The Ferrari 360 (Type F131) is a two-seater, mid-engine, rear wheel drive sports car manufactured by Italian automotive manufacturer Ferrari from 1999 until 2005. It succeeded the Ferrari F355 and was replaced by the Ferrari F430 in 2004.

Development history
Ferrari partnered with Alcoa to produce an entirely new all-aluminium space-frame chassis that was 40% stiffer than its predecessor's which had utilized steel. The design was 28% lighter despite a 10% increase in overall dimensions. Along with a lightweight frame the new Pininfarina body styling deviated from traditions of the previous decade's sharp angles and flip-up headlights. The new V8 engine utilises a 3.6-litre capacity, a flat-plane crankshaft, and titanium connecting rods. The engine generates a power output of . According to Ferrari, weight was reduced by  and the 0 to  acceleration time improved from 4.7 to 4.5 seconds.

The first model to be produced was the 360 Modena, followed later by the 360 Spider and a special edition, the Challenge Stradale. The Challenge Stradale was the high-performance road-legal version of the 360 produced by the factory, featuring carbon ceramic brakes (from the Enzo), track-tuned suspension, aerodynamic gains, weight reduction, power improvements and revised gearbox software among its track-focused brief. There were 8,800 Modenas and 7,565 Spiders produced worldwide. There were 4,199 built for the US market—1,810 Modenas (coupes) and 2,389 Spiders (convertibles). Of those numbers, there were only 469 Modenas and 670 Spiders that were produced with a gated 6-speed manual transmission as opposed to the "F1" single-clutch automated manual transmission.

In addition to this were the low-volume factory race cars and a one-off Barchetta variant. The race cars were all derived from the 360 Modena and for the first time produced as a separate model in their own right (compared to being a retrofit kit in previous years). While the Barchetta was based on the Spider variant. The first race car was the 360 Modena Challenge, used in a one-make series; the factory-built racing cars were prepared by the official tuner, Michelotto, who also developed the 360 N-GT. The N-GT was a 360 Challenge car evolved even further to compete in the FIA N-GT racing class alongside other marques such as Porsche.

Road models

Modena

The first model of the 360 to be produced was the Modena, named after the town of Modena, the birthplace of Enzo Ferrari. Transmission options were a 6-speed  manual transmission, or the electrohydraulic-actuated "F1" automated manual transmission with a gearbox built by Graziano Trasmissioni.

The 360 Modena went into production in 1999 and remained in production until 2005 when it was replaced by the F430. The Modena was followed two years later by the 360 Spider, Ferrari's 20th road-going convertible which at launch overtook sales of the Modena. Other than weight, the Spider's specifications matched those of the Modena almost exactly.

Spider

The Ferrari 360 Spider was unveiled at the 2000 Geneva Motor Show.

The 360 was designed with a convertible variant in mind; since removing the roof of a coupe reduces the torsional rigidity, the 360 was built for strength in other areas. Ferrari designers strengthened the sills, stiffened the front of the floorpan and redesigned the windscreen frame. The rear bulkhead had to be stiffened to cut out engine noise from the cabin. The convertible's necessary dynamic rigidity is provided by additional side reinforcements and a cross brace in front of the engine. Passenger safety is ensured by a strengthened windscreen frame and roll bars.

The 360 Spider displays a curvilinear waistline. The fairings imply the start of a roof, and stable roll bars are embedded in these elevations. Due to use of light aluminium construction throughout, the Spider weighs in only  heavier than the coupé.

As with the Modena version, its  V8 generating a power output of  is on display under a glass engine cover. The engine — confined in space by the convertible's top's storage area — acquires additional air supply through especially large side air intakes. The intake manifolds were moved towards the centre of the engine between the air supply conduits in the Spider's engine compartment, as opposed to lying apart as with the Modena. In terms of performance, the 0- acceleration time was slightly slower due to the slight weight increase, and the top speed was reduced.

Despite the car's mid-mounted V8 engine, the electrically operated top is able to stow into the compartment when not in use. The convertible top was available in black, blue, grey and beige colours.

Dimensions
 Overall: length
 Overall: width
 Height:
 Wheelbase:
 Front track:
 Rear track:
 Weight:
 Curb weight:
 Weight distribution: 42/58% front/rear
 Fuel capacity:

Specifications (Modena and Spider)

Engine

 Type: 90° V8 F1310-00
 Bore & stroke:
 Total displacement:
 Redline: 8,500 rpm
 Maximum power:  at 8,500 rpm
 Maximum torque:  at 4,750 rpm

Performance
 Top speed: Redline limited -  / Manufacturer claim -
 Lift-to-drag ratio: -0.73:1
 Acceleration:
 0-: 2.47 seconds
 0-: 4.6 seconds
 0-: 4.98 seconds
 0-: 6.79 seconds
 0-: 11.1 seconds / 11.7 seconds
 0-: 21.9 seconds
 Standing : 13.1–13.2 seconds at
 Standing kilometer: 23.74 seconds
 Braking: -0 mph:
 Lateral acceleration: 0.90 g
 Speed through  slalom:
 EPA fuel economy:
 City:
 High way:
 Combined:
 Est. range:
 City:
 High way:

Barchetta

The Ferrari 360 Barchetta (serial number 120020)  is a one-off based on the Ferrari 360 Spider which was commissioned by Gianni Agnelli in 2000 as a wedding present for the then Fiat chairman and president of Ferrari, Luca Cordero di Montezemolo. The car bears heavy resemblance to its donor with the only differences being the removal of the soft top system and roll bars, different engine cover and the addition of a visor in place of a windshield for better airflow over the car. Performance of the car remains the same as its donor and the car features Argento Nurburgring exterior paint with red pinstriping. The interior is black leather with cream fabric and features fabric seats with matching stitching, the words 360 Barchetta embroidered on the dashboard and a paddle-shift gearbox.

Challenge Stradale

Inspired by the 360 Modena Challenge racing car series, the Challenge Stradale is the track-focused iteration of the 360 Modena which followed on in concept from the track focused F355 "Fiorano", which featured the "Fiorano Handling Pack" introduced in the final year of the Ferrari F355. The focus in development of the car was primarily on improving its track performance credentials by concentrating on handling, braking and weight reduction characteristics, which are essential in pure racing cars. Ferrari engineers designed the car from the outset with a goal of 20% track day use in mind and 80% road use. With only a small  improvement in engine power from the Modena (and boasting an improved power-to-weight ratio), the Challenge Stradale accelerates from 0 to  in 4.1 seconds according to Ferrari. Systematic improvements were achieved to the setup and feel of the whole car; throttle response from the digital throttle was ratcheted up and feedback through the steering wheel was enhanced. Ceramic brakes borrowed from the Enzo, some lower weight parts and a FHP handling pack, enabled the Challenge Stradale to claim a 3.5 second improvement per lap of its Fiorano Circuit compared to the Modena.

In total, the Challenge Stradale is up to  lighter than the standard Modena if all the lightweight options are specified such as deleted radio, lexan (plexiglass) door windows and Alcantara fabric (instead of the leather option). As much as  was saved by lightening the bumpers, stripping the interior of its sound deadening and carbon mirrors and making the optional Modena carbon seats standard. Resin Transfer Moulding was utilised for the bumpers and skirts, a carry over from the Challenge cars which resulted in lighter bumpers than those on the Modena. The engine and transmission weight was lightened by  through the use of a smaller, lighter weight sports exhaust back box and valved exit pipes. The Challenge Stradale also got Brembo carbon ceramic brakes as standard (which later became standard fitment on the F430) which shaved  off the curb weight and improved handling by reducing unsprung weight and completely eliminating brake fade, as well as lightweight wheels specially made by BBS. Cars fitted with the centre console stereo option, sub speaker box behind the seats and glass side windows re-gained approximately  over the best selected options.

Dimensions
 Overall length:
 Overall width:
 Height:
 Wheelbase:
 Front track:
 Rear track:
 Dry weight:
 Curb weight:
 Fuel capacity:

Engine
 Type: Naturally aspirated 90° V8 engine F131
 Position: Longitudinally-mounted Rear mid-engine, rear-wheel-drive layout
 Valvetrain: DOHC 5 valves per cylinder
 Fuel feed: Bosch Motronic 7.3 fuel injection
 Bore X stroke:
 Total displacement:
 Rev limiter: 8,650 rpm
 Compression ratio: 11.2:1
 Max. power:  at 8,500 rpm
 Max. torque:  at  4,750 rpm

Performance
 0-: 4.0 seconds
 Top speed: Redline limited -
 Downforce: about 270 kgf (2.6 kN) at  (without rear wing)
 Lift to drag: about -1.1:1

Race models

360 Challenge

Based on the 360 Modena road car, the 360 Challenge was an extensively reworked, track-oriented model intended to compete in Ferrari's one-make racing series called the Ferrari Challenge.
It was only available with the electrohydraulic-actuated automated manual transmission. At the time of launch, Ferrari claimed the 360 Challenge accelerated from 0 to  in 3.9 seconds (0.6 seconds quicker than the standard 360 Modena F1) and could corner and brake significantly faster than the road car due to added aerodynamic elements. Brembo racing provided the upgraded Gold coloured calipers and larger floating 2-piece discs, while Bosch provided the race-oriented ABS software. The exhaust system was lightened substantially and was one of the main contributions to the increased power output over the standard engine (as ignition mapping was claimed to virtually be the same). For the road cars (even the Challenge Stradale) Ferrari used a valve system that made the car more socially acceptable at lower revs (and therefore able to pass drive-by noise tests).

Less than 200 were made and marketed by Ferrari as a pure race car, requiring purchasers to enter their Ferrari 360 Challenge into the Ferrari Challenge race series as a condition of sale.

Unlike the previous Challenge race series, which utilised an F355 road car with a dealer-installed 'challenge upgrade' kit, the 360 Challenge was a factory-built track car. The enhanced driving characteristics and substantial weight reduction meant the car could comfortably outperform its road-going counterpart even though power from the 3.6-litre engine was claimed to be similar.

The 360 Challenge featured a stripped-down race-oriented interior with the stereo, electric windows and locks, soundproofing, airbags, air-conditioning, and even the handbrake removed. The seats and restraints were replaced by a single carbon-fibre racing seat and FIA approved restraint harnesses, and a roll cage was fitted for safety along with a fire suppression system. The instrument cluster was reworked with a monochrome LCD to display vital engine data. The adaptive suspension of the road car was replaced by adjustable racing dampers, while larger brakes with extra cooling ducts were added.

Official performance figures
 Power (SAE net):  at 8,500 rpm
 Torque (SAE net):  at 4,750 rpm
 0–100 km/h (0–62 mph): 3.9 seconds
 Top speed (limited):
 Kerb Weight:
 Dry Weight:

360 N-GT

The Ferrari 360 N-GT was a 360 Challenge race car tuned by Michellotto for the N-GT category of the FIA GT Championship. It was the fastest version of the Ferrari 360 with the engine generating a power output of over  when derestricted. The 360 N-GT was capable of a top speed of around  with a 0– acceleration time of around 3 seconds. It was the final car built through a Ferrari-Michelotto collaboration. The most recent major victory achieved by a 360 Michelotto was by SB Race Engineering at the 2011 Britcar Championship, where the 360 N-GT, as on many occasions, outperformed the newer F430 GT.

In 2002, a 360 N-GT was driven in the Australian Nations Cup Championship for GT style cars. Run by Prancing Horse Racing to replace the teams 360 Challenge and driven by highly successful Australian race driver John Bowe, the car would eventually place 3rd in the 2002 championship. PHR then entered the Ferrari in the 2002 Bathurst 24 Hour race at the famous Mount Panorama Circuit, where Brad Jones put the 360 N-GT on pole position. After running in 2nd place behind the 7.0-litre Holden Monaro 427C which would go on to win the race outright, the 360 N-GT lost its oil pressure. PHR then did an engine change in just 3 hours, only to have the replacement engine also lose oil pressure just under 3 hours later ending their race. Bowe then finished 2nd in the 2003 Nations Cup Championship before the car was raced one last time in the 2003 Bathurst 24 Hour, where it was run by Austrian-based team BE Racing. Driven by David Brabham, Andrea Montermini, Klaus Engelhorn and Philipp Peter, the Ferrari qualified in 7th place and after running 3rd for a number of hours behind the Holden Monaros, was retired on lap 287.

360 GT

The Ferrari 360 GT is a race version of the 360 Modena developed by the Ferrari Corse Clienti department in Maranello, in collaboration with Michelotto Automobili to compete in the FIA N-GT class.
Team JMB Giesse raced the cars during the 2001 FIA GT Championship season and won the N-GT Cup for Drivers and the N-GT Cup for Teams.

From 2002 to 2004, Ferrari produced and sold 20 360 GTs to customers through their Corse Clienti department.

The 3.6-litre V8 engine was tuned to generate a power output of  which was a significant improvement over the 360 Challenge cars.

Significant additional weight reduction efforts were taken over the regular 360 Challenge cars such as lightening the wiring loom (saving 7 kg alone) as well as removing all unnecessary weight like air-conditioning brackets and doors which were now made from one-piece of carbon fibre along with the front compartment lid.

The Final results of all the weight reduction in the 360 GT's kerb weight was  over the 360 Challenge cars (1,070 kg or 2,354 lbs). Ballast was used to bring the car back up to the regulation limit of .

360 GTC

The Ferrari 360 GTC has been developed to replace the previous 360 GT. With a kerb weight of  (with ballast), it was built since 2004 by Ferrari Corse Clienti department in collaboration with Michelotto Automobili to compete in the N-GT class. It made use of recent evolutions successfully race tested on the Ferrari 360 GT, with a sequential six-speed gearbox and a further improved Magneti Marelli electronics package. The aerodynamics are substantially different from the 360 GT, given that the 360 GTC had been newly homologated by FIA/ACO from the Challenge Stradale, taking up from its basic elements: front bumper, side skirts, engine cover and double rear end. Wind tunnel research has led to a new system for the rear wing, with a notable improvement in vertical downforce. The performance of the  90-degree V8 engine has been improved in terms of fuel consumption.

In 2009, a privately owned Veloqx-Prodrive Racing 360 raced de-restricted, fully tuned variations of the GT-C in endurance races around the world including Silverstone, Sebring and Le-Mans.

The original 360GT's power output was  at 8,750 rpm, the GTC bettered that raising peak power to  while still breathing through the mandatory  air restrictors.

Specifications
 Country of origin: Italy
 Introduced at: 2003 Bologna Motor Show
 Body design: Pininfarina
 Weight:
 Engine: F131 90° V8
 Engine Location: Mid, longitudinally mounted
 Displacement:
 Valvetrain: five valves / cylinder, DOHC
 Fuel feed: Magneti Marelli MR3 Fuel injection
 Aspiration: naturally aspirated
 Gearbox: six-speed sequential
 Drive: rear wheel drive

Performance
 Power:  at 8,750 rpm [ unrestricted]
 Torque:  at 6,500 rpm
 Power to displacement ratio: 131 hp/L (97 kW/L)
 Power-to-weight ratio: 472 hp/tonne (352 kW/tonne)
 Top speed: Over 320 km/h (200 mph)
 0 to 100 km/h (62 mph): 4.2 seconds

Reviews
Chris Harris reported that the 360 Modena press car was "ludicrously quick" (two seconds faster to  than the customer car they tested) and sounded more like a racing car than a street car, but the other cars were different. While performance claims for the 360 were equal to or higher than the previous model, when Car and Driver tested a stock 360 it proved heavier and slower than its predecessor's claimed performance from five years before, this however can likely be attributed to choice of options fitted to the test car. Also US federal requirements for crash protection added weight back in for US designated models.

References

External links

360
Sports cars
Rear mid-engine, rear-wheel-drive vehicles
2000s cars
Cars introduced in 1999

Ferrari 360


Die Kirche Krien ist ein Kirchengebäude in der Gemeinde Krien im Landkreis Vorpommern-Greifswald. Sie gehört zur Kirchengemeinde Krien-Iven in der Propstei Pasewalk im Pommerschen Evangelischen Kirchenkreis der Evangelisch-Lutherischen Kirche in Norddeutschland. Bis 2012 gehörte sie zum Kirchenkreis Greifswald der Pommerschen Evangelischen Kirche.

Geschichte
Der Ort Krien wurde im Mittelalter als typisches Rundlingsdorf angelegt. Die Kirche befindet sich im Zentrum des ehemaligen Rundlings, möglicherweise an Stelle eines früheren slawischen Heiligtums. Der älteste Teil der Kriener Kirche, der zweijochige Chor mit der Nordsakristei, wird um 1280 datiert. Der heute verputzte Backsteinsaal des Kirchenschiffs wurde im 14. Jahrhundert gebaut. Die  von 1328. Der Turm und der südliche Anbau, das ehemalige Kindelhaus, wurden später errichtet.

Bis zur Einführung der Reformation im Herzogtum Pommern hatte das Kloster Stolpe das Kirchenpatronat inne, das es 1328, wie aus der frühesten bekannten Erwähnung der Kirche hervorgeht, dem Herzog Barnim III. auf Lebenszeit überließ. Die Kirchen in Wegezin und Steinmocker waren Filialkirchen der Kriener Mutterkirche. Nach der Säkularisation des Klosters im 16. Jahrhundert ging das Patronat an den jeweiligen Landesherrn über.

1936 wurde eine Heizung eingebaut. 1966 erfolgte eine umfangreiche Renovierung der Kirche.

Gebäude

Die Saalkirche ist ein Bauwerk der Backsteingotik. Der nicht abgesetzte Chor ist gerade abgeschlossen. In seiner Ostwand ist eine zugesetzte ehemalige gestufte Dreifenstergruppe zu sehen. An den Ecken des Langhauses befinden sich jeweils stärkere, an der Südseite zwei und an der Nordseite drei schwächere, gestufte Strebepfeiler. Die Fenster sind spitzbogig. Im Giebel der Nordsakristei befinden sich Blendenpaare mit Winkelstürzen. Der Anbau an der Südseite des Chores aus Backstein hat ein spitzbogiges Stufenportal und einen Fachwerkgiebel.

Der Westturm hat ein Untergeschoss aus Feldstein mit einer spitzbogigen fünfstufigen Portaleinfassung mit eingestellten Birnstäben. Das Obergeschoss wurde im 18. Jahrhundert in Fachwerkbauweise errichtet und um die Mitte des 20. Jahrhunderts mit Brettern verblendet. Der Turm hat eine barocke Haube mit Schindeldeckung und Spitzhelm.

Während das Kirchenschiff eine flache Decke hat, ist der Chor mit einem Kreuzrippengewölbe überspannt. Reste von Wandmalerei und Weihekreuze sind erhalten. Die vermutlich vom Anfang des 15. Jahrhunderts stammenden Malereien zeigen an der Ostwand ein Fabeltier und an der Südseite zwei Heilige. In der Nordwand befindet sich eine hohe spitzbogige Nische. Der südliche Vorbau fasst die ehemalige Priesterpforte ein, die als Portal mit Spitzbogen und reichem Gewände ausgeführt ist.

Ausstattung

Der Altar hat einen barocken Aufsatz aus der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts. Im Mittelfeld befindet sich vor einer gemalten Stadtlandschaft eine geschnitzte Kreuzigungsgruppe, bei der die Figuren der Maria und des Johannes fehlen. In der Predella ist das Abendmahl dargestellt. Der Altaraufsatz hat seitliche gewundene Säulen. In den plastisch geschnitzten Wangen mit Akanthuslaub befinden sich ovale Bildnisse von Moses und Aaron.

Die Kanzel im Stil der Renaissance ist mit Beschlagwerk reich verziert, ruht auf einer Säule mit Blattkapitell und wurde auf 1602 datiert. Gemälde mit Szenen und Figuren in Ädikularahmung zeigen am Aufgang die Taufe Christi und das Pfingstwunder, an der Kanzel die Evangelisten und in der Mitte Jesus Christus.

Eine aus Eichenholz geschnitzte Sitzmadonna mit Kind, die sogenannte Madonna von Krien, die wahrscheinlich um 1320 in einer Lübecker Werkstatt gefertigt worden war, galt seit dem Dreißigjährigen Krieg als verschollen. 1955 wurde sie bei Dachdeckerarbeiten über der Nordsakristei wiedergefunden.

Die Glocke stammt aus dem 15. Jahrhundert. An ihrem unteren Rand befinden sich Abdrücke von Brakteaten, die in Stralsund und Demmin geprägt wurden.

Die Orgel mit neugotischem Prospekt wurde im 19. Jahrhundert eingebaut.

Taufstein

Beim Einbau einer Heizungsanlage wurde 1936 ein mit Ornamenten verzierter Granitblock vor der südlichen Eingangspforte im Altarraum gefunden. Er befand sich in etwa zwei Meter Tiefe auf der Seite liegend, teilweise unter dem Fundament in Lehm eingebettet und wurde bei der Bergung beschädigt. Seit 1966 trägt der Stein die Taufschale.

Dieser Stein ist 77 cm hoch und hat den Grundriss eines abgerundeten Rechtecks mit 55 cm Länge und 36 cm Breite. Auf der Oberseite befindet sich eine annähernd kreisrunde Mulde mit einem maximalen Durchmesser von 22 cm und 8 cm Tiefe. Eine 8 cm lange und 4 cm tiefe Kerbe, die oben 4 cm breit ist und sich nach unten stark verjüngt, befindet sich 4 cm neben der Mulde.

Der Stein ist an den Seiten reliefartig behauen. Ein großes lateinisches Kreuz mit mehreren einander gegenüberstehenden Wülsten (Knospen) nimmt die eine Seite des Steins ein. Links vom Kreuz ist eine Weinrebe mit Trauben dargestellt. Beiderseits des Kreuzes befinden sich stilisierte Lilien. Ein Hahn steht auf der Spitze der einen Lilie. Ein größerer Hahn mit einem Stern ist auf der Rückseite zu erkennen.

Die Darstellungen auf dem Stein weisen diesen als romanischen Bildstein mit christlicher Symbolik aus. Die Darstellung des größeren Hahns gibt aber auch Anlass zur Vermutung, dass es sich ursprünglich um einen Kultstein der Slawen gehandelt haben könnte. Der frühere Kriener Pastor Walter Kusch stellte die These auf, dass der Bildstein zunächst den südlich der Peene ansässigen Slawen als Opferstein diente, bevor er im gegen Ende des 12. Jahrhunderts mit den christlichen Symbolen versehen und als Weihwasserbecken genutzt wurde. Seiner Ansicht nach deutet das tiefe Vergraben des Steins, das er auf die Zeit um 1300 datiert, darauf hin, dass die Bedeutung des Objekts für den heidnischen Glauben auch durch die Umwidmung nicht in Vergessenheit geriet.

Ein kleinerer Bildstein mit ähnlicher Symbolik befand sich ursprünglich im rund sechs Kilometer entfernten Dersewitz und kam im 20. Jahrhundert als Weihwasserstein ins Kulturhistorische Museum Stralsund.

Literatur
 Hugo Lemcke: Die Bau- und Kunstdenkmäler des Regierungsbezirks Stettin. Heft 2: Der Kreis Anklam. Léon Saunier, Stettin 1899, S. 205–209.
 Jana Olschewski: Krien, ev. Kirche. In: Vom Greifswalder Bodden bis zur Peene. Offene Kirchen II. Thomas Helms, Schwerin 2005, ISBN 3-935749-50-3, S. 39–40.

Weblinks

Einzelnachweise

Backsteingotik in Mecklenburg-Vorpommern
Kirchengebäude der Backsteingotik
Kirchengebäude in Europa
Kirchengebäude im Landkreis Vorpommern-Greifswald
Kirchengebäude der Propstei Pasewalk
Kirchengebäude der Kirchenprovinz Pommern
Saalkirche in Mecklenburg-Vorpommern
Kirche
Erbaut im 13. Jahrhundert

Kirche Krien


Gornja Mala je naseljeno mjesto u sastavu općine Živinice, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Zemljopis
Nalazi se uz Dubrave Donje, do 1955. zvanih Dubrave Hrvatske. U blizini je selo Petrovići, Par Selo Gornje, Orašje i Pasci Gornji. Gornja Mala je naslonjena na rudnik Dubrave. Obližnje Dubrave spadaju u vrh hrvatskih naselja Tuzlanske županije po gubitku stanovnika. Poslije rata izgubile su više od pola starosjedilačkoga naroda, i istovremeno imali veliko doseljavanje muslimana iz Podrinja. Zaseok Petrovići bili su najsjeveroistočnije hrvatsko selo u Bosni, a prije izgradnje rudnika to su bili Perići i Milići. Čajići su uz zapadni rub rudnika, Petrovići također, a Milići i Perići su iseljeni i dio su rudničkog bazena.

Povijest
PK Dubrave izgrađen je tako da obuhvaća isključivo sela Hrvata. Selo Gornja Mala bila je stopostotno hrvatska, a obuhvaćala je, gledano s vrha, zaseoke Milići, Đulabići, Nikići, Božići, Stijepići, Markelići i dr. Makadamski put povezivao ih je za Dubrave Raskršće, čvorište cesta Tuzla - Zvornik - Živinice. S istoka na granici su s hrvatskim selom Perićima s kojima ih je povezivao dvokilometarski šumski put. Iz Perića je olimpijac, bacač kugle Dragan Perić. Izgradnjom PK deložirano je to selo. Na zapadu je bilo selo Čajići i prostiralo se sve do katoličkog groblja Par Selo. Kod izlaza na glavni put desno se ide za Tuzlu, lijevo ka Živinicama, a u protusmjeru nakon dvjestotinjak hrvatskih kuća prestaje sve što ima veze s križem i počinje traka koja prebacuje ugljen na depo i vagone koji se nalaze na nekadasnjoj Titovoj pruzi Tuzla - Zvornik. Titova ideologija zaludila je ovaj dio hrvatskog naroda koji živi ovdje. Većina su bili nepismeni i slijepo su vjerovali u bratstvo i jedinstvo.

Gospodarstvo
U blizini je rudnik ugljena. Stanovništvo ima problema sa skupinama koje ilegalno eksploatiraju ugljen s područja  PK Dubrave. Nadležne institucije u rukama su Muslimana. Zbog nerada i nemara po pitanju potkradanja PK Dubrave i svega što se zbiva okolo njega, posebno na dijelu koji je izgrađen u i kroz nekoliko hrvatskih naselja, poprima razmjere državnog terorizma. S PK Dubrave ispuštena je velika količina blatne vode, koja je većoj skupini hrvatskih obitelji u naselju Čajići, MZ Par Selo, Općina Tuzla (nasuprot naselju Gornja Mala, općina Živinice) uništila imanja i imovinu.
PK Dubrave i država BiH trpi štetu zbog ilegalne eksploatacije ugljena. Ugljen se krade na nekoliko mjesta, s trake, iz vagona, ili odvoženjem. Čini se da je omogućeno samo muslimanima ta krađa. Dnevno kradljivci svih dobi i spola skinu toliku količinu da svaki zaradi jednu prosječnu mjesečnu plaću običnog radnika.
Postoji drugi kanal financiranja. Iz bogatih islamskih zemalja koje financiraju krajnje konzervativni islam, plaćaju drugoj skupini muslimana da žive tako, izvan svih tradicija civilizacijskih dosega bosanskohercegovačkih muslimana.

Stanovništvo
Nekada je Gornja Mala imala 500 stanovnika, a danas tek 50. Mještani Gornje Male i Petrovića stalno imaju problema s kradljivcima ugljena, koji pri krađi ugljena provaljuju i u kuće. Obližnje Dubrave spadaju u vrh hrvatskih naselja Tuzlanske županije po gubitku stanovnika. Poslije rata izgubile su više od pola starosjedilačkoga naroda, i istovremeno imali veliko doseljavanje muslimana iz Podrinja.

Poznate osobe
 Tunjo Nikić, SDP BiH

Izvor

Vanjske poveznice
Gornja Mala kod Dubrave kod Živinica, Facebook

Naselja u Tuzlanskoj županiji

Gornja Mala (Živinice, BiH)


Lindholm Sogn (på tysk Kirchspiel Lindholm) er et sogn i det nordvestlige Sydslesvig, tidligere i Bøking Herred (Tønder Amt), nu Risum-Lindholm Kommune i Nordfrislands Kreds i delstaten Slesvig-Holsten.

I Lindholm Sogn findes flg. stednavne:
 Brovej (Broweg)
 Klokris (Klockries)
 Krempehus (Kremperhaus)
 Legerade
 Lindholm (deles i Nørre og Sønder Lindholm)
 Holmen
 Vejager (Wegacker)

Litteratur
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, side 182

Eksterne henvisninger
 Risum-Lindholm Menighed / Kirchengemeinde Risum-Lindholm

Sogne i Sydslesvig

Lindholm Sogn (Sydslesvig)


Cotton es una parroquia civil del distrito de Staffordshire Moorlands, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Cotton tiene una superficie de 8,33 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Cotton tenía 371 habitantes (49,87% varones, 50,13% mujeres) y una densidad de población de 44,54 hab/km². El 25,34% eran menores de 16 años, el 68,46% tenían entre 16 y 74, y el 6,2% eran mayores de 74. La media de edad era de 36,59 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 24,91% estaban solteros, el 63,54% casados, y el 11,55% divorciados o viudos.

El 99,19% de los habitantes eran originarios del Reino Unido y el 0,81% del resto de países europeos. Según su grupo étnico, el 99,2% eran blancos y el 0,8% asiáticos. El cristianismo era profesado por el 90,3%, mientras que el 5,66% no eran religiosos y el 4,04% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 132 hogares con residentes, 3 vacíos, y 5 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Parroquias civiles de Staffordshire

Cotton (Staffordshire)


An Carex lamprochlamys in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stanley Thatcher Blake. An Carex lamprochlamys in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex lamprochlamys


An Trachys muricata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Christiaan Hendrik Persoon och Carl Bernhard von Trinius. An Trachys muricata in nahilalakip ha genus nga Trachys, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Trachys (Poaceae)

Trachys muricata


السوريبة إحدى القرى في جمهورية السودان - ولاية الجزيرة، تقع جنوب غرب مدينة ود مدني.

تاريخ القرية
تتميز بأن لها تاريخ عريق، منذ مملكة سنار ويحكي الأهالي أن مؤسس قرية السوريبة هي أميرة من أميرات مملكة سنار وهي نصرة بنت عدلان. كما أورد ذلك أورد ريتشارد في كتابه على تخوم الإسلام، وقد تواردت قصص كثيرة عن هذه القرية العريقة أشهرها القصة عاليه والتي تجعل القرية في تصنيف مملكة سنار القديمة. ولا يزال بقية أفراد الأسرة الحاكمة موجودين بالقرية ويطلق عليهم (الأرابيب - جمع أرباب). كانت تدار قديماً بالنظام القبلي والعمد والمشايخ كما هو الحال في عموم السودان، ومن أشهر مشايخها الشيخ مصطفى عدلان.

الموقع
تتميز بأنها قرية محورية تقع في مدخل القرى التابعة لمشروع الجزيرة العملاق، حيث تبعد عن رئاسة المشروع (بركات) حوالي 4 كلم في الاتجاه شمال الشمال الغربي.

الخدمات
دخلت الخدمات الرئيسية إلى القرية في العام 1946م حيث تم بناء أول مدرستين ابتدائيتين للبنين والبنات، ونادي ثقافي بواسطة المعسكر الدولي للشباب الذي أقيم في السودان، كما يوجد مدرستي أساس ومدرسة ثانوية مشتركة وتم فتح مدرسة ثانوية خاصة مشتركة، ونادي ومساجد ومركز صحي ومحطتي مياه، كما بها عدد من الفرق الرياضية التي نافست على المستوى المحلي. قدمت السوريبة العديد من الشهداء في عهد ثورة الإنقاذ الوطني حتى أنها لقبت بقرية الشهداء.

مراجع

قرى السودان

السوريبة


George Biddell Airy (Alnwick, 27. srpnja 1801. – Greenwich, 2. siječnja 1892.), engleski astronom. Diplomirao (1823.) na Sveučilištu u Cambridgeu gdje je bio profesor astronomije i matematike i ravnatelj zvjezdarnice u Greenwichu (od 1835 do 1881.). Bavio se astrometrijom i optikom. Mjerio srednju gustoću Zemlje, elemente putanja planeta. Postavio model izostazije po kojem čvrsta Zemljina kora pluta na žitkom Zemljinom plaštu veće gustoće i što su planine više, kora dublje tone u plašt (1855.). Član Kraljevskog društva  (eng. Royal Society) od 1836., a njen predsjednik (od 1871. do 1873.). Po njem su nazvani krater na Marsu (Airy) i krater na Mjesecu (Airy). Potpuniju teoriju o dugi razvili su engleski astronom George Biddell Airy (1837.) i austrijski meteorolog Josef Maria Pertner (1897.).

Izostazija

Izostazija je hidrostatska ravnoteža dijelova Zemljine kore koji plivaju na sloju Zemljina plašta veće gustoće. Težine jediničnoga presjeka stupaca koji se protežu od toga sloja do Zemljine površine jednake su, iako se stupci po svojem sastavu i nadmorskoj visini općenito razlikuju, što znači da je na primjer višak mase vidljiv kao uzvišenje nad morskom razinom kompenziran prosječno manjom gustoćom ispod morske razine. Najmanja dubina jednakoga hidrostatičkoga tlaka naziva se dubina izostatičke plohe, dubina kompenzacije ili površina izostatičkog izjednačenja.

Ideju da je Zemljina površina u stanju ravnoteže iznio je L. da Vinci. Nakon geodetskoga premjera P. Bouguera u Peruu, R. Bošković uveo je 1750. pojam kompenzacije masâ unutar gora, a regionalne poremećaje sile teže tumačio je razlikama gustoće. Pojam izostazije uveo je 1889. američki geolog C. E. Dutton. Geodetski premjer Indije, što ga je izveo britanski geolog G. Everest, potaknuo je razvoj dviju teorija izostazije. Prema teoriji engleskoga arhiđakona J. H. Pratta, slojevi između izostatske plohe i Zemljine površine homogeni su: što je viša topografija, gustoća je manja i obratno. Britanski kraljevski astronom G. B. Airy pretpostavio je da Zemljina kora podno više topografije zaranja dublje u gušći sloj plašta, a podno niže topografije zaranja pliće. U obje teorije, tlak u dubini izostatske plohe podno svakoga sloja jednak je za cijelu Zemlju.

Postoji nekoliko izostatskih modela, koji se primjenjuju u geologiji, geodeziji i geofizici, a razlikuju se u pretpostavci o kompenzaciji masa. Američki geodet J. F. Hayford variranjem Prattova modela dobio je dubinu kompenzacije od 1 127 kilometra. Finski geofizičar Weikko Aleksanteri Heiskanen (1895. – 1971.) za osnovu svojega modela uzeo je Airyjev.

Duga

Duga je česta optička pojava u Zemljinoj atmosferi u obliku jednog ili više obojenih kružnih lukova, koja nastaje jednostrukim ili višestrukim lomom i odbijanjem zraka svjetlosti u kapljicama kiše. Pojava se obično vidi na zastoru kišnih kapi kada promatrač stoji okrenut leđima Suncu i gleda u smjeru toga zastora. Spektralne boje duge poredane su od crvene na vanjskom rubu do plave na unutarnjem rubu. Kod sekundarne duge, kada se zraka svjetlosti dvaput odbija na unutarnjoj površini kapljice, poredak boja obrnut je, a jačina duge slabija. Središte luka leži na crti koja spaja promatračevo oko s izvorom svjetlosti, i to tako da otklon crvene zrake, zbog loma i odbijanja, iznosi 42°, a za plavu zraku 40°, pa se pod tim kutovima i vidi luk glavne duge. Unutarnji luk sekundarne duge vidi se pod kutom od 52°. Duga se može pojaviti i na maglenim kapljicama, raspršenim kapljicama vodopada i na kapljicama rose (bijela duga). Djelomično tumačenje glavne duge dao je već u 16. stoljeću Markantun de Dominis, nešto poslije potpuno tumačenje dali su Rene Descartes i Isaac Newton. Potpuniju teoriju o dugi razvili su engleski astronom George Biddell Airy (1837.) i austrijski meteorolog Josef Maria Pertner (1897.).

Duga je optička i meteorološka pojava višebojnog luka na nebu koji nastaje kada Sunčeva svjetlost obasjava sitne kapljice vode u atmosferi. Boje u dugi čine kontinuirani spektar s crvenom na vanjskoj i ljubičastoj na unutarnjoj strani luka, ali se tradicionalno obično navode kao crvena, narančasta, žuta, zelena, plava, modra i ljubičasta ("sedam duginih boja").

Izvori

Britanski astronomi
Britanski znanstvenici

George Biddell Airy


Amstel Gold Race for kvinder er et cykelløb, der blev etableret i 2001 i Nederlandene og er opkaldt efter hovedsponsoren ølmærket Amstel. Fra 2001 til 2003 blev løbet holddt sideløbende med mændenes løb. Fra 2017 bliver løbet igen arrangeret for kvinder, denne gang er løbet en del af UCI Women's WorldTour.

Vindere

Eksterne henvisninger
 Palmarès

Etableret i 2001

Amstel Gold Race for kvinder


Stuck er en dansk dokumentarfilm fra 2007 instrueret af Olavi Linna.

Handling
Vi er på det danske Røde Kors kulturhus hvor vi møder nogle mennesker. Vi møder et vemod og en mulig spirende glæde, i en situation hvor fortid og fremtid på en mærkelig måde, er med til at gøre nutid ?Stuck? for alle.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Stuck (dokumentarfilm)


Robert H. Grubbs (d. 27 Şubat 1942, Kentucky - 19 Aralık 2021) Amerikalı kimyagerdir.

Nobel kimya ödülünü kazananların biyografileri adresinde doğumyerinin çoğu yerde Calvert City, Kentucky ve Possum Trot olarak geçtiğini, fakat her ikisinin de doğru sayılabileceğini çünkü belirtilen yerler doğduğu yerin arasında olduğunu belirtmiştir. Çocukluğu Marshall County'de geçmiş, ilkokulu ve liseyi burada bitirmiştir. Daha sonra Florida Üniversitesi'nde kimya üzerine eğitim görmüştür. Burada Colobia Üniversitesi'nden Ronald Breslow'in öğrencisi(1968) olan Merle Battiste ile birlikte çalışmıştır.

Diğer yıllarda James Collman ile birlikte Stanford Üniversitesi'nde çalışmıştır. buradan Michigan Eyalet Üniversitesi'ne atanmıştır. 1978 yılında Kaliforniya Teknoloji Enstitüsü'ne geçmiştir.

Organometalik kimya ve organik kimay üzerinde çalışmalarda bulundu.

Grubbs 2005 yılında Richard R. Schrock ve Yves Chauvin ile birlikte Nobel Kimya Ödülü'ne layık görüldü.

Diğer Ödülleri
 Alfred P. Sloan Fellow (1974-1976),
 Camille and Henry Dreyfus Teacher-Scholar Ödülü (1975-1978)
 Alexander von Humboldt Fellowship (1975)
 Ulusal Bilim Akademisi 1989
 Amerikan Bilim ve Sanat Akademisi 1994
 ACS Benjamin Franklin Kimya Nişanı (2000)
 ACS Herman F. Mark Polymer Kimya Ödülü (2000)
 ACS Herbert C. Brown Award for Creative Research in Synthetic Methods (2001)
 Nobel Kimya Ödülü (2005)

Ayrıca bakınız
A.B.D. Ulusal Mühendislik Akademisi üyeleri listesi (malzeme)

Dış bağlantılar
 Caltech'teki sitesi
 2005 Kimya Nobeli
 Nobel sitesinde biyografisi
 Robert H Grubbs'ın patentleri

1942 doğumlular
Amerikalı kimyagerler
Ulusal Mühendislik Akademisi üyeleri
Nobel Kimya Ödülü sahipleri
2021 yılında ölenler
Columbia Üniversitesinde öğrenim görenler
Çin Bilimler Akademisi'nin yabancı üyeleri

Robert Grubbs


Walter Richard Rudolf Hess (26 Nisan 1894; İskenderiye, Mısır Hidivliği – 17 Ağustos 1987; Berlin, Batı Almanya), Nazi Almanyası'nın önde gelen isimlerindendi. Aralık 1933'ten itibaren SS-Ehrenführer (SS onursal lideri) olarak Obergruppenführer formasını giyme hakkına sahipti. Adolf Hitler'in Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisindeki vekiliydi.

Sovyetler Birliği ile savaşın arefesinde Birleşik Krallık ile barış görüşmeleri yapmak üzere uçağıyla İskoçya'nın Glasgow şehrindeki Maryhill kışlasına gitti ancak tutuklandı. Nürnberg mahkemelerinde yargılandı ve Spandau hapishanesinde ömür boyu hapse mahkûm oldu. 1987 yılında burada öldü.

İlk yılları
Hess, Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı Mısır Hidivliği'nin İskenderiye kentinde doğdu. Çok başarılı bir tüccar ve katı bir disiplin sahibi olan babası Fritz Hess, oğlunu disiplini az olduğu gerekçesi ile Protestan mektebi yerine özel hocalarla okuttu. Genç Hess babasının aksine, kendine güveni olmayan, çabuk sıkılan, yalnızlığı seven ve kesinlikle disiplinsiz biriydi. Kendisinin Gökbilim veya Fizik eğitimi almak istemesine karşın, babası oğlunun kendisi gibi iyi bir tüccar olmasını istiyordu. 1908 yılında ailesi Almanya'ya taşınma kararı alınca Hess İsviçre'deki Ticaret Okulu'na yatılı olarak başladı.

I. Dünya Savaşı'nda
1914 yılında I. Dünya Savaşı patlak verince Hess bu vatani görev için orduya gönüllü katıldı ve 7. Bavyera Sahra Topçu Alayı'nda piyade olarak görev aldı. İlk görevi Somme'de İngilizlere karşıydı; Birinci Ypres Muharebesi'nde hazır bulundu. 9 Kasım 1914'te, Arras yakınlarında konuşlanmış 1. Piyade Alayı'na transfer oldu. Burada çok cesur ve başarılı işler çıkarttığı için İkinci sınıf Demir Haç madalyası ile ödüllendirildi ve Nisan 1915'te Gefreiter (onbaşı) rütbesine terfi etti. Munster Eğitim Alanında ek eğitim aldıktan sonra, Vizefeldwebel'e (kıdemli astsubay) terfi etti ve Bavyera Askeri Liyakat Haç madalyası aldı. Kasım ayında ön saflara dönerek Artois'te savaştı ve Neuville-Saint-Vaast kasabası için yapılan savaşa katıldı. Boğaz enfeksiyonu nedeniyle iki ay hareketsiz kalan Hess, Mayıs ayında Verdun Muharebesi'nde görev yaptı ve 12 Haziran 1916'da Thiaumont köyü yakınlarındaki çatışmalar sırasında sol elinden ve kolundan şarapnelle vuruldu. İyileşmesi için bir ay ara verdikten sonra, Aralık ayına kadar kaldığı Verdun bölgesine geri gönderildi.

Hess, Romanya'da görev yapan 18. Bavyera Yedek Piyade Alayı'nın 10. Bölüğünün müfreze liderliğine terfi etti. 23 Temmuz ve 8 Ağustos 1917'de tekrar yaralandı; ilk yaralanma, sahada pansuman yapan sol koldaki bir mermi kıymığıydı, ancak ikincisi, göğsün üst kısmına koltuk altından giren ve omurgasının yakınından çıkan bir kurşun yarasıydı, sırtında bezelye büyüklüğünde bir giriş yarası ve kiraz çekirdeği büyüklüğünde bir çıkış yarası bırakmıştı.

20 Ağustos'a kadar seyahat edebilecek kadar iyi durumdaydı, bu yüzden Macaristan'daki hastaneye yollandı ve sonunda Meissen'deki hastanede iyileştiği Almanya'ya döndü. Ekim ayında yedek teğmenliğe terfi etti ve birinci sınıf Demir Haç madalyası için önerildi, ancak alamadı. Hess, babasının isteği üzerine eve daha yakın bir hastaneye nakledildi ve 25 Ekim'de Bad Alexandersbad'a vardı.

Hâlâ iyileşme sürecinde olan Hess, pilot olarak eğitim almasına izin verilmesini talep etmişti, bu nedenle ailesiyle birlikte Noel izninden sonra Münih'e gitti. Mart'tan Haziran 1918'e kadar Oberschleißheim ve Lechfeld Hava Üssü'nde temel uçuş eğitimi ve Ekim'de Fransa'daki Valenciennes'te ileri sürüş eğitimi aldı. 14 Ekim'de, Fokker D.VII çift kanatlı uçaklarla donatılmış bir Bavyera savaş filosu olan Jagdstaffel 35b'ye atandı. Savaş 11 Kasım 1918'de sona erdiğinden, Jagdstaffel 35b ile herhangi bir fırsat bulamadan hareket edemedi.

Hess, Aralık 1918'de silahlı kuvvetlerden terhis edildi. Mısır'daki ticari çıkarları İngilizler tarafından kamulaştırıldığı için ailenin serveti ciddi bir düşüş yaşadı. Hess, antisemitik bir sağcı Völkisch Hareketi grubu olan Thule Cemiyeti'ne ve o sırada Almanya'da aktif olan bu tür birçok gönüllü paramiliter örgütten biri olan Albay Ritter von Epp'in Freikorps'una katıldı.

Bavyera, bu dönemde devletin kontrolü için savaşan sağcı gruplar, Freikorps ve solcu güçler arasında sık sık ve genellikle kanlı çatışmalara tanık oldu. Hess, 1919'un başlarında sokak savaşlarına katıldı ve Münih'te binlerce Yahudi karşıtı broşür dağıtan bir gruba liderlik etti. Daha sonra Mısır'ın onu milliyetçi yaptığını, savaşın onu sosyalist yaptığını ve Münih'in onu Yahudi karşıtı yaptığını söyledi.

1919'da Hess, tarih ve ekonomi okuduğu Münih Üniversitesi'ne kaydoldu. Jeopolitik profesörü, Alman Ordusunda eski bir general olan ve Haushofer'in Almanya'nın Doğu Avrupa'da ek toprakları zorla fethetmesi önerisini haklı çıkarmak için alıntı yaptığı Lebensraum ("yaşam alanı") kavramının savunucusu olan Karl Haushofer'dı. Hess daha sonra bu kavramı Adolf Hitler'e tanıttı ve Nazi Partisi ideolojisinin temel direklerinden biri haline geldi. Hess, Haushofer ve sosyal teorisyen ve öğretim görevlisi olan oğlu Albrecht ile arkadaş oldu.

Üniversitede öğrenci arkadaşı olan Ilse Pröhl, Hess ile Nisan 1920'de şans eseri aynı pansiyonda oda kiraladıklarında tanıştı. 20 Aralık 1927'de evlendiler ve on yıl sonra 18 Kasım 1937'de tek çocukları Wolf Rüdiger Hess doğdu. Adı, en azından kısmen, "Kurt"u kod adı olarak sıklıkla kullanan Hitler'i onurlandırmak içindi. Hess çocuğa "Buz" lakabını taktı.

Savaşlar arası dönem

Hitler ile İlişkisi

Rudolf Hess, Nazi Partisi lideri Hitler'in ilk kez 1920'de Münih'teki bir mitingde konuşmasını duyduktan sonra, kendisini tamamen ona adadı. Arkadan bıçaklanma mitine, Almanya'nın I. Dünya Savaşı'ndaki yenilgisinin askeri bir yenilgiden çok Yahudiler ve Bolşeviklerin bir komplosundan kaynaklandığı fikrine ortak bir inançları vardı. Hess, 1 Temmuz'da 16. üye olarak Nazi Partisi'ne katıldı. Parti, Münih'teki daha büyük birahanelerde mitingler ve toplantılar düzenleyerek büyümeye devam ederken, dikkatini bağış toplama ve organizasyon faaliyetlerine odakladı. 4 Kasım 1921'de, bir parti etkinliği sırasında Hofbräuhaus'ta Marksist bir grup tarafından yerleştirilen bomba patladığında Hitler'i korurken yaralandı. Hess, Sturmabteilung'a (SA) 1922'de katıldı ve örgütlenmesine ve de ɡençleri örɡüte üye yapmaya yardım etti.

Bu arada ekonomi ile ilgili sorunlar devam etti; hiperenflasyon birçok kişisel servetin değersiz hale gelmesine neden oldu. Alman hükümeti tazminat ödemelerini karşılayamayınca ve Fransız birlikleri Ocak 1923'te Ruhr bölgesi boyunca uzanan sanayi bölgelerini işgal etmek için ilerleyince, sonuç yaygın bir iç karışıklık oldu. Hitler, Benito Mussolini'nin 1922'de Roma'ya Yürüyüşünü örnek alan bir darbe ile hükümetin kontrolünü ele geçirme girişiminin zamanının geldiğine karar verdi. Hess, 8 Kasım 1923 gecesi, o ve SA, Münih'teki büyük bir bira salonu olan Bürgerbräukeller'de Bavyera'nın fiili hükümdarı Staatskommissar (eyalet komiseri) Gustav von Kahr tarafından düzenlenen bir halka açık toplantıya Hitler'le birlikte baskın düzenledi.
Bir tabanca sallayan Hitler, Kahr'ın konuşmasını yarıda kesti ve ulusal devrimin başladığını ilan ederek I. Dünya Savaşı Generali Erich Ludendorff ile yeni bir hükümet kurulduğunu ilan etti. Ertesi gün, Birahâne Darbesi adı verilen olayla Hitler ve birkaç bin destekçisi, şehir merkezindeki Savaş Bakanlığı'na yürümeye çalıştı. Naziler ve polis arasında silahlı çatışma çıktı; on altı yürüyüşçü ve dört polis memuru öldürüldü. Hitler 11 Kasım'da tutuklandı.

Hess ve bazı SA adamları, ayın 8'inin gecesi ileri gelenlerden birkaçını rehin almış ve onları Münih'ten yaklaşık 50 kilometre (31 mil) uzaklıktaki bir eve götürmüştü. Ertesi gün Hess bir telefon görüşmesi yapmak için kısa bir süre ayrıldığında, rehineler sürücüyü kaçmalarına yardım etmesi için ikna etti. Mahsur kalan Hess, Münih'e dönebilmesi için ona bir bisiklet getiren Ilse Pröhl'ü aradı. Haushofer'larla kalmaya gitti ve ardından Avusturya'ya kaçtı, ancak onlar onu geri dönmeye ikna ettiler. Daha sonra Birahane Darbesi olarak bilinen darbe girişimindeki rolü nedeniyle tutuklandı ve 18 ay hapis cezasına çarptırıldı. Hitler beş yıl hapis cezasına çarptırıldı ve hem Nazi Partisi hem de SA yasaklandı.

Her iki adam da Landsberg Hapishanesinde hapsedildi ve burada Hitler kısa süre sonra, mahkum arkadaşları Hess ve Emil Maurice'e dikte ettirdiği anı kitabı Mein Kampf ("Kavgam") üzerinde çalışmaya başladı. Yayıncı Max Amann, Hess ve diğerleri tarafından düzenlenen eser, 1925 ve 1926'da iki bölüm halinde yayınlandı. Daha sonra tek cilt olarak yayınlandı ve 1930'dan sonra en çok satanlar arasına girdi.  Şiddetli antisemitizm mesajıyla bu kitap, Nazi Partisi'nin siyasi platformunun temeli oldu.

Hitler 20 Aralık 1924'te, Hess ise on gün sonra şartlı tahliye ile serbest bırakıldı. Nazi Partisi ve SA üzerindeki yasak Şubat 1925'te kaldırıldı ve parti 1928'de 100.000, 1929'da 150.000 üyeye ulaştı. 1928 seçimlerinde oyların yalnızca yüzde 2,6'sını aldılar, ancak destek, 1933'te iktidarın ele geçirilmesine kadar istikrarlı bir şekilde arttı.

Hitler, Nisan 1925'te aylık 500 Reichsmark maaşla Hess'i özel sekreteri yaptı ve 20 Temmuz 1929'da onu özel emir subayı olarak atadı.
Hess, Hitler'e ülke çapındaki konuşma toplantılarında eşlik etti ve onun arkadaşı ve sırdaşı oldu. Hess, Hitler'le her an randevusuz görüşebilen birkaç kişiden biriydi. Parti içindeki etkisi artmaya devam etti. Hess, 15 Aralık 1932'de, Parti İrtibat Kurmay Başkanlığı ve Parti Merkez Siyasi Komisyonu Başkanlığına atandı.

Aktif askeri kariyerinin sona ermesinden sonra uçmaya olan ilgisini sürdüren Hess, 4 Nisan 1929'da özel pilot lisansını aldı. Eğitmeni Birinci Dünya Savaşı'nın en iyi pilotu Theodor Croneiss'ti. 1930'da, parti gazetesi Völkischer Beobachter tarafından desteklenen bir BFW M.23b tek kanatlı uçağın sahibi oldu. 1930'ların başlarında iki Messerschmitt uçağı daha satın aldı, birçok uçuş saati kaydetti ve tek motorlu hafif uçakları kullanmada uzmanlaştı.

Führer Yardımcısı

30 Ocak 1933'te Hitler, Almanya'nın diktatörce kontrolünü ele geçirme yolundaki ilk adımı olan Reich Şansölyesi olarak atandı. Hess, 21 Nisan'da Nazi Partisi'nin Führer Yardımcısı (Stellvertreter des Führers) seçildi. 2 Haziran 1933'te Parti hiyerarşisindeki 16 Reichsleiter'''dan biri oldu. 1 Temmuz'da Schutzstaffel'de (SS) SS-Obergruppenführer onursal rütbesine yükseltildi. Ancak 20 Eylül'e kadar Hitler, Reichsleiter ve Obergruppenführer unvanlarını kullanmayı bırakıp yalnızca "Führer Yardımcısı" unvanını kullanmasına karar verdi. Bu, onun Parti içindeki eşitler arası primus statüsünün bir kabulüydü. Hess, 1 Aralık'ta Portföysüz Reich Bakanı olarak kabineye atandı. Münih'teki Kahverengi Ev'de ve Berlin'de bir ofisi bulunan Hess, dışişleri, finans, sağlık, eğitim ve hukuk da dahil olmak üzere çeşitli departmanlardan sorumluydu. Hess ayrıca Hans Frank'ın Alman Hukuku Akademisi'nin bir üyesi olarak seçildi. Ordu, polis ve dış politika ile ilgili olanlar dışında tüm yasalar onaylanmak üzere ofisinden geçti ve Hitler'in birçok kararnamesini yazdı ve birlikte imzaladı. Yıllık Nürnberg Mitinglerinin bir organizatörü olarak, genellikle açılış konuşmasını yaptı ve Hitler'i tanıttı. Hess ayrıca radyoda ve ülke çapındaki mitinglerde o kadar sık konuştu ki, konuşmalar 1938'de kitap biçiminde toplandı. Hess, sanayiciler ve daha zengin sınıfların üyeleriyle müzakerelerde Hitler'in temsilcisi olarak hareket etti. Hess yurt dışında doğduğu için, Hitler ona diğer ülkelerde yaşayan parti üyelerinden sorumlu olan NSDAP/AO gibi Nazi Partisi gruplarını denetlemesini sağladı. Hitler, Hess'e Parti düşmanı sayılan kişilerle ilgili tüm mahkeme kararlarını gözden geçirmesi talimatını verdi. Bu davalarda çok hafife alındığını hissettiği herhangi birinin cezalarını artırma yetkisine sahipti ve ayrıca uygun görürse "acımasız eylem" yapma yetkisine sahipti. Bu genellikle kişiyi bir toplama kampına göndermeyi veya basitçe kişinin öldürülmesini emretmeyi gerektiriyordu.

Nazi rejimi, iktidarı ele geçirdikten hemen sonra Yahudilere zulmetmeye başladı. Hess'in ofisi, Hitler'in 1935 Nürnberg Yasalarını hazırlamaktan kısmen sorumluydu. Bu yasaların Almanya Yahudileri için geniş kapsamlı etkileri oldu, Yahudi olmayan ve Yahudi Almanlar arasındaki evliliği yasakladı ve Aryan olmayanları Alman vatandaşlığından mahrum etti. Haushofer yarı Yahudi bir kadınla evlendