Sidarta Gotama (), yaygın olarak Buda olarak bilinir, MÖ 6 veya 5. yüzyılda Hindistan'da yaşadığı tahmin edilen ve Budizm'in kurucusu olduğu düşünülen din adamı. "Buda" bir lakap olup kendisine ölümünden yüzyıllar sonra atfedilmiştir. Sanskritçede "uyanmış kişi" anlamına gelen Buda, peşine düştüğü yaşam ve ölümün ardındaki gerçeğin arayışı sonucu Sidarta Gotama'da oluşan ruhani aydınlanmayı anlatmak için kullanılan bir unvandır.

Başka dinlerde de kutsal bir figür olarak kabul edilir. Kimi Hindu metinlerde insanları Vedik dinden soğutmaya çalışan tanrı Vişnu'nun avatarı olarak betimlenmiş, Bahailikte ise bir peygamber sayılmıştır. Bazı Müslümanlar da Buda'nın peygamber olduğunu iddia etmiştir.

Farklı isimler
Sidarta, ailesinin ona verdiği bir isimdir. "Amacına ulaşmış" demektir. Gotama ise, Buda'nın mensup olduğu ailenin ismidir.
Gautama, Shakyamuni (Pali'deki Shakya'nın bilgesi, "śakamuṇi" 釋迦牟尼), olarak da bilinir.

Buda olarak bilinen Sidarta Gotama, Tathagata (kusursuz bilgeliğe ulaşmış kimse) olarak da anılır.

Hayatı
Doğum ve ölüm tarihleri kesin değildir. MÖ 563 yılında doğduğu tahmin edilmektedir. Ancak yapılan yeni araştırmalar bu tarihi değiştirmiştir. Elde edilen bu yeni bilgilere göre; Siddharta tahmin edilen tarihten on yıl, belki de yüz yıl sonra doğmuştur. 20. yüzyıl bilim adamlarının çoğu İsa'dan Önce 560-483 tarihlerini uygun bulurken, ölümü için 410 ile 400 yıllarını öneren tarihçiler de bulunmaktadır. Bir rivayete göre; Siddharta'nın Hindistan'ın kuzeydoğusunda bugünkü Nepal sınırının yakınlarında yer alan Lumbini'de doğmuştur. Nepal sınırının yakınlarında Kapilavastu şehrinde hüküm süren Sakya hanedanınına mensuptur.

Babası Suddhodana (bugünkü Hindistan - Nepal sınırları içinde bulunur) Şakya kabilesinin kralıdır. Buda'nın kral olan babasının saray törenlerinin ihtişamlı ve abartılı olması, muhtemelen asil bir aileden gelmelerinden kaynaklanmaktaydı. Annesi Maya ve babası Suddhodana, ona "amacına ulaşan" anlamına gelen "Siddharta" ismini verdiler. Lakabı "Shakyamuni" ise kökenini belirtir ve "Shakya ailesinden gelen" anlamını taşır. Siddharta'nın doğumundan sonra onun, dünyaya egemen olacak veya acı dolu dünyaya bilgelik getirecek kişi olacağı tahmin edilmiştir.

Sidarta Gotama her şeye sahip olduğu, dünyadaki tüm sorunlardan uzak kaldığı bir sarayda yaşamıştır. Babası, oğlu Siddharta'nın ondan sonraki kral olmasını istemiş, oğlunun sokaklarda yaşlılığı, hastalığı ve ölümü görmemesi için kraliyet sarayından uzaklaşmasına fazla izin vermemiştir.

Sidarta Gotama, Hint Tanrısı Brahma'ya hayatının sonuna kadar, kendini insanlığı acıdan kurtarmaya adayacağına söz vermiştir. Nedeni ise 29 yaşındayken hayatın gerçekte ne olduğunun,zenginliğin, lüks hayatın hiçbir mutluluk getirmediğinin, insanların yaşadıkları acıların ve önceki hayatının ne kadar anlamsız olduğunun farkına varmış olmasıdır.

Efsaneye göre; bir keşiş ateşli hastalığı ve çürümekte olan bir cesedi görmüş ve bunun üzerine tüm bu acılara çıkış yolu bulmaya karar vermiştir.(Aslında Buda'nın hayatında efsaneleri gerçekten ayırmak çok zordur.)

Siddharta Buda 29 yaşındayken tek oğlu Rahula'nın doğumundan kısa bir süre sonra, çocuğunu, karısı Yasodhara'yı ve şehrini terk edip çilenin ve acıların kurtuluş yolunu aramaya koyulmuştur.

Altı yıl boyunca Ganj vadisinde çilekeşler gibi dolaşmış, ünlü din eğitmenleriyle (adamlarıyla) bir araya gelmiş, onların yöntemlerini takip etmiş, çalışmış ve çilecilik öğretilerini sıkıca uygulamıştır. Fakat belli bir süre sonra bu dinlerin ve bilgilerinin onun amacına yönelik olmadığını anlayarak vazgeçmiştir. Onları bıraktıktan sonra, öncelikle derin düşünme (Meditasyon) teknikleriyle kendi yolunu aramaya başlamıştır. Diğer din öğretilerinin aşırılığını önlediği için bu durumu "orta yol" şeklinde tanımlamıştır.

Siddhartha Gautama'nın ölümünden sonra, hayat hikâyesi öğrencilerinden oluşan Sangha Topluluğu tarafından derlenmiş ve çok uzun bir süre sözlü olarak aktarılmıştır.

Doğduğu yer: Lumbini
Lumbini, Budizm'in kurucusu Siddhartha'nın doğduğu yerdir. Bugünkü Nepal sınırı yakınlarında bulunmaktadır (Rupandehi Bölgesi). Himalaya'nın eteklerinde ve Hindistan'ın kuzeydoğusunda yer almaktadır. 1896 yılında yapılan arkeolojik çalışmalar sonucu bulunmuştur. Burada bulunan en önemli kalıntı, MÖ 245 yılında Budist Kral Ashoka'nın yaptırdığı 6,5 m yüksekliğindeki dikili taştır. Bu dikili taşta yazılanlar Hintçe ve Magadhi dilinde şu şekilde ifade edilmiştir:

"Budist Kral Devanampiya Piyadasi (Ashoka), taç giydikten 20 yıl sonra buraya geldi ve Sakya kabilesinden olan Buda burada doğduğu için hayranlığını dile getirdi. Bu yüce insanın burada dünyaya gediğini gösteren bir dikili taş yaptırdı. Lumbini halkından vergi almadı ve doğal kaynaklardan alınan payı sekizde bire düşürdü". (Hindular, "Durga Puja" bayramında özellikle önem verdikleri tanrılarının heykellerini yaparlar. Onların günahlarını aldıklarına inanırlar. Bu heykelleri Ganj Nehri'ne veya bu nehir gibi kutsal sulara atarlar.)

Çocukluk ve gençlik yılları
Gotama, Sakya kabilesindendir. Bugünkü Nepal sınırı yakınlarında bulunan Kapilavastu şehrinde hüküm süren kral Shuddhodana ve kraliçe Mahamaya'nın oğludur. Askeri ve yönetici sınıf olan Kshatriya (Kast sistemi) ailesine mensuptur.

Siddhartha'nın doğumundan önce, annesinin onu rüyasında beyaz bir fil şeklinde gördüğü söylenir. Daha sonra Siddhartha, Lumbini'de dolunaylı bir gecede doğmuştur. Birçok Hindistan ülkesinde Vesak Bayramı kutlanmaktadır. Bu önemli Budist Bayramı'nda Siddhartha'nın yaşamından üç önemli olay anılmaktadır: Siddhartha'nın doğumu, Budizm'e başlaması ve Nirvana'ya ulaşması.

Bir kâhin, kral Shuddhodana'ya oğlunun ya çok büyük bir kral ya da çok büyük bir bilge olacağını söyler. Shuddhodana, oğlunu kral olarak yetiştirmek istediği için ona din dersleri verdirtmez. Ancak daha çocukken Siddhartha olağanüstü yetenekli ve çok zeki olduğunu gösterir. 16 yaşındayken Prenses Yasodhara'yla evlenir. Yaşadığı ve ileride başına geçeceği yeri görmeden sarayda yıllarca yaşar.

Kapilavastu
Kapilavastu, Siddhartha Gautama'nın gençlik yıllarını geçirdiği yerdir. Burada Yashodra ile evlenmiş ve oğlu Rahula dünyaya gelmiştir. Bir gün Kapilavastu'yu gezen Siddhartha, daha önce hiç bilmediği bazı kavramlarla karşılaşmıştır: Yaşlılık, hastalık ve ölüm. Daha sonra Kapilavastu'yu Budistler için hac yeri ilan etmiştir. 29 yaşında acılardan kurtulmak ve aydınlığa kavuşmak için buradan ayrılmış ve yollara düşmüştür.

Fa-hsien, 5. yüzyılda yaşamış Çinli Budist, keşiş ve gezgindir. Kapilavastu'yu "boşluğun ve yalnızlığın muhteşem bir manzarası" olarak nitelendirmiştir. Burası birkaç keşişin ve en az iki ailenin yaşadığı, aslan, beyaz fil gibi tehlikeli hayvanların olduğu bir yerdir. Fa-hsien, geleceğin Buda'sının keşfedildiği Sakya sarayına, annesinin geleceğin Buda'sını doğurduğu ve banyosunu yaptırdığı Lumbini bahçelerine gidip görmüştür. Buralar az bilinen yerlerdir. Ayrıca tepeler, Stupa'lar (Budistlerin ibadetlerini yaptıkları yer) ve diğer kalıntılar Budizm'in eski zenginliklerinin kanıtlarıdır.

Budist kral Ashoka, MÖ 3. yüzyılda Nepal'i ziyaret etmiştir. Orada bir Stupa ve dikili taş yaptırmıştır. Yapılan kazı çalışmalarıyla Stupa'lar, manastır evler ve havuzlar gün yüzüne çıkartılmıştır. Yıldırım düşmesi sonucu ikiye bölünen Ashoka Sütunu 1896 yılında bulunmuştur. Lumbini'ye gidip görülebilir. Son yıllarda Lumbini'nin yakınlarına Tibet ve Theravada manastırları inşa edilmiştir. Bu manastırlar, hac merkezine uzaktır. Ancak dört ana Budist hac sitelerinden bir olan Lumbini, eski önemini yeniden kazanmıştır. (İngiliz arkeologlar, Nepal'de yaptıkları kazı çalışmaları sonucunda Kapilavastu'nun yerini bulduklarını iddia etmektedirler.)

Kapilavastu, Hindistan'ın kuzeydoğusunda yer alan Nepal ve Nepal yakınlarındaki Lumbini'de yer almaktadır. Bu tarihi yer, turistlerin akınına uğramaktadır. Bu turist akını, Kapilavastu'daki tarihi sarayın bu dünya ile öteki dünya arasında bir sınır olup olmadığı konusundaki tartışmalara da bir açıklık getirmektedir.

Yetişkinlik dönemi
Gotama, bu varlığa rağmen yine de memnun değildir. 29 yaşında, oğlu Rahula'nın doğumundan hemen sonra tasasız bir hayat geçirdiği saraydan ayrılır ve gezmeye başlar. Önce hayatın gerçek yüzüyle tanışır. Rivayete göre; sakat, yaşlı bir adamla, hasta biriyle, bir cesetle ve bir dervişle karşılaşmıştır ("Dört Gerçek"). Siddhartha, bu gerçekleri -yaşlılık, hastalık, ölüm ve acıyı- hayatın ayrılmaz parçaları olarak görmüştür. Diğer yandan refahın ve zenginliğin hiçbir faydasının olmadığını anlamış ve gerçeği aramaya karar vermiştir.

Her şeyi arkasında bırakmış ve münzevi bir hayat yaşamaya başlamıştır. İki önemli bilge kişi Alara Kalama ve Udaka Ramaputta'nın öğrencisi olmuştur. Onlardan yoga ve meditasyon yapmayı öğrenmiştir. Ganj vadisinde altı yıl geçirmiş; ancak orada ne iç huzuru ne de aradığı cevapları bulabilmiştir. Oruç tutmuş; ama bunun da bir kurtuluş yolu olmadığını fark etmiştir. Bu yüzden geleneksel dinleri ve onların yollarını denemeyi bırakmış ve kendini meditasyon yardımıyla bulmaya çalışmıştır.

Uyanış
Siddhartha, dolunaylı bir gecede Hindistan'ın kuzeydoğusunda yer alan Body-Gaya'daki Neranjara Nehri kıyısında Bodi (incir) ağacının altında meditasyon yaparken aydınlığa ulaştı. Böylece nefret, hırs ve cehaletten arındı ve böylelikle Buda "Uyanmış" olur. Siddharta Guatama bu sırada 35 yaşındadır. Ayrıca Bodhi ağacı "bilgelik ağacı" olarak sayılır.

Uyandıktan sonra Benares (bugünkü Sarnath) yakınlarında yer alan Isipatana'daki geniş vahşi ormanda beş keşişten oluşan bir gruba ilk öğreti sohbetini yaptı. Bu beş kişi, Budist Keşişler Topluluğu'nun (Sangha) ilk üyeleriydi. Ayrıca bu beş keşişe "Beşli Asket" de denmektedir. Siddhartha, Hindistan'ın kuzeydoğusunda 45 yıl boyunca her gün "orta yol" u öğretmeye çalışmış, her kesim önünde konuşmuştur. Hiçbir şekilde sınıf ayrımı yapmadan kadın erkek tüm halka, krallara ve köylülere, kendilerini dine adayanlara Brahman'lara, dinden uzaklaşanlara, borç verenlere, dilenenlere, azizlere ve hırsızlara bilgi vererek onları aydınlatmak için bütün öğretilerini anlatmıştır.. Kadın-erkek herkes onun öğrettiklerini anlamaya ve onun yolundan gitmeye çok istekliydi.

Ölümü
Gotama'nın ölümünden Mahaparinibbana Sutta isimli eski kayıtlarda şu şekilde bahsedilir: Buda, son seyahati için yola koyulduğunda 80 yaşındadır. Öğretilerini dinlemek isteyen müritleri ona eşlik ederler.

Bir hikâyede (muhtemelen bir efsanede) ölümünden kısa bir süre önce keşişlerin önünde nilüfer çiçeğinin Buda'nın elinde nasıl açtığı anlatılır. Bu durum karşısında Mahakasyapa'nın dışında diğerleri şaşkındır. O, sadece gülümser. Bu, onun diğerlerinden ne kadar farklı olduğunu gösterir. Bu yüzden Buda, bütün bilgeliğini ve ruhunu Mahakasyapa'ya devrettiğini söyler. Bu hikâye aynı zamanda Zen Budizm'inin efsanevi kuruluş hikâyesidir.
Efsaneye göre, Guatama 80 yaşında Kushinagar'da (günümüzdeki Hindistan başkenti Uttar Pradeş) yediği bozuk bir yemekten zehirlenerek dizanteriden ölür.

Onun bilgeliği kendi öğrencileri tarafından, sözlü olarak yayılmış ve ölümünden yaklaşık 200-300 yıl sonra da yazıya dökülmüştür.

Son sözleri
Sidarta Gotama, Kushinagar'da bir kasabada ölür ve Paranirvana'ya ulaşır. Buda'nın son sözleri şöyledir: "Ey keşişler, size söylüyorum: Her olgu, bir gün yok olmak zorundadır. Bu yüzden yorulmadan savaşın." "Olgu" kavramı diğer çevirilerde "bileşik şeyler" olarak verilmiştir.

Buda, ölümünden kısa bir süre önce kuzeni ve en yakın müridi Ananda'ya şöyle demiştir: "Sana daha önce de söylemedim mi Ananda? Sevdiğimiz her şeyden bir gün ayrılmamız gerekir. Doğan her şeyin bir gün yok olmaması mümkün müdür? Mümkün değildir, Ananda."

Sidarta Gotama, Hindistan'daki (günümüzde de hala var olan) kast sistemini, sosyal gruplar arasındaki sınıf ayrımını kabul etmez. Öğrettiği bilgi yolu, onlar anlamaya istekli olduğu sürece bütün kadın ve erkeklere açıktır.

Buddha'nın hayatını anlatan eserler

Buddhacarita
Buddhacarita'da Ashvaghosa dönemi (MS 2. yüzyıl) Sanskritçe ele alınmıştır. Ashvaghosa, önemli bir Hint şairdir. Bu eserde Buda'nın hayatı, doğumundan Paranirvana'ya ulaşmasına kadar, manzum türünde yazılmıştır. Buda'nın hayatı, tüm süsleme araçlarının (skr. Alamkara) kullanılması yoluyla doğumundan parinirvana'ya kadar Hint edebiyatında betimlenmektedir. Buda'nın onu baştan çıkarmaya çalışan Mara'yla olan mücadelesi yine edebi bir biçimde aktarılmıştır. Hindistan'ın en önemli destanı Ramayana ile Buddhacarita nazım şeklinde yazılmış manzum eserlerdir. Bu eserin Sanskritçedeki orijinal hali kısmen korunmuştur. Çince ve Tibetçe dillerine çevrilen eserin içeriği bu çevirilerde tamamen verilmiştir.

Lalitavistara
Lalitavistara, Buda'nın hayatını anlatır. MS 3. yüzyıl Mahayana Budistleri tarafından oluşturulmuştur. Lalitavistara, tek bir yazar tarafından ele alınmış bir eser değildir. Buda'nın yaşadığı dönemlere kadar uzanan eski ile yeni bölümler yan yana durur bu eserde.

Jataka hikâyeleri
Pali-Kanon'da "Jataka" başlığıyla yer almaktadır. Buda'nın önceki hayatını anlatan 547 hikâyeden oluşmuştur. "Jati" Sanskritçe "doğuş" anlamına gelir. Jatakalar da yeniden doğuş hikâyeleri demektir. Jataka hikâyeleri, beş farklı bölümden oluşmaktadır:
 "Günümüz hikâyesi"; burada Shakyamuni'nin hikâyeyi geçmişten hangi vesile ile aktardığı bildirilmektedir.
 "Geçmişin hikâyesi", yani Shakyamuni'nin daha önceki varlığından bahseden hikâye
 "gatha"lar; başka bir deyişle, çoğu zaman geçmişin hikâyesine, daha nadiren de şimdiki zamanın hikâyesine bağlı kıtalar.
 "gatha"lara yönelik dilbilgisel ve leksikografik yorumlama ve
 "özdeşleşme hikâyesi" (skr.: samodhana); bu hikâyede, geçmişin hikâyesindeki şahıslar ile günümüz hikâyesindeki şahıslarla özdeşleştirilmektedir.

Jataka hikâyelerinin öğretici amacı vardır. Buda'nın önceki hayatında yer alan altı paramitayı (sadaka verme, ahlak, sabır, şevk ya da enerji, tefekkür ve hikmet) öğütler. Çinli Hint gezgini Yi Jing'in de andığı Jataka öykülerinin popülaritesi, sadece yazılı olarak belgelenmiş olmalarında değil, aynı zamanda röliyef şeklinde Hindistan'ın ve Güneydoğu Asya'nın Stupa'larında da tasvir edilmelerinden rahatlıkla görülebilir. Jataka kitabının giriş bölümünde Nidanakatha ele alınmıştır. Nidanakatha, Pali dilinde yazılmış en eski, kapsamlı ve tutarlı Shakyamuni biyografisidir. Bu zamana kadar Theravada okulunun geleneksel önemli Buda kaynağı olarak kalmıştır.

Hikâyeler
Jataka, Buda'nın hayatını anlatan ahlaki ve öğretici hikâyelerdir. Aslında bu kavramın tarihi Buda Siddharta Gautama'nın hayatını anlatan olayları kapsamaktadır. Ancak daha sonra bunlara daha fazla ahlaki değerler içeren, önceki varoluş ve varoluş biçimleri ile ilgisi olan öğretiler eklenmiştir. Bugün, hikâye türündeki bazı öğretilerin diğer dinlerden "ödünç alındığı" Jataka'ların bütün diğer hikâyelerin içinde bulunduğundan bahsedilmektedir.

547 adet hikâyeden oluşan Jataka'lar, Sutta Pitaka'da Theravada Budizm'inin Pali-Kanon bölümü olarak (Khuddaka Nikaya Külliyatı) geçmektedir. Bundan başka Budizm'in Sanskritçe, Tibetçe ve diğer dillere yapılmış çevirileri vardır.

Özellikle erkek oyuncuların hayvan figürleriyle ortaya çıktıkları Jatakalar, genellikle fablları (hayvan masalları) anımsatmaktadır. Burada, Budizm anlayışına göre hayvan figürlerinin insanlara uyarlanmasından ve onların sadece olayların farklı aşamalarında ortaya çıkmasından kısaca bahsedilmektedir. Mantık çerçevesinde en uygun olan, hayvanların insan vasıflarıyla donatılmasıdır.

Bazı araştırmacıların görüşlerine göre, Budist Jataka'lar, Pancetantra (Tarih Deryası) ve ayrıca dolaylı olarak benzer türdeki Avrupa hikâyeleri için örnek teşkil etmektedir. En azından Pancetantra ile Jataka'nın karşılıklı etkileşim halinde oldukları kesinlik kazanmıştır.

Asya sanatındaki tarihi motifler oldukça yaygındır.

Kutsal emanetler
Tayland'ın "Phradhatu Wat Sri Chom Tong Voravihara" adlı şehrinde bulunan bir kemik parçasının, Buda Siddharta Gautama'nın kafatasına ait olduğuna inanan Budistler, bunu kutsal bir emanet olarak görürler. Siddharta Gautama ölüm döşeğindeyken keşişlerine, cesedini defnetmeleri için Upasakalara(Budizmde kendini ibadete veren; fakat hiçbir manastıra bağlı olmayan kişi demektir.) emanet ettiğini söylemiştir. Ve böylece keşişler, Siddharta Gautama'nın ölümünden sonra tamamen dağılmışlardır. Ancak öncesinde bir sorun yaşanmış, cesedin yakılması için yeterince odun bulunmuş; fakat çevreden çok az kişi bir araya gelmiştir.

Bundan kısa bir süre sonra da Sidarta Gotama'nın ölüm haberini duyan diğer kişiler gelmiş ve daha sonra küllerin ve kemiklerin hak sahipliği konuşunda anlaşmazlık yaşanmıştır.
Sonuçta, küllerin ve kemiklerin paylaştırılmasıyla taraflar uzlaşmış ve efsaneye göre küller sonunda sekiz farklı tepenin altına gömülmüştür.

MÖ 232 ve 268 yılları arasında hükümdar olan Mauryan Kralı Ashoka başkanlığında, bu tepeciklerin yedi tanesi tekrar açılmış ve bu kutsal emanetler, kil toprak ya da taşla, tepecik şeklinde inşa edilen, 84.000 kubbeli "Stupa" (Budist rahiplerin eşyalarının saklandığı ve üzerinde şemsiye şeklinde, bazen dairesel bazen de köşeli kubbesi olan tapınak.) tüm Ashoka İmparatorluğu içinde dağıtılmıştır. Bunu başarabilmek için Ashoka'lar muhtemelen bazı eklentileri yapmışlardır. Ayrıca Budizm'de sembolik anlamı olan 8 ve 84.000 sayılarının kullanılmış olması da, bu ifşaatların bire bir şeklinde anlaşılmaması gerektiğini ortaya koymaktadır.

O zamanlarda yapılan bu kubbelerden (Stupa'lardan) günümüzde yalnızca birkaç tane kalmıştır. Bunlardan biri Gautama'nın doğduğu yere yakın olan Lumbini şehri civarındaki "Piprawah", diğeri ise, ikinci Budist Konseyinin toplandığı "Vaishali'dir.

Kutsal emanetlerin bulunduğu her iki yerin içi, uzun zaman öncesinden yağmalanmış halde bulunmuştur. Ashokas kralı zamanından kalan, en çok bilinen ve en önemli Stupa, Sanchi tepesindeki 'Büyük Stupa'dır. Günümüzde Güney, Doğu ve Güneydoğu Asya'da Buddha Shakyamuni'ye ait diş ya da kemik gibi kalıntıların bulunduğu (-Budistlerin kendilerine mal ettikleri-) çok sayıda Budist tapınağı vardır. Myanmar'daki "Altın Kaya" (Goldener Fels) ve "Shwedagon" Tapınakları veya Sri Lanka'daki "Diş Tapınağı"(Zahntempel) ve "Kandy" Tapınakları bunlara örnektir.

Buda destanları
Gotama'nın hayatı hakkında bilgilere destanlardan ulaşılır. Yazarlar, Sidarta Gotama'nın hayatı hakkındaki tarihi gerçeklerle ilgilenmiyorlardı. Aksine burada dini üstünlük oluşturma söz konusuydu. Bu nedenle Buda'nın hayat hikâyesinden çok Buda'nın üzerine yazılan destanlardan bahsedilir. Mahavastu da bunlardan biridir:

Mahavastu
Mahavastu ya da Mahavastu-Avadana (Büyük Olay), Hinayana geleneğine göre Mahasanghika okulunda yazılmış hikâyelerdir. Bu hikâyelerde Siddhartha Gautama'nın Buda olabilmek için yaptığı özveriler anlatılmaktadır. Siddhartha'nın öğretme konusundaki yetenekleri burada belirtilmemiştir; çünkü bu konuda Sutra'lardan faydalanılabilir. Hikâye, Buda Dipankara ile başlar, Siddhartha'nın Dipankara'yı nasıl övdüğünü anlatır ve daha sonra Buda Birliği'nin oluşumundan bahseder.

Pali Kanonları (Pali Derlemeleri)
Pali Kanonu ya da Pali Derlemesi, Pali dilinde yazılmış, Buda Siddharta Gautama'nın en eski, tutarlı ve geleneksel öğretilerinin toplamıdır. Bu tanım, "Sanskritçe-Kanonu" ya da "Çin Kanonu" gibi diğer Kanon yazı koleksiyonları Budizm'de farklı kullanılmaktadır. Diğer bir alışılagelmiş tanım olan 'Üç Sepet' tanımı Tipitaka metinlerinden (Pali), Tripitaka (Sanskritçe) yapılan bir sözcük çevirisidir. Bu derleme (sepet) diye adlandırılan 3 gruba ayrılmıştır.

Pali Kanonu'nun kökeni ve adı
Bütün Hint dilleri içindeki en iyi ve tek Budist Kanon, Theravada Budizm'inde geçen Pali derlemeleridir. Pali geleneği, Budizm'in en eski yazı türüdür. Kanon, Metal'de ve Sri Lanka'da Kral Vattagamani Abhaya (89-77 arasında hükümdarlık yapan) zamanında yazıya geçirilmiştir. Bu derleme, Theravada Budizm'inin temelini oluşturmaktadır. 5. ve 6. yüzyılda fazlaca yapılan yorumlardan bu yana, metnin, Seylan Adası'nda korunduğu söz konusudur.

Bugünkü Theravada geleneğinde hem Orta-Hint Pali dili kullanılmakta hem de yerel yazılar yazılmaktadır.

6. Budizm Konseyi'ne kadar (1954-56 Rangun) Kanon, Seylan Adası, Burma, Tayland, Kamboçya ve Laos'ta sadece elle yazılarak yayılıyordu. Kanonların, bugüne kadar alışılageldiği üzere, palmiye yapraklarının (bazen odunun) üzerine yazılmasında ısrar edilmiştir. Bazı Birmanya Kralları tarafından teşvik edilen ve yenilenen yazıların kopyalanması alışılmış bir durumdu. 6. ve 7. yüzyılda olduğu gibi diğer materyallerin altın yapraklar üzerine basılması çok sık rastlanan bir durum değildir.

Avrupalı araştırmacıların ilgisi sayesinde desteklenen bu Kanonlar ilk önce 19. yüzyılda basılmıştır. Bu Pali Kanonlarının hala yanlışlıkla asıl olduğunun vurgulanması, o zamanlar Hint dil ve kültürünü inceleyenlerin hatasından kaynaklanmaktadır. Pali Text Society'nin basılması ve Anton Gueth, Karl Eugen Neumann tarafından yapılan çekişmeli ve hatta şairane Almanca çeviriler, bugün onu filolojik anlamda Batı dilleri içerisinde faydalanılabilir duruma getirmiştir. Çin Mahayana'sındaki Agama Sutralar Batı dillerindeki Pali Kanonlarla içerik yönünden bağdaşmaktadır.

Koleksiyonlardan (nikaya), bölmelerden (vagga) ve bölümlerden oluşan Pali denemeleri, 3 gruba ayrılmıştır. Metinde geçen bilgiler için yapılan kısaltmalar parantez içinde verilmiştir.

1. (Vin) Vinayapitaka − Bir tarikat mensubunun uyması gereken kurallar
 Maha Vibhanga − Keşişlerin koyduğu kurallar - Patimokkha
 Bikkhuni Vibhanga − Rahibelerin koyduğu kurallar
 (Mhv) Mahavagga − En büyük bölümleme
 (Cv) Culla Vagga − En küçük bölümleme
 Parivara − Bir araya toplama

2. Suttapitaka − Buda öğretileri
 (D, DN) Digha − Nikaya − En uzun öğretiler
 (M, MN) Majjhima − Nikaya − Orta uzunlukta öğretiler
 (S, SN) Samyutta − Nikaya − Sınıflara ayrılmış öğretiler
 (A) Anguttara − Nikaya − Eklenmiş öğretiler
 Khuddaka − Nikaya − Kısa metinler
 (Khp) Khuddaka-Patha
 (Dhp) Dhammapada
 (Ud) Udana
 (It, Itv) Itivuttaka − Özdeyişler
 (Sn, Snp) Sutta-Nipata − Bitmemiş eserler
 Vimana-Vathu − Dini hikâyeler
 Peta-Vathu − Hayalet hikâyeleri
 (Thag) Theragatha − Keşişlerin özlü sözleri
 (Thig) Therígatha − Rahibelerin özlü sözleri
 Jataka − Yeniden doğuş hikâyeleri
 (MNid) Maha-Nidesa − Yorumlar
 (Pts) Pathisambhida-Magga − İlahi güç
 Apadana − Kutsallığın açıklanması
 Buddhavamsa − Buda Gautama'nın 24 efsanesi
 Cariya Pitaka − Dönüşüm
 Nettipakaran
 Petakopadesa
 (Mil) Milindapanha
3. (Abh) Abhidhammapitaka − Bilimsel yazılar, zirvedeki öğretiler
 (Dhs) Dhammasangani
 (Vibh) Vibhanga
 Dhatukatha
 (Pug) Puggalapannatti İnsanlık tarihi
 Kathavatthu − Anlaşmazlık konusu
 (Yam) Yamaka − Zıtlıklar
 (Patth) Patthana − Belirlenen oluşumlar

Pali Yazınındaki Post-Kanon Eserler
Pali yazılarının kaleme alınmasından sonra Pali yazınında önemli olan ve genelde alıntı yapılan eserler oluşturulmuştur.

Örneğin;

(Vis) Visuddhimagga- Buddhanghasa'nın YorumlarıDiğer önemli yorumlar ise Buddhadatta ve Dhammapala tarafından kaleme alınmıştır. Bazı kitaplarda Kanon derlemelerine yapılan eklemeler tartışma yaratmıştır. Pali Kanonları'nın Tayland versiyonunda, üç bölüm halinde olan Nettipakarana, Petakopedesa, Milindapanha yer almamaktadır.

Tathagata
Tathagata, gerçek yolunda aydınlanmış ve kusursuz bilgeliğe erişmiş demektir. Buda'nın on isminden biridir.

Tathagata, Mahayana Budizm'inde yer alan Buda'nın üç bedeni diye bilinen Trikaya öğretisinde anlatılmaktadır. Buda Dashabala'nın on gücüyle donatılmış kusursuz bir insandır. İki dünya arasında aracılık yapar. Prajna (en yüksek bilgelik) ve Shunyata (boşluk) ile eşit sayılmaktadır.

Bu terim, aynı zamanda Buda ailesinin (Buddhakula) yüce olan beş Buda'sını (Adibuddhas) ifade etmek için kullanılmaktadır.
Vajrayana'da Tathagata, ikonografi ve sembolizm (Trikaya) için çok yönlü bir düzenleme ilkesidir.
Tathagata, Elmas Sutra'da hem doğal göze hem de ilahi, bilgelik, yani Dharma ve Buda gözüne sahiptir.

Diğer dinlerde Buda

Hinduizm
Buda bazı Hindular tarafından önemli bir figür olarak kabul edilmektedir. Buda'nın Hindu dinine girişi Budizmin düşüşü ve Hinduizmin yükselişine denk gelmektedir. Hindu din adamları Budistleri kendi dinlerine çekmek için Buda'yı bir avatar olarak tanımışlardı. Birçok Hindu Buda'nın bir Hindu olduğunu iddia etmiş ve Buda'nın Vişnu'nun 9. avatarı olduğunu iddia etmişlerdir. Ancak bu görüş tüm Hindular arasında evrensel bir inanç değildir, çünkü bazı Hindu geleneklerine göre 9. avatar Balarama'dır.

Budistlere göre ise Buda'nın öğretileri Hindu dini kitapları olan Vedaları açıkça inkâr etmekte ve Hindu dininde önemli yer tutan Brahman-Atman inanışlarına ters düşmektedir. Buna cevap olarak Hindular Budistlerin nastika (fasık) bir Hindu mezhebi olduğunu öne sürmüşlerdir.

İslam

Tarihsel görüşler
Müslümanlar ile Budistler arasındaki ilk etkileşim sonucu Budistlere Ehl-i kitap statüsü verilmiş, ancak sonradan Zimmi statüsünün daha doğru olacağına karar verilmiştir.

Tarihte bazı İslam alimleri Buda'nın bir İslam peygamberi olma ihtimali öne sürmüştür. İlk olarak 10. yüzyılda Buda'nın peygamberliği hakkında tartışmalar başlamıştır. Bîrûnî konu hakkında tarafsız kalmıştır, İbnü'n-Nedîm'e göre ise Buda kesinlikle bir peygamberdir, ve "şeytan'ı sürmek" için bir din öğretmiştir. Beytü'l-Hikme'nin Moğollar tarafından yıkılışının ardından İslam bilginlerinin Budizm ile ilgili yazılarının çoğu yok edilmiştir ve bunun ardından 20. yüzyıla kadar Buda'nın peygamberliği hakkında bir tartışma olmamıştır.

Modern görüşler
Modern dönemde Muhammed Hamidullah dahil olmak üzere İslam peygamberi Zülkifl'in Buda olduğunu iddia eden alimler olmuştur. Bu iddiayı öne sürenler Zülkifl kelimesinin anlamı "Kifl'den olan" üzerinden yola çıkarak "Kifl" kelimesinin Buda'nın yaşadığı şehir olan Kapilavastu'nun kısa ismi Kapil'in Arapça yazılışı olduğunu iddia ederler, yani onlara göre Zülkifl, "Kapilavastu'dan olan" anlamına gelmektedir.

Kur'an'ın 95. suresinde peygamberlerin vahiy aldığı yerler sıralanırken incir ağacından bahsedilmektedir. Bazı modern alimlere göre bu tanıma en çok uyan figür Buda'dır ve bu Buda'nın peygamberliğine bir argüman olabilir.

Ahmedilik
Azınlık Ahmedi hareketine göre Buda'nın peygamberliği inkâr edilemez.

Hristiyanlık
Orta Çağ'da Batı Hristiyanlığında Budizm ile ilişki kurulmamıştır ancak Doğu Hristiyanlığının Nestûrî mezhebinde Buda bazen bir peygamber kabul edilmiştir. Aziz Josaphat'ın hikâyesi Buda'nın hikâyesi ile uyuşmaktadır. "Josaphat" ismi Buda olmak için uğraşanlara verilen lakap olan "Bodhisattva" kelimesinden türemiştir.

Diğer dinler
Bahâîlik inancında Buda Tanrı'nın bir yansımasıdır.

Geçmişte bazı Taoistler Buda'nın Laozi'nin reenkarnasyonu olduğuna inanmıştır.

Maniheizm'e göre Buda Mani'nin dinini savunmuştur.

Sihist din adamları Buda'dan avatar olarak bahsetmişlerdir.

Ayrıca bakınız

 Buddha
 Buda'nın Doğum günü
 Küçük Buda (Little Buddha). Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1993 tarihli bu film Budizmin kurucusu olan Hint ruhani lider Siddhartha'nin mistik öyküsünü büyüleyici görüntüler eşliğinde anlatır.

Dış bağlantılar
 fotoğraf
 Buda'nın Hayatı

Kaynakça

MÖ 563 doğumlular
MÖ 483 yılında ölenler

MÖ 5. yüzyıl filozofları
MÖ 6. yüzyıl filozofları
Batı'ya Yolculuk karakterleri

Gotama Buda


La Revue générale nucléaire (parfois dite RGN) est une publication bimestrielle produite par la SFEN (association loi de 1901) créée en 1975 par des personnalités du secteur de l'industrie nucléaire pour soutenir l'industrie nucléaire française et les programmes de recherches nucléaires.

Histoire
La revue est créée en 1975 par Rémy Carle deux ans après la naissance de la SFEN (alors présidée par R. Carle, au moment du premier choc pétrolier (choc qui a poussé le projet du gouvernement Pierre Messmer d'adoption d'un plan de nucléarisation de la France, plan conçu par la commission PEON). Lors de la création de la SFEN, note Rémi Carle, .

Le rythme d'édition initialement prévu est de 6 numéros par an. Le premier n° sort en avril 1975, avec une couverture rouge illustrée d'une photo d'archives de Pierre et Marie Curie et s'ouvre sur un article de Marcel Boiteux relatif aux enjeux du programme électronucléaire français. C'est l'un des moyens de communication du lobby nucléaire représenté par la SFEN.

Contenus
La SFEN présente cette revue comme étant  et visant à . Chaque numéro porte sur un thème (dossier)  complet sur une thématique. La revue est aujourd'hui complétée par une newsletter hebdomadaire.

Publics
La RGN vise .

Gouvernance
la revue est dirigée par le directeur de la communication de la SFEN, qui s'appuie sur un « comité de rédaction » .

Financements

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 SFEN
 Valérie Faudron
 Lobby nucléaire

Liens externes

 Archives de la RGN

Revue de physique
Titre de presse créé en 1975
Industrie nucléaire en France
Association ou organisme lié au secteur de l'énergie nucléaire
Revue d'énergie et carburants

Revue générale nucléaire


بودي (Буди) هي مدينة في مقاطعة كاركيفسكا في أوكرانيا.

مراجع

مدن أوكرانيا

بودي (كاركيفسكا)


Sertizarea este acțiunea de unire a două sau mai multor bucăți de metal sau a unui material ductil prin deformarea forțată a acestora.

Întrebuințări

Conectori de telecomunicații
Cablurile de telecomunicații sunt unite prin intermediul unor conectori speciali. Cablul dezizolat este introdus prin deschiderea conectorul iar cu ajutorul cleștelui de sertizare se forțează intrarea acestuia pentru a nu mai ieși. În funcție de tipul de conector utilizat, acesta poate fi atașat la o placă de metal, fixat de un șurub sau nit sau pur și simplu cu o mufă filetată.

Prelucrarea metalelor
Sertizarea este o operațiune intens folosită în prelucrarea metalelor. Sertizarea se poate face în procesul de prelucare a muniției, cum ar fi fixarea gloanțelor în cartușe; realizarea conexiunilor liniilor electrice, fixarea capacelor metalice de conserve alimentare și în multe alte aplicații. Deoarece această operațiune poate fi realizată la rece, de asemenea poate fi folosită pentru a a crea o legătură puternică între piesa prelucrată și o componentă non-metalică.

La îmbinarea segmentelor tubulare de țeavă de metal, cum ar fi coșurile de fum pentru sobe, burlane pentru jgheaburi, sau pentru instalarea de conducte de ventilație, un capăt al tubului este tratat cu o soluție lubrifiantă pentru a minimiza procesul de frecare în acțiunea de sertizare. Dezavantajul îmbinării este acela că nu poate rezista la înalta presiune a unor fluide, în schimb rezistă la trecerea unor fluide de joasă presiune. Sertizarea se folosește și pentru a preveni acumularea de murdărie între rosturile unor două materiale metalice sau non-metalice.

În fabricarea de bijuterii, mărgele sau conducte este folosită sârmă subțire pentru a face rosturile mai sigure. Folia de plumb (sau de alt metal moale) este folosită drept sigiliul pentru a securiza elemente sensibile ale unei aeronave sau pentru a oferi dovezi vizuale a unei posibile manipulări ale unor obiecte.

Prelucrarea metalelor
Telecomunicații

Sertizare (îmbinare)


Lily Emilie Grosser ( à Francfort-sur-le-Main -  à Saint-Germain-en-Laye) est une philanthrope française, d'origine allemande, militante pour les relations politiques et culturelles franco-allemandes après la Seconde Guerre mondiale.

Biographie
Lily Emilie Rosenthal est issue d'une famille juive aisée établie à Francfort. C'est la dernière de la fratrie des quatre enfants d'Alfred Rosenthal et de Francès Seligmann. Le père est propriétaire d'une fabrique de houblon et exerce comme juge au tribunal de commerce de Francfort. La famille habite rue Mendelssohn dans le Westend de Francfort.

Pendant la Première Guerre mondiale, Lily Rosenthal s'investit dans des œuvres caritatives en faveur des soldats. Son fiancé Max Koch (originaire de Kronberg-im-Taunus) meurt en 1918.

Le 16 mars 1921, elle épouse à Francfort Paul Grosser, professeur d'université et pédiatre (premier pédiatre habilité de l'Université de Francfort en 1919). Celui-ci est médecin en chef du centre municipal pour enfants dans le quartier juif de Westend à Francfort de 1921 à 1929, puis directeur de l'hôpital pour enfants Clementine. Le couple a deux enfants : Margarete Grosser, née le 13 avril 1922 et Alfred Grosser, né le .

En avril 1933, Paul Grosser est démis de ses fonctions universitaires et de responsable de l'hôpital pour enfants, du fait des mesures anti-juives mises en place par le Troisième Reich.

Fin décembre 1933, la famille Grosser se réfugie en France, via la Suisse, afin de fuir la répression nazie. Ils s'installent à Saint-Germain-en-Laye, rue d'Ourches, où Paul Grosser ouvre un centre médical pour enfants. Le pédiatre meurt prématurément le 7 février 1934 d'une crise cardiaque.

Devenue veuve, Lily Grosser continue de gérer le centre d'accueil pour enfants (« home d'enfants »), sans les soins médicaux initiaux. Le recensement de population de 1936 porte la mention d'une « pension bourgeoise » rue d'Ourches, mais les occupants sont bien tous de jeunes enfants allemands, probablement juifs. Le centre accueille une vingtaine de pensionnaires.

À partir d'avril 1936, sa mère Francès Seligmann habite avec la famille à Saint-Germain-en-Laye. Elle entreprend au même moment des démarches pour obtenir la nationalité française. Lily Rosenthal, veuve Grosser, Margaret et Alfred deviennent français le .

Au début de la Seconde Guerre mondiale, le « home d'enfants » est réquisitionné pour héberger des officiers et soldats français. L'offensive allemande pousse la famille à fuir de nouveau. Le 10 juin 1940, alors que les troupes allemandes entrent dans Paris, Alfred et Margarete partent en vélo vers la zone libre. Lily Grosser reste à Saint-Germain-en-Laye pour veiller sa mère, qui meurt le 24 juillet 1940. Elle rejoint ses enfants en septembre 1940 à Saint-Raphaël. La maison de Saint-Germain-en-Laye est réquisitionnée par les autorités allemandes.

Margarete Grosser passe avec succès son baccalauréat en Provence. Elle meurt malheureusement d'une septicémie en avril 1941. Lily Grosser et son fils Alfred se déclarent comme juifs lors du recensement obligatoire du 31 juillet 1941.

La suppression de la ligne de démarcation en 1943 les pousse à fuir encore, elle à Monaco, lui entre Drôme et Provence. Ils ne se retrouveront qu'à l'automne 1944 à Marseille. Lily Grosser y devient chef adjointe d'un hôpital militaire géré par la Croix-Rouge française.

Une procédure de révision de la naturalisation est engagée contre la mère et son fils en juin 1941. Elle n'aboutit pas. La procédure de dénaturalisation est rouverte en 1943, mais reste de nouveau en suspens.

Lily Grosser est la première secrétaire du Comité français d'échanges avec l'Allemagne nouvelle, créé en 1947 par des résistants (parmi lesquels Emmanuel Mounier) afin de promouvoir la coopération franco-allemande. En 1962, elle est décorée de la Croix du mérite (ordre du Mérite allemand) pour son dévouement en faveur des relations franco-allemandes.

Elle meurt le 20 septembre 1968 des suites de maladie.

Distinctions
 Croix du mérite allemande pour sa participation à l'effort de guerre
 Croix du Mérite sur le ruban de l'Ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne le 23 janvier 1962

Notes et références

Liens externes

Philanthrope français
Militante française
Chevalier de l'ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne
Naissance en juin 1894
Naissance à Francfort-sur-le-Main
Décès en septembre 1968
Décès à Saint-Germain-en-Laye
Décès à 74 ans

Lily Grosser


Festforestilling i Snolderød er en dansk stumfilm fra 1913, der er instrueret af Eduard Schnedler-Sørensen efter manuskript af Waldemar Hansen.

Handling

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1913

Festforestilling i Snolderød


Branislav je bio hrvatski list iz Osijeka. Izlazio je triput tjedno. Bile su prve osječke novine na hrvatskom jeziku.

Povijest
Ove novine su počele izlaziti 1. srpnja 1878. godine, a prestao izlaziti u ožujku 1879. godine. Izlazio je srijedom, petkom i nedjeljom. Urednik i izdavač bio je Martin Polić. Tiskan je u Brzotisku Julija Pfeiffera. List je već u prvom broju na naslovnici bavio se raskomadanošću Hrvatske, međuhrvatskih razmirica i zlom koje iz toga proizlazi. U tekstu napisanom 30. lipnja 1978. pod naslovom "Pomoz Bog!" je najavljeno da će složno za državnopravnu ideju biti geslo Branislava, da narod od Srijema do Kotora mora prigrlitu tu misao i u to ime "Pomoz Bog!", a sljedeći podnaslov je "Sjedinite Hrvatsku!".

Izvori

Hrvatske dnevne novine
Osječki tisak
Nijemci u Hrvatskoj

Branislav (Osijek)


Eduardo Díaz Yepes ( Madrid, 1910. – Montevideo, 3. srpnja 1978. ) bio je urugvajski kipar španjolskog podrijetla.

Biografija
Eduardo Díaz Yepes bio je suprug Olimpije Torres, najstarije kćeri Joaquín Torres García. Upoznali su se u Madridu 1933. godine .

Godine 1934. otputovao je s obitelji Torres García u Montevideo gdje se oženio Olimpijom.

Tijekom španjolskog građanskog rata, Eduardo se vratio u Špaljolsku te se upisao u Republikansku vojsku. 27. lipnja 1938. godine rođen mu je sin Demian . Iste je godine Yepes bio zatvoren 14 mjeseci, 1942. pušten je i preselio se u Kataloniju s Olimpijom i njezinim sinom.

Tijekom poslijeratnog razdoblja dio su Frankovog režima i žive na različitim mjestima.

Iz Tarrase se sele u Sarriá gdje kuću dijele s Pedrom Tortom i njegovom obitelji.

Krajem 1946. francuska vlada dodijelila je Olimpiji i Eduardu stipendiju da studiraju u Parizu . U francuskoj prijestolnici žive godinu dana. No, situacija im predstavlja veliku teškoću pa su odlučili napustiti Europu i otputovati sa svojom djecom u Montevideu. U listopadu 1948.  postavlja svoju prvu izložbu u Ateneo de Montevideo.  Njihova druga izložba postavljena je u siječnju 1950. u Galería del Este, Punta del Este.

9. srpnja 1950. rodio se njegov treći sin, također kipar Leonardo Díaz Torres .
  Godine 1962. pozvalo ga je Urugvajsko udruženje kazališnih kritičara da na temelju lika poznatog urugvajskog dramatičara Florencija Sáncheza naprai dizajn statue koja bi godišnje nagrađivala kazališne umjetnike. Kad je predstavio svoje djelo, odmah je odlučeno kako će to djelo predstavljavi "Nagradu Flornecio Sánchez", koja se od tada dodjeljuje.

Radovi

Izvori

Životopisi, Montevideo
Urugvajski kipari

Eduardo Yepes


Les élections législatives barbadiennes de 2022 ont lieu le  à la Barbade afin de renouveler les  de l'Assemblée.

Initialement prévu en 2023, le scrutin est convoqué de manière anticipée par la Première ministre Mia Mottley, moins d'un mois après le passage de la Barbade de la monarchie à la république.

Le scrutin donne lieu à une victoire écrasante pour le parti de Mia Mottley, le Parti travailliste remportant l'intégralité des sièges pour la seconde fois consécutive, un record dans le pays.

Contexte

Victoire du Parti travailliste en 2018

Les élections législatives de mai 2018 donnent lieu à une alternance avec la victoire écrasante du Parti travailliste (BLP) sur le Parti travailliste démocrate (DLP) au pouvoir. Le BLP remporte ainsi l'intégralité des sièges, une première dans l'histoire politique de l'île. Le Parti travailliste démocrate au pouvoir perd ainsi toute représentation à la chambre basse. Le Premier ministre de la Barbade, Freundel Stuart, cède la place le  à Mia Mottley, qui devient la première femme à occuper cette fonction.

En l'absence de toute opposition, le député  quitte le BLP le  pour prendre la fonction officielle de chef de l'opposition. Il fonde dans la foulée le Parti populaire pour la démocratie et le développement (PdP)

Devant la défaite du DLP dont il assume la responsabilité, Stuart annonce son départ de la présidence du parti, qui devient effectif le . Verla De Peiza remporte la primaire interne qui s'ensuit le lendemain en l'absence d'opposant, puis parvient à se maintenir deux ans plus tard lorsque sa direction est contestée par Guy Hewitt lors d'un nouveau vote. C'est alors la première fois que les deux principaux partis barbadiens sont tous deux dirigés par des femmes.

Passage du pays à la république en 2021

La Barbade est jusqu'en 2021 un royaume du Commonwealth, un État pleinement indépendant ayant conservé la reine  comme chef de l'État symbolique et honorifique. Cette dernière est représentée par un gouverneur général nommé par elle sur proposition du gouvernement barbadien. Forte de son écrasante victoire aux élections législatives de 2018, le gouvernement de Mia Mottley entreprend courant 2020 de doter la Barbade d'une nouvelle Constitution et de passer à un système républicain. Le , la Première ministre annonce le remplacement à venir du poste de gouverneur général par celui de président de la Barbade, suivi le  de la première élection présidentielle de l'histoire du pays, organisée au suffrage indirect. Soutenue par le gouvernement et l'opposition, Sandra Mason, jusque-là gouverneur général, est élue à la quasi-unanimité par le Parlement. Son entrée en fonction le , jour de la fête nationale, coïncide avec le passage à un régime républicain et le  de l'indépendance du pays. La Barbade cesse d'être un royaume du Commonwealth, mais reste membre de l'organisation dirigée par  en tant que république du Commonwealth.

La forme parlementaire du régime politique étant conservée, le nouveau chef de l'État assume comme son prédécesseur des fonctions essentiellement honorifiques. Son élection par le Parlement est suivie d'une période de transition de douze à quinze mois, au cours de laquelle la Constitution sera revue chapitre par chapitre par un comité bipartisan afin de lui donner un caractère républicain.

Moins d'un mois plus tard, le , Mia Mottley convoque des élections législatives anticipées pour le 19 janvier 2022. Anticipant une mise en difficulté croissante de son gouvernement du fait des conséquences de la pandémie de Covid-19 sur l'économie de l'île, fortement dépendante du tourisme, la Première ministre tenterait ainsi de renouveler sa majorité tant que sa popularité se maintient à un niveau élevé.

Système électoral
L'Assemblée est la chambre basse du parlement bicaméral de la Barbade. Elle est composée de  élus pour cinq ans au scrutin majoritaire uninominal à un tour dans autant de circonscriptions uninominales.

Le pouvoir exécutif est exercé par le Premier ministre, chef du gouvernement, choisi par le Parlement.

Résultats

Analyse et conséquences

Le Parti travailliste l'emporte à nouveau dans la totalité des circonscriptions, dans ce qui est perçu comme un . C'est la première fois qu'un parti barbadien remporte deux fois de suite la totalité des sièges à pourvoir.

Considéré comme le principal parti d'opposition au gouvernement, le Parti travailliste démocrate échoue à reconquérir le moindre siège, conduisant sa dirigeante Verla De Peiza à reconnaître sa défaite au lendemain du scrutin, avant d'annoncer sa démission de la présidence du parti. Le chef de l'opposition officielle Joseph Atherley ne parvient pas non plus à s'imposer, le Parti de l'alliance pour le progrès  échouant à obtenir des sièges. Ancien député travailliste, Atherley est lui même battu dans sa circonscription par le nouveau candidat du parti.

La Première ministre Mia Mottley bénéficie ainsi d'un mandat renouvelé, largement conforté dans les urnes. La population n'aurait ainsi pas tenu responsable le gouvernement pour la situation du secteur touristique, ni exprimé de désaveu vis-à-vis de l'abandon de la monarchie. Dans son discours de victoire, Mia Mottley promet de mettre à profit sa victoire pour . Elle prête serment pour un second mandat de Première ministre le 20 janvier à la State House.

Notes et références

Notes

Références

Barbade
Barbade
Élection à la Barbade
Politique en janvier 2022
2022 à la Barbade

Élections législatives barbadiennes de 2022


A 1.ª etapa do Giro d'Italia de 2022 teve lugar a 6 de maio de 2022 na Hungria com início em Budapeste  e final em Visegrád  sobre um percurso de 195 km. O vencedor foi os neerlandês Mathieu van der Poel da equipa Alpecin-Fenix, sendo ademais o primeiro líder da prova.

Classificação da etapa

Classificações ao final da etapa

Classificação geral (Maglia Rosa)

Classificação por pontos (Maglia Ciclamino)

Classificação da montanha (Maglia Azzurra)

Classificação dos jovens (Maglia Bianca)

Classificação por equipas "Super team"

Abandonos
Nenhum.

Referências

Ligações externas

 Página oficial

 01

1.ª etapa do Giro d'Italia de 2022


An Vallisneria annua in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Surrey Wilfrid Laurance Jacobs ngan K.A.Frank. An Vallisneria annua in nahilalakip ha genus nga Vallisneria, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vallisneria

Vallisneria annua


Robison Popovits Rodrigues (Brasil, 23 de febrero de 1987) y es un futbolista brasileño. Se desempeña como defensa.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Enlaces externos
 Ficha en BDFA
 Ficha en Soccerway

Futbolistas de Brasil
Futbolistas del Club Deportivo San Marcos de Arica en los años 2010

Robinson Rodrigues


Starship Troopers: Traitor of Mars este un film american  și japonez de animație științifico-fantastic militar  din 2017 regizat de Shinji Aramaki și Masaru Matsumoto. Rolurile principale (de voce) au fost interpretate de actorii  Casper Van Dien, Dina Meyer și DeRay Davis. A avut premiera la 21 august 2017. Este al cincilea film din seria bazată pe romanul Infanteria stelară de Robert A. Heinlein și al doilea film de animație.

Prezentare

Povestea are loc după evenimentele din Starship Troopers: Invasion, Johnny Rico este ridicat la gradul de colonel și relocat pe un satelit marțian pentru a forma o nouă trupă de infanterie mobilă. În timp ce Federația ataca planeta mamă a insectelor, planeta Marte este ținta secretă a acestora.

Distribuție
 Casper Van Dien - Colonel Johnny Rico
 Dina Meyer - Dizzy Flores
 Luci Christian - Carmen Ibanez
 Justin Doran - Carl Jenkins
 Emily Neves - Amy Snapp
 Scott Gibbs - Baba
 DeRay Davis - 101
 Juliet Simmons - Camacho
 Chris Gibson - Dutch
 Greg Ayres - Geo
 Leraldo Anzaldua - Ratzass
 Andrew Love - Fed Net Official
 John Swasey - George
 Kyle C. Jones - Daniel
 Rob Mungle - Special Branch Chief Torek
 Maggie Flecknoe - Ticket Agent

Producție
După Roughnecks: Starship Troopers Chronicles (1999) și Starship Troopers: Invasion (2012), Starship Troopers: Traitor of Mars este al treilea proiect animat CGI din seria de filme Infanteria stelară. Scenaristul Edward Neumeier a revenit pentru a scrie scenariul acestui film.

Primire

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de filme științifico-fantastice din anii 2010

Filme din 2017
Filme americane
Filme japoneze
Filme în limba engleză
Filme regizate de Shinji Aramaki
Filme Sony Pictures Entertainment
Filme Stage 6 Films
Filme cu monștri
Filme SF din anii 2010
Filme cu extratereștri
Starship Troopers
Filme de război
Marte în filme

Starship Troopers: Traitor of Mars


Çamyatağı, Samsun ilinin Havza ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Eski adı "ilerdöğe" olan Havza'nın bu şirin mahallesi zamanla şimdiki adını almıştır. Eski tarih çağlarından kalma lerdüğe tümülüsleri mahallenin sınırları içerisindedir.

Coğrafya
Samsun iline 109 km, Havza ilçesine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Çamyatağı Köyü

Havza'nın mahalleleri

Çamyatağı, Havza


اللغة الفريزية (بالفريزية : Frysk) هي لغة جرمانية غربية متحدثة في فريزلاند شمالي هولندا، و في شمال غربي ألمانيا (فريزيا الشمالية و زاترلاند).

عدد الناطقين بها
 العدد الإجمالي : بين 340.000 و 472.000.
 شمال هولندا : بين 340.000 و 460.000.
 شمال غربي ألمانيا : بين 10.000 و 12.000.

وضعها الرسمي

 لغة رسمية في محافظة فريزلاند (هولندا).
 لغة معترف بها رسمياً في ألمانيا.

الشرح

تستخدم هذه اللغة في ثلاثة مناطق متباعدة عن بعضها، وفي كلٍ منطقة منها هناك مجموعة من اللهجات الفريزية، وهي:
 الغربية في مقاطعات هولندا فريزلاند وخرونينغن.
 الشرقية في بلدية زاترلاند، مديرية كلوبنبرغ، سكسونيا السفلى.
 الشمالية في فريزيا الشمالية.

من الفروق الكبيرة بين تلك اللهجات أنه يصعب فهمها فيما بين الناطقين بها، فإنه يمكن اعتبار كلٍ منها لغة مختلفة عن الأخرى، ولكن هذا لا يعبّر عن شعور السكان الفريزيين، فهم يعتبرون أنفسهم كجزء من نفس المجموعة الثقافية وتربطهم علاقات فيما بينهم. إن التطورات التاريخية تبين سبب انحسار شيوع اللغة الفريزية.

قال الباحث الأمريكي إيان بوروما في سنة 1956 اندلعت المظاهرات في إقليم فريزلاند شمالى هولندا. وكانت الاضطرابات قد بدأت حين رفض أحد القضاة سماع شهادة طبيب بيطري محلي باللغة الفريزية. وكان القاضي معذوراً في ذلك لعدم معرفته اللغة، إذ كانت الهولندية هي لغة المعاملات الرسمية والأمور العامة في فريزلاند. كانت فكرة الفريزية كلغة قومية من نتاج رومانسية القرن التاسع عشر، بعد أن ظلت لا تستخدم في دواوين الحكومة والمدارس والكنائس مئات السنين. وظهرت اللغة من جديد في أوائل القرن التاسع عشر من خلال تشجيع الشعراء الشعبيين لها كلغة قومية، و في سنة 1937 سمح بتدريسها في التعليم الابتدائي، ثم في التعليم العالي سنة 1980.

وصلات خارجية
 تعلم اللغة الفريزية
 موقع يهتم باللغة الفريزية

مراجع

لغات ألمانيا
لغات الاتحاد الأوروبي
لغات جرمانية
لغات فريزية
لغات هولندا

اللغة الفريزية


Ibingen steht für:
 den deutschen Namen der französischen Gemeinde Ibigny im Département Moselle
 den deutschen Namen der belgischen Gemeinde Aubange in der Provinz Luxemburg

Ibingen


තරගාවලියක් යනු, සාපේක්ෂ වශයෙන් තරගකරුවන් විශාල සංඛ්‍යාවක් අදාළ වන්නාවූ සහ සියළු පාර්ශවයන් ක්‍රීඩාවක හෝ කෙළියක හෝ නිරත වන තරගයකි.

තරගාවලිය


Psychopath (estilizado em maiúsculas como PSYCHOPATH) é o sexto álbum de estúdio da banda japonesa Boøwy, lançado em 5 de setembro de 1987 em três formatos: LP, CD e CT.

Em 24 de setembro, Boowy anunciou o fim da banda, tornando este seu último álbum.

Produção
Psychopath foi gravado de 10 a 26 de junho de 1987 no Estúdio Sedic em Roppongi. Thomas Stieler foi o engenheiro de som e mixagem, que foram feitos no Estúdio Hansa em Berlim.

Em entrevista para a Arena 37°C em setembro de 1987, Tomoyasu Hotei contou que não sentiu pressão na gravação devido ao sucesso do álbum anterior. Ele disse que conseguiu criar e buscar sua própria musicalidade, estilo e postura, de forma mais profunda.

Recepção
Seguindo o sucesso do álbum anterior Beat Emotion, Pyschopath alcançou a primeira posição na Oricon Albums Chart. Takashi afirma em sua autobiografia que o álbum vendeu 1 milhão e meio de cópias.

Faixas
Todas os títulos são estilizados em maiúsculas.

Ficha técnica
 Kyosuke Himuro (氷室京介) - vocais principais
 Tomoyasu Hotei (布袋寅泰) - guitarra, teclado, vocais de apoio
 Tsunematsu Matsui (松井恒松) - baixo
 Makoto Takahashi (高橋まこと) - bateria

Álbuns número um na Oricon Weekly
Álbuns de 1987
Álbuns de Boøwy
Álbuns de rock
Álbuns em língua japonesa

Psychopath


Kerry Coombs-Goodfellow (* 26. Februar 1971, geborene Kerry Duffin) ist eine für England startende Badmintonspielerin aus Jersey. Ian Coombs-Goodfellow ist ihr Ehemann.

Karriere
Kerry Duffin siegte 1999 erstmals bei den Island Games. Weitere Titelgewinne folgten 2001 und 2005. Bei den Jersey Open gewann sie von 1995 bis 2011 zehn Titel. 2002 nahm sie an den Commonwealth Games teil.

Weblinks
https://www.rhodesresults2007.com/Competitor.aspx?RegID=3720

Badmintonspieler (England)
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Jersey)
Sieger bei den Island Games (Badminton)
Teilnehmer an den Island Games (Jersey)
Engländer
Brite
Geboren 1971
Frau

Kerry Coombs-Goodfellow


Andrea Guardini (født 12. juni 1989) er en tidligere italiensk cykelrytter. I 2014-udgaven af Post Danmark Rundt vandt Guardini to etaper, men det er primært i etapeløbet Tour de Langkawi, at han har hentet sine mange sejre. Han er således indehaveren af rekorden for flest etapesejre i det løb.

I 2012 lykkedes det ham dog at besejre Mark Cavendish i en direkte duel under Giro d'Italia 2012, hvilket indtil videre er hans hidtil eneste sejr i en Grand Tour. Det skete mens han kørte for det lille italienske hold, Farnese Vini-Neri Sottoli. Sæsonen efter var han skiftet til Astana Pro Team

Sejre

2011
5 etapesejre i Tour de Langkawi
1 etapesejr i Tour of Qatar
2 etapesejre i Tyrkiet Rundt
1 etapesejr i Volta ao Portugal
1 etapesejr i Tour of Slovenia
1 etapesejr i Giro di Padania

2012
6 etapesejre i Tour de Langkawi
2 etapesejre i Tour of Qinghai Lake
1 etapesejr i Giro d'Italia
.

2013
1 etapesejr i Tour de Langkawi
4 i GP Scheldeprijs

2014
2 etapesejre i Tour de Langkawi
2 etapesejre i Post Danmark Rundt
1 etapesejr i Eneco Tour

2015
1 etapesejr i Tour of Oman
4 etapesejre i Tour de Langkawi
1 etapesejr i World Ports Classic
Nr. 2 i Tour de Picardie
1 etapesejr i Tour de Picardie

Kilder

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Italien

Andrea Guardini


A monochromator is an optical device that transmits a mechanically selectable narrow band of wavelengths of light or other radiation chosen from a wider range of wavelengths available at the input. The name is from the Greek roots mono-, "single", and chroma, "colour", and the Latin suffix -ator, denoting an agent.

Uses

A device that can produce monochromatic light has many uses in science and in optics because many optical characteristics of a material are dependent on wavelength. Although there are a number of useful ways to select a narrow band of wavelengths (which, in the visible range, is perceived as a pure color), there are not as many other ways to easily select any wavelength band from a wide range. See below for a discussion of some of the uses of monochromators.

In hard X-ray and neutron optics, crystal monochromators are used to define wave conditions on the instruments.

Techniques
A monochromator can use either the phenomenon of optical dispersion in a prism, or that of diffraction using a diffraction grating, to spatially separate the colors of light. It usually has a mechanism for directing the selected color to an exit slit. Usually the grating or the prism is used in a reflective mode. A reflective prism is made by making a right triangle prism (typically, half of an equilateral prism) with one side mirrored. The light enters through the hypotenuse face and is reflected back through it, being refracted twice at the same surface. The total refraction, and the total dispersion, is the same as would occur if an equilateral prism were used in transmission mode.

Collimation
The dispersion or diffraction is only controllable if the light is collimated, that is if all the rays of light are parallel, or practically so. A source, like the sun, which is very far away, provides collimated light. Newton used sunlight in his famous experiments. In a practical monochromator, however, the light source is close by, and an optical system in the monochromator converts the diverging light of the source to collimated light. Although some monochromator designs do use focusing gratings that do not need separate collimators, most use collimating mirrors. Reflective optics are preferred because they do not introduce dispersive effects of their own.

Geometrical design of a prism or grating monochromator

There are grating/prism configurations that offer different tradeoffs between simplicity and spectral accuracy.
 Czerny–Turner (discussed below)
 Paschen-Runge
 Eagle
 Wadsworth
 Ebert-Fasti
 Littrow
 Pfund

In the common Czerny–Turner design, the broad-band illumination source (A) is aimed at an entrance slit (B). The amount of light energy available for use depends on the intensity of the source in the space defined by the slit (width × height) and the acceptance angle of the optical system. The slit is placed at the effective focus of a curved mirror (the collimator, C) so that the light from the slit reflected from the mirror is collimated (focused at infinity). The collimated light is diffracted from the grating (D) and then is collected by another mirror (E), which refocuses the light, now dispersed, on the exit slit (F). In a prism monochromator, a reflective Littrow prism takes the place of the diffraction grating, in which case the light is refracted by the prism.

At the exit slit, the colors of the light are spread out (in the visible this shows the colors of the rainbow). Because each color arrives at a separate point in the exit-slit plane, there are a series of images of the entrance slit focused on the plane. Because the entrance slit is finite in width, parts of nearby images overlap. The light leaving the exit slit (F) contains the entire image of the entrance slit of the selected color plus parts of the entrance slit images of nearby colors. A rotation of the dispersing element causes the band of colors to move relative to the exit slit, so that the desired entrance slit image is centered on the exit slit. The range of colors leaving the exit slit is a function of the width of the slits. The entrance and exit slit widths are adjusted together.

Stray light
The ideal transfer function of such a monochromator is a triangular shape. The peak of the triangle is at the nominal wavelength selected. The intensity of the nearby colors then decreases linearly on either side of this peak until some cutoff value is reached, where the intensity stops decreasing. This is called the stray light level. The cutoff level is typically about one thousandth of the peak value, or 0.1%.

Spectral bandwidth
Spectral bandwidth is defined as the width of the triangle at the points where the light has reached half the maximum value (full width at half maximum, abbreviated as FWHM). A typical spectral bandwidth might be one nanometer; however, different values can be chosen to meet the need of analysis. A narrower bandwidth does improve the resolution, but it also decreases the signal-to-noise ratio.

Dispersion
The dispersion of a monochromator is characterized as the width of the band of colors per unit of slit width, 1 nm of spectrum per mm of slit width for instance. This factor is constant for a grating, but varies with wavelength for a prism. If a scanning prism monochromator is used in a constant bandwidth mode, the slit width must change as the wavelength changes. Dispersion depends on the focal length, the grating order and grating resolving power.

Wavelength range
A monochromator's adjustment range might cover the visible spectrum and some part of both or either of the nearby ultraviolet (UV) and infrared (IR) spectra, although monochromators are built for a great variety of optical ranges, and to a great many designs.

Double monochromators
It is common for two monochromators to be connected in series, with their mechanical systems operating in tandem so that they both select the same color. This arrangement is not intended to improve the narrowness of the spectrum, but rather to lower the cutoff level. A double monochromator may have a cutoff about one millionth of the peak value, the product of the two cutoffs of the individual sections. The intensity of the light of other colors in the exit beam is referred to as the stray light level and is the most critical specification of a monochromator for many uses. Achieving low stray light is a large part of the art of making a practical monochromator.

Diffraction gratings and blazed gratings
Grating monochromators disperse ultraviolet, visible, and infrared radiation typically using replica gratings, which are manufactured from a master grating. A master grating consists of a hard, optically flat, surface that has a large number of parallel and closely spaced grooves. The construction of a master grating is a long, expensive process because the grooves must be of identical size, exactly parallel, and equally spaced over the length of the grating (3–10 cm). A grating for the ultraviolet and visible region typically has 300–2000 grooves/mm, however 1200–1400 grooves/mm is most common. For the infrared region, gratings usually have 10–200 grooves/mm. When a diffraction grating is used, care must be taken in the design of broadband monochromators because the diffraction pattern has overlapping orders. Sometimes broadband preselector filters are inserted in the optical path to limit the width of the diffraction orders so they do not overlap. Sometimes this is done by using a prism as one of the monochromators of a dual monochromator design.

The original high-resolution diffraction gratings were ruled. The construction of high-quality ruling engines was a large undertaking (as well as exceedingly difficult, in past decades), and good gratings were very expensive. The slope of the triangular groove in a ruled grating is typically adjusted to enhance the brightness of a particular diffraction order. This is called blazing a grating. Ruled gratings have imperfections that produce faint "ghost" diffraction orders that may raise the stray light level of a monochromator. A later photolithographic technique allows gratings to be created from a holographic interference pattern. Holographic gratings have sinusoidal grooves and so are not as bright, but have lower scattered light levels than blazed gratings. Almost all the gratings actually used in monochromators are carefully made replicas of ruled or holographic master gratings.

Prisms

Prisms have higher dispersion in the UV region. Prism monochromators are favored in some instruments that are principally designed to work in the far UV region. Most monochromators use gratings, however. Some monochromators have several gratings that can be selected for use in different spectral regions. A double monochromator made by placing a prism and a grating monochromator in series typically does not need additional bandpass filters to isolate a single grating order.

Focal length
The narrowness of the band of colors that a monochromator can generate is related to the focal length of the monochromator collimators. Using a longer focal length optical system also unfortunately decreases the amount of light that can be accepted from the source. Very high resolution monochromators might have a focal length of 2 meters. Building such monochromators requires exceptional attention to mechanical and thermal stability. For many applications a monochromator of about 0.4 meter focal length is considered to have excellent resolution. Many monochromators have a focal length less than 0.1 meter.

Slit height
The most common optical system uses spherical collimators and thus contains optical aberrations that curve the field where the slit images come to focus, so that slits are sometimes curved instead of simply straight, to approximate the curvature of the image. This allows taller slits to be used, gathering more light, while still achieving high spectral resolution. Some designs take another approach and use toroidal collimating mirrors to correct the curvature instead, allowing higher straight slits without sacrificing resolution.

Wavelength vs energy
Monochromators are often calibrated in units of wavelength. Uniform rotation of a grating produces a sinusoidal change in wavelength, which is approximately linear for small grating angles, so such an instrument is easy to build. Many of the underlying physical phenomena being studied are linear in energy though, and since wavelength and energy have a reciprocal relationship, spectral patterns that are simple and predictable when plotted as a function of energy are distorted when plotted as a function of wavelength. Some monochromators are calibrated in units of reciprocal centimeters or some other energy units, but the scale may not be linear.

Dynamic range
A spectrophotometer built with a high quality double monochromator can produce light of sufficient purity and intensity that the instrument can measure a narrow band of optical attenuation of about one million fold (6 AU, Absorbance Units).

Applications
Monochromators are used in many optical measuring instruments and in other applications where tunable monochromatic light is wanted. Sometimes the monochromatic light is directed at a sample and the reflected or transmitted light is measured. Sometimes white light is directed at a sample and the monochromator is used to analyze the reflected or transmitted light. Two monochromators are used in many fluorometers; one monochromator is used to select the excitation wavelength and a second monochromator is used to analyze the emitted light.

An automatic scanning spectrometer includes a mechanism to change the wavelength selected by the monochromator and to record the resulting changes in the measured quantity as a function of the wavelength.

If an imaging device replaces the exit slit, the result is the basic configuration of a spectrograph. This configuration allows the simultaneous analysis of the intensities of a wide band of colors. Photographic film or an array of photodetectors can be used, for instance to collect the light. Such an instrument can record a spectral function without mechanical scanning, although there may be tradeoffs in terms of resolution or sensitivity for instance.

An absorption spectrophotometer measures the absorption of light by a sample as a function of wavelength. Sometimes the result is expressed as percent transmission and sometimes it is expressed as the inverse logarithm of the transmission. The Beer–Lambert law relates the absorption of light to the concentration of the light-absorbing material, the optical path length, and an intrinsic property of the material called molar absorptivity. According to this relation the decrease in intensity is exponential in concentration and path length. The decrease is linear in these quantities when the inverse logarithm of transmission is used. The old nomenclature for this value was optical density (OD), current nomenclature is absorbance units (AU). One AU is a tenfold reduction in light intensity. Six AU is a millionfold reduction.

Absorption spectrophotometers often contain a monochromator to supply light to the sample. Some absorption spectrophotometers have automatic spectral analysis capabilities.

Absorption spectrophotometers have many everyday uses in chemistry, biochemistry, and biology. For example, they are used to measure the concentration or change in concentration of many substances that absorb light. Critical characteristics of many biological materials, many enzymes for instance, are measured by starting a chemical reaction that produces a color change that depends on the presence or activity of the material being studied. Optical thermometers have been created by calibrating the change in absorbance of a material against temperature. There are many other examples.

Spectrophotometers are used to measure the specular reflectance of mirrors and the diffuse reflectance of colored objects. They are used to characterize the performance of sunglasses, laser protective glasses, and other optical filters. There are many other examples.

In the UV, visible and near IR, absorbance and reflectance spectrophotometers usually illuminate the sample with monochromatic light. In the corresponding IR instruments, the monochromator is usually used to analyze the light coming from the sample.

Monochromators are also used in optical instruments that measure other phenomena besides simple absorption or reflection, wherever the color of the light is a significant variable. Circular dichroism spectrometers contain a monochromator, for example.

Lasers produce light which is much more monochromatic than the optical monochromators discussed here, but only some lasers are easily tunable, and these lasers are not as simple to use.

Monochromatic light allows for the measurement of the quantum efficiency (QE) of an imaging device (e.g. CCD or CMOS imager). Light from the exit slit is passed either through diffusers or an integrating sphere on to the imaging device while a calibrated detector simultaneously measures the light. Coordination of the imager, calibrated detector, and monochromator allows one to calculate the carriers (electrons or holes) generated for a photon of a given wavelength, QE.

See also

 Atomic absorption spectrometers use light from hollow cathode lamps that emit light generated by atoms of a specific element, for instance iron or lead or calcium. The available colors are fixed, but are very monochromatic and are excellent for measuring the concentration of specific elements in a sample. These instruments behave as if they contained a very high quality monochromator, but their use is limited to analyzing the elements they are equipped for.
 A major IR measurement technique, Fourier transform IR, or FTIR, does not use a monochromator. Instead, the measurement is performed in the time domain, using the field autocorrelation technique.
Polychromator
Ultrafast monochromator – a monochromator that compensates for path length delays that would stretch ultrashort pulses
Wien filter – a technique for producing "monochromatic" electron beams, where all the electrons have nearly the same energy

References

External links

 Discusses monochromator design in great detail

 Double folded-z-configuration monochromator.  - contains an extended discussion of the design rationale of this UV-VIS-NIR monochromator

Optical devices
Spectroscopy

ja:分光器#モノクロメーター

Monochromator


Der Salisbury Highway ist eine Stadtautobahn in den nördlichen Vororten von Adelaide im Zentrum des australischen Bundesstaates South Australia. Er verbindet den Main North Road in Elizabeth Vale mit dem Port River Expressway und der South Street in Wingfield.

Verlauf
Der Highway ist als vierspurige Straße ausgebaut. Er zweigt als John Rice Avenue mit der Bezeichnung Staatsstraße A13 in Elizabeth Vale von der Main North Road (A52) nach Westen ab.und passiert den Vorort Salisbury westlich. Ab diesem Punkt wird er als Salisbury Highway bezeichnet. Er verläuft parallel zur Main North Road nach Südwesten, kreuzt die Kings Road (A18) und erreicht die Port Wakefield Road (NA1). Ab dort wird der Salisbury Highway als Nationalstraße A13 geführt. Er setzt sich zunächst weiter nach Südwesten, entlang den Salzgärten des Barker Inlets, fort und biegt dann nach Westen ab. Am westlichen Ende der Salzgärten endet er und geht in den Port River Expressway (A9) über.

Die Nationalstraße A13 führt als South Street nach Süden und erhält ab der Kreuzung mit der Grand Junction Road (A16) ihre Bezeichnung Staatsstraße A13 zurück.

Wichtige Kreuzungen
Beginn an der Main North Road : Elizabeth Vale als John Rice Avenue
  Phillip Highway: Salisbury Park
  Commercial Road: Salisbury – weiter als Salisbury Highway
  Park Terrace / Waterloo Corner Road: Salisbury
  Kings Road : Parafield Gardens
  Port Wakefield Road : Dry Creek – weiter als
  Endet an der Kreuzung mit der South Road  und dem Port River Expressway : Wingfield

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Straße in South Australia
Straße in Australien und Ozeanien
Stadtautobahn in Australien

Salisbury Highway


Rhizolamiella, monortipski rod crvenih algi iz porodice Spongitaceae. Jedina vrsta, jedna je morska alga R. colli.

Rod je opisan 1982.

Vrste

Izvori

Spongitaceae

Rhizolamiella


Os Torneios do Grand Slam em singulares masculinos constituem a máxima categoria do ténis, sendo superiores a quaisquer outros torneios em termos de prestígio, pontuação e prémios monetários. O Grand Slam é constituído pelos torneios seguintes:  Australian Open, Roland Garros, Wimbledon e US Open.

A história do Grand Slam divide-se em duas eras: amadora e open. Na era amadora apenas tenistas não profissionais eram admitidos nos torneios do Grand Slam. Na era open foram integrados os tenistas professionais. A era amadora foi disputada desde a criação de cada torneio até ao Open da Austrália de 1968. A era open teve início no Torneio de Roland Garros de 1968 e mantém-se até ao presente.

Somente 2 tenistas conquistaram o Grand Slam em singulares masculinos, vencendo os 4 torneios do Grand Slam na mesma época: Rod Laver (por duas vezes) e Don Budge. Os recordistas de títulos do Grand Slam são Rafael Nadal e Novak Djokovic, ambos com 22 títulos conquistados.

História

O termo Grand Slam teve origem no bridge, sendo aplicado quando um par de jogadores ganha todas as 13 vazas disponíveis. Passou depois ao golfe, distinguido o atleta que vença os 4 principais torneios de golfe na mesma época. Do golfe passou ao ténis, aplicando-se igualmente ao tenista que conquiste o 4 principais torneios de ténis na mesma temporada. O Grand Slam de Ténis é assim constituído por 4 torneios: Australian Open, Roland Garros, Wimbledon e US Open. Cada um destes torneios designa-se por Torneio do Grand Slam.

Com exceção de Wimbledon, ao longo da história os torneios tiveram outros nomes: o Australian Open teve as designações de Australasian Championships (1905–1926) e Australian Championships (1927–1968); Roland Garros designou-se French National Championship (1891–1924) e French Championships (1925–1967) e o US Open designou-se US National Championships (1881–1967).

Nos diferentes torneios a competição maculina começou em datas distintas: em Wimbledon a competição de singulares masculinos começou em 1877, no US Open o torneio masculino iniciou-se em 1881, em Roland Garros a competição masculina foi criada em 1891 e no Australian Open o quadro masculino debutou em 1905. O US Open é o torneio com mais edições, pois ao contrário dos demais foi disputado durante as duas Guerras Mundiais.

Entre 1912 e 1923 existiram 3 Torneios Majors: World Grass Court Championships (Wimbledon, disputado em relva), World Hard Court Championships (disputado em França em terra batida) e World Covered Court Championships (disputado indoor em vários locais em piso de madeira). Em 1913 a Federação Internacional de Ténis (criada no mesmo ano) designou estes 3 torneios como Majors.

Em 1925 os actuais 4 Torneios do Gand Slam foram oficialmente reconhecidos pela Federação Internacional de Ténis como pertencentes ao Grand Slam de Ténis, sendo considerados os mais importantes do Mundo. O World Hard Court Championships e o World Covered Court Championships foram extintos.

Até 1924 o Torneio de Roland Garros era reservado a tenistas membros dos clubes franceses de ténis, o que incluía apenas jogadores franceses ou residentes em França. Devido a esta restrição somente as edições após 1925, quando o torneio foi aberto à participação de tenistas estrangeiros, são reconhecidas pela Federação Internacional de Ténis como tendo estatuto de Grand Slam. Também a edição inaugural do US Open, disputa em 1881, foi reservada a tenistas membros de clubes americanos de ténis, não integrando igualmente o palmarés do Grand Slam.

A Era Amadora durou desde a criação de cada torneio até ao Australian Open de 1968. Neste período os Torneios do Grand Slam eram reservados a tenistas amadores, ficando excluídos os profissionais.

A Era Open iniciou-se com o Torneio de Roland Garros de 1968 e desde então os Torneios do Grand Slam ficaram abertos à participação dos tenistas profissionais.

A conquista do Grand Slam, máxima honra do ténis, corresponde à vitória consecutiva e na mesma temporada dos 4 Torneios do Grand Slam. Somente desde 1905, primeira época do Australian Open, é possível a conquista do Grand Slam. A vitória individual num Torneio do Grand Slam designa-se por Título do Grand Slam.

Somente 2 homens conquistaram o Grand Slam, vencendo os 4 Torneios do Grand Slam na mesma temporada. Don Budge completou o Grand Slam em 1938, tendo sido o primeiro tenista a alcançar tal feito. Rod Laver conquistou o Grand Slam por duas vezes, em 1962 e em 1969, esta última já na Era Open.

O recorde de Títulos do Grand Slam pertence a Novak Djokovic, com 23 títulos conquistados. Entre os tenistas com mais títulos contam-se Rafael Nadal, com 22 títulos, Roger Federer, com 20 títulos, Pete Sampras, com 14 títulos, Roy Emerson com 12 títulos, Rod Laver e Björn Borg, ambos com 11 títulos, seguidos de Bill Tilden, com 10 títulos.

Superfícies
Só Roland Garros e Wimbledon mantiveram sempre a mesma superfície de jogo. O Australian Open e o US Open tiveram alterações de superfície ao longo da sua história.

Troféus
Os troféus dos torneios do Grand Slam em singulares masculinos são os seguintes:

Campeões por época

As competições masculinas iniciaram-se sucessivamente em 1877, 1881, 1891 e 1905.

Era Amadora

Era Open

{| class=wikitable style=font-size:85%
|-
| <center>Legenda
|-
|  Conquista do Grand Slam (vencer os 4 Torneios do Grand Slam na mesma temporada).
|-
| ‡ Edição reservada a jogadores nacionais ou residentes no país organizador. Não reconhecido como Torneio do Grand Slam pela Federação Internacional de Ténis.
|-
| ‡‡''' Edição do Australian Open realizada em Dezembro (tradicionalmente o Torneio é disputado em Janeiro). Em 1977 realizaram-se duas edições: em Janeiro e Dezembro. Em 1986 não houve qualquer edição, tendo o Torneio voltado a realizar-se em Janeiro (a edição de Dezembro de 1986 transitou para Janeiro de 1987).
|}

Campeões por carreira

Grand Slam
A conquista do Grand Slam, máxima honra do ténis, consiste na vitória nos 4 Torneios do Grand Slam na mesma temporada. Somente 2 tenistas conquistaram o Grand Slam em singulares masculinos.

Títulos do Grand Slam

Desde o início das competições um total de 125 tenistas foram campeões em singulares de Torneios do Grand Slam.

Nota: Os tenistas ativos são apresentados em negrito.

Grand Slam de Carreira
O Grand Slam de carreira implica vencer os 4 torneios do Grand Slam durante a carreira. Pela sua dificuldade e raridade é reconhecido como uma grande conquista na modalidade. Foram 8 os tenistas que alcançaram este feito em singulares masculinos.

Small Slam
Tal como o Grand Slam, também o termo Small Slam (ou Petit Chelem em Francês) teve origem no bridge. No bridge o par de jogadores que ganhe todas as vazas menos uma completa um Small Slam. Assim também se verifica no ténis: o tenista que vença 3 dos 4 torneios do Grand Slam na mesma época conquista um Small Slam. Na história do ténis 11 tenistas conquistaram um total de 15 Small Slams em singulares masculinos.

Recordes

Maiores Campeões

Títulos Consecutivos

Idades

Títulos por País

Até ao momento 26 países foram representados por tenistas campeões em singulares masculinos de Torneios do Grand Slam.

Galeria de Campeões

Presentes

Passados

Grand Slam


Nihan Erdiler (* 2. Januar 1992) ist eine türkische Biathletin.

Nihan Erdiler lebt und trainiert in Sivas. Die Studentin begann 2008 mit dem Biathlonsport und gehört seitdem auch dem Nationalkader ihres Landes an. Sie tritt für Sivas Kayak İhtisas Kulübü an. Ihre ersten internationalen Rennen bestritt sie 2009 in Ridnaun im Rahmen des IBU-Cups und erreichte im ersten Einzel Rang 70. In Bansko gewann sie 2011 als 22. in einem Sprint erstmals Punkte in der zweithöchsten internationalen Rennserie und verbesserte sich im folgenden Sprint am selben Ort auf Rang 19 und damit ihre beste Platzierung bislang. Erstes Großereignis wurden die Juniorenweltmeisterschaften 2010 in Torsby. Dort kam Erdiler auf den 72. Rang im Einzel und wurde 78. des Sprints. Im Staffelrennen wurde sie 17. Es folgten die Juniorenrennen der Europameisterschaften 2010 in Otepää, wo die Türkin 49. des Einzels und 50. des Sprints wurde. Das Verfolgungsrennen beendete sie als überrundete Läuferin nicht. 2012 trat sie in Osrblie zunächst bei den Juniorenrennen der Europameisterschaften an und belegte die Ränge 43 im Einzel, 51 im Sprint und wurde im Verfolger überrundet. Es folgte die erste Teilnahme bei den Weltmeisterschaften 2012 in Ruhpolding. Erdiler kam im Einzel auf den 114., im Sprint auf den 116. Platz.

Weltcupstatistik

Weblinks

Biathlet (Türkei)
Universiadeteilnehmer (Türkei)
Teilnehmer der Winter-Universiade 2011
Teilnehmer der Winter-Universiade 2015
Türke
Geboren 1992
Frau

Nihan Erdiler


යේසුස් ගේ සමයෙහි ජුදියා සහ ගලීලය
Main articles: Ministry of Jesus, Sermon on the Mount, Sermon on the Plain, Twelve Apostles, and Transfiguration of Jesus
ශුභාරංචි වලට අනුව යේසුස් වහන්සේ හෙවත් ගැලවුම්කරුවානෝ තම ජීවිතය වෙනත් බොහෝ දෙනා වෙනුවෙන් පරිත්‍යාග කිරීම සඳහාත් දෙව්ලොව ශුභාරංචිය දේශනයටත් පැමිණි බව සඳහන් වේ. සිය සභා වකවානුව තුල යේසුස් වහන්සේ විවිධාකාරයේ ප‍්‍රාතිහාර්යයන් පෑ බවත් ඒවා අතර සුව කිරීම්, යකුන් දමනය කිරීම්, ජලය මත ඇවිදීම්, ජලය වයින් බවට පත් කිරීම්, වයින් ජලය බවට පත් කිරීම් හා ලාසරුස් වැනි පුද්ගලයන් කිහිප දෙනෙකු මළවුන්ගෙන් නැගිටුවීම් ආදිය ඇතුලත් බවත් පැවසේ. (ජෝන් 11:44) මැතිවු 9:25 සහ ලූක් 7:15)

ශාන්ත ජෝන් ගේ ශුභාරංචියේ යේසුස් වහන්සේ ගේ සභා වකවානුවේ පැවති විවිධ පාස්කු මංගල්‍යන් තුනක් ගැන සඳහන් වේ. ඒ අනුව යේසුස් වහන්සේ ගේ දේශනා කාලය දළ වශයෙන් වසර දෙකකු ත් මාසයක් හෝ දෙකක් ලෙස නිගමනය වේ. සාරාත්මක ශුභාරංචි වැනි ඇතැම් අර්ථ කථන එය වසරක කාලයකට සීමා කරනු ලබයි. එම සභාවේ ප‍්‍රධාන අවධානය අපෝස්තුලූවරු දොළොස් දෙනාට හිමිවිය. අපෝස්තුලූවරු දොළොස්දෙනා සහ අනෙකුත් යේසුස් වහන්සේගේ සමීපතමයෝ යුදෙව්වන් වූ බව යේසුස් වහන්සේ සිය ධර්මය ඊශ‍්‍රායෙල් ජාතිකයනට පමණක් සීමා කරන්නැයි පැවසීමෙන් ද (මැතිව් 15:24 මැතිව් 10:1-6) යේසුස් වහන්සේ ගේ මරණයෙන් පසුව අපෝස්තුලූවරු පාවුලූ සමග මෙම ඉගැන්වීම් හා ශුභාරංචි ඡර්ම ෙඡ්දනය නොකළ අන්‍ය ජාතිකයන්ට පැතිරවීමට එකඟ වීමෙන් ද (ක‍්‍රියා 15:1-31 ක‍්‍රියා 10:1-11:8) පැහැදිලි වේ .

යේසුස් වහන්සේ විනාශකාරී අනාගතයක් දේශනා කළේය. වර්තමාන ලෝකයේ අවසානය බලාපොරොත්තු විරහිත ලෙස උදාවන බවත්, එතුමා ලොව විනිශ්චයකරුවා ලෙස නැවත පහලවන බවත් දේශනා කළේය. එතුමා තම අනුගාමිකයනට සෑම කල්හිම සූදානමින් හා භක්තියෙන් සිටින්නැයි දේශනා කළේය. එසේම එතුමා නිරයෙන් ගැලවීම සඳහා පසුතැවීම අත්‍යවශ්‍ය බව දේශනා කළ අතර තමුන්ව විශ්වාස කරන්නන් ට සදාතනික ජීවිතය (ජෝන් 3:16 -18) පොරොන්දු විය.

තම සභාවේ උපරිම අවධියේ දී යේසුස් වහන්සේ දහස් ගණන් වන විශාල පිරිසක් එක් කර ගත්තේය මූලිකව ඔවුන් ගලීලය හා පෙරියා (වර්තමාන ඊශ‍්‍රායෙල හා ජෝර්දාන) ප‍්‍රදේශ වලින් විය. එතුමාගේ ඇතැම් ප‍්‍රකට ඉගැන්වීම් කන්ද උඩ දේශනාවේ සඳහන් විය. එතුමාගේ ඉගැන්වීම් බොහෝ විට උපමා වලින් සමන්විත වූ අතර නාස්තිකාර පුත‍්‍රයාගේ උපමාව හා වපුරන්නාගේ උපමාව ඒ අතර වෙයි. ඔහුගේ ඉගැන්වීම් දෙවියන් හා සියලූ මිනිසුන් අරභයා දෙවියන්ගේ වැනි ආදරයක් හා කොන්දේසි විරහිත ආත්ම පරිත්‍යාගයක් උනන්දු කළේ ය. එම ඉගැන්වීම් අතර සේවා සහ නිහතමානීත්වය, පව් ක්ෂමා කර ගැනීම, ඇදහිල්ල, අනෙක් කම්මුලත් පෑම, මිතුරාට මෙන්ම සතුරාට ද පේ‍්‍රම කිරීම සහ නීතියේ සාරය පසුපස ගමන් කිරීමේ අවශ්‍යතාව ආදිය වේ.

යේසුස් වහන්සේ නිරන්තරයෙන් සමාජයෙන් බැහැර කළවුන් හමුවිය. ඔවුන් අතර අධිරාජ්‍යයේ නියෝගය පරිදි මුදල් බලයෙන් ලබාගැනීම නිසා සමාජයෙන් පිළිකුල් කරනු ලැබූ බදු එකතුකරන්නෝ ආදින් විය. ශාන්ත මැතිව් ද එවැන්නෙකි. ව්‍යාජ භක්තිකයෝ යේසුස් වහන්සේ දේවානුගාමියනට වඩා පවුකරන්නන් හමුවන්නේ යැයි චෝදනා කළ විට යේසුස් වහන්සේ වෙදැදුරෙක් අවශ්‍ය වන්නේ රෝගීන්ට විනා නීරෝගී පුද්ගලයනට නොවේ යැයි දේශනා කළ සේක (මැතිව් 9:9-13) . ලූක් ට හා ජෝන් ට අනුව යේසුස් වහන්සේ සිය සභාව ඊශ‍්‍රායෙල ආගමේ වෙනත් ප‍්‍රභේදයක් අනුගමනය කළ සමේරියානුවන්ට ව්‍යාප්ත කිරීමට උත්සාහ කළේය.
සාරාත්මක ශුභාරංචි වලට අනුව යේසුස් වහන්සේ තමුන්ගේ අපෝස්තුලූවරු තිදෙනෙක් වන පීටර්, ජෝන් සහ ජේම්ස් යාඥා සඳහා කඳු මුදුනකට රැගෙන ගිය අතර එහිදී අන්‍යරූපවේෂණය විය. එතුමාගේ මුහුණ හිරු මෙන් බැබලූණු අතර වස්ත‍්‍ර දීප්තිමත් සුදු පැහැයක් ගත්තේය. එලිජා සහ මෝසස් උන්වහන්සේ අසල සිටියෝය. දීප්තිමත් වලාකුලක් උන්වහන්සේ මත පිහිටි අතර අහසේ සිට නැගුනු හඬක් මේ මාගේ ආදරණීය පුත‍්‍රයායැයි ප‍්‍රකාශ කළේය. ශුභාරංචි වලට අනුව සිය සභාවේ අවසාන භාගයේදී යේසුස් වහන්සෙ තම අනුගාමිකයන්ට සිය මරණය හා උත්ථානය පිළිබඳ අනාගත වාක්‍ය පැවසූ සේක (මැතිව් 16:21 - 28) .

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Jesus#Ministry

යේසුස් ගේ සභාව


Aix-en-Provence je lječilišni grad na jugu Francuske, sjedište istoimene nadbiskupije. Smješten je 25 kilometara sjeverno od Marseillea. Poznat je po sveučilištu, otvorenom 1409., i izvorima termalne vode. Broji oko 150 000 stanovnika.

Izvori

Vanjske poveznice

Gradovi u Francuskoj

Aix-en-Provence


Giuseppe Maria Attardi (* 14. September 1923 in Vicari, Italien; † 5. April 2008 in Altadena, Vereinigte Staaten) war ein italienisch-US-amerikanischer Genetiker am California Institute of Technology.

Leben
Attardi wurde 1947 an der Universität Padua Doktor der Medizin. Als Postdoktorand arbeitete er am Karolinska-Institut nahe Stockholm, Schweden und an der Washington University in St. Louis, Vereinigte Staaten. Seit 1963 war er Professor für Biologie am California Institute of Technology (Caltech). 1974 wurde er Bürger der Vereinigten Staaten. Attardi war verheiratet und hatte zwei Kinder. Seine Frau, Anne Chomyn, war ebenfalls Forscherin am Caltech.

Wirken
Attardi arbeitete mit zahlreichen Größen der medizinisch-genetischen Forschung zusammen, darunter den Nobelpreisträgern James Watson, Francois Jacob und Renato Dulbecco.

1967 entdeckte Attardi die mitochondriale RNA beim Menschen, wenig später mitochondriale Ribosomen und in deren Genom verschlüsselte Proteine. 1981 präsentierte er die Genkarte und Transkriptionskarte der mitochondrialen DNA. Er beschrieb 1983 die dreizehn dort verschlüsselten Proteine, die sämtlich zum System der oxidativen Phosphorylierung gehören, das zur Synthese von Adenosintriphosphat (ATP) führt. Attardi entwickelte Methoden, um die Auswirkungen von Mutationen in der mitochondrialen DNA auf den zellulären Stoffwechsel und ihre Bedeutung für die Pathogenese von Mitochondriopathien aufzuklären. 1999 zeigte er die Bedeutung der mitochondrialen DNA und ihrer im Laufe des Lebens erworbenen Mutationen für den Prozess des Alterns. Attardi trug entscheidend zum Mitochondrial Genome Project bei.

Auszeichnungen (Auswahl)
 1970 Guggenheim Fellowship
 1984 Mitglied der National Academy of Sciences
 1989 Antonio-Feltrinelli-Preis
 1998 Gairdner Foundation International Award
 2000 Passano Award

Literatur
 J. Montoya: [Giuseppe Attardi: mitochondrial genetic system and its influence in the study of the mitochondrial diseases]. In: Revista de neurologia. (Spanisch.) Band 47, Nummer 9, 2008 Nov 1-15, S. 483–487, . PMID 18985599.
 S. DiMauro, J. M. Villaroya: Giuseppe Attardi, MD (1923–2008). In: Archives of Neurology. Band 65, Nummer 8, August 2008, S. 1130, . PMID 18777626. Online
 Thomas H. Maugh II: Obituaries: Giuseppe Attardi, 1923–2008, Caltech geneticist linked DNA, aging. Los Angeles Times, 10. April 2008, Online

Weblinks

 Giuseppe Attardi in Enciclopedia Italiana
 Altadena Geneticist Giuseppe Attardi Dies
 New York Times: Giuseppe Attardi Is Dead at 84; Studied Cells for Clues to Aging

Einzelnachweise

Genetiker
Mediziner (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (California Institute of Technology)
Mitglied der National Academy of Sciences
Träger des Canada Gairdner International Award
Italiener
US-Amerikaner
Geboren 1923
Gestorben 2008
Mann

Giuseppe Attardi


Türkiye'deki futbol kulüpleri listesi 2023-24 sezonunda Türkiye Futbol Federasyonu'na bağlı profesyonel liglerde mücadele edecek takımların listesidir.

Süper Lig
 Adana Demirspor
 Alanyaspor
 Antalyaspor
 Beşiktaş
 Çaykur Rizespor
 Fatih Karagümrük
 Fenerbahçe
 Galatasaray
 Gaziantep FK
 Hatayspor
 İstanbul Başakşehir
 İstanbulspor
 Kasımpaşa
 Kayserispor
 Konyaspor
 MKE Ankaragücü
 Pendikspor
 Samsunspor
 Sivasspor
 Trabzonspor

1. Lig
 Adanaspor
 Altay
 Ankara Keçiörengücü
 Bandırmaspor
 Bodrum FK
 Boluspor
 Çorum FK
 Erzurumspor FK
 Eyüpspor
 Gençlerbirliği
 Giresunspor
 Göztepe
 Kocaelispor
 Manisa FK
 Sakaryaspor
 Şanlıurfaspor
 Tuzlaspor
 Ümraniyespor
 Yeni Malatyaspor

2. Lig
 1461 Trabzon FK
 24 Erzincanspor
 68 Aksaray Belediyespor
 Adıyaman FK
 Afjet Afyonspor
 Altınordu
 Amed SFK
 Ankara Demirspor
 Ankaraspor
 Arnavutköy Belediyespor
 Belediye Derincespor
 Beyoğlu Yeni Çarşı
 Bucaspor 1928
 Bursaspor
 Denizlispor
 Diyarbekirspor
 Düzcespor
 Esenler Erokspor
 Etimesgut Belediyespor
 Fethiyespor
 Iğdır FK
 Isparta 32
 İnegölspor
 İskenderunspor
 Karacabey Belediyespor
 Karaman FK
 Kastamonuspor 1966
 Kırklarelispor
 Kırşehir Futbol SK
 Menemen FK
 Nazilli Belediyespor
 Sarıyer SK
 Serik Belediyespor
 Somaspor
 Uşakspor
 Vanspor FK
 Yeni Mersin İdmanyurdu
 Zonguldak Kömürspor

3. Lig
 1922 Konyaspor
 1954 Kelkit Belediyespor
 23 Elazığ FK
 52 Orduspor
 Adana 1954
 Ağrı 1970 SK
 Akhisarspor
 Alanya Kestelspor
 Aliağa FK
 Amasyaspor FK
 Anadolu Üniversitesi
 Artvin Hopaspor
 Ayvalıkgücü Belediyespor
 Balıkesirspor
 Batman Petrolspor
 Bayburt Özel İdarespor
 Belediye Kütahyaspor
 Bergama FK
 Bornova FK
 Bulvarspor
 Bursa Yıldırımspor
 Büyükçekmece Tepecikspor
 Çankaya FK
 Çatalcaspor
 Darıca Gençlerbirliği
 Edirnespor
 Efeler 09 SFK
 Elazığspor
 Erbaaspor
 Ergene Velimeşe
 Eynesil Belediyespor
 Fatsa Belediyespor
 Gümüşhanespor
 Hacettepe 1945
 İnegöl Kafkas Gençlikspor
 Kahramanmaraş İstiklalspor
 Kahramanmaraşspor
 Karabük İdman Yurdu
 Karaköprü Belediyespor
 Karşıyaka
 Kepez Belediyespor
 Kırıkkalegücü FSK
 Kuşadasıspor
 Küçükçekmece Sinopspor
 Malatya Arguvan SK
 Mardin 1969 SK
 Muş 1984 Muşspor
 Nevşehir Belediyespor
 Orduspor 1967
 Osmaniyespor FK
 Pazarspor
 Sapanca Gençlikspor
 Sebat Gençlikspor
 Siirt İl Özel İdarespor
 Silifke Belediyespor
 Silivrispor
 Sivas Dört Eylülspor
 Sultanbeyli Belediyespor
 Talasgücü Belediyespor
 Tarsus İdman Yurdu
 Tokat Belediye Plevnespor
 Turgutluspor

Kaynak:

Kaynakça

Futbol kulübü listeleri
Türkiye'de futbol listeleri

Türkiye'deki futbol kulüpleri listesi


Fernão de Albuquerque (1540 — 29 de enero de 1623) fue un militar y administrador colonial portugués.

Fue nombrado capitán de Malaca; en 1578 pasó a ser el gobernador de Colombo en la isla de Ceilán y posteriormente fue nombrado capitán de Damán y Goa. Mientras que era capitán en Goa, falleció João Coutinho, conde de Redondo y fue nombrado gobernador de la India tomando posesión el 11 de noviembre de 1619 a los 79 años. Tres años después, el 19 de diciembre de 1622 fue sustituido por el conde de Vidigueira y falleció un mes más tarde, el 29 de enero de 1623.

Referencias

Militares de Portugal del siglo XVI
Militares de Portugal del siglo XVII

Fernão de Albuquerque


Esençay, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Eşen olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 46 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Esençay, Çorum


La station de la rue Tinghong (chinois : 亭洪路站 / pinyin : Tínghóng lù zhàn / zhuang : Camh Roen Dingzhungz) est une station de la ligne 2 du métro de Nanning. Elle est située de part et d'autre du boulevard Xingguang et de la rue Tinghong, dans le district de Jiangnan de la ville de Nanning, en Chine.

Ouverte en 2017, elle comprend quatre entrées et une seule plateforme.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, Rue Tinghong est située sur la ligne 2 du métro de Nanning, entre la station , en direction du terminus nord , et la station Shizhuling, en direction du terminus sud Tanze.

Histoire
Le tracé de la ligne est décidé en juin 2014, avec une première phase comprenant 18 stations pour , coûtant environ 15.5 milliards de yuans. La ligne ouvre officiellement le  avec 17 autres stations.

Services aux voyageurs

Accès et accueil
Située de part d'autre du boulevard Xingguang (星光大道) et de la rue Tinghong (亭洪路), la station est accessible tous les jours, par quatre entrées différentes. La sortie C comprend un ascenseur pour personnes handicapées. La station est d'une forme rectangulaire avec deux bouts saillants rejoignant les sorties A et C. Elle comprend en plus des sorties deux sous-sols, en plus d'un quai central.

Station souterraine, elle dispose de trois niveaux :

Desserte
Les premiers et derniers passages en direction de Xijin sont à 6h49 et 23h25.

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Nanning
 Ligne 2 du métro de Nanning

Liens externes
 .
 .

Station du métro de Nanning
Station de métro mise en service en 2017

Rue Tinghong (métro de Nanning)


Institut de recherche et d'informations socio-économiques, au Québec.
 Institut de relations internationales et stratégiques, en France.

IRIS (institut)


Yakalı pekari (Pecari tajacu) pekarigillerden (Tayassuidae) Kuzey Amerika'nın güneydoğusundan Orta ve Güney Amerika'ya kadar olan bölgede, üç pekari türü içinde en yaygın olan pekari türüdür.

Yakalı pekariler gündüzleri etkindir ve genellikle 6-9 bireyden oluşan ama 20'ye kadar sayısı artabilen gruplar hâlinde yaşarlar. Kökler, otlar, meyveler, omurgasızlar ve küçük omurgalılarla beslenirler. Geceleri eski ağaç köklerinde saklanarak uyurlar.

Alt türler

Yakalı pekarinin on dört alt türü üç grup hâlinde sınıflandırılır:
 Güney Amerika'da yaşayan gri ve soluk sarı renkte, soluk yaka çizgisi ve siyah sırt çizgisi oldukça belirgin olan alt tür.
 Pecari tajacu tajacu
 Siyah renkli, yaka ve sırt çizgisi çok belli olmayan alt türler:
 Pecari tajacu patira, Fransız Guyanası,
 Pecari tajacu torvus, Kolombiya,
 Pecari tajacu crusnigrum, Panama,
 Pecari tajacu niger, Ekvador,
 Pecari tajacu bangsi Panama.
 Orta Amerika'da yaşayan gri renkli alt türler:
 Pecari tajacu angulatus, Teksas, ABD,
 Pecari tajacu sonoriensis, Sonora, Meksika,
 Pecari tajacu nanus, Cozumel Adası, Meksika,
 Pecari tajacu humeralis, Colima, Meksika,
 Pecari tajacu yucatanensis, Yucatan Yarımadası, Meksika,
 Pecari tajacu crassus, Puebla, Meksika,
 Pecari tajacu nelsoni, Chiapas, Meksika,
 Pecari tajacu nigrescens, Honduras.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 The Collared Peccary (Tayassu tajacu), Richard E. Bodmer ve Lyle K. Sowls, Pigs, Peccaries and Hippos Status Survey and Action Plan (1993), Chapter 2.2  (İngilizce)

Pekarigiller
Jamaika faunası
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Yakalı pekari


Brennisteinsalda er en vulkan på den sydlige del af Island. Vulkanen er omkring 855 m høj og ligger i nærheden af Landmannalaugar og Hekla.

Navnet betyder "svovlbølge" og kommer af, at områderne er dækkede af svovl på begge sider af vulkanen. Det er muligvis det mest farverige bjerg på Island, og billeder af det forekommer ofte i bøger og kalendere. Vulkanen er grønfarget fra mosser, sort- og blåfarvet fra lava og aske, og rødfarvet fra jern.

Det er fortsat en aktiv vulkan, hvilket er tydeligt at konstatere fra de varme svovlkilder og dampen omkring basen af bjerget. Turstien Laugavegur går forbi, og foran bjerget er der et lavafelt bestående af obsidian.

Eksterne henvisninger
 Billede – dele af bjerget med turstien Laugarvegur i forgrunden

Vulkaner i Island

Brennisteinsalda