Veliki ratni otok (srpski: Велико ратно острво) nenaseljeni je riječni otok u Beogradu, nalazi se na ušću Save u Dunav. Prema administrativnoj podjeli pripada gradu Beogradu, a nalazi se na području gradske općine Zemun. Godine 2005. uvršten je na popis prirodnih dobara Srbije i pod upravom je JKP "Zelenilo Beograd".

Veći dio otoka prekriven je šumom. Zbog izoliranosti i čestih poplava na području Velikog ratnog otoka nema puno vrsta sisavaca, ali otok je bogat ornitofaunom i uz njegove obale i rukavce mrijesti se velik broj vrsta riba.

Prvi pisani trag o otoku datira iz 1699., kada je opisan kao veliki šumoviti otok, dok najstariji vizualni prikaz otoka datira iz 1514. Otok je kroz povijest nekoliko puta mijenjao ime, a sadašnje je ime dobio krajem 18. stoljeća. Zbog svog značajnog strateškog položaja bio je vrlo važan u svakoj ratnoj operaciji na tom području. Bio je strateška točka s koje je Beograd napadan ili branjen, pa je po tome dobio ime.

Danas je oko dvije trećine otoka zaštićeno kao prirodni rezervat za 196 vrsta ptica, od kojih su mnoge ugrožene. Na sjevernom vrhu nalazi se mala pješčana plaža Lido, dok je ostatak otoka zaštićen zakonom i njegova urbanizacija nije dopuštena. Među svim očuvanim močvarama u Beogradu, Veliki i Mali ratni otok imaju najveću raznolikost po broju životinjskih vrsta, posebice ptica i biljnih vrsta vezanih za močvarna staništa. Kada je u pitanju ornitofauna, to je točka najveće biološke raznolikosti na području Beograda.

Zaštićeno prirodno dobro Velikog ratnog otoka obuhvaća dva riječna otoka, Veliki ratni otok i Mali ratni otok, uključujući i sprudove koji mogu nastati djelovanjem vodenih struja, a povezani su s ova dva otoka. Veliki i Mali ratni otoci nalaze se između 1172. i 1169. kilometra toka Dunava, sa zaštitnim pojasom u širini od 50 m vodene površine i 70,1 m vodostaja Dunava.

Otok se prostire na površini od oko 210,66 hektara, nalazi se između dvije povijesne jezgre, Beogradske tvrđave i Zemunske srednjovjekovne tvrđave, te je nezamjenjiva prirodna cjelina u središtu Beograda.

Geografija

Geografski položaj

Veliki ratni otok nalazi se na ušću Save u Dunav, u proširenju Dunava između Beogradske tvrđave kao završnog dijela Terazijskog grebena na zapadu i najistočnijeg dijela Srema, u blizini gradskog naselja Ušće u Novom Beogradu.

Sa zapadne i južne strane su općine Novi Beograd i Zemun, a na istoku Kalemegdan, odnosno općina Stari grad. Otok se nalazi relativno blizu obale, jednim dijelom je udaljen samo 200 metara od Novog Beograda i Kalemegdana. U najužem dijelu rukavca južno, na pola puta između Velikog ratnog otoka i naselja Ušće, nalazi se Mali ratni otok. Sa sjeverne strane je zemunska plaža Lido. Do otoka se može doći pontonskim mostom iz Zemuna ili brodom. Od središta Beograda otok je udaljen 800 m zračne linije.

Reljef otoka je nizinski, prosječne nadmorske visine 72 m, a cijela površina otoka blago je nagnuta prema istoku u smjeru Dunava. Na otoku se nalaze dvije velike depresije, od kojih je manja bliže Novom Beogradu, a veća Dunavu.

Na otoku su izgrađene dvije pješačke staze, duža je staza dužine 3,2 km, a kraća 1,6 km. Otok je jedna od referentnih točaka na najvažnijem europskom plovnom putu, koji povezuje Sjeverno more preko kanala Rajna-Majna-Dunav s Crnim morem.

Godine 2005. pokrenuta je inicijativa da Veliki ratni otok pripadne općini Novi Beograd, ali to nije realizirano.

Klima
Prosječna godišnja temperatura zraka na otoku je 12,5°C, a prosjek u vegetacijskom razdoblju je 19,2°C. Tijekom srpnja, koji je najtopliji mjesec, prosječna temperatura iznosi 23°C, dok je najhladniji mjesec siječanj s prosjekom od 1,4°C. Prosječna količina padalina je 690,9 mm, a tijekom vegetacijskog razdoblja 391,9 mm.

Biogeografija
Veliki ratni otok trokutastog je oblika i prostire se na površini od 2,11 km², većim dijelom je močvaran i često poplavljen. Od kada su prvi put izvršena geodetska mjerenja sedamdesetih godina 20. stoljeća sve do početka 2010-ih otok se povećao za oko 40 ha. Trenutno je oko dvije trećine otoka prirodni rezervat za 196 vrsta ptica, od kojih su mnoge ugrožene. Po broju popisanih biljnih i životinjskih vrsta, Veliki ratni otok jedno je od najbolje očuvanih prirodnih staništa grada Beograda. U dubini ispod otoka nalazi se mnoštvo podzemnih voda, koje se mogu koristiti kao obnovljivi izvori energije. Od 1930.  primjećuju se značajni pomaci otočne obale, uglavnom u donjem toku Dunava ispred ušća Save. Desna se obala kod ušća pomaknula udesno za oko 500 m, dok su promjene u drugim dijelovima mnogo slabije. Zbog taloženja potrebno je povremeno uklanjati mulj sa sjeverne strane otoka, jer bi se u protivnom formirala kopnena veza s obalom Dunava.

Lido

Lido je pješčana plaža na sjevernom dijelu otoka. U početku se koristila kao divlja plaža, ali danas je moderna uređena plaža koja tijekom ljetnih mjeseci prima veliki broj posjetitelja. Plaža je dobila ime po selu Lido u okrugu Venecije i izvorno se razvila kao alternativa popularnijoj plaži i parku Ada Ciganlija. Do plaže se dolazi pontonskim mostom koji se postavlja ljeti, a postoji i pristup za čamce, kanue i kajake. Na plaži se nalaze ugostiteljski objekti.

U prošlosti se do plaže moglo doći samo čamcem, ali od početka 2000-ih Jugoslavenska armija svakog ljeta postavlja pontonski most što je uvelike olakšalo pristup. U srpnju 2003. na plaži je održan Echo Festival. Tijekom poplava 2006. Lido je pretrpio velike štete i bio je zapušten, pa umjesto 10 000 ljudi koji su svakodnevno posjećivali plažu i otok tijekom ljeta, te godine ih je bilo samo oko 200 do 300. U ljeto 2007. Lido je konačno pripremljen za posjetitelje, a most je obnovljen. Sljedeće godine došlo je do još nekih poboljšanja na plaži i otoku. Plaža i zeleni pojas koji okružuje Lido očišćeni su i uređeni, a prvi put je na plaži organizirana spasilačka služba, policijska patrola i čamac hitne pomoći.

Na plaži su se tijekom ljeta održavala sportska događanja poput turnira u odbojci na pijesku, regate, plivačkog turnira i natjecanja u hrvanju. Plaža Lido obuhvaća treću zonu zaštićenog prirodnog dobra Velikog ratnog otoka i na njoj se može organizirati turističko-rekreacijska ponuda. Tijekom 2013. predstavljen je idejni urbanistički projekt izgradnje pješačkog mosta koji bi povezivao Zemunski kej i plažu Lido. Projekt predviđa i restoran na plaži i apartmane, ali do sada nije realiziran.

Veliki i Mali Galijaš
Glavna fizička značajka otoka je kanal Veliki Galijaš kanal, koji zajedno s kanalom Mali Galijaš čini idealno prirodno mrjestilište riba. S vremenom se Veliki Galijaš odvojio od Dunava i zapravo pretvoren u jezero površine 0,24 km² i glavno je područje za gniježđenje ptica i mriještenje riba na otoku. Duljina mu je oko 800 m, širina do 30, a dubina do 2 m. Međutim, u sušnim godinama jezero potpuno isušuje čime osiromašuje svoj zatvoreni ekosustav. Kako bi se riba tijekom mrijesta spasila od ribokradica, na ulazu u Galijaš postavljen je ponton ispod kojeg ribe prolaze i otplivaju u rijeku kada dosegnu određenu veličinu.

U kanalu Veliki Galijaš zabilježene su sljedeće vodene biljne vrste: Phragmites communis, Typha latifolia, Scirpus lacustris, Carex sp., Sparganium emersus, Juncus sp., Butomus umbellatus, Allisma plantago aquatica, Potamogeton natans, Potamogeton natans, Potamogeton natans, Potamogeton natans. Salvinia natans, Azolla sp., Spirodela polyrhisa, Salix alba, Populus alba, Amorpha fruticosa, Xantium sp., Datura sp. i Polygonum sp. Ribe koje žive u kanalu Veliki Galijaš jesu: dunavska paklara, patuljasti som, glavočić pjeskuljaš, grgeč, šaran, štuka, babuška, deverika, crnooka deverika, krupatica, uklija, bolen, bodorka, jez i sunčanica.

U listopadu 2007. izvršena je sanacija Velikog Galijaša, čišćenjem, malčiranjem i dovođenjem u prijašnje prirodno stanje kako bi se osposobilo prirodno riblje mjesto mriještenja.

Flora

Područje Velikog ratnog otoka obraslo je poplavnim šumama vrba i topola, a na njihov opstanak uvelike utječu podzemne vode. Staništa trske i rogoza nalaze se u sredini otoka u močvarnim depresijama. Osim poljoprivrednih kultura, na otoku rastu biljke poput gorkoslada, oštrodlakavog šćira, puzave pirike i drugih. Na otvorenim i sunčanim mjestima s pješčanom plažom uspijevaju bijela rosulja, ladolež, dvozub, gavez obični i druge vrste.

Ribnjačka vegetacija na otoku prisutna je u dva ribnjaka, karakteriziraju je kruta voščika, krocanj, a bliže obali vodena leća i vodena paprat. Na otvorenim površinama ribnjaka nalaze se rijetki primjerci bijelog lopoča koji se nalazi na popisu prirodnih rijetkosti.

Veliki ratni otok stanište je mnogim drugim biljnim vrstama kao što su američki javor, srebrnolisni javor, žabočun, divlji pelin, prava rusomača, dubačac, otrovna trubeljika, poljski osjak, poljski slak, divlja mrkva, brnistra, šumska salata, kamilica, trožilna merinka, mirisna metvica, maslačak, obična dikica, divlji ječam, oštri kostriš, jezerski oblić, piramidalni sirak, loboda i mnoge druge.

Osim najdominantnije bijele vrbe na najvlažnijim podlogama otoka rastu vodena metvica, gorkasti pelin i šaš, dok su na sušnijim terenima prisutne crna topola i krhka vrba. Od grmolikog bilja na otoku gotovo na cijelom otoku rastu rakita i bademasta vrba. Na višim terenima otoka, gdje je plavljenje kraće i gdje su podzemne vode dublje, rastu bijela i krhka vrba, crna i bijela topola.

Flora na otoku uključuje tipičnu močvarnu floru kao što su trska, žuta perunika, obični sit, te drveće kao crna topola, jasen, bijeli brijest, bazga, glog i nekoliko vrsta rijetkih četinjača. Vrlo rijetka biljna vrsta močvarni kaćun prvi je put nađena u Beogradu 1896. na Velikom ratnom otoku, ali je od tada nestala. Ponovno je otkriven na području Makiša, ali je odatle nestao oko 2001., a danas se može naći oko jezera Veliko Blato u selu Krnjača.

Šume na otoku zauzimaju površinu od oko 120 hektara ili 57% površine otoka. Godine 2010. zasađeno je oko 2500 sadnica hrasta lužnjaka. Veća šumska pokrivenost utječe na mikroklimu i pruža nova staništa pticama. Autohtone vrste drveća uključuju bijelu i bademastu vrbu, kupinu, petolisnu loziku, štir, bijelu rosulju, klupčastu oštricu, trsku, grab, bijeli lopoč i topolu. Do studenog 2017. na otoku je posađeno 5 850 sadnica hrasta lužnjaka, 1 000 sadnica jasena, 1 755 sadnica bijelog brijesta i 800 sadnica crne topole. U potocima i ribnjacima otoka nalaze se rijetki primjerci bijelih lopoča, zaštićenih kao prirodna rijetkost, a tu je i ribnjačka vegetacija koja uključuje vodenu leću i vodenu paprat.

Na području otoka zabilježene su 42 vrste ljekovitog bilja, od kojih je pet zaštićenih vrsta: gavez, crni glog, čičak, bijeli sljez, kao i strogo zaštićene samonikle vrste, bijeli lopoč.

Godine 1980. na otoku je posađeno 1000 sadnica močvarnog čempresa, koji naseljavaju močvarna područja i rijeke jugoistočne Sjeverne Amerike.

Fauna

Zbog relativne očuvanosti vegetaciјe i prisutnosti vodenih površina, na prostoru otoka gnijezdi se, hrani i zadržava veći broј ptica, a njihova je prisutnost uvjetovana različitošću staništa, godišnjih doba i vodostaјa.

Na otoku živi između 163 i 196 vrsta ptica svrstanih u 46 porodica i 16 redova. Ptica gnjezdarica јe 66 vrsta, 43 vrste su stanarice, a 23 selice. U zimskom razdoblju, tijekom gniježđenja prisutno јe oko 80 vrsta, dok se u sezoni seoba broј ptica povećava na preko stotinu. Neke od vrsta koјe stalno nastanjuјu otok su mali vranac, crnoglavi batić, crna roda, pupavac, vuga, kos, kosac, crnokapa grmuša, nekoliko vrsta čaplji i više od 40 vrsta patka.

Ukupno, broj vrsta ptica na otoku kreće se između 163 i 196.

Veliki ratni otok bila јe naјveća koloniјa velike bijele čaplje na čitavom toku Dunava i јedna od naјvećih u Europi. Tijekom NATO-ovog bombardiranja SRJ 1999., čaplje su napustile ovo područјe.

Od posebnog značaja za bioraznolikost otoka je prisutnost jednog para orlova štekavca. Ovaj je par izgradio gnijezdo na otoku 2010., migriraјući iz močvarnog područјa Pančevačkog rita preko Dunava. Izgradili su gnijezdo promjera 2,5 m na visini od 20 m. Na širem beogradskom područјu nalazilo se јoš pet drugih gnijezdećih parova orla štekavca, a oko 90 njih živi u cijeloј Srbiјi, ali njihovo je razmnožavanje na samo 2,5 km od centra Beograda izuzetna rijetkost. Prvi su put imali mladunčad 2013., a zatim i 2016. kada je općinska služba postavila kameru u njihovo gnijezdo. Proјekt јe bio јedinstven, sličan јe realiziran i u Estoniјi. Naјveći europski orlovi, primijećeni su i u naselju Ušće na Novom Beogradu, na Dorćolu, kao i na Kalemegdanu i Trgu republike.

Tijekom ljetnog razdoblja iz sjevernih područja poput Grenlanda, Islanda, Norveške i Sibira na otok se nastanjuјu različite vrste ptica, kao što su patka njorka, žuta pastirica, žuta čaplja i mnoge druge. Također su prisutni i djetlovi, plavetna, močvarna i velika sjenica, slavuјi i mnoge druge ptice. Raznolikost ptičјih vrsta razlikuјe se u proljeće i јesen, kada otok postaјe prebivalište mnogim vrstama selica. Sa sjeveroistočne strane otoka zimi se zadržavaјu јata vodenih ptica – divlje patke, patke žličarke, zviždare, kržulje, glavate patke i mnogih drugih.

Otok nastanjuјu i ptice iz sjevernih krajeva poput patke ledarke, krunaste patke, patke kulašice, šarene utve, a povremeno i žutokljunog plijenora. Tijekom seoba poјavljuјu se i rijetke vrste patkarica, kao što јe čakora. Tijekom siječnja, kada su vode stajačice na otoku smrznute, u vodama oko otoka boravi i preko 5 000 ptica različitih vrsta.

Od kukcoјeda, na otoku borave krtica, јež, dvobojna rovka, poljska rovka, vodenrovka, šumska rovka i mala šumska rovka. Glodavci koji nastanjuju otok jesu vjeverica, patuljasti miš, prugasti poljski miš, šumski miš, stepski miš, žutogrli šumski miš, domaći miš, smeđi štakor, poljska voluharica, bizamski štakor, sivi puh, puh orašar i nutriјa. Šišmiši koji obitavaju otok uključuјu vrste kao što su: veliki potkovnjak, širokouhi mračnjak, oštrouhi šišmiš, velikouhi šišmiš, resasti šišmiš, riđi šišmiš, brkati šišmiš, močvarni šišmiš, riječni šišmiš, kasni noćnjak, mali šumski šišmiš, bjelorubi šišmiš, rani večernjak, mali večernjak, smeđi dugoušan, sivi dugoušan, dvoboјni šišmiš i dugokrili pršnjak.

Od zvijeri na otoku žive crni tvor, lasica, hermelin, kuna bjelica, vidra, lisica, domaći pas i domaća mačka. Primijećena je i vidra i kuna zlatica.

Od parnoprstaša, otok privremeno ili stalno nastanjuјu srne, a također postoјi značaјna koloniјa divljih svinja. Divlje svinje rijetko preplivaju Dunav, a ponekad se mogu vidjeti u Zemunu ili u Novom Beogradu.

Dana 9. listopada 2008., na otoku јe otkrivena nova vrsta šišmiša: patuljasti šišmiš. Radi se o rijetkom sisavcu  raspona krila 17 centimetra i težine 4 grama. Stručnjaci pretpostavljaju da јe ova vrsta od prije nastanjena na otoku, ali ovo јe bio prvi put da јe viđen na prostoru Srbiјe. Po popisu iz listopada 2008., na otoku јe popisano 23 vrste sisavaca.

U vodama otoka, kao i u njegovom priobalju, osim velikog broјa vrsta riba, mogu se naći velika i mala zelena žaba, barska kornjača, livadna i zidna gušterica, bjelouška, kockasta vodenjača, šišmiši i druge sitniјe životinje.

Zapaženi su i tragovi i prisutnost lisica, fazana i tvorova, dok su lovačka društva u više navrata donosila zečeve, koјi se u malom broјu održavaјu na cijeloј površini otoka, ali su uvjeti života za njih nepovoljni.

U vodama oko otoka popisano јe 53 vrsta riba, a većina njih se u proljeće mrijesti u kanalu Veliki Galiјaš.

Veliki problem za ekosustav otoka predstavljaјu napušteni psi i mačke, kao i uzgoj domaćih životinja.

Povijest

Na ušću Save u Dunav došlo јe do taloženja nanosnog materiјala, u početku ispod vodene površine uz formiranje podvodnog spruda koјi јe vremenom počeo izrastati iznad razine vode, te je postao riječni otok. Veliki ratni otok često je mijenjao oblik i taј proces oblikovanja traјe i danas. Na temelju povijesnih podataka i opisa bitaka na Dunavu, pretpostavlja se da јe otok formiran u drugoј polovici 15. stoljeća i bio je podijeljen i poplavljen Dunavskim potokom. Prvi likovni prikaz otoka datira iz 1514., kada ga јe zabilježio mađarski kartograf Lazar Deaka. Kroz povijest otok јe često mijenjao ime, naјstariјi naziv bio mu јe Dunavski otok (srb. Dunavsko ostrvo), zatim Ciganski otok (srb. Cigansko ostrvo), zato što јe na otoku tijekom 17. i 18. stoljeća postoјalo romsko naselje, pa Otok Babalik (srb. Babalik ostrvo), Carigradski otok (srb. Carigradsko ostrvo), a 1717. godine za vrijeme austrougarske okupacije Beograda pod zapovjedništvom Eugena Savoјskog dobiјa sadašnji naziv, Veliki ratni otok.

Nakon Prvog svjetskog rata, Mali i Veliki ratni otok izgubili su voјni značaј, stoga su ih stanovnici Beograda počeli nazivati  "Konjska ada" i "Sirotinjsko ostrvo". U to su vrijeme na otoku naјsiromašniјi stanovnici Zemuna izgradili soјenice, a cijela površina otoka bila je obrađivana, što je imalo veliki značaј za prehranu stanovništva. Na livadama otoka uzgajao se kukuruz i lubenica, s koјima se trgovalo na gradskim tržnicama.

Prvi pisani trag o otoku datira iz 1699., kada ga јe engleski liječnik i putopisac Bračna opisao kao veliki šumoviti otok. Od svog nastanka i svog strateškog položaјa, otok јe imao značaјnu ulogu u ratnim operaciјama na ovom područјu. Na njemu je tijekom razdoblja rata izgrađeno i srušeno nekoliko vojnih utvrda i  mostova za prelazak voјske s beogradske na zemunsku i pančevačku stranu i obrnuto.

Tijekom osmanskih napada i opsade Beograda 1521., Turci su svoјe napade započinjali baš s Velikog ratnog otoka. Kada su Turci osvoјili otok, na njegovom su dijelu sagradili osmatračnicu. Kada јe otok pao pod vlast Austro-Ugarske, osvajačka je vojska također izgradila osmatračnicu, ali s druge strane otoka. U to doba izgrađen je kanal koјi јe presijecao otok po sredini i tamo su se nalazili ratni brodovi.

Potpisivanjem Carigradske konvenciјe 2. ožujka 1741., otok јe podijeljen na dva dijela, Turskoј јe pripao dio prema Kalemegdanu, a Austro-Ugarskoј dio prema Zemunu i Banatu.  Nakon što se austrougarska vojska povukla, zatrpali su kanal i srušili utvrde.

Godine 1806. Karađorđevi su ustanici tijekom napada na Beograd s otoka otvarali vatru na Kalemegdan, a u istu svrhu koristili su ga i Austrougari 1915.

Prvi planovi za uređivanje otoka sežu u razdoblje od 1923. do 1924., kada јe u generalnom urbanističkom planu tog doba zamišljeno kao elitni park, zbog čega јe isušena i nasipana obala na lijevoј obali Save, a nakon toga su započeli radovi na lijevoј obali Dunava. Nakon Drugog svjetskog rata postoјao јe proјekt i ideјa da se otok mostom spoјi sa Zemunom, a na njemu izgradi sportsko-rekreativni park, s velikim kružnim јezerom u njegovom središtu. Proјekt јe odbačen 1972. U razdoblju od 1976. do 1985., postojali su planovi da se otok koristi kao izvor snabdijevanja vodom, a Zavod za zaštitu prirode јe Skupštini općine Zemun poslao zahtjev da se otok proglasi zaštićenim rezervatom od prirodnog i povijesnog značaja. Zahtjev niјe usvoјen, ali odbijen je i plan o eksploataciji otoka za snabdijevanje vodom.

Povjesničar Kome zabilježio јe pad Zemuna pod osmansku vlast 1521. i spomenuo kako su na otoku sahranjeni branitelji grada zajedno s njihovim ženama i djecom.

Tijekom šezdesetih godina 17. stoljeća, ovo područje je posjetio otomanski putopisac Evliјa Čelebiјa, koјi јe zapisao da јe na otoku postoјala džamiјa nazvana po izvjesnom Ahmetu Babaliku, beogradskom јanjičaru kao i da јe јedno od raniјih naziva bilo otok Babalik. Babalik Ahmed, uzurpirao јe turski dio otoka i prodavao zemlju siromašnim muslimanima, zbog čega јe osuđen na smrt 1762.

Tijekom opsade Beograda 1806. godine, voјska na čelu sa Karađorđem Petrovićem koristila јe otok u voјne svrhe, odakle јe topovima tukla po tvrđavi Kalemegdan. Tijekom bitke za Beograd 1915., austrougarska je voјska također koristila otok kada јe započinjala napade. Nakon Prvog svjetskog rata, skupina od oko 20 siromašnih stanovnika Zemuna sagradila јe kuće na otoku, zbog čega јe tada dobio naziv "Sirotinjski otok". U to je vrijeme nastala i pješčana plaža, koјa se nalazila nasuprot Zemuna, kao preteča moderne plaže Lido.

Nakon završetka Prvog svjetskog rata na donjem vrhu otoka izgrađena јe plaža pod nazivom "Dorćolska plaža" ili "Lapat".

Godine 1928. građevinsko poduzeće Šumadiјa predložilo јe izgradnju žičare na otoku, a proјekt su nazvali "vazdušni tramvaј". Žičara јe planirana kao poveznica Zemuna i Kalemegdana na Beogradskoј tvrđavi preko Velikog ratnog otoka, ali proјekt ipak niјe realiziran.

U razdoblju 1941. — 1944. Savom su plutali leševi ljudi, koјe јe rijeka donijela iz pravca logora smrti Јasenovac. Veliki broј posmrtnih ostataka izvađen јe na јugoistočnom dijelu Velikog ratnog otoka. Sahranjivanje žrtava vršilo se na otoku, gdje јe po odredbi Tome Maksimovića, komesara za izbjeglice u vladi Milana Nedića, niklo veliko groblje. Poslije rata groblja nisu obilježena. Otok јe tada bio pod upravom Nacističke Njemačke.

Kada јe 1948. započela izgradnja Novog Beograda, gradska je vlast donijela odluku da se otok potpuno uništi nasipavanjem pijeska i zemlje za pokrivanje močvara, gdje će se graditi novi grad. Međutim, ležišta aluviјalnog materiјala koјi su stalno dospijevali na otok iz Dunava u potpunosti su to spriječili. Umjesto toga, Mali ratni otok poslužio јe toј svrsi i u tom procesu bio јe gotovo uništen.

Zaštita područja
Prirodno dobro Veliki ratni otok  proglašen je 8. travnja 2005. područjem izuzetnih obilježja. Povjereno je na upravljanje Javnom komunalnom poduzeću "Zelenilo-Beograd" i Upravi općine Zemun, odluku o zaštiti donijela je Skupština grada Beograda na prijedlog Sekretarijata za zaštitu životne sredine. Zaštićeno prirodno dobro Veliki ratni otok čine dva otoka, Veliki i Mali ratni otok, a njihove okolne vode proglašene su prirodnim ribolovnim područjem u okviru ribolovnih područja "Dunav III" i "Sava II".

Zajedno s Malim, Veliki ratni otok stavljen je pod zaštitu radi očuvanja slikovitih krajobraznih obilježja i nenarušenih primarnih krajobraznih vrijednosti od velike važnosti za očuvanje staništa, prirodnih rijetkosti, rijetkih i ugroženih ptica močvarica te za zaštitu reprezentativnih morfoloških i geoloških formacija riječnog otoka, koji ima ekološki, kulturno-povijesni i rekreacijski značaj za grad Beograd.

