A globalização arcaica é uma fase na história da globalização que, convencionalmente, se refere a eventos e desenvolvimentos globalizantes desde a época das primeiras civilizações até aproximadamente o ano de 1600 (o período seguinte é conhecido como globalização moderna precoce). A globalização arcaica descreve as relações entre comunidades e Estados e como elas foram criadas pela disseminação geográfica de ideias e normas sociais em nível local e regional.

Os Estados começaram a interagir e comercializar com outros nas proximidades como forma de adquirir bens cobiçados que eram considerados de luxo. Esse comércio levou à disseminação de ideias como religião, estruturas econômicas e ideais políticos. Os comerciantes tornaram-se conectados e cientes dos outros de uma forma que não era evidente. A globalização arcaica é comparável à globalização atual em uma escala muito menor. Não só permitiu a disseminação de bens e commodities para outras regiões, mas também permitiu que as pessoas experimentassem outras culturas. As cidades que participavam do comércio eram unidas por rotas marítimas, rios e grandes rotas comerciais terrestres, algumas das quais estavam em uso desde a antiguidade. A comercialização foi desmembrada de acordo com a localização geográfica, com centros entre os locais de flanco servindo como "break-in-bulk" e pontos de troca por mercadorias destinadas a mercados mais distantes. Durante este período de tempo, os subsistemas eram mais autossuficientes do que são hoje e, portanto, menos vitalmente dependentes uns dos outros para a sobrevivência diária. Enquanto o comércio de longa distância veio com muitas provações e tribulações, ainda muito disso aconteceu durante esse período inicial. A vinculação do comércio envolveu oito subsistemas interligados que foram agrupados em três grandes circuitos, que englobavam os circuitos da Europa Ocidental, Oriente Médio e Extremo Oriente. Essa interação durante o comércio foi a maneira da civilização primitiva de comunicar e difundir muitas ideias que fizeram surgir a globalização moderna e permitiram um novo aspecto à sociedade atual.

Definindo a globalização
A globalização é o processo de aumento da interconexão entre regiões e indivíduos. Os passos para a globalização incluem conexões econômicas, políticas, tecnológicas, sociais e culturais em todo o mundo. O termo "arcaico" pode ser descrito como os primeiros ideais e funções que já foram historicamente aparentes na sociedade, mas podem ter se desintegrado ao longo do tempo.

Existem três pré-requisitos principais para que a globalização ocorra. A primeira é a ideia das Origens Orientais, que mostra como os estados ocidentais se adaptaram e implementaram os princípios que vieram do Oriente. Sem as ideias tradicionais do Oriente, a globalização ocidental não teria surgido como surgiu. A segunda é a distância. As interações entre os estados não eram em escala global e, na maioria das vezes, estavam confinadas à Ásia, Norte da África, Oriente Médio e certas partes da Europa. Com a globalização precoce, era difícil para os Estados interagirem com outros que não estivessem próximos. Eventualmente, os avanços tecnológicos permitiram que os estados soubessem da existência de outros e, por esta razão, a outra fase da globalização pôde ocorrer. A terceira tem a ver com interdependência, estabilidade e regularidade. Se um Estado não é dependente de outro, então não há como eles serem mutuamente afetados um pelo outro. Essa é uma das forças motrizes por trás das conexões e do comércio global; sem ambos, a globalização não teria surgido como surgiu e os Estados ainda seriam dependentes de sua própria produção e recursos para funcionar. Este é um dos argumentos em torno da ideia da globalização precoce. Argumenta-se que a globalização arcaica não funcionou de maneira semelhante à globalização moderna porque os Estados não eram tão interdependentes uns dos outros como são hoje.

Surgimento de um sistema mundial
Os historiadores argumentam que um sistema mundial estava em ordem antes da ascensão do capitalismo entre os séculos XVI e XIX. Isso é conhecido como foi o início do capitalismo, onde o comércio de longa distância, a troca de mercado e a acumulação de capital existiam entre os estados. Em 800 d.C, surgiram os impérios grego, romano e muçulmano cobrindo áreas conhecidas hoje como China e Oriente Médio. As principais religiões, como o cristianismo, o islamismo e o budismo, espalharam-se por terras distantes, onde muitas ainda estão intactas hoje. Um dos exemplos mais populares de rotas comerciais distantes pode ser visto com a rota da seda entre a China e o Mediterrâneo, movimento e comércio de arte e bens de luxo entre as regiões árabes, sul da Ásia e África. Essas relações através do comércio se formaram principalmente no leste e acabaram levando ao desenvolvimento do capitalismo. Foi nessa época que o poder e a terra passaram da nobreza e da igreja para a burguesia e surgiu a divisão do trabalho na produção. Durante a última parte do século XII e início do século XIII, um sistema de comércio internacional foi desenvolvido entre estados que vão do noroeste da Europa à China.

Durante os anos 1500, outros impérios asiáticos surgiram, que incluíam o comércio a distâncias maiores do que antes. Durante as primeiras trocas entre estados, a Europa tinha pouco a oferecer, com exceção de escravos, metais, madeira e peles. O impulso para a venda de itens no leste impulsionou a produção europeia e ajudou a integrá-los na bolsa. A expansão europeia e o crescimento das oportunidades de comércio possibilitadas pelas Cruzadas aumentaram o renascimento da agricultura, mineração e manufatura. A rápida urbanização em toda a Europa permitiu uma conexão do Mar do Norte a Veneza. Os avanços na industrialização, juntamente com o aumento do crescimento populacional e as crescentes demandas do comércio oriental, levaram ao crescimento de verdadeiros empórios comerciais com saídas para o mar.

Há uma natureza 'multipolar' na globalização arcaica, que envolveu– a participação ativa de não-europeus. Por ser anterior à Grande Divergência do século XIX, em que a Europa Ocidental superou o resto do mundo em termos de produção industrial e produção econômica, a globalização arcaica foi um fenômeno impulsionado não apenas pela Europa, mas também por outros países economicamente desenvolvidos. Centros do Velho Mundo como Guzerate, Bengala, litoral da China e Japão.

Esses movimentos pré-capitalistas eram mais regionais do que globais e, em sua maioria, temporários. Essa ideia de globalização precoce foi proposta pelo historiador AG Hopkins em 2001. Os principais pontos de Hopkins sobre a globalização arcaica podem ser vistos com o comércio e a diáspora que se desenvolveu a partir disso, bem como as ideias religiosas e os impérios que se espalharam por toda a região. Essa nova interação entre os Estados levou a interconexões entre partes do mundo que levaram à eventual interdependência entre esses atores estatais. Os principais atores que participavam da difusão de bens e ideias eram reis, guerreiros, sacerdotes e comerciantes. Hopkins também aborda que, durante esse período, as miniglobalizações foram proeminentes e que algumas entraram em colapso ou se tornaram mais insulares. Essas miniglobalizações são chamadas de episódicas e rompidas com impérios, às vezes, superando e tendo que se retrair. Essas miniglobalizações deixaram resquícios que permitiram ao Ocidente adotar esses novos ideais, levando à ideia de capitalismo ocidental. Os ideais adotados podem ser vistos no sistema monetário ocidental e são centrais para sistemas como o capitalismo que define a modernidade e a globalização moderna.

Os três princípios da globalização arcaica
A globalização arcaica consiste em três princípios: universalização da realeza, expansão dos movimentos religiosos e compreensão medicinal.

 A universalização da realeza levou soldados e monarcas a longas distâncias a encontrar honra e prestígio. No entanto, a travessia por terras estrangeiras também deu aos viajantes a oportunidade de trocar mercadorias valiosas. Isso ampliou o comércio entre terras distantes, o que consequentemente aumentou a quantidade de relações sociais e econômicas.
 Apesar das grandes distâncias percorridas pelos monarcas e suas companhias, as peregrinações continuam sendo um dos maiores movimentos globais de pessoas.
 Finalmente, o desejo por uma saúde melhor foi o impulso remanescente por trás da globalização arcaica. Embora o comércio de especiarias, pedras preciosas, animais e armas permanecesse de grande importância, as pessoas começaram a buscar remédios em terras distantes. Isso implementou mais rotas comerciais, especialmente para a China para o chá.

Troca econômica
Com o aumento do comércio e da articulação do Estado, o intercâmbio econômico se estendeu por toda a região e fez com que os atores formassem novas relações. Este desenvolvimento econômico inicial pode ser visto nas Feiras de Champagne, que eram mercados ao ar livre onde os comerciantes viajantes vinham vender seus produtos e fazer compras. Tradicionalmente, as feiras de mercado usavam o escambo em vez do dinheiro, uma vez que os comerciantes itinerantes maiores começaram a frequentá-los, a necessidade de moeda tornou-se maior e um cambista precisava ser estabelecido. Alguns acadêmicos históricos argumentam que este foi o início do papel do banqueiro e da instituição de crédito. Um exemplo pode ser visto com um indivíduo que precisa de um item que o comerciante urbano normalmente não tem em estoque. O buscador do produto faz o pedido do item, que o comerciante promete trazer para ele na próxima vez. O interessado pelo produto teria três opções: dar crédito ao comerciante pagando antecipadamente, dar garantia ao comerciante que só pagará pelo produto assim que o item estiver em estoque ou algum tipo de concessão é feita por meio de um adiantamento. Se o comprador do produto não tiver a quantia exigida pelo comerciante, ele pode tomar emprestado do capital armazenado pelo doleiro ou pode hipotecar parte da colheita esperada, seja de um cambista ou do comerciante de quem está buscando mercadorias. Essa longa transação acabou resultando em um sistema econômico complexo, uma vez que o mercado semanal começou a se expandir do escambo para o sistema monetizado exigido pelo comércio de longa distância.

Um fator revelante do comércio se desenvolveu quando os comerciantes que moram em outras cidades decidiram ir até o centro do mercado com objetivo de comprar ou vender mercadorias. Os comerciantes então começariam a se reunir no mesmo local semanalmente, permitindo que eles combinassem com outros comerciantes para trazer itens especiais para troca que não eram exigidos pelos agricultores locais, mas para os mercados em suas cidades de origem. Quando os moradores na região fazem pedidos antecipados, os clientes de cidades diferentes podem começar a fazer pedidos de itens em uma cidade distante que seu comerciante pode encomendar o seu item. Este ponto de encontro central, torna-se o foco do comércio de longa distância e como ele começou a aumentar.

Expansão do comércio de longa distância
Para que o comércio pudesse se expandir durante esse período inicial, foram necessárias algumas funções básicas do mercado, bem como dos comerciantes. A primeira foi a segurança. As mercadorias que estavam sendo transportadas passaram a ter mais valor, e os comerciantes precisavam proteger suas mercadorias cobiçadas, principalmente porque viajavam,, muitas vezes, para áreas pobres onde o risco de roubo era alto. Para superar este problema, os comerciantes começaram a viajar em caravanas como forma de garantir a sua segurança pessoal, bem como a segurança dos seus bens. O segundo pré-requisito para o início do comércio de longa distância tinha que ser um acordo sobre uma taxa de câmbio. Como muitos dos comerciantes vinham de terras distantes com diferentes sistemas monetários, um sistema teve que ser implementado como forma de impor o pagamento de mercadorias anteriores, pagar dívidas anteriores e garantir que os contratos fossem cumpridos. A expansão também foi capaz de prosperar, desde que tivesse um motivo de troca como forma de promover o comércio entre terras estrangeiras. Além disso, o acesso de comerciantes externos dos locais de negociação foi um fator crítico no crescimento das rotas comerciais.

A difusão de bens e ideias
Os bens mais populares produzidos eram as especiarias, que eram comercializadas a curtas distâncias, enquanto os bens manufaturados eram centrais para o sistema e não poderiam ter sido ajudados sem eles. A invenção do dinheiro na forma de moedas de ouro na Europa e no Oriente Médio e papel-moeda na China por volta do século XIII permitiu que o comércio se movesse mais facilmente entre os diferentes atores. Os principais atores envolvidos nesse sistema viam ouro, prata e cobre como valiosos em diferentes níveis. No entanto, as mercadorias foram transferidas, os preços fixados, as taxas de câmbio pactuadas, os contratos celebrados, os créditos concedidos, as parcerias constituídas e os acordos celebrados foram registados e honrados. Durante esse período de globalização, o crédito também foi usado como meio de negociação. O uso do crédito começou na forma de laços de sangue, mas posteriormente levou ao surgimento do "banqueiro" como profissão.

Com a disseminação das pessoas vieram novas ideias, religião e bens por toda a terra, que nunca havia sido observada na maioria das sociedades antes do movimento. Além disso, essa globalização diminuiu o grau de vida feudal ao fazer a transição de uma sociedade autossuficiente para uma economia monetária. A maior parte do comércio que ligava o norte da África e a Europa era controlado pelo Oriente Médio, China e Índia por volta de 1400. Por causa do perigo e do alto custo das viagens de longa distância no período pré-moderno, a globalização arcaica surgiu do comércio de mercadorias de alto valor que ocupavam uma pequena quantidade de espaço. A maioria dos bens produzidos e comercializados eram considerados de luxo e muitos consideraram aqueles itens de maneira cobiçada, tendo um lugar mais alto na escala social.

Exemplos de tais bens de luxo incluem sedas chinesas, ervas exóticas, café, algodão, ferro, chita indiana, cavalos árabes, pedras preciosas e especiarias ou drogas como noz- moscada, cravo, pimenta, âmbar e ópio. O século XIII, bem como os dias atuais, favorecem os itens de luxo devido ao fato de que pequenas mercadorias de alto valor podem ter altos custos de transporte, mas ainda têm um alto valor associado a elas, enquanto mercadorias pesadas de baixo valor não valem a pena ser transportadas para muito longe. As compras de itens de luxo como esses são descritas como consumo arcaico, já que o comércio era amplamente popular para esses itens, em oposição às necessidades cotidianas. A distinção entre alimentos, drogas e matéria médica é, muitas vezes, bastante turva em relação a essas substâncias, que eram valorizadas não apenas por sua raridade, mas porque apelavam para teorias humorais da saúde e do corpo que eram predominantes em toda a Eurásia pré-moderna.

Principais rotas comerciais
Durante o tempo da globalização arcaica, havia três grandes rotas comerciais que ligavam a Europa, a China e o Oriente Médio. A rota mais ao norte passava principalmente pelo Império Mongol e tinha quase  milhas de comprimento. Embora a rota consistisse principalmente em vastas extensões de deserto com poucos ou nenhum recurso, os comerciantes ainda a percorriam. A rota ainda era percorrida porque, durante o século XIII, Kubilai Khan uniu o Império Mongol e cobrava apenas um pequeno aluguel de proteção aos viajantes. Antes da unificação, os comerciantes do Oriente Médio usavam o caminho, mas eram parados e tributados em quase todas as aldeias. A rota do meio ia da costa da Síria até Bagdá, local onde o viajante podia seguir a rota terrestre pela Pérsia até a Índia; ou navegar até a Índia pelo Golfo Pérsico. Entre os séculos VIII e X, Bagdá era uma cidade mundial, mas no século XI começou a declinar devido a desastres naturais, incluindo inundações, terremotos e incêndios. Em 1258, Bagdá foi tomada pelos mongóis. Os mongóis forçaram altos impostos sobre os cidadãos de Bagdá, o que levou a uma diminuição na produção, fazendo com que os comerciantes contornem a cidade. A terceira rota, mais ao sul, passou pelo Egito controlado pelos mamelucos. Após a queda de Bagdá, o Cairo se tornou a capital islâmica.

Algumas grandes cidades ao longo dessas rotas comerciais eram ricas e prestavam serviços para comerciantes e mercados internacionais. Palmira e Petra, localizadas nas margens do deserto sírio, floresceram principalmente como centros de poder do comércio. Eles policiariam as rotas comerciais e seriam a fonte de suprimentos para as caravanas de comerciantes. Eles também se tornaram lugares onde pessoas de diferentes origens étnicas e culturais podiam se encontrar e interagir. Essas rotas comerciais eram as vias de comunicação para as antigas civilizações e suas sociedades. Novas invenções, crenças religiosas, estilos artísticos, linguagens e costumes sociais, bem como bens e matérias-primas, eram transmitidos por pessoas que se deslocavam de um lugar para outro para realizar negócios.

Protoglobalização
A protoglobalização é o período que se seguiu à globalização arcaica que ocorreu entre os séculos XVII e XIX. As rotas globais estabelecidas no período da globalização arcaica deram lugar a rotas em expansão mais distintas e sistemas de comércio mais complexos no período da protoglobalização. Arranjos comerciais familiares, como a Companhia Britânica das Índias Orientais, surgiram nesse período, possibilitando trocas em maior escala. O comércio de escravos era especialmente extenso e a produção em massa associada de mercadorias nas plantações é característica dessa época.

Como resultado de uma quantidade mensurável de regiões poliétnicas devido a essas rotas comerciais de maior frequência, a guerra tornou-se proeminente. Tais guerras incluem a Guerra Franco-Indígena, a Guerra Revolucionária Americana e a Guerra Anglo-Holandesas entre a Inglaterra e a República Holandesa.

Globalização moderna
A forma moderna de globalização começou a tomar forma durante o século XIX. Os primórdios em evolução deste período foram, em grande parte, responsáveis pela expansão do Ocidente, do capitalismo e do imperialismo apoiados pelo Estado-nação e pela tecnologia industrial. Isso começou a surgir durante os anos 1500, continuando a se expandir exponencialmente ao longo do tempo, à medida que a industrialização se desenvolveu no século XVIII. As conquistas do Império Britânico e as Guerras do Ópio contribuíram para a industrialização e formação da crescente sociedade global porque criaram vastas regiões de consumo.

A Primeira Guerra Mundial foi quando a primeira fase da globalização moderna começou a tomar força. É dito por VM Yeates que as forças econômicas da globalização foram parte da causa da guerra. Desde a Primeira Guerra Mundial, a globalização se expandiu muito. As melhorias em evolução das empresas multinacionais, tecnologia, ciência e veículos de comunicação social foram resultados de extensas trocas mundiais. Além disso, instituições como o Banco Mundial, a Organização Mundial do Comércio e muitas empresas internacionais de telecomunicações também moldaram a globalização moderna. A World Wide Web também desempenhou um grande papel na globalização moderna. A internet fornece conectividade através das fronteiras nacionais e internacionais, auxiliando na ampliação de uma rede global.

Teoria da história
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Globalização arcaica


Beos may refer to:

 BeOS, an operating system
 Brain Electrical Oscillation Signature Profiling
 Beos Station, rail station in Indonesia

See also
 BEO (disambiguation)

Beos


Gulfstream Aerospace er en amerikansk flyproducent. Selskabet blev grundlagt i 1958, og er et 100% ejet datterselskab af General Dynamics, og har hovedsæde i Savannah, Georgia. Siden grundlæggelsen har Gulfstream produceret over 2.000 fly.

Nuværende flytyper

I januar 2016 producerede Gulfstream følgende modeller som private fly:
 Gulfstream G150—baseret på G100
 Gulfstream G280—baseret på G200
 Gulfstream G350/G450— baseret på Gulfstream IV-SP
 Gulfstream G500—
 Gulfstream G550—baseret på Gulfstream V
 Gulfstream G600—
 Gulfstream G650—ultra-lang-kabine, ultra-long-range business jet

Tidligere flytyper

 Gulfstream G100—to-motoret business jet
 Grumman Gulfstream I—dobbelt-turboprop business aircraft
 Grumman Gulfstream II—to-motoret business jet
 Gulfstream III—to-motoret business jet
 Gulfstream IV—to-motoret business jet
 Gulfstream V—to-motoret business jet
 Gulfstream G200—baseret på IAI Galaxy
 Gulfstream G300—to-motoret business jet
 Gulfstream G400—to-motoret business jet
 Gulfstream American Hustler—eksklusivt fly
 Gulfstream Peregrine—en-motoret business jet prototype
 Gulfstream Peregrine 600—militært træningsfly
 Shuttle Training Aircraft
 Sukhoi-Gulfstream S-21

Eksterne henvisninger

 Gulfstreams Aerospaces officielle hjemmeside

Flyproducenter fra USA
Etableret i 1958
Georgia

Gulfstream Aerospace


Pipistrel (en esloveno: Pipistrel d.o.o Ajdovščina) es un fabricante aeronáutico esloveno, conocido por la construcción de planeadores y aeronaves ultraligeras de materiales compuestos y altas prestaciones.

Historia

La empresa fue fundada en 1987 por Ivo Boscarol, fabricante del primer avión privado de la antigua Yugoslavia. En aquel entonces, bajo el régimen totalitario yugoslavo, era casi inimaginable subirse en un avión particular para volar libremente por el país. Así que se empezó a hacerlo con ultraligeros.
El primer desarrollo de Pipistrel fue una serie de trikes o ultraligeros pendulares que lograron ser exportados a varios países de Europa y África, especialmente luego de la independencia de Eslovenia en 1991.

A fines de 1994 comenzó el desarrollo del modelo Sinus, un motoplaneador ultraligero de crucero fabricado en materiales compuestos, que fue presentado en la feria aeronáutica Aero Friedrichshafen en abril de 1995, cosechando considerable interés del público por su innovativo diseño y buenas prestaciones. El Sinus voló por primera vez en 1995 y logró rápidamente su éxito comercial, sirviendo además como base para sucesivos modelos de aviones de Pipistrel.

El primer desarrollo derivado del Sinus fue el Pipistrel Virus, que mantiene prácticamente el mismo fuselaje y empenaje, pero con un ala más corta para hacerlo un avión más veloz y ágil. El primer vuelo del Virus fue el 10 de agosto de 1999.

En el año 2000, Pipistrel decide iniciar la construcción de su nueva fábrica en el aeródromo de Ajdovščina, en el sudoeste de Eslovenia, colocándose la piedra fundamental en 2003 y finalizando su construcción un año más tarde.

En el año 2001 se inicia el desarrollo del motoplaneador ultraligero Taurus, de un diseño más convencional para un planeador, manteniendo las mismas alas de 15 metros heredadas del Sinus. El primer vuelo del Taurus fue en el 2004 y para el año 2011 ya se habían vendido 100 unidades. El Taurus sirvió a su vez como base para el primero de varios aviones eléctricos de Pipistrel, el Taurus Electro, que voló por primera vez en 2007, convirtiéndose en el primer avión biplaza a propulsión eléctrica, y en 2011 en el primer avión eléctrico biplaza de fabricación en serie.

En 2007 comienza el desarrollo del Virus SW (del inglés "Short Wing", ala corta), haciendo del Virus un avión aún más ágil y veloz que sus antecesores. A partir de su entrada en servicio en 2008, este modelo se convertiría en el líder de ventas de Pipistrel, y base para su primer avión con certificado de tipo otorgado por EASA, el Virus SW 121, en 2016.

En 2009 inicia el desarrollo del primer avión cuatriplaza de Pipistrel, el Panthera, que es presentado en AERO Friedrichshafen dos años más tarde. El primer vuelo del Panthera se lleva a cabo en 2013. Actualmente, el Panthera se encuentra en proceso de certificación según normas EASA CS-23, aunque ya se puede adquirir en su versión experimental. En un futuro, Pipistrel planea incluir la versión a propulsión híbrida-eléctrica, actualmente en desarrollo en el marco del proyecto MAHEPA, y una versión completamente eléctrica.

Debido a restricciones climáticas y falta de espacio en el aeródromo de Ajdovščina, en 2012 se inicia el diseño y construcción de la nueva planta de Pipistrel en el aeropuerto de Gorizia, Italia, a poca distancia de la frontera con Eslovenia. Allí se producen en la actualidad todos los modelos de aeronaves de Pipistrel.

En 2012 vuela por primera vez el Pipistrel Alpha Trainer, un avión basado en el Virus, pero de construcción y equipamiento más simple y ligero, y de operación más económica, orientado principalmente a instrucción de pilotos bajo las categorías UL y LSA. El Alpha Trainer serviría de base para el proyecto WATTsUP, financiado por la Comisión Europea para el desarrollo de un avión biplaza eléctrico. El resultado de este programa sería el Pipistrel Alpha Electro, que voló por primera vez en 2015, entrando en servicio como el primer avión eléctrico (no planeador) de producción en serie en 2018.

Nombre
Por las luces encendidas en la parte delantera de la aeronave de Pipistrel, junto a la característica forma triangular del ala de los ultraligeros pendulares, la población local empezó a llamarlo murciélago. En latín murciélago se dice pipistrellus (cf. italiano 'pipistrello').

