Le raïon d'Oleksandria (en ) est un raïon (district) dans l'oblast de Kirovohrad en Ukraine.
Avec la réforme administrative de l'Ukraine de 2020, le nouveau raïon est formé des anciens raïons de Oleksandria, Onufriivka, Znamianka, Svitlovodsk, Petrove.

Culture

Notes et références

Oleksandria

Raïon d'Oleksandria


Djelatnost Fonda

Fond za zaštitu okoliša i energetsku učinkovitost (FZOEU) središnje je mjesto prikupljanja i ulaganja izvanproračunskih sredstava u programe i projekte zaštite okoliša i prirode, energetske učinkovitosti i korištenja obnovljivih izvora energije.
U sustavu upravljanja i kontrole korištenja strukturnih instrumenata EU u RH, Fond ima ulogu Posredničkog tijela 2 za pojedine specifične ciljeve iz područja zaštite okoliša i održivosti resursa, klimatskih promjena, energetske učinkovitosti i  obnovljivih izvora energije.
Djelatnost Fonda obuhvaća poslove u svezi s financiranjem pripreme, provedbe i razvoja programa i projekata i sličnih aktivnosti u području očuvanja, održivog korištenja, zaštite i unapređivanja okoliša i u području energetske učinkovitosti i korištenju obnovljivih izvora energije, a osobito:
 stručne i druge poslove u svezi s pribavljanjem, upravljanjem i korištenjem sredstava Fonda,
 posredovanje u svezi s financiranjem zaštite okoliša i energetske učinkovitosti iz sredstava stranih država, međunarodnih organizacija, financijskih institucija i tijela, te domaćih i stranih pravnih i fizičkih osoba,
 vođenje baze podataka o programima, projektima i sličnim aktivnostima u području zaštite okoliša i energetske učinkovitosti, te potrebnim i raspoloživim financijskim sredstvima za njihovo ostvarivanje,
 poticanje, uspostavljanje i ostvarivanje suradnje s međunarodnim i domaćim financijskim institucijama i drugim pravnim i fizičkim osobama radi financiranja zaštite okoliša i energetske učinkovitosti u skladu s Nacionalnom strategijom zaštite okoliša i Nacionalnim planom djelovanja za okoliš, Strategijom energetskog razvitka i Programom provedbe Strategije energetskog razvitka, nacionalnim energetskim programima, drugim programima i aktima u području zaštite okoliša i energetske učinkovitosti, te međunarodnim ugovorima čija je stranka Republika Hrvatska za namjene utvrđene odredbama Zakona o Fondu za zaštitu okoliša i energetsku učinkovitost te
 obavljanje i drugih poslova u svezi s poticanjem i financiranjem zaštite okoliša i energetske učinkovitosti utvrđenih Statutom Fonda.

Organizacijska struktura

Tijela Fonda su Upravni odbor i direktor Fonda.
Upravni odbor upravlja Fondom, a direktor zastupa i predstavlja Fond.
Vlada Republike Hrvatske je na sjednici održanoj dana 28. travnja 2016. godine imenovala prof. dr. sc. Ljubomira Majdandžića, dipl. ing. stroj. za v.d. direktora Fonda za zaštitu okoliša i energetsku učinkovitost.
Direktor vodi poslovanje Fonda te obavlja druge poslove propisane Zakonom, a djelokrug ovlaštenja i odgovornosti direktora utvrđeni su Statutom Fonda.

Upravni odbor

Tijela Fonda koja njime upravljaju su Upravni odbor i direktor Fonda. Upravni odbor upravlja Fondom u skladu s odredbama Zakona o Fondu, statuta Fonda i drugih općih akata Fonda te drugih zakona i propisa.
Djelokrug, ovlaštenja i odgovornosti te način rada Upravnog odbora utvrđuju se Statutom Fonda.
Upravni odbor ima predsjednika i šest članova koje imenuje i razrješuje Vlada Republike Hrvatske.
Vlada Republike Hrvatske u Upravni odbor imenuje:

 dva predstavnika ministarstva nadležnog za poslove zaštite okoliša,
 jednog predstavnika ministarstva nadležnog za poslove energetike,
 jednog predstavnika ministarstva nadležnog za poslove financija,
 jednog predstavnika Hrvatske gospodarske komore,
 jednog predstavnika Hrvatskog sabora
 jednog predstavnika iz redova stručnjaka iz područja zaštite okoliša.

Izvori financiranja

Sredstva za financiranje djelatnosti Fonda osiguravaju se iz namjenskih prihoda Fonda od:
 naknada onečišćivača okoliša,
 naknade korisnika okoliša,
 naknada na opterećivanje okoliša otpadom,
 posebne naknade za okoliš na vozila na motorni pogon.

Sredstva za financiranje djelatnosti mogu se ostvarivati i iz:
 proračuna jedinice područne (regionalne) i lokalne samouprave sukladno zajednički utvrđenim programima,
 prihoda ostvarenih na temelju međunarodne bilateralne i multilateralne suradnje na programima, projektima i sličnim aktivnostima u području zaštite okoliša i energetske učinkovitosti,
 prihoda i primitaka od upravljanja slobodnim novčanim sredstvima Fonda,
 donacija, pomoći i sl.,
 drugih izvora u skladu sa Zakonom.

Vanjske poveznice

http://www.fzoeu.hr

Gospodarstvo Hrvatske
Zaštita okoliša u Hrvatskoj


The De Havilland Canada DHC-8, commonly known as the Dash 8, is a series of turboprop-powered regional airliners, introduced by de Havilland Canada (DHC) in 1984.  DHC was later bought by Boeing in 1988, then by Bombardier in 1992; then by Longview Aviation Capital in 2019, reviving the De Havilland Canada brand. Powered by two Pratt & Whitney Canada PW150s, it was developed from the Dash 7 with improved cruise performance and lower operational costs, but without STOL performance.  Three sizes were offered: initially the 37–40 seat -100 until 2005 and the more powerful -200 from 1995, the stretched 50–56 seats -300 from 1989, both until 2009, and the 68–90 seats -400 from 1999, still in production. The QSeries are post-1997 variants fitted with active noise control systems.

Development

Initial development

In the 1970s, de Havilland Canada had invested heavily in its Dash 7 project, concentrating on STOL and short-field performance, the company's traditional area of expertise. Using four medium-power engines with large, four-bladed propellers resulted in comparatively lower noise levels, which combined with its excellent STOL characteristics, made the Dash 7 suitable for operating from small in-city airports, a market DHC felt would be compelling. However, only a handful of air carriers employed the Dash 7, as most regional airlines were more interested in operational costs than short-field performance.

In 1980, de Havilland responded by dropping the short-field performance requirement and adapting the basic Dash 7 layout to use only two, more powerful engines. Its favoured engine supplier, Pratt & Whitney Canada, developed the new PW100 series engines for the role, more than doubling the power from its PT6. Originally designated the PT7A-2R engine, it later became the PW120. When the Dash 8 rolled out on April 19, 1983, more than 3,800 hours of testing had been accumulated over two years on five PW100 series test engines.
The Dash 8 first flight was on June 20, 1983.

Certification of the PW120 followed on December 16, 1983.

The airliner entered service in 1984 with NorOntair, and Piedmont Airlines, formerly Henson Airlines, was the first US customer the same year.

DHC resale

In 1986, Boeing bought the company in a bid to improve production at DHC's Downsview Airport plants, as well as better position itself to compete for a new Air Canada order for large intercontinental airliners. Air Canada was a crown corporation at the time, and both Boeing and Airbus were competing heavily via political channels for the contract. It was eventually won by Airbus, which received an order for 34 A320 aircraft in a highly controversial move. Allegations of bribery are today known as the Airbus affair. Following its failure in the competition, Boeing immediately put de Havilland Canada up for sale. The company was eventually purchased by Bombardier in 1992.

Q-Series, -400

The market for new aircraft to replace existing turboprops once again grew in the mid-1990s, and DHC responded with the improved "Series 400" design.

All Dash 8s delivered from the second quarter of 1996 (including all Series 400s) include the Active Noise and Vibration System designed to reduce cabin noise and vibration levels to nearly those of jet airliners. To emphasize their quietness, Bombardier renamed the Dash 8 models as the Q-Series turboprops (Q200, Q300, and Q400).

The last Dash 8-100, a -102, was built in 2005.

In April 2008, Bombardier announced that production of the classic versions (Series 100, 200, 300) would be ended, leaving the Series 400 as the only Dash 8 still in production.

Production of the Q200 and Q300 was to cease in May 2009.

A total of 671 Dash 8 classics were produced; the last one was delivered to Air Nelson in May 2008.
The 1,000th Dash 8 was delivered in November 2010.

Production

Bombardier aimed to produce the Q400 more economically. A deal with its machinists union in June 2017 allowed the assembly of the wings and cockpit section outside Canada and searches for potential partners commenced.
Bombardier expected to produce the cockpit section in its plant in Queretaro, Mexico, outsourcing the wings to China's Shenyang Aircraft Corp, which already builds the Q400's centre fuselage. The Q400 components are chemically milled while older variants are assembled from bonded panels and skins.

The production of the Dash 8 Series 100 stopped in 2005, and that of the Series 200 and 300 in 2009.

Proposed Q400X stretch

Bombardier proposed development of a Q400 stretch with two plug-in segments, called the Q400X project, in 2007.
It would compete in the 90-seat market range.
In response to this project, , ATR was studying a 90-seat stretch.

In June 2009, Bombardier commercial aircraft president Gary Scott indicated that the Q400X will be "definitely part of our future" for possible introduction in 2013–14, although he did not detail the size of the proposed version or commit to an introduction date.

As of July 2010, Bombardier's vice president, Phillipe Poutissou, made comments explaining the company was still studying the prospects of designing the Q400X and talking with potential customers.  At the time, Bombardier was not as committed to the Q400X as it had been previously. As of May 2011, Bombardier was still strongly committed to the stretch, but envisioned it as more likely as a 2015 or later launch, complicating launch date matters were new powerplants from GE and PWC to be introduced in 2016. As of February 2012, Bombardier was still studying the issue, but as of 2011, the launch date was no longer targeted for the 2014 range. At least a three-year delay was envisioned.

In October 2012, a joint development deal with a government-led South Korean consortium was revealed, to develop a 90-seater turboprop regional airliner, targeting a 2019 launch date. The consortium was to have included Korea Aerospace Industries and Korean Air Lines.

High-density, 90-seat Q400

At the February 2016 Singapore Airshow, Bombardier announced a high-density, 90-seat layout of the Q400, which should enter service in 2018; keeping the  seat pitch of the Nok Air 86-seats, an extra row of seats is allowed by changing the configuration of the front right door and moving back the aft pressure bulkhead. The payload is increased by  and the aircraft maintenance check intervals are increased: 800 hours from 600 for an A-check and 8,000 hours from 6,000 for a C-check.
By August 2018, the 90-seat variant was certified before delivery to launch customer SpiceJet later in the same year.
In March 2021, EASA certified the 90-seat variant for European operations; DHC believes that there are opportunities with current and prospective European customers.

Sale to Longview, reviving the De Havilland Canada name
On November 8, 2018, Viking Air parent Longview Aviation Capital Corporation acquired the entire Dash 8 program and the de Havilland brand from Bombardier, in a deal that would close by the second half of 2019.
Viking had already acquired the discontinued de Havilland Canada aircraft model type certificates in 2006.

By November 2018, the sales of the higher-performance Q400 were slower than the cheaper aircraft from ATR.
Bombardier announced the sale was for $300 million and expects $250 million net. The sale was projected by Bombardier to result in $250 million annual savings.

In January 2019, Longview announced that it would establish a new company in Ontario, reviving the de Havilland Aircraft Company of Canada name, to continue production of the Q400 and support the Dash 8 range.
By February, the program sale was expected to close at the end of September.

On June 3, 2019, the sale was closed with the newly formed De Havilland Canada (DHC) taking control of the Dash 8 program, including the previous -100, -200, and -300 series. Production of the Q400 was planned to continue at the Downsview, Toronto production facility, under DHC's management.
De Havilland is considering a 50-seat shrink, as North American airlines operate 870 ageing 50-seaters, mostly CRJs and Embraer ERJs.

There were 17 Dash 8s scheduled for delivery in 2021, and De Havilland could pause production after those, while the factory lease expires in 2023.

On February 17, 2021, DHC announced a pause in production, planned for the second half of 2021, due to lack of Dash 8 orders from airlines. The manufacturer planned to vacate its Downsview Toronto facility and lay off 500 employees in the process. The lay-off notice resulted in the union representing the workers demanding a government bail-out. The company plans to restart production after the pandemic at a new location.
In July 2022, DHC announced that it would review the Dash 8 programme and supply chain later in the year, and could restart production in the middle of the decade if conditions allow. The Calgary site, where the company produces DHC-6 Twin Otters, would be the likely venue. Potential updates, including hydrogen-electric propulsion, will be studied.

Hydrogen-electric powertrain
In December 2021, DHC entered into a partnership with ZeroAvia with a view to offering the ZA-2000 hydrogen-electric powertrain as an option for the DHC-8, as a line-fit option for new aircraft and as an approved retrofit for existing aircraft. In May 2023, ZeroAvia unveiled a DHC-8 Q400 donated by Alaska Airlines for use as a testbed aircraft.

Design

Distinguishing features of the Dash 8 design are the large T-tail intended to keep the tail free of prop wash during takeoff, a very high aspect ratio wing, the elongated engine nacelles also holding the rearward-folding landing gear, and the pointed nose profile.

The Dash 8 design has better cruise performance than the Dash 7, is less expensive to operate, and is much less expensive to maintain, due largely to having only two engines. It is a little noisier than the Dash 7 and cannot match the STOL performance of its earlier DHC forebears, although it is still able to operate from small airports with runways  long, compared to the  required by a fully laden Dash 7.

Regional jet competition
The introduction of the regional jet altered the sales picture. Although more expensive than turboprops, regional jets allow airlines to operate passenger services on routes not suitable for turboprops. Turboprop aircraft have lower fuel consumption and can operate from shorter runways than regional jets, but have higher engine maintenance costs, shorter ranges, and slower cruising speeds.

When world oil prices drove up short-haul airfares in 2006, an increasing number of airlines that had bought regional jets began to reassess turboprop regional airliners, which use about 30–60% less fuel than regional jets. Although the market was not as robust as in the 1980s when the first Dash 8s were introduced, 2007 had increased sales of the only two 40+ seat regional turboprops still in western production, Bombardier's Q400 and its competitor, the ATR series of 50– to 70-seat turboprops. The Q400 has a cruising speed close to that of most regional jets, and its mature engines and systems require less frequent maintenance, reducing its disadvantage.

Variants

The aircraft has been delivered in four series. The Series 100 has a maximum capacity of 39, the Series 200 has the same capacity but offers more powerful engines, the Series 300 is a stretched, 50-seat version, and the Series 400 is further stretched to a maximum of 90 passengers. Models delivered after 1997 have cabin noise suppression and are designated with the prefix "Q". Production of the Series 100 ceased in 2005, followed by the 200 and 300 in 2009, leaving the Q400 as the only series still in production.

Series 100

The Series 100 was the original 37- to 39-passenger version of the Dash 8 that entered service in 1984. The original engine was the Pratt & Whitney Canada PW120 and later units used the PW121. Rated engine power is 1,800 shp (1,340 kW).

DHC-8-101
1984 variant powered by either two PW120 or PW120A engines and a 33,000 lb (15,000 kg) takeoff weight.

1986 variant powered by either two PW120A or PW121 engines and a 34,500 lb (15,650 kg) takeoff weight.

1987 variant powered by two PW121 engines and a 34,500 lb (15,650 kg) takeoff weight (can be modified for a 35,200 lb [15,950 kg] take-off weight)
DHC-8-102A
1990 variant powered by two PW120A engines with revised Heath Tecna interior.

1992 variant powered by two PW121 engines and a 36,300 lb (16,450 kg) takeoff weight.
DHC-8-100PF
DHC-8-100 converted to a freighter by Voyageur Aviation, with a  cargo capacity.
DHC-8M-100
Two aircraft for Maritime Pollution Surveillance, operated by Transport Canada, equipped with the MSS 6000 Surveillance system.
CC-142
Military transport version for the Canadian Forces in Europe.
CT-142
Military navigation training version for the Canadian Forces.  Used to train Canadian and allied nation's ACSOs and AESOPs

E-9A Widget
A United States Air Force range control aircraft that ensures that the overwater military ranges in the Gulf of Mexico are clear of civilian boats and aircraft during live fire tests of air-launched missiles and other hazardous military activities. The E-9A Widget is equipped with AN/APS-143(V)-1 radar that can detect an object in the water as small as a person in a life raft, from up to  away. Aircraft operate out of Tyndall Air Force Base, Florida, with two aircraft assigned to the 82nd Aerial Targets Squadron for the support of training missions.

Series 200

The Series 200 aircraft maintained the same 37–39 passenger airframe as the original Series 100, but was re-engined for improved performance. The Series 200 used the more powerful Pratt & Whitney Canada PW123 engines rated at 2,150 shp (1,600 kW).
DHC-8-201
1995 variant powered by two PW123C engines.

1995 variant powered by two PW123D engines.
Q200
Version of the DHC-8-200 with the ANVS (Active Noise and Vibration Suppression) system.

In 2000, its unit cost was US$12 million.

Series 300

The Series 300 introduced a longer airframe that was stretched  over the Series 100/200 and has a passenger capacity of 50–56. The Series 300 also used the Pratt & Whitney Canada PW123 engines. Rated engine power is between 2,380 shp (1,774 kW) and 2,500 shp (1,864 kW). Design service life is 80,000 flight cycles. Under an extended service program launched in 2017, the service life of Dash 8-300 is extended by 50 per cent, or approximately 15 years, to 120,000 flight cycles.

1989 variant powered by two PW123 engines

1990 variant powered by two PW123A engines with revised Heath Tecna interior.  In addition, the landing gear design changed to a slightly swept back design intended to prevent tail strikes.

1992 variant powered by two PW123B engines

1995 variant powered by two PW123E engines
DHC-8-300A
Version of the DHC-8-300 with increased payload.
Q300
Version of the DHC-8-300 with the ANVS (Active Noise and Vibration Suppression) system.
DHC-8-300 MSA
Upgraded variant with L-3 for maritime surveillance platform.
RO-6A
United States military designation for the DHC-8-315 for the United States Army as a reconnaissance platform.
C-147A
United States military designation for the DHC-8-315 for the United States Army as a jump platform

In 2000, its unit cost was US$14.3 million.

Series 400

The Series 400 introduced an even longer airframe that was stretched  over the Series 300 ( over the Series 100/200), has a larger, stouter T-tail and has a passenger capacity of 68–90. The Series 400 uses Pratt & Whitney Canada PW150A engines rated at 4,850 shp (3,620 kW). The aircraft has a cruise speed of 360 knots (667 km/h), which is 60–90 knots (111–166 km/h) higher than its predecessors. The maximum operating altitude is 25,000 ft (7,600 m) for the standard version, although a version with drop-down oxygen masks is offered, which increases maximum operating altitude to 27,000 ft (8,200 m).

Between its service entry in 2000 and the 2018 sale to Longview/Viking, 585 have been delivered at a rate of 30-35 per year, leaving a backlog of 65, for a market value at a stable level of $21 million new.

DHC-8-400
1999 variant with a maximum of 68 passengers.
DHC-8-401
1999 variant with a maximum of 70 passengers.

1999 variant with a maximum of 78 passengers.
Q400
Stretched and improved 70–78 passenger version that entered service in 2000. All Q400s include the ANVS (Active Noise and Vibration Suppression) system.

Version of the Q400 with updated cabins, lighting, windows, overhead bins, landing gear, as well as reduced fuel and maintenance costs.
In 2013, an Extra Capacity variant was introduced, capable of carrying a maximum of 86 passengers. The Extra Capacity variant was updated in 2016 with more closely spaced seats to carry up to 90 passengers. The first 90-seat aircraft was delivered to launch customer SpiceJet in September 2018.
 (now Q400AT)
Fourteen Q400 aircraft adapted to the water bombing role as aerial firefighting air tankers by Cascade Aerospace for the French Sécurité Civile, and now used by Cascade's parent company, Conair Group. This tanker can carry  of retardant, foam or water and travel at . Aircraft can also be converted to cargo use in the off-season.
DHC-8 MPA-D8
2007 converted for use as a maritime patrol aircraft. PAL Aerospace partnered to offer this variant as DHC-8 MPA P4.
DHC-8-402PF
2008 converted pallet freighter variant with a payload of .
Q400CC
Cargo combi. Seats 50 passengers plus  of payload. First delivered to launch customer Ryukyu Air Commuter in 2015.

In 2017, its unit cost was US$32.2 million.

Operators

By 2017, the Q400 aircraft had logged 7 million flight hours with 60 operators and transported over 400 million passengers with a dispatch reliability over 99.5%.

By July 2018,  Dash 8s were in airline service: 143 Series 100 with 35 operators, 42 Series 200 with 16 operators, 151 Series 300 with 32 operators and 508 Q400s.
By then, 56 orders were in backlog.

Orders and deliveries

Accidents and incidents

The DHC-8 has been involved in 80 aviation accidents and incidents including 31 hull losses.
Those resulted in  fatalities.

Accidents with fatalities

Hull losses

 April 15, 1988: Horizon Air Flight 2658, operated by DHC-8-102 N819PH suffered an engine fire on climb-out from Seattle/Tacoma International Airport. An emergency landing was made but the aircraft struck equipment on the ground before crashing into two jetways. N819PH was destroyed by fire; there were no fatalities.
 November 23, 2009: a DHC-8-200, being operated on behalf of United States Africa Command, made an emergency landing at Tarakigné, Mali, and was substantially damaged when the undercarriage collapsed and the starboard wing was ripped off. The accident was caused by the aircraft running out of fuel 29 seconds before the crash. The captain had opted not to refuel at the previous departure airport.
 April 9, 2012: Air Tanzania Dash 8 5H-MWG was written off at Kigoma Airport, Tanzania, in an aborted take off. All 39 people on board survived.
 September 30, 2015: Luxair Flight 9562 experienced an aborted takeoff accident at Saarbrücken Airport in Germany. The Bombardier Q400 LX-LGH was damaged beyond repair when it settled back onto the runway after the gear was raised prematurely. The aircraft slid 2,400 feet and came to a stop with more than 1,100 feet remaining of the 6,562 foot paved runway. None of the 20 occupants were injured.
 May 8, 2019: Biman Bangladesh Airlines Flight 60, a Dash-8 Q400 slid off Runway 21 at Yangon International Airport, Burma, and broke into three pieces as it performed a go-around on landing. The flight originated in Dhaka, Bangladesh. Poor weather was cited as a contributing factor. At least 17 people were injured.

Major landing gear accidents

In September 2007, two separate accidents of similar landing gear failures occurred within four days of each other on Scandinavian Airlines (SAS) Dash 8-Q400 aircraft. A third accident occurred in October 2007, leading to the withdrawal of the type from the airline's fleet.

On September 9, 2007, the crew of SAS Flight 1209, en route from Copenhagen to Aalborg, reported problems with the locking mechanism of the right side landing gear, and Aalborg Airport was prepared for an emergency landing. Shortly after touchdown the right main gear collapsed and the airliner skidded off the runway while fragments of the right propeller shot against the cabin and the right engine caught fire. Of 69 passengers and four crew on board, 11 were sent to hospital, five with minor injuries. The accident was filmed by a local news channel (TV2-Nord) and broadcast live on national television.

Three days later, on September 12, Scandinavian Airlines Flight 2748 from Copenhagen to Palanga had a similar problem with the landing gear, forcing the aircraft to land in Vilnius International Airport (Lithuania). No passengers or crew were injured. Immediately after this accident SAS grounded all 33 Q400 airliners in its fleet and, a few hours later, Bombardier recommended that all Q400s with more than 10,000 flights be grounded until further notice. This affected about 60 aircraft, out of 140 Q400s then in service.

On October 27, 2007, Scandinavian Airlines Flight 2867 en route from Bergen to Copenhagen had severe problems with the landing gear during landing in Kastrup Airport. The right wing gear did not deploy properly (or partially), and the aircraft skidded off the runway in a controlled emergency landing. The Q400 was carrying 38 passengers, two infants and four crew members on board. No injuries were reported. The next day, SAS permanently removed its entire Dash 8 Q400 fleet from service. In a press release on October 28, 2007, the company's president said: "Confidence in the Q400 has diminished considerably and our customers are becoming increasingly doubtful about flying in this type of aircraft. Accordingly, with the Board of Directors' approval, I have decided to immediately remove Dash 8 Q400 aircraft from service." The preliminary Danish investigation determined the latest Q400 incident was unrelated to the airline's earlier corrosion problems, in this particular case caused by a misplaced O-ring found blocking the orifice in the restrictor valve.

In all, eight Q400s had landing gear failures while landing during 2007: four in Denmark, one in Germany, one in Japan, one in Lithuania and one in South Korea. In November 2007, it was revealed that the Swedish Civil Aviation Administration  had begun an investigation and found Scandinavian Airlines System culpable of cutting corners in its maintenance department. The airline reportedly made 2,300 flights in which safety equipment was not up to standard. On March 10, 2008, SAS ordered 27 more aircraft from Bombardier in a compensation deal: 14 Q400 NextGen turboprops and 13 CRJ900 jets.

On February 23, 2017, a Flybe Q400 suffered a right hand gear collapse while landing at Amsterdam Schiphol Airport. There were no injuries. The cause was identified as a deformed righthand main landing gear brace, which had been installed the night before. It is not known when the deformation had occurred.

On November 10, 2017, a Flybe flight BE331, operated by a Q400, was scheduled to fly from George Best Belfast City Airport to Inverness Airport. The plane reported a technical problem shortly after takeoff and was diverted to Belfast International Airport, where it landed on its nose with the front gear retracted. One minor injury was reported.

On August 19, 2018, a Q400-200 of LC Perú on a flight from Lima to Ayacucho had to return to Lima airport and make an emergency landing due to a nose gear that could not be lowered. The aircraft landed without the nose gear down.

On November 15, 2018, a Q300-315 belonging to PAL Airlines was unable to lower its nose gear while trying to land at Deer Lake, Newfoundland, diverted to Stephenville, Newfoundland and carried out a nose gear up landing.

Specifications

See also

References

Notes

Bibliography

 Eden, Paul E. Civil Aircraft Today: The World's Most Successful Commercial Aircraft. London: Amber Books, 2008. .
 Hotson, Fred W. The De Havilland Canada Story. Toronto: Canav Books, 1983. .
 Kinsey, I. "Dash 8 is Born". Canadian Aviation Magazine, June 1983.
 Winchester, Jim. "De Havilland Canada DHC-8 Dash 8". Civil Aircraft (The Aviation Factfile). London: Grange Books plc, 2004. .

External links

DHC-8
Dash 8
1980s Canadian airliners
High-wing aircraft
Twin-turboprop tractor aircraft

T-tail aircraft
Aircraft first flown in 1983

De Havilland Canada Dash 8


Et spanskrør, også kaldet rotting, er en kæp, der blev brugt til korporlig afstraffelse i skolevæsenet. Den var typisk omkring 1 m langt og fremstillet af bambus, en stængel af spanskrørspalmen, knap 0,5 cm i diameter og let bøjelig, og brugt til at slå elever, der havde forbrudt sig mod skolens reglement.

Lærerinstruksen fra 1814 tillod lærere at straffe børn under 10 år "med et lidet Riis; de større med en tynd Tamp uden Knuder".

I Københavns Kommune var det i 1844 tilladt at straffe "med en tynd Tamp uden Knuder eller med en Rotting, men ikke med Riis, og kun med Slag på Ryggen". I 1860 var brug af "et tyndt Spanskrør" tilladt. Fra 1938 dog kun mod bagdel og uden på tøjet med højst tre slag.

Strafferedskaber
Folkeskolen
Rør

Spanskrør (afstraffelsesmiddel)


Dobberzin war im 13. und 14. Jahrhundert ein kleines Dorf bei Perleberg in der Prignitz. Im Jahre 1293 wurde es erstmals als Dobersin erwähnt, als ein Ritter von Wartenberg einem Perleberger zwei Hufen verkaufte. Auch spätere Bezeichnungen, wie das Dobberziner Tor, das sich im Südosten der Stadt in der Bäckerstraße auf Höhe des Hotels Deutscher Kaiser befand, weisen auf die Existenz eines solchen Dorfes hin. Anfang des 14. Jahrhunderts gelangte das Dorf in den Besitz von Rat und Bürgerschaft Perlebergs. Die Dobberziner Feldmark ging infolgedessen in der Perleberger Stadtgemarkung auf.

Zur weiteren Entwicklung sowie zur genauen Lage gibt es verschiedene Hypothesen. Man nimmt an, dass das Dorf im 14. Jahrhundert wegen des unfruchtbaren Bodens wüst wurde, da der Ortsname fortan nicht mehr erwähnt wird. Es wird vermutet, dass sich Dobberzin südlich der Jeetze beim ehemaligen Räuberkrug oder der Schäferei befand und schließlich im erweiterten, bewaldeten Stadtgebiet Perlebergs aufging. Dieter Hoffmann-Axthelm vertritt hingegen die These, das Dorf habe sich direkt vor dem Dobberziner Tor befunden und sei nie wüst geworden; es habe sich hingegen zur Vorstadt entwickelt.

Bis zur Veröffentlichung der Forschungsergebnisse aller vorgeschichtlichen Funde und Ausgrabungen in der Westprignitz durch Frau Dr. Waldtraut Bohm im Jahre 1937, gab es keine Hinweise zur möglichen örtlichen Lage Dobberzins. Dr. Bohm führte lediglich zwei Fundstellen von Fundamentresten, Scherben und Feuerstellen stadtnahe zu Perleberg auf. Beide liegen in bekannten ehemals bewohnten Abschnitten von Funkenhorn und Räuberkrug. Es wird durch Dr. Bohm lediglich in der Veröffentlichung festgestellt, dass eine der beiden Fundstellen Dobberzin zuzuordnen sein könnte. Jegliche weitere Forschung zur Beweisdarlegung lagen nicht im Wirkungsauftrag von Dr. Bohm und wurden nicht ausgeführt.
Aus dieser reinen Vermutung, ohne Beachtung der sonstigen örtlichen Ursprungsbeschaffenheit und fehlender weiterer Forschung, hält sich seither fälschlich die angebliche Ortslage Dobberzins eben an jenem Orte nahe der Jeetze.

Die von Dieter Hoffmann-Axthelm aufgestellte These findet in mehreren Indizien eine Bestätigung, wogegen die Hypothesen einer entfernteren Lage Dobberzins zu Perleberg diese nicht zeigen. Die "Charte von der PRIGNITZ" aus dem Jahre 1779, neu entworfen im Jahre 1795, weist die Ortsverbindungswege auf. Auf dieser Karte ist festzustellen, dass der Hauptweg von Perleberg nach Wilsnack über Ponitz führt und damit keine Verbindung zum Räuberkrug hat. Die Karte zeigt zwar auch einen Weg über den ehemaligen Standort des Räuberkrugs, doch kann dieser als Hauptreiseweg vernachlässigt werden, da er sich bereits bei Uenze wieder mit dem Weg über Ponitz vereinigt und einen Umweg bildet. Als einsamer Pilgerweg mag er schon bevorzugt gewesen sein.

In der "Chronik der Kreis- und Garnisonstadt Perleberg" heißt es, dass die Wilsnackpilgerer an der Gertraudenkapelle mit seinem beigeordneten Gasthaus Station machten. Die Gertraudenkapelle wird in seiner Lage der heutigen Wilsnacker Straße zugerechnet und ist auf dem "Beerschen Plan der Stadt Perleberg" aus dem Jahre 1726 örtlich verzeichnet.
Genau heißt es in der Chronik:

"Vor und nach 1400 wurden Ablassbriefe verkauft. In dem Ablassbriuef für die zum Wilsnacker Wunderblut Wallfahrenden versprachen der Erzbischof von Magdeburg, die Bischöfe von Havelberg, Brandenburg und Lebus für das Passieren jeder Meile Weges nach Wilsnack 40 Tage Ablass, im Hin- und Weggehen für jeden Gang um den Kirchhof 40 Tage etc. Der Besuch von Wilsnack war außerordentlich groß. Fast sämtliche Häuser boten Unterkunftsräume für die Wallfahrer. Perleberg hatte an Wilsnack vorzugsweise ein Handelsinteresse; es erbaute vor dem Dobberzinertor, heute Wilsnacker Straße, ein Gasthaus an der Stelle, wo bis vor wenigen Jahren, 1914, das Gasthaus "Goldener Stern" gestanden hat. Das Gasthaus war also vormals das Wallfahrtslokal. Neben diesem Gasthaus erbaute Perleberg gleichzeitig ein Kirchlein, die "Getraudenkapelle". Auf alten Perleberger Forstplanen befindet sich im Jagen 2, kurz vor der Wilsnacker Grenze, die Einzeichnung eines Wallfahrtsbrunnens. Jedenfalls haben auch die Wallfahrer in dem an dem Weg nach Wilsnack führenden, im Jagen 2 gelegenen sogenannten "Räuberkrug" Rast gemacht."

Von einem Pilgerbrunnen und dem Räuberkrug, einem einzeln stehenden Gehöft am Waldrand, ist die Rede, keineswegs von einem Ort, der auf dem Wege lag.
Weiter spricht die alltägliche Lebensführung gegen diese Lage. Niemand hätte zu den Zeiten, als die Landwirtschaft das Überleben bestimmte, in diesen Bereichen an eine Ortsgründung gedacht. Die dort befindlichen Wälder stehen auf sandigem Grund, was eine Landwirtschaft unmöglich machte. Die Flussniederungen sind sumpfig und durchnässt, beides Argumente gegen eine Landwirtschaft. Weder Urkunden, Zeichnungen, Karten oder Funde bestätigen an der Jeetze eine mögliche ehemalige Siedlung.

Der Postweg Berlin-Perleberg führt über die Ortslagen Werzin, Ponitz, Düpow weiter nach Perleberg. Zwischen Düpow und Perleberg verlief er zunächst über heutiges Ackerland, den Verlauf der heutigen Bundesstraße gab es nicht. Die Perleberger Karlstraße bildete den damaligen Postweg. Dieser querte die heutige Wilsnacker Straße und führte über das Grundstück des heutigen Gymnasiums direkt auf die Stepenitz zu. Unmittelbar hinter der Vereinigung der Stepenitzarme fand sich eine Furt, so dass der Postweg auf der gegenüberliegenden Beguinenwiese seine Fortführung fand. Hier lag der erste Perleberger Hafen mit seinem Handelsplatz. Er bildete die "offene Einladung" in den Ort, das spätere Perleberg. Mit dem Bau der Stadtmauer war die "einstiege Einladung in den Ort" nun der Ort der größten Bedrohung. Es erfolgte eine komplette Schließung, eine neue Verbindung nach Osten musste geschaffen werden. Einer guten Verteidigung geschuldet, wurde das Dobberziner Tor errichtet und mit ihm seine vorgelagerten Brücken und Verteidigungsanlagen.
Während das Wittenberger Tor den Ausgang nach Wittenberge bildete, das Parchimer Tor den Ausgang mit dem damals von dort nach Parchim führenden Postweg, so führte das Dobberziner Tor nach Dobberzin. Keine Rede von den nächsten oder größeren, heute bekannten Orten Düpow, Pritzwalk, Kyritz oder Wilsnack. Daraus resultiert, dass Dobberzin zwischen Düpow und Perleberg gelegen hat und das nicht erst seit dem Bau der Stadtmauer.

Im Jahre 1931 wurde bei Bauarbeiten nahe dem Stadtgut ein Bombentopf mit Opfergaben gefunden. Diese Opfergabe beweist, dass dieser Ortsabschnitt zur gleichen Zeit entstanden ist wie die spätere  Stadt Perleberg auf der Stepenitzinsel. Es muss nun davon ausgegangen werden, dass beidseitig der Stepenitzführung zwei Orte zur gleichen Zeit entstanden, Perleberg und Dobberzin, und zwar Dobberzin aus dem Grunde, dass für diesen Abschnitt keine andere urkundliche Namensnennung nachweisbar ist.
Die Überlieferungen sprechen weiter, dass etwa im 14. Jahrhundert die Übernahme dieser Ländereien, also eine Eingemeindung, durch die Stadt Perleberg stattgefunden hat. Daraus ergibt sich schlüssig, dass der dort vorhandene Ort samt seinen Ländereien mit Perleberg fusionierte. Eine solche Aussage spricht zweifellos von der Anwesenheit eines anderen Ortes als Perleberg.

Vor der Entstehung von Dörfern wurden durch den Landesherrn Lokatoren benannt, die beauftragt wurden, eine Dorfgründung vorzunehmen. Als Lokatoren wurden in den meisten Fällen niedere Adlige oder Stadtbürger bestimmt, die dennoch damit von höherem Rang als die Allgemeinheit waren. Somit waren sie gleichzeitig Ritter oder Varsallen der Landesherren. In diesem Zusammenhang ist bemerkenswert, dass im Jahre 1420, als der Perleberger Frieden im Perleberger Rathaus geschlossen wurde, der Bürgermeister der Stadt anwesend war. Es handelte sich um den Bürgermeister namens Dobberzin. Weiter ist bekannt, dass dieser Bürgermeister Dobberzin neben Strehlemann im Jahre 1447 der bedeutendste Gewandschneider war. Damit ist dessen höhere Stellung als gesichert anzusehen.
Es ist bei der Betrachtung der Zeitspanne der Ortsgründungen von Dobberzin und Perleberg damit nicht auszuschließen, dass die Familie bzw. das Geschlecht Dobberzin die Lokatoren des Ortes waren.

Literatur

Einzelnachweise

Geographie (Perleberg)
Dobberzin
Ersterwähnung 1293

Dobberzin (Perleberg)


Kosmos 2387, ruski vojni izviđački satelit, iz programa Kosmos. Vrste je Jantar-4K2 (Kobaljt br. 555).
Lansiran je 25. veljače 2001. godine u 17:26 s kozmodroma Pljesecka u Rusiji. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Sojuz-U 11A511U. Orbita mu je bila 165 km u perigeju i 344 km u apogeju. Orbitna inklinacija bila mu je 67,12°. Spacetrackov kataloški broj je 27382. COSPARova oznaka je 2002-008-A. Zemlju je obilazio u 89,59 minuta. Pri lansiranju bio je mase kg.

Sletio je na Zemlju 27. lipnja 2002. godine, a dijelovi rakete vratili su se u atmosferu još u veljači.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1998 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2387


The B, C, K, W system is a variant of combinatory logic that takes as primitive the combinators B, C, K, and W. This system was discovered by Haskell Curry in his doctoral thesis Grundlagen der kombinatorischen Logik, whose results are set out in Curry (1930).

Definition
The combinators are defined as follows:
 B x y z = x (y z)
 C x y z = x z y
 K x y = x
 W x y = x y y

Intuitively,
 B x y is the composition of x and y;
 C x is x with the flipped arguments order;
 K x is the "constant x" function, which discards the next argument;
 W duplicates its second argument for the doubled application to the first. Thus, it "joins" its first argument's two expectations for input into one.

Connection to other combinators
In recent decades, the SKI combinator calculus, with only two primitive combinators, K and S, has become the canonical approach to combinatory logic. B, C, and W can be expressed in terms of S and K as follows:
 B = S (K S) K
 C = S (S (K (S (K S) K)) S) (K K)
 K = K
 W = S S (S K)

Another way is, having defined B as above, to further define C = S(BBS)(KK) and W = CSI.

Going the other direction, SKI can be defined in terms of B,C,K,W as:
 I = W K
 K = K
 S = B (B (B W) C) (B B) = B (B W) (B B C).

Also of note, Y combinator has a short expression in this system, as Y = BU(CBU), where U = WI = SII is the self-application combinator. Then we have Yg = U(BgU) = BgU(BgU) = g(U(BgU)) = g(Yg).

Connection to intuitionistic logic
The combinators B, C, K and W correspond to four well-known axioms of sentential logic:

AB: (B → C) → ((A → B) → (A → C)),
AC: (A → (B → C)) → (B → (A → C)),
AK: A → (B → A),
AW: (A → (A → B)) → (A → B).

Function application corresponds to the rule modus ponens:

MP: from A → B and A infer B.

The axioms AB, AC, AK and AW, and the rule MP are complete for the implicational fragment of intuitionistic logic. In order for combinatory logic to have as a model:
The implicational fragment of classical logic, would require the combinatory analog to the law of excluded middle, e.g., Peirce's law;
Complete classical logic, would require the combinatory analog to the sentential axiom F → A.

See also
 Combinatory logic
 SKI combinator calculus
 Lambda calculus
 To Mock a Mockingbird

Notes

References
Hendrik Pieter Barendregt (1984) The Lambda Calculus, Its Syntax and Semantics, Vol. 103 in Studies in Logic and the Foundations of Mathematics. North-Holland.
 Haskell Curry (1930) "Grundlagen der kombinatorischen Logik," Amer.  J. Math. 52: 509–536; 789–834. https://doi.org/10.2307/2370619

Raymond Smullyan (1994) Diagonalization and Self-Reference. Oxford Univ. Press.

External links
 Keenan, David C. (2001) "To Dissect a Mockingbird."
 Rathman, Chris, "Combinator Birds."
 ""Drag 'n' Drop Combinators (Java Applet)."

Combinatory logic
Lambda calculus

B, C, K, W system


Melissourgí, en , est un village et un ancien dème du district régional d'Árta, en Épire, Grèce. En 2010, il est fusionné au sein du dème des Tzoumerka-Centrales.

Selon le recensement de 2011, la population du dème et celle du village compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Épire
Village en Épire (périphérie)
Ancien dème en Grèce

Melissourgí


Abbas bin Abdülmuttalib (568 - 653) İslam peygamberi Muhammed'in sahabesi ve amcası.

İlk gençlik yıllarından itibaren ticaretle uğraşmıştır. Maddi durumu iyi olduğu için, İslam öncesi dönemde Kabe' yi ziyarete gelen hacılara su dağıtma (Sikaye) ve onlara ziyafet verme (Rifade) görevlerini kardeşi Ebu Talib'den devralan Abbas, ayrıca ona maddi destek sağlamak maksadıyla oğlu Cafer'in bakımını da üstlenmiştir.

Başta Müslümanlığı kabul etmeyen ancak karşı da çıkmayan Abbas Bin Abdülmuttalip, Bedir Savaşı'nda Mekkeliler'in safında çarpışıp tutsak düştü ve fidye ödeyerek kurtuldu. Daha sonra Mekke'de kalarak, Mekkeliler'in savaş planlarını peygambere bildirdi. Mekke'nin fethi hazırlıkları sırasında Müslüman olduğunu açığa vurmuştur. Peygambere para yardımında bulunup, bazı seferlerine katıldı. Abbasi halifeleri oğlu Abdullah'ın soyundan gelir.

Abbâsîler Hâlifeliği'nin isim babası olarak soy ağacındaki yeri

Kaynakça
Özel

566 doğumlular
652 yılında ölenler
Ehli Beyt
Doğum tarihi bilinmeyenler
Sahabe
Müslüman olanlar
Bâki Mezarlığı'na defnedilenler

Abbas bin Abdülmuttalib


Statuia "Ultima grenadă" - a caporalului Constantin Mușat din Bușteni este un monument istoric aflat pe teritoriul orașului Bușteni.

Note

Galerie

Monumente istorice din județul Prahova

Statuia „Ultima grenadă” din Bușteni


Der Erlenbach ist der 2,5 km lange Unterlauf eines Flusses im westlichen Schwarzwald, der bei Biberach im Ortenaukreis in Baden-Württemberg von rechts in die Kinzig mündet. Zuweilen werden der Erlenbach und sein linker und größerer Oberlauf, der Harmersbach, einander zugerechnet.

Geographie

Verlauf
Der Erlenbach entsteht durch den Zusammenfluss des westsüdwestlich laufenden Harmersbachs (16,3 km) und der südsüdwestlich laufenden Nordrach (15,1 km) am Westrand von Zell am Harmersbach. Am rechten Rand seines recht breiten Tales setzt er zunächst die Fließrichtung der Nordrach fort, biegt bei der Zeller Spitzmühle in seiner inzwischen mit dem Entersbacher Dorfbach gemeinsamen Talebene auf etwas westlicheren Kurs und mündet dann nach etwa zweieinhalb Kilometern Lauf, keine hundert Meter nach seinem Übertritt auf die Gemarkung von Biberach, von rechts und Osten in die Kinzig.

Der Erlenbach hat ein Einzugsgebiet von insgesamt 104,92 km², zu dem seine beiden Quellbäche über 98 % beitragen, davon der Harmersbach 63,573 km² und die Nordrach 39,754 km².

Etwa 0,4 km nach seiner Entstehung geht vom Erlenbach vor einem Wehr kurz oberhalb der Zeller Papierfabrik nach rechts ein Gewerbekanal ab, der Mühlbach genannt wird. Dieser läuft zunächst neben dem Fluss, biegt dann nach rechts ins untere Tal der Kinzig ein, verläuft dabei durch Biberach und anschließend parallel zur Kinzig. Er mündet erst nach einem Lauf von über 6 Kilometern Länge auf Biberacher Gemarkung beim ehemaligen Steinbruch am Paulischänzle von rechts in die Kinzig.

Zuflüsse
Liste der direkten Zuflüsse vom Ursprung zur Mündung. Datenwerte nach der amtlichen Gewässerkarte.

 Harmersbach, linker und nordöstlicher Hauptstrang-Oberlauf, 16,4 km und 62,8 km²
 Nordrach, rechter und nordnordöstlicher Nebenstrang-Oberlauf, 15,2 km und 39,8 km²
 → (Abgang des Mühlbachs), nach rechts ca. 0,4 km nach dem Zusammenfluss der Oberläufe etwas vor der Unterentersbacher Papierfabrik, 6,4 km. Folgt anfangs rechts dem Erlenbach, durchquert dann Biberach und folgt dann lange rechts der Kinzig bis in die Teilgemarkung Schwaibach der Stadt Gengenbach, wo er zwischen den Weilern Schönberg und Bergach am ehemaligen Steinbruch in die Kinzig mündet.
 Entersbacher Dorfbach, von rechts und Osten auf etwa  auf den letzten hundert Metern schon am Hochwasserdamm der Kinzig, 6,9 km und 10,9 km². Entsteht als Entersbach auf etwa  unter dem Eckerhof von Zell-Oberentersbach.

Einzelnachweise

Fluss im Schwarzwald
Gewässer im Ortenaukreis
Zell am Harmersbach
Biberach (Baden)

Erlenbach (Kinzig)


Moneyval é o nome comum e oficial do Comitê de Peritos sobre a Avaliação de Medidas de Combate à Lavagem de Dinheiro e ao Financiamento do Terrorismo. Moneyval é um órgão de monitoramento do Conselho da Europa, com 47 estados membros, reportando-se diretamente ao seu órgão principal, o Comitê de Ministros do Conselho da Europa.

A tarefa do Moneyval é avaliar o cumprimento das principais normas internacionais de combate à lavagem de dinheiro e ao financiamento do terrorismo e a eficácia de sua implementação, bem como fazer recomendações às autoridades nacionais com relação às melhorias necessárias em seus sistemas.

História
Em 1997, o Conselho da Europa estabeleceu o Comitê Selecionado de Peritos sobre a Avaliação de Medidas de Combate à Lavagem de Dinheiro, com a abreviatura oficial de PC-R-EV, como um subcomitê do Comitê Europeu de Problemas de Crime (CDPC, para o Comité Européen pour les Problèmes Criminels). As funções do PC-R-EV deveriam ser reguladas pelas disposições gerais da Resolução Res (2005) 47 sobre comissões e órgãos subordinados.

Em 2002, o nome do comitê foi alterado para Comitê de Peritos sobre a Avaliação de Medidas de Combate à Lavagem de Dinheiro e Financiamento do Terrorismo, com a abreviatura Moneyval, sob a alegação de que "a abreviatura 'PC-R-EV' não expressa o objetivo das atividades do comitê de forma suficientemente clara."

Na sua reunião de 13 de outubro de 2010, o Comité de Ministros adoptou uma resolução que eleva o Moneyval, a partir de 1 de janeiro de 2011, a "mecanismo de acompanhamento independente no Conselho da Europa, respondendo directamente perante o Comité de Ministros".

Referências

Terrorismo
Lavagem de dinheiro

Moneyval


Claude Roy () a fost un poet, jurnalist și scriitor francez.

Biografie
Fiu al unui artist spaniol și al unei mame originare din Charentes, tânărul Claude, crescut la Jarnac, s-a împrietenit cu François Mitterrand, cu care a fost pentru o perioadă coleg de studii. Și-a început studiile superioare la Universitatea din Bordeaux, apoi a plecat la Paris în 1935 ca să se înscrie la facultatea de drept.

În ciuda diversității lecturilor sale din perioada studenției (Nietzsche, Spengler, Baudelaire, Malraux, Gide, Proust, Lenin), el a fost sedus de energia proiectului contrarevoluționar al militanților regaliști din federația Camelots du roi. Dimensiunea provocatoare a mișcării lui Charles Maurras i-a alimentat disprețul față de ordinea socială burgheză. Împreună cu alți tineri pasionați  de literatură și acțiuni radicale (Philippe Ariès, Raoul Girardet sau Pierre Boutang), el a scris în revista studenților din Action française, L'Étudiant français.

Împreună cu Pierre Bénouville, André Bettencourt și François Mitterrand, el a locuit în casa-internat a fraților mariști (situată pe rue de Vaugirard nr. 104 din Paris) și i-a frecventat pe șefii organizației La Cagoule fără a fi nevoie să adere în mod necesar la formațiunea de extrema dreapta. În același timp, el a publicat câteva nuvele în La Nouvelle Revue française și în La Revue du siècle, nuvele influențate de Giraudoux, precum și de Supervielle, Gide, Mauriac, Bernanos sau Malraux.

Aflat în relație cu Thierry Maulnier și Robert Brasillach, el a scris câteva articole, precum și critică literară în Je suis partout în 1937.

Anii 1950
Claude Roy s-a manifestat, de asemenea, ca un analist profund al realităților din țările în care a călătorit. A publicat însemnări de călătorie din periplurile sale în Statele Unite ale Americii (Clefs pour l'Amériquea, 1947) și în China (Clefs pour la Chine, 1953). Dar, în 1956, intervenția sovietică în Ungaria l-a determinat să se rupă de linia politică a Partidului Comunist Francez (în contextul unei declarații semnate și de Jean-Paul Sartre și Roger Vailland).

Semnatar al unei petiții de protest care s-a înscris în mișcarea sartriană, el a început să colaboreze la France Observateur din 1957. Și-a exprimat acolo pozițiile antisovietice și opoziția împotriva războiului din Algeria și a torturii practicate în centrul Landy (octombrie 1957), fiind apropiat al ziarului France Observateur și al mișcărilor sartriană și creștină. Exclus definitiv din PCF în iunie 1958, el a cerut o mobilizare comunistă după alegerea ca președinte a generalului de Gaulle. A devenit astfel, ca și alți foști comuniști (François Furet, Serge Mallet), un jurnalist independent al France Obs.

Anii 1960
Dar acest lucru nu l-a împiedicat să semneze Manifestul celor 121 pentru dreptul la nesupunere (1961). În ciuda fascinația lui pentru Sartre și a fostelor sale relații i cu Albert Camus, el nu a agreat noua formulă a revistei Observateur (august 1964) și abia în iunie 1966 a colaborat din nou. Colaborator regulat începând din februarie 1968, el a publicat articole despre literatură, cărti de științe umaniste și eseuri. Demonstrând o deschidere către gânditorii antitotalitari, el publică articole despre La Révolution introuvable de Raymond Aron (19 septembrie 1968) sau Primul cerc de Soljenițîn (18 noiembrie 1968).

Critic virulent al "maolatriei" promovate în cerurile germanofone, el nu a putut suferi "le hold-up" al Noii filozofii în chestiunea gulagului. Numindu-i pe partizanii acesteia din urmă ca "disc-jockeys de la pensée" (18 iulie 1977), el a denunțat mitul maoist în coloanele revistei Esprit.

În 1985, el a primit primul premiu Goncourt pentru poezie al Academiei Goncourt.

Ultimii ani
Din 1983 până în anul morții sale, el a publicat șase volume de jurnal intim, operă de un gen unic, care îmbină reflecții, povestiri, note de călătorie, poezii și aforisme, și care acoperă anii 1977-1995.

El a scris, de asemenea, eseuri, inclusiv poezii  (Le travail du poète și La conversation des poètes, ambele apărute în 1993).

A murit de cancer în 1997, la vârsta de optzeci și doi de ani.

Familia
Claude Roy s-a căsătorit în 1958, cu actrița și dramaturga Loleh Bellon (1925-1999), ea însăși divorțată de Jorge Semprún, devenind astfel tatăl vitreg al lui Jaime Semprun (1947-2010). Loleh Bellon l-a iubit "d'un amour de diamant", l-a îngrijit în cursul celor șaisprezece ani în care a suferit de cancer și i-a supraviețuit doar doi ani.

Opera literară
 Défense de la littérature, idées, folio
 Moi je, Gallimard, 1969 ; Folio, 1978
 Nous, Gallimard, 1972 ; Folio, 1980
 Somme toute, Gallimard, 1976 ; Folio, 1982
 Permis de séjour, 1977-1982, Gallimard, 1983 ; Folio, 1987
 La Fleur du temps, 1983-1987, Gallimard, 1988 ; Folio, 1992
 L'Étonnement du voyageur, 1987-1989, Gallimard, 1990, premiul France Culture
 Le Rivage des jours, 1990-1991, Gallimard, 1992
 Les Rencontres des jours, 1992-1993, Gallimard, 1995 ; Folio, 1996
 Chemins croisés, 1994-1995, Gallimard, 1997

Cărți documentare
 Clefs pour l'Amérique, Trois Collines, Paris-Genève, 1947
 Clefs pour la Chine, Gallimard, 1953
 Le Journal des voyages, Gallimard, 1960
 Tout Paris, fotografii de André Martin, Delpire Éditeur, Paris, 1964
 Sur la Chine, Gallimard, 1979
 La France de profil, La Guilde du Livre, 1952
 La Chine dans un miroir, La Guilde du Livre, 1952

Critică literară
 Aragon, Seghers, 1945. Un essai. Coll. Poètes d'aujourd'hui, . 1951 : ediție revăzută și completată
 Lire Marivaux, La Baconnière, 1947
 Descriptions critiques, Gallimard, 1950
 Stendhal par lui-même, Collections Microcosme "Écrivains de toujours", Le Seuil, 1951
 Le Commerce des classiques, Gallimard, 1953
 L'Amour du théâtre, Gallimard, 1956
 Jeannie Dumesnil, Éditions Galerie Craven, Paris, 1959
 Zao Wou-ki, Le Musée de Poche, Éditions Georges Fall, Paris, 1957; Le Musée de Poche, 1970
 La Main heureuse, Gallimard, 1957
 La Vie de Victor Hugo racontée par lui-même, Julliard, 1958
 L'Homme en question, Gallimard, 1960
 Paul Klee, aux sources de la peinture, 1963
 Supervielle, Seghers, 1964
 Les Soleils du romantisme, Gallimard, 1974
 Jean Vilar, Calmann-Lévy, 1987

Eseuri
 L'Amour de la peinture, Gallimard, 1955, Folio essais, 1987
 Arts fantastiques, Paris, Robert Delpire Éditeur, 1960
 Défense de la littérature, Gallimard, 1968
 Temps variable avec éclaircies, Gallimard, 1985
 Les Chercheurs de Dieu, Gallimard, 1981
 L'ami qui venait de l'an mil, Su Dongpo 1037-1101, Gallimard, 1993
 Le Travail du poète, Paroles d'Aube, 1993
 L'Art à la source, Gallimard, 1992
 La Conversation des poètes, Gallimard, 1993

Romane
 La nuit est le manteau des pauvres, Gallimard, 1949
 À tort ou à raison, Gallimard, 1955
 Le Soleil sur la terre, Gallimard, 1956
 Le Malheur d'aimer, Gallimard, 1958, Folio, 1974
 Léone et les siens, Gallimard, 1963
 La Dérobée, Gallimard, 1968
 La Traversée du pont des arts (Întâlnirea de pe Podul Artelor), Gallimard, 1979, Folio, 1983
 L'Ami lointain, Gallimard, 1987, Folio, 1990

Piese de teatru
 Le Chariot de terre cuite, Gallimard, 1969
 Gérard Philipe, în colaborare cu Anne Philippe, Gallimard, 1960
 1972 : adaptare a scrierii Honni soit qui mal y pense de Peter Barnes, pusă în scenă de Stuart Burge la Théâtre de Paris

Cărți pentru copii
 La Famille quatre cents coups, Club Français du livre, 1954
 Mères et Petits, (sub pseudonimul Fréderic Massy), Fotografii de Ylla, La Guilde du Livre/Clairefontaine, Lausanne, 1958
 Les machines à tout faire, Balland, 1973. (Ilustrată de Carelman)
 La Maison qui s'envole, Folio Junior, 1977
 C'est le Bouquet, Delpire, 1964, Folio Cadet, 1980
 Proverbes par tous les bouts, Gallimard Enfantimages, 1980
 Le chat qui parlait malgré lui, Folio Junior, 1982. (Ilustrată de Willi Glasauer)
 Les Animaux très sagaces, Folio Cadet, 1983
 Claude Roy un poète, Folio Junior en poésie, 1985
 Les Coups en dessous, Folio Cadet, 1987
 Désiré Bienvenu, Folio Junior, 1989

Volume de poezie
Primele sale texte literare sunt poeziile publicate de Pierre Seghers în Poésie 40 și de Max-Pol Fouchet în Fontaine.
 L'Enfance de l'Art, Alger 1942
 Clair comme le jour, 1943
 Aragon,1945
 Le bestiaire des amants,  1946
 La nuit est le manteau des pauvres, 1948
 Le Poète mineur, Gallimard, 1949 (recueil de l'œuvre poétique des dix années précédentes)
 L'Élegie des lieux communs, 1952
 La Chine dans un miroir, 1953
 Un seul poème, Gallimard, 1954
 Poésies, Poésie/Gallimard, 1953, prefață de Pierre Gardais și Jacques Roubaud,  contient des poèmes écrits entre 1939 et 1953, recueils :   Au sommeil la nuit, Erreur sur la personne, Les circonstances, Mourir, Clair comme le jour, Les animaux du dedans
 L'amour parle, 1953, anthologie chronologique du cœur selon les poètes français
 Jules Supervielle, 1964
 La Dérobée, 1968
 Enfantasques, poèmes et collages, Gallimard, 1974
 Nouvelles Enfantasques, poèmes et collages, Gallimard, 1978
 Sais-tu si nous sommes encore loin de la mer ? Gallimard, 1979, Poésie/Gallimard, 1983
 À la lisière du temps, Gallimard, 1984
 Le Voyage d'automne, Gallimard, 1987
 Le Noir de l'aube, Gallimard, 1990
 Le Voleur de poèmes : Chine, 250 poèmes dérobés du chinois, Mercure de France, 1991
 Les Pas du silence, urmat de Poèmes en amont, Gallimard, 1993
 Poèmes à pas de loup, 1992-1996, Gallimard, 1997
 Hommage à Jules Verne, Gallimard, 1970

Note

Bibliografie
 Roger Grenier, Claude Roy, Paris, Seghers, 1971.
 Roger Grenier et alii, « Hommage à Claude Roy », La Nouvelle Revue Française, no 545, Juin 1998, p.1-68.
 Georges-Emmanuel Clancier, « Claude Roy, À la lisière du temps », în Dans l'aventure du langage, PUF, 1984, p. 211-215.
 Jérôme Garcin, « Roy, Claude - (1915-1997) », Encyclopædia Universalis [en ligne], URL :

Lectură suplimentară
 « Témoignage sur Roger Vailland », Le Magazine littéraire, décembre 1991
 Claude Roy et Roger Vailland, « La recherche du bonheur est le moteur des révolutions », article dans Action, juin 1948

Nașteri în 1915
Decese în 1997
Membri ai Rezistenței franceze
Scriitori francezi de literatură pentru copii
Scriitori francezi din secolul al XX-lea
Decese cauzate de cancer

Claude Roy (scriitor)


An Dactylorhiza elata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jean Louis Marie Poiret, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Károly Rezsö Soó von Bere. An Dactylorhiza elata in nahilalakip ha genus nga Dactylorhiza, ngan familia nga Orchidaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. e. elata
 D. e. sesquipedalis

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dactylorhiza

Dactylorhiza elata


Miha Horvat (* 9. Januar 1982) ist ein slowenischer Badmintonspieler.

Karriere
Miha Horvat wurde 2002 erstmals slowenischer Meister. Weitere Titelgewinne folgten 2006, 2010, 2011 und 2012. 2003, 2005 und 2007 nahm er an den Badminton-Weltmeisterschaften teil. Im Team startete er mehr als zehn Jahre lang für den BSC 70 Linz in Österreich.

Sportliche Erfolge

Weblinks

Badmintonspieler (Slowenien)
Slowenischer Meister (Badminton)
Slowene
Geboren 1982
Mann

Miha Horvat


Templul Jagannath este un templu hindus din orașul Puri, India. Templul îi este dedicat lui Jagannath sau Domnul Universului, una dintre manifestările lui Krishna, avatarul zeului Vișnu. De asemenea, este un important loc de pelerinaj pentru credincioșii religiei hinduse.

Istorie și importanță
Templul Jagannath din Puri a fost construit în timpul domniei lui Anantavarman Chodaganga (1078-1150), fondatorul dinastiei Ganga Răsăritene (1078-1434). Cu toate acestea, succesorul său Ananga Bhima Deva a reconstruit templul în anul 1174, aceia fiind clădirea actuală. În anul 1558, templul a fost atacat și profanat de către armata generalului afghan Kalapahad. Mai târziu, în timpul lui Ramachandra Deb, întemeietorul regatului independent Khordha, templul a fost resfințit.

Importanța templului este una destul de mare. Patronul său este Jagannath, una din manifestările lui Krishna și membru al triadei Ratnavedi. Alături de statuia lui Jagannath se găsesc în interiorul templului și statuile celorlalți membri ai triadei: fratele său Balabhadra și sora sa Subhadra. De asemenea, templul este un obiectiv religios foarte celebru pentru adoratorii lui Krishna, aici având loc numeroase festivaluri ce atrag mii de pelerini precum: Sandan Yatra, Chandan Yatra sau cel mai important festival, Rath Yatra.

Fotogalerie

Temple hinduse

Templul Jagannath


ماسّا (Massa)، مدينة بإقليم توسكانا في وسط إيطاليا، يقطنها 70.144 ساكن وهي عاصمة مقاطعة ماسا كرارا.

منطقة ماسا ذات قيمة السياحية عالية، وتستضيف أيضا نحو 600 نشاط صناعي وحرفي داخل ما تعرف بمنطقة أبوان الصناعية، يعمل بها أكثر من 7000 شخص. إلى جانب توأمها مدينة كرارا تشتهر ماسا عالميا باستخراج وإنتاج الرخام.

السكان

في سنة 1861 بلغ عدد السكان  نسمة، وتطور العدد ليصل في سنة 2011 لـ  نسمة.

الجغرافيا
ماسّا مدينة تقع في شمال غرب توسكانا، عند مصب وادي فريجيدو، على ارتفاع 65 متراً فوق مستوى سطح البحر عند أطراف الألب الغربية، وتبعد حوالي 5 كم عن البحر الليغوري حيث يلتقي البحر واليابسة طبيعياً في منظر فريد ورائع. تعلو المدينة تلة مقامة على قمتها قلعة مالاسبينا المشرفة على كامل سهل المحيط.

التاريخ
تعود أصولها بكل تأكيد إلى فترة ما قبل الروماني (الليغوريون الأبوان) حين نشأت أولى المستوطنات البشرية في منطقة جبلية قرب نهر فريجيدو غير بعيدة كثيراً عن المدينة الحالية.

ذكر لأول مرة باسم «أد تابرناس فريجيداس» في «اللوحة البويتينغرية» العائدة إلى ما بين القرنين الثاني والرابع للميلاد وتصف الطرق البرية في ذلك الزمن. يبدو أن المنطقة آنذاك كانت مكاناً لاسترحة المسافرين عبر طريق أميليا سكاوري القنصلي الواصل بين بيزا ولوني.

من القرن الخامس عشر حتى القرن التاسع عشر كانت عاصمة لإمارة (ثم دوقية لاحقاً) ماسا وكرارا المستقلة، وحكمتها أسرة مالاسبينا وشيبو مالاسبينا.

انتقلت المدينة في عام 1829 إلى دوقات مودينا وهم الفرع النمساوي من عائلة إستي. في عام 1859 خلال عملية توحيد إيطاليا اتحدت بمملكة سردينيا.

تطور مركز المدينة حول قلعة مالاسبينا العائدة إلى القرن الخامس عشر وحول القصر الدوقي العائد لعصر النهضة والمطل على ساحة أرانشي، وقد سميت الساحة هكذا لصفين من أشجار البرتقال يحدانها وفي وسطها ثمة مسلة محاطة بأربعة أسود رخامية. في الجانب الشمالي للساحة يبدأ شارع دانتي أليغييري الذي ينتهي عند كاتدرائية المدينة.

مراجع

مدن وبلدات في توسكانا
بلدات شاطئية في توسكانا
أماكن مأهولة في توسكانا
بلديات مقاطعة ماسا كرارا

ماسا


Giuseppe Franzelli MCCJ (* 9. April 1942 in Roccafranca) ist ein italienischer Ordensgeistlicher und emeritierter römisch-katholischer Bischof von Lira.

Leben
Giuseppe Franzelli trat der Ordensgemeinschaft der Comboni-Missionare bei, legte am 9. September 1963 die Profess ab und empfing am 11. März 1967 die Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 1. April 2005 zum Bischof von Lira. Die Bischofsweihe spendete ihm der Erzbischof von Gulu, John Baptist Odama, am 9. Juli desselben Jahres; Mitkonsekratoren waren Paul Lokiru Kalanda, Bischof von Fort Portal, und Joseph Oyanga, Altbischof von Lira.

Papst Franziskus nahm am 23. November 2018 seinen altersbedingten Rücktritt an.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Comboni-Missionar
Italiener
Geboren 1942
Mann
Bischof von Lira

Giuseppe Franzelli


Konferencijski zbornik je zbornik radova i predavanja s neke znanstvene i stručne konferencije. Sadržava potpuna plenarna predavanja, proširene sažetke pozvanih predavača, sadržaje odabranih usmenih izlaganja, radne materijale i ine sažetke. Nadalje, u Konferencijskom zborniku se objavljuje izvješća i postignuća s konferencije, vodič za buduća događanja i podsjetnik na protekla zbivanja. Sudionici sažetke svrstavaju u nekoliko kategorija, poput unaprjeđivanja stručnog usavršavanja, unaprjeđivanja istraživačkog učenja, razvijanja akcijskih istraživanja i općeg interesa. Sažetak rada mora proći recenziju i ovisno o razini konferencije može biti jedna ili više razina (dvostruka, trostruka) recenzije. Čiji rad recenzenti ocijene i preporuče kao iznimne kakvoće, ti će autori biti izabrani za usmeno izlaganje. Sažetci i radovi se procjenjuju i uvrštavaju na osnovi i prema kriterijima primjerenosti znanstvenog/stručnog rada području i temi konferencije, teorijskog okvira i logičke podloge, dizajna istraživanja i metodologije analize podataka, zaključaka istraživanja (u slučaju znanstvenog rada) ili opis primjera dobre prakse temeljene na idejama naobrazbenih istraživanja (u slučaju stručnog rada), utjecaja na buduća istraživanja, nastavnu praksu ili obrazovnu politiku te kriterija organizacije, jezika i struktura teksta. Primjerke zbornika se tiska nakon konferencije i razdijeli se sudionicima. Konferencijski zbornik je konferencijska publikacija, kao i knjiga sažetaka plenarnih predavanja i prijavljenih radova otiskanih u zborniku.
Konferencijski zbornici mogu biti u serijalu, časopisu i u knjizi.

Vidi
Radionica (predavanje)
Siva literatura
Znanstveni kongres

Izvori

Znanost
Izdavaštvo

Konferencijski zbornik


Anna Sergeyevna Danilina (; Moscou, 20 de agosto de 1995) é uma tenista cazaque nascida na Rússia. Entrou entre as 25 primeiras no ranking da WTA de duplas em janeiro de 2022, logo após sua primeira final de um Grand Slam de tênis no Aberto da Austrália, desde então chegando ao 20° lugar no mês seguinte e o 13° em outubro ao se classificar para sua primeira final de WTA 1000 no Aberto de Guadalajara. Também foi 269ª em simples em setembro de 2020, e na época do juvenil chegou a terceira do mundo. Danilina venceu quatro torneios de duplas da WTA, bem como um de simples e 31 de duplas do circuito feminino da ITF. Ela é campeã de duplas mistas de Grand Slam, tendo vencido o Aberto dos Estados Unidos em 2023 junto com Harri Heliövaara.

Apesar de suas realizações para o tênis feminino do Cazaquistão serem consideráveis, Danilina é russa. Ela representou o país natal até dezembro de 2011, quando mudou de bandeira no esporte.

Carreira júnior

Em Grand Slams
Simples:
 Australian Open: 3R (2013)
 French Open: 2R (2012, 2013)
 Wimbledon: 2R (2012)
 US Open: QF (2012)

Duplas:
 Australian Open: SF (2013)
 French Open: QF (2012)
 Wimbledon: QF (2012)
 US Open: SF (2012)

Tênis universitário
Com o início da carreira profissional prejudicado por lesões, em 2015 Danilina decidiu cursar uma universidade americana para poder estudar e jogar tênis universitário. Danilina foi para a University of Florida, graduando-se em 2018 em Economia. Como parte da equipe feminina de tênis Florida Gators, ela venceu o Campeonato de Tênis da Divisão I da NCAA de 2017.

Carreira profissional

2018
Em parceria com Berfu Cengiz, Danilina ganhou seu primeiro torneio de US$ 80.000 em julho de 2018 na President's Cup, derrotando Akgul Amanmuradova e  na final.

2021
No Aberto da Polônia realizado em Gdynia, Danilina chegou à final e conquistou seu primeiro título de duplas WTA, em parceria com . Como resultado, ela fez sua estreia no top 100 em duplas no número 96 do mundo, em 26 de julho de 2021. Depois disso, ela fez sua estreia em torneios Grand Slam no US Open, ao lado de Yaroslava Shvedova.

2022
Danilina estava jogando um torneio da ITF em Monastir, Tunísia, quando Beatriz Haddad Maia a convidou para ser sua parceira no Australian Open de 2022, após uma lesão de Nadia Podoroska. A equipe provou funcionar ao vencer o evento de aquecimento Sydney International. No nível Major, Danilina se tornou a primeira mulher cazaque a chegar à final do Australian Open depois de derrotar as duas primeiras colocadas Shuko Aoyama e Ena Shibahara na semifinal. Danilina e Haddad Maia venceram o primeiro set contra Barbora Krejcíková e Katerina Siniaková, mas após uma recuperação da dupla tcheca, perderam a final. No entanto, com esta atuação, Danilina estreou entre as 25 primeiras no ranking de duplas WTA e, em 28 de fevereiro de 2022, alcançou o top 20. Danilina e Haddad apareceram na maioria dos torneios importantes depois, mas não foram além da segunda rodada, inclusive no Aberto da França. Nesse meio tempo, ela ainda conseguiu dois títulos da ITF, um em Biarritz em parceria com  e outro em , com . Ela decidiu não participar de Wimbledon uma vez que a organização do torneio retirou seus pontos no ranking por banir russos e bielorrussos. Posteriormente, ela venceu o Aberto da Polônia pela segunda vez ao lado de Anna-Lena Friedsam, e chegou à final do Aberto de Cleveland com Aleksandra Krunic, ao mesmo tempo em que chegou às quartas de final de Cincinnati e do US Open ao lado de Haddad.

No WTA 1000 de Guadajalara, Danilina e Haddad Maia chegaram à final na revanche contra Krejcíková e Siniaková. Com isso, ela se tornou a primeira mulher cazaque desde Yaroslava Shvedova em 2016 a se classificar para o WTA Finals. Graças a este resultado, ela também entrou no top 15 do mundo em duplas pela primeira vez.

2023

Ela alcançou o top 10 em duplas em 9 de janeiro de 2023, antes do Australian Open.

Anna fez sua estreia em Wimbledon com a  chinesa Xu Yifan e em duplas mistas com o  francês Nicolas Mahut como dupla alternate. No Aberto dos Estados Unidos ela venceu as duplas mistas com o finlandês Harri Heliövaara. Eles nunca se conheceram antes do torneio, mas formaram dupla na fila de inscrição que acabaria vencendo o torneio em Flushing Meadows.

Finais de Grand Slam

Duplas femininas

Torneios WTA

Torneios ITF

Simples

Duplas

Ligacoes externas

Tenistas do Cazaquistão
Naturais de Moscou
Nascidos em 1995
Alunos da Universidade da Flórida

Anna Danilina


Als Fünfsternreihe wird eine helle, etwa 60° lange Sternreihe bezeichnet, die vom Sternbild Perseus über die drei Hauptsterne der  Andromeda bis zum Pegasus verläuft. Durch ihre polnahe Lage ist sie fast das ganze Jahr zu sehen. Die 5 Sterne sind alle von zweiter Größe, gehören also zu den hellsten 50 Sternen am nördlichen Sternenhimmel.

Abends ist die Fünfsternreihe am besten im Herbst zu sehen, wenn sie fast im Zenit steht. Im Winter und Frühjahr reicht sie von Zenitnähe bis fast zum West- und Nordwesthorizont, und am Sommerhimmel der zweiten Nachthälfte von Osten her in Richtung Zenit. In der Mitte der Sternreihe findet man (3° nördlich) den Andromedanebel, der freiäugig als kleines Wölkchen erscheint.

Der Name wurde um 1920 von Oswald Thomas geprägt, dem Gründer des Siebenbürger und österreichischen Astrovereins und des Wiener Astronomischen Büros. Durch seine Fach- und populären Bücher und hunderte von ihm gehaltenen Sternabende am Sommerhaidenweg in Wien hat sich der Begriff in der Amateurastronomie bald etabliert.

Die Sterne der Fünfsternreihe sind von Osten nach Westen:
 Mirfak (Perseus)
 Alamak (Andromeda)
 Mirach (Andromeda)
 Sirrah (Andromeda)
 Scheat (Pegasus)

Einzelnachweise

Asterismus

Fünfsternreihe


هو القاسم بن فِيرُّه – بكسر الفاء، بعدها ياء مثناة تحتية ساكنة، ثم راء مشددة مضمومة، بعدها هاء؛ ومعناه بلغة عجم الأندلس: الحديد – ابن خلف بن أحمد أبو القاسم، وأبو محمد الشاطبي الرعيني، الضرير، وليُّ الله الإمام العلاَّمة، أحد الأعلام الكبار المشتهرين في الأقطار. وهو من علماء المسلمين أهل السنة والجماعة وأبرز علماء علم القراءات.

نشأته وتربيته
هو أبو محمد القاسم بن فيرة بن أحمد الشاطبي الرعيني (نسبة إلى ذي رعين أحد أقيال اليمن). والشاطبي: بفتح الشين المعجمة وبعد الألف طاء مكسورة مهملة وبعدها باء موحدة، هذه النسبة إلى شاطبة، وهي مدينة كبيرة ذات قلعة حصينة بشرق الأندلس، خرج منها جماعة من العلماء، استولى عليها الفرنج في العشر الأخير من شهر رمضان، سنة خمس وأربعين وستمائة.

ولادته
ولد عام 538 هـ في مدينة شاطبة بالأندلس، كف بصره صغيرًا، وعنيت به أسرته، فحفظ القرآن الكريم، وتعلم طرفًا من الحديث والفقه، واتجه إلى حلقات العلم التي كانت تعقد في مساجد شاطبة، ومالت نفسه إلى علم القراءات، فتلقاها على أبي عبد الله محمد بن أبي العاص النفزي، ثم شد رحاله إلى بلنسية وكانت من حواضر العلم في الأندلس. وممن كناه أبا القاسم كالسخاوي وغيره، لم يجعل له اسماً سواها. والأكثرون على أنه أبو محمد القاسم.

في بلنسية
رحل إلى بلنسية بالقرب من بلده، فعرض بها التيسير من حفظه والقراءات على الإمام ابن هذيل وسمع منه الحديث وروى عنه وعن أبي عبد الله محمد بن أبي يوسف بن سعادة، صاحب أبي علي الحسين بن سكرة الصدفي؛
وعن الشيخ أبي محمد عاشر بن محمد بن عاشر، صاحب أبي محمد البطليوسي؛ وعن أبي محمد عبد الله بن أبي جعفر المرسي؛ وعن أبي العباس بن طرازميل؛ وعن أبي الحسن عليم بن هاني العمري، وأبي عبد الله محمد بن حميد، أخذ عنه «كتاب سيبويه» و«الكامل» للمبرد و«أدب الكاتب» لابن قتيبة وغيرها؛
وعن أبي عبد الله محمد بن عبد الرحيم، وأبي الحسن ابن النعمة صاحب كتاب: «ريّ الظمآن في تفسير القرآن»، وعن أبي القاسم حبيش صاحب عبد الحق بن عطية، صاحب التفسير المشهور، ورواه عنه.

رحلة الحج
ثم رحل للحج؛ فسمع من أبي طاهر السلفي بالإسكندرية وغيره. ولما دخل مصر، أكرمه القاضي الفاضل وعرف مقداره، وأنزله بمدرسته التي بناها بدرب الملوخيا داخل القاهرة، وجعله شيخها، وعظمه تعظيماً كثيراً، فجلس بها للإقراء، وقصده الخلائق من الأقطار، وبها أتم نظَم هذا المتن المبارك.
ونظم – أيضًا – قصيدته الرائية المسماة: «عقيلة أتراب القصائد، في أسنى المقاصد» في علم الرسم، وقصيدة أخرى تسمى «ناظمة الزهر» في علم عدد الآي. وقصيدة دالية خمسمائة بيت لـخَّصَ فيها «التمهيد» لابن عبد البر.
ثم إنه لما فتح الملك الناصر صلاح الدين يوسف بيت المقدس، توجه فزاره سنة /589 هـ/، ثم رجع فأقام بالمدرسة الفاضلية يُقرئ حتى تُوفي.

قيل عنه
وكان إماماً كبيراً، أعجوبة في الذكاء، كثير الفنون، آية من آيات الله، غاية في القراءات، حافظاً للحديث، بصيراً بالعربية، إماماً في اللغة، رأساً في الأدب، مع الزهد والولاية، والعبادة، والانقطاع والكشف، شافعي المذهب، مواظباً على السُّنَّة؛
قال ابن خلكان: «كان إذا قُرئ عليه صحيح البخاري ومسلم والموطأ، تُصحح النسخ من حفظه». بلغنا أنه وُلد أعمى. ولقد حكى عنه أصحابه ومن كان يجتمع به عجائباً! وعظموه تعظيماً بالغاً، حتى أنشده الإمام الحافظ أبو شامة الدمشقي من نظمه في ذلك:

وذكر بعضهم: أن الشاطبي كان يُصلي الصبح بالفاضلية، ثم يجلس للإقراء، فكان الناس يتسابقون إليه، وكان إذا قعد لا يزيد على قوله: من جاء أوَّلاً فليقرأ؛ ثم يأخذ على الأسبق فالأسبق؛ وكان لا يتكلم إلاََّ بما تدعو الضرورة إليه.

ولا يجلس للإقراء إلا على طهارة، في هيئة حسنة وخضوع واستكانة، ويمنع جلساءه من الخوض إلا في العلم والقرآن؛
وكان يعتل العلة الشديدة ولا يشتكي، ولا يتأوَّه؛ وإذا سُئل عن حاله قال: العافية؛ لا يزيد على ذلك. اهـ.

طلابه
وممن قرأ عليه هذا النظم المبارك، وعرض عليه ما تضمنه من القراءات: الإمام أبو الحسن علي بن محمد بن عبد الصمد السخاوي، وهو أجلُّ أصحابه وكان أنبغ تلاميذه، وانتهت إليه رئاسة الإقراء بعد شيخه،؛ والإمام أبو عبد الله محمد بن عمر القرطبي، والسديد عيسى بن مكي، ومرتضى بن جماعة، والكمال علي بن شجاع الضرير، وهو صهره؛ والزَّيْن محمد بن عمر الكردي، وأبو القاسم عبد الرحمن بن سعيد الشافعي، وعيسى بن يوسف بن إسماعيل المقدسي، وعلي بن محمد بن موسى النجيبي وعبد الرحمن بن إسماعيل التونسي.

وممن سمع عليه، وقرأ عليه بعض القراءات: الإمام أبو عمرو عثمان بن عمر بن الحاجب، والشيخ أبو الحسن علي بن هبة الله بن الجميزي، وأبو بكر محمد بن وضَّاح اللخمي، وعبد الله بن عبد الوارث بن الأزرق، وهو آخر أصحابه موتاً.

منظومة الشاطبية
هذا النظم المبارك المشهور بحرز الأماني ووجه التهاني للإمام الورع القاسم بن فيره بن خلف الشاطبي الرعيني جمع ناظمه ما تواتر عن القراء السبعة

وهي من أوائل القصائد التي نظمت في علم القراءات إن لم تكن أولها على الإطلاق وفضلا عن أنها حوت القراءات السبع المتواترة فهي تعتبر من عيون الشعر بما اشتملت عليه من عذوبة الألفاظ ورصانة الأسلوب وجودة السبك وحسن الديباجة وجمال المطلع والمقطع وروعة المعنى وسمو التوجيه وبديع الحكم وحسن الإرشاد فهي بحق كما قال العلامة ابن الجزري

ومن وقف على قصيدته علم مقدار ما آتاه الله في ذلك خصوصا اللامية التي عجز البلغاء من بعده عن معارضتها فإنه لا يعرف مقدارها إلا من نظم على منوالها أو قابل بينها وبين ما نظم على طريقها ولقد رزق هذا الكتاب من الشهرة والقبول ما لا أعلمه لكتاب غيره في هذا الفن بل أكاد أن أقول ولا في غير هذا الفن فإنني لا أحسب بلدا من بلاد الإسلام يخلو منه بل لا أظن أن بيت طالب علم يخلو من نسخة به

ولقد تنافس الناس فيها ورغبوا من اقتناء النسخ الصحاح منها وبالغ الناس في التغالي فيها حتى خرج بعضهم بذلك عن حد أن تكون لغير معصوم

ويقول الإمام الذهبي في كتابه معرفة القراء الكبار:

ولقد سارت الركبان بقصيدته حرز الأماني وعقيلة أتراب القصائد اللتين في القراءات والرسم وحفظهما خلق لا يحصون وخضع لها فحول الشعراء وكبار البلغاء وحذاق القراء فلقد أبدع وأوجز وسهل الصعب

لذا تلقاها العلماء في سائر الأعصار والأمصار بالقبول الحسن وعنوا بها أعظم عناية
من مقدمة محمد تميم الزعبي

تعود شهرة الشاطبي إلى منظومته «حزر الأماني ووجه التهاني» في القراءات السبع، وهي قراءات نافع إمام أهل المدينة، وابن كثير إمام أهل مكة، وأبي عمرو بن العلاء بن العلاء إمام أهل البصرة، وعاصم وحمزة والكسائي أئمة أهل الكوفة، وابن عامر إمام أهل الشام. وجاء عنه قال: لا يقرأ أحد قصيدتي هذه إلا وينفعه الله، لأنني نظمتها لله.

ومتن الشاطبية، ذلك النظم المدهش، نجد الشاطبي لم يكتف بالقراءات فحسب، بل ضمن منظومته العديد من الفوائد النحوية، واللغوية، والإشارت الوعظية، والاقتباسات الحديثية.

والشاطبية قصيدة لامية اختصرت كتاب «التيسير في القراءات السبع» للإمام أبي عمرو الداني المتوفى سنة (444هـ= 1052م)، وقد لقيت إقبالا منقطع النظير، ولا تزال حتى يومنا هذا العمدة لمن يريد إتقان القراءات السبع، وظلت موضع اهتمام العلماء منذ أن نظمها الشاطبي رواية وأداء، وذلك لإبداعها العجيب في استعمال الرمز وإدماجه في الكلام، حيث استعمله عوضًا عن أسماء القراء أو الرواة، فقد يدل الحرف على قارئ واحد أو أكثر من واحد، وهناك رموز ومصطلحات في المنظومة البديعة، لا يعرفها إلا من أتقن منهج الشاطبي وعرف مصطلحه، وقد ضمّن في مقدمة المنظومة منهجه وطريقته، ومن أبياتها:

ولم يحظ كتاب في القراءات بالعناية التي حظيت بها هذه المنظومة، حيث كثر شُراحها وتعددت مختصراتها، ومن أشهر شروح الشاطبية:

 فتح الوصيد في شرح القصيد لـ "علم الدين السخاوي"، المتوفى سنة 643هـ= 1245م.
 وإبراز المعاني من حرز التهاني لـ "أبي شامة"، المتوفى سنة 665هـ= 1266م.
 وكنز المعاني في شرح حرز الأماني ووجه التهاني لـ "الجعبري"، المتوفى سنة 732هـ=1331م.
 وسراج القارئ المبتدئ وتذكار المقرئ المنتهي لـ "ابن القاصح"، المتوفى سنة 801هـ= 1398م.
 وتقريب النفع في القراءات السبع للشيخ "علي محمد الضباع"، شيخ عموم المقارئ المصرية، المتوفى سنة 1380هـ= 1961 م.
 والوافي في شرح الشاطبية لـ "عبد الفتاح القاضي"، المتوفى سنة 1403هـ= 1982م.

وقد بارك الله له في تصنيفه، لا سيما هذا النظم المبارك، فلقد رُزق من القبول والشهرة، ما لا نعلمه لكتاب غيره في هذا الفن، حتى صارت جميع بلاد الإسلام لا تخلو منه، ولقد بالغ أكثر الناس في التغالي فيه، وأخذ أقواله مُسلَّمة، واعتبار ألفاظه منطوقاً ومفهوماً، وتجاوز بعض الحد فزعم أن ما فيها هو القراءات السبع، وأن ما عدا ذلك لا تجوز القراءة به! وقد شرحه كثير من الأئمة المعتبرين، منهم: برهان الدين إبراهيم بن عمر الجعبري، وشمس الدين الكوراني، وشمس الدين الفناري، وعلم الدين علي بن محمد السخاوي المصري، وأبو شامة عبد الرحمن بن إسماعيل النحوي، وأبو عبد الله محمد بن أحمد – المعروف بشعلة الموصلي – وعلاء الدين بن عثمان المعروف بابن القاصح البغدادي، وأبو عبد الله محمد بن الحسن بن محمد الفاسي، وعماد الدين علي بن يعقوب الموصلي، وجمال الدين بن علي الحصني، وأبو العباس أحمد بن محمد القسطلاّني المصري، وأبو العباس أحمد بن علي الموصلي، وتقي الدين عبد الرحمن بن أحمد ا

الإمام الشاطبي في مصر
ذكرت كتب التراجم أن الإمام الشاطبي انتقل إلى مصر بعد ما جاوز الثلاثين من عمره، وكان انتقاله عام (572هـ).

وكان وصول الإمام الشاطبي إلى مصر بعد استقلال صلاح الدين الأيوبي بالحكم في مصر وقيام الدولة الأيوبية، بعد أن كانت وزارة صلاح الدين الأيوبي تابعة لنور الدين محمود زنكي في الشام، ولما فتح صلاح الدين بيت المقدس في هذه المعركة توجه الإمام الشاطبي إلى بيت المقدس، وصلى به وصام فيه رمضان واعتكف.

ولما دخل الشاطبي مصر استقبله القاضي الفاضل عبد الرحيم بن علي اللخمي فأكرمه وبالغ في إكرامه، وأنزله بمدرسته التي بناها بدرب الملوخية داخل القاهرة، وجعله شيخها، وبقي الإمام الشاطبي بها يُقْرِئ القراءات إلى أن توفاه الله.

انظر أيضًا
 منظومة الدرة المضيئة
 إدريس الحداد

المراجع

أشخاص من الدولة الموحدية
أصول النشر في القراءات العشر (المؤلفون)
قراء القرآن
كتاب من الأندلس القرن 12
لاهوتيون مسلمون في القرن 12
مكفوفون
مواليد 538 هـ
نحاة الأندلس
نحاة المدرسة الأندلسية
نحاة في القرن 6 هـ
وفيات 590 هـ

أبو محمد الشاطبي


Stadionul Fadil Vokrri Stadium (), cunoscut ca Stadionul Municipal Priștina () este un stadion multifuncțional situat în localitatea Priștina, Kosovo, care este folosit de cele mai multe ori pentru a găzdui meciuri de fotbal, fiind locul unde își dispută meciurile de "acasă" echipa clubului FK Priștina și Echipa națională de fotbal a Republicii Kosovo. Capacitatea stadionului este de 13.500 locuri.

Istoria

Construcția stadionului a început în anul 1951 iar din 1953 este folosit de clubul FK Priștina. La data de 9 iunie 2018, numele stadionului este schimbat din Stadionul Municipal Priștina în Stadionul Fadil Vokrri, în urma decesului lui Fadil Vokrri (fost jucător, administrator, și președinte al Federației de Fotbal din Kosovo) survenit în aceeași zi. schimbarea a fost anunțată de Shpend Ahmeti, primarul municipiului Priștina.

Evenimente notabile

Concerte
17 decembrie 2007, stadionul era luat cu asalt de către 25.000 oameni pentru prima oară după războiul din Kosovo pentru a asista la concertul rapperului american 50 Cent.

În data de 10 iulie 2010, rapperul american Snoop Dogg concertează pe stadion. A fost cel de-al doilea concert internațional ce are loc la Priștina după concertul lui 50 Cent din 2007 și peste 10.000 de oameni au asistat la concert.

On 15 July 2012. Rapperul albanez Unikkatil ține un concert care urma să fie cel mai mare concert albanez ținut vreodată și la care au participat 25.000 de spectatori, dornici să-l vadă pe "Regele" rapp-ului albanez.

Meciuri internaționale
Pe 7 septembrie 2002, pentru prima oară după războiul din Kosovo stadionul găzduiește un meci amical între Kosovo și Albania terminat cu scorul de 1–0 în favoarea Albaniei.

Meciuri în cupele europene
Stadionul va găzdui miniturneul preliminar al Liga Campionilor 2019-2020.

Echipele participante:

  Lincoln Red Imps FC
  FC Santa Coloma
  SP Tre Penne
  KF Feronikeli Drenas

Inaugurarea
În 13 august 2018, după renovare, s-a desfășurat Supercupa Kosovo între câștigătoarea campionatului – KF Drita și câștigătoarea cupei – FK Priștina.

Referințe

Legături externe

Fadil Vokrri Stadium at EU-Football.info

Stadioane
Fotbal în Kosovo

Stadionul Fadil Vokrri


Harmancık, Karabük ilinin Safranbolu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1530 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 30 km, Safranbolu ilçe merkezine 21 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Safranbolu belde ve köyleri

Harmancık, Safranbolu


Max Neuhaus ( - ), considéré comme le père de l'installation sonore, était un artiste sonore américain, musicien et compositeur. Il était un interprète reconnu en musique expérimentale et en percussion contemporaine dans les années 1960. Il s'est ensuite consacré au travail son dans le champ des arts plastiques et a créé de nombreuses installations sonores pérennes et éphémères au cours des quatre décennies qui ont suivi.

Biographie
Max Neuhaus est né le 9 août 1939 à Beaumont, Texas et a fréquenté le lycée à Houston. Il étudie les percussions avec Paul Price à la Manhattan School of Music et obtient une maîtrise en musique en 1962. Il se produit en tant que soliste de percussion lors de tournées de concerts à travers les États-Unis avec Pierre Boulez (1962-1963) et Karlheinz Stockhausen (1963-1964). En 1964 et 1965, il donne des récitals en solo au Carnegie Hall de New York et dans quinze grandes villes européennes. En 1966, il publie sur Mass Art Inc., quatre performances live de Fontana Mix (1958) de John Cage, une partition graphique initialement destinée à une oeuvre sur cassette, avec ou sans instruments supplémentaires. Les Fontana Mix-Feed de Neuhaus utilisaient une rétroaction contrôlée générée en plaçant des microphones de contact sur des instruments à percussion et en raccordant les microphones à des haut-parleurs placés directement en face des instruments. La nature unique de la vision du percussionniste et pionnier de la musique électronique Max Neuhaus sur le matière de Cage est une interprétation si radicale qu'elle est devenue une toute nouvelle pièce, une combinaison des idées de Cage avec celles de Neuhaus. Ke résultat n'est pas seulement une refonte de Cage, mais une avancée révolutionnaire dans la musique électronique .

Son travail de percussionniste a donné lieu à un album de percussions solo contemporaines, Electronics & Percussion - Five Realizations By Max Neuhaus, qu'il a enregistré pour Columbia Masterworks en 1968, et qui a été produit par David Behrman.

En 1968, il poursuit une carrière d'artiste contemporain en développant des installations d'art sonores, utilisant des sons électroniques ou électroacoustiques qui émanent d'une source dans un espace ou un lieu particulier. Il a inventé le terme "installation sonore" pour décrire ses œuvres sonores qui n'étaient ni de la musique ni des événements. L'installation Times Square a été réalisée en 1977 sous une grille sur un îlot de circulation à Manhattan où les piétons était "enveloppés par un Drone (musique) [sonore] produisant une résonance profonde et légèrement ondulante, sa tonalité évoquant des carillons graves ou des cloches d'église". D'autres œuvres comprenaient, par exemple, des sifflets placés sous l'eau dans des piscines, des sons électroniques dans un arboretum et des sons modifiés d'auditeurs sifflant des airs sur une radio publique.

Artiste de renommée internationale, il a participé aux Documenta 6 et 9 de Kassel et à la Biennale de Venise. Les installations sonores permanentes de Max Neuhaus se trouvent, entre autres, à :

 La collection Menil, Houston, États-Unis
 Synagogue Stommeln, Stommeln, Allemagne
 Promenade du Pin, Genève, Suisse
 Gewerbeschule Bern (gibb - Berufsfachschule), Berne, Suisse
 Times Square, New York, États-Unis
 Le Centre National d'Art Contemporain de Grenoble, France
 La Dia Art Foundation, Beacon, New York, États-Unis
 CAPC, musée d'art contemporain de Bordeaux, Bordeaux, France
 AOK Hesse – Beratungscenter Kassel-City, Kassel, Allemagne
 Château de Rivoli, Turin, Italie
 Kunsthaus Graz, Graz, Autriche
 Musée d'Art moderne de Paris, France

Vie privée
.

Production

Œuvres sonores
 "Zyklus, Zyklus for One Percussionist, WER 60010 - LP (Baden-Baden: Wergo, 1963)
 "Electronics & Percussion" (Five Realizations By Max Neuhaus) - CD (1968)
 "Radio Net" - mp3 (1977)
 "Fontana Mix-Feed (Six Realizations Of John Cage)" - CD (2003)
 "The New York School: Nine Realizations Of Cage, Feldman, Brown" - CD (2004)

Livres

 "Max Neuhaus: Sound Works", Ostfildern-Stuttgart: Cantz (1994) (Volume I, Inscription, Volume II, Drawings, Volume III, Place) (Ostfildern-Stuttgart: Cantz, 1994)
 .

Bibliographie

  Persano, Giorgio (1990), "Max Neuhaus: Elusive Sources and 'Like' Spaces"

  Cooke, Lynne, Karen Kelly et Barbara Schröder, éd. (2009). "Max Neuhaus (Times Square, Time Piece Beacon)", Dia Art Foundation

 Murph, Megan (2013), Max Neuhaus and the Musical Avant-Garde. Thesis. Louisiana State University.
   Daniele Balit et Matthieu Saladin (ed.), Max Neuhaus - Les pianos ne poussent pas sur les arbres, Les Presses du Réel, 2013
 Balit, Daniele (2015) "Pour une musique écologique – Max Neuhaus", Critique d'art [En ligne], 44 | Printemps/Eté 2015, mis en ligne le 01 juin 2016, consulté le 12 avril 2022

 Eppley, Charles (May 2017). Soundsites: Max Neuhaus, Site-Specificity, and the Materiality of Sound as Place. Dissertation. Stony Brook University.
 Eppley, Charles (December 2017). "Times Square: Strategies and Contingencies of Preserving Sonic Art," Leonardo Music Journal.
 Murph, Megan (2018). Max Neuhaus, R. Murray Schafer, and the Challenges of Noise. Dissertation. University of Kentucky.
 Balit, Daniele (2018) "Max Feed – Œuvre et héritage de Max Neuhaus", Revue D'Ailleurs (Hors-série)
.