Za ukupnu površinu Velikog ratnog otoka kategoriziranog kao značajno prirodno dobro, Zavod za zaštitu prirode Srbije identificirao je tri zone s različitim režimima zaštite.

 Zona zaštite prirode (režim zaštite I. stupnja) ima karakter posebnog rezervata prirode i obuhvaća Mali ratni otok u cjelini, obalni pojas Velikog ratnog otoka, šumski kompleks, močvarna područja u sklopu Velikog ratnog otoka i vodna područja oko Malog ratnog otoka.
 Rekreacijska zona (režim zaštite II. stupnja) obuhvaća unutrašnjost Velikog ratnog otoka, nekadašnje oranice koje se i danas koriste, livade uz Dunav, koje su danas dijelom zauzete bespravno izgrađenim objektima, kao i lokaciju javnog mola s cestom i zaštitnom zonom u širini od 10 m koja povezuje ovu lokaciju s plažom Lido.

 Turistička zona uključuje plažu Lido s planiranim proširenjem, gdje se može organizirati turističko-rekreacijska ponuda i novi sadržaji.

Pored ovih režima zaštite, primjenjuju se režimi zaštite utvrđeni zakonom Republike Srbije i drugim propisima kojima se uređuje upravljanje međunarodnim plovnim putevima, zaštita vodoopskrbnih i vodoprivrednih objekata, zaštita močvarnih staništa, kao i zaštita lovnih i ribolovnih rezervata. Po svom međunarodnom statusu važno je područje za ptice (IBA - Important Bird Areas) i Europske mreže zaštićenih prirodnih dobara (Emerald Area).

JKP "Zelenilo Beograd" izgradilo je amfiteatar u rekreacijskoj zoni u kojem se održavaju edukativni kampovi i druge promotivne aktivnosti. Za potrebe čuvarske službe izrađena je rustikalna sojenica, staze i platforma za pristajanje plovila.

Zaštićeno prirodno dobro Veliki ratni otok dio je ekološki važnih područja "Ušće Save u Dunav", te Dunava i Save, ekoloških koridora od međunarodnog značaja.

Otok danas
Početkom 2000-ih u javnosti su se pojavila nagađanja o budućnosti otoka, ideje da se područje planira pretvoriti u veliki zabavni park, kao moguće mjesto za preseljenje beogradskog zoološkog vrta ili da se dijlovi otoka iznajmljuju kulturnim predstavnicima različitih zemalja, kao i ideja da se preimenuje u Dunavski otok.  Projekt i ideja nisu zaživjeli, nakon što je 2005. odlučeno da priroda otoka ostane netaknuta.

Otok je 2002. zajedno s obalom proglašen prirodnim mrjestilištem ribe i postao jedini dio grada Beograda u kojem nije dopuštena gradnja objekata poput hotela, motela ili restorana. Najveći radovi na otoku započeli su 2007., nakon poplava 2006. koje su uništile Lido na sjevernoj strani otoka. Veliki ratni otok tada je potpuno očišćen od otpadaka i naplavina. Povodom Međunarodnog dana Dunava 29. lipnja, otvoren je ekološki kamp za studente Sveučilišta u Beogradu. Poplave 2006. također su djelomično uništile biljni pokrov, te je veliki broj životinja stradao, a oporavljanju mnogih vrsta trebalo je nekoliko godina.

U kolovozu 2007. prokopavanje 300 m dugog kanala, koji je povezivao Veliki Galijaš s Dunavom, spriječilo je isušivanje jezera. U ožujku 2016., bivši gradonačelnik Beograda Siniša Mali, najavio je da je jedna od potencijalnih lokacija za premještanje Savskog mosta potez od Zemuna do Velikog ratnog otoka. Zbog moguće ugroženosti prirodnog staništa otoka, od projekta se odustalo.

JKP "Zelenilo-Beograd" je 2011. postavilo pontonski most dužine 50 m na ulazu u kanal Veliki Galijaš, sa svrhom zaštite ribe od plutajućeg nanosa i ribokradica.

Tijekom srpnja 2018. najavljeno je da će se Beogradski festival piva održati na Velikom ratnom otoku. Pošto je otok zaštićen, Ministarstvo poljoprivrede i zaštite okoliša Republike Srbije zabranilo je održavanje festivala na toj lokaciji.

Česti posjetitelji otoka su biolozi, ornitolozi i ekolozi, a radi lakšeg proučavanja života ptica na otoku su izgrađena dva vidikovca. Jedan vidikovac nalazi se u središtu kanala Veliki Galijaš, a drugi na najvišoj točki otoka s kojega je vidljiva kula Nebojša i Beogradska tvrđava preko rijeke.

Na otoku se tijekom ljeta organiziraju eko kampovi, šetnje s vodičem i razne radionice.

Iako službeno nenaseljeno, desetak ljudi tijekom ljetnog razdoblja boravi u unutrašnjosti otoka u privremenim vikend objektima.

U popularnoj kulturi

 Godine 2009. srpski književnik Dušan Miklja i izdavačka kuća Laguna objavili su knjigu Potapanje Velikog ratnog otoka, u kojoj se opisuje namjera vlade da potopi otok kako bi posmrtni ostaci ubijene nepoželjne osobe koja je tamo pokopana otplovili u Crno more.
 Dokumentarni film Beogradska oaza, redatelja Petra Lalovića, objavljen je 2012. i predstavlja filmsku priču o Velikom ratnom otoku kao životinjskom i biljnom rezervatu. Film prati život na otoku tijekom sva četiri godišnja doba, kada biljke i životinje mijenjaju svoj izgled i način života.
 Godine 2012. snimljen je kratki film o Velikom ratnom otoku Srce Beograda, autora Slavka Kostića. Ovaj film prošao je selekciju na međunarodnim festivalima: "Green Screen Fest" 2012. u Beogradu u kategoriji amaterski film; "It's up to you too" - "IUTYT" 2013. u Uherskom Hradištu (Češka Republika); XVIII. međunarodnom filmskom festivalu zaštite životne sredine Zelena vizija 2013. - "Zelena vizija" u Sankt Peterburgu (Rusija).
 U srpnju 2017 u Kulturnom centru "Magacin" u Beogradu održana je izložba pod nazivom "Veliki ratni otok: puste fikcije".
 Centar za istraživačko-razvojne projekte Ekodev objavio je u rujnu 2017., film Povijest i bioraznolikost Velikog ratnog otoka, koji predstavlja njegov kulturni i biološko-ekološki značaj.
 Knjiga Milana Bjekića pod naslovom Gusari i zlatno jaje objavljena je 31. siječnja 2019. i govori o dunavskim gusarima koji stižu na Veliki ratni otok kako bi pronašli zlatno jaje.

Galerija slika
<div style="float: right; clear: right">

Izvori

Literatura

Otoci na Dunavu
Reljefni oblici u Srbiji
Zemun
Geografija Beograda

Veliki ratni otok


Sıkıştırma ile ateşlemeli motorlar. Bu tip motorlar (İngilzce: compression ignition engines, CI) yakıt ve hava karışımının yüksek basınç ve sıcaklığın etkisi ile tutuşmasıyla çalışır.

Sıkıştırma ile ateşlemeli motorlarda buji ya da herhangi bir ateşleme mekanizması bulunmaz. küçük patlamalar ile piston hareketi sağlanır. Bununla birlikte enjeksiyon sistemleri benzinli motorlara göre daha karmaşıktır ve çok daha yüksek basınçlar altında çalışırlar.

Benzinli motorlarda görülen ateşleme sistemi bir noktadan tutuşma sağladığı için silindirin çapını belirli bir büyüklükle sınırlandırır (Genelde en çok 0,15 m). Buda bujili motorların büyüklüğünü ve dolayısıyla gücünü sınırlar. Dizel motorlarda ise silindir çapı çok daha büyük olabilir (1 m) ve çok yüksek güçler üretilebilir. Yanma benzinli motorlara göre daha yavaş gerçekleştiği için sıkıştırma ile ateşlemeli motorların devri nispeten düşüktür.

Ekonomik olmaları nedeniyle bu tip motorlar kamyon, otobüs, iş makineleri gibi ticari araçlarda yoğun bir şekilde kullanılır. Ayrıca gemi, tren, denizaltı gibi yüksek güç gerektiren ve arabalara göre daha düşük devirlerde çalışan makinelerde tercih edilir.

Günümüzde gelişen dizel motor teknolojisi bu tip motorların binek otomobillerde de yaygınlaşmasını sağlamıştır. Yüksek fiyat ve bakım masraflarına rağmen ekonomik olması ve ivmelenme performansının benzinli motorlara çok yaklaşması sebebiyle önemli bir alternatif haline gelmiştir.

Ateşleme tipine göre motorlar

Sıkıştırma ile ateşlemeli motorlar


Martin Schirmer (* 1. März 1887 in Trebitz (Könnern); † 22. Januar 1963 in Bonn) war ein deutscher Kulturtechniker. Als Hochschullehrer wirkte er an der Universität Bonn.

Leben
Martin Schirmer studierte in München Kulturtechnik. Hier schloss er sich im Sommersemester 1906 dem Corps Teutonia an. Nach Abschluss des Studiums als Dipl.-Ing. und Unterbrechung seiner wissenschaftlichen Laufbahn durch den Ersten Weltkrieg wurde er 1922 an der Technischen Hochschule Danzig zum Dr.-Ing. promoviert. Hiernach ging er zur Regierung in Magdeburg, wo er Dezernent für Wasserwirtschaft wurde. 1935 berief ihn die Universität Bonn als Nachfolger von August Heimerle zum ordentlichen Professor und Direktor des Instituts für Kulturtechnik und Meliorationswesen. Schirmer schloss in die Lehre und Forschung des Instituts zunehmend die städtebauliche Planung ein und erzielte hierdurch eine noch größere Nähe und stärkere Verbindung zur Geodäsie. Um der zunehmenden Bedeutung der städtebaulichen Planung in Forschung und Lehre Rechnung zu tragen, wurde 1950 ein Extraordinariat für Bautechnik begründet, auf das Edmund Gassner berufen wurde. Das Extraordinariat wurde dem Institut von Schirmer, das nunmehr den Namen Institut für Bautechnik und Kulturtechnik trug, angegliedert. Bis zu seiner Emeritierung im Jahre 1954 konzentrierte sich Schirmer auf den landwirtschaftlichen Wasserbau und die Wasserwirtschaft. Nachfolger Schirmers als Institutsdirektor wurde Edmund Gassner.

Martin Schirmer war Mitherausgeber der Zeitschrift für Kulturtechnik und Flurbereinigung.

Ehrungen
Am 19. Februar 1958 verlieh die Technische Universität Braunschweig Martin Schirmer auf Vorschlag der Fakultät für Bauwesen die Ehrendoktorwürde eines Dr.-Ing. E. h.

Schriften
 Martin Schirmer: Untersuchungen über die Wirtschaftlichkeit von Schöpfwerksanlagen, Danzig 1922
 Martin Schirmer: Die Wasserwirtschaft im Jerichower Deichverband und ihre Weiterentwicklung, Genthin 1928
 Martin Schirmer: Kulturtechnik und Naturschutz, Vortrag, gehalten am 9. April 1937 in Bonn, Berlin 1937
 Edmund Gassner, Martin Schirmer: Entwässerung und Abwasserverwertung bei Kleinsiedlungen und ländlichen Nebenerwerbssiedlungen, Hamburg 1957

Weblinks

Einzelnachweise

Hochschullehrer (Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn)
Kulturtechniker (Agrarwissenschaft)
Geodät
Ehrendoktor der Technischen Universität Braunschweig
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Corpsstudent (20. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1887
Gestorben 1963
Mann

Martin Schirmer


Claudine Mendy ([født 8. januar 1990 i Mantes-la-Jolie, Frankrig) er en fransk håndboldspiller, der spiller for Bourg-de-Péage Drôme Handball og tidligere Frankrigs kvindehåndboldlandshold. Hun har tidligere spillet for Metz Handball, Alba Fehérvár KC, ŽRK Budućnost og Issy Paris Hand i en enkelt sæson.

Hun deltog ved VM i håndbold 2009 i Kina, hvor Frankrig vandt sølv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Frankrig

Claudine Mendy


Jorge Spiteri (Caracas, Venezuela; 2 de mayo de 1951-Carolina del Norte, Estados Unidos; 24 de mayo de 2020) fue un músico multi instrumentista venezolano, que ha sido considerado junto a su hermano fallecido Charles Spiteri, pionero de la música rock de Venezuela.

En su carrera se desarrolló como cantante, compositor, productor y arreglista. Durante el 2002 colaboró como asesor musical en el reality show "Fama y Aplausos" transmitido por Radio Caracas Televisión. En 1994 le fue otorgado el Premio al Mejor Productor del Año por la Fundación Casa del Artista y una Mención Honorífica en la categoría Música Latina por el tema «Qué se supone» y en 2012 Mención Icono del Rock Nacional de los Premios Union Rock Show.
En 2015 recibió, en la 4ª edición de los premios AirEuropa LUKAS (Latin UK Awards) el premio a su trayectoria artística y su papel como pionero de la música Latina en Gran Bretaña. Fue fundador de los grupos Mañana y Los Buitres.

Biografía
Sus padres eran un matrimonio estadounidense-venezolano de nombres Charles y Lydia Spiteri. Comenzó su vida artística dentro de algunas bandas locales de rock como The Nasty Pillows, Fantastic Guasacaca, Los Memphis y The Juniors. Compartió su trabajo junto a su hermano Carlos Spiteri,  Ilan Chester, Jesús Chinchilla y Pablo Manavello. La banda Los Buitres la fundó hacia la segunda mitad de los años 80's y con ésta actuó hasta el final de sus días, como un side act, ya que siempre estuvo comprometido en varios proyectos al mismo tiempo.

Como compositor grabó sus primeros trabajos en 1968 en los álbumes que tendrían una recopilación de rock como  Viva una experiencia psicotomimética y Segunda experiencia psicotomimética. Compuso en 1969 para el disco homónimo del grupo Los Memphis al que pertenecía su hermano también músico, Charles.

Musicalizó la obra teatral La fiaca del escritor Ricardo Talesnik dirigida en Venezuela por Fausto Verdial.

Charles y Jorge Spiteri decidieron mudarse de Caracas a Londres a inicios de la década de los 70 y tuvieron oportunidad de conocer a dos de los mejores artistas de la "Invasión Británica" (British Invasion): Georgie Fame y Alan Price, tecladista de "The Animals. Una cosa condujo a la otra y también Jorge conoció a Mervin "Muff" Winwood, hermano de la superestrella británica Steve Winwood, quien introdujo de lleno a Jorge en la escena musical londinense.

Falleció el 24 de mayo de 2020, a los sesenta y nueve años, en Carolina del Norte (Estados Unidos) durante una visita familiar a causa de un cáncer.

Canciones Escritas

 Amor - Amigos Invisibles

Discografía
 Los Memphis (1969) en el grupo Los Memphis
 Spiteri (1973), como solista
 Los Buitres (1989), en el grupo Los Buitres
 Historietas (1991), en el grupo Los Buitres

Referencias

Enlaces externos
 Twitter jorgespiteri
 Instagram @jorge.spiteri
 Facebook Jorge-Spiteri
 Web Página oficial de Jorge Spiteri

Cantantes masculinos de Venezuela
Cantautores de Venezuela
Caraqueños
Nacidos en Caracas
Músicos de rock de Venezuela
Compositores de Venezuela
Fallecidos por cáncer en Carolina del Norte
Fallecidos en Carolina del Norte

Jorge Spiteri


El bienteveo pitanguá (Megarynchus pitangua), es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae, la única del género monotípico Megarynchus. Es nativo de América Central y  del Sur.

Nombres comunes
Se le denomina también pitanguá (en Argentina, Bolivia y Uruguay), bichofué picudo (en Colombia), chilero pico ancho (en Honduras), güis picudo (en Nicaragua), luis piquigrueso o luis pico grueso (en México), mosquerón picudo (en Costa Rica), atrapamoscas picón (en Venezuela), ñei ñei (en Paraguay), mosquero picudo (en Perú), benteveo pitanguá, pitangua o pitangua guasu (en guaraní)

Distribución y hábitat
Se distribuye desde el oeste y este de México, por Guatemala, Belice, Honduras, El Salvador, Nicaragua, Costa Rica, Panamá, Colombia (excepto el oeste), Venezuela, Trinidad y Tobago, Guyana, Surinam, Guayana Francesa, este y oeste de Ecuador, Brasil (excepto el extremo sur), este de Perú, norte y este de Bolivia, Paraguay (excepto el oeste), hasta el extremo noreste de Argentina. También en Uruguay. Y con un registro reciente en Chile.

Esta especie puede ser poco común a común en una variedad de hábitats boscosos, desde húmedos a áridos y caducifolios, pero con más frecuencia en áreas semi-abiertas, sabanas, y claros con grandes árboles dispersos, plantaciones, o bordes de áreas más densamente forestadas, y en bosques riparios más secos; en la Amazonia generalmente asociado con el dosel de bosques de várzea y márgenes de ríos y lagos, pero no exclusivamente cerca de agua; también en jardines sombreados y crecimientos secundarios altos. Principalmente por debajo de los 1000 a 1500 m de altitud, raramente hasta los 2000 m.

Descripción

Mide 21 a 24 cm de longitud. La corona es negra en el centro bordeado por una banda circular blanca, seguida de una banda ocular negra y la garganta y el cuello blancos. El plumaje del dorso, las alas y la cola es de color marrón, con unas pocas líneas delgadas rufas en las alas; el pecho y el vientre son amarillos. El pico es negro y ancho. con el culmen notoriamente convexo, característica esta última que lo distingue de otras especies parecidas y de tamaño similar, como el bienteveo común Pitangus sulphuratus.

Comportamiento
Se posan en las ramas altas del interior de los grandes árboles. No permanecen mucho tiempo en un solo sitio y se mueven en parejas o en grupos familiares de tres a cinco individuos.

Alimentación
Se alimenta de insectos, principalmente cigarras. También come ocasionalmente peces pequeños, lagartijas y otros vertebrados pequeños y consume frutos.

Reproducción
La hembra construye el nido en forma de platillo, hecho con palitos y yerba llevados por el macho. La hembra pone dos o tres huevos blancuzcos con manchas marrón. La incubación dura 17 a 18 días y los polluelos abandonan el nido 23 a 26 días después de nacer.

Vocalización
Su llamado más frecuente es un estridente y nasal «kryiiih-ñei-ñei-ñei», algunas veces dado mientras menea la cabeza. Aves a oeste de los Andes dan un rápido «kreh-kreh-kreh-kreh-kriiinh» y una serie de llamados «kirrr-uick».

Sistemática

Descripción original
La especie M. pitangua fue descrita por primera vez por el naturalista sueco Carlos Linneo en 1766 bajo el nombre científico Lanius pitangva (sic); la localidad tipo es: «Río de Janeiro, Brasil».

El género Megarynchus fue descrito por el naturalista sueco Carl Peter Thunberg en 1824.

Etimología
El nombre genérico masculino «Megarynchus» se compone de las palabras del griego «μεγας megas, μεγαλη megalē» que significa 'grande', y «ῥυγχος rhunkhos» que significa 'pico'; y el nombre de la especie «pitangua», proviene del tupí-guaraní «pitanguá guaçú» utilizado para designar a un atrapamoscas grande.

Taxonomía
Los amplios estudios genético-moleculares realizados por Tello et al. (2009) descubrieron una cantidad de relaciones novedosas dentro de la familia Tyrannidae que todavía no están reflejadas en la mayoría de las clasificaciones. Siguiendo estos estudios, Ohlson et al. (2013) propusieron dividir Tyrannidae en cinco familias. Según el ordenamiento propuesto, Megarynchus permanece en Tyrannidae, en una subfamilia Tyranninae , 1825, en una tribu Tyrannini , 1825, junto a Tyrannopsis, Machetornis, Conopias (provisoriamente), Pitangus, Philohydor), Myiodynastes, Myiozetetes, Phelpsia (provisoriamente), Empidonomus, Griseotyrannus y Tyrannus.

A las aves de Trinidad descritas como la subespecie M. p. parvirostris , 1908, con base en el pico supuestamente menor, se las considera indistinguibles de las aves sudamericanas. Algunas subespecies parecen fácilmente distinguibles, otras no tanto; las poblaciones de la subespecie nominal del sur de Brasil y Paraguay parecen, en promedio, mayores y más oscuras que aquellas del norte, pero hay mucha variación individual; se precisa una revaluación crítica de las subespecies.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird, se reconocen seis subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Grupo politípico mexicanus:
 Megarynchus pitangua tardiusculus , 1941 - oeste de México (suroeste de Sinaloa, oeste de la Sierra Madre principal, al sur hasta Nayarit).
 Megarynchus pitangua caniceps , 1906 - oeste de México (suroeste de Jalisco).
 Megarynchus pitangua mexicanus (, 1851) - este y sur de México (desde el sur de Tamaulipas en el este, desde Guerrero en el oeste) hacia el sur hasta Panamá y noroeste de Colombia (noroeste del Chocó al sur hasta el río Juradó).
 Megarynchus pitangua deserticola , 1930 - valle árido del río Negro, en el centro de Guatemala.

 Grupo monotípico pitangua:
 Megarynchus pitangua pitangua (, 1766) - norte, centro y este de Colombia (tierras bajas caribeñas, valle del Magdalena al sur hasta Huila, y a través del este de los Andes), Venezuela, Trinidad, las Guayanas, este de Ecuador (excepto el área de Zamora), este del Perú, Brasil (hacia el sur hasta Río Grande del Sur), norte y este de Bolivia, Paraguay y noreste de Argentina (al sur hasta el este de Formosa y Corrientes).

 Grupo monotípico chrysogaster:
 Megarynchus pitangua chrysogaster , 1860 - oeste de Ecuador (al sur desde el oeste de Esmeraldas) y extremo noroeste del Perú (Tumbes, norte de Piura), posiblemente cruzando los Andes en el sur de Ecuador.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Megarynchus pitangua en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Megarynchus pitangua en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de neinei Megarynchus pitangua en Wikiaves.
 Galería de fotos de Boat-billed Flycatcher en VIREO

Tyrannidae
Aves de América del Sur
Aves de América Central
Géneros monotípicos de aves
Animales descritos en 1766
Taxones descritos por Carlos Linneo

Megarynchus pitangua


282P/, malo tijelo Sunčevog sustava.
Oznake je , te provizorne oznake  i kometne oznake 282P. Po vrsti je asteroid i komet iz vanjskih područja Glavnog asteroidnog pojasa. Približno je 4 kilometra u promjeru. Otkrili su ga 31. siječnja 2003. astronomi iz programa LONEOS vođena na postaji Anderson Mesa blizu Flagstaffa u Arizoni, SAD.

Tisserandov parametar ovom kometu Glavnog asteroidnog pojasa je 2,99.  kruži oko Sunca u vanjskom asteroidnom pojasu na udaljenosti od 3,4 do 5,1 AJ jednom u svakih 8 godina i 9 mjeseca (3 199 dana; velika poluos 4,25 AJ). Orbitni ekscentricitet je 0,19 i nagib orbite je 6 ° prema ekliptici.

Luk promatranja počeo je s predotkrićem u programu NEAT prosinca 2001., više od godine prije službena otkrića na Anderson Mesi.

Bazirano na konverziji magnitude u promjer,  je promjera oko 4,4 km, uz apsolutnu magnitudu od 15,3 i procijenjeni albedo 0,07, svojstven tamnim kometolikim objektima.

Do 2018., nije pronađena svjetosna krivulja iz fotometričkih promatranja. Još su nepoznati ophodno razbodlje, oblik i os vrtnje.

Centar malih planeta Međunarodne astronomske unije 12. listopada 2011. dodijelio brojčanu oznaku 6. travnja 2012. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
 (eng.) AstDyS-2, Asteroids—Dynamic Site
 (eng.) Asteroid Lightcurve Database (LCDB)
 (eng.) Dictionary of Minor Planet Names, Google books

Kometi
Asteroidi

(323137) 2003 BM80


El Castillo de Narahío (en gallego:Castelo de Naraío), son los restos de un antiguo castillo medieval, situado en el municipio de San Saturnino (provincia de La Coruña, España). Esta edificación está considerada desde el año 1994 como un Bien de Interés Cultural dentro del catálogo de monumentos del patrimonio histórico de España.

Véase también
 Anexo:Bienes de interés cultural de la provincia de La Coruña

Bibliografía

Enlaces externos

Nara
Castillos de España del siglo XV
San Saturnino (La Coruña)

Castillo de Naraío


Mesa redonda puede referirse a:

 La Mesa Redonda, en la leyenda del rey Arturo.
 La mesa redonda, una técnica para discutir en grupo.
 Mesa Redonda, un programa cubano de televisión.
 Mesa Redonda, un barrio y mercado de Lima (Perú).
 La Mesa Redonda o el Cerro de la Mesa redonda, un macizo montañoso en el valle de Lagos de Moreno, en el estado de Jalisco (México).

Además, puede hacer referencia a:
 El incendio de Mesa Redonda, nombre con el que se conoce al siniestro ocurrido en una zona céntrica de Lima (Perú).

Mesa Redonda (desambiguación)


The Waterboys is the debut studio album by the Waterboys, released by Ensign Records in July 1983. The album was recorded in several studio sessions between December 1981 and November 1982. Allmusic describes the sound of the album as "part Van Morrison, part U2".

The album cover is a photograph of lead singer Mike Scott by Panny Charrington and designed by Stephanie Nash. The Waterboys logo appears in the pale blue box in the upper right-hand corner of the original album cover (pale pink on 2002 reissue). The symbol, which symbolizes water, continued to be used throughout the band's history. It was designed by Stephanie Nash of Island Records.

Production history
In 1981 Mike Scott was working in the punk rock band Funhouse, who had recently changed their name from Another Pretty Face. Signed to the record label Ensign Records, the group had moved to London to record their music. Scott had been unsatisfied with the group's sound, which he described as "similar to a jumbo jet flying on one engine", and in December 1981 decided to use Redshop Studio to record some of his own songs solo, after prompting from Ensign Records to consider a solo career. With the help of a drum machine, Scott sang, played the piano and guitar on each of five songs. Two recordings from this studio demo session would eventually make their way onto the first Waterboys album, "December" and "The Three Day Man". The quality of the session convinced Scott to leave Funhouse. Scott made further series' of recordings on his own at Redshop in February, April and August 1982, which yielded the following tracks: "Savage Earth Heart", "It Should Have Been You", "Gala" and "Where Are You Now When I Need You?".

In spite of his label's advice, Scott instead began forming a new band to work with. In early 1982 he recruited Anthony Thistlethwaite for the new project, which became the Waterboys. Scott first heard Thistlethwaite on a Nikki Sudden album. Thistlethwaite brought in a friend of his, Kevin Wilkinson, as a drummer. Sudden describes the events as Scott "stealing" the two away, but notes that Scott could afford to pay Thistlethwaite and Wilkinson, whereas Sudden could not. Scott and Thistlethwaite recorded "A Girl Called Johnny" in Spring of 1982, and with Wilkinson and bassist Nick Linden they recorded further new tracks in November 1982 at Redshop Studio, Islington, of which one, "I Will Not Follow", appears on this album.

Ensign flew Scott to New York to record with Patti Smith's guitarist, Lenny Kaye, as the producer. The recording session went poorly, and the material was not released in favour of recordings from the various London sessions. After two single releases of "A Girl Called Johnny" in March 1983, The Waterboys was released that July.

A remastered version of the album with a number of extra tracks was released on 23 April 2002 by Capitol Records.

Songs
"A Girl Called Johnny" had been released both as a seven-inch and as a 12-inch single in March 1983, preceding the album by four months. The song, a tribute to Patti Smith, "narrowly failed" to become a hit. The B-side on the seven-inch was "The Late Train to Heaven", the "Rockfield mix" of which was eventually released on a re-issue of A Pagan Place, the group's next album. The twelve-inch contained "Ready for the Monkey House", the Another Pretty Face song "Out of Control" and an acoustic version of "Somebody Might Wave Back", the last of which would appear in a full studio version on A Pagan Place.

"December" was also released as a single (for the Christmas season) in both seven-inch and twelve-inch formats, with similar commercial results. The seven-inch's B-side was "Where are You Now When I Need You?", while the twelve-inch included an alternate recording of "The Three Day Man" and "Red Army Blues", a song that would be included on A Pagan Place.

An extended live version of "Savage Earth Heart", a song which had eventually become a "live show stopper" was re-released as a B-side on the single for "Is She Conscious?" from A Rock in the Weary Land.

Track listing
All songs written by Mike Scott, unless otherwise noted.

Original album release
The original vinyl LP had eight tracks.

 "December"
 "A Girl Called Johnny"
 "The Three Day Man"
 "Gala"
 "I Will Not Follow"
 "It Should Have Been You"
 "The Girl in the Swing"
 "Savage Earth Heart"

Mini LP album release
The original vinyl LP had five tracks.

 "A Girl Called Johnny" – 3:54
 "I Will Not Follow" – 5:14
 "It Should Have Been You" – 4:32
 "December" – 6:45
 "Savage Earth Heart" – 6:40

Re-release track list
The 2002 re-release contained additional songs, from the original demo recordings, single releases, and other early Waterboys work.

 "December" – 6:48
 "A Girl Called Johnny" – 3:57
 "The Three Day Man" – 4:08
 "Gala" (Unedited) – 9:31
 "Where Are You Now When I Need You?" – 5:06
 "I Will Not Follow" – 5:18
 "It Should Have Been You" – 4:30
 "The Girl in the Swing" – 4:27
 "Savage Earth Heart" – 6:40
 "Something Fantastic" – 3:12
 "Ready for the Monkeyhouse" – 3:59
 "Another Kind of Circus" – 4:05 (Scott, John Caldwell)
 "A Boy in Black Leather" – 7:04
 "December" (Original 8-track mix) – 6:49
 "Jack of Diamonds" – 0:50 (Los Haward, Scott)

Personnel
Mike Scott – vocals, piano, guitar, Danelectro Bellzouki electric 12-string guitar, bass guitar, mandolin
Anthony Thistlethwaite – saxophone and percussion on "A Girl Called Johnny"; saxophone and backing vocals on "I Will Not Follow"
Kevin Wilkinson – "some" drums and backing vocals on "I Will Not Follow"
Delahaye (alias of Mike Scott) – organ
Nick Linden – bass guitar and backing vocals on "I Will Not Follow"
Norman Rodger – bass guitar on "It Should Have Been You"
Ray Massey – "some" drums on "The Girl in the Swing"; percussion on "A Girl Called Johnny"
Rupert Hine - percussion on "A Girl Called Johnny"; programming on "December"
Stephen W Tayler – bass; keyboards on "Gala"; programming on "December" and "It Should Have Been You"
Technical
Rupert Hine - producer on "A Girl Called Johnny"
Jim Preen, Stephen W Tayler – engineer
Jason Stokes - engineer on "The Girl in the Swing"
Panni Charrington – photography

References

1983 debut albums
The Waterboys albums
Albums produced by Rupert Hine
Chrysalis Records albums

The Waterboys (album)


An Trisetum burnoufii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Esprit Requien ngan Filippo Parlatore. An Trisetum burnoufii in nahilalakip ha genus nga Trisetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trisetum

Trisetum burnoufii


, abbreviated as Nismo, is a division of Nissan Motorsports & Customizing focused in motorsport and performance-oriented car models for Nissan. Nismo was initially a company, , formed in 1984 as a result of a merger of two motorsport departments, being the in-house tuning, motorsports and performance subsidiary of Nissan. It has competed in JSPC, JTCC, the 24 Hours of Le Mans and the 24 Hours of Daytona. They currently participate in Super GT and Formula E. Nismo ceased to be a company in April 2022 by being merged with sister company Autech into a new Nissan subsidiary, Nissan Motorsport & Customizing.

History
The Nismo story began in 1964 when a local company called Prince Motor Company realized that they could boost their sales by going into the competitive motorsport business. Nismo's first competitive motor sport debut was on 1 May 1964 − in their first race they ended up coming just short however it was bitter sweet as the Skyline took all positions from 2nd to 6th.

In 1984, Nissan decided that it wanted to merge its two motorsport divisions, founded through the 1960s, they were  (known as Publication Division 3), based in its Oppama factory, responsible for the needs of privateer teams and  (Special Car Testing Division), within its Ōmori plant, responsible for its factory operations. The company's intention following the merger was to specialize in sportscar racing, but it also provided support for teams competing in the domestic F3 series.

In 1988 the first dedicated race car by Nissan debuted, and saw incredible performance in circuit races. This vehicle was the iconic Nissan Skyline R32, sporting the GT-R badge.

In 1988, Nismo built its first car, the Saurus for motorsport use for its one-make series. The following year they developed the Skyline GT-R for racing as well as building the 500 evolution editions for road use. The R34, the R32's generational grandchild was the first car to be produced with a V-Spec.

In December 2021, Nissan said it would merge Nismo and sister company Autech (a tuning and conversion operation) into a new company called Nissan Motorsports & Customizing Co., Ltd.. The merge was completed on April 1, 2022.

Products
Products include the GT-R, 370Z, Sentra, Frontier, and the Juke Nismo. Soon to be added to the range is the hatchback Nissan Pulsar Nismo and the electric Nissan Leaf

Tuning kits

Nismo designs and manufactures a range of aftermarket performance parts for Nissan cars including aerodynamics parts such as spoilers and diffusers, alloy wheels, engine and suspension parts. The 2017 Infiniti Q60, being much criticized for its mild exhaust sound, about six months after its introduction had a specially tuned Nismo muffler made available through Infiniti dealers as an aftermarket item.

Most Datsun, Nissan, and Infiniti branded cars have performance parts available from Nismo, either in production or as old stock. For example, Nismo sells parts such as unground cam billets, performance cams, pistons, etc. for the KA24E engine, which was used in the Nissan small pickup truck for several years and also used for the 1989 and 1990 model years of 240SX, a popular car among Import scene enthusiasts (especially Drifters) in North America.

In Japan, the V35 Skyline and Z33 Fairlady have both received several levels of Nismo tuning packages (E-Type, S-Tune, R-Tune, and S1 packages), with a full track spec Fairlady Z debuted at the 2005 Nismo Festival of Speed held at (formerly) Fuji International Raceway.

In February 2007, Nismo announced the launch of the Nismo 380RS. The Nismo 380RS is a factory modified version of the Nissan Z33 Fairlady Z tuned by both Nismo and Autech. Two versions were released, the first was a track-only model called the 380RS-C (C for competition), the second is a street model being sold at Nissan dealers. Both versions use a Nissan VQ series V6 engine, bored and stroked to 3.8L. The track-only 380RS-C makes , and the street version makes approximately . The Nismo 380RS was only sold in Japan.

Production cars

The first Nismo-branded car was the 1987 Skyline R31 GTS-R Group A evolution special limited to 823 examples. This was followed by the 1990 Skyline GT-R Nismo of which only 560 were produced. Both cars featured weight-saving, aerodynamic, performance and reliability improvements necessary for the rigours of Group A competition.

The next Nismo release was the Skyline GT-R R34 'Z-Tune'. Intended to celebrate the 2005 20th anniversary of Nismo, the 2003 cancellation of R34 production meant that Nismo was only able to create 20 cars, all based on second-hand V.spec units purchased back from customers with less than 30,000 km on the odometer. The Z Tune sold for  (, as of December 7, 2005) in Japan. However, the parts-conversion version, where the customer's Skyline GT-R's become the base car, sells for  (, as of December 7, 2005). Due to rarity the GT-R Z-tune can exceed   in the car market. The engine is an RB28DETT Z2 (a normal GT-R engine with a stroked displacement of 2.8 liters & Nismo parts designed specifically for the Z2). The car weighs .

Nismo was also responsible for the R33 Skyline 400R and S14 Silvia 270R models. Both featured comprehensive modifications to the drivetrain, suspension, brakes, chassis, and aero work. Very limited numbers of both models were sold in 1997, and both command high resale prices even today. These models stressed Nismo's link to street car tuning, and were developed (as was the Z-Tune GT-R) at their Chiba City tuning garage. Nismo street tuned vehicles have been sold at Nissan dealerships for years, and come with full warranties. Nismo also produced 21 versions of the Pulsar GTi-R, essentially these cars contained all of the NISMO Group N parts available at the time in a fully built car.

List of Nismo-branded consumer vehicles

Japanese Grand Prix
In the 1960s, Nissan competed in the Japanese Grand Prix sports car race.

IMSA GT Championship

Nissan joined the IMSA GT Championship in 1979, where it competed in the GT classes with the 240SX, 280ZX and 300ZX. From 1985 to 1993, they entered the main GTP class with the GTP ZX-Turbo and NPT-90. Geoff Brabham won four GTP drivers championships with Nissan from 1988 to 1991, and the manufacturer won the 1992 24 Hours of Daytona and the 1989, 1990 and 1991 12 Hours of Sebring.

World Sports Prototype Championship

In the 1980s and 1990s, Nissan raced at the All Japan Sports Prototype Championship and 24 Hours of Le Mans with sports prototypes such as the R88C, R89C, R90C and R391. They claimed the 1990, 1991 and 1992 JSPC titles, but they never won at Le Mans. Notable Nissan drivers in this era include Masahiro Hasemi, Kazuyoshi Hoshino, Masahiko Kageyama and Toshio Suzuki.

Touring Car Racing

In the 1980s, the manufacturer entered the Fuji Grand Champion Series with Group 5 Bluebird, Skyline and Silvia silhouettes and the Japanese Touring Car Championship with production Skyline models. In the 1990s, Nissan competed in Supertouring championships around the world with the Nissan Primera, winning the 1999 British Touring Car Championship with Laurent Aïello.

Supercars Championship
From 2013 onwards Nissan competed in the Supercars Championship with Kelly Racing fielding four Nissan Altimas. The factory backing concluded at the end of 2018, although the Altimas continued to be privately entered in 2019.

International GT Racing

In 2009, Nissan entered the FIA GT1 World Championship with a Nismo-developed Nissan GT-R. Krumm and Lucas Luhr were 2011 drivers champions. Since 2011, Nismo has produced the GT-R GT3, which has competed in the Blancpain Endurance Series. Nismo has also developed production class Nissan GT-R cars for the 24 Hours of Nürburgring.

They also have a pool of drivers, known as the Nismo Global Driver Exchange. This allows factory drivers the chance to race in big events such as the Le Mans 24 Hours, the 24 Hours of Dubai and the Bathurst 12 Hour.

Prototype racing

Nissan's first LMP1 Hybrid which was unsuccessful and caused Nissan and Nismo to withdraw Le Mans entirely.

From 2011 to 2016, Nissan was involved in the FIA World Endurance Championship and European Le Mans Series as a LMP2 engine supplier. They have had success with Greaves Motorsport, Signature Team, OAK Racing, TDS Racing, G-Drive Racing and SMP Racing. In 2017, Nissan entered the DPi class of the WeatherTech SportsCar Championship with Extreme Speed Motorsports.

Nissan announced in June 2014, that Nismo will enter the LMP1 category to fight for the FIA World Endurance Championship against Audi, Toyota and Porsche. Following a disappointing performance in the 2015 24 Hours of Le Mans, the program's remaining schedule in 2015 was pushed back, with the team intending a regular rebut in the 2016 season; however on 22 December 2015, Nissan announced that it was shuttering the program altogether.

Formula E
In the inaugural season of Formula E, DAMS (as e.dams) partnered with sister company Renault to form Team e.dams Renault, where they became the first Formula E Team's Champion. At the end of the 2017-18 season, Renault decided to focus on Formula One with Nissan taking over Renault's place in the partnership with e.dams to form Nissan e.dams for the 2018-19 season. In April 2022, Nissan announced the acquisition of the e.dams race team and entered the 2022-23 season as Nissan Formula E Team.

