகிய தமிழ் மகள்; සිංහල: සුන්දර දමිළ දියණිය) යනු 2017 ඉන්දියානු දෙමළ-භාෂා රූපවාහිනී සෝප් ඔපෙරාවකි. මෙහි ප්‍රධාන රචිත නිරූපණය කරන්නේ ශීලා, පූවි, සුබලක්ෂ්මී සහ අංජු අරවින්ද් විසිනි. මෙය 2016 සිට සී තෙලිඟු නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය වන මුතියල මුග්ගු නම් තෙලිඟු රූපවාහිනී කතාමාලාවේ ප්‍රතිනිර්මාණයකි. මෙය 2017 අගෝස්තු 28 දින සිට සී තමිල් නාළිකාව ඔස්සේ සඳුදා සිට සිකුරාදා දක්වා දිනවල 19:00ට (IST) විකාශය වේ.

මෙමගින් කියැවෙන්නේ පූංකෝඩි නම් ගම්බද දැරිය කබඩි ක්‍රීඩාව හේතුවෙන් චෙන්නායි වෙත ගොස් වැඩිදුර අධ්‍යාපනයට අවස්ථාව උදා කරගන්නා ආකාරයයි.

සාරාංශය
පූංකොඩි (ශීලා රාජ් කුමාර්) කබඩි සහ භරතනාට්‍යම් සඳහා දක්ෂතා දක්වන දැරියක වන අතර, ඇය මෙම ක්‍රීඩාවෙන් ඉදිරියට ගොස් වැඩිදුර අධ්‍යාපනය ලැබීමට සිහින මවයි. කෙසේනමුත්, ඇගේ මවගේ අඳුරු අතීතය හේතුවෙන් ඇගේ ගමනට නොයෙකුත් බාධා එල්ල වේ.

පූංකෝඩිගේ ගුරුවරයා සහ ඇගේ මුත්තනුවන් විසින් ඇයව කබඩි තරගයකට සහභාගී කරන අතර, එමගින් ඇයට චෙන්නායි වෙත ගොස් උසස් අධ්‍යාපනය හැදෑරීමට ශීෂ්‍යත්වයක් හිමි වේ. ඇගේ ප්‍රතිවාදිනිය වන දීපිකා (සුබලක්ෂ්මී රංගන්) ඇයව පහත ඇද දැමීමට තැත් කරයි. කෙසේනමුත්, පසුව දැනගන්නට ලැබෙන්නේ දීපිකා යනු පූංකෝඩිගේ අර්ධ-සොයුරිය බවයි. පූංකෝඩි විවිධ බාධකවල මුහුණදෙයි. මේ අතර දීපිකා, ජීවා (පූවි අරසු) සහ පූංකෝඩි තුන්කොන් ප්‍රේමයක පැටලෙති. මෙම සත්‍යය අනාවරණය වීමත් සමග ඇගේ පවුලට සහ දිවි ගමනට වන බලපෑම කථාවේ ඉදිරියට නිරූපණය වනු ඇත.

චරිත නිරූපණය
 ශිලා රාජ් කුමාර්, පූංකෝඩි ලෙස
 පූවි අරසු, ජීවා ලෙස
 සුබලක්ෂ්මී රංගන්, දීපිකා ලෙස
 අංජු අරවින්ද්, සරෝජා ලෙස
 සාක්ෂි සිවා
 ශාරි (සාධනා)
 රංජනී
 කන්නන් මෛ, මාරි ලෙස

නළුවරණය
මෙම ගම්බද ප්‍රේම කථා පුවත සී තමිල් නාළිකාවෙන් විකාශය වේ. එහි ප්‍රධාන චරිතය වන පූංකෝඩිගේ චරිතය නිරූපණය සඳහා නවක නිළි ශීලා රාජ් කුමාර් තෝරාගැනිණි. ලක්ෂ්මි වන්තාචු සහ ඩාන්සිං ඛිලාඩීස්හි ජයග්‍රාහක පූවි රසු මෙම වැඩසට‍හනේ ජීවා නම් ප්‍රධාන චරිතයක් නිරූපණය කරයි. මෙය පූවි රසුගේ ප්‍රථම ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය ද වේ. ගංගා කතාමාලාවෙන් කීර්තියට පත් සුබලක්ෂ්මී රංගන් මෙහි දෙවන ප්‍රධාන චරිතයක් වන දීපිකාගේ රචිතයට තෝරාගැනිණි. අංජු අරවින්ද්, සාක්ෂි සිවා සහ ශාරි (සාධනා) ද මෙහි වැදගත් චරිත නිරූපණය කරයි.

නිෂ්පාදනය
නිර්මාණාත්මක අධ්‍යක්ෂණය: කවිතා භාරතී
කලා අධ්‍යක්ෂක: කේ. සුරේෂ්
ධ්වනිපථය: මුරුගන්
සිනොමරූපණය: වී. කල්‍යාණ්
ප්‍රවර්ධන නිෂ්පාදක: එච්. රාජා

තේමා ගීතය
තේමා ගීතය නිමවන ලද්දේ විශාල් චන්ද්‍ර‍සේඛර් විසින් වන අතර, පසුබිම් ස්වර මාලා ජායි කිෂාන් විසින් නිර්මාණය කරන ලදී.

ධ්වනිපථය

සටහන්
 මෙය ක්‍රීඩා පිළිබඳ ප්‍රථම දෙමළ කතාමාලාවයි.
 මෙය පූවි රසුගේ ප්‍රථම ප්‍රධාන චරිතය ද වේ.
 පූංකෝඩි සඳහා වන ප්‍රථම කතාමාලාව ද මෙයයි.
 වසර 2ක නිහැඬියාවකින් පසු අංජු අරවින්ද් නැවත රූපවාහිනී කතාමාලා වෙත පිවිසෙන්නේ මෙමගිනි.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 සී තමිල් නිල වෙබ්අඩවිය
 යූටියුබ් තුළ සී තමිල්
 සී එන්ටර්ටේන්මන්ට් එන්ටර්ප්‍රයිසස් ලිමිටඩ්
 එසෙල් සමූහය

සී තමිල් රූපවාහිනී කතාමාලා
දෙමළ රූපවාහිනී සෝප් ඔපෙරා
දෙමළ ප්‍රේම වෘත්තාන්ත රූපවාහිනී කතාමාලා
තමිල් නාඩු නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලා
2010 දශකයේ දෙමළ රූපවාහිනී කතාමාලා
2017 දෙමළ-භාෂා රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
දෙමළ-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය

අලගිය තමිල් මගල්


Libyens fodboldlandshold repræsenterer Libyen i fodboldturneringer og kontrolleres af Libyens fodboldforbund.

Fodboldlandshold i Afrika

Libyens fodboldlandshold


Vérjniye Tuby  es un posiólok del raión de Apsheronsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situada en las vertientes septentrionales del Cáucaso Occidental, a orillas del río Psheja (poco antes de la desembocadura en él del Jajopse), afluente del Bélaya, que lo es del Kubán, 41 km al sur de Apsheronsk y 119 km al sureste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 60 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Otdaliónnoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Верхние Тубы.
Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .

Localidades del raión de Apsheronsk del krai de Krasnodar

Vérjniye Tuby


Máximo Agustín Mantilla Campos (Lima, 10 de diciembre de 1944 - 20 de noviembre de 2015) fue un economista, sociólogo y político peruano. Miembro del Partido Aprista Peruano, fue congresista de la república en el periodo 1995-2000. Durante el primer gobierno de Alan García, ejerció como ministro del Interior y ministro de la Presidencia.

Biografía
Nació en la ciudad de Lima, el 10 de diciembre de 1944.

Al terminar la secundaria, se afilió al Partido Aprista Peruano en octubre de 1965, y desde temprano estuvo fuertemente vinculado con la base partidaria del distrito de Pueblo Libre. Ingresó a la Universidad Nacional Mayor de San Marcos en 1965, donde se graduó como economista. Posteriormente, se matriculó en la Universidad Inca Garcilaso de la Vega, donde estudió Sociología.

En 1970 trabajó en el Consorcio Pesquero, en el negocio de harina de pescado; luego en la empresa comercializadora de harina y aceite de pescado EPCHAP, y en PescaPerú.

Vida política
Al terminar su bachillerato se inscribió en el Partido Aprista Peruano en octubre de 1965, y desde temprano estuvo fuertemente vinculado con la base partidaria del distrito de Pueblo Libre. Tras su experiencia en el sector pesquero, conoció el círculo íntimo del partido y al conocer a Alan García en 1977, se desempeñó como su Secretario Privado de 1979 a 1985.

Su primera participación en la política fue cuando postuló como regidor del distrito de Pueblo Libre en 1966 por la coalición entre el Partido Aprista y la Unión Nacional Odriísta, sin embargo, no resultó elegido. Luego en 1980, Mantilla logra ser elegido como regidor.

Entre 1985 y 1989 ocupó el cargo de Viceministro del Interior durante la gestión de Abel Salinas Izaguirre en el primer gobierno de Alan García.

Ministro de la Presidencia
El 1 de marzo de 1989, García nombró a Mantilla como ministro de la Presidencia en reemplazo de Armando Villanueva.

Permaneció en el cargo hasta su renuncia el 15 de mayo del mismo año, donde fue reemplazado por Luis Alberto Sánchez.

Ministro del Interior
El 15 de mayo de 1989, fue nombrado ministro del Interior.

Durante su gestión como ministro, se creó el Grupo Especial de Inteligencia (GEIN) con el objetivo de capturar a terroristas de Sendero Luminoso. Fue acusado de liderar el comando paramilitar "Rodrigo Franco", con la tarea de eliminar a presuntos terroristas.

Entre 1992 y 1995 se desempeñó en la secretaría general de dicho partido.

Congresista de la República
Para las elecciones parlamentarias de 1995, Mantilla decidió postular al Congreso de la República por el Partido Aprista Peruano con el número 3 de la lista única. Culminando los procesos, Mantilla logró ser elegido con 37,287 votos para el periodo parlamentario 1995-2000.

En su labor congresal, Mantilla colaboró con los miembros de la oposición al gobierno de Alberto Fujimori. En 1999, fue participante de la reunión del comité de la Internacional Socialista para América Latina y el Caribe que se celebró en octubre de ese mismo año en Bogotá.

Intentó su reelección al Congreso en las elecciones parlamentarias del año 2000, sin embargo no resultó reelegido.

Controversias
Entre 1990 y el 2000, Mantilla amasó una fortuna de  6.3 millones de dólares, supuestamente provenientes de sobornos en el gobierno de García. Ante este hecho, Mantilla explicó que el dinero encontrado en sus cuentas eran donaciones extranjeras realizadas para las campañas del Partido Aprista Peruano. Según precisó Mantilla, las donaciones fueron hechas por el Partido Socialista Italiano, el Partido Socialista Francés, el Partido Socialista Obrero Español (PSOE), el Partido Revolucionario Institucional (PRI) de México, la Coordinadora de Partidos Políticos de América Latina (CORPAL, patrocinada por el PRI y la Internacional Socialista), la Acción Democrática de Venezuela y el Partido Revolucionario Dominicano.

Sin embargo, las fechas de apertura de las cuentas no coincidían con las campañas políticas, por lo que se determinó que buscaba su propio beneficio. También se acusó de formar parte de una red de espionaje telefónico junto a su hermano, ambos obtuvieron ingresos registrados en una cuenta bancaria de la Union Bank of Switzerland.

Vladivideo
El 13 de marzo del 2000, se difundió un ''Vladivideo'' en donde se ve a Mantilla recibiendo 30 000 dólares de manos de Vladimiro Montesinos con el fin de apoyar la reelección de Alberto Fujimori. Por ello, luego de investigarse la red de corrrupción, en 2002 fue condenado a seis años de cárcel por el delito de corrupción de funcionarios.