Producción de aeronaves

Planeadores y aeronaves ligeras
 Pipistrel Alpha Trainer
 Pipistrel Apis
 Pipistrel Apis-Bee
 Pipistrel Panthera
 Pipistrel Sinus
 Pipistrel Taurus
 Pipistrel Virus
 Pipistrel Virus SW

Aeronaves eléctricas
 Pipistrel Alpha Electro
 Pipistrel Apis Electro
 Pipistrel Taurus Electro
 Pipistrel Taurus G4
 Pipistrel WATTsUP

Trikes y ultraligeros pendulares
 Pipistrel Basic
 Pipistrel Plus
 Pipistrel Spider
 Pipistrel Twister

Éxitos y reconocimientos
Pipistrel ha obtenido diferentes premios:
 2003: Ivo Boscarol obtuvo el premio al empresario del año y economista del año 2004.
 2004: Diploma internacional de la Asociación Internacional Aeronáutica (FAI) como uno de los más importantes reconocimientos.
 2007 y 2008: Pipistrel ya había triunfado dos veces en las competiciones "Green Flight Challenge" de la NASA con el avión Virus SW que ganó el premio de la nave del futuro.
 2010: en la competición de EBA (European Business Awards) celebrada en Londres con 15.000 empresas postulantes, se nombró a Pipistrel como empresa más innovadora de Europa. Pipistrel fue la primera empresa eslovena en obtener este reconocimiento mundial.
 2011 (25 septiembre al 3 octubre): la fundación CAFÉ, Comparative Aircraft Flight Efficiency, organizó con el patrocinio de la NASA y Google en la base de Moffett Field, aeropuerto del Condado de Sonoma, (California) una competición internacional de vuelo eficiente, denominada Green Flight Challenge. La NASA anunció el lunes 3 de octubre los ganadores de esta competición, que ha sido creada para inspirar el desarrollo de aeronaves más eficientes en la industria de la aeronáutica ecológica. Por tercera vez consecutiva Pipistrel, que había construido para esta ocasión la nave Taurus G4, obtuvo el premio.
Las condiciones para participar en la competición incluían volar durante no más de dos horas un mínimo de 400 millas sin gastar más de 1 galón de combustible por pasajero. Se trata de una carrera entre aeronaves experimentales que se centra en la reducción del consumo de energía al mínimo. Taurus G4 fue el vehículo aéreo con el coste más reducido por pasajero. Pipistrel logró cumplir los requisitos con solo medio galón de gasolina, lo que significa un promedio de cerca de 400 millas por pasajero por galón a una velocidad de 100 millas por hora. La nave es la unión de dos planeadores por una sección central de ala, en medio de la cual se puso un motor eléctrico de 145 kilovatios de baterías de polímero de litio. Cada cabina tiene capacidad para dos personas, lo que le capacita para transportar a cuatro personas. Peso máximo al despegue: 450 kg.

La NASA felicita a Pipistrel USA por demostrar la eficacia de la energía eléctrica, que incidirá en la aviación. Pipistrel subía a la cima obteniendo este año el primer premio otorgado por la NASA.
 2011: el presidente esloveno, Danilo Türk, concedió la condecoración de "la Orden de Oro" a la empresa Pipistrel en reconocimiento a su desarrollo de aeronaves, que se centra en reducir el consumo de energía al mínimo y con la cual Eslovenia se sitúa en primera línea de esta tecnología.

Referencias

  www.worldgreenglight.com
  www.worldgreenglight.com en Argentina
  El presidente esloveno Danilo Türk concedió condecoración de "zlati red" a la empresa Pipistrel.

Enlaces externos
 Sitio oficial de Pipistrel (en inglés)
 Sitio oficial de Pipistrel-USA.com (en inglés)

Aviación de Eslovenia
Fabricantes de aeronaves de Europa

Pipistrel


Rüde Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 6,1 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 363 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Karl-Heinz Köster tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-satrup.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Rüde


Fahrenheit 9/11 is a 2004 American documentary film directed, written by, and starring filmmaker, director, political commentator and activist Michael Moore. The subjects of the film are the presidency of George W. Bush, the Iraq War, and the media's coverage of the war. In the film, Moore claims that American corporate media were cheerleaders for the 2003 invasion of Iraq, and did not provide an accurate or objective analysis of the rationale for the war and the resulting casualties there.

The title of the film alludes to Ray Bradbury's 1953 novel Fahrenheit 451, a dystopian view of the future United States, drawing an analogy between the autoignition temperature of paper and the date of the September 11 attacks; one of the film's taglines was "The Temperature at Which Freedom Burns".

The film debuted at the 2004 Cannes Film Festival, where it was awarded the Palme d'Or, the festival's highest award. It received generally positive reviews from critics, but it also generated intense controversy, particularly including disputes over its accuracy. The film became the highest-grossing documentary of all time (later surpassed by Michael Jackson's This Is It), grossing over $220 million. A follow-up, titled Fahrenheit 11/9, about the presidency of Donald Trump, was released in September 2018.

Synopsis
The documentary begins by suggesting that friends and political allies of George W. Bush at Fox News Channel tilted the election of 2000 by prematurely declaring Bush the winner. It then suggests that the handling of the voting controversy in Florida constituted election fraud.

The documentary then segues into the September 11 attacks of 2001. Moore says Bush was informed of the first plane hitting the World Trade Center on his way to an elementary school in Florida. Bush is then shown sitting in an Emma E. Booker Elementary School classroom with children. When told that a second plane has crashed into the World Trade Center and that the nation is "under attack", Bush allows the students to finish their book reading, and Moore notes that he continued reading The Pet Goat for nearly seven minutes.

Moore then discusses the complex relationships between the U.S. government and the Bush family; and between the bin Laden family, the Saudi Arabian government, and the Taliban, which span over three decades. Moore then states that the United States government evacuated 24 members of the bin Laden family on a secret flight shortly after the attacks, without subjecting them to any form of interrogation.

Moore moves on to examine George W. Bush's Texas Air National Guard service record. Moore contends that Bush's dry-hole oil well attempts were partially funded by the Saudis and by the bin Laden family through the intermediary of James R. Bath, whose name is shown to have been blacked out from Bush's records. Moore alleges that these conflicts of interest suggest that the Bush administration does not serve the interests of Americans. The movie continues by suggesting ulterior motives for the War in Afghanistan, including a natural gas pipeline through Afghanistan to the Indian Ocean.

Moore alleges that the Bush administration induced a climate of fear among the American population through the mass media. Moore then describes purported anti-terror efforts, including government infiltration of pacifist groups and other events, and the signing of the USA PATRIOT Act.

The documentary then turns to the subject of the Iraq War, comparing the lives of the Iraqis before and after the invasion. The citizens of Iraq are portrayed as living relatively happy lives prior to the country's invasion by the U.S. Armed Forces. The film also takes pains to demonstrate war cheerleading in the U.S. media and general bias of journalists, with quotes from news organizations and embedded journalists. Moore suggests that atrocities will occur in Iraq and shows footage depicting U.S. abuse of prisoners.

Later in the film, Lila Lipscomb appears with her family after hearing of the death of her son, Sgt. Michael Pedersen, who was killed on April 2, 2003, in Karbala. Anguished and tearful, she begins to question the purpose of the war.

Tying together several themes and points, Moore compliments those serving in the U.S. military. He claims that the working class of America are always the first to join the Army, so that the people better off do not have to join. He states that those valuable troops should not be sent to risk their lives unless it is necessary to defend America. The credits roll while Neil Young's "Rockin' in the Free World" plays. (Moore had originally intended to use the Who's "Won't Get Fooled Again" but was denied permission by Pete Townshend).

Moore dedicated the film to his friend who was killed in the World Trade Center attacks and to those servicemen and women from Flint, Michigan that have been killed in Iraq: "Michael Pedersen, Brett Petriken and all the soldiers from the Flint area who have died in the Iraq War ... Bill Weems and the 2973 who died on 9/11/01 ... and the countless thousands who have died in Afghanistan and Iraq as a result of our actions."

Production
Originally planned to be financed by Mel Gibson's Icon Productions (which planned to give Michael Moore eight figures in upfront cash and potential backend),
Fahrenheit 9/11 was later picked up by Miramax Films and Wild Bunch in May 2003 after Icon Productions had abruptly dropped the financing deal it made. Miramax had earlier distributed another film for Moore, The Big One, in 1997.

At that time, Disney was the parent company of Miramax. According to the book DisneyWar, Disney executives did not know that Miramax agreed to finance the film until they saw a posting on the Drudge Report. Michael Eisner (the CEO of Disney at that time) called Harvey Weinstein (co-chairman of Miramax at that time) and ordered him to drop the film. In addition, Disney sent two letters to Weinstein demanding Miramax drop the film. Weinstein felt Disney had no right to block the releasing of Fahrenheit 9/11 since the film's $6 million budget was well below the level at which Miramax needed to seek Disney's approval, and it would not be rated NC-17. But Weinstein was in contract negotiations with Disney, so he offered a compromise that he would drop the film if Disney did not like it. Disney responded by having Peter Murphy send Weinstein a letter stating that the film's $6 million budget was only a bridge financing and Miramax would sell off its interest in the movie to get those $6 million back; according to the same letter, Miramax was also expected to publicly state that it would not release the film.

After Fahrenheit 9/11 was nearly finished, Miramax held several preview screenings; they were "testing through the roof". Weinstein informed Eisner that Fahrenheit 9/11 was finished, and Eisner was surprised by the fact that Miramax had continued making the film. Weinstein asked several Disney executives (including Eisner) to watch the film, but all declined; Disney stated again that Miramax would not release the film, and Disney also accused Weinstein of hiding Fahrenheit 9/11 by keeping it off production reports. Disney sent production vice President Brad Epstein to watch Fahrenheit 9/11 on April 24, 2004. According to Weinstein, Epstein said he liked the film; but according to the report Epstein sent to the Walt Disney Company board of directors, Epstein clearly criticized it. Eisner told Weinstein that Disney's board decided not to allow Miramax to release the film. Weinstein was furious and he asked George J. Mitchell (chairman of Disney at that time) to see the film, but Mitchell declined. Weinstein asked lawyer David Boies to help find a solution; the Weinsteins and Moore had also hired Chris Lehane to consult on the film's release strategies. Lehane suggested to reveal Disney's decision to The New York Times.

The New York Times reported about Disney's decision on May 5, 2004. Disney stated that both Moore's agent (Ari Emanuel) and Miramax were advised in May 2003 that Miramax would not be permitted to distribute the film. Disney representatives said Disney had the right to veto any Miramax film if it appeared that its distribution would be counterproductive to the interests of the company; indeed, Disney had blocked Miramax from releasing two films before: Kids and Dogma.

Because of these difficulties, distribution was first secured in numerous countries outside the U.S. On May 28, 2004, after more than a week of talks, Disney announced that Miramax film studio founders Harvey and Bob Weinstein had personally acquired the rights to the documentary after Disney declined to distribute it. The Weinsteins agreed to repay Disney for all costs to that point, estimated at around $6 million. They also agreed to be responsible for all costs to finish the film and all marketing costs not paid by any third-party film distributors. A settlement between the Weinsteins and Disney was also reached so that 60% of the film's profit would be donated to charity.

The Weinsteins established Fellowship Adventure Group to handle the distribution of this film. Fellowship Adventure Group joined forces with Lions Gate Entertainment (which had released two other Miramax-financed films O and Dogma) and IFC Films to release it in the United States theatrically. (Fellowship Adventure Group also handled the film's U.S. home video distribution through Columbia TriStar Home Entertainment). Moore stated that he was "grateful to them now that everyone who wants to see it will now have the chance to do so.

After being informed that the film had been given an R rating by the Motion Picture Association of America, Moore appealed the decision, hoping to obtain a PG-13 rating instead. Moore's lawyer, former Governor of New York, Mario Cuomo, was not allowed to attend the hearing. The appeal was denied on June 22, 2004, and Cuomo contended that it was because he had been banned from the hearing. Some theaters chose to defy the MPAA and allow unchaperoned teenagers to attend screenings.

Release

The film was released theatrically by The Fellowship Adventure Group through a distribution arrangement with Lions Gate Entertainment. On its opening weekend of June 25–27, 2004, the film generated box-office revenues of $23.9 million in the United States and Canada, making it the weekend's top-grossing film. Its opening weekend earned more than the entire U.S. theatrical run of any other feature-length documentary (including Moore's previous film, Bowling for Columbine). The film was released in the United Kingdom on July 2, 2004 and in France on July 7, 2004.

Moore credited part of the theatrical success to the efforts of conservative groups to pressure theaters not to run the film, conjecturing that these efforts backfired by creating publicity. There were also efforts by liberal groups such as MoveOn.org (who helped promote the film) to encourage attendance in order to defy their political opponents' contrary efforts.

Fahrenheit 9/11 was screened in a number of Middle Eastern countries, including the United Arab Emirates, Lebanon, and Egypt, but was immediately banned in Kuwait. "We have a law that prohibits insulting friendly nations", said Abdul-Aziz Bou Dastour of the Kuwaiti Information Ministry. The film was not shown in Saudi Arabia as public movie theaters were not permitted from 1983 until 2017. The Saudi ruling elite subsequently launched an advertising campaign spanning nineteen US cities to counter criticism partly raised in the film. Democratic members of the Coalition Provisional Authority in U.S.-occupied Iraq had the film screened at the Republican Palace in Baghdad.

In Cuba, bootlegged versions of the film were shown in 120 theaters, followed by a prime-time television broadcast by the leading state-run network. It had been widely reported that this might affect its Oscar eligibility, since the film was broadcast on television less than nine months after its theatrical release. However, soon after that story had been published, the Academy of Motion Picture Arts and Sciences issued a statement denying this, saying, "If it was pirated or stolen or unauthorized we would not blame the producer or distributor for that". In addition, Wild Bunch, the film's overseas distributor for Cuba, issued a statement denying a television deal had been struck with Cuban Television. The issue became moot, however, when Moore decided to forgo Oscar eligibility in favor of a pay-per-view televising of the film on November 1, 2004.

Critical reception
The film was received positively by critics. Review aggregator website Rotten Tomatoes reports an approval rating of 82% based on 237 reviews, with an average rating of 7.33/10. The site's critics' consensus reads: "Extremely one-sided in its indictment of the Bush administration, but worth watching for the humor and the debates it'll stir." It also received a score of 67 (generally favorable) on Metacritic, based on 43 reviews.

Film critic Roger Ebert, who gave the documentary three and a half stars out of four, said that the film "is less an exposé of George W. Bush than a dramatization of what Moore sees as a failed and dangerous presidency", and added: "Moore brings a fresh impact to familiar material by the way he marshals his images".

Joe Morgenstern of The Wall Street Journal described the film as "rambling, troubling and sometimes rousing", and wrote: "At its best, "Fahrenheit 9/11" is an impressionist burlesque of contemporary American politics that culminates in a somber lament for lives lost in Iraq. But the good stuff—and there's some extremely good stuff—keeps getting tainted by Mr. Moore's poison-camera penchant for drawing dark inferences from dubious evidence."

Entertainment Weekly put it on its end-of-the-decade, "best-of" list, saying, "Michael Moore's anti-Bush polemic gave millions of frustrated liberals exactly what they needed to hear in 2004—and infuriated just about everyone else. Along the way, it became the highest-grossing documentary of all time."

Commercial performance
Grossing over $222 million total worldwide, the film is the highest grossing documentary of all time, according to Box Office Mojo. The film had a general release in the United States and Canada on June 23, 2004. It has since been released in 42 more countries. On Al-Jazeera in August 2012, Moore claimed the movie "grossed about half a billion dollars" worldwide. It was the highest-grossing film released by Lionsgate until it was surpassed by The Hunger Games in 2012.

Home media
Fahrenheit 9/11 was released to DVD and VHS on October 5, 2004, an unusually short turnaround time after theatrical release. In the first days of the release, the film broke records for the highest-selling documentary ever. About two million copies were sold on the first day, most of which (1.4 million) were sold as rentals.

A companion book, The Official Fahrenheit 9/11 Reader, was released at the same time. It contains the complete screenplay, documentation of Moore's sources, audience e-mails about the film, film reviews, and articles.

Initial television presentations

The two-hour film was planned to be shown as part of the three-hour "The Michael Moore Pre-Election Special" on iN DEMAND, but iN DEMAND backed out in mid-October. Moore later arranged for simultaneous broadcasts on November 1, 2004 at 8:00 p.m. (EST) on Dish Network, TVN, and the Cinema Now website and material prepared for "The Michael Moore Pre-Election Special" was incorporated into "Fahrenheit 9/11: A Movement in Time", which aired that same week on The Independent Film Channel.

The movie was also shown on basic cable television in Germany and Austria on November 1, 2004 and November 2, 2004. In the UK, the film was shown on Channel 4 on January 27, 2005. In Hungary, it was shown on RTL Klub, a commercial channel, on September 10, 2005, on m1, one of the national channels, on August 13, 2006, on m2, the other national channel, on September 1, 2006. In Denmark, it was shown on Danmarks Radio (normally referred to as just DR), which is Denmark's national broadcasting corporation, on April 11, 2006. In Norway, it was shown on NRK, the national broadcasting corporation, on August 27, 2006. The film was screened in New Zealand on September 9, 2006 on TV ONE, a channel of TVNZ. The next day, the Dutch network Nederland 3 aired the film. In Belgium, it was shown on Kanaal 2 on October 12, 2006. In Brazil, it aired on October 10, 2008 on TV Cultura, the São Paulo public broadcasting network.

Soundtrack

The soundtrack to Fahrenheit 9/11 was released on October 5, 2004 by Rhino Entertainment.

Track listing

Awards

Palme d'Or

In April 2004, the film was selected to compete for the Palme d'Or at the 57th Cannes Film Festival. After its first showing in Cannes in May 2004, the film received a 15–20 minute standing ovation; Harvey Weinstein, whose Miramax Films funded the film, said, "It was the longest standing ovation I've seen in over 25 years".

On May 22, 2004, the film was awarded the Palme d'Or. It was the first documentary to win that award since Jacques Cousteau's and Louis Malle's The Silent World in 1956. Just as his much publicized Oscar acceptance speech, Moore's speech in Cannes included some political statements:

I have a sneaking suspicion that what you have done here and the response from everyone at the festival, you will assure that the American people will see this film. I can't thank you enough for that. You've put a huge light on this and many people want the truth and many want to put it in the closet, just walk away. There was a great Republican president who once said, if you just give the people the truth, the Republicans, the Americans will be saved. […] I dedicate this Palme d'Or to my daughter, to the children of Americans and to Iraq and to all those in the world who suffer from our actions.

Some conservatives in the United States, such as Jon Alvarez of FireHollywood, commented that such an award could be expected from the French. Moore had remarked only days earlier that: "I fully expect the Fox News Channel and other right-wing media to portray this as an award from the French. […] There was only one French citizen on the jury. Four out of nine were American. […] This is not a French award, it was given by an international jury dominated by Americans." The jury was made up of four North Americans (one of them born in Haiti), four Europeans, and one Asian.

He also responded to suggestions that the award was political: "Quentin [Tarantino] whispered in my ear, 'We want you to know that it was not the politics of your film that won you this award. We are not here to give a political award. Some of us have no politics. We awarded the art of cinema, that is what won you this award and we wanted you to know that as a fellow filmmaker.'" In comments to the prize-winning jury in 2005, Cannes director Gilles Jacob said that panels should make their decision based on filmmaking rather than politics. He expressed his opinion that though Moore's talent was not in doubt, "it was a question of a satirical tract that was awarded a prize more for political than cinematographic reasons, no matter what the jury said". Interviewed about the decision four years later, Tarantino responded: "As time has gone on, I have put that decision under a microscope and I still think we were right. That was a movie of the moment – Fahrenheit 9/11 may not play the same way now as it did then, but back then it deserved everything it got."

People's Choice Award
The film won additional awards after its release, such as the People's Choice Award for Favorite Motion Picture, an unprecedented honor for a documentary.

Golden Raspberry Awards
Nine months after Fahrenheit 9/11 received the Palme d'Or, George W. Bush, Donald Rumsfeld, and Condoleezza Rice won the Worst Actor, Worst Supporting Actor, and Worst Screen Couple (Bush/Rice) at the 25th Golden Raspberry Awards ("Razzies") because of their mishandling of the 9/11 attacks and the Iraq War. Britney Spears, who appeared in the film in a pre-recorded interview where she expressed her support for Bush, won the Golden Raspberry for Worst Supporting Actress.

Controversies

The film generated criticism and controversy after its release shortly before the 2004 United States presidential election. British-American journalist and literary critic Christopher Hitchens contended that Fahrenheit 9/11 contains distortions and untruths. This drew several rebuttals, including an eFilmCritic article and a Columbus Free Press editorial. Former Democratic mayor of New York City Ed Koch, who had endorsed President Bush for re-election, called the film propaganda "for its many blatant lies".

Moore's expectations for the 2004 presidential election
The film was released in June 2004, less than five months before the 2004 presidential election. Michael Moore, while not endorsing presidential candidate John Kerry, stated in interviews that he hoped "to see Mr. Bush removed from the White House". He also said that he hoped his film would influence the election: "This may be the first time a film has this kind of impact". However, some political analysts did not expect it to have a significant effect on the election. One Republican strategist stated that Moore "communicates to that far-left sliver that would never vote for Bush", and Jack Pitney, a government professor at Claremont McKenna College, suspected that the main effect of the film would be to "turn Bush-haters into bigger Bush-haters". Regardless of whether the film would change the minds of many voters, Moore stated his intention to use it as an organizing tool, and hoped that it would energize those who wanted to see Bush defeated in 2004, increasing voter turnout. Notwithstanding the film's influence and commercial success, George W. Bush was re-elected in 2004.

Because Moore had opted to have it played on television prior to the 2004 election, the film was ruled ineligible to compete for the Best Documentary Feature in the Academy Awards.

Lawsuit
In February 2011, Moore sued producers Bob and Harvey Weinstein for US$2.7 million in unpaid profits from the film, stating that they used "Hollywood accounting tricks" to avoid paying him the money. They responded that Moore had received US$20 million for the film and that "his claims are hogwash".  Eventually, Bob and Harvey Weinstein reached a settlement with Moore for undisclosed amounts and terms.

Subsequent film
On September 6, 2018, Moore released a film entitled Fahrenheit 11/9 about the 2016 United States presidential election and the subsequent presidency of Donald Trump. The title is reference to the original film, with the date 9/11 being reversed to 11/9.

References

Further reading
  On the financing of the film.

External links

 Notes and sources at Moore's website

2004 documentary films
2004 films
Anti-war films
American documentary films
American independent films
Documentary films about American politics
Censored films
Documentary films about the September 11 attacks
2000 United States presidential election in Florida
Films about the 2000 United States presidential election
Films about the media
Films about George W. Bush
Films directed by Michael Moore
Films produced by Harvey Weinstein
Films shot in Iraq
Palme d'Or winners
2004 United States presidential election in popular culture
2004 independent films
Golden Raspberry Award winning films
Cultural depictions of George W. Bush
Lionsgate films
IFC Films films
Documentary films about the War in Afghanistan (2001–2021)
Documentary films about the Iraq War
Documentary films about American politicians
Documentary films about elections in the United States
Documentary films about the media
Film controversies in the United States
Political controversies in film
Political controversies in the United States
Obscenity controversies in film
Works subject to a lawsuit
2000s English-language films
2000s American films

Fahrenheit 9/11


Ankify es una península situada en el distrito de Ambanja, región de Diana, en la provincia de Antsiranana, parte del país africano de Madagascar. Se encuentra en las coordenadas geográficas  enfrente de las islas de Nosy Be y Nosy Komba. Un pequeño puerto permite abordajes a estos destinos. En su parte final hacia el norte, el pueblo llamado Doany está rodeado por un arrecife de coral.

Véase también
 Geografía de Madagascar
 Geografía de África

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Penínsulas de Madagascar

Ankify


An Dendrochilum hologyne in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cedric Errol Carr. An Dendrochilum hologyne in nahilalakip ha genus nga Dendrochilum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrochilum

Dendrochilum hologyne


Olaylar

Doğumlar
 4 Aralık - Aulus Persius Flaccus, Romalı şair ve hicivci (ö. 62)

Ölümler
 Junia Claudilla, Roma İmparatoru Caligula'nın ilk karısı

als:30er#34

34


Andras Guttormsson (født ca. 1490, død 1544) var en færøsk storbonde, der fra 1531 til 1544 var lagmand på Færøerne.

Guttormsson boede på gården Kálgarður i Sumba på Færøernes sydligste ø Suðuroy. Han var antageligvis født i Norge. Andras Guttormsson var far til sin efterfølger i embedet, Guttormur Andrasson.

Litteratur
 G.V.C. Young: Færøerne – fra vikingetiden til reformationen, 1982
 Løgtingið 150 – Hátíðarrit. Tórshavn 2002, Bind 2, s. 366. (afsnit Føroya løgmenn fram til 1816) (PDF-Download )

Lagmænd fra Færøerne før 1816
Landmænd fra Færøerne
Personer fra Suderø

Andras Guttormsson


Karl Lennartz, né le  à Aix-la-Chapelle et mort le  à Bad Oeynhausen, est un historien du sport allemand.

Carrière
À partir de 1960, Lennartz étudie l'histoire, la géographie, le sport, l'histoire de l'art et l'éducation aux universités de Bonn, Göttingen, Cologne et Bonn à nouveau.

À Bonn, il obtient un doctorat en géographie historique en 1968. De 1967 à 1980, il est d'abord assistant puis chargé de cours à l'Université de l'éducation de Bonn et de Cologne. Son habilitation dans le domaine de l'histoire du sport se fait à l'Université allemande du sport de Cologne.

De 1980 jusqu'à sa retraite en 2005, Karl Lennartz travaille comme professeur d'université à l'Université allemande du sport de Cologne. De 1989 à 2005, il dirige les Carl und Lieselott Diem-Archivs.

Il est aussi professeur invité à l'Université du Péloponnèse et à l'Université des sports de Pékin.