Références

Liens externes

 https://www.max-neuhaus.estate
 Articles de Max Neuhaus, années 1950-1980 ( Columbia University, Archival Collections: Rare Book and Manuscript Library)
 Site Web Max Neuhaus (archives du 26 juin 2018; consulté le 1er février 2019)
 Dia Art Foundation: Phare de pièce de temps
 Kunsthaus Graz : Time Piece Graz
 Max Neuhaus Papers à la Rare Book and Manuscript Library, Columbia University, New York, NY

Artiste sonore
Artiste contemporain américain
Plasticien américain contemporain
Compositeur américain
Artiste d'installation américain
Musicien expérimental américain
Naissance en août 1939
Décès en février 2009
Décès à 69 ans
Maratea

Max Neuhaus


كود النشاط  هو قيمة عددية أو نصية أو أكثر من قيمة تحدد خصائص العمل أو تقوم بشكل ما بتصنيف أحد الأنشطة بالبرنامج الزمني بما يتيح تنقية وترتيب الأنشطة داخل التقارير.

انظر أيضا
 نشاط (إدارة مشروعات)
 خصائص النشاط (إدارة مشروعات)

مصادر
- دليل للدليل المعرفي لإدارة المشروعات - الطبعة الثالثة
Project Management Body of Knowledge

إدارة المشاريع

كود النشاط


Die Oregon-Eiche (Quercus garryana), auch  genannt, ist ein Laubbaum aus der Gattung der Eichen in der Familie der Buchenartigen. Das Verbreitungsgebiet liegt in Nordamerika.

Beschreibung
Die Oregon-Eiche ist ein laubabwerfender 15 bis selten 20 Meter hoher Baum mit einzelnem Stamm oder 1 bis 3 Meter hoher Strauch. Die Borke ist hellgrau oder beinahe weiß und schuppig. Die Zweige sind braun, rot oder gelblich, 2 bis 4 Millimeter im Durchmesser, dicht flaumhaarig oder kahl. Die Knospen sind 2 bis 12 Millimeter lang, braun oder gelblich, eiförmig bis spindelförmig, spitz, und drüsig oder flaumig behaart.
Die Blätter sind einfach und haben einen 4 bis 10 Millimeter langen Blattstiel. Die Blattspreite ist 25 bis 120 selten 140 Millimeter lang und 15 bis 85 Millimeter breit, verkehrt eiförmig, elliptisch oder rundlich, mit beidseitig drei bis fünf Lappen etwas bis tief eingebuchtet, mit gerundeter oder keilförmiger selten herzförmiger Basis und stumpfer Spitze. Die Blattoberseite ist hell bis dunkelgrün und spärlich mit Sternhaaren bedeckt, die Unterseite ist hellgrün oder gelblich bereift und spärlich bis dicht mit 0,1 bis 1 Millimeter langen Haaren bedeckt. Es werden vier bis sieben gelbliche Nervenpaare gebildet.

Die Eicheln stehen einzeln oder in Gruppen bis zu drei. Sie sind beinahe sitzend oder stehen selten an 10 bis 20 Millimeter langen Stielen. Der Fruchtbecher ist tassenförmig bis halbkugelig, 4 bis 10 Millimeter tief, 12 bis 22 Millimeter im Durchmesser und gelblich- oder rötlichbraun geschuppt. Die Eicheln sind hellbraun, länglich bis rundlich, 25 bis 30 (selten ab 12 und bis 40) Millimeter lang und 14 bis 20 (selten 10 bis 22) Millimeter im Durchmesser, kahl oder flaumhaarig. Die Chromosomenzahl beträgt .

Verbreitung und Ökologie
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in British Columbia in West-Kanada und in Oregon, Washington und Kalifornien in den Vereinigten Staaten. Die Art wächst in sommertrockenen, durch vorgelagerte Berge von den Pazifikwinden abgeschirmten Gebirgslagen bis in 1200 Metern Höhe im Grenzbereich von Wald und Steppe auf steinigen, flachgründigen und armen Böden. Man findet sie oft zusammen mit Douglasien.

Systematik und Forschungsgeschichte
Die Oregon-Eiche (Quercus garryana) ist eine Art aus der Gattung der Eichen (Quercus) in der Familie der Buchengewächse (Fagaceae). Die gültige Erstbeschreibung erfolgte 1840 durch William Jackson Hooker.

Es werden drei Varietäten unterschieden:
 Quercus garryana var. breweri (Engelmann) Jepson
 Quercus garryana var. garryana
 Quercus garryana var. semota Jepson

Verwendung
Die Oregon-Eiche ist wohl die wirtschaftlich wichtigste Eiche des pazifischen Nordamerikas, sie wird jedoch aufgrund des unwegsamen Geländes wenig genutzt.

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

Eichen

Oregon-Eiche


ආගමික වැදගත්කම

බුද්ධාගම
සිදුහත් උපත ලැබුවේ මෙම ගස යට ය.

හින්දු ආගම
ඉන්දියාවේ ශිව දෙවියන් වෙනුවෙන් ඉදි වූ කෝවිල්හී සල්ගස වැඩිපුරම දැකිය හැක. හින්දි භාෂාවේන් මීට ශිව කමල් යනුවෙන් පවසනවා. දෙමළ බසින් නාගලිංගම් ලෙසද,.බෙංගාලි බසින් නාග්කේශර්'' යනුවෙන්ද හදුන්වනවා.කන්නඩා බසින් නාගලිංග පුෂ්ප ලෙස හදුන්වනවා. නාගමල්ලි මල හෝ මල්ලිකර්ජුන මල ලෙසින් තෙලිඟු බසින් හැදින්වෙනවා.

ප්‍රයෝජන

Gallery

 31 ජූලි 2018

බාහිර සබැදි
Haryana Online: Sal

සල් (බුද්ධ චරිතය සබැඳි)


بلدية باربيرا ديل باليس (بالكاتالانية: Barberà del Vallès) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 29.208 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

توأمة
لباربيرا ديل فاليس اتفاقيات توأمة مع كل من:
 غرولياسكو
 ليناريس

أعلام
 اغوس ميدينا

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة
بلديات في فالس أوكيدنتل
أماكن مأهولة في فالس أوكيدنتل

باربيرا ديل فاليس


Greatest Hits es el segundo álbum de grandes éxitos, el álbum en general número duodécimo y el último álbum por la banda Irlandesa Westlife, siendo lanzado el 21 de noviembre de 2011. Greatest Hits es el segundo álbum de éxitos seguido por Unbreakable - The Greatest Hits Vol. 1. El álbum no está bajo Syco Music y no bajo la tutela de Simon Cowell, al haber dejado a Syco y Cowell en marzo de 2011.

Contiene numerosos sencillos que abarcan toda la carrera de la banda, como también nuevas canciones, que incluye el sencillo "Lighthouse", producido por John Shanks, que precede a la publicación del álbum.

Historia
Se grabó entre mayo y septiembre de 2011 con el productor del álbum Gravity, John Shanks, y nuevos productores como Dan Radclyffe y Boxsta Martin. El 5 de septiembre de 2011, fue confirmado que el título del álbum sería simplemente titulado Greatest Hits. La banda dijo: "Es casi difícil de creer que hemos estado haciendo esto tanto tiempo. Estamos increíblemente orgullosos de lo que hemos logrado y estamos buscando lanzar nuestro álbum de grandes éxitos como un gracias a nuestros fanes que nos han apoyado a lo largo de nuestra carrera." Egan agregó: "Nuestro álbum de grandes éxitos estará a la venta pronto, y hemos trabajado mucho en colocar cuatro o cinco nuevas canciones para el álbum. Las nuevas canciones son maravillosas y realmente estamos muy contentos con ellas. Pensamos que a los fanes también les encantarán." Feehily agregó, "Es un Westlife muy diferente," "Estamos poniendo nuestros últimos toques a nuestras nuevas canciones". Bryne explicó: "Estoy haciendo de todo un poco para ser honesto," "Regresamos de Reino Unido, estuvimos allí durante cuatro días. Estábamos en el estudio durante cuatro o cinco semanas pero terminamos allí cerca de un mes." En China Daily, dijeron que Westlife había llevado su música y carrera a otro nivel.

"Todos al menos tenemos 30 años de edad. Todos podríamos ir a casa ahora y estaremos bien por el resto de nuestras vidas", dijo Feehily. "Así que, si vamos a hacer más discos, queremos hacerlos bien. De lo contrario, no queremos hacerlo para nada."

El álbum es un conjunto de tres discos. El 4 de septiembre de 2011, Amazon.co.uk y Play.com revelaron además de las ediciones estándar y deluxe, que cada tienda de discos incluía tarjetas postales gratis y copias firmadas exclusivamente. El 8 de septiembre de 2011, el enlace de un pedido previo estaba disponible para 36 países en su tienda oficial. El 15 de septiembre de 2011, el enlace de pre-pedido para la edición especial limitada fue anunciado. Contiene 2CD/DVD del álbum de grandes éxitos junto a un póster y fotografías exclusivas de los chicos e incluye un libro especial de fotos mostrando a los chicos en un viaje increíble en sus últimos 14 años. Como un gracias a todos sus seguidores por el apoyo, los chicos firmaron las primeras 500 copias del conjunto. La edición firmada del álbum se vendió en menos de 24 horas. Antes de eso, en agosto de 2011, hicieron un concurso para los fanes para contribuir en el próximo set de Westlife. Estaban buscando hacer uno especial lleno de algunas de las mejores cosas que han coleccionado en su tiempo como fan de Westlife. El 27 y 31 de octubre de 2011, Sony Music anunció una "competencia PureSolo" de firmas junto con sus éxitos.

El 12 de octubre de 2011, la página oficial anunció la lista completa de canciones. Mientras que 4music anunció la lista de canciones para el DVD. Hay cuatro nuevas canciones en la edición estándar, ellas son: "Beautiful World" (escrita por Feehily, Shanks y Ruth-Anne Cunningham), "Wide Open" y "Last Mile of the Way" (coescrita por Byrne, Filan, Dimitri Ehrlich, Coyle Girelli) y el primer sencillo que sería lanzado el 14 de noviembre de 2011, "Lighthouse."

Carátula
La sesión de fotos del álbum sucedió en Sudáfrica comenzando el 17 de septiembre de 2011, simultáneamente con la grabación del vídeo musical del principal sencillo. Fue descrita como una "sesión de fotos muy especial" en Female First. El 12 de octubre de 2011, la página oficial publicó la carátula del álbum. Julia Simpson de Yahoo OMG! UK informó: "Westlife ha sido conocido por hacer poses cursis en su tiempo. Y estamos tan encantados de ver que la sesión de su nuevo álbum se los ve en sus mejores poses. La boyband Irlandesa (que son Nicky, Kian, Mark y Shane) dominan el arte de una toma de mirar a la distancia en la portada de su Greatest Hits. Y sabemos que probablemente tomamos muchas tazas de té mirando una pantalla de ordenador demasiado tiempo pero nos hemos convencido que nos están mirando a nosotros. Hemos visto el nuevo sencillo Lighthouse y nos hizo sentir a todos otoñales. Y esta toma está teniendo el mismo efecto - con el cielo azul fresco, tonalidades de naranja y los árboles."

Promoción

Lista de canciones
 Edición estándar

 Edición Deluxe Disco Bonus

 Edición Deluxe BONUS DVD

Lanzamiento

Lanzamientos principales

Lanzamiento importado

Referencias

Álbumes de Westlife
Álbumes de 2011
Álbumes de grandes éxitos

Greatest Hits (álbum de Westlife)


Jogah (Jokao, Gahongas), Jogah, ili Jungies, rasa su malih humanoidnih duhova prirode iz irokeškog folklora (Mohawk, Cayuga, Tuscarora, Seneca), koji se na engleskom ponekad nazivaju "patuljci" ili "pigmeji". Obično su nevidljivi, ali ponekad se otkriju ljudima, osobito djeci, starijima i vračevima. U većini plemena, Jogah se opisuju kao plemena visoka do koljena, iako se za male ljude kod Tuscarora kaže da su visoki četiri stope. Često su povezani s bogom groma Hinunom, za kojeg se kaže da je njihov djed. Jogah se mogu šaliti i čak mogu biti opasni za ljude koji ne poštuju njih ili njihov prirodni dom, ali općenito su prijateljski raspoloženi prema Irokezima i ponekad će činiti usluge ljudima koji im ostave duhan ili druge darove.

Postoji nekoliko različitih vrsta Jogaha ili malih ljudi koji se pojavljuju u irokezskom folkloru. Gahonge (Bacači kamena ili Valjači kamena) su zemaljski duhovi koji žive na stjenovitim obalama rijeka i špiljama. Nevjerojatno su jaki i odgovorni su za pomicanje kamenja po prirodi. Gandayah ili plesači bubnjeva su duhovi prirode koji često pomažu poštovanim irokeškim farmerima s njihovim usjevima. Dobili su naziv "Drum Dancers" jer su uvijek nevidljivi, pa je samo zvuk njihovih bubnjeva signalizirao njihovu prisutnost Irokezima. Ohdows su gnomi koji žive pod zemljom i drže pod kontrolom zmije i podzemna čudovišta.

Ostali nazivi: Jogaoh, Jo-ga-oh, Jo-ge-oh, Jokao, Jungies, Jogeon, Djogeon, Dzögä:ö', Jongä'on, Dzogeon, Jagahoh, Jeh-geh-oh, Ja-gen-oh, Jigahenh, Che-kah-ha-wha, Giket-on; Gahonga, Gahongas, Gahunga; Ohdow, Ohdows, Ohdowa, Ohdowas, Ohdanwa, Ohdanwas; Yakonenyoya'ks, Yagodinenyoyak, Yah-ko-nen-us-yoks, Shakotinenyoya'ks; Tehotikal:luhe'; Nye:no's'a:'; Enkwehsayen, En-kwe-shu-i-yen, Ogwe's-ha-i; Gandayah, Gandayak, Gendayah; Stone-Throwers, Stone-Rollers, Drum-Dancers.

Izvori

Indijanska mitologija (duhovi prirode)
Irokeška mitologija

Jogah