Mantilla también ha sido acusado de dirigir la matanza en el penal del Frontón en 1986. Tras su liberación de prisión en 2006, Mantilla mantuvo un perfil bajo en los años siguientes. Citado por comités de investigación relacionados con el comando paramilitar "Rodrigo Franco" que se le acusaba de liderar, siguió negando su participación y la existencia de dicha organización hasta 2013, cuando admitió la existencia de la organización, pero sin su conocimiento ni del gobierno.

Fallecimiento
El 20 de noviembre del 2015, Agustín Mantilla falleció a los 70 años de edad tras parecer de complicaciones a causa de diabetes, después de estar en un fin de semana internado en un hospital. Sus restos fueron velados en su residencia y fue homenajeado por varios miembros apristas.

Referencias

Nacidos en 1944
Nacidos en Lima
Fallecidos en 2015
Fallecidos en Lima
Agustín
Alumnado de la Universidad Nacional Mayor de San Marcos
Sanmarquinos (siglo XX)
Economistas de Perú
Alumnado de la Universidad Inca Garcilaso de la Vega
Sociólogos de Perú
Políticos de Perú
Miembros del Partido Aprista Peruano
Ministros de la Presidencia de Perú
Ministros del Interior de Perú
Congresistas de Perú 1995-2000
Congresistas por Lima Metropolitana
Condenados por corrupción en Perú

Agustín Mantilla


Alois Senefelder (Prag, 6. studenog 1771. – München, 26. veljače 1834.), je bio njemački dramatičar i izumitelj litografije.

Rani život
Rodio se 6. studenog 1771. godine u Pragu. Nakon smrti svog oca, kazališnog glumca Petera Senefeldera, bio je prisiljen 1793. napustiti studij prava u Ingolstadtu i uzdržavati obitelj. Zaposlio se kao glumac u putujućoj kazališnoj skupini, a potom je odlučio vratiti se kući u München i okušati se kao kazališni autor ne bi li štogod zaradio prodavajući vlastite kazališne komade. No rijetko je pronalazio kupce koji bi bili spremni platit goleme troškove tiskanja njegovih djela. Do izuma kamenotiska, ili litografije, došlo je zbog loše financijske situacije.

Eksperimentima do uspjeha
Kako bi mogao samostalno reproducirati svoja kazališna djela, tragao je za najjeftinijim postupkom umnožavanja. Isprva je zrcalno obrnutim redoslijedom umetao slova, nastojati tako sastaviti klišej koji bi koristio za tehniku visokog tiska. Potom je eksperimentirao sa specijalno jalnom tintom, koja se nanosi na bakrenu ploču i nakon otiska gornjeg sloja metala pomoću jetke ostavlja trag samo na onim mjestima gdje su (prethodno zrcalno postavljena) ispučena slova. Ta metoda, svojevrstan oblik visokog tiska, funkcionirala je i na pločama od škriljevca, koje su bile znatno jeftinije od bakra i nakon brušenja iskorištenog slojamogle su se višekratno korisiti. Tim je postupkom 1796. godine Senefelder proizvodio notne listove za trgovca notnim materijalom iz Münchena. Umnožavanje tekstova otad je postalo Senefelderovo stalno zanimanje.

Kemijski princip
Senefelder je marljivo eksperimentirao i uskoro zaključio da je za takvo tiskanje najprikladniji škriljavac iz Solnhofena. Za vlaženje tiskovne ploče koristio je vodenu otopinu gumiarabike koja je služila kao vezivno sredstvo. Sadržaj je ispitivao direktno na kamen pomoću masne krede ili tuša. Tako je Senefelder izumio »litografiju«, prvu tehniku plošnog tiska.

Trijumfalan pohod na Europu
U vrijeme kada je Senefelder umro u veljači 1834. godine kao imućan čovjek, njegova tehnika kamenotiska već je zaživjela u cijeloj Europi. Najbrže se razvila umjetnička litografija, potom tisak nota i višebojni tisak, takozvana »kromolitografija«. Zahvaljujući metodi koja nije zahtijevala velike troškove, bilo je moguće praviti plakate, ambalažu za proizvode ili litografske ilustrirane časopise goto u bilo kojem obliku, dizajnu i boji, a tehnika tiskarskih strojeva usavršavana je u skladu sa zahtjevima.

Izvori

Njemački izumitelji
Povijest tiskarstva

Alois Senefelder


José Tomás y García (Fuente la Higuera, provincia de Valencia ¿? - 1814) helenista y traductor español.

Estudió Filosofía y Teología en la Universidad de Valencia. El canónigo de la catedral, Faustino de Alcedo, quedó prendado de sus méritos académicos y lo escogió por preceptor de su sobrino Felipe Carlos Vallejo y Alcedo, que murió como Oficial de la Secretaría de Estado de Gracia y Justicia. Pasó con su discípulo a Alcalá de Henares, donde éste pretendía estudiar leyes y cánones; redactó unas lecciones de filosofía para su pupilo, que llegó a publicar, y aprovechó para estudiar allí él también griego y hebreo. Terminados sus estudios, pasaron a Madrid y allí José Tomás obtuvo dos prestamerías o prestameras (becas para seminaristas) y se ordenó sacerdote. Entonces el rey lo nombró bibliotecario real (1789) junto a otros escritores que desempeñaban ese oficio, como José Antonio Conde o Ignacio García Malo. En ese cargo permaneció hasta la Guerra de la Independencia y murió en 1814, dejando muchos manuscritos inéditos. En vida llegó a ver publicada su traducción de la República de Platón bajo este título: La república de Platón , ó Coloquios sobre la justicia, traducidos del griego, é ilustrados con varias notas por D. J. T. Y. G. (Madrid: José Collado, 1805). Tomás añadió una densa introducción de ochenta páginas y usó en su trabajo, aparte del texto original, las versiones latinas de Marsilio Ficino y del jesuita Tomás Serrano y la francesa del padre Jean Nicolas Grou.

Bibliografía
 Justo Pastor Fuster, Biblioteca valenciana de los escritores que florecieron hasta nuestros dias: en el regno de Valencia con adiciones y enmiendas a la de D. Vicente Ximeno... , Valencia: Imprenta y Librería de D. José Ximeno, 1827, t. I.

Helenistas de España del siglo XIX
Helenistas de España del siglo XVIII
Traductores de España del siglo XIX
Traductores de España del siglo XVIII

José Tomás y García


Ömürbek est un prénom masculin kirghiz porté notamment par :
Ömürbek Babanov (1970- ), homme d'État kirghiz ;
Ömürbek Tekebaev (1958- ), homme politique kirghiz.

Références

Homonymie de prénom
Prénom masculin

Ömürbek


Love kan henvise til:

 Love (film fra 1920) – en amerikansk stumfilm
 Love (film fra 2007) – film af Martin Køhler Jørgensen
 Love (Angels & Airwaves album) – studiealbum af rockgruppe Angels and Airwaves.
 Love (Michael Bublé-album) – studiealbum af Michael Bublé.
 Love (band) – amerikansk rockgruppe
 Love (The Cult album) - album af rockbandet The Cult.

Love


Gilmore puede hacer referencia a:

Apellido
Alan C. Gilmore: astrónomo neozelandés
Artis Gilmore: jugador de baloncesto estadounidense (1948- )
Charles W. Gilmore: paleontólogo estadounidense (1874-1945)
Danny Gilmore: actor de Québéc (1973- )
Don Gilmore: productor musical estadounidense
Fred Gilmore: boxeador estadounidense (1887-1969)
Gary Gilmore: criminal estadounidense (1940-1977)
Greg Gilmore: músico estadounidense (1962- )
Grover C. Gilmore: psicólogo estadounidense (1962- )
John Gilmore: activista e informático estadounidense (1957- )
Mary Gilmore: poeta australiana (1865-1962)
Melvin Randolph Gilmore: etnobotánico estadounidense (1868-1940)
William Gilmore Simms: poeta, novelista e historiador estadounidense (1806–1870)

Cine y televisión
Gilmore Girls: serie de televisión estadounidense
Happy Gilmore: película estadounidense de 1996

Toponimia
Gilmore: ciudad estadounidense del Estado de Arkansas
Gilmore: lugar ubicado en el censo estadounidense en el Estado de Maryland
Gilmore City: ciudad estadounidense del Estado de Iowa
Municipio de Gilmore: en el Estado de Dakota del Norte
Municipio de Gilmore: en el condado de Benzie, Míchigan
Municipio de Gilmore: en el condado de Isabella, Míchigan
Municipio de Gilmore: en el Estado de Pensilvania

Gilmore


ශ්‍රී ලංකාවේ රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කයෙහි රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව දැක්වීමේදී එය රත්නපුර, බලන්ගොඩ, නිවිතිගල හා ඇඹිලිපිටිය  යන අධ්‍යාපන කලාප  වලට අදාල රජයේ පාසැල් ලැයිස්තු වශයෙන් වෙන් වෙන් වශයෙන් දැක්විය හැකිය.

රත්නපුර අධ්‍යාපන කලාපය

මෙම කලාපය රත්නපුර 1, පැල්මඩුල්ල, ඇහැළියගොඩ, කුරුවිට හා රත්නපුර 2 යන අධ්‍යාපන කොට්ඨාශ වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 192 වෙයි.

රත්නපුර 1 අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 30 කින් සමන්විත වන රත්නපුර 1 අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

පැල්මඩුල්ල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 40 කින් සමන්විත වන පැල්මඩුල්ල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ඇහැළියගොඩ අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 35 කින් සමන්විත වන ඇහැළියගොඩ අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

කුරුවිට  අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 54 කින් සමන්විත වන කුරුවිට  අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

රත්නපුර 2 අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 33 කින් සමන්විත වන රත්නපුර 2 අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

බලන්ගොඩ අධ්‍යාපන කලාපය

මෙම කලාපය බලන්ගොඩ, ඉඹුල්පේ හා වැලිගේපොල යන අධ්‍යාපන කොට්ඨාශ වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 132 වෙයි.

බලන්ගොඩ අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 48 කින් සමන්විත වන බලන්ගොඩ අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ඉඹුල්පේ අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 47 කින් සමන්විත වන ඉඹුල්පේ අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

වැලිගේපොල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 37 කින් සමන්විත වන වැලිගේපොල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

නිවිතිගල අධ්‍යාපන කලාපය

මෙම කලාපය නිවිතිගල, අයගම, කලවාන හා කහවත්ත යන අධ්‍යාපන කොට්ඨාශ වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 140 වෙයි.

නිවිතිගල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 53 කින් සමන්විත වන නිවිතිගල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

අයගම අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 26 කින් සමන්විත වන අයගම අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

කලවාන අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 34 කින් සමන්විත වන කලවාන අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

කහවත්ත අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 27 කින් සමන්විත වන කහවත්ත අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ඇඹිලිපිටිය  අධ්‍යාපන කලාපය

මෙම කලාපය ගොඩකවෙල, කොලොන්නෙ හා ඇඹිලිපිටිය  යන අධ්‍යාපන කොට්ඨාශ වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 125 වෙයි.

ගොඩකවෙල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 48 කින් සමන්විත වන ගොඩකවෙල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

කොලොන්නෙ අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 30 කින් සමන්විත වන කොලොන්නෙ අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ඇඹිලිපිටිය  අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 47 කින් සමන්විත වන ඇඹිලිපිටිය  අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

අධ්‍යාපනය


O Distintivo de Sniper () foi uma condecoração militar alemã da Segunda Guerra Mundial concedida a franco-atiradores. Foi instituído em 20 de agosto de 1944. Inicialmente, era elegível apenas para o pessoal que servia no Exército Alemão e nas Waffen-SS. Posteriormente, por ordem do Alto Comando, também foi disponibilizado aos franco-atiradores das demais Forças Armadas.

