Komorlar (Arapça: جزر القمر Cizr el Kamar/Kumur, Komorca: قمر Komori, Fransızca: Comores [kɔˈmɔːʀ]) ya da resmî adıyla Komorlar Birliği (Arapça: الاتحاد القمري el İttihad ul Kamari/Kumuri; Fransızca: Union des Comores; Komorca: Udzima wa Komori), Afrika kıtasına bağlı bir ada ülke konumunda olup, kıtanın doğu kesiminde, Mozambik Kanalı'nın kuzey bitim noktasında, Mozambik'in açıklarında, Hint Okyanusu'nun batı, Madagaskar'ın ise kuzeybatısında yer alan bir ülke. Ülkenin hak iddia ettiği ancak Fransa denizaşırı bölgesi olarak Fransa tarafından idare edilen Mayotte adası da ülkenin güneydoğu açıklarında yer almaktadır. Ülkenin başkenti Moroni'dir.

Ülke ismi
Ülke ismi Arapça bir kelime olan ve ay anlamında kullanılan  kelimesinden gelmektedir. Osmanlı İmparatorluğu döneminde Kamer Adaları olarak adlandırılan ada, Fransa hakimiyetine geçtikten sonra Comores olarak adlandırılmıştır.

Coğrafya
Ada olması nedeniyle kara komşusu bulunmayan ülkeye deniz sınırı bulunan Madagaskar güneydoğusunda yer alırken, Afrika anakarasında en yakın nokta 297 km uzaklık ile Mozambik kıyılarıdır. Komorlar coğrafî olarak Mayotte ile birlikte Komor Takımadaları'nın bir parçasını oluşturmaktadır. Büyük Komor adası ülkenin en büyük adası konumunda olup, ülkenin başkenti de bu ada üzerindedir. Anjouan adası ülkenin ikinci büyük adası olup, Büyük Komor adasının 200 km doğusunda yer almaktadır. Ülkenin büyük çoğunluğunu oluşturan üç adadan en küçüğü ise Mohéli adasıdır. Bu üç adanın haricinde birçok küçük adacıklar da ülkenin hakimiyeti altındadır. Komorlar sahip olduğu 2.034 km² (hak iddia edilen Mayotte adası ile birlikte 2.236 km²) yüzölçümü ile dünyanın en küçük ülkelerinden biri konumundadır ve toplamda 340 km'lik bir kıyı şeridine sahiptir.

Tüm adaların volkanik bir yapıya sahip olduğu Komorlar'da kıyılar sığ kayalıklar ve mercanlarla çevrilidir. Büyük Komor adasının merkezinde yer alan ve volkanik hareketliliğin son olarak 2007 yılında yaşandığı Karthala Dağı 2361 m ile ada ülkesinin en yüksek noktasını oluşturmaktadır.

İklim
Ada genelinde tropikal deniz iklimi hakimdir. Yıl genelinde sıcaklık değişimlerinin fazla yaşanmadığı Komorlar'da en serin dönem Temmuz-Ağustos ayları arasında yaşanmaktadır. Bu süreçte ortalama sıcaklıklar 22 °C düzeyindedir. En sıcak dönemin yaşandığı Şubat ve Mart aylarında sıcaklık ortalamaları 27 °C seviyesindedir. Komorlar'da Mayıs ile Ekim ayları arasında kurak güneydoğu alize rüzgarları görülmekte olup, Kasım ile Nisan ayları arasında yağmur getiren kuzeybatı muson rüzgarları etkili olmaktadır. Ülke genelinde en çok yağmur yağan ay Ocak ayı olup, ada genelinde yüksekliğe bağlı olarak yıllık yağış ortalaması 1000 mm ile 4000 mm arasındadır.

Bitki örtüsü ve yaban hayat
Ada ülkesi genelinde bulunan tropikal yağmur ormanlarının oranı son yıllarda azalma göstermiş olup, güncel olarak ülkenin yüksek kesimlerinde gözlemlenebilmektedir. Ülkenin toprak örtüsü günümüzde plantasyon ve savanlar belirlemektedir. Komorlar'ın ovalarında hindistan cevizi, muz ve mango ağaçları bulunmaktadır. Ülkenin kıyı kesimlerinde mangrove ağaçları gözlemlenmektedir.

Komorlar adası genelinde yerel ve o ülkeye özgü türler bulunmaktadır. Adada sık rastlanılmayan kuş ve kaplumbağa türleri bulunmaktadır. Bunların haricinde sadece bu adaya özgü bir hayvan olan ve nemli burunlu maymunların alt familyası olan makimsiler grubunun bir üyesi olan kuyruksüren makisi (Eulemur mongoz) yaşamaktadır. Komorlar'ın kıyılarında ise birçok balık çeşidi yaşam alanı bulmaktadır. Burada özellikle kemikli balıklar üst sınıfının altı sınıfı et yüzgeçliler üyesi olan Coelacanthiformes gözlemlenebilmektedir. 1938 yılına kadar nesli tükenmiş olarak konumlandırılan balık çeşidi, söz konusu yılda kıyı kesimlerinde gözlemlenmiştir.

Nüfus
Komorlar genelinde son olarak 2016 yılında resmî olarak açıklanan tahmini sayım sonuçlarına göre 806,153 nüfus tespit edilmiştir. Bu güncel olarak son resmî sayım konumunda olup, 2022 tahmini verilerine göre adada 876,437 kişi yaşadığı tahmin edilmektedir. Ülke nüfusunun çoğunluğu en büyük ada olan ve başkenti de barındıran Büyük Komor adasında yaşamaktadır.

Komorlar genel olarak genç bir nüfusa sahip olup, 2020 tahmini verilerine göre nüfusun %57,43'ü 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin %3,98'i 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %36.68 (erkek 154,853/kadın 155,602) 15-24 yaş: %20.75 (erkek 85,208/kadın 90,422) 25-54 yaş: %33.99 (erkek 136,484/kadın 151,178) 55-64 yaş: %4.49 (erkek 17,237/kadın 20,781) 65 yaş ve üzeri: %4.08 (erkek 15,437/kadın 19,079)

Şehirde yaşayanların oranı 2022 verilerine göre %29,9 olan ülkede nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %1,37 düzeyindedir.

Din
Komorlar'ın resmî dini İslam'dır. %98'lik bir kesim Müslüman iken %2'lik kısım Hindu'lardan ve Hristiyan'lardan oluşmaktadır. Hristiyan kesim adalara Fransa Devleti tarafından yerleştirilmiştir ve Katolik kiliseye bağlıdırlar. Adaya getirilen Hristiyan kesim adada Fransızca konuşulmasını yaygınlaştırmıştır.

Sosyal durum

Sağlık
Ada ülkesi genelinde temiz suya ulaşım oranları yüksek düzeydedir. Ülkede nüfusun %90,1 gibi yüksek bir oranla nüfusun büyük çoğunluğu temiz su kaynaklarından yararlanabilmektedir. Nüfusun sadece %35,8'i tam teçhizatlı sağlık hizmetlerinden yararlanabilirken, nüfusun %64,2'si ilkel şartlarda sağlık hizmeti alabilmektedir. Afrika kıtasının genelinde yüksek oranda görülmekte olan AIDS ile ilgili olarak Komorlar herhangi bir veri açıklamamıştır.

Eğitim
Ülke genelinde sekiz yıllık okula gitme zorunluluğu bulunmakta olup, okul öncesi eğitimde çocuklara iki yıllık zorunlu Kur'an eğitimi verilmektedir. Komorlar'da 15 yaş ve üzerinde olan nüfusta okuma yazma bilenlerin oranı 2015 tahmini verilerine göre %77,8 düzeyindedir. Bu oran erkeklerde %81,8 iken, kadınlarda %73,7 seviyesindedir.

Tarihi
Komor Adaları'na İslam 14. yüzyılda girmiştir ve halkın tamamı Müslüman olmuştur. Tarihi kaynaklardan anlaşıldığına göre, bu adalar Müslümanlar'ın girmesinden önce büyük ölçüde boştu. Müslümanlar bu adalara girdikten sonra, burada ayrı bir sultanlık kurdular. Zamanla Komor Adaları'nı oluşturan dört büyük adanın her birinde ayrı bir sultanlık kuruldu ve zaman zaman bu sultanlıklar arasında çatışmalar oldu.

18. yüzyılda Tanganika kıyısından gelerek Büyük Komor Adası'na yerleşen Şeyh Ngome de Pate adanın hanım sultanının kız kardeşiyle evlendi. Bu evlilikten doğan Mwinye Mku adlı şahıs Sultan Ahmed adını alarak teyzesinin tahtına geçti ve diğer adaları da kendine bağladı. Sultan Ahmed'in Büyük Komor Adası'ndaki yönetimi 1875'e kadar sürdü. Ancak onun sultanlığı döneminde Fransız sömürgeciler Komor adalarına yönelik saldırılar başlattı ve 1841'de Mayotte adasını ele geçirdiler.

Büyük Komor'da 1875'te Sultan Ahmed'in yerine geçen torunu Seyyid Ali, Fransızlara yanaşmak ve onların himayelerini kabullenmek zorunda kaldı. Fransızlar Anjouan Adası'nı da 1886'da Sultan III. Abdullah'ın adaya hükmettiği sırada hâkimiyetlerine aldılar. Böylece, bütün Komor Adaları Fransız hâkimiyetine geçmiş oldu.

Adalardaki geleneksel sultanlık yönetimi (emirlik) Fransız hâkimiyeti altında 1912'ye kadar devam etti. Fransızlar 1912'de bütün yerel yönetimleri ve İslâmi uygulamaları ortadan kaldırdılar ve Komorlar'ı yine kendi hâkimiyetlerinde olan Madagaskar'a bağladılar. II. Dünya Savaşı'ndan sonra Komor Adaları Müslümanları, bağımsızlık mücadelelerine hız kazandırdı ve bu amaçla Tanzanya'da bazı örgütler kurdular. Bu örgütler sonra Komor Adaları Milli Kurtuluş Hareketi bünyesinde birleşerek organize bir faaliyet içine girdiler.

Fransa, 1974'te adaların geleceğiyle ilgili bir referandum yapmak zorunda kaldı. Açıklanan sonuçlara göre Mayotte Adası halkının %65'i Fransız idaresinin devamını, diğer adalardaki halkın ise %95'i bağımsızlığı istemişti. Fransa, 1 Ocak 1976'da Mayotte Adası dışındaki adaların bağımsızlığını kabul etti. Yeni kurulan bağımsız cumhuriyetin başkanlığına Ali Suveylih geçirildi.

1978'de Ahmed Abdullah tarafından gerçekleştirilen bir darbeyle Ali Suveylih görevden uzaklaştırıldı. Yeni başkan Ekim 1978'de anayasayı değiştirerek devletin resmî adını Komorlar Federal İslâm Cumhuriyeti yaptı. Ahmed Abdullah da Fransa'yla iyi geçinmeye özen göstermesine ve İslâmileştirme faaliyetini sadece halkı kendine bağlamak için kullanmasına rağmen Batılılar'ın desteklediği paralı askerler tarafından kendisine karşı birkaç kez başarısız darbe girişiminde bulunuldu.Ahmed Abdullah, Kasım 1989'da bir suikast sonucu öldürüldü ve yerine Said Muhammed Çuhar geçirildi.

Siyaset
Komorlar Birliği anayasa ile yönetilen federatif bir cumhuriyettir. İslam ülkenin resmî devlet dini konumundadır. Günümüzde yürürlükte olan anayasa 2001 yılında kabul edilerek yürürlüğe konmuştur. Ülke çok partili bir siyasi sisteme sahip olup, başkanlık sistemi ile yönetilmektedir. Ülkenin hem devlet hem de hükûmet başkanı olarak seçilen devlet başkanı dört yıllık bir süre için seçilmektedir. Ülkede uygulanan rotasyon prensibi gereği her seçimlerde sırasıyla bir adanın seçmeni oy kullanabilmektedir.

Ülkenin sahip olduğu ulusal meclis (Assemblée de l'Union des Comores) tek meclis yapısını oluşturmaktadır. Komorlar meclisi toplamda 33 üyeden oluşmaktadır. Meclis üyelerinden 18 tanesi her beş yılda bir gerçekleştirilen seçimler ile yenilenirken geriye kalan 15 sandalye yerel meclisler tarafından doldurulmaktadır.

Dış siyaset
Komorlar uluslararası organizasyonlarda üye olarak bulunmaktadır. Birleşmiş Milletler, Afrika Birliği, Arap Birliği, İslam İşbirliği Teşkilatı, Sahel-Sahra Devletler Topluluğu ve Uluslararası Para Fonu ülkenin üyeliğinin bulunduğu organizasyonlardan birkaç tanesidir.

Ordu
Ülkenin silahlı gücü olan Armée nationale de développement ülkenin ordusunu oluşturmaktadır. 1997 yılında oluşturulan bu yapının günümüzde 800 aktif mensubu bulunmaktadır. Komorlar silahlı kuvvetleri yapı olarak polis teşkilatına benzer bir yapıya sahip olup, ana görevlerinden büyük çoğunluğunu ülke içerisinde güvenliği sağlamak oluşturmaktadır. Fransa'nın Mayotte adasında konuşlandırdığı küçük bir sahil güvenlik ekibi de sahip olunan karasuların güvenliğinde Komorlar'a destek sağlamaktadır.

İdari yapılanma

Ülke federal bir cumhuriyet yapısına sahip olup, ülke üç özerk adanın birleşmesi sonucu oluşmaktadır. Komorlar kendi içerisinde en üst idari yapı olarak üç özerk adaya ayrılmıştır. Ülkenin federal yönetim yapısı gereği ülkeyi oluşturan adalar özerk yapıya sahiptir. Komorlar, Fransa tarafından yönetilmesine rağmen Mayotte (Komorca: Mahori) adası üzerinde hak iddia ederek kendi toprak parçası olarak görmektedir.

Özerk adalar 2011 yılından bu yana 16 ilçe ve 54 belediyeye (communes) ayrılmaktadır.

Ekonomi
Komorlar dünya genelinde nüfusunun yaşam standartlarının en düşük olduğu ülkelerinden biri olmasına rağmen gelişmekte olan bir ekonomiye sahiptir. Ülkeyi oluşturan adalar arasındaki yetersiz ulaşım bağlantıları da var olan birkaç doğal kaynağın işlenmesinde ve dağıtımında sorun oluşturmaktadır. Hayvancılığın yanı sıra, tahıl, patates ve baharat üretimi yapılmaktadır.

İhracat
Ülkenin en önemli ihracat ürünlerini vanilya, parfüm esansı ve karanfil oluşturmakta olup, 2015 verilerine göre ihracatın sık yapıldığı ülkeler şu şekildedir:

 Hindistan %28.7
 Fransa %17
 Almanya %8.7
 Suudi Arabistan %7.1
 Singapur %6.6
 Hollanda %6.1
 Mauritius %5.3

İthalat
Ülkenin en önemli ithalat ürünlerini tüketim malları, ulaşım araçları, pirinç ve diğer gıda maddeleri, petrol ürünleri, çimento ve inşaat malzemeleri oluşturmakta olup, 2015 verilerine göre ithalatın sık yapıldığı ülkeler şu şekildedir:

 Çin %18.9
 Pakistan %16.2
 Fransa %14.7
 Birleşik Arap Emirlikleri %11.3
 Hindistan %6.3

Ulaşım

Karayolu
Ada ülkesi genelinde 880 km uzunluğunda karayolu bulunmaktadır. 2002 verilerine göre bu yollardan 673 km'si asfaltı olup, geri kalan 207 km stabilize yoldur. Büyük Komor ile Anjouan adalarında adayı dairesel olarak dolaşan ve sahil boyu ilerleyen karayolları bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Anjouan.net
 Union des Comores Komorlar hükûmeti resmî sitesi
 Martin Ottenheimer and Harriet Ottenheimer (1994). Historical Dictionary of the Comoro Islands. African Historical Dictionaries; No. 59. Metuchen, N.J.: Scarecrow Press

Ada ülkeleri
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Afrika Birliği ülkeleri
Hint Okyanusu'na kıyısı olan ülkeler
İslam İşbirliği Teşkilatı ülkeleri
Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler

Komorlar


Barentsburg () is the second-largest settlement in Svalbard, Norway, with about 455 inhabitants (). A coal mining town, the settlement was almost entirely made up of ethnic Russians and Ukrainians. With the 2022 Russian invasion of Ukraine, most of the Ukrainian citizens were reported to have left.

History

Rijpsburg, a now abandoned Dutch settlement on Spitsbergen on Cape Boheman (Bohemanflya), at the north site of Nordfjorden in the Isfjord, stood roughly diagonally opposite Longyearbyen. The Rotterdam-based Van der Eb and Dresselhuys Scheepvaartmaatschappij (ship-building company) built it in 1920, using prefabricated huts, for the mining of coal. Twelve Dutch staff and 52 German miners started mining coal here that year.

The Dutch Spitsbergen Company, founded in 1920, bought a mine in Green Harbour from the Russians and mined coal from 1921 to 1926. The company renamed its settlement Barentsburg after the Dutch explorer Willem Barentsz. In 1932 the company sold the mine, including its settlement Barentsburg, to the Soviet trust Arktikugol.

2006 fire
On October 17, 2006, Norwegian inspectors detected a smouldering underground fire in Barentsburg, prompting fears that an open fire might break out, which would have forced the total evacuation of Barentsburg for an indefinite period of time, and would also have caused environmental problems of unknown magnitude for the entire archipelago. The fire was later contained. Coal mining resumed at the end of 2010.

Status

Under the terms of the Svalbard Treaty of 1920, citizens of signatory countries have equal rights to exploit natural resources, and as a result Russia, along with Norway (via the Sveagruva mine and Mine 7), maintains mining operations on Svalbard. However, as Svalbard is under Norwegian sovereignty, the Russian government is represented in Barentsburg by a consulate. This is the northernmost diplomatic mission of any kind in the world.

Consequently, the town has a Norwegian postcode, 9178. Similarly, it uses Norwegian telephone numbering.

In 2022, Russia announced new investment plans to support its presence at Barentsburg and Pyramiden. Then, in 2023, amid continuing tensions around Russia's war in Ukraine, Russian residents at Barentsburg staged a May 9 day "victory parade" through Barentsburg consisting of 50 cars, snowmobiles, trucks and busses and also including a low-flying MI8 helicopter. While the Governor of Svalbard, Lars Fause, was reportedly invited to attend, he declined.

Economy

Barentsburg started as a Dutch mining town in the 1920s. In 1932 the Dutch sold their concession to the Soviet Union. Since 1932 the Russian state-owned Arktikugol (Russian for "arctic coal") trust has been operating on Svalbard and the main economic activity in Barentsburg is coal mining by Arktikugol. The coal is usually exported to Northern European buyers. The town relies entirely on mainland Russia for food and coinage. There have been instances in which not enough food was sent, and aid packages were sent from Longyearbyen. Tourism is now being developed, but does not yet generate enough income to revive the town.

Prior to 2022, the majority of workers and inhabitants were Russians and Ukrainians. After the breakup of the Soviet Union, the economy of Barentsburg has been in steady decline, and population, which once numbered around a thousand, has decreased drastically.

Russia has said it intends to build a facility in Barentsburg to process fish for export.

Transportation
The distance from Longyearbyen to Barentsburg is about  but there are no roads connecting the two settlements. Most contact between the two is by boat, snowmobile, or helicopter. There is a heliport (ICAO code ENBA) with a road connection at Heerodden (),  north of Barentsburg. The port is located in the middle of Barentsburg. Tourists usually arrive via a 2-3-hour boat trip from Longyearbyen. The coal is freighted by ship.

Climate
Barentsburg features a tundra climate (ETs under the Köppen climate classification), with short, dry, chilly summers and long, very cold, snowy winters, though winters here are noticeably warmer than winters in a number of locations with tundra climates. Due to the fact that the town is located at a latitude approaching 80 degrees, only four months of the year have average temperatures above freezing, and in no month does the average monthly temperature exceed , meaning it is north of the tree line. Average low temperatures during the winter routinely drop below . Barentsburg averages roughly  of precipitation, much of which falls as snow. The town typically experiences snowfall in every month of the year.

Science and culture

The Barentsburg Pomor Museum presents Pomor culture, Arctic flora and fauna, and archaeological objects preserved in the permafrost. It is open when the daily, summer-only boat from Longyearbyen arrives, and by special arrangement. There is an athletic complex, including a swimming pool with heated seawater.

Every summer, several dozen geophysicists, geologists, archaeologists, biologists, glaciologists, geographers, etc., from Russia and elsewhere work in the scientific research centre. There is also a year-round meteorological observatory and the northernmost cosmic rays station.

Education

Barentsburg has its own school serving the Russian community; in 2014 it had three teachers, with one for most subjects, one for music, and one for the English language. By 2014 its welfare funds had declined.

See also
 Pyramiden

Notes

References

The Economist: Arctic Norway - The Big Chill

External links

 Dream Town, Film Trailer
Barentsburg Research Base Official site
Barentsburg Cosmic Ray Station from the Polar Geophysical Institute
Map and guide, with photos in English Japanese version of site
 Barentsburg photos from Galen R Frysinger site
Many photos of Barentsburg on this flickr site
More photos of Barentsburg from a Svalbard site
Story on Barentsburg from the BBC, December 25, 2006

Norway–Soviet Union relations
Populated places in Svalbard
Populated places established in the 1920s
1920s establishments in Norway
Norway–Russia relations
Ethnic enclaves in Norway
Company towns in Norway
Pomors
Russian diaspora in Norway
Ukrainian diaspora in Europe

Barentsburg


كانت الإمبراطورية الفرنسية الثانية ، المعروفة رسميًا باسم الإمبراطورية الفرنسية ، النظام الإمبراطوري البونابارتي لنابليون الثالث منذ العام 1852 حتى 1870، بين الجمهوريتين الفرنسيتين الثانية والثالثة.

غالبًا ما انتقد المؤرخون في ثلاثينيات وأربعينيات القرن العشرين الإمبراطورية الثانية معتبرين إياها مقدمة للفاشية. لم يعد ينشر هذا التفسير، وبحلول أواخر القرن العشرين كانوا يعتبرونها نموذجًا رائدًا لنظام التحديث. قيّم المؤرخون عمومًا الإمبراطورية بشكلٍ سلبي عندما يتعلّق الأمر بسياستها الخارجية، ويقيمونها أكثر إيجابية عند النظر لسياساتها المحلية، خاصة عندما حرر نابليون الثالث حكمه بعد العام 1858 وشجع الأعمال والصادرات الفرنسية. جاءت أعظم الإنجازات في التحسينات المادية، على هيئة شبكة سكة حديد كبيرة سهلت التجارة وربطت الأمة وجعلت باريس مركزًا لها. كان لسكة الحديد هذه تأثير في تحفيز النمو الاقتصادي وتحقيق الرخاء في معظم مناطق البلاد. تُعطى الإمبراطورية الثانية الفضل الكبير في إعادة بناء باريس بشوارع واسعة ومباني عامة مذهلة ومناطق سكنية جذابة للغاية للباريسيين الراقيين. في السياسة الدولية، حاول نابليون الثالث السير على خطى عمه، فشارك في العديد من المشاريع الإمبراطورية حول العالم بالإضافة إلى العديد من الحروب في أوروبا. مستخدمًا أساليب قاسية للغاية، بنى الإمبراطورية الفرنسية في شمال إفريقيا وجنوب شرق آسيا. هذا وسعى نابليون الثالث إلى تحديث الاقتصاد المكسيكي وجذبه للمدار الفرنسي، لكن مساعيه باءت بالفشل الذريع.  أساء نابليون الثالث التعامل مع التهديد من بروسيا، وبحلول نهاية عهده، وجد نفسه بدون حلفاء في مواجهة القوة الألمانية الساحقة.

تاريخها

انقلاب العام 1851
في الثاني من ديسمبر من العام 1851، قام لويس نابليون بونابرت، الذي انتخب رئيسًا للجمهورية، بانقلاب من خلال حل الجمعية الوطنية دون أن يكون له الحق الدستوري للقيام بذلك، ليصبح بهذه الخطوة الحاكم الوحيد لفرنسا، فأعاد حق الاقتراع العام الذي ألغته الجمعية من قبل، وقد حظيت قراراته بتأييد شعبي في استفتاء أجري في وقت لاحق من ذلك الشهر وكانت نسبة التأييد في التي بلغت 92% استثنائية.

في نفس الاستفتاء تمت الموافقة على دستور جديد. أُصدرت الوثيقة الجديدة رسميًا في يناير 1852، وأصبح بنتيجتها لويس نابليون رئيسًا لمدة 10 سنوات، مع غياب أية قيود على إعادة انتخابه. ركز الدستور الجديد عمليًا كل السلطة الحاكمة في يديه، لكنه لك يتكتف بكونه رئيسًا سلطويًا. بمجرد أن وقع الوثيقة الجديدة لتصبح قانونًا نافذًا، شرع في استعادة الإمبراطورية. استجابةً لطلباته الرسمية لعودة الإمبراطورية، قرر مجلس الشيوخ إجراء استفتاء ثانٍ في نوفمبر، والذي وافق لشعب من خلاله بنسبة 97% على التعيدلات التي اقترحها الرئيس. كما هو الحال مع استفتاء ديسمبر من العام 1851، خُلقت معظم الأصوات التي صوتت «نعم» من فراغ.

أعيد تأسيس الإمبراطورية رسميًا في 2 ديسمبر 1852، وأصبح الأمير - الرئيس «نابليون الثالث، إمبراطور فرنسا». ركز الدستور الكثير من السلطة بين يديه لدرجة أن التغييرات الجوهرية الوحيدة كانت استبدال كلمة «رئيس» بكلمة «إمبراطور» وتحويل الحكم ليصبح وراثيًا. أصبح الاستفتاء الشعبي علامة مميزة على البونابرتية، وهو ما سيعتمده شارل ديغول في وقت لاحق.

بدايات عهده
مع تمتعه بسلطات شبه دكتاتورية، جعل نابليون الثالث بناء نظام سكك حديدية جيد أولوية قصوى. وحّد ثلاثين خطًا صغيرًا غير مكتمل في ست شركات كبرى تستخدم باريس محورًا. نمت باريس بشكل كبير من حيث عدد السكان والصناعة والتمويل والنشاط التجاري والسياحة. من خلال العمل مع جورج أوجين هوسمان، أنفق نابليون الثالث ببذخ لإعادة بناء المدينة وتحويلها إلى تحفة فنية على مستوى عالمي. عُزّزت السلامة المالية لجميع الشركات الست من خلال الضمانات الحكومية. على الرغم من أن فرنسا بدأت في وقت متأخر، إلا أنه بحلول عام 1870 كان لديها نظام سكك حديدية ممتاز مدعومٌ بالطرق والقنوات المائية والموانئ الجيدة.

حكم نابليون الثالث
بالرغم من أن ألية الحكم في ظل الإمبراطورية الثانية مشابهة لتلك التي كانت تحت ظل الإمبراطورية الأولى، إلا أن تأسيسها كان مختلفاً. إن عمل الامبراطورية كما كرر غالبا الإمبراطور نابليون الثالث: كان قيادة الناس باطنياً إلى العدالة، وظاهرياً إلى السلام الدائم. بحفظ سلطته بالاقتراع العام ولومه الدائم من سجنه أو منفاه للحكومات الأوليغاريشية السابقة بإهمالها للوسائل الاجتماعية، فإنه بدأ بتنظيمه نظام حكم قائم على مبادئ أفكار نابليون، وانتخاب الناس كممثلين للديمقراطية، وهو بنفسه كممثل لنابليون الأول العظيم.

لقد أعطى الدستور الفرنسي لعام 1852 الذي أنشأه نابليون الثالث كل السلطة التنفيدية للإمبراطور الذي يعتبر رئيس الدولة وهو وحده المسؤول أمام الشعب. وكان شعب الامبراطورية فاقدين للحقوق الديمقراطية ويعتمدون على رحمة الإمبراطور، أكثر من اعتمادهم على عمل ونشاط رجال السياسة.

وقد كان نابليون من يسمي أعضاء مجلس الدولة وواجبهم إعداد القوانين، ويسمي أيضا أعضاء مجلس الشيوخ الذي يعتبر كجزء أساسي من الإمبراطورية. وقد أضاف شيئاً واحداً وهو ما يسمى المجلس التشريعي الذي ينتخب بالاقتراع العام، لكن لم يكن له أية حقوق بالمبادرة، فكل القوانين تقترح من السلطة التنفيذية. صاحبت التغيير السياسي الجديد نفس العواقب التي صاحبت شهر الضباب (Brumaire). أثبت نابليون الثالث أن العدالة الاجتماعية لا تعني الحرية. لقد تصرف بطريقة غدت فيها مبادئ 1848 التي حافظ عليها، عبارة عن مبادئ صورية. لقد جمّد جميع القوى الوطنية الفاعلة، التي خلقت روح الخدمة العامة مثل البرلمان، والاقتراع العام، والصحافة، والتعليم والمنظمات. لم يسمح للنظام التشريعي بانتخاب رئيسه أو إدارة إجراءاته أو اقتراح القوانين أو تعديلاتها، أو التصويت على تفاصيل الميزانية، أو حتى مناقشة أموره العامة. تم مراقبة وضبط الاقتراع العام بشكل مشابه من خلال مرشحين رسميين ومنع حرية التعبير وتحرك المعارضة. خضعت الصحافة للرشاوي لضمان الدعاية والسلوك الجيد حيث طلبت السلطات إيقاف نشر بعض المقالات تحت عقوبة الحرمان من الوظيفة أو القمع، كما خضعت الكتب للمراقبة أيضا. ولقمع المعارضة، كان لا بد من مراقبة المشبوهين. فهجوم فيليس أورزيزني على الإمبراطور في عام 1858، جاء كذريعة لزيادة صرامة الحكم بقانون السلامة العامة الذي سمح بالاعتقال أو النفي لأي مشتبه به وبدون محاكمة. كذلك تم مراقبة التعليم العام ومنع تدريس الفلسفة في المدارس وزادت صرامة وقوة الحكومة.

عاشت فرنسا بدون ديمقراطية لمدة سبع سنوات، حكم فيها الإمبراطور بنتيجة سلسلة من الاستفتائات العامة. ولم يكن هناك معارضة حتى عام 1857. ومن ذلك التاريخ حتى عام 1860 اقتصرت المعارضة على خمسة أعضاء: (Darimon)، (Emile Ollivier)، (Hénon)، (Jules Favre)، (Ernest Picard). بقي المؤيدون للحكم الملكي غير ناشطين بعد المحاولة الجديدة وغير الناجحة التي قام بها فروسدورف في عام 1853 لإعادة خلق ملكية قوية على انقاض العائلتين الملكيتين.

انظر أيضًا
 طراز الإمبراطورية الثانية
 قائمة المستعمرات الفرنسية

مراجع

فرنسا في القرن 19
انحلالات سنة 1870 في فرنسا
أنظمة ملكية سابقة في أوروبا
إمبراطوريات سابقة
إمبراطوريات سابقة في أوروبا
إمبراطورية فرنسية
بلدان سابقة في تاريخ فرنسي
تاريخ فرنسا الحديث
تأسيسات سنة 1852 في فرنسا
حكومة فرنسا
دول وأقاليم انحلت في 1870
دول وأقاليم أسست في 1852
رؤساء فرنسا
عائلة بونابرت
فرنسا في عقد 1850
فرنسا في عقد 1860
فرنسا في عقد 1870

الإمبراطورية الفرنسية الثانية


Biobaterija je poznata kao uređaj u kojem se supstrat, organski ili anorganski, pretvara u električnu energiju. Pretvorba se odvija uz pomoć različitih bioloških ili biokemijskih sredstava, kao što su enzimi ili mikroorganizmi. U prisutnosti ovih sredstava supstrat se razlaže kako bi otpuštao protone i elektrone. Standardne baterije su jako često korištene u raznim elektorničkim uređajima. Međutim, standardne baterije u sebi sadrže spojeve u kojima se nalaze olovo i živa, a koji su jako otrovni. Također, standardne baterije su jako sklone eksplozijama, propuštanjima itd., što nije slučaj kada govorimo o biobaterijama.

Tipovi biobaterija
Ovisno o sredstvu koje koristimo za raspad supstrata, biobaterije dijelimo na:

-Enzimske biobaterije- za raspad supstrata se koriste enzimi (biokemijska sredstva), uglavnom šećeri

-Mikrobiološke biobaterije- za raspad supstrata (organskog ili anorganskog) se koriste mikroorganizmi

Princip rada

Biobaterija ima tri komponente, baš kao i standardna baterija. To su anoda, separator i katoda. Separator je ispunjen organskom tekućinom koja funkcionira kao elektrolit, te razdvajajući katodu i anodu sprječava kratki spoj. Dvije polupropusne membrane napravljene od celofana razdvajaju konstituente anode, separatora i katode. Anoda i katoda su pozitivna i negativna područja koja omogućuju protok elektrona. Anoda je postavljena na vrhu, a katoda na dnu baterije. Anoda omogućuje dotok elektrona u bateriju, dok katoda omogućuje struji da otječe iz baterije.

Izvor energije
Izvor energije za funkcioniranje biobaterije može biti organski (šećeri, škrob, celulozni otpad, otpadna voda) ili anorganski(metal). U biobateriji šećer se dobiva raspadom tvari koje sadrže složene ugljikohidrate kao što su škrob ili celuloza (npr. otpadni papir). Drugi izvor šećera mogu biti tjelesne tekućine kao što su krv, znoj, suze, urin itd.

Glukoza
Biobaterije su pretežito bazirane na udjelu dostupne glukoze. Glukoza (šećer) se može praktički dobiti iz bilo čega, uključujući sokove, otpad (npr. stari papir) te žive organizme. Raspad tvari na glukozu (ako već nisu u odgovarajućem stanju) je glavni korak u pokretanju same baterije. Tvari se mogu pretvarati u glukozu kroz procese enzimske hidrolize. Enzimska hidroliza je proces u kojem se celuloza (netopljiva supstanca) pretvara u glukozu dodavanjem enzima. Jednom kada je glukoza prisutna, kisik i drugi enzimi mogu djelovati na nju kako bi ju dalje razlagali na protone i elektrone.

Bakterija
Odnedavno postoji interes za korištenje bakterije za generiranje i skladištenje elektriciteta. U 2013. godini, znanstvenici su otkrili da je Eschericia dobar kandidat za "živu" biobateriju jer njezin metabolizam može uspješno pretvoriti glukozu u energiju te tako proizvoditi elektricitet. Kroz kombinaciju različitih gena moguće je optimizirati efikasnu električnu proizvodnju organizma. Bakterijske biobaterije imaju veliki potencijal jer mogu generirati elektricitet umjesto da ga samo skladište, i također da mogu sadržavati manje otrovnih i korozivnih tvari nego klorovodična kiselina i sumporna kiselina.

Novootkrivena bakterija,Shewanella oneidensis, je još jedna za koju se pokazao interes. Tzv. "električna bakterija" koja može reducirati otrov manganovih iona i pretvoriti ih u hranu. U tom procesu također generira električnu struju, a ova struja se prenosi preko sitnih žica, zvanih bakterijske nano-žice, napravljenih od bakterijskih dodataka. Ova mreža bakterija i međusobno povezanih žica stvara ogromni biokrug različit od bilo čega prije poznatog u znanosti. Osim generiranja elektriciteta također ima sposobnost skladištenja električnog naboja, što je čini posebno zanimljivom u stvaranju bakterijske biobaterije koja se može koristiti za punjenje mobitela.

Znanstvenici su pokazali da bakterija može opteretiti elektrone i otpustiti ih iz mikroskopskih čestica magnetita. Napravili su nove eksperimente s ljubičastom bakterijom,Rhodopseudomonas palustris, kontrolirajući svjetlost kojoj je bakterija bila izložena. Ova bakterija je bila sposobna izvući elektrone iz njihova okruženja. Ekipa je promijenila svjetlosne uvjete. Tijekom dana, fototrofna željezo-oksidirajuća bakterija je bila sposobna ukloniti elektrone iz magnetita prazneći ga. A tijekom noći, bakterija je bila sposobna elektrone vratiti nazad na magnetit puneći ga. Tijekom ovog procesa, znanstvenici su otkrili da bi se magnetit mogao koristiti za čišćenje otrovnih metala. Magnetit može reducirati otrovni oblik Kroma i Kroma VI na manje otrovni Krom (III)

Princip rada enzimske biobaterije
Kod enzimske biobaterije, enzimi za preradu šećera su imobilizirani na anodi, a enzimi za reduciranje kisika na katodi. Uz enzime, katoda i anoda su također imobilizirane s elektronskim posrednicima koji potpomažu prijenos elektorna između enzima i elektroda. Uz to, katoda je izložena okolišu koji je bogat kisikom kako bi proizvodila vodu.

Princip rada enzimske biobaterije je sličan procesu disanja kod živih stanica. U živim organizmima, tijekom procesa disanja, glukoza (održavana unošenjem hrane u organizam) je razložena korištenjem nekoliko enzima, kako bi otpustila energiju. Slično, enzimi razlažu šećer prisutan u enzimskoj biobateriji, koja otpušta energiju. Tada biobaterija obavlja svoju funkciju na bazi ove otpuštene energije.

Princip rada mikrobiološke biobaterije
Mikroorganizmi koji se koriste kod ovih biobaterija su cijanobakterije (proizvode ugljikohidrate fotosintezom), Escherichia coli, Shewanella oneidensis, itd. Ovi mikroorganizmi se nalaze na anodi i ponašaju se kao anodski katalizatori. Kad je glukoza razložena na anodi uz pomoć mikroorganizama otpuštaju se elektroni. Zatim se ti elektroni šalju na katodu. To uzrokuje generiranje elektriciteta koji se može koristiti za pokretanje i rad bilo kojeg električnog uređaja povezanog na biobateriju. Poznato je također da proteini prisutni na staničnoj membrani Shewanelle oneidensis kada dolaze u dodir s metalima, kao što su željezo i mangan, generiraju elektricitet. Elektricitet se također dobiva iz otpadnih voda posredstvom fekalijskih mikroorganizama, koje su električki aktivne. Jedan takav primjer je mikroorganizma je Geobacter sulfurreducens koji također posjeduje Fe(III)-reducirajuća svojstva. Virus M13 je genetski modificiran tako da proizvodi nanožice manganovog oksida za elektrode litij-zrak (Li-air) baterija koje se koriste kod električnih auta. Ove baterije su donijele napredak u vremenu punjenja, i cjelokupnoj funkcionalnosti.

Reakcije unutar biobaterije
Slično kao što ljudi koriste enzime kako bi iz hrane dobili energiju, tako i biobaterije koriste enzime kako bi energiju dobili iz glukoze. Glukoza se prvi put razlaže na anodnom dijelu baterije i pritom otpušta vodikove ione (protone) i elektrone. Reakcija na anodi je sljedeća:

                                               Glukoza → Glukanolakton + 2H+ + 2e−

Nastali vodikovi ioni se preko separatora transferiraju do katode, dok su elektroni transferirani preko elektronskog posrednika. Na katodi se odvija redoks reakcija, a jer je katoda izložena okolišu koji je bogat kisikom kao produkt reakcije između kisika i vodika se javlja voda. Reakcija na katodi je sljedeća:

                                               O2 +4H+ + 4e− → 2H2O

Kontinuiranim protokom protona i elektrona kroz anodu i katodu se generira električna energija.

Prednosti i nedostatci biobaterije

Prednosti
Prednosti biobaterija su sljedeće:
 Omogućuju trenutno punjenje u odnosu na sve ostale vrste baterija
 Ove baterije se održavaju napunjenima s konstantnim izvorom glukoze ili nekog drugog šećera, te im nije potreban dodatni vanjski izvor snage
 Mogu se napraviti koristeći lako dostupno gorivo
 Imaju veliku gustoću energije
 Mogu se koristiti na sobnim temperaturama
 Fleksibilni papirni prototip se koristi kao implantantni izvor energije
 Koriste se kao čisti naizmjenični obnovljivi izvor energije zbog činjenice da su izvor netoksičnog i nezapaljivog goriva
 Ne uzrokuju nikakve eksplozije i zbog toga su sigurne za upotrebu
 Ne uzrokuju nikakva propuštanja

Nedostatci
Nedostatci biobaterija su sljedeći:
Manje je vjerojatno da će zadržati veći dio svoje energije u odnosu na konvencionalne baterije
 Nisu pogodni za dugotrajnu upotrebu i skladištenje

Budućnost biobaterije
Iako biobaterije nisu spremne za komercijalnu prodaju, nekoliko znanstvenih timova i inženjera rade na daljnjem razvoju i napretku ovih baterija. Sony je napravio biobateriju koja daje izlaznu snagu od 50 mW (miliwatta). Ova snaga dovoljna je da pokrene jedan MP3-player. U nadolazećim godinama, Sony planira postaviti biobaterije na tržište, počevši s igračkama i uređajima koji zahtijevaju malu energiju kako bi funkcionirali. Nekoliko drugih znanstvenih udruženja, kao što je  Stanford, su također u procesu istraživanja i eksperimentiranja s biobaterijama kao alternativnim izvorom energije. Budući da se glukoza može pronaći u ljudskom tijelu, neka znanstvena udruženja gledaju također prema medicinskoj koristi biobaterija i njihovoj mogućoj primjerni u ljudskom tijelu. Iako ovo još uvijek treba biti dalje testirano, istraživanje se nastavlja i na temu koja podraumijeva i materijal/uređaj i medicinsku upotrebu biobaterija.

Primjena biobaterija
Biobaterije se susreću u raznim primjenama:
 Prenosivi punjači u mobitelima
 Medicinski implantati npr. pace-maker, inzulinska pumpa itd.
 Generatori
 Igračke

Izvor
 Sony Develops "Bio Battery" Generating Electricity from Sugar
 Bio-Batteries and Bio-Fuel Cells
 Sony's bio battery turns waste paper into electricity
 Bio-Battery: Clean, Renewable Power Source
 Cellulose-based batteries
 Using bacteria batteries to make electricity
 Some Microbes Can Eat And Breathe Electricity
 The clean energy that's produced by grime
 New study shows Bacteria can use magnetic particles to create a 'natural battery'
 Bio-batteries
 Bio battery Construction

Energetika

Biobaterija


Till  é um longa metragem de drama biográfico lançado em 2022 dirigido por Chinonye Chukwu e escrito por Michael Reilly, Keith Beauchamp e Chukwu, além de ser produzido por Beauchamp, Reilly e Whoopi Goldberg. É baseado na história real de Mamie Till-Bradley, uma educadora e ativista que buscou justiça após o assassinato de seu filho Emmett, de 14 anos, em 1955. O filme é estrelado por Danielle Deadwyler como Mamie Till-Bradley, com Jalyn Hall, Frankie Faison, Haley Bennett e Goldberg em papéis coadjuvantes.

O filme foi anunciado oficialmente em agosto de 2020, embora um projeto sobre o assassinato de Emmett Till estivesse em andamento vários anos antes. Grande parte do elenco principal se juntou no verão seguinte, e as filmagens aconteceram em Bartow County, Geórgia naquele outono. É o segunda projeto midiático baseado em Mamie Till-Bradley a ser lançada em 2022, após a série de televisão Women of the Movement. O filme é dedicado à memória da vida e do legado de Mamie Till e seu lançamento coincidiu com a inauguração em outubro de 2022 de uma estátua em memória de Emmett Till em Greenwood, Mississippi.

A estreia de Till ocorreu Festival de Cinema de Nova York em 1º de outubro de 2022, foi lançado nos Estados Unidos em 14 de outubro de 2022, pela United Artists Releasing, e foi lançado no Reino Unido em 6 de janeiro de 2023, pela Universal Pictures. No Brasil, a estreia foi estabelecida em 9 de fevereiro de 2023. O filme recebeu críticas positivas, com a atuação de Deadwyler recebendo ampla aclamação, foi eleito um dos melhores filmes de 2022 pela National Board of Review. Além disso, arrecadou US$ 9 milhões contra um orçamento combinado de produção e marketing de US$ 33 milhões.

Sinopse
Uma mãe que acabara de perder seu filho vítima de discriminação racial proporcionado pelo assédio de uma funcionária branca de uma loja em Mississipi, Estados Unidos, deixa o luto de lado e busca justiça resolvendo mostrar o perigo desta realidade ao mundo.

Elenco

 Danielle Deadwyler como Mamie Till-Bradley
 Jalyn Hall como Emmett Till.
 Frankie Faison como John Carthan.
 Haley Bennett como Carolyn Bryant,
 Whoopi Goldberg como Alma Carthan.
 Jayme Lawson como Myrlie Evers.
 Tosin Cole como Medgar Evers.
 Kevin Carroll como Rayfield Mooty.
 Sean Patrick Thomas como Gene Mobley.
 John Douglas Thompson como Moses Wright.
 Roger Guenveur Smith como T.R.M. Howard.
 Eric Whitten como J.W. Milam.

Produção

Em 27 de agosto de 2020, foi anunciado que Chinonye Chukwu escreveria e dirigiria um longa-metragem baseado na vida de Mamie Till-Bradley e sua luta por justiça após o linchamento de seu filho de 14 anos, Emmett Till. Produzido pela Orion Pictures, o filme usa 27 anos de pesquisa de Keith Beauchamp, cujos esforços levaram à reabertura do caso de Till pelo Departamento de Justiça dos Estados Unidos em 2004. Simeon Wright, primo de Till e testemunha ocular do evento, serviu como consultor do projeto até sua morte em 2017. O roteiro de Chukwu é baseado em um rascunho que ela co-escreveu anteriormente com Beauchamp e o produtor Michael Reilly. Em julho de 2021, Danielle Deadwyler e Whoopi Goldberg se juntaram ao elenco. Jalyn Hall foi escalado como Emmett Till naquele agosto. As filmagens começaram em Bartow County, Geórgia, em setembro de 2021. No final do ano, Frankie Faison, Jayme Lawson, Tosin Cole, Kevin Carroll, Sean Patrick Thomas, John Douglas Thompson, Roger Guenveur Smith e Haley Bennett foram confirmados para estrelar. Durante a pós produção, a trilha sonora original fora composta por Abel Korzeniowski.

Lançamento
Till teve lançamento limitado nos Estados Unidos e Canadá em 14 de outubro de 2022, antes de um amplo lançamento em 28 de outubro de 2022, pela United Artists Releasing sob a marca da Orion Pictures. Fora dos Estados Unidos e Canadá, foi distribuído pela Universal Pictures, incluindo seu lançamento no Reino Unido em 6 de janeiro de 2023. A estreia ocorreu no Festival de Cinema de Nova York em 1º de outubro de 2022 e foi exibido no London Film Festival em 15 de outubro de 2022 e no 31º Festival de Cinema da Filadélfia no mesmo mês. A distribuidora também convidou alunos do ensino médio para exibições especiais do filme no Alice Tully Hall em Nova York; exibições do filme e questionários com os cineastas foram simultaneamente compartilhados online. No Brasil, a estreia foi agendada para 9 de fevereiro de 2023. Seu lançamento para para plataformas VOD ocorreu em 22 de novembro de 2022, seguido por um lançamento em Blu-ray e DVD marcado para 17 de janeiro de 2023.

Recepção

Bilheteria
Nos Estados Unidos e Canadá, o filme arrecadou US$242.269 em 16 cinemas no fim de semana de estreia. Ele manteve esse recorde como a abertura de lançamento de plataforma mais alta do ano até The Whale, dois meses depois. Em seu segundo fim de semana, o filme arrecadou US$363.541 em 104 cinemas. Expandindo para 2.058 cinemas em seu terceiro fim de semana, o filme arrecadou US$1,03 milhão no primeiro dia e arrecadou US$2,7 milhões no fim de semana, terminando em sexto. Em seu segundo grande lançamento, o filme arrecadou US$1,88 milhão (marcando uma queda de 32%).

Resposta da Crítica
No site agregador de críticas, Rotten Tomatoes, 98% das 145 críticas dos críticos são positivas, com uma classificação média de 8/10. O consenso do site diz: "Till reformula um assassinato historicamente horrível dentro da dor de uma mãe, trazido à vida de forma dolorosa pela tremenda performance de Danielle Deadwyler." Metacritic, que usa uma média ponderada, atribuiu ao filme uma pontuação de 79 em 100, com base em 43 críticos, indicando "críticas geralmente favoráveis". O público consultado pelo CinemaScore deu ao filme uma rara nota média de "A+", e os do PostTrak deram ao filme uma pontuação geral positiva de 91%, com 87% dizendo que definitivamente o recomendariam.

Prêmios e Indicações

  — Compartilhado com Gabriel LaBelle por The Fabelmans.

Ver também
 Movimento dos direitos civis dos negros nos Estados Unidos

Filmes dos Estados Unidos de 2022
Filmes do Reino Unido de 2022
Filmes em língua inglesa
Filmes de drama biográfico dos Estados Unidos
Filmes de drama biográfico do Reino Unido
Filmes de drama biográfico da década de 2020
Filmes sobre ativistas
Filmes gravados em Atlanta
Filmes da Orion Pictures
Emmett Till

Till


César Azpilicueta Tanco (Pamplona, 28. kolovoza 1989.) španjolski je profesionalni nogometaš, koji igra za Atlético Madrid i reprezentaciju Španjolske, kao desni bek.

Prošavši omladinski pogon Osasune, proveo je tri sezone u La Ligi do prelaska u Olympique de Marseille, s kojim je osvojio četiri trofeja. U ljeto 2012. godine, prešao je u Chelsea, s kojim je osvojio Europsku ligu u svojoj prvoj sezoni i duplu krunu u Engleskoj dvije godine kasnije.

Azpilicueta je za mladu reprezentaciju Španjolske debitirao 2005. godine, predstavljao je svoju zemlju na dva Europska prvenstva za mlade igrače, osvojivši zlato 2011. godine. Svoj prvi nastup za seniorsku ekipu imao je 2013. godine. Igrao je za reprezentaciju Španjolske na Svjetskom prvenstvu 2014. i Europskom prvenstvu 2016. godine.

Španjolski nogometaši
Nogometaši Atlético Madrida
Nogometaši Chelseaja
Nogometaši Olympique de Marseillea
Nogometaši Osasune
Aktivni nogometaši

César Azpilicueta


Die Kansas City Pla-Mors waren eine US-amerikanische Eishockeymannschaft aus Kansas City, Missouri. Die Mannschaft spielte zwischen 1927 und 1951 in der American Hockey Association sowie der United States Hockey League.

Geschichte
Das Franchise der Chicago Americans aus der American Hockey Association wurde zur Saison 1927/28 nach Kansas City, Missouri, umgesiedelt und änderte seinen Namen in Kansas City Pla-Mors. In den Spielzeiten 1929/30 und 1932/33 gewann die Mannschaft jeweils den Meistertitel der AHA. Von 1933 bis 1940 spielte das Team unter dem Namen Kansas City Greyhounds und konnte in der Saison 1933/34 erneut den Meistertitel der AHA gewinnen. Von 1940 bis zur Auflösung der AHA spielte das Team unter dem Namen Kansas City Americans.

Als die Nachfolgeliga der AHA, die United States Hockey League, 1945 den Spielbetrieb aufnahm, wurden auch das Franchise aus Kansas City reaktiviert und spielte wieder unter dem Namen Pla-Mors. In den Spielzeiten 1945/46 und 1946/47 gewannen die Pla-Mors den Meistertitel der USHL. Zuletzt spielte die Mannschaft von 1949 bis 1951 unter dem Namen Kansas City Mohawks. Als auch die USHL im Anschluss an die Saison 1950/51 aufgelöst wurde, stellte das Team aus Kansas City endgültig den Spielbetrieb ein.

Weblinks
 The Internet Hockey Database – Spielerliste/Statistik Kansas City Pla-Mors (1927-1933)
 The Internet Hockey Database – Spielerliste/Statistik Kansas City Greyhounds (1933-1940)
 The Internet Hockey Database – Spielerliste/Statistik Kansas City Americans (1940-1942)
 The Internet Hockey Database – Spielerliste/Statistik Kansas City Pla-Mors (1945-1949)
 The Internet Hockey Database – Spielerliste/Statistik Kansas City Mohawks (1949-1951)

Eishockeyverein (American Hockey Association, 1926–1942)
Eishockeyverein (United States Hockey League, 1945–1951)
Plamors

Kansas City Pla-Mors


O tetroză este un tip de monozaharidă care conține patru atomi de carbon. Tetrozele pot exista sub formă de aldotetroze (care conțin o grupare carbonil de tip aldehidă în poziția 1) sau cetotetroze (conțin o grupare carbonil de tip cetonă în poziția 2).  Cele trei tetroze (care au la rândul lor enantiomeri) sunt eritroza, treoza și eritruloza.

Structura moleculară
În funcție de prezența ceto sau aldehidă, se disting ceto tetrozele (singurul reprezentant al erythrulosei) și aldotetrozele (doi reprezentanți: eritroza și treoza).

Aldotetrozele pot exista în forme ciclice având structura furanoz, de exemplu:

În natură
În natură, în formă liberă sunt destul de rare, fac parte din unele glicozide și polizaharide. Sub formă de fosfați, unele tetroze (de exemplu, eritroza) sunt importante componente intermediare în metabolismul carbohidraților.

Referințe

Vezi și
 Dioză
 Trioză
 Pentoză
 Hexoză
 Heptoză

Monozaharide

Tetroză


Amygdaloideae (sin. Prunoideae) biljna potporodica, dio porodice Rosaceae. Ime je dobila po rodu 	Amygdalus L., sinonim za Prunus

Postoji 8 tribusa. Najpoznatiji predstavnici su šljiva, jabuka, kruška, mušmula, glog

Rodovi

 Subfamilia Amygdaloideae
 Tribus Lyonothamneae Brouillet
 Lyonothamnus A. Gray (1 sp.)
 Tribus Neillieae Maxim.
 Neillia D. Don (19 spp.)
 Physocarpus (Cambess.) Maxim. (6 spp.)
 Tribus Exochordeae Schulze-Mentz ex Reveal
 Oemleria Rchb. (1 sp.)
 Exochorda Lindl. (3 spp.)
 Prinsepia Royle (4 spp.)
 Tribus Kerrieae Focke
 Coleogyne Torr. (1 sp.)
 Rhodotypos Siebold & Zucc. (1 sp.)
 Neviusia A. Gray (2 spp.)
 Kerria DC. (1 sp.)
 Tribus Amygdaleae DC.
 Prunus L. (347 spp.)
 Tribus Sorbarieae Rydb.
 Adenostoma Hook. & Arn. (2 spp.)
 Chamaebatiaria (Porter) Maxim. (1 sp.)
 Spiraeanthus (Fisch. & C. A. Mey.) Maxim. (1 sp.)
 Sorbaria (Ser. ex DC.) A. Br. (4 spp.)
 Tribus Spiraeeae DC.
 Pentactina Nakai (1 sp.)
 Spiraea L. (127 spp.)
 Petrophytum (Nutt. ex Torr. & A. Gray) Rydb. (4 spp.)
 Sibiraea Maxim. (4 spp.)
 Kelseya (S. Watson) Rydb. (1 sp.)
 Holodiscus (K. Koch) Maxim. (6 spp.)
 Luetkea Bong. (1 sp.)
 Xerospiraea Henrickson (1 sp.)
 Aruncus Adans. (3 spp.)
 Tribus Maleae Small
 Subtribus Gilleniinae ined.
 Gillenia Moench (2 spp.)
 Subtribus Lindleyinae Reveal
 Lindleya Kunth (1 sp.)
 Kageneckia Ruiz & Pav. (3 spp.)
 Vauquelinia Corrêa ex Humb. & Bonpl. (3 spp.)
 Subtribus ined.
 Pyracantha Roem. (10 spp.)
 Subtribus Crataeginae
 Mespilus L. (1 sp.)
 Crataegus L. (266 spp.)
 Hesperomeles Lindl. (11 spp.)
 Malacomeles (Decne.) Engl. (5 spp.)
 Peraphyllum Nutt. ex Torr. & A. Gray (1 sp.)
 Amelanchier Medik. (21 spp.)
 Subtribus ined.
 Chamaemeles Lindl. (1 sp.)
 Subtribus Pyrinae Dumort.
 Stranvaesia Lindl. (6 spp.)
 Cormus Spach (1 sp.)
 Pyrus L. (74 spp.)
 Sorbus L. (170 spp.)
 Micromeles Decne. (3 spp.)
 xSorbomeles Sennikov & Kurtto (0 sp.)
 Rhaphiolepis Lindl. (45 spp.)
 Heteromeles M. Roem. (1 sp.)
 Cotoneaster Medik. (288 spp.)
 Photinia Lindl. (32 spp.)
 Subtribus Malinae Reveal
 Phippsiomeles B. B. Liu & J. Wen (5 spp.)
 Osteomeles Lindl. (3 spp.)
 Pseudocydonia (C. K. Schneid.) C. K. Schneid. (1 sp.)
 Chaenomeles Lindl. (4 spp.)
 Dichotomanthes Kurz (1 sp.)
 Cydonia Tourn. ex Mill (1 sp.)
 Aronia Medik. (2 spp.)
 ×Sorbaronia C. K. Schneid. (0 sp.)
 Torminalis Medik. (1 sp.)
 Aria (Pers.) Host (55 spp.)
 Karpatiosorbus Sennikov & Kurtto (89 spp.)
 Hedlundia Sennikov & Kurtto (51 spp.)
 Majovskya Sennikov & Kurtto (4 spp.)
 Scandosorbus Sennikov (1 sp.)
 Normeyera Sennikov & Kurtto (7 spp.)
 Chamaemespilus Medik. (1 sp.)
 Pourthiaea Decne. (23 spp.)
 Eriolobus (DC.) M. Roem. (1 sp.)
 ×Tormimalus Holub (0 sp.)
 Malus Mill. (42 spp.)

Izvori

Vanjske poveznice

Ružovke

Amygdaloideae


وليام توماس، من مواليد 1946، مدرب كرة قدم بلجيكي.

درب نادي السالمية في موسم 1999/2000 وحقق معهم لقب الدوري الكويتي 1999/2000، وفي عام 2009 عاد إلى تدريبهم مرة أخرى.

أشخاص على قيد الحياة
مدربو كرة قدم بلجيكيون
مواليد 1946

وليام توماس


Yukon je rijeka na sjeverozapadu Sjeverne Amerike koja protječe kroz SAD i Kanadu.

Izvor se nalazi u kanadskoj pokrajini Britanskoj Kolumbiji te protječe kroz pokrajinu Yukon koja je po njoj i dobila ime. Donji tok rijeke prolazi kroz američku saveznu državu Aljasku te se deltom ulijeva u Beringovo more.

Ime rijeke potječe iz fraze na jeziku gwich'in koja označava rijeku bijele vode, zbog njene blijede boje budući da nastaje iz ledenjaka. Donji tok rijeke prvi je istražio ruski pomorac Lavrentij Aleksejevič Zagoskin sredinom 19. stoljeća. Uz rijeku se razvilo nekoliko trgovačkih postaja, te do velikog porasta prometa dolazi u razdoblju od 1896. do 1903. godine kada je u blizini rijeke Klondike, pritoka Yukona otkriveno zlato. Kasnije razvojem cestovnog i željezničkog prometa rijeka gubi na prometnoj važnosti. Danas je dio toka poznat kao "The Thirty Mile" (Trideset milja) od jezera Leberge do rijeke Teslin zaštićen kao baština povijesnog parka Klondike.  Uz rijeku se nalazi i nekoliko prirodnih rezervata te je važno stanište nekoliko vrsta lososa.

Izvori

Vanjske poveznice

Rijeke u SAD-u
Rijeke u Kanadi

Yukon (rijeka)


Dødsspringet er en dansk stumfilm fra 1910, der er instrueret af Viggo Larsen.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1910
Stumfilm fra Danmark

Dødsspringet


Magnetismul uman este un nume popular pentru o presupusă capacitate a unor oameni de a atrage obiectele de pielea lor. Persoanele presupuse a avea o astfel de abilitate sunt numite adesea magneți umani. Deși obiectele de metal sunt cele mai populare, se presupune că unele persoane  sunt apte să țină lipite alte tipuri de materiale, cum ar fi sticla, porțelanul, lemnul sau plasticul , precum și metale, fără proprietăți feromagnetice, cum ar fi alama și aluminiul. În realitate, nici una dintre acțiunile înregistrate de magnetism uman nu corespunde cu fizica reală a magnetismului, indicând că această "capacitate" este de fapt nimic mai mult decât o neînțelegere a fizicii și semnificației termenului și o aplicare greșită a lui, pentru ceea ce s-a dovedit a fi nimic mai mult decât o piele neobișnuit de lipicioasă.

Selecție de pretinși magneți umani
 Aurel Răileanu din România, de asemenea, cunoscut sub numele de Domnul Magnet; este declarat a fi cel mai puternic magnet uman
 Etibar Elchyev din Georgia, deținător al Guinness World Record pentru cele mai multe linguri pe un corp uman
 Ivan Stoiljkovic, un băiat din Croația
 Liew Thow Lin, cunoscut sub numele de Bărbatul Mr. Magnet
 Wang Baoqiang, din Shaoxing, China.

Explicații
Potrivit oamenilor de știință, dacă oamenii pot ține lipite obiecte de corpul lor, nu numai din metal, dar, de asemenea din alte materiale, nu are de fapt nimic de-a face cu magnetismul. Scepticul Benjamin Radford a folosit o busolă pentru a verifica câmpul magnetic de la o persoană care a pretins a fi un magnet uman. El susține că persoana, de fapt, nu produce câmp magnetic. Se dovedește că magnetismul uman utilizează diferite tipuri de efecte fizice. Mulți oameni de știință și susținătorii științei, inclusiv James Randi, susțin că această capacitate se datorează pielii lipicioase.

Vezi și
 Biomagnetism
 Magnetorecepție

Referințe

Magnetism
Parapsihologie

Magnetism uman


سوليداد  هي إحدى مدن مقاطعة مونتيري، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 9 مارس، 1921.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لسوليداد في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان سوليداد 11,263 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 2,472 أسرة وعدد العائلات 2,241 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 2,534 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 31.90% من البيض و1.15% من الأمريكيين الأفارقة و1.73% من الأمريكيين الأصليين و2.35% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.08% من سكان جزر المحيط الهادئ و58.56% من الأعراق الأخرى و4.23% من عرقين مختلطين أو أكثر و86.82% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 2,472 أسرة كانت نسبة 69.3% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 69.9% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 13.8% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 7% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 9.3% من غير العائلات. تألفت نسبة 7.2% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 3.7% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 4.54، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.58.

بلغ العمر الوسطي للسكان 25.2 عاماً. وكانت نسبة 36.7% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 12.9% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 31.4% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 13.1% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 5.5% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 108.6 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 107.6 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 42,602 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 41,188 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 31,566 دولارًا مقابل 23,964 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 11,442 دولارًا. وكانت نسبة 16.3% من العائلات ونسبة 18.4% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 25.4% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 9.2% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان سوليداد 25,738 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 3,664 أسرة وعدد العائلات 3,264 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 3,876 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 49.05% من البيض و11.44% من الأمريكيين الأفارقة و1.43% من الأمريكيين الأصليين و2.94% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.40% من سكان جزر المحيط الهادئ و31.82% من الأعراق الأخرى و2.92% من عرقين مختلطين أو أكثر و71.13% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 3,664 أسرة كانت نسبة 67.4% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 65.1% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 16% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 7.9% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 10.9% من غير العائلات. تألفت نسبة 8.2% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 3.4% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 4.27، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.41.

بلغ العمر الوسطي للسكان 34.9 عاماً. وكانت نسبة 22% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 9.5% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 39.3% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 24.5% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 4.6% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 70.2% ذكور و29.8% إناث.

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1921
تأسيسات سنة 1921 في كاليفورنيا
مدن مقاطعة مونتيري (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا

سوليداد (كاليفورنيا)


An Anthurium lactifructum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat. An Anthurium lactifructum in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium lactifructum


Thüringer Museum steht für
 Thüringer Museum (Eisenach)
 Thüringer Museum für Elektrotechnik Erfurt

Siehe auch
 Museum für Thüringer Volkskunde Erfurt
Museum für Ur- und Frühgeschichte Thüringens

Thüringer Museum


Le génie cellulaire ou ingénierie cellulaire (en anglais, cell engineering) est la discipline appliquée qui se consacre à la modification de séquences génétiques dans les cellules vivantes.

Notes et références

Voir aussi
 Ingénierie tissulaire

Biologie cellulaire

Génie cellulaire


العقل أولا  كتاب للمؤلف توني بوزان، يعد المؤلف الأكثر رواجًا والذي حققت مؤلفاته أعلى المبيعات، ويُعتبَر هذا الكتاب كتابًا ثوريًا، يرتكز على أحدث بحث تمّ إجراؤه على المخ والجسد وهذا البحث قد كشف أنّ لديك أكثر من حاصل ذكاء واحد.
كما أن الكتاب يوضح أن لكل شخص أكثر من عشرة أنواع للذكاء تتضمن على سبيل المثال وليس الحصر الذكاء الإبداعي والذكاء الانفعالي.

مراجع

سلسلات كتب
كتب أوريلي ميديا
كتب إنجليزية
كتب حاسوب
جافا (لغة برمجة)
مؤلفات توني بوزان

العقل أولا (كتاب)


Igoh Ogbu, né le  à Jos au Nigeria, est un footballeur nigérian qui évolue au poste de défenseur central au Slavia Prague.

Biographie

En club
Né à Jos au Nigeria, Igoh Ogbu est formé au Gombe United, avant d'être repéré par le club norvégien du Rosenborg BK, qu'il rejoint le  et avec lequel il signe un contrat de quatre ans.

Ogbu est toutefois prêté le  au Levanger FK. Il joue son premier match en professionnel avec ce club, qui évolue alors en deuxième division norvégienne. Il fait sa première apparition le , à l'occasion d'une rencontre de championnat face à l'Aalesunds FK. Il est titularisé et son équipe s'incline par deux buts à un ce jour-là.

Le , Ogbu est prêté au Sogndal Fotball.

Le , Ogbu signe définitivement avec le Sogndal Fotball, s'engageant pour un contrat de trois ans.

Le , Igoh Ogbu s'engage en faveur du Lillestrøm SK, club avec lequel il signe un contrat de cinq ans. Il découvre alors l'Eliteserien, l'élite du football norvégien, jouant son premier match avec Lillestrøm le 16 mai 2021 face au Strømsgodset IF. Titulaire ce jour-là il se fait remarquer en ouvrant le score en donnant un but à l'adversaire en marquant contre son camp, puis en marquant cette fois un but pour son équipe, le premier sous ses nouvelles couleurs donc. Mais cela ne suffit pas et son équipe s'incline par trois buts à un.

Igoh Ogbu quitte la Norvège pour la Tchéquie le 6 janvier 2023, s'engageant en faveur du SK Slavia Prague. Il signe un contrat courant jusqu'en décembre 2026.

En équipe nationale
Igoh Ogbu est retenu avec l'équipe du Nigeria des moins de 20 ans afin de participer à la Coupe du monde des moins de 20 ans en 2019. Lors du mondial junior organisé en Pologne, il joue deux matchs, les deux en tant que titulaire. Le Nigeria s'incline en huitièmes de finale face au Sénégal (2-1 score final).

Notes et références

Liens externes

Footballeur nigérian
Joueur du Levanger FK
Joueur du Rosenborg BK
Joueur du Sogndal Fotball
Joueur du Lillestrøm SK
Joueur du SK Slavia Prague
Naissance en février 2000
Naissance à Jos

Igoh Ogbu


Antología de la canción revolucionaria, vol. 1 es el vigésimo cuarto álbum oficial en estudio del cantautor chileno Ángel Parra como solista. Fue lanzado originalmente en Chile en 1992, y corresponde a una selección de canciones protesta de diversos autores elegidas e interpretadas por Ángel. En 1993 (y luego en 1996 y 1999) el álbum fue relanzado en Francia bajo el nombre de Canto a mi América, con otra carátula e incorporándose sus canciones «Cuando amanece el día» y «Compañero Presidente».

La canción «Duerme negrito» es interpretada junto a su hija Javiera Parra.

Lista de canciones

Créditos
 Versión de 1993
 Álvaro Yáñez: fotografías

Referencias

Álbumes de Chile de 1992
Álbumes de Ángel Parra
Álbumes de Alerce
Álbumes de versiones
Álbumes tributo
Álbumes en español


Aspectos da meditação Cristã foi o tema de um documento de 15 de outubro de 1989 da Congregação para a Doutrina da Fé. O documento intitula-se " Carta aos Bispos da Igreja Católica sobre alguns aspectos da meditação cristã " e é formalmente conhecido pelo seu incipit, Orationis formas.

O documento emite alertas sobre diferenças e potenciais incompatibilidades entre a meditação cristã e os estilos de meditação usados em religiões orientais como o budismo. O documento adverte sobre erros fundamentais na combinação de estilos de meditação cristãos e não-cristãos.

Referindo-se à constituição Dei verbum, o documento enfatiza que toda oração e meditação cristã deve "prosseguir para convergir para Cristo" e ser guiada pelo dom do Espírito Santo. Reafirmou que a Igreja recomenda a leitura da Escritura antes e como fonte de oração e meditação cristã.

Advertências semelhantes foram emitidas em 2003 em Uma reflexão cristã sobre a Nova Era, que caracterizou as atividades da Nova Era como essencialmente incompatíveis com os ensinamentos e valores cristãos.

Avisos
Este documento da Congregação para a Doutrina da Fé destaca as diferenças entre as abordagens meditativas cristãs e orientais. Ele adverte sobre os perigos de tentar misturar a meditação cristã com as abordagens orientais, pois isso pode ser confuso e enganoso, e pode resultar na perda da natureza cristocêntrica essencial da meditação cristã.

A carta adverte que os "estados eufóricos" obtidos através da meditação oriental não devem ser confundidos com a oração ou assumidos como sinais da presença de Deus, um estado que deve sempre resultar em serviço amoroso aos outros. Sem essas verdades, dizia a carta, a meditação, que deveria ser uma fuga do eu, pode degenerar em uma forma de auto-absorção. A carta adverte contra a concentração no eu, em vez de em Cristo, e afirma que:A oração cristã, ..., a comunhão das criaturas redimidas com a vida íntima das Pessoas da Trindade, baseada no Batismo e na Eucaristia, fonte e ápice da vida da Igreja, implica uma atitude de conversão, uma fuga de " eu" para o "Você" de Deus. Assim, a oração cristã é sempre autenticamente pessoal e comunitária. Ele foge de técnicas impessoais ou de concentração em si mesmo, o que pode criar uma espécie de rotina.A carta também adverte que a concentração nos aspectos físicos da meditação "pode degenerar em um culto ao corpo" e que equiparar estados corporais com misticismo "também pode levar a distúrbios psíquicos e, às vezes, a desvios morais".

Estrutura
O documento tem sete seções:

Referências papais
O Papa João Paulo II mais tarde se referiu ao documento em discursos em uma audiência geral em 1999 e a um grupo específico em 2003, usando-o como um exemplo de como os cristãos precisam concentrar suas orações. Referiu-se a ela também ao dizer, na carta com a qual assinalou o encerramento do Grande Jubileu do Ano 2000, que, abrindo o nosso coração ao amor de Deus, a oração também o abre ao amor dos irmãos, e torna-nos capazes de moldar a história segundo o desígnio de Deus.

Anúncios relacionados
Em 2003, o Vaticano emitiu mais advertências sobre as práticas da Nova Era, incluindo a meditação. Monsenhor Michael Fitzgerald afirmou na conferência do Vaticano sobre Uma Reflexão Cristã sobre a Nova Era que a "Igreja evita qualquer conceito que se aproxime dos da Nova Era". O cardeal Paul Poupard, chefe do Pontifício Conselho para a Cultura, disse que a "Nova Era é uma resposta enganosa às mais antigas esperanças do homem". De acordo com a revisão do documento no The Tablet "nunca há qualquer dúvida no documento de que a Nova Era é incompatível e hostil às crenças centrais do cristianismo".

Ligações externas
 Carta aos Bispos da Igreja Católica sobre alguns aspectos da Meditação Cristã – Orationis formas

Meditação
Documentos da Igreja Católica

Aspectos da meditação Cristã


Der Heukenberg ist ein ehemaliges Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Stadt Dassel im Landkreis Northeim und der Gemeinde Heinade in der Samtgemeinde Eschershausen-Stadtoldendorf im Landkreis Holzminden.

Allgemeines
Das ehemalige Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG BR 120 (Landkreis Northeim) und NSG HA 180 (Landkreis Holzminden) ist 42,5 Hektar groß. Davon entfallen 28,2 Hektar auf den Landkreis Northeim und 14,3 Hektar auf den Landkreis Holzminden. Das ehemalige Naturschutzgebiet ist Bestandteil des FFH-Gebietes "Holzberg bei Stadtoldendorf, Heukenberg". Es stand seit dem 2. Oktober 1998 unter Naturschutz. Zum 20. Dezember 2018 ging es im Naturschutzgebiet "Holzberg, Denkiehäuser Wald, Heukenberg" auf. Zuständige untere Naturschutzbehörden waren die Landkreise Nordheim und Holzminden.

Beschreibung
Das ehemalige Naturschutzgebiet liegt im Sollingvorland am zwischen den Ortschaften Heinade, Merxhausen und Mackensen gelegenen Heukenberg östlich des Solling und westlich der Amtsberge. Es stellte die westlich und südlich exponierten Hanglagen des Heukenberges unter Schutz, die von ausgedehnten, artenreichen Halbtrockenrasen und mesophilen Grünlandflächen mit Gebüschstreifen und Einzelgehölzen geprägt werden. Kleinflächig sind Waldflächen, die historisch als Niederwald genutzt wurden, erhalten sowie Übergänge zu mesophilem Eichen- und Buchenmischwald.

Im Osten des Gebietes befindet sich eine aufgelassene Kalksteingrube, die rekultiviert wird. Zum Erhalt der Halbtrockenrasen und des Niederwaldes werden Pflegemaßnahmen durchgeführt. Der Niederwald darf traditionell bewirtschaftet werden.

Auf dem Heukenberg befindet sich ein Startplatz für Hängegleiter und Gleitsegler, der weiter genutzt werden darf.

Einzelnachweise

Ehemaliges Naturschutzgebiet im Landkreis Northeim
Ehemaliges Naturschutzgebiet im Landkreis Holzminden
Geographie (Dassel)
Heinade
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Heukenberg (Naturschutzgebiet)


Ruth Kellermann, geborene Hesse (* 23. Juni 1913 in Berlin; † 1999) war eine deutsche Historikerin, Rassen- und Volkskundlerin die mit ihren Forschungen zur nationalsozialistischen Rassenhygiene zur Erfassung und Begutachtung von Roma für die Rassenhygienische Forschungsstelle z. T. freischaffend arbeitete. Ein deshalb gegen sie 1984 eröffnetes Ermittlungsverfahren wegen Mordes wurde 1989 eingestellt.

Leben
Ihre Eltern waren der Gewerbelehrer Georg Hesse und seine Frau Frieda geborene Gohde. Von 1919 bis 1923 besuchte sie in Berlin die Volksschule und danach die Lutherschule, die sie im März 1932 mit der Reifeprüfung abschloss. Ab Sommersemester 1933 studierte sie an der Friedrich-Wilhelms-Universität Berlin Vorgeschichte, Volkskunde, Anthropologie und Rassenkunde, Geologie, Germanistik, Dänische Sprache, Geschichte, Zeitungswissenschaft sowie Philosophie, entwickelte dabei ein Interesse an "Zigeunern" und lernte Romanes.

1938 promovierte sie in Berlin mit der Dissertation: Der Kimbernzug. Versuch seiner Festlegung auf Grund der vorgeschichtlichen Bodenfunde.

Ruth Kellermann starb 1999.

Rassenhygienische Forschungsstelle
Von Oktober 1938 bis Juli 1939 war sie wissenschaftliche Angestellte der Rassenhygienischen Forschungsstelle (RHF) in Berlin. 1939 heiratete sie und zog nach Hamburg. Mindestens bis Mitte 1942 war sie für die RHF als freie Mitarbeiterin tätig: Sie befragte Roma und erstellte Gutachten vor allem über im Raum Hamburg lebende Roma. Hierzu wertete sie zusammen mit anderen Mitarbeitern der Forschungsstelle zunächst die Unterlagen der Hamburger polizeilichen "Zigeunerdienststelle" aus.

Ein später wegen Mordes an Roma mitangeklagter Zigeunerspezialist der Hamburger Kriminalpolizei sagte 1985 aus: "Die von Frau Dr. Kellermann vorgenommenen Befragungen waren sehr häufig und umfangreich bis zum Abtransport am 20. Mai 1940, aber auch danach erfolgten derartige Befragungen in zahlreichen Fällen".

Weitere Arbeitsschwerpunkte waren die vornehmlich in Böhmen und Mähren beheimateten Lalleri sowie "Zigeunernamensforschung". Kellermann führte, teilweise unterstützt von ihrer RHF-Kollegin Ruth Helmke, ihre Befragungen auch im KZ Ravensbrück fort. Sie versprach den weiblichen Häftlingen Haftentlassung, wenn sie sich sterilisieren ließen. Viele von ihr befragte Roma gaben später an, sie seien von Kellermann "beschimpft, bedroht und misshandelt worden".

Die von Kellermann vor 1945 gesammelten "Zigeuner"-Materialien gab sie nach Kriegsende teilweise an die Hamburger Kripo ab. Ungeklärt ist, ob sie dafür eine Vergütung erhielt. Dort hielt sie vermutlich auch Vorträge vor Polizeibeamten. 1961 nahm sie an einer Arbeitstagung der Sachbearbeiter für die Bekämpfung des Landfahrerunwesens des LKA teil und referierte dort u. a. über die "Zigeunersprache".

NS-Vergangenheit und Prozesse
Nachdem die Akten der Hamburger NS-Behörden für die Betroffenen nach Protesten zugänglich geworden waren, erstattete die Rom und Cinti Union (RCU) 1984 Strafanzeige gegen Kellermann wegen Beihilfe zum Mord. Die RUC hatte in den im Staatsarchiv Hamburg erhaltenen "Landfahrerakten" entsprechende Hinweise gefunden.

Die Ermittlungen verliefen schleppend; bei einer Hausdurchsuchung wurden allerdings von Kellermann angefertigte Stammbaumübersichten sowie weitere Unterlagen, die von ihr zum Zweck der "Rassendiagnose" erstellt worden waren und die sich noch in ihrem Besitz befanden, beschlagnahmt. Die Staatsanwaltschaft antwortete auf eine Anfrage des Hamburger Abendblatts am 21. November 1985, es seien bislang jedoch keine Gutachten Kellermanns gefunden worden. Personen, die in den beschlagnahmten Stammbäumen vorkommen, lassen sich als Häftlinge im KZ Auschwitz nachweisen.

Am gleichen Tag sollte Kellermann im Rahmen der Ringvorlesung "Frauenarbeit – Frauenleben" an der Universität Hamburg zum Thema "Frauenarbeit im 19. Jahrhundert" im Museum für Hamburgische Geschichte referieren. Die Veranstaltung wurde von Mitgliedern der RCU gesprengt. Giovanna Steinbach, eine Überlebende des Zigeunerlager Auschwitz und des KZ Ravensbrück hielt Kellermann vor: "Du hast meine Familie ins Lager gebracht!" und spuckte der Referentin ins Gesicht. Rudko Kawczynski, RCU-Vorstandsmitglied, verlas ein Flugblatt, in dem Kellermanns Arbeit für das "berüchtigte Rassenhygienische Forschungsinstitut" darstellt wurde und das Kellermann als Verantwortliche für die Begutachtung und damit letztlich auch die Deportationen und Sterilisationen benannte. Kawczynski informierte die Anwesenden über die Strafanzeige gegen Kellermann. Kellermann beantragte eine einstweilige Verfügung gegen die RCU und unterlag.

Das Strafverfahren gegen Kellermann wurde am 3. Mai 1989 eingestellt, da der Beweis nicht erbracht werden konnte, dass ihre Arbeiten für die RHF als Planung eines Völkermordes anzusehen seien, auch wenn ihr nicht unbekannt geblieben sein könne, dass zumindest eine Dezimierung der unter den Begriff "Zigeuner" fallenden Minderheit durch die NS-Machthaber geplant gewesen sei.

Auch die internationale Presse berichtete nun über Kellermann als Schreibtischtäterin.

Schriften
 Der Kimbernzug. Versuch seiner Festlegung auf Grund der vorgeschichtlichen Bodenfunde. Dissertation, Friedrich-Wilhelms-Universität, Berlin. Würzburg 1938.

Literatur
 "Die nette alte Dame". Dokumentation zum Fall Kellermann. In: Mitteilungen der Dokumentationsstelle zur NS-Sozialpolitik [d. i. der Dokumentationsstelle des Vereins zur Erforschung der nationalsozialistischen Gesundheits- und Sozialpolitik, Hamburg] 2/12 (1986), S. 114–135.
 Joachim S. Hohmann: Robert Ritter und die Erben der Kriminalbiologie. "Zigeunerforschung" im Nationalsozialismus. P. Lang, Frankfurt am Main 1991, ISBN 3-631-43984-9, S. 287 f.
 Kathrin Kompisch: Täterinnen. Frauen im Nationalsozialismus. Böhlau, Köln 2008, ISBN 978-3-412-20188-3, S. 148 (Englischsprachige Rezension von Allan Hall in der Daily Mail vom 12. Februar 2009).

Weblinks

 Mitgliederbrief Museum der Arbeit Hamburg mit einem Beitrag über Ruth Kellermann

Einzelnachweise

Täter des Porajmos
Anthropologe (20. Jahrhundert)
Rassentheoretiker
Ethnologe
Deutscher
Geboren 1913
Gestorben 1999
Frau

Ruth Kellermann (Ethnologin)


Aceasta este o listă de ficțiuni în care Statele Confederate ale Americii au câștigat Războiul Civil American (1861–1865) (și alte scenarii de istorie alternativă diferite față de realitatea noastră).

Istorii alternative ale Războiului Civil American sunt ficțiuni de istorie alternativă care se concentrează asupra Războiului Civil (sau a lipsei acestuia) care se termină diferit față de realitatea noastră. Războiul Civil American este un punct popular de divergență în ficțiunea de istorie alternativă în limba engleză. Varianta cea mai comună detaliază victoria și supraviețuirea Statelor Confederate. Variante mai puțin frecvente includ o victorie a Satelor Unite în circumstanțe diferite față de istoria actuală, rezultând o situație postbelică diferită; Sclavii afro-americani se eliberează prin revoltă, fără să aștepte proclamația de emancipare a lui Lincoln; o intervenție directă britanică în război; supraviețuirea lui Lincoln în timpul încercării de asasinare a lui John Wilkes Booth; o repovestire a evenimentelor istorice cu elemente de fantezie introduse; războiul civil nu a izbucnit niciodată și a fost stabilit un compromis pașnic și istorii secrete. Punctul de divergență într-o astfel de poveste poate fi un eveniment "natural, realist" (cum ar fi un general care ia o decizie diferită decât a făcut-o în cronologia noastră, sau o santinelă care detectează o invazie inamică care nu a fost observată în realitate); sau poate fi un scenariu "nenatural" fantasy/science fiction, cum ar fi călătoria în timp, în care de obicei cineva din viitor aduce arme moderne sau cunoștințe folositoare. Un alt rezultat al Războiului Civil American este unul dintre cele două puncte de divergență cele mai populare pentru a crea o istorie alternativă în limba engleză, celălalt fiind victoria Axei în al doilea război mondial.

Viitorul unei Confederații victorioase este prezentat foarte diferit de la o ficțiune la alta - în special în ceea ce privește cele două aspecte majore corelate între ele: tratamentul independent al Confederației asupra populației sale negre și relațiile sale cu Statele Unite din nord.

Literatură

Film și televiziune

Benzi desenate
Captain Confederacy (1986) de Will Shetterly și Vince Stone.
Elseworlds: Batman: The Blue, the Grey and the Bat (1992) de Elliot S. Maggin și Alan Weiss.
Elseworlds: Superman: A Nation Divided (1998) de Roger Stern
Elseworlds: Batman: Detective No. 27 (2003) de Michael Uslan și Peter Snejbjerg
What If?: Captain America Volume 1, What If Captain America Fought in the Civil War? (2006) de Tony Bedard
Un număr al revistei de benzi desenate Supreme scris de Alan Moore.

Note

Legături externe

Vezi și
Imperiul Roman (istorie alternativă)
Primul Război Mondial (istorie alternativă)
Al Doilea Război Mondial (istorie alternativă)
Istorie alternativă
Războiul civil american

Războiul Civil American (istorie alternativă)


Charles William Strickland,  baronnet ( - ) est un avocat anglais et un rameur qui fait partie de l'équipage vainqueur de la première Grand Challenge Cup à Henley Royal Regatta. Il est président de la Yorkshire Philosophical Society.

Biographie

Strickland est né et décédé à Hildenley Hall, près de Malton, dans le Yorkshire. Il est le fils aîné de George Strickland (7e baronnet), de Boynton. Il fait ses études à Rugby School où il est censé avoir été l'original du personnage « Martin » dans Tom Brown's Schooldays. Il est admis au Trinity College de Cambridge le 6 mars 1837 et également au Lincoln's Inn le 11 mars 1841.

Strickland épouse Georgina Selina Septima Milner, fille de William Mordaunt Sturt Milner, le 19 septembre 1850 et ils ont un fils Walter Strickland (9e baronnet). Il épouse en secondes noces le 22 mai 1866, Anne Elizabeth Nevile, fille du révérend Christopher Nevile, de Thorney, Nottinghamshire. Ils ont un fils Henri et une fille.

Il a deux frères, dont Frederick Strickland qui est un ami de Francis Galton et est décédé dans des circonstances tragiques selon la description de Galton.

Il rame pour Trinity College dans l'équipage qui remporte la première Grand Challenge Cup à Régate royale de Henley en 1839. Strickland est admis au barreau le 6 mai 1847 et au Middle Temple le 6 février 1849 .

Strickland exerce sur le circuit nord et est président des sessions trimestrielles de l'East Riding of Yorkshire. Il succède à son père comme baronnet et hérite de Boynton Hall le 23 décembre 1874. Il est haut shérif du Yorkshire en 1880.

Références

High sheriff du Yorkshire
Baronnet
Rameur britannique (aviron)
Étudiant de Trinity College (Cambridge)
Élève de la Rugby School
Décès en décembre 1909
Naissance en février 1819
Décès à 90 ans

Charles Strickland (8e baronnet)


Hubert-Charron Cabana (né le 14 juin 1838 et décédé le 9 juin 1901) était un avocat, journaliste, politicien et un fonctionnaire canadien-français. Figurant parmi les premiers avocats canadiens-français de Sherbrooke, il a cofondé Le Pionnier de Sherbrooke, premier journal de langue française de cette ville, dont il est devenu le premier maire francophone. La rue Cabana et le pont Hubert-C.-Cabana de Sherbrooke sont nommés en sa mémoire.

Références

Journaliste québécois
Personnalité politique québécoise
Naissance en juin 1838
Décès en juin 1901

Hubert-Charron Cabana


الخط المُحَقَّق هو خط عربي مصحفي، تكامل فيه التجويد والتنسيق، وأصبحت الحروف متشابهة والمدّات متنامية وزُيّن بالتنقيط والتشكيل، وتساوت فيه المسافات بين السطور، واستقل كل سطر بحروف. وهو متأصل من خط الثلث. ظهر بين القرن الثالث عشر والقرن السادس عشر الميلاديين.

تاريخ
 انتشر الخط المحقق في عهد الخليفة العباسي المأمون في بداية القرن 9م، ثم اكتسب مع مرور الزمن بعض النضج إذ تم تعديله من قبل شيخ الخطاطين ابن مقلة وأوصله ابن البواب إلى أعلى درجات النضج.
 استعمل الخط المحقق ما يفوق الأربعة قرون في كتابة المصاحف ذات الحجم الكبير.

مراجع

خطوط عربية

خط المحقق


Ian Richard McDonald (25 de junho de 1946 - 9 de fevereiro de 2022) foi um multi-instrumentista inglês, mais conhecido por ser membro fundador da banda de rock progressivo King Crimson em 1968, bem como da banda de hard rock Foreigner em 1976.

Começou sua carreira musical como músico do exército, onde aprendeu clarinete e aprendeu teoria musical sozinho. Ele também aprendeu sozinho a tocar flauta, saxofone, violão e piano. Ele co-fundou o King Crimson e apareceu em seu álbum de estreia de 1969 , In the Court of the Crimson King, tocando Mellotron, teclados e instrumentos de sopro. Em meados da década de 1970, ele se mudou para a cidade de Nova York, onde foi co-fundador do Foreigner, aparecendo nos três primeiros álbuns do grupo. Mais tarde, ele colaborou com Steve Hackett e tocou no grupo spin-off do King Crimson , 21st Century Schizoid Band . Foi também músico de sessão, predominantemente como saxofonista.

Biografia

Inicio de vida
McDonald nasceu em 25 de junho de 1946 em Osterley, Middlesex, filho de Ada (nascida May) e Keith McDonald, um arquiteto.  Ele cresceu em uma família musical, ouvindo discos regularmente, e aprendeu sozinho a tocar violão.  Seus interesses musicais variavam de orquestra clássica a bandas de dança e rock. Ele foi educado na Emanuel School, em Battersea, sudoeste de Londres. Aos 15 anos, ele deixou a escola e começou um período de cinco anos no exército britânico como bandman.  Em 1963 ele se matriculou na Royal Military School of Music em Kneller Hall, onde estudou clarinete e aprendeu a ler música. Mais tarde, ele aprendeu piano, flauta e saxofone e aprendeu teoria musical sozinho.  Sua experiência de tocar com bandas do exército deu a ele grande adaptabilidade musical, pois ele teve que aprender muitos estilos musicais diferentes, como melodias de show, clássica, jazz e marchas militares. Foi isso que aperfeiçoou seu estilo para o que eventualmente se tornou o início do movimento do rock progressivo.

King Crimson
Depois de deixar o exército, McDonald voltou para Londres e começou a fazer música com sua namorada, a ex-cantora da Fairport Convention Judy Dyble. A dupla foi apresentada a Robert Fripp e Michael Giles, o que levou à formação do King Crimson.  No entanto, o relacionamento acabou e ela deixou a banda antes de eles fazerem seu primeiro show em 1969.

Três meses após seu primeiro show, eles abriram o show gratuito para os Rolling Stones no Hyde Park. Eles roubaram o show, com o The Guardian relatando que o desempenho dos Stones foi "indiferente", mas que o King Crimson foi "sensacional". O solo de saxofone de McDonald foi um ponto alto em sua faixa "21st Century Schizoid Man", e ele tocou isso em seu primeiro álbum In the Court of the Crimson King.  Ele também tocou cravo, piano, órgão, clarinete, cítara, flauta e Mellotron, que ele utilizou extensivamente no álbum.   Este álbum deu início à era do rock progressivo e abriu caminho para bandas semelhantes, como Yes e Genesis.

McDonald e o baterista Giles deixaram a banda devido ao crescente atrito. Eles formaram uma dupla que lançou um álbum intitulado McDonald and Giles, que apresentava um apoio orquestral em vez de um Mellotron usado com o King Crimson.  Ele reapareceu com o King Crimson em 1974, tocando no álbum Red, e pretendia voltar à banda como um membro pleno, mas não teve a oportunidade porque Fripp dissolveu a banda.

Em 1997, o lançamento do conjunto de quatro CDs Epitaph, consistindo em raras gravações ao vivo da versão de 1969 do King Crimson, renovou o interesse no material inicial do Crimson. A partir desse interesse, a 21st Century Schizoid Band foi formada em 2002 e várias turnês e álbuns ao vivo se seguiram. A banda incluía os ex-membros do King Crimson Michael Giles (bateria e percussão), Peter Giles (baixo), McDonald (sax, flauta, teclados), Mel Collins (sax alto/tenor, flauta, teclados) e também Jakko Jakszyk, que mais tarde se juntou King Crimson, na guitarra e vocal principal. Após a primeira turnê, Michael Giles foi substituído por outro ex-baterista do King Crimson, Ian Wallace.

Foreigner
McDonald mudou-se para a cidade de Nova York em meados da década de 1970.  Ele se tornou membro fundador da banda Foreigner em 1976, para quem tocou guitarra, bem como seus sopros e teclados. Embora o Foreigner fosse uma banda de rock mais convencional em comparação com o King Crimson, McDonald ainda fez contribuições significativas para os arranjos e produção do grupo.  Ele gravou três álbuns multi-platina que fizeram do Foreigner um enorme sucesso. No entanto, ele deixou o grupo após seu terceiro álbum, Head Games, após desentendimentos com o líder do grupo Mick Jones.

Outros trabalhos
McDonald também foi um músico de estúdio e tocou no hit "Bang a Gong (Get It On)" de T. Rex, onde pegou emprestado o saxofone barítono de Mel Collins. Ele também apareceu no álbum Septober Energy do Centipede. Ele produziu o álbum Canis Lupus de Darryl Way's Wolf (1973) e Modern Masquerades de Fruupp (1975). A faixa final de Canis Lupus, "McDonald's Lament", foi dedicada a ele. Em 1999, lançou um álbum solo, Drivers Eyes, que contou com a participação de John Wetton, Lou Gramm, John Waite e Gary Brooker.

Em 1996, McDonald fez uma turnê com o ex-guitarrista da banda Genesis Steve Hackett, que foi incluída no álbum The Tokyo Tapes. O grupo incluiu uma performance de " The Court of the Crimson King " do King Crimson.

McDonald contribuiu com saxofone e flauta em várias faixas do lançamento de Judy Dyble em 2009, Talking With Strangers. No álbum McDonald se reuniu com Fripp na canção "Harpsong" de 20 minutos.

Em 2017, McDonald e Ted Zurkowski formaram a banda Honey West, que lançou o álbum Bad Old World em 2017.

Morte
McDonald morreu de câncer de cólon em sua casa na cidade de Nova York em 9 de fevereiro de 2022, aos 75 anos. Um trailer do documentário do King Crimson foi lançado uma semana antes de sua morte, no qual McDonald se desculpou com Fripp por deixar a banda em 1969.

Discografia

Giles, Giles & Fripp

 The Brondesbury Tapes (2001) - Gravado entre 1967 e 1968. Participam Ian McDonald e Judy Dyble.

King Crimson

 In The Court Of The Crimson King (1969)
 In the Wake of Poseidon (1970, co-compositor)
 Red (1974, convidado)
 Epitaph (1997, gravado em 1969)

Foreigner

 Foreigner (1977)
 Double Vision (1978)
 Head Games (1979)

Steve Hackett

 Genesis Reviseted (1997)
 The Tokyo Tapes (1998)

Honey West

 Bad Old World (2017)

Solo

 McDonald and Giles (1970); com Michael Giles
 Drivers Eyes (1999)

Fontes

Membros de King Crimson
Multi-instrumentistas
Foreigner (banda)

Ian McDonald


Koji Nakata (født 9. juli 1979) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2000||7||0
|-
|2001||13||0
|-
|2002||13||0
|-
|2003||7||0
|-
|2004||6||2
|-
|2005||8||0
|-
|2006||2||0
|-
|2007||1||0
|-
!Total||57||2
|}

Eksterne henvisninger

 Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2002
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2006

Koji Nakata


TV5 aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 TV5 (Türkiye), 2004 yılında kurulan Türk televizyon kanalı.
 TV5 (Fransa), Fransız televizyon kanalı.
 TV5 (Filipinler), Filipinler televizyon kanalı.

TV5


Ilionée  est un personnage de la mytologie grecque. Sa vie est relatée dans l'épopée légendaire de l'Iliade.

Ilionée fut tué par Pénélée qui visait en fait Acamas.Il dit ; et ce discours superbe cause une vive douleur aux Argiens, mais surtout excite la colère du brave Pénélée. Il fond sur Acamas ; ce héros évite la fureur du roi Pénélée, qui frappe Ilionée, fils de Phorbas, riche en troupeaux, celui de tous les Troyens que Hermès chérissait le plus et qu'il combla de biens. L'épouse de Phorbas n'eut de lui que le seul Ilionée. Pénélée le blesse dans l'œil, au-dessous du sourcil ; il arrache la prunelle, le dard pénètre à travers l'œil et ressort derrière la tête. Ilionée tombe assis, les deux mains étendues. Aussitôt Pénélée, tirant son glaive, tranche le cou du guerrier ; la tête roule à terre avec le casque ; le fort javelot est encore enfoncé dans l'œil : alors, l'enlevant comme la tête d'un pavot, il s'adresse aux Troyens, et, fier de son triomphe, il s'écrie :

« Troyens, allez dire au père et à la mère du célèbre Ilionée de gémir dans leur palais. Hélas ! l'épouse de Promaque, fils d'Alégénor, ne sourira point non plus à l'arrivée de son époux, lorsque, loin d'Ilion, les fils des Grecs, sur leurs légers navires, retourneront dans la patrie.»

Postérité
Il a donné son nom à l'astéroïde Juvien 5130.

Références

Mortel de la mythologie grecque
Mythologie grecque de Troade
Camp troyen dans la guerre de Troie
Personnage de l'Iliade
Ancêtre légendaire
Éponyme d'un objet céleste

Ilionée


යුප්‍රටීස් (, ) යනු බටහිර ආසියාවේ දිගම සහ ඓතිහාසිකව වැදගත්ම ගංගාව වේ. "දෙගම්මැදි ශිෂ්ටාචාරය" (the "Land Between the Rivers") එනම් මෙසපොතේමියාව නම් කිරීමට හේතු වූයේ මෙම ගංගාව හා ටයිග්‍රීස් ගංගාවේ එකතුව වේ.

ඉතිහාසය

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

යුප්‍රටීස්
මෙසොපොටේමියාව
International rivers of Asia
Rivers of Iraq
Rivers of Kurdistan
Rivers of Syria
Rivers of Turkey
Sites along the Silk Road
Torah places
Tur Abdin
Levant
Geography of Iraqi Kurdistan
Landforms of Şanlıurfa Province
Upper Mesopotamia
Hebrew Bible rivers

යුප්‍රටීස්


Clydesdale (pronounced ;  in Scottish Gaelic, ) was a local government district in the Strathclyde region of Scotland from 1975 to 1996. The district was initially called Lanark when created in 1975, but changed its name to Clydesdale in 1980. Clydesdale was an old name for the county of Lanarkshire, one of the historic counties of Scotland. Both the names Clydesdale and Strathclyde reference the area's position in the valley (strath or dale) of the River Clyde.

History
The district was created in 1975 under the Local Government (Scotland) Act 1973, which established a two-tier structure of local government across mainland Scotland comprising upper-tier regions and lower-tier districts. Lanark was one of nineteen districts created within the region of Strathclyde. The district covered the whole area of five former districts from the historic county of Lanarkshire:
Biggar Burgh
Lanark Burgh
First District
Second District
Third District
The district was initially named "Lanark" after the area's main town. The council changed the name to "Clydesdale" in 1980.

The district was roughly conterminous to Lanarkshire's historic 'upper ward', being its southern part, the largest part in area but more rural and agricultural in character than the 'middle' and 'lower' wards which covered the densely-populated industrial towns in and around the lower Clyde Valley and the city of Glasgow.

The district was abolished in 1996 under the Local Government etc. (Scotland) Act 1994 which replaced regions and districts with unitary council areas. South Lanarkshire council area was formed covering the districts of Clydesdale, East Kilbride, Hamilton, and parts of the City of Glasgow district.

The term Clydesdale continues to be used locally, usually in contexts comparing issues affecting the rural southern territory differently to the more urbanised north, or in names of organisations which focus on the area around Lanark. Four of the multi-member wards used by South Lanarkshire Council since 2007 use the name: Clydesdale East, Clydesdale North, Clydesdale South and Clydesdale West with a combined population of 61,613 in 2019; these roughly correspond to the Clydesdale constituency of the Scottish Parliament established in 1999.

Political control
The first election to the district council was held in 1974, initially operating as a shadow authority alongside the outgoing authorities until it came into its powers on 16 May 1975. Political control of the council from 1975 was as follows:

Premises
The council initially used various offices which had been inherited from its predecessor districts. By 1978 it had moved into the converted and extended former St Mary's Hospital buildings on South Vennel in Lanark, which had been built in the 1860s. Since the council's abolition the building has been an area office for South Lanarkshire Council.

See also
 1992 Clydesdale District Council election
 Subdivisions of Scotland
 Clydesdale horse
 Clydesdale Bank
 Clydesdale (UK Parliament constituency)

References

External links

Historic map showing Clydesdale divided in Nether and Upper Wards
Historic map showing Clydesdale in Scotland
Historic map showing Clydesdale in Scotland
Historic map showing Clydesdale in Scotland
Historic map showing Clydesdale in Scotland

Districts of Scotland
Geography of South Lanarkshire
Politics of South Lanarkshire

Clydesdale (district)


Intervision er en dansk kortfilm fra 1999 med instruktion og manuskript af Thomas Eikrem.

Handling
En historie om en mands succes og fald i et fremtidigt samfund, efter katastrofen og i genopbygningens ånd.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1999

Intervision


Onthophagus vaneyeni é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Frey em 1960.

Referências

Ligações externas

vaneyeni
Coleópteros descritos em 1960

Onthophagus vaneyeni


Dmitri İvanoviç Mendeleyev (; 8 Şubat 1834, Tobolsk - 2 Şubat 1907, Leningrad), Rus kimyager ve mucittir. Periyodik tabloyu sıralamak için Periyodik Kanun'u bulmuş, bunun sayesinde o zamana kadar bulunmuş olan bazı elementlerin özelliklerini düzeltmiş, henüz bulunmamış 8 elementin özelliklerini de tahmin etmiştir. Periyodik tablonun icadının yanı sıra meteroloji, ölçüm çalışmaları ve hatta tarım ile endüstri alanlarında da bilimsel çalışmalarda bulunmuştur.

Hayatı
Ailesinin 17 çocuğundan en küçüğü olan Mendeleyev'in büyük babası Sibirya'nın ilk gazetesini çıkarıyordu; babası ise bir lise müdürüydü. Mendeleyev, ilköğrenimini sürgünde yaptı; babası ölünce annesi ona daha iyi öğrenim koşulları sağlamak amacıyla Batıya göçtü.

Mendeleyev, St. Petersburg (Leningrad) Üniversitesi'nde kendini tanıttı ve doktorasını ilginç bir konu olan "alkol ve suyun birleşmesi" tezi üzerinde yaptı. Fransa ve Almanya'daki incelemeleri, ona, 1858 Karlsruhe Kimya Konferansı'na katılma olanağını sağladı. Bu konferansta, Avogadro Hipotezi üzerinde ateşli tartışmalar yapılmıştı. Daha sonra, ilk petrol kuyusunu görmek için Pensilvanya'daki petrol bölgelerini gezdi. Rusya'ya döndükten sonra yeni bir ticari damıtma yöntemi geliştirdi.

Daha 32 yaşında iken Sankt-Peterburg Üniversitesi'nde kimya profesörü oldu. Düzenlilikleri araştırmak için, elementleri özeliklerine göre sıraladı. Böylece kimyacıların sessiz bilgisayarı olan periyodik tabloyu elde etti. Bu cetvelden yola çıkarak o zaman henüz bilinmeyen bazı elementlerin bulunacağını ve onların bazı özelliklerini öngördü.

Varlığını bildirdiği elementlerden bazıları birkaç yıl sonra bulununca periyodik tablonun önemi anlaşıldı ve Mendeleyev, büyük bir bilgin olarak tanındı.

Periyodik tablo, Mendeleyev'in yorumculuğu ve kaşifliğinin bir ürünüdür. Mendeleyev'in çalışmaları 25 büyük kitaptan oluşur. O'nun izomorfizm hakkındaki bilgileri organize etmesi, jeokimyanın gelişmesini sağlamıştır. Ayrıca, kritik kaynama noktasını bulup, çözeltilerin hidrat teorisini geliştirmesi onun büyük bir fizikokimyacı olarak anılmasına sebep olmuştur. Mendeleyev, 70 kadar akademi ve ilim topluluğunun üyesi idi. Kendi deyimiyle onun birinci hizmeti ilmi araştırmaları, ikincisi ise öğretmenlikti.

Mendeleyev toplumsal konularla da ilgiliydi. Hükûmetin işlerine karışmaması için, verilen emri dinlemektense profesörlükten istifa etmeyi uygun buldu. Liberal düşünceleri destekliyor, saçlarını kestirmeyi reddediyor ve Çar'ın isteklerine karşı koyuyordu. Buna karşın "Ağırlıklar ve Ölçüler Bürosu" müdürlüğüne atandı. Mendeleyev, ilk periyodik cetveli bastırdığı zaman henüz 63 element biliniyordu. Ölümünden bir yıl sonra bilinen element sayısı 86'ya çıkmıştı. Bu hızlı artış, kimyanın en önemli genellemesi olan periyodik cetvel yoluyla sağlanmıştır.

1955 yılında Glenn Seaborg başkanlığındaki Amerikalı fizikçiler tarafından sentezlenen 101 atom numaralı elemente, Dmitri Mendeleyev onuruna "mendelevyum" adı verilmiştir.

Ayrıca bakınız

 Gregor Mendel
 Marie Curie

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Mendeleyev Periyodik Cetvel'i nasıl buldu?
 Mendeleyev'in hayatı - Biyografi.info

1834 doğumlular
Tobolsk doğumlular
1907 yılında ölenler
19. yüzyılda Ruslar
19. yüzyıl kimyagerleri
20. yüzyıl kimyagerleri
Rus kimyagerler
Rus mucitler
19. yüzyıl Rus bilim insanları
20. yüzyıl Rus bilim insanları
Rus ansiklopedistler
Rus deistler
Sankt Peterburg Devlet Üniversitesinde öğrenim görenler
Demidov Ödülü sahipleri
Prusya Bilim Akademisi üyeleri
St Petersburg Bilimler Akademisi'nin muhabir üyeleri
İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi üyeleri
Sırp Bilim ve Sanat Akademisi üyeleri
Royal Society üyeleri
Element kâşifleri
İnorganik kimyacılar

Dmitri Mendeleyev