Travaux
Ses principaux domaines de recherche sont l'histoire olympique, le mouvement olympique, les cérémonies olympiques et le marathon.

Lennartz est l'auteur des ouvrages de référence en langue allemande sur les Jeux Olympiques de 1896 à 2012. Avec Jürgen Buschmann, il écrit une série sur l'histoire des tournois olympiques de football.

Lennartz est membre de diverses commissions du CIO depuis les années 1980 et membre de la commission de la culture et de l'éducation olympique depuis 2002. Il est membre fondateur du Comité allemand Pierre de Coubertin et de la Société internationale des historiens olympiques, dont il a été président de 2004 à 2012.

Lennartz est président fondateur (2003-2013) de l'Association allemande des musées du sport, des archives sportives et des collections sportives (DAGS), puis président honoraire.

Il est rédacteur en chef adjoint du Journal of Olympic History à partir de 2003.

Honneurs et exploits sportifs
En 1990, Lennartz reçoit la croix de l'Ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne, en 2006 la Croix Fédérale du Mérite 1ère Classe.

En 1997, il reçoit la médaille de l'ordre olympique en argent et en 2013 la médaille des sports de Rhénanie du Nord-Westphalie.

Il établit son record personnel au marathon en 1985 avec 2 h 42 min 20 s. Au 100 km, son meilleur temps est de 8 h 33 min.

Vie privée
Karl Lennartz se marie en 1964. Ses enfants, Birgit et Burkhard deviennent champions d'Allemagne d'ultra-marathon.

De 1972 à 2009, il est membre du conseil de sa communauté résidentielle Sankt Augustin, où il appartenait au groupe parlementaire SPD. En 2003/04, il est adjoint au maire. De 2004 à 2012, il est président de l'association sportive de la ville de Sankt Augustin, puis président d'honneur.

Il vit dans le quartier de Schmerbroich jusqu'à sa mort en mai 2014.

Références

Liens externes

Personnalité du Parti social-démocrate d'Allemagne
Officier de l'ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne
Naissance en mars 1940
Naissance à Aix-la-Chapelle
Décès en mai 2014
Décès à Bad Oeynhausen
Décès à 74 ans
Naissance dans le Troisième Reich

Karl Lennartz


Christine Anlauff (* 1971 in Potsdam) ist eine deutsche Schriftstellerin.

Leben und Werk
Nach einer Ausbildung zur Buchhändlerin studierte Christine Anlauff Archäologie, Geschichte und Literaturwissenschaft in Berlin und Potsdam. 2005 erschien ihr Debütroman "Good morning Lehnitz", der vor autobiografischem Hintergrund von einer Abiturklasse in einer NVA-Kaserne während der Wende erzählt. Überregionale Aufmerksamkeit erhielt sie auch durch einen Essay im Journal Das Magazin, in dem sie beschreibt, wie ihr Antrag auf Wohngeld aufgrund eines zu geringen Einkommens abgelehnt wurde. Anlauff stellt in dem Essay die These auf, dass man eine sechsköpfige Familie mit 13,50 Euro pro Tag ernähren und damit sogar glücklich sein könne.
Die Arbeit von Christine Anlauff umfasst vorwiegend unterhaltsame Prosa, aber auch Lyrik und Essay sowie Hörspiele und ein Theaterstück für Kinder. Für ihre Werke erhielt sie mehrere Auszeichnungen, zuletzt den 1. Deutschen Katzenkrimipreis für ihren Roman "Katzengold".

Bücher
 Good morning Lehnitz, Roman, Gustav Kiepenheuer Verlag, Berlin 2005, ISBN 978-3-378-00661-4
 Katzengold, Roman, Gustav Kiepenheuer Verlag, Berlin 2010, ISBN 978-3-378-00697-3
 Einen Zungenschlag richtig, Gedichte, hochroth Verlag, Berlin 2010, ISBN 978-3-942161-05-3
 Katzenmond, Roman, Aufbau Verlag, Berlin 2012, ISBN 978-3-7466-2842-4
 Schnurr mir das Lied vom Tod, Roman, Piper Taschenbuch, München 2014, ISBN 978-3492302432
 Die schönsten Sagen und Legenden aus Potsdam, be.bra verlag, Berlin 2014, ISBN 978-3-86124-684-8
 Der Fall Garnisonkirche. Ein Verloren-in-Potsdam-Krimi, be.bra verlag, Berlin 2015, ISBN 978-3-89809-537-2

Hörbücher, Hörspiele und Theaterstücke
 Potsdamer Sagen und Legenden, gesprochen von Uve Teschner, Verlag Michael John, Hamburg und Nürnberg 2011, ISBN 978-3-942057-12-7
 Der geniale Dr. Mumpitz, Radiogeschichte, gelesen von Jürgen Thormann, gesendet im September und Oktober 2011 in der Sendung Ohrenbär (RBB)
 Isbart das Elchhörnchen, Theaterstück, Uraufführung im Juni 2008 im Hans Otto Theater
 Florians kurze Zeit mit der Langeweile, Radiogeschichte, gelesen von Peter Liebaug, gesendet im Mai 2008
 Emil und Isbart das Elchhörnchen, Radiogeschichte, gelesen von Rainer Strecker, gesendet im November 2007

Auszeichnungen und Preise
 1997: 1. Preis Young life Berlin
 1998: 2. Preis Young live Berlin
 2002: 2. Preis (Lyrik) des Journals Schreib – Zeitschrift für junge Literatur
 2002: 6. Platz (bis Platz 6 honoriert) Autorinnenforum Rheinsberg
 2007: Stipendium Paul Maar des Kinder- und Jugendtheaterzentrums in Deutschland
 2010: 1. Deutscher Katzenkrimi-Preis

Weblinks

 www.pegasus-agency.de
 www.aufbau-verlag.de

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Deutsch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Kinder- und Jugendliteratur
Deutscher
Geboren 1971
Frau

Christine Anlauff


Hans Mortensen (født 2. september 1943 i Thorshavn, Færøerne, død 11. september 2019 samme sted) var en færøsk købmand og iværksætter. Han var bedst kendt som grundlægger og administrerende direktør for handelshuset SMS i Thorshavn og for sit bidrag til udviklingen af det færøske handelssprog. Fra 1963 til 1976 var Mortensen desuden aktiv indenfor færøsk håndbold, først som klubspiller og landsholdsspiller, dernæst som landsholdstræner.

Baggrund
Hans Mortensen blev født og voksede op i Thorshavn. Han var søn af handelsfolkene Niels Gustav Mortensen (1913 – 1987) og Ebba Mortensen (1920 – 2000), som hver især drev handelsvirksomhed i et af Thorshavns gamle handelskvarterer i sidste halvdel af det 20. årh. I 1964 blev han gift med Birgith Aslaugh Mortensen (f. Sivertsen) og fik med hende datteren Elisabeth Mortensen og sønnen Niels Heini Mortensen. Niels Mortensen overtog SMS-koncernen, da Hans Mortensen fratrådte direktørposten og udtrådte fra ejerkredsen i 2007. Efter at have været enkemand siden 2001, giftede Hans Mortensen sig i 2007 med Marjun á Plógv.

Uddannelse
Efter endt folkeskolegang fortsatte Mortensen i Færøernes Mellem- og Realskole og stod derefter i banklære i Føroya Banki (nuværende BankNordik). I 1965 lod han sig indskrive på handelsskolen Niels Brock i København, hvorfra han dimitterede i 1967. Kort tid efter fik han en stilling i Magasin du Nord på Kongens Nytorv, hvor han arbejdede i to år, inden han vendte hjem til Thorshavn for at grundlægge egen virksomhed.

Håndbold
Som attenårig overtog Mortensen i 1963 formandsposten i håndboldklubben Neistin i Thorshavn. Året efter blev han del af den første færøske landsholdstrup i håndbold, og i 1976 var han træner for mændenes håndboldlandshold ved C-VM mesterskabet i håndbold i Portugal.

Karriere
Da Mortensen var vendt hjem fra sit uddannelsesophold i København, drev han en overgang detailhandel i forældrenes butikslokaler i det centrale Thorshavn. I 1970 arrangerede Mortensen imidlertid den første færøske handelsmesse (der havde været enkelte tilløb til en sådan i Klaksvig i 1968). Det blev starten på en række tilbagevendende salgsmesser på Færøerne, som Mortensen var medarrangør af frem til 1976.

Thorshavns bykerne, der dannede rammen omkring størstedelen af detailhandlen, havde på dette tidspunkt længe lidt under en tiltagende trafikal og byggemæssig overbelastning. I overensstemmelse med en restriktiv byplansvedtægt fra 1972, barslede byrådet i Thorshavn derfor med planer om at aflaste bymidten. Aflastningen ville man blandt andet opnå ved at anlægge en arkadelignende handelsgade i forlængelse af et nyt apotek, som var under konstruktion i den nordlige udkant af Thorshavns indre by. Hermed ville man rykke dele af handelslivet længere nordpå i byen og samtidig aflede en væsentlig del af bymidtens tætte trafik.

Da Mortensen blev bekendt med skitserne til dette projekt, indgav han i 1973 forslag om at flytte opgaven over på private hænder. Efter interne stridigheder i byrådet fik Mortensen bevilget tilladelse til at opføre sit handelshus, der skulle give borgere og forretninger nye muligheder for at mødes og handle under fælles tag.

Projektet vakte imidlertid furore både i og udenfor byrådet. Modstanden skyldtes især tre forhold: dels var Mortensens svigerfar, skibsinspektør Sofus Sivertsen, fungerende byrådsmedlem og formand i byrådets bygge- og byplanlægningsudvalg på dette tidspunkt, hvorfor han ved bestemte lejligheder satte sig selv udenfor indflydelse i afgørende drøftelser og afstemninger om handelshuset. Og dels syntes store dele af Thorshavns etablerede handelsliv at føle sig truet på deres eksistensgrundlag. Sidst, men ikke mindst, udtrykte en del borgere bekymring for, at det meget stort anlagte handelshus ville være en for omfattende omvæltning af bybilledet.

Da Mortensen have fået tilladelse fra byrådet, engagerede han den danske arkitekt Flemming Hansen, som fik til opgave at tegne et handelshus, der på den ene side skulle være moderne, men som på den anden side skulle være forankret i oprindelig færøsk byggestil. Opførelsen indledtes i 1976, og den 2. november 1977 slog handelshuset dørene op for offentligheden.

Hans Mortensen var administrerende direktør for SMS-koncernen fra 1976 til 2007. I 1996 overlod han imidlertid stillingen som butiksdirektør til sønnen, Niels Heini Mortensen, for selv at varetage stillingen som administrerende direktør for selve handelshuset. Hans Mortensen sad med aktiemajoriteten i SMS frem til 2007, da næstsidste udbygning af SMS var tilendebragt. Herefter solgte han samtlige aktier til sønnen, som siden da har videreudviklet koncernen.

Virksomhed
I lighed med traditionelle færøske bådhuse var handelshuset SMS udformet som seks sideordnede længer, der med deres karakteristiske profil henviser til oprindelig færøsk byggestil, men med et omfang og interiør svarende til de daværende shoppingcentre på fastlandet.

En tilsvarende dobbeltbundet indstilling gjorde sig gældende for den sprogpolitiske linje i Mortensens kommercielle virke: Fra og med 1977 blev færøske butiksnavne og handelsbegreber opfundet og udviklet i dialog med borgere og kunder – ofte i form af offentlige navnekonkurrencer. Dermed blev datidens dansk-færøske handelssprog på interaktiv og kontinuerlig vis erstattet af et mere selvstændigt færøsk.

Forskerparken Sundsdepilin
Den 12. april 1984 fremlagde Mortensen et forslag om et samlet videns- og forskningsscenter, en såkaldt forskerpark, for færøsk eksport og produktudvikling. Forslaget, som i daglig tale kaldes for Sunds-planen, mødte imidlertid modstand, navnlig i de færøske udkantsområder, hvor man frygtede konsekvenserne af en centralisering. Det var da også på denne strid mellem centrum og periferi på Færøerne, at projektet endte med at strande.

Thorshavn indenfor det gamle bygærred
I samarbejde med forhenværende stadsarkitekt Gunnar Hoydal og arkitekterne Mette Skjold og Ósbjørn Jacobsen, offentliggjorde Mortensen i 2012 forslaget Thorshavn indenfor Det Gamle Bygærred, der var en samling forslag til strukturel udvikling og bevaring af Thorshavns indre by.

Sprogarbejde
Handelshuset SMS nøjedes ikke med at fungere som fysisk ramme omkring detailhandel, men blev fra starten drevet som en slags socialt og kulturelt omdrejningspunkt, hvor også kunsten og handelslivet, der dengang var uforenelige størrelser, berørte hinanden. Med sit handelshus og sin virksomhedsform tilvejebragte Mortensen således et nybrud indenfor den færøske handelsbranche. Dette nybrud indbefattede også det færøske handelssprog, der indtil da havde været overvejende dansk. For sit vedholdende sprogarbejde modtog Mortensen i 2015 den færøske modersmålspris. Den daværende færøske kulturminister, Bjørn Kalsø, gav blandt andet følgende begrundelse for udmærkelsen:

"Helt fra begyndelsen af SMS i 1977 har Hans Mortensen lyttet til, tillæmpet og ordnet det færøske handelssprog, således at det i dag er et sprog, vi alle med respekt har taget til os. Med udgaver af SMS-avisen og andre reklameblade har Hans Mortensen, længe inden dette blev fastsat ved lov, haft sin store andel i, at et færøsk handelssprog har udfoldet sig og holdt kursen".

Litteratur
Justinussen, Jens Christian Svabo: Fanget i fisken? En analyse af den politiske økonomi på Færøerne i efterkrigstiden, Speciale, Roskilde Universitetscenter. Institut for Miljø, Teknologi og Samfund, 1997.

Kildehenvisninger

Erhvervsfolk fra Færøerne
Personer fra Thorshavn
Håndboldspillere fra Færøerne

Hans Mortensen (storkøbmand)


Las secuencias de vídeo contienen una gran cantidad de redundancia. El objetivo de las técnicas de codificación es la reducción de la tasa de bits, analizando la redundancia y codificando la mínima información necesaria. Para alcanzar una máxima compresión y buena calidad del vídeo, se dividen las imágenes de la secuencia de vídeo, en cortes (slices), y a su vez, éstos se dividen en macrobloques.

Los macrobloques son la unidad básica sobre la cual se realiza la compensación de movimiento. Estos bloques contienen datos de luminancia y crominancia, posteriormente, en el momento de codificar, a cada uno de estos bloques se le aplicará la DCT y se obtendrán unos coeficientes cuantificados uniformemente listos para transmitir. La cabecera de los macrobloques proporciona información sobre el tipo de codificación usado en el macrobloque, la escala del cuantificador y los vectores de movimiento, y más valores que podemos ver en el siguiente apartado.

Formato de los Macrobloques
+-------+--------+---------+----------+-----+----+----+-----+
|  DIR  |  TIPO  |  CUANT. | VEC. MOV | PCB | b0 | b1 | ... |
+-------+--------+---------+----------+-----+----+----+-----+

 DIR.... Dirección del bloque en la imagen.
 TIPO.... Identificador del tipo de macrobloque (Imágenes I, P y B).
 CUANT.... Valor de cuantificación.
 VEC. MOV.... Vector de movimiento.
 PCB.... Pattern Code Bloc, algunos bloques dentro del mismo macrobloque se encuentran fácilmente y otros no, esto es una marca indicando cuales están presentes dentro del bloque.
 Bloques.... (4 Y(Luma), 1 Cr(Croma), 1 Cb(Croma)).

Tipos de macrobloques
Los macrobloques son la base a la hora de decidir que tipo de codificación se realizará a cada imagen antes de ser transmitida, existen cinco tipos de codificación de imágenes:
 Inter-frame: Los macrobloques se codifican sin referencias a imágenes anteriores. Se encuentra en las imágenes I, P y B.
 Predictive-frame: Los macrobloques se predicen a partir de imágenes anteriores y la compensación de movimiento. Se encuentran en las imágenes P y B.
 Bi-Predicitive-frame: Los macrobloques se predicen a partir de imágenes anteriores, posteriores y la compensación de movimiento. Tan solo se encuentran en las imágenes B.
 Switching P-frame: Facilita la transición entre flujo de datos o stream codificados. Contienen macrobloques I y/o P.
 Switching I-frame: Facilita la transición entre flujo de datos o stream codificados. Contienen macrobloques SI, es un tipo especial Intra-frame.

Método
Lo que se pretende es detectar el movimiento entre imágenes, respecto a los macrobloques que constituyen los cortes de las imágenes de la secuencia. Entonces, lo que se hace es comparar los bloques del fotograma a codificar, con los bloques del fotograma de destino o de referencia. Podemos tener dos tipos de comparaciones, Estimación Backward o Estimación Forward (Estimación de Movimiento).

En el caso ideal, los píxels correspondientes a los bloques coincidentes serían exactamente iguales. No obstante esto, este caso sucede en muy raras ocasiones, ya que la forma de los objetos en movimiento varía respeto al punto de vista del observador o la luz reflejada sobre la superficie, y siempre se verá afectada por el ruido, conocido con el nombre de Macroblocking.

Si nos fijamos en la foto, se diferencian en la imagen unos bloques formados en ella, que son debidos a que hay una gran cantidad de movimiento en esa zona, y la estimación de movimiento no es correcta al cien por cien.
Otro error que provoca el efecto de bloque es cuando el BER (Bit Error Rate) es muy alto, por ejemplo, y los errores de predicción de movimiento son muy grandes, entonces, al recibir la señal de televisión nos da errores de Macroblocking como estos:

Ejemplos

MPEG-4 Parte 10
En el códec de vídeo, también conocido como H.264/AVC se realizan particiones de macrobloques dependiendo la cantidad de movimiento que tenga la zona de la imagen. Es decir, en las zonas donde no hay mucho movimiento, se le asignan macrobloques de 16x16 píxels, en cambio en las que hay mayor cantidad de movimiento en la escena, se le asignarán macrobloques de 16x8, 8x16 u 8x8 píxels.

High Efficiency Video Coding (HEVC)
Actualmente se está estudiando un nuevo códec conocido como H.265. Las principales componentes y ventajas son las siguientes:
 Unidad de codificación: Los tamaños de los bloques van de 8x8 hasta 64x64 (supermacrobloques) en estructura de árbol.
 Transformar: El tamaño de quadtree estructurado en bloques de 4x4 a 32x32 muestras.
 Intra predicción: Hasta 34 direcciones de Predicción Intra.
 Interpolación: Interpolación de filtro, hasta 1/4 muestras.
 Predicción de movimiento: Predicción avanzada de vectores de movimiento.
 Codificación de entropia: CABAC o CAVLC.

Véase también
 Compensación de movimiento
 Block matching
 Estimación de Movimiento
 Video Coding Layer

Enlaces externos
 Compresión de Imágenes y Vídeo
 MPEG4 Parte 10
 Pàgina web sobre còdecs de vídeo
 Enciclopedia d'Imatge i Acústica

Video
Compresión de datos
Compresión de imagen

Macrobloques


Marcelo Grangeiro é um ex-nadador, recordista brasileiro dos 1.500m livres.

Defendeu o Brasil Sul-americano juvenil de 1987, competição na qual sagrou-se campeão na prova dos 400m livre.

Nadadores do Brasil

Marcelo Grangeiro (nadador)


INCO Gaming, também conhecida como iNCO, é uma organização brasileira de esportes eletrônicos focada em jogos móveis, fundado em abril de 2021 pela empresária Susy Egert e seu marido Luiz Egert.

Hoje, a organização conta com equipes nas modalidades de PUBG Mobile, COD mobile, Standoff 2 e Honor of Kings; jogando respectivamente a elite dos torneios oficiais.

A iNCO se tornou primeira organização brasileira a anunciar uma equipe com 100% dos integrantes formados por estrangeiros, em PUBG Mobile. Além de estrangeiras, todas as integrantes são do sexo feminino.

Inicio da organização
O projeto foi iniciado em abril de 2021 em Foz do Iguaçu, com sua primeira line-up em PUBG Mobile, formada por amigos dos fundadores que jogavam casualmente. Após curto período de experiência e estudos aprofundados sobre a modalidade, Susy Egert decidiu formalizar a organização em um CNPJ, e fez a contratação de sua primeira line-up profissional, composta por jogadores experientes e renomados dentro do cenário competitivo do jogo da empresa chinesa TENCENT.

Completando 1 ano de existência, a organização conquistou resultados expressivos ao ser campeã latam de COD mobile vencendo o time da SKADE por 4 a 2 e logo em seguida o torneio americano, repetindo o mesmo placar sobre eles. Em um curto espaço de tempo, a equipe foi campeã brasileira de PUBG Mobile, superando a Alpha7 em 1 ponto e conquistou uma vaga para o campeonato americano da modalidade, figurando a terceira colocação e garantindo acesso direto para a fase de grupos do mundial; campeonato este que a equipe encerrou na sétima colocação após 3 dias figurando dentre os 3 melhores desempenho no torneio.

Já em Free Fire, os leões como também são chamados, jogaram a LBFF Série B.

PUBG Mobile
História

2021

Em seu primeiro ano de existência, Inco jogou pela primeira vez um torneio oficial: PMCO e alcançou a segunda colocação, garantindo assim o acesso à elite da modalidade; o campeonato brasileiro conhecido como PMPL Brazil. Ao fim da competição a equipe ficou na sétima colocação.

2022

No mês de abril, ao completar 1 ano de existência, a equipe encerrou sua participação na PMPL Brazil S1 2022 com a décima quarta colocação e foi vice do torneio Snapdragon Conquest Master Series.

Próximo ao encerramento do ano, a equipe sagrou-se campeã brasileira, ganhando a PMPL Brasil S2. Desta forma, conquistou seu primeiro título em eventos oficiais e garantiu acesso a PMPL Américas, torneio que reúne os melhores times de todas as américas.

Liderando o torneio americano até aos dias finais a equipe não conseguiu garantir os resultados necessários e encerraram a participação em terceiro lugar, garantindo vaga para o mundial.

Em dezembro, o time viajou para Kuala Lumpur na Indonésia, para disputar a fase de grupos do mundial. A equipe não conquistou o acesso antecipado à final e recebeu a oportunidade de disputar a repescagem. Desta forma, classificaram-se para a final do mundial que ocorreu em janeiro de 2023, onde lideraram o primeiro dia de torneio e ao fim, ficaram com a sétima colocação.

Equipes

feminina PUBG Mobile Europa

Campeonatos notáveis

Call Of Duty Mobile
História

2021

Estreando na modalidade de COD, Inco não obteve grandes resultados no ano.

2022

Com a chegada de novos jogadores a equipe conseguiu feitos notáveis na modalidade ao conquistarem a segunda colocação no campeonato Mobile Mayhem 2022 Spring: South America e também o segundo lugar do Mobile Mayhem 2022 Summer: South America.

A primeiro grande conquista veio ao vencerem a qualificatória LATAM e logo em seguida a fase final, conquistando a acesso para a final do mundial que aconteceu nos Estados Unidos.

O time ficou com a terceira colocação na competição, perdendo para a equipe da Tribe Gaming e Lumininosity Gaming, ficando com a bagatela de U$150.000,00.

Equipes

Campeonatos notáveis

Equipe feminina COD Mobile

Standoff 2
História

Minors by Infinix

Honor of Kings

Times de esportes eletrônicos do Brasil

Inco Gaming


යාල් දේවි (; ) යනු ශ්‍රී ලංකාවෙහි ප්‍රධාන  සීඝ්‍රගාමී දුම්රියකි.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය සේවය

යාල් දේවි


آراشي  وهي فرقة يابانية مكوّنة من خمسة شبان (اونو ساتوشي، ساكوراي شو، آيبا ماساكي، نينوميا كازوناري، ماتسوموتو جون)، تحت اسم وكالة جوني للمواهب، تكوّنت بتاريخ 15 سبتمبر 1999 في جزيرة هونولولو في هاواي.

تعتبر آراشي فرقة مشهورة جدًا في اليابان، فقد احتلّت المركزين الأول والثاني سنة 2008 لأكثر السجلات مبيعًا، وأيضًا في نصف سنة 2009 احتلّت المركزين الأول والثاني في سجل المبيعات، وكان كل سجل يفوق مبيعاتها النصف مليون.

وتُعد آراشي من أكثر الفرق اليابانية شهرةً في أمريكا وآسيا، وحاليًا اراشي تقوم بالترويج للسياحة في اليابان، تم اختيار الفرقة من قِبل وكالات السياحة ليكونوا «وجوه اليابان».

مسيرة آراشي الفنية

1999-2006
في 3 نوفمبر 1999 أطلقوا أول سينغل لهم وهو (A.RA.SH.I) حيث أصبحت هذه الاغنية هي الاغنية الرئيسية لمباريات كأس العالم لكرة اليد.

وقد تم بيع 557,430 نسخه في الأسبوع الواحد وقد وصلوا إلى المليون نسخه في نهاية الشهر.

في عام 2000 أطلقوا السينغل الثاني بعنوان (Sunrise Nippon) حيث احتلت هذه الاغنية المركز الأول في تصفيات الأغاني للأسبوع، وفي اليوم التالي اقامت الفرقة أول حفلة موسيقية لهم في Osaka Hall وقد أصدروا أغنيتهم الأخرى (Typhon Generation) حيث احتلت المركز الثالث في تصفيات الاغاني للأسبوع.

وقد أقاموا العديد من الحفلات وعلى نهاية عام 2000 أصدروا السينغل الأخير لهذه السنة (Kansha Kangki Ame Arashi) وقد احتل المركز الثاني في التصفيات وتم بيع 258,720 نسخة في الاسبوع الأول.

في عام 2001 أطلقوا أول ألبوم لهم (Arashi No:1 Ichigou Arashi Wa Arashi o Yabu) ولقد احتل المركز الأول في تصفيات الاغاني للأسبوع حيث تم بيع 267,220 نسخة.

وفي نهاية عام 2001 أطلقوا سينغل بعنوان (Jidai) كآخر سينغل لهم تحت مسمى Pony Canyon وقد كانت هذه الاغنية هي الاغنية الرئيسية لمسلسل العضو ماتسوموتو جون. فقد كانت أفضل أغنية للدراما.

بدأت أراشي بإطلاق سينغل جديد في عام 2002 تحت مسمى J.Storm بعنوان (A Day in Our Life)
وقد كانت هي الأغنية الرئيسية لدراما العضو ساكوراي شو Kisarazu Cat's Eye وقد تم بيع 226,480 نسخة وفي هذه السنة أيضا تم إصدار أغنيتين (Pikanchi وNice na Kakoroki) حيث انهما كانتا الأغنية الرئيسية للأنمي والأغنية الرئيسية لفلمهم Pikanchi Life.

مع بداية 2003 بدأت الفرقة بإطلاق أغنيتين في كل مرة حتى نهاية 2007، والأغنيتان اللتان أصدرتا في 2003 هما (Tomadoi Nagara وHadashi no mirai)
وقد احتلت المركز الثاني في تصفيات الاغاني للأسبوع.

عام 2004 كانت الذكرى السنوية الخامسة لــARASHI منذ أول ظهور لهم، وقد بدأوا هذا العام بإصدار السينغل الثاني عشر (Pikanchi Double)
وقد كانت الاغنية لفلمهم الثاني Pikanchi life is hard وقد تم بيع 89,106 نسخه في الاسبوع الأول وقد كان من اقل المبيعات التي حصلوا عليها اراشي خلال تلك الأعوام.

وللاحتفال بسنتهم الخامسة أنتجت الفرقة الألبوم الثاني 5X5 The Best Selection of 2002-2004
بالانضمام مع السينغل الذي انتجوه في 2004 (Hero).

في عام 2005 في السنة الجديدة أصدرت الفرقة أول DVD لحفلهم، وفي نوفمبر أصدرت أغنية جديدة للدراما Hana Yori Dango
بطل الدراما العضو ماتسوموتو جون وعنوان الاغنية هو (Wish)، وتم بيع 178,000 نسخه في الاسبوع الأول، وعلى نهاية الاسبوع تم بيع 300,000 نسخة. حيث أصبح هذا الرقم هو أكبر عدد من النسخ التي تم بيعها خلال 3 سنوات منذ A Day in Our Life في 2002.

بحلول عام 2006 بدأت الفرقة باكتساح آسيا وتم بيع العديد من ألبوماتهم خارج اليابان وتم بيع ألبوم الاستوديو (ARASHIC) في هونغ كونغ، كوريا الجنوبية، تايوان وتايلند. وقد حقق الالبوم نجاحا باهرا في كوريا حيث تم بيع أول 10,000 نسخه خارج اليابان لأول مرة.

وفي منتصف (حفل أراشي الصيفي) أقاموا حفلا موسيقيا آخر حول آسيا تحت مسمى Jet Storm Tour
وقد قاموا بزيارة تايوان، تايلند وكوريا الجنوبية، فأصبحت فرقة أراشي أول فرقه من شركة (جوني) تقيم حفلا في كوريا.

وسبب هذا الحفل هم الفانز الذين اصطفوا لاستقبال اراشي في المطار أثناء Jet Storm Tour ومن خلال انتهاء تذاكر الحفل خلال ساعة واحدة فقط.
وبهذا عرفوا اراشي بأنهم قد نالوا الشهرة في كوريا الجنوبية أيضا، عادت الفرقة إلى اليابان حتى يصدروا
السينغل الأخير لعام 2006 (Azora Pedal) وقد كانت هي الأغنية الرئيسية لفلم العضو ساكوراي شو Honey & Clover

عــام 2007 -2009
مع بداية عام 2007 أصدرت الفرقة السينغل الأول (Love So Sweet) وقد كانت هي الأغنية الرئيسية للدراما المشهورة Hana Yori Dango الجزء الثاني، حيث أحتلت الاغنية المركز الأول في تصفيات الاغاني للأسبوع واليومية على التوالي.

وقد تم بيع أكثر من 200,000 نسخه لأول مرة في الاسبوع منذ 5 سنوات وأصدروا سينغلا آخر (We Can Make It) واحتل المركز الأول أيضا.

في الشهر الرابع من سنة 2007 أقاموا أراشي أضخم حفل لهم (Arashi Around Asia in Dome)
وقد تم في kyocera Dome، Tokyo Dome حيث كان أول حفل لهم هناك.

وفي الشهر السابع من السنة أنتجت قناة TBS اليابانية دراما جديدة Yamada Taro وكانت من بطولة العضوين نينوما كازوناري، ساكوراي شو وقد أصدروا الأغنية الرئيسية لهذه الدراما بعنوان (Happiness)
ولقد حققوا العديد من النجاحات في هذه السنة وكانت اغنيتهم Love So Sweet من المراتب العشر الأولى في Japan Gold Disc Award لعام 2008.

مع بداية 2008 بسبب نجاحاتهم وشهرتهم اصدروا السينغل الأول لهذه السنة (Step & Go) وقد احتلت المراكز الأولى في تصفيات الاغاني للأسبوع.

وفي نفس الشهر أقاموا حفلا موسيقيا في خمسة أماكن سابورو وفوكوكا وناغويا وطوكيو وأوساكا.

وقد كانت هي الفرقة الوحيدة التي اقامت 5 احتفالات من شركة جوني من بعد عدة سنوات من بعد الفرقيتن
Tokio & SMAP.. أطلقت الفرقة البوم الاستوديو Dream "A" Live حيث حقق ضربة ناجحة عند الفانز الذكور لأول مرة.

وقاموا بشراء الالبوم وكانت اراشي أول فرقة من شركة جوني يباع لها العديد من النسخ للفانز الذكور.

أصدرت الفرقة سينغلا آخر بعنوان (One Love) وكانت الأغنية الرئيسية للفلم Hana Yori Dango الشهير
وقد حقق نجاحا باهرا ومبيعات كثيرة، وأقاموا حفلا موسيقيا في شنغهاي لأول مرة مما جعل شركة
johnny & Associates تقيم أول حفلا لها في الصين.

بعد شهر تقريبا أصدروا سينغل جديد (Truth / Kaze no muko e)الأغنية الرئيسية لدراما "maou" والتي قام ببطولتها قائد الفرقة أونو ساتوشي احتل المراكز الأولى في الاسبوع الأول وتم بيع 467,288 نسخة، قبل حفل الفرقة في شنغهاي أصدروا أغنية جديدة (Beautifil Days).

وقد كانت الأغنية الرئيسية للدراما الرائعة Ryusei no Kizuna من بطولة العضو نينوميا كازوناري.
تم بيع DVD لحفلهم الموسيقي Summer Tour 2007 Final Time وقد احتل المركز الثاني كأفضل DVD لعام 2008.

قامت آراشي بجولتها الثانية حول آسيا..في كوريا أقيم الحفل في يومين فقط..حضرة أكثر من 30.000 متفرج..وقد امتدت الجولة لتصل إلى تايلند والصين..

مع بداية عام 2009 أصدروا سينغلا مزدوجا (Believe / Kumorinochi Kaisei) (Ashita no kioku / Crazy moon) وقد تم بيع أكثر من 500,000 للسينغلين معا في الاسبوع الأول. مما جعل اراشي أول فرقه موسيقية يباع لها هذا العدد الهائل من النسخ للسينغل المزدوج.

مع نهاية الشهر السادس لسنة 2009 أقامت أراشي حفلا موسيقيا كبيرا احتفالا بالذكرى السنوية العاشرة منذ تأسيسهم.

تحت مسمى Arashi Anniversary 5X10، وفي الشهر السابع تم اصدرا (Everything)
وقد تم بيع ما يقارب 342,00 في الاسبوع الأول.

وفي الشهر الثامن من سنة 2009 تم بيع ألبومهم الضخم والذي أقام ضجة كبيرة
All The Best 1999-2009 وكان يحتوي على جميع أغانيهم منذ تأسيسهم إلى 2009
واغنية واحدة تم كتابتها من قبل أعضاء الفرقة، وتم بيع أكثر من 753.000 نسخه في الاسبوع الأول.

وفي اليوم الثالث عشر حطمت المبيعات المليون، وأصبح من تاريخ أراشي حيث أصبح البومهم هو أول ألبوم لعام 2009 يصل للمليون.

في الشهر الحادي عشر من 2009 أصدروا السينغل الأخير لهذه السنة (My Girl)
وكانت الأغنية الرئيسية للدراما My Girl من بطولة آيبا ماساكي، احتل المركز الأولى حيث تم بيع 178,000 نسخه في اليوم الأول وتم بيع 432,000 في نهاية الاسبوع.

وفي تاريخ 20 من الشهر تم دعوة أراشي لإقامة حفلة في Tokyo Disney Sea مدينة ديزني
وكانت لليلة واحدة وقاموا بغناء أغاني الكريسميس واغانيهم الخاصة كذلك مثل A.RA.SH.I، One Love والعديد منها مما جعلهم أول فرقه غنائيه تقوم بغناء اغانيها الخاصة في مدينة ديزني ومع حلول السنة الجديدة أقاموا احتفالا في Kohaku وقد كانت أراشي أول فرقه من شركة جوني منذ 21 سنة من بعد الفرقSMAP & Tokio تقيم احتفالا فيه.

عـــام 2010..
مع بداية سنة 2010 تم الطلب من اراشي أن يقوموا بغناء أغنية خاصه لألومبياد 2010 لقناة NTV
وعنوانها هو (Yurase، Ima O) وبعد أيام قليله قاموا بإصدار أغنية جديدة (TroubleMaker)
وكانت هي الأغنية الرئيسية لدراما العضو ساكوراي شو Tokyujo Kabachi

وفي اليوم التالي أعلنت قناة Mezamashi TV عن الأغنية الرئيسية للدراما سبيشل Saigo no Yakusoku
من بطولة أعضاء أراشي جميعا وعنوان الاغنية (Sora Takaku).

وفي تاريخ 24 من شهر فبراير تم تكريم أراشي في Japan Gold Disc Award كـ أفضل فرقه لهذه السنة مع 9 جوائز أخرى، ونتيجة لذلك أصبحت أراشي هي الفرقة الوحيدة التي تلقت 10 جوائز دفعة واحدة من Japan Gold Disc Award.

وفي شهر أبريل قاموا بإصدار الأغنية الرئيسية للدراما Kaibutsu-Kun من بطولة اونو ساتوشي
بعنوان (Monster) واحتلت المركز الأول في تصفيات الاغاني للسبوع وتم بيع 543,000 نسخه في الاسبوع الأول مما جعل من اراشي أول فرقه تحتل المراكز الثلاث الأولى في تصفيات الاغاني للسبوع منذ تأسيسهم.

تم إصدار سينغل جديد بعنوان (Love Rainbow) وهي الأغنية الرئيسية للدراما الرومانسية Natsu no Koi
من بطولة ماتسوموتو جون، (To Be Free) السينغل الثالث لسنة 2010 مع اصدرا أغنية منفردة للقائد اونو بعنوان (Yukai Tsukai) من دراما Kaibutsu-Kun.

وأصدرت أراشي أغنية رئيسية أخرى بعنوان (Dear Snow) للفلم Ooku من بطولة نينوميا كازوناري
وبعدها اصدروا ألبوم استوديو بعنوان Boku no Miteriru Fukei واحتل المركز الأول في التصفيات
وتم بيع حوالي 731,00 نسخه مما جعل من هذا الالبوم هو الالبوم الأول الذي يحتل المراتب الأولى في تصفيات الاغاني للسبوع على مدى اسبوعين متتاليين حيث تم بيع 125,000 نسخه أخرى وبالمجموع فقد تم بيع 356,00 نسخه في شهر 9 فقط.

وتم اصدر سينغل آخر جديد بعنوان (Hatenai Sora) وقد كانت هي الأغنية الرئيسية للدراما
Freeter من بطولة العضو نينوميا كازوناري.

شركة طيران اليابان Japan Air Line اختصارها (JAL) قاموا بطباعة صور أعضاء أراشي جميعهم على الطائرة حيث سيتم بيع نسخه ممصمه خصيصا لراكبين الطائرة وبهذا حصل عدد النسخ التي تم بيعها
للالبوم المليون نسخة مما جعله أول ألبوم تباع نسخه فوق المليون.

وفي تاريخ 3 من شهر نوفمبر تم اختيار فرقة اراشي كمقدمين لحفلات Kohaku مما جعلهم أول فرقة موسيقية تقوم بعمل التقديم في الـKohaku.

عـــام 2011..
 قامت فرقة آراشي بالتعاون من شركة الهواتف au..بتحدي للدخول في موسوعة غينيس للأرقام القياسية...وقد سجلت الشركة رسميا في الموسوعة تحت 3 مسميات.
 قامت الفرقة بإصدار فيديو غنائي لحفل "Arashi 10–11 Tour "Scene": Kimi to Boku no Miteiru Fūkei – Stadium"والذي باع في أول أسبوع أكثر من 618,000 نسخة.
 أصدرت سنقل جديد بعنوان "lotus" وهي الأغنية الرسمية لدراما قناة آساهي "bartender" والتي يقوم بها عضو آراشي آيبا ماساكي..
 شاركت آراشي مع بقية فرق الجونيز في حملة marching j..التي نظمتها الوكالة. وهي حملة خيرية أقيمت بعد زلزال 11 مارس والتي تهدف لجمع التبرعات من أجل ضحايا الزلزال. وقد حضر الحدث أكثر من 369.000 في الثلاث الأيام الأولى فقط.
 قامت الفرقة بإصدار فيديو غنائي آخر لحفلات الدومز "Arashi 10–11 Tour "Scene": Kimi to Boku no Miteiru Fūkei –Dome"والذي باع في أول أسبوع قرابة من 516,000 نسخة...ووصل المجموع النهائي لمبيعات آراشي لديفيديز الحفلات الغنائية ما يقارب 5.282.000 نسخه. مما يجعلها أول فرقة تصل إلى هذا العدد في المبيعات في تاريخ الأوريكون..
 ابتدأت في جولاي وحتى يناير 2012 جولة آراشي في أنحاء اليابان...سميت الجولة باسم "Beautiful World" تجاوز عدد الحضور أكثر من 500.000..ألغيت حفلات طوكيو دوم بسبب زلزال 11 مارس...واستبدلت ببرنامج خيري..أطلق عليه (مدرسة واكو واكو)..حضرة 260.000...خصص ريعه للمساعدات الأنسانية..الجولة شملت الأستاد الوطني (الكوكوريتسو) يومين متتاليين. والدومز في طوكيو واوساكا وفوكوكا..

كانت حفلات الكوكوريتسو ناجحه...مع الأحوال الجوية السيئة...والأمطار الغزيرة...
 أصدرت نسخة جيب من كتابهم «نيبون نو آراشي»...والتي خصصت أرباحه لإغاثة ضحايا الزلزال. وتجاوزت مبيعاته 460.000 نسخة.
 قامت وكالة السياحة اليابانية بعرض رسالة مصورة عنوانها (رسالة من اليابان)..على 133 دولة ومنطقة...هذا الفلم لإعاده احياء السياحة في اليابان بعد الركود الذي حدث بسبب الزلزال وأيضاً لشكر الدول التي ساعدت ودعمت اليابان في هذه الفترة العصيبة.
 في أكتوبر تم اختيار آراشي والممثلة اينو ماو... مقدمين لحفل الكوهاكو الثاني والستين.
 في نوفمبر أطلقت الفرقة أغنية "Meikyū Love Song" وهي الثيم سونق لدراما العضو ساكوراي شو a Nazotoki wa Dinner no Ato de وبلغت مبيعاته في أول أسبوع 530.000..
 تم إرسال التبرعات المقدمة من الفرقة والتي بلغت 3.719.778 دولار. وتم توزيعها على 3 من المناطق المتضررة في بداية نوفمبر..
 حصل ألبوم "Beautiful world" على المركز الأول في الأوريكون بعد أن باع أكثر من 902.000 نسخة... فيما احتلت ديفيدي كونسرت "Kimi to Boku no Miteiru Fūkei – Stadium" +"Kimi to Boku no Miteiru Fūkei – Dome" المركزين الأول والثاني..لأكثر الديفيدز مبيعا في السنة.

الأفلام والأعمال الدرامية المشتركة

كان لأعضاء آراشي دور في الأعمال الدرامية أو المسرحية سواء فردية. أو مشتركة للخمسة معا أول أنشطتها كانت دراما قصيرة على قناة فوجي بعنوان V no Arashi كان بثه بعد شهر من إنشاء الفرقة في هاواي..

كما قاموا بعمل فلم من جزئين الأول عام 2002 والثاني سنه 2005..بعنوان pikanshi
في عام 2010 قامت قناة فوجي بالتعاون مرة أخرى مع الفرقة...لتخرج بحلقة درامية خاصة بثت في شهر يناير. بعنوان Saigo no Yakusoku التي حصلت على نسبة مشاهدة عالية واحتلت المركز التاسع في التصنيف السنوي لأكثر البرامج الدرامية مشاهدة.

البرامج المنوعة والإعلانات التجارية
لم يكتفوا اراشي بإصدار الاغاني فقط والاشتراك في الدراميات.. بل كان لديهم العديد من البرامج والمشاركات في الاعلانات التلفزيونية في السابق وإلى الآن ومن هذه البرامج:
 Mayonaka no Arashi
 G no ARASHI
 C no ARASHI
 D no ARASHI
 Arashi no shukudai -kun
 Mago Mago Arashi
 Golden Rush Arashi
 Himitsu no ARashi -chan
 VS Arashi
 Arashi ni Shiyagare

ومن الاعلانات التلفزيونية:
 شركتا coca cola، pepsi
 شركة kirin
 House Foods
 pino
 au KDDI
 وفي سنه 2010 استملوا تقديم اعلانات عن لعبه Wii إضافة إلى الاعلان عن Nintendo 3Ds سنه 2011

أهم الألبومات التي أصدرتها الفرقة...

Studio albums

Compilation albums

الأغاني التي أصدرتها الفرقة منذ ترسيمها

الفيديوهات الموسيقية..

الحفلات الغنائية

Concert

أهم الجوائز التي نالتها الفرقة...

Japan Gold Disc Award

2008
 "Love So Sweet" كـ أفضل 10 اغاني.

2009
 "Truth/Kaze no Mukō e" كــ أفضل 10 اغاني وأفضل أغنية لهذه السنة.
 «One Love وBeautiful Days» كـــ أفضل 10 اغاني
 Summer Tour 2007 Final Time كــ أفضل فيديو موسيقي.

2010
 حصلت آراشي على عشر جوائز وهي أكثر فرقة تحصل على هدا العدد من الجوائز في سنه واحده
 جائزة كأفضل فنان...إضافة إلى كل من الإصدارات التالية..
 "Believe/Kumorinochi, Kaisei" و"Ashita no Kioku/Crazy Moon" و"Everything" و"My Girl"...كــ أفضل 5 اغاني.
 All the Best! 1999–2009 كــ أفضل البوم لهذه السنة وكــ أفضل 5 البومات.
 Arashi Around Asia 2008 in Tokyo كــ أفضل فيديو موسيقي.
 5x10 All the Best! Clips 1999–2009 كــ أفضل فيديو موسيقي.

2011
 حصلت آراشي على جائزة فنان السنة...إضافة إلى..
 "Boku no Miteiru Fūkei" حصل على جائزة ألبوم السنة إضافة إلى جائزة أفضل 5 ألبومات
 "Troublemaker" و"Monster" كأفضل 5 أغاني
 "Arashi Anniversary Tour 5x10" كأفضل فيديو غنائي

2012
 "Beautiful World" ضمن أفضل 3 ألبومات
 "ARASHI 10-11 TOUR"Scene"Boku no Miteiru Fūkei-STADIUM" حصل على جائزة أفضل فيديو غنائي
 "ARASHI 10-11 TOUR"Scene"Boku no Miteiru Fūkei- DOME" حصل على جائزة أفضل 5 فيديوهات غنائيه

Television Drama Academy Awards

الأغاني التي نالت الجائزة
 "Jidai" عــام 2001
 Beautiful Days" عام 2008
 "Ashita no Kioku" عــام 2009
 "Monster"..عــام 2010
 "love rainbow" عام 2010
 " hatenai sora " عام 2010
 "meikyu love song" عام 2011

أما هذه الاغاني فقد كانت من ضمن الأوائل المرشحه للفوز:-
 "A Day in Our Life"
 "Kotoba Yori Taisetsu na Mono"
 "Hitomi no Naka no Galaxy"
 "We Can Make It!"
 "Happiness"
 "My Girl"
 "Troublemaker"
 "lotus"

Billboard Japan Music Awards

حصلت على جائزتين سنه 2011 لسنقل..."Troublemaker"

وصلات خارجية

المصادر
 johnny's Entertainment.. http://www.johnnys-net.jp/j/artists/arashi/prof/prof.html
 منتديات أنيدرا..http://www.an-dr.com/vb/showthread.php?t=39212

المراجع

تأسيسات سنة 1999 في اليابان
فرق آيدول يابانية
فرق روك يابانية
فرق فتيان يابانية
فرق موسيقى بوب يابانية
فرق موسيقية أسست في 1999
فرق موسيقية من طوكيو
فرق موسيقية يابانية
فرق هيب هوب يابانية
مجموعات رقص يابانية

آراشي


Marcel Sandoz, né le  à Wald (originaire du Locle), est une personnalité politique suisse du canton de Vaud, membre du Parti radical-démocratique. Il est conseiller national de 1995 à 2003.

Biographie.
Marcel Sandoz naît le  à Wald, dans le canton de Zurich. Il est originaire du Locle, dans le canton de Neuchâtel. Son père est cuisinier et professeur à l'École hôtelière de Lausanne. Sa famille s'établit dans le canton de Vaud alors qu'il est âgé de treize ans. Il effectue un apprentissage d'agriculteur dans l'Emmental, puis obtient un baccalauréat. Il étudie ensuite l'agronomie à l'École polytechnique fédérale de Zurich et y obtient son diplôme d'ingénieur en 1968. En 1969, il est nommé directeur du service de vulgarisation agricole du canton de Vaud. En 1976, il devient fermier de l'Institut de Lavigny. En 1988, il accède à la vice-présidence de la Chambre vaudoise d'agriculture. En mars 1991, il devient directeur des Laiteries réunies de Genève.

En 1988, il entre au comité directeur de l'Union suisse des paysans (USP). En février 1992, il est élu président de cette organisation au troisième tour de scrutin, avec 342 voix contre 222 au conseiller national lucernois Karl Tschuppert. Il succède ainsi au démocrate-chrétien fribourgeois Jean Savary. À ce titre, il soutient l'entrée de la Suisse dans l'Espace économique européen, qui est refusée par le peuple, mais s'oppose à la ratification de l'Accord général sur les tarifs douaniers et le commerce. Il conserve la présidence de l'USP jusqu'en 2000.

Il est marié et père d'un enfant.

Parcours politique
Marcel Sandoz siège au Conseil communal de Lavigny de 1978 à 1981, puis à la Municipalité de 1981 à 1989.

Il siège au Conseil national de 1995 à 2003 et fait partie de la Commission des finances. Lors de son élection en 1995, il est le seul agriculteur vaudois élu aux Chambres fédérales. Son élection met également un terme à une exception, puisqu'il est jusque-là le premier président de l'USP à ne pas être élu au niveau national. En 2003, il renonce à briguer un troisième mandat.

Notes et références

Liens externes

Naissance en mai 1943
Personnalité politique vaudoise
Conseiller national suisse de la 45e législature
Conseiller national suisse de la 46e législature
Personnalité du Parti radical-démocratique

Marcel Sandoz


Flagellaria, rod biljaka jednosupnica iz reda travolike koja čini sdamostalnu porodicu Flagellariaceae. Pripada mu pet priznatih vrsta koje rastu po topskim i suptropskim krajevima Azije, Afrike, Australije i otocima Pacifika i Indijskog oceana.

U porodicu su nekada uključivani i rodovi Susum (Hanguana), danas u samostalnoj porodici Hanguanaceae (red Commelinales) i Veratronia s jednom vrstom, danas priznatoj pod imenom Hanguana malayana

Vrste
 Flagellaria collaris Wepfer & H.P.Linder
 Flagellaria gigantea Hook.f.
 Flagellaria guineensis Schumach.
 Flagellaria indica L.
 Flagellaria neocaledonica Schltr.

Izvori

Biljne porodice
Porodice travolikih

Flagellaria