Graduações
O distintivo de sniper tinha três graus:

 Terceira classe (sem cordão) para 20 mortes de inimigos
 Segunda classe (com cordão de prata) para 40 mortes de inimigos
 Primeira classe (com cordão de ouro) para 60 mortes de inimigos

As mortes inimigas foram contadas a partir de 1º de setembro de 1944. As mortes em combate aproximado não deveriam ser levadas em consideração. Cada morte inimiga (Feindabschüsse) tinha que ser confirmada por testemunhas e relatada à unidade; as condições previstas para isso por um oficial.

Outorga
O distintivo de sniper foi outorgado por Adolf Hitler em 20 de agosto de 1944. No decreto introdutório dizia:"[...] em reconhecimento ao atirador individual com um fuzil como franco-atirador [Scharfschütze] e para apreciar os sucessos alcançados aqui, apresento o distintivo de sniper para o Exército e as Waffen-SS."Por decreto do OKW de 14 de dezembro de 1944, o distintivo também foi disponibilizado para outras partes da Wehrmacht.

Descrição
O distintivo de sniper era feito de tecido cinza-esverdeado, bordado e em formato oval. Representa a cabeça de uma águia negra virada para a esquerda com plumagem branca, olhos amarelo-ocre e bico fechado. O corpo da águia é coberto por três folhas de carvalho e uma noz montada à esquerda. As bordas da fita são costuradas e as três etapas são distinguidas por um cordão costurado circunferencialmente em prata (2ª classe) ou ouro (1ª classe). O distintivo foi usado na manga direita do uniforme.

No início de 1945, o OKW ordenou que o distintivo fosse removido antes que um prisioneiro fosse capturado, depois que as tropas aliadas - principalmente soviéticas - passaram a fuzilar sumariamente todos os atiradores de elite capturados.

Agraciados

 Matthäus Hetzenauer (Ouro)
 Bruno Sutkus (Ouro)

Notas

Referências

Bibliografia

 Jörg Nimmergut: Deutsche Orden und Ehrenzeichen bis 1945. Banda 4. Württemberg II-Deutsches Reich. Zentralstelle für wissenschaftliche Ordenskunde, München 2001, .
 Brian L. Davis: Uniformen und Abzeichen des deutschen Heeres 1933–1945. Motorbuchverlag.

Prêmios estabelecidos em 1944
Ordens honoríficas da Alemanha Nazista

Distintivo de Sniper


Deep Creek Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Deep Creek Township (Iowa)
 Deep Creek Township (North Carolina)
 Deep Creek Township (Oklahoma)

Deep Creek Township


මැදවච්චිය මැතිවරණ කොට්ඨාශය  අගෝස්තු 1947 සහ පෙබරවාරි 1989 අතරතුර  ශ්‍රී ලංකාවෙහි  මැතිවරණ කොට්ඨාශ අතුරින් එකක් විය. මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය නම් ලද්දේ  උතුරු මැද පළාතේ  අනුරාධපුරය දිස්ත්‍රික්කයේ,  මැදවච්චිය නගරය අනුව යමිනි . ශ්‍රී ලංකාවේ 1978 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව විසින්   පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් තෝරා පත්කර ගැනුම සඳහා සමානුපාතික නියෝජන මැතිවරණ ක්‍රමය හඳුන්වාදෙන ලදි . එවිට පැවැති බොහෝ දුරට  ඒක-මන්ත්‍රී මැතිවරණ කොට්ඨාශ වූ කොට්ඨාශ 160 වෙනුවට බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ කොට්ඨාශ 22 ක් ඇති කරන ලදි. සමානුපාතික නියෝජනය යටතේ පැවැත්වුණු  පළමු මැතිවරණය වන 1989 මහා මැතිවරණයේදී  මැදවච්චිය මැතිවරණ කොට්ඨාශය වෙනුවට  අනුරාධපුරය බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ කොට්ඨාශය  ආදේශ කරනු ලදුවත් බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ කොට්ඨාශය තුල ඡන්ද කොට්ඨාශයක් ලෙස මැදවච්චිය දිගටම පවතියි.

1947 පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
23 අගෝස්තු 1947 සිට 20 සැප්තැම්බර් 1947 දක්වා කාලය අතරතුරදී පැවැත්වුණු   පළමුවන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

1952 පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
24 මැයි 1952 සහ 30 මැයි1952 දක්වා කාලය අතරතුරදී පැවැත්වුණු   දෙවන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

1956 පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
5 අප්‍රේල් 1956 සහ 10 අප්‍රේල් 1956දක්වා කාලය අතරතුරදී පැවැත්වුණු   තෙවන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

1960 (මාර්තු) පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
19 මාර්තු 1960 දිනදී පැවැත්වුණු   සතරවන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

ආශ්‍රිත

මැදවච්චිය මැතිවරණ කොට්ඨාශය


تكماطين حاضرة في موريتانيا تقع علي بعد 58 كلم شمال روصو في الجنوب الغربي من البلاد على مقربة من نهر السنغال.

تكماطين تابعة إداريا لبلدية امبلل بمقاطعة كرمسين، وهي إحدي أقدم الحواضر الموريتانية أنشئت قبل 900 سنة.

البنية التحتية

توجد بهذه القرية مدرسة ابتدائية ومحظرة لتدريس العلوم الشرعية. بها مستشفي جهوي.. بها بئر ارتوازية تزود ساكنة القرية بالماء الصالح لشرب.

مراجع

أماكن مأهولة في موريتانيا
مدن موريتانيا

تكماطين


Benoît Dunoyer de Segonzac (* 1962 in Strasbourg) ist ein französischer Komponist und Bassist, der vor allem für seine Mitwirkung in der Jazzformation von Jacques Loussier, dem Begründer des Play Bach, bekannt ist.

Dunoyer de Segonzac begann bereits mit fünf Jahren eine musikalische Ausbildung am Straßburger Konservatorium. Im Alter von zwanzig Jahren schloss er seine Ausbildung am Kontrabass bei Vincent Pasquier und Jean Marc Rollez ab. Er spielt mehrere Instrumente und engagierte sich in einem weiten musikalischen Spektrum, vom Jazz (Louis Sclavis, René Urtreger, Marc Ducret, Vincent Courtois, Jean-Rémy Guédon, Catherine Delaunay) über Klassik, zeitgenössische Musik (Jean Pierre Arnaud) und Improvisationsmusik (Accroche Note) bis zu Chanson (Pierre Louki), Cabaret (Hanna Schygulla) sowie Filmmusik (Kid Power – Die Nervensägen! von Eric Civanyan). Durch sein für das Festival von Avignon von 1996 entstandene Werk Souingue ist er auch als Komponist bekannt. Seit 1997 spielte er (fünfsaitigen) Kontrabass im Trio von Jacques Loussier. Er ist auch auf Alben von Cheb Khaled und Stephan Eicher sowie im Quartett Ocean mit Sylvain Beuf zu hören und gehörte seit 2017 der Paris Combo um Belle du Berry an.

Weblinks
 Kurzbiographie mit Auswahldiskographie

Jazz-Bassist
Klassischer Kontrabassist
Interpret (Neue Musik)
Improvisationsmusiker
Komponist klassischer Musik (21. Jahrhundert)
Franzose
Geboren 1962
Mann

Benoît Dunoyer de Segonzac


O XP Malls FII é um Fundo de Investimento Imobiliário, constituído em 28 de dezembro de 2017, com cotas negociadas na B3. O Fundo é sediado na cidade de São Paulo, tem como objetivo geração de renda com alugueis, com investimentos predominante em imóveis comerciais do tipo Shopping, atualmente possui participação em 15 Shoppings localizados nos Estados de São Paulo, Rio de Janeiro, Minas Gerais, Rio Grande do Norte, Bahia e Amazonas. Segundo Relatório gerencial publicado em Março de 2022, o Fundo contava naquela data com 255.243 mil contistas.

Shoppings do Fundo

Atualmente o XP MALLs FII detém participação em 15 empreendimentos, com participações de: 49,99% do Catarina Fashion Outlet (Administrado pela JHSF), 39,99% do Shopping Ponta Negra (Administrado pela JHSF), 24,99% do Shopping Bela Vista (Administrado pela JHSF), 45,00% do Natal Shopping (Administrado pela Ancar Ivanhoe), 19,90% do Internacional Shopping (Administrado pela Gazit Brasil), 35,00% do Caxias Shopping (Administrado pela Aliansce Sonae), parte dos blocos 5, 7 e 17 do Downtown-RJ (Administrado pela Ancar Ivanhoe), 16,99% do Shopping Cidade Jardim (Administrado pela JHSF), 15,00% do Santana Parque Shopping (Administrado pela Aliansce Sonae), 10,00% do Plaza Sul Shopping (Administrado pela Aliansce Sonae), 8,00% do Shopping Cidade São Paulo (Administrado pela Cyrela Commercial Properties), 30,00% do Cidade Jardim Shops (Administrado pela JHSF), 27,72% do Via Parque Shopping (Administrado pela Aliansce Sonae), 9,05% do Shopping da Bahia (Administrado pela Aliansce Sonae) e 40,00% do Shopping Estação BH (Administrado pela BRMalls).

São Paulo
 CJ Shops Jardins - São Paulo
 Plaza Sul Shopping - São Paulo
 Shopping Cidade São Paulo - São Paulo
 Shopping Cidade Jardim - São Paulo
 Santana Parque Shopping - São Paulo
 Internacional Shopping - Guarulhos
 Catarina Fashion Outlet - São Roque

Rio de Janeiro
 Shopping Downtown - Rio de Janeiro
 Via Parque Shopping - Rio de Janeiro
 Caxias Shopping - Duque de Caxias

Minas Gerais
 Shopping Estação BH - Belo Horizonte

Rio Grande do Norte
 Natal Shopping - Natal

Bahia
 Shopping Bela Vista - Salvador
 Shopping da Bahia - Salvador

Amazonas
 Shopping Ponta Negra - Manaus

Fotos de Shoppings com participação do Fundo

Fundos

XP Malls FII


O Club Sport Venezuela  é  uma agremiação poliesportiva paraguaia,da cidade de Assunção, com destaque para  de voleibol indoor masculino que conquistou quarto lugar no Campeonato Sul-Americano de Clubes de 1981 e na variante feminina nos anos de 2011 e 2012.

Histórico

Em 1981, o naipe masculino foi semifinalista do Campeonato Sul-Americano de Clubes em Santo André, alcançando o quinto lugar na edição de 1987 em La Paz e oitavo no ano de 1992 na edição sediada em São Paulo e conquistou os títulos nacionais de 1980 e 2002, também em 2005

Nos anos de 2011 e 2012, o time feminino disputou o Campeonato Sul-Americano de Clubes, ambos sediados em Osasco, terminando na quarta posição nas duas edições, no elenco de 2011, estavam Gloria Villanueva, Yghirda Sanabria, Gladys Mayeregger, Lorena Adorno, Carmen Irala , Sonia Riquelme, Elodia Patifio (líbero) e Neile Sanabria, sob o comando do técnico de Nicolás Sanabria, conquistaram o título nacional, sendo o décimo do clube, em 2015 foi vice-campeãs nacionais

Voleibol masculino

Títulos conquistados

 Campeonato Paraguaio:
Campeão: 1980, 2002, 2005

 Campeonato Sul-Americano:
Quarto lugar: 1981

Voleibol feminino

Títulos conquistados

 Campeonato Paraguaio:
Campeão: 2008, 2011
Vice-campeão: 2015
 Campeonato Sul-Americano:
Quarto lugar: 2011, 2012

Ligações externas

Clubes de voleibol masculino do Paraguai
Clubes de voleibol feminino do Paraguai
Clubes de voleibol

Club Sport Venezuela


are a Japanese rock band formed in Fukuoka Prefecture in 1979. Their music has mixed rock and roll, punk rock, British blues, ska, and new wave. Originally active from 1979 to 1988, they performed at the 2004 Fuji Rock Festival before restarting activities in 2009. Through the years, guitarist Hiroyuki Hanada remained the only constant member, with the band currently consisting of the original lineup. In 2003, HMV Japan ranked the Roosters at number 75 on their list of the 100 most important Japanese pop acts. In September 2007, Rolling Stone Japan rated their album Good Dreams number 28 on its list of the "100 Greatest Japanese Rock Albums of All Time".

History
They formed in 1979 in the Hakata ward of Fukuoka, named after the blues standard "Little Red Rooster". Although there were four different lineups throughout the life of the band—all centered around guitarist Hiroyuki Hanada--Shinya Oe was the band's first frontman. Oe not only sang lead vocals, but also dominated the writing of lyrics and music for the group for the first three albums. In addition to Oe's contributions, the first two albums were made up of several cover songs. Their third album Insane was a step in a new direction, it was not only the first original Roosters album, but it also featured the first Roosters song not written and composed by Oe: "Baby Sitter", written and composed by bassist Tomio Inoue. This was the first sign of a more democratic Roosters, and it paved the way for Hanada to compose songs for their fourth album Dis.

The Roosters' sixth album φPHY was Oe's last with the group, with only about half of the record credited to him. The rest of the album is credited to Toshiyuki Shibayama for his lyrics and Hanada for his musical compositions. Shibayama continued to write a large portion of the lyrics for the group until they broke up, but never played with them or was an official member. The Roosters appeared, along with other Japanese rock bands, in the 1982 Sogo Ishii film Burst City. In 1985 Shinya Oe decided to take an indefinite break from making music and left the band. Despite losing an integral member of the band the Roosters pressed on and released their seventh album Neon Boy less than nine months after Oe's departure. A single, "Out Land", was Jun Shimoyama's first contribution as a songwriter and composer for the group. Shimoyama continued to write lyrics and music for the band along with Hanada until the band's dissolution in 1988.

In March 1999 a tribute album entitled Respectable Roosters was released and featured bands influenced by The Roosters such as the pillows, Thee Michelle Gun Elephant, Tokyo Ska Paradise Orchestra, Supercar, Kemuri and others performing covers of their songs.

In the year 2002, four of the original Roosters from various incarnations came together to form the Rock'n'Roll Gypsies.

In 2004 Shinya Oe ended his lengthy musical hiatus to reunite with the original lineup of the Roosters to perform at the 2004 Fuji Rock Festival.

Lineups

The Roosters (February 1979 - July 1983, 2004, 2009 - present)
Shinya Oe (大江 慎也 Ōe Shin'ya) - Vocals, Guitar
Hiroyuki Hanada (花田 裕之 Hanada Hiroyuki) - Lead Guitar
Tomio Inoue (井上 富雄 Inoue Tomio) - Bass Guitar
Junzi Ikehata (池畑 潤二 Ikehata Junji) - Drums (Withdrew September 1983)
The Roosterz (July 1983 - March 1985)
Shinya Oe - Vocals, Guitar
Hiroyuki Hanada - Lead Guitar
Jun Shimoyama (下山 淳 Shimoyama Jun) - Lead Guitar
Tomio Inoue - Bass (Withdrew January 1984)
Kazuhiko Sakuyama (柞山 一彦 Kazuyama Kazuhiko) - Bass
Masayuki Nadatomo (灘友 正幸 Nadatomo Masayuki) - Drums
Koichi Ando (安藤 広一 Andō Kōichi) - Keyboards (Withdrew March 1985)
The Roosterz (March 1985 - December 1987)
Hiroyuki Hanada - Vocals, Guitar
Jun Shimoyama - Guitar
Kazuhiko Sakuyama - Bass Guitar
Masayuki Nadatomo - Drums
The Roosterz (December 1987 - July 1988)
Hiroyuki Hanada - Vocals, Guitar
Jun Shimoyama - Lead Guitar
Nikichi Anai (穴井 仁吉 Anai Nikichi) - Bass
Shigeo Mihara (三原 重夫 Mihara Shigeo) - Drums

Romanization Note: There are three members of the Roosters who prefer irregular romanizations of their names, Shinya Oe, Junzi Ikehata and Koichi Ando. 'Modified Hepburn' romanizations are given next to their names in Japanese in their case.

Discography
Albums
The Roosters (1980)
The Roosters a-Gogo (1981)
Insane (1981)
Dis. (1983)
Good Dreams (1984)
φPHY (1984)
SOS (1985)
Neon Boy (1985)
Kaminari (1986)
Passenger (1987)
Four Pieces (1988)
Four Pieces Live (1988)

References

External links
 Official Website (Japanese)
 The Roosters' at Columbia Records (Japanese)

Japanese rock music groups
Japanese punk rock groups
Nippon Columbia artists
1979 establishments in Japan
Musical groups established in 1979
Musical groups disestablished in 1988
Musical groups reestablished in 2009
Musical groups from Fukuoka Prefecture

The Roosters


An Scirpus polystachyus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Mueller. An Scirpus polystachyus in nahilalakip ha genus nga Scirpus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scirpus

Scirpus polystachyus


Avtocesta A2 (hrv.: Autocesta A2) je druga autocesta po dužini u Sloveniji. Vodi od Tunela Karavanke kod Jesenice na granici s Austrijom preko Kranja, Ljubljane i Novog mesta do Obrežja na granici s Hrvatskom. Njezina međunarodna oznaka, koja apostrofira njezinu važnost, je E61 i E70.

Čvorovi, izlazi i odmorišta

Povijest

Prije izgradnje autoceste postojala je Hitra cesta H1 (hrv.: Brza cesta H1), dvotračna brza cesta bez zaustavnog traka. Vodila je od Tunela Karavanke kod Jesenice na granici s Austrijom do Obrežja na granici s Hrvatskom.

Za vrijeme Jugoslavije kasnije nazvana H1 bila je najvažnija cestovna veza Slovenije i dio takozvane Autoceste bratstva i jedinstva. U tadašnje vrijeme bila je jedina cesta za tranzitni promet od Jesenice do SR Hrvatske. Za vrijeme godišnjih odmora redovito je bilo dugih gužvi. H1 je osim toga bila, posebice između Ljubljane i granice s Hrvatskom, jedna od najopasnijih cesta Slovenije. U razdoblju od 2004. do 2010. godine dogodile su se 550 prometne nesreće s 39 mrtvih.

S izgradnjom autoceste A2 veći dio brze ceste se u Dolenjskoj iskoristio za novu trasu autoceste, dok je u Gorenjskoj većina ostala i razvrstana je kao regionalna cesta. Dana 30. lipnja 2010. posljednja je dionica između Trebnja i Grosuplja zamijenjena s autocestom A2.

Vanjske poveznice
 Tijek autoceste A2 na motorways-exits.com
 Web stranica DARS-a (slovenski/engleski)

Autoceste u Sloveniji

Autocesta A2 (Slovenija)


نقطة التقاطع مع محور y  ويُسمى في بعض بعض البلدان العربية: نقطة التقاطع مع المحور الصادي ويُسمى في سوريا: نقطة التقاطع مع محور العيني، هو مصطلح يُطلق في الهندسة الرياضية على النقطة التي يقطع فيها مخطط دالة محور العينات في نظام الإحداثيات. من الممكن القول أيضًا أن هذه النقطة هي نقطة مخطط الدالة عندما (س = 0).

مراجع

دوال
رياضيات ابتدائية

نقطة التقاطع مع محور y


كنيسة قصر البشارات هي أحد كنائس مدينة عمّان الواقعة ضمن منطقة العبدلي، في جبل اللويبدة تحديدا - شارع ضرار بن الأزور. وهي قريبة من مجمع باصات العبدلي السابق ووزارة التربية والتعليم وكنيسة الأقباط في العبدلي. تتميز بقبتها الكبيرة ذات القرميد الأحمر.

قام ببناءها في أوائل الخمسينات «واصف بشارات» وهو سياسي أردني كان عضوا  في المجلس التشريعي الثالث ومجلس الأعيان الأول.

مراجع

كنائس في الأردن

كنيسة قصر البشارات


Robert Lühr (* 20. September 1949) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler.

Der Mittelfeldspieler spielte ab 1956 in der Jugend des TSV Schlutup. 1965 wechselte er zum VfB Lübeck, bei dem er zwei Jahre später von der Jugendabteilung in den Kader der ersten Mannschaft befördert wurde. In der Regionalliga Nord qualifizierte sich Robert Lühr mit Lübeck in der Saison 1968/69 für die Aufstiegsrunde zur Bundesliga, in der Lühr mit seiner Mannschaft scheiterte. 1971 wechselte Robert Lühr zum SSV Reutlingen 05. Nachdem er am Ende der Regionalligaspielzeit 1972/73 nach insgesamt 66 Regionalligaeinsätzen und 12 Toren für die Reutlinger mit dem SSV abstieg, schloss sich Lühr dem SV Arminia Hannover an. Nach einem Jahr in Hannover ging Lühr zu Wormatia Worms, wo er in der Saison 1974/75 in der 2. Bundesliga Süd zu 24 Saisoneinsätzen und einem Treffer kam. Zur Zweitligasaison 1975/76 kehrte Robert Lühr zum SSV Reutlingen zurück, mit dem er trotz seiner 3 Saisontreffer in 36 Spielen für die Reutlinger in der 2. Bundesliga am Saisonende zum zweiten Mal in die 1. Amateurliga Schwarzwald-Bodensee abstieg. 1978 wechselte Lühr zum TSV Pliezhausen. Drei Jahre später schloss er sich der SpVgg 07 Ludwigsburg an. Im März 1983 kehrte Robert Lühr für ein Jahr zum TSV Pliezhausen zurück, ehe er seine Spielerkarriere im Sommer 1984 beendete. Danach spielte er bis 1993 in der Altherren-Mannschaft der TSG Reutlingen.

Weblinks
 Robert Lühr in der Spielerdatenbank auf wormatia.de

Fußballspieler (VfB Lübeck)
Fußballspieler (SSV Reutlingen 05)
Fußballspieler (Wormatia Worms)
Fußballspieler (SpVgg 07 Ludwigsburg)
Fußballspieler (SV Arminia Hannover)
Deutscher
Geboren 1949
Mann

Robert Lühr


{| align="left" class="wikitable"
 | colspan="2" |
نِقُّود

  |-
 | colspan="2" align="center" style="background:white;height:100px"|ְ<noinclude>، ֱ<noinclude>، ֲ<noinclude>، ֳ<noinclude>، ִ<noinclude>، ֵ<noinclude>، ֶ<noinclude>

ַ<noinclude>، ָ<noinclude>، ֹ<noinclude>، ֻ<noinclude>، ּ<noinclude>، ֿ<noinclude>، ׁ<noinclude>، ׂ<noinclude>
|-
| شكلات أخرى
| style="background:white" |طعميم، جرش وجرشييم.
|-
 | colspan="2" |مثال
 |-
 | colspan="2" align="center" style="background:white;height:50px"|
 |-
| colspan="2" style="width:250px;background:white"|الحروف بالأسود،  و.|}النِقُّود (נִקּוּד \''' נִיקּוּד؛ נְקֻדּוֹת) هو نظام تنقيط للأحرف العبرية يجمع بين وظائف الحركات والنقاط في نظام كتابة العربية.

مراجع

ترقيم عبري
نقود (تنقيط)

نقود (تنقيط)