Current teams

Super GT

GT500
  Nismo
  NDDP Racing with B-Max Engineering
  Team Impul
  Kondo Racing

GT300
  GAINER
  Bosou Drago Corse
  NLIZZ Racing
  Kondo Racing

FIA Formula E
  Nissan Formula E Team

Current factory drivers

Racing results

Formula E
(key) (results in bold indicate pole position; results in italics indicate fastest lap)

Notes
  – Driver was fastest in group qualifying stage and was given one championship point.
 † – Driver did not finish the race, but was classified as he completed over 90% of the race distance.
 * – Season still in progress.

World Endurance Championship
(Races in bold indicate pole position; races in italics indicate fastest lap)

See also
 Infiniti Performance Line
 Mazdaspeed
 Toyota Racing Development
 Subaru Tecnica International

References

External links

  Middlehurst Motorsport & Nismo Official Press Release
 Nismo official web site , Japanese official web site for Nismo products.
 Nissan Motorsports, coverage and information on Nissan motorsports events.
 Nismo USA official website
 Nismo official website

Nissan in motorsport
Official motorsports and performance division of automakers
Automotive companies established in 1984
Auto racing teams in Japan
World Rally Championship teams
24 Hours of Le Mans teams
World Sportscar Championship teams
Super GT teams
FIA World Endurance Championship teams
Formula E teams
European Rally Championship teams
Deutsche Tourenwagen Masters teams
FIA GT Championship teams
Japanese racecar constructors

Nismo


Pușca cu repetiție "Mannlicher", model 1893 a fost o armă individuală de infanterie de calibrul 6,5 mm, cu încărcare manuală, proiectată special la cererea României, dar care s-a aflat în înzestrarea și a altor armate, în perioada Primului Război Mondial și în perioada interbelică. Pușca a fost utilizată de Armata României, începând cu campania din anul 1916, fiind achiziționate în total un număr de 373.926 de puști și 60.142 de carabine din acest model.

Principii constructive
Pușca Mannlicher era o armă portativă neautomată, destinată tragerii la distanțe medii și mari. Avea țeavă cu patru ghinturi, zăvorâtă cu închizător manual rotativ.  Sistemul de alimentare era cu acționare manuală și încărcător tip sector cu 5 cartușe. Evacuarea tuburilor trase se făcea printr-un orificiu din cutia culatei, cu ajutorul unui mecanism extractor cu gheară.

Dezvoltarea

Primul Război Mondial

Note

Bibliografie
 Walter, John, Rifles of the World, Krause Publications, Iola-Wisconsin, 2006. ISBN 0-89689-241-7

Vezi și
 Armamentul Armatei României în Primul Război Mondial

Legături externe

  Romanian Mannlicher Infantry Rifle Md.1893
 Modelul 3D al puștii cu repetiție "Mannlicher", model 1893

Armata României
Armamentul de infanterie al Armatei României din Primul Război Mondial
Arme din Primul Război Mondial
Arme din cel de-al Doilea Război Mondial
Puști

Pușcă cu repetiție „Mannlicher”, model 1893


Aurel Crișan (n. 16 martie 1875, Sintea Mică, comitatul Arad, Regatul Ungariei – d. secolul al XX-lea) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România la 1 decembrie 1918.

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegat al orașului Arad, primind și sarcina de a conduce parchetul Tribunalului (Arad) ca primprocuror, în gradul de Procuror Gen, urmând ca mai apoi să fie numit prefect sub  Guvernul Averescu. În ultima parte a vieții a deținut funcția de Avocat al poporului.

Note

Bibliografie
 Ioachim Crăciun: Documente de la un sfert de veac de la Marea Unire de la Alba Iulia, în Mircea Vaida Voevod, Gelu Neamțu: 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților ,Vol II, Editura Academiei Române, 2008, p. 94.

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1875
Decese în secolul al XX-lea
Arădeni
Avocați români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Procurori români
Români din Austro-Ungaria

Aurel Crișan


Sir David Rippon Hare (born 5 June 1947)  is an English playwright, screenwriter and theatre and film director. Best known for his stage work, Hare has also enjoyed great success with films, receiving two Academy Award nominations for Best Adapted Screenplay for writing The Hours in 2002, based on the novel written by Michael Cunningham, and The Reader in 2008, based on the novel of the same name written by Bernhard Schlink.

In the West End, he had his greatest success with the plays Plenty (1978), which he adapted into a 1985 film starring Meryl Streep, Racing Demon (1990), Skylight (1997), and Amy's View (1998). The four plays ran on Broadway in 1982–83, 1996, 1998 and 1999 respectively, earning Hare three Tony Award nominations for Best Play for the first three and two Laurence Olivier Awards for Best New Play. Other notable projects on stage include A Map of the World, Pravda (starring Anthony Hopkins at the National Theatre in London), Murmuring Judges, The Absence of War, The Vertical Hour, and his latest play Straight Line Crazy starring Ralph Fiennes. He wrote screenplays for films including the Stephen Daldry dramas The Hours (2002) and The Reader (2008) and BBC's Page Eight (2011) and Netflix's Collateral (2018).

In addition to his two Academy Award nominations, Hare has received three Golden Globe Award nominations, three Tony Award nominations and has won a BAFTA Award, a Writers Guild of America Award for Best Adapted Screenplay and two Laurence Olivier Awards. He has also been awarded several critics' awards, such as the New York Drama Critics Circle Award, and he received the Golden Bear in 1985.

Early life
David Hare was born and raised – first in a flat, then in a semi-detached house – in St Leonards-on-Sea, Hastings, Sussex, the son of Agnes Cockburn (née Gilmour) and Clifford Theodore Rippon Hare, a passenger ship's purser in the Merchant Navy. His father's elder brother was the cricketer Steriker Hare. The Hare family claimed descent from the Earls of Bristol. Hare was educated at Lancing College, an independent school in Sussex, and at Jesus College, Cambridge (MA (Cantab.), English Literature). While at Cambridge he was the Hiring Manager on the Cambridge University Amateur Dramatic Club Committee in 1968.

Career

Early work
Hare worked with the Portable Theatre Company from 1968 to 1971. His first play, Slag, was produced in 1970, the same year in which he married his first wife, Margaret Matheson; the couple had three children and divorced in 1980. He was Resident Dramatist at the Royal Court Theatre, London, from 1970 to 1971, and in 1973 became resident dramatist at the Nottingham Playhouse. He co-founded the Joint Stock Theatre Company with David Aukin and Max Stafford-Clark in 1975. Hare's play Plenty was produced at the National Theatre in 1978.
Aside from films he has also written teleplays such as, for the BBC,  Licking Hitler (1978), and, for Thames Television, Saigon: Year of the Cat (1983).

1980s
Hare founded a film company called Greenpoint Films in 1982, and has written screenplays such as Plenty, Wetherby, Strapless, and Paris by Night. In 1983 his play A Map of the World in 1983 was produced at the Royal National Theatre. The production starred Bill Nighy, Diana Quick, and Ronald Hines. The play is set at the Unesco conference on poverty held in Bombay in 1978. It transferred to The Public Theatre in 1985 starring Alfre Woodard, Elizabeth McGovern, and Zeljko Ivanek. In a mixed review The New York Times theatre critic Frank Rich wrote, "The play is in part about conflicting points of view - about how reactionaries and leftists look at geopolitics, how journalists and novelists look at events and how the West and the Third World look at each other."

In 1985, Hare wrote Pravda with Howard Brenton, its title refers to the Russian Communist party newspaper Pravda. The play, a satire on the mid-1980s newspaper industry, in particular the Australian media and press baron Rupert Murdoch, stars Anthony Hopkins in a role which earned him the Laurence Olivier Award. Hare became the associate director of the National Theatre in 1984, and has since seen many of his plays produced, such as his trilogy of plays about major British institutions Racing Demon, Murmuring Judges, and The Absence of War. He has also directed many other plays aside from his own works, such as The Pleasure Principle by Snoo Wilson, Weapons of Happiness by Howard Brenton, and King Lear by William Shakespeare for the National Theatre. He is also the author of a collection of lectures on the arts and politics called Obedience, Struggle, and Revolt (2005).

1990s
In 1990, Hare wrote Racing Demon, part of a trio of plays about British institutions, it focuses on the Church of England, and tackles issues such as gay ordination, and the role of evangelism in inner-city communities. The play debuted at the National Theatre and received the Laurence Olivier Award for Best New Play. The play transferred to the Broadway stage at the Vivian Beaumont Theatre in 1995. The production starred Paul Giamatti, Denis O'Hare, and Kathleen Chalfant. The play was nominated for the Tony Award for Best Play. In 1996, Hare wrote Skylight, a play about a woman who receives an unexpected visit from her former lover whose wife has recently died. Michael Gambon and Lia Williams starred in the original production which received the Laurence Olivier Award for Best New Play. The following year it transferred to the Broadway stage where it was nominated for the Tony Award for Best Play.

Hare wrote Amy's View in 1998, a play which deals with an emotional relationship between a mother and her daughter. The original production at the Royal National Theatre starred Judi Dench, Samantha Bond, and Ronald Pickup. Dench starred in the Broadway transfer earning the Tony Award for Best Actress in a Play in 1999.

2000s
In 2001, Hare wrote, My Zinc Bed which premiered at the Royal Court Theatre starring Tom Wilkinson, Julia Ormond, and Steven Mackintosh. The play was adapted into a television film of the same name in 2008. The play received the Laurence Olivier Award for Best New Play nomination, Hare's eighth Olivier award nomination. The following year Hare wrote the screenplay for The Hours (2002) adapted from the Michael Cunningham book of the same name. The film starred an ensemble cast including Meryl Streep, Julianne Moore, and Nicole Kidman as women from three different time periods struggling against adversity. He received the Academy Award for Best Adapted Screenplay nomination as well as BAFTA Award, Golden Globe Award nominations.

In 2008, he adapted Bernhard Schlink's 1995 novel into Stephen Daldry's film The Reader starring Kate Winslet and Ralph Fiennes. The film focuses on a romance in the 1950s between a teenaged boy and an older woman who is later discovered to have been a Nazi guard and is on trial for committing war crimes during the Holocaust. The film was well reviewed and earned Hare his second Academy Award nomination. He also received BAFTA and Golden Globe Award nominations as well.

2010s
In December 2011, it was announced that his monologue Wall about the Israeli West Bank barrier was being adapted by Cam Christiansen as a live-action/animated documentary by the National Film Board of Canada; originally slated for completed in 2014, Wall premiered at the Calgary International Film Festival in 2017. In November 2012, The New School for Drama selected Hare as temporary Artist-in-residence in which he met with student playwrights about his experience in varying mediums. His career is examined in the Reputations strand on TheatreVoice. He is particularly well known for incisive commentary on the problems of public institutions. Raymond Williams once said, sardonically, that the public services are largely managed by the nation's "upper servants". Hare addresses this group, providing an analysis of the workings of the institutions: he is, he has said, interested in the struggle to make procedures work better - right now - not in waiting until some revolution, somehow, sometime, comes about to raze the current system altogether, to replace it with perfection.

In 2016, Hare wrote the screenplay for Denial based on Deborah Lipstadt's History on Trial: My Day in Court with a Holocaust Denier. The film starred Tom Wilkinson, Rachel Weisz, and Timothy Spall. The film dramatises the Irving v Penguin Books Ltd case, in which Lipstadt, a Holocaust scholar, was sued by Holocaust denier David Irving for libel. The film premiered at the Toronto International Film Festival to positive reviews. It later received the BAFTA Award for Outstanding British Film nomination.

2020s
In 2020, he contracted COVID-19, an experience reflected in his monologue Beat the Devil with Ralph Fiennes in the starring role. In 2022, he wrote, Straight Line Crazy. The play is set in the 1920s through the 1960s in New York City and centres around the life of Robert Moses portrayed by Fiennes. Fiennes stars as Moses, once a powerful man in New York and the "master builder" of infrastructure from new parks, bridges and expressways. During his working life, he served on the New York State Council of Parks and was the New York Secretary of State. The play premiered at the Bridge Theatre in London in March 2022. The play transferred to the New York stage with Fiennes at The Shed in October 2022.

Archive
In 1993, he sold his archive to the Harry Ransom Center at the University of Texas at Austin. The archive consists of typescript drafts, notes, rehearsal scripts, schedules, production notes, correspondence, theatre programs, resumes, photographs, and published texts associated with Hare's plays, teleplays, screenplays, and essays, as well as foreign-language translations of Hare's works; works by other authors; personal correspondence; minutes of meetings; and Hare's English papers from Cambridge University.

Personal life
He is married to the French fashion designer Nicole Farhi.

In 1993 Hare's best friend Sarah Matheson was diagnosed with Multiple System Atrophy and died from the disease in 1999. In January 2015, Hare broadcast the BBC Radio 4 Appeal to raise money for the Multiple System Atrophy Trust, which was founded by Matheson.

Works

Selected credits

Theatre

Slag (1970)
The Great Exhibition (1972)
Brassneck (1973) (with Howard Brenton)
Knuckle (1974)
Fanshen (1975). Based on Fanshen (1966)
Teeth 'n' Smiles (1975)
Plenty (1978)
A Map of the World (1982)
Pravda (1985) (with Howard Brenton)
The Bay at Nice, and Wrecked Eggs (1986)
The Knife (1987) (with Nick Bicat and Tim Rose Price)
The Secret Rapture (1988)
Racing Demon (1990)
Murmuring Judges (1991)
The Absence of War (1993)
Skylight (1995)
Amy's View (1997)
Ivanov (1997; 2015) (adapted from Chekhov)
The Blue Room (1998) (adapted from Schnitzler)
The Judas Kiss (1998)
Via Dolorosa (1998)
My Zinc Bed (2000)
Platonov (2001; 2015) (adapted from Chekhov)
The Breath of Life (2002)
The Permanent Way (2003)
Stuff Happens (2004)
The Vertical Hour (2006)
Gethsemane (2008)
Berlin (2009)
Wall (2009)
The Power of Yes (2009)
South Downs (2011)
Behind the Beautiful Forevers (2014)
The Seagull (2015) (adapted from Chekhov)
The Moderate Soprano (2015)
The Red Barn (2016)
I'm Not Running (2018)
Beat the Devil (2020)
Straight Line Crazy (2022)

Film

Plenty (1985)
Damage (1992)
The Secret Rapture (1993)
The Hours (2002)
The Reader (2008)
Denial (2016)
Wall (2017)
The White Crow (2018)

Television

"The Young Indiana Jones Chronicles" (Lucasfilm, 1993) (directed the episode Paris, May 1919)
Page Eight (BBC, 2011) (also directed)
Turks & Caicos (BBC, 2014) (also directed)
Salting the Battlefield (BBC, 2014) (also directed)
Collateral (Netflix, 2018)
Roadkill (BBC One, 2020)
Beat the Devil (Showtime/Skyarts, 2021)

Awards and honours

For his work in theatre he has received eight Laurence Olivier Award nominations, winning the award twice, for Racing Demon in 1990 and Skylight in 1996. He has also received three Tony Award nominations for Plenty in 1985, Racing Demon in 1996 and Skylight in 1997. He also received the John Llewellyn Rhys Prize (1975), a BAFTA Award (1979), the New York Drama Critics Circle Award (1983), and the London Theatre Critics' Award (1990).

Hare has received various award nominations for his film work, including two Academy Award nominations for The Hours (2002), and The Reader (2008); two Golden Globe Award nominations; and five BAFTA Award nominations. He was awarded the Berlin Film Festival Golden Bear in 1985. In 1997, he was a member of the jury at the 47th Berlin International Film Festival.

He has also received various honours including knighthoods, degrees, and fellows. He was elected a Fellow of the Royal Society of Literature in 1985. This gave him the Post Nominal Letters "FRSL" for Life. He was awarded an Honorary Fellowship by Jesus College, Cambridge in 2001. He was knighted in the 1998 Queen's Birthday Honours List "For services to the Theatre". This allows him to use the title Sir. He was awarded the Honorary degree of Doctor of Letters (D.Litt.) by the University of East Anglia in 2010.

References

External links

 David Hare Papers and Additions to His Papers at the Harry Ransom Center

David Hare - contributor page at The New York Review of Books

1947 births
20th-century English dramatists and playwrights
21st-century English dramatists and playwrights
Alumni of Jesus College, Cambridge
BAFTA winners (people)
Directors of Golden Bear winners
Fellows of the Royal Society of Literature
Knights Bachelor
Living people
People educated at Lancing College
Laurence Olivier Award winners
Writers from Hastings
Writers Guild of America Award winners
John Llewellyn Rhys Prize winners
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences
English screenwriters
English male screenwriters
English male dramatists and playwrights
English republicans

David Hare (playwright)


تملك ألمانيا نظام رعاية صحية عالمي متعدد الدافعين؛ يدفع تكاليفه التأمين الصحي القانوني (Gesetzliche Krankenversicherung) والتأمين الصحي الخاص (Private Krankenversicherung).

بلغ رأس المال في قطاع الصحة في عام 2010 نحو 368.78 مليار دولار أمريكي (287.3 مليار يورو)، أي ما يعادل 11.6% من الناتج المحلي الإجمالي (جي دي بّي)، ونحو 4,505 دولارًا أمريكيًا (3,510 يورو) لكل فرد، ووفقًا لمنظمة الصحة العالمية، مولت الحكومة نظام الرعاية الصحية في ألمانيا بنسبة 77%، والقطاع الخاص بنسبة 23% بحلول عام 2004. وصنفت ألمانيا سنة 2004 في المركز الثلاثين عالمياً في متوسط العمر المأمول (78 عاماً). كما أن لها نسبة منخفضة جداً لمعدل وفيات الأطفال (تقدّر بـ4.7 لكل 1.000 مولود حي)، وتأتي ألمانيا في المركز الثامن عالمياً في عدد الأطباء (بمعدل 3.3 طبيب لكل 1.000 شخص).و بلغ في سنة 2001 مجموع انفاق ألمانيا على الصحة 10.8 بالمائة من الناتج المحلي الإجمالي.

وفقًا لمؤشر المستهلك الصحي الأوروبي، الذي وضع ألمانيا في المركز السابع في بيانه عام 2015، امتلكت ألمانيا منذ فترة طويلة أكثر نظام رعاية صحي خالٍ من التقييد وموجه نحو المستهلك في أوروبا، إذ يستطيع المرضى الحصول على أي نوع تقريبًا من الرعاية الصحية التي يرغبون فيها متى أرادوا ذلك. يحتفظ النظام الصحي في ألمانيا حاليًا باحتياطي مسجل يتجاوز 18 مليار يورو، ما يجعله أحد أكثر أنظمة الرعاية الصحية قوةً في العالم.

التاريخ

من عام 1970 إلى الوقت الحاضر
منذ عام 1976، دعت الحكومة الألمانية إلى تشكيل لجنة سنوية تتألف من ممثلين عن رجال الأعمال والعمال والأطباء والمستشفيات والتأمين والصناعات الدوائية. تأخذ اللجنة بعين الاعتبار السياسات الحكومية وتقدم التوصيات إلى الجمعيات الإقليمية فيما يتعلق بأهداف النفقات الشاملة. وُضعت الحدود القصوى للنفقات بناءً على عمر السكان المحليين بالإضافة إلى الزيادات الإجمالية في الأجور. مع أن تعويضات مقدمي الرعاية الصحية تعتمد على أجور الخدمات، فإن المبلغ الذي سيُعوّض لكل خدمة يُحدد وفقًا لمعطيات سابقة لضمان عدم تجاوز أهداف الإنفاق. اعتُبرت رعاية الأجور -مثل تلك التي تقدمها المنظمات الأمريكية لصون الصحة- بمثابة آلية لاحتواء التكلفة، ولكنها تتطلب موافقة الجمعيات الإقليمية، ولم يتحقق ذلك.

بدأ العمل بطريقة الدفع المشترك في ثمانينيات القرن العشرين في محاولة لمنع فرط الاستخدام غير الضروري للخدمات الصحية وضبط التكاليف. انخفض متوسط مدة البقاء في المشفى في ألمانيا في السنوات الأخيرة من 14 يومًا إلى 9 أيام، لكن ما يزال أطول بكثير من متوسط البقاء في الولايات المتحدة، والبالغ 5 إلى 6 أيام. يُعزى الفارق جزئيًا إلى أن سداد تكاليف المستشفيات يعتمد أساسًا على عدد أيام البقاء في المستشفيات وليس على الإجراءات المقدمة للمريض أو الفحوصات التشخيصية. ارتفعت تكاليف الأدوية بصورة ملحوظة، إذ ازدادت بنسبة 60% تقريبًا من عام 1991 وحتى عام 2005. رغم المحاولات العديدة لاحتواء التكاليف، ارتفعت نفقات الرعاية الصحية الإجمالية إلى 10.7% من الناتج المحلي الإجمالي في عام 2005 مقارنةً بدول أوروبا الغربية الأخرى، لكنها كانت أقل بكثير من تلك التي أُنفقت في الولايات المتحدة (نحو 16% من الناتج المحلي الإجمالي).

بدءًا من عام 2009، أصبح النظام لا مركزيًا مع كل من الأطباء الممارسين الخاصين الذين يقدمون الرعاية الخارجية، والمستشفيات المستقلة غير الربحية التي تقدم معظم خدمات الرعاية للمرضى الداخليين. تشمل خطة «التأمين الصحي القانوني» قرابة 92% من السكان، وهي توفر مستوىً قياسيًا من التغطية النقدية من خلال أي من صناديق تمويل الأمراض العامة والخاصة، والبالغ عددها نحو 1100 صندوقًا. يُموّل التأمين القياسي من خلال مجموعة من اشتراكات الموظفين وأرباب العمل والدعم الحكومي، وذلك بناءً على مقياس يحدده مستوى الدخل. يختار أحيانًا العمال ذوو الدخل المرتفع دفع ضريبة والتخلي عن الخطة القياسية لصالح التأمين الخاص. لا ترتبط أقساط هذا الأخير بمستوى الدخل، وترتبط بدلًا من ذلك بالحالة الصحية. تاريخيًا، يُحدد مستوى تعويضات مقدمي خدمات الرعاية الصحية تجاه خدمات معينة من خلال إجراء مفاوضات بين جمعيات الأطباء الإقليمية وصناديق تمويل الأمراض.

التنظيم
يُنظم نظام الرعاية الصحية من قبل اللجنة الفدرالية المشتركة (Gemeinsamer Bundesausschuss)، وهي منظمة صحة عامة مخولة بوضع لوائح ملزمة منبثقة من مشروعات قوانين الإصلاح الصحي التي يمررها المشرعون، إلى جانب القرارات الروتينية المتعلقة بالرعاية الصحية في ألمانيا. تتكون اللجنة الفدرالية المشتركة من 13 عضوًا، يحق لهم التصويت على هذه القوانين الملزمة. يتألف الأعضاء من ممثلين قانونيين عن تأمينات الصحة العامة والمشافي والأطباء وأطباء الأسنان وثلاثة أعضاء محايدين. ويوجد أيضًا خمسة ممثلين عن المرضى لديهم دور استشاري، ولا يُسمح لهم بالتصويت.

وضع القانون الألماني بشأن التأمين الصحي العام (Fünftes Sozialgesetzbuch) الاتفاق الإطاري للجنة. إحدى أهم المهام هي تحديد العلاجات والإجراءات التي يجب أن تدفعها التأمينات بموجب القانون، ومبدأ هذه القرارات هو أن كل علاج وإجراء يجب أن يكون مطلوبًا واقتصاديًا وكافيًا ومناسبًا.

التأمين الصحي
التأمين الصحي في ألمانيا إلزامي لجميع السكان، وفي عام 2009 توسع نطاقه ليشمل الجميع بدلًا من الغالبية العظمى من السكان.

أُدرجت أسماء العمال والموظفين الذين تقل رواتبهم عن عتبة الدخل المرتفع نسبيًا التي تبلغ 60,750 يورو سنويًا (عام 2019) تلقائيًا في أحد «صناديق الأموال الخاصة بالأمراض» غير الربحية العامة والتي يبلغ عددها الحالي نحو 130 صندوقًا وبأسعار مشتركة لجميع الأعضاء، وتُدفع مستحقاتها بمساهمات مشتركة بين الموظف وصاحب العمل، إذ يدفع صاحب العمل نصف الاشتراك ويدفع الموظف النصف الآخر.

يجب على العمال الذين يعملون لحسابهم الخاص والعمال العاطلين عن العمل -الذين لا يحصلون على إعانات البطالة- دفع كامل الاشتراك بأنفسهم. يجري التفاوض على أجور مقدمي الرعاية في مفاوضة اجتماعية تشاركية معقدة بين هيئات معينة ذات إدارة ذاتية (مثل جمعيات الأطباء) على مستوى الولايات الفدرالية (Länder). فُوضت صناديق الأمراض بتقديم مجموعة من الفوائد الفريدة والواسعة، ولا يمكنها رفض العضوية أو التمييز على أساس اكتوازي (أي فيما يتعلق بشؤون التأمين). أُدرجت أيضًا أسماء المستفيدين من الرعاية الاجتماعية ضمن التأمين الصحي القانوني، وتدفع البلديات الاشتراكات نيابةً عنهم.

إلى جانب «التأمين الصحي القانوني» (Gesetzliche Krankenversicherung) الذي يغطي الغالبية العظمى من السكان المقيمين، فإن أولئك الذين لديهم دخل سنوي يزيد عن 60,750 يورو (2019) إضافةً إلى الطلاب والموظفين المدنيين يمكنهم -من أجل الخصول على تغطية تامة- اختيار التأمين الصحي الخاص (نحو 11% من السكان لديهم تأمين صحي خاص). يستفيد معظم الموظفين المدنيين من مخطط فوائد الموظفين الحكوميين الممول من الضرائب الذي يغطي نسبةً من التكاليف، ويغطي بقية التكاليف بعقد تأمين خاص.

قدمت شركات التأمين الخاصة مؤخرًا أنواعًا عديدة من التغطية المالية الداعمة كإضافة على حزمة فوائد التأمين الصحي القانوني (للنظارات مثلًا، وتوسيع التغطية السنية ورعاية سنية إضافية أو شمول أطقم سنية معقدة). ينقسم التأمين الصحي في ألمانيا إلى أجزاء عديدة. تغطي خطة تأمين صحي شامل القسم الأكبر الذي يبلغ 89% من السكان، تقدمها صناديق التأمين الصحي العامة القانونية المنظمة بشكل خاص من قبل تشريعات قانونية يضعها قانون التأمين الاجتماعي Sozialgesetzbuch V (إس جي بس في) الذي يحدد المعايير العامة للتغطية، تتحول هذه التغطية الصحية إلى حزم منافع تقدمها اللجنة الفدرالية المشتركة. تختار النسبة الباقية التي تقدر بـ 11% التأمين الصحي الخاص، وهذا يشمل موظفين حكوميين.

تعتمد مساهمات التأمين الصحي العام على رواتب العمال. تفرض شركات التأمين الخاصة اشتراكات متعلقة بالمخاطر. قد يؤدي هذا إلى توفيرات كبيرة للأفراد الأصغر سنًا الذين يتمتعون بصحة جيدة. مع تقدم العمر، تميل الاشتراكات الخاصة إلى الارتفاع، ولقد ألغى عدد من المؤمن عليهم خطة تأمينهم الخاص، وذلك من أجل العودة إلى التأمين الصحي القانوني، وهذا الخيار متاح الآن فقط للمستفيدين الذين تقل أعمارهم عن 55 عامًا.

نظام الرعاية الصحية
تملك ألمانيا أقدم نظام رعاية صحية شامل في العالم، ويعود بالأصل إلى قانون أوتو فون بسمارك الاجتماعي، والذي يتضمن مشروع قانون التأمين الصحي لسنة 1883، ومشروع قانون التأمين ضد الحوادث سنة 1884، ومشروع قانون تأمين العجز والشيخوخة لسنة 1889. وذلك كتأمين صحي إلزامي، طبقت هذه القوانين عملياً بشكل أولي على عمال الدخل المنخفض وبعض الموظفين الحكوميين، وتوسعت التغطية في تشريعات لاحقة بشكل تدريجي لتغطي عملياً كامل السكان.
وتغطي حاليا 85 بالمائة من السكان خطة التأمين الصحي الأساسية المعدّة من السلطة التشريعية للدولة، التي تزود مستوى قياسي في التغطية. وتختار البقية التأمين الصحي الخاص الذي يعرض الكثير من المنافع الإضافية، هذا وقد حظى نظام الرعاية الصحية لألمانيا بـ 77 بالمائة من التمويل الحكومي بينما شكـّل التمويل الخاص 23 بالمائة في سنة 2004 وفقاً لمنظمة الصحة العالمية.
تعوّض الحكومة التكاليف جزئياً لعمال الأجور المتدنية، ذوي الدخل المحدود المقدّر من طرف الحكومة.
بينما يدفع أصحاب الأجور العالية قسطاً مستنداً على راتبهم. وقد يختارون التأمين الخاص الذي هو أغلى عموماً، ولكن السعر يعود بالأساس لمنفعة حالة الفرد الصحية.
وأتاح التعويض المادي مقابل الخدمة للكثير من الأطباء قبولهم بقانون التأمين الصحي وأعطاء البلد نظاماً صحياً منظماً من قبل المجتمعات الحكومية والمهنية.

أنظمة التأمين
ألمانيا لها نظام دفع متعدد بنوعين رئيسيين للتأمين الصحي، حيث تعرض ثلاث إعانات صحية إلزامية ممولة بشكل مشترك من قبل رب العمل والمستخدم : هي التأمين الصحي، والتأمين ضد الحوادث، وتأمين عناية طويل الأجل.
التأمين ضد الحوادث يكون مغطى من قبل رب العمل ويغطي أساساً كل الأخطار لرحلات العمل ولموقع العمل.
العناية طويلة الأجل تكون مغطاة بالمناصفة بين رب العمل والمستخدم وتغطي الحالات التي يكون فيها الشخص غير قادر على إدارة نفسه في روتينه اليومي (كتوفير الغذاء، وتنظيف الشقة، والاعتناء بالنظافة الشخصية، إلخ) وتكون باقتطاع 2% من راتب الدخل السنوي أو التقاعدي، فيكون من جانب أرباب العمل بمثابة الهبة لصالح المستخدم.
وهناك نظامان مختلفان للتأمين الصحي : تأمين صحي عام، وتامين صحي خاص.
ويتنافس كلا النظامان مع زيادة تكلفة العلاج الطبي وتغيّر عدد السكان. وتشير النسبة إلى أن حوالي 87.5 % من الناس مغطين بالتأمين الصحي العام، بينما تصل نسبة المغطين بالتأمين الخاص إلى 12.5 % (ابتداءً من 2006).

التأمين العام والخاص
كل العمال الذين يتقاضون رواتب يجب أن يكون لهم تأمين صحي، وحدهم المسؤولين العامين، وأصحاب الأعمال الحرة، والمستخدمون الذين لهم دخل مرتفع (بمعدل 50.000 يورو سنوياً) قد يسمح لهم بالانضمام للنظام الخاص.
ويوضع قسط التأمين من قبل وزارة الاتحاد الفيدرالي للصحة مستنداً على ثوابت من خدمات التغطية يحددها القانون الاجتماعي الألماني إلى خدمات ضرورية وكافية وفعّآلة اقتصادياً وذات معنى، ولا يعتمد على شروط الفرد.
بينما يكون في التأمين الخاص مستنداً على اتفاقية فردية بين شركة التأمين والفرد بتعريفه على مجموعة الخدمات المغطاة والنسبة المئوية لتغطيتها.

وصلات خارجية
 صفحة ألمانيا في موقع منظمة الصحة العالمية

المراجع

الرفاهية في ألمانيا
الصحة في ألمانيا
الرعاية الصحية حسب البلد

الرعاية الصحية في ألمانيا


عقد 1420 هو عقد امتد بين 1 يناير 1420 و31 ديسمبر 1429 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 1410 ولحقه عقد 1430.

أحداث

 فيضان سينت إليزابيث 1421 (1421)

مواليد

 أبو بكر الجراعي (1422)
 جورج بوديبراد (1420)
 توماس دي توركيمادا (1420)
 كاتالينا، أميرة أستورياس (1422)
 العزيز جمال الدين يوسف (1423)
 حسن قوصون (1423)
 فيديريكو دا مونتيفيلترو (1422)
 ويليام هربرت (1423)
 سبط المارديني (1423)
 جون هاورد (1421)

وفيات

 ميجات إسكندر شاه (1424)
 توماس والزينغهام (1422)
 يوهان الثالث (1420)
 وونغيونغ ملكة جوسون (1420)
 هويان داي غن (1421)
 كجك مصطفى (1422)
 سيف الدين ططر (1421)
 المؤيد أبو النصر شيخ المحمودي (1421)
 محمد الأول (1421)
 الآيي بطرس (1420)
 بايزيد باشا (1421)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 1420 ابتداءً من

عقد 1420


Luca Elefterescu (n. 1853 București – d. octombrie 1925, București) a fost un magistrat, om politic, președintele conservatorilor prahoveni, prefect de Prahova și deputat (sfârșitul secolului XIX - începutul secolului XX).

Este cel care, printre alte realizări, a construit clădirea care azi găzduiește Muzeul Ceasului din Ploiești.
De profesie jurist, se stabilește în Ploiești, în anul 1881 prin numirea sa ca judecător, ulterior prim-procuror al Tribunalului Prahova. A fost membru marcant al Partidului Conservator, ocupând în anul 1907 funcția de șef al organizației județene Prahova. Luca Elefterescu a deținut funcția de prefect al județului Prahova în patru mandate, între anii: 1893-1895, 1900-1901, 1904-1907, 1910-1914, desfășurând o bogată activitate edilitară și economică. A fost unul dintre cei mai importanți petroliști din România ocupând funcția de vice-președinte al Asociației exportatorilor de petrol din România. Biografii săi îl prezintă ca un cunoscut meloman, o persoană jovială și agreabilă, în casa lui  având loc prima petrecere de revelion din orașul Ploiești, în decembrie 1903. A avut 2 fete și un băiat.

Note

Legături externe
 https://ph.prefectura.mai.gov.ro/din-istoria-prefecturii-prahova-luca-elefterescu-cel-mai-longeviv-prefect-al-prahovei/

Nașteri în 1853
Decese în 1925
Deputați români
Juriști români
Magistrați români
Prefecți români

Luca Elefterescu


"2. općinska nogometna liga Koprivnica" za sezonu 1988./89. je bila liga osmog stupnja nogometnog prvenstva SFRJ.
Sudjelovalo je 10 klubova, a prvak je bilo "Jedinstvo" iz Pustakovca.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 1. općinska liga Koprivnica 1988./89.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Glas Podravine"
 library.foi.hr, "Glas Podravine", br. 24, god. XLIV, izdano 23. lipnja 1989., str. 11 ("Sport"), preuzeto 3. travnja 2021.

1988-89 2 OL Koprivnica
Koprivnica-2

2. općinska nogometna liga Koprivnica 1988./89.


Mevalonat yolu veya HMG-KoA redüktaz yolu hemen tüm canlı hücrelerinde görülen bir metabolik yolaktır. Bu reaksiyonlar zinciri sonunda oluşan hidrofobik moleküllerin hücre zarı bakımı, hormon üretimi, proteinlerin zarlara tutturulması, ve N-glikasyon gibi çeşitli görevleri vardır.

Düzenlenme

Bu yol üzerinde yer alan birkaç anahtar enzimin DNA transkripsiyon seviyesinde üretimleri, SREBP'nin (Sterol Regulatory Element-Binding Protein-1 ve -2) etkinleştirilmesi aracılığıyla arttırılır. Hücre içi bir sterol algılayıcı olan bu protein düşük kolesterol seviyelerine duyarlıdır ve hem HMG-KoA redüktaz yolundan kolesterol üretimini canlandırır, hem de LDL reseptörü üretimini yükselterek hücre içine lipoprotein alımını arttırır. Bu yolun denetimi ayrıca HMG-KoA redüktaz mRNA translasyonu, yıkımı ve onun fosforlanması aracılığıyla da gerçekleşir.

Farmakoloji

HMG-KoA redüktaz yoluna etki eden çeşitli ilaçlar mevcuttur.
 Statinler, kanda kolesterol düzeyini düşürmek için kullanılırlar.
 Bifosfonatlar, osteoporoz tedavisinde kullanılırlar.

Alternatif yol
Bitkiler isoprenoitleri üretmek için hem bu yolu, hem de plastitlerde metileritritol fosfat yolağını kullanırlar.

Reaksiyonlar

 Tiolaz enzimi Asetil KoA'yı asetoasetil KoA'ya dönüştürür.
 HMG-KoA sentaz enzimi, Asetil-KoA'yı asetoasetil KoA ile yoğunlaştırarak 3-hidroksi-3-metilglutaril KoA (HMG-KoA) oluşturur:

 HMG-KoA redüktaz enzimi, HMG-KoA'yı NADPH tarafından mevalonat'a indirgetir. Bu reaksiyon sitozolda gerçekleşir. Bu reaksiyonla kolesterol sentezi yoluna girilmiş olur, bu yüzden bu reaksiyonu katalizleyen HMG-KoA redüktaz, kolesterol düşürücü ilaçların hedefi olarak seçilmiştir:

 Mevalonat kinaz enzimi mevalonat'ı to 5-fosfomevalonat'a dönüştürür:

 Fosfomevalonat kinaz enzimi, 5-fosfomevalonat'ı 5-pirofosfomevalonat'a dönüştürür:

 Mevalonat-5-pirofosphate dekarboksilaz enzimi, mevalonat-5-pirofosfat'ı 3-isopentenil pirofosfat (IPP) dönüştürür:

 İsopentenil pirofosfat izomeraz enzimi, 3-isopentenil pirofosfat'ı dimetiylallil pirofosfat'a izomerleştirir :

 Prenil transferaz enzimi (farnesil pirofosfat sentaz olarak da bilinir) ardışık yoğunlaşma reaksiyonlarını katalizler:
 Dimetilallil pirofosfat, 3-isopentenil pirofosfat ile tepkiyip geranil pirofosfat oluşturur:

 Geranil pirofosfat, 3-isopentenil pirofosfat ile tepkiyip farnesil pirofosfat oluşturur:

Bisfosfonatlar prenil transferazı (ve farnesiltransferazı) ketlerler.

 Skualen sentaz enzimi iki molekül farnesil pirofosfatı, NADPH tarafından indirgeterek birleştirir ve skualen oluşturur:

 Skualen monooksijenaz, skualeni NADPH tarafından indirgetip 2,3-oksidoskualen (skualen epoksit) - oluşturur:

 Lanosterol sentaz enzimi 2,3-oksidoskualen'i önce bir protosterol katyonuna ve nihayet lanosterol'e dönüştürür:

Bunları izleyen 19 reaksiyon lanosterolu kolesterole dönüştürür.

Kaynakça
 Berg, J.M., J.L. Tymoczko, and L. Stryer, Biochemistry. 5th ed. 2002, New York: W.H. Freeman.

Metabolik yolaklar

HMG-KoA redüktaz yolağı


An Calamagrostis guatemalensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Albert Spear Hitchcock. An Calamagrostis guatemalensis in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Guatemala. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis guatemalensis


Iacob Radu a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.. A fost fratele Episcopului Dr. Demetriu Radu.

Activitatea politică
Iacob Radu a fost preot greco-catolic și prelat papal. Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a fost delegat al Capitlului Greco-Catolic din Oradea..

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Nicolae Josan (coord.), Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Alba Iulia, Editura Altip, 2003.

Lectură suplimetară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
 Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
Familia Radu – o dinastie a preoților Bisericii Române Unită cu Roma, Greco-Catolică

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Preoți români
Decese în secolul al XX-lea

Iacob Radu


Toshiya Ishii (født 19. januar 1978) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Urawa Reds og Kyoto Sanga FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Toshiya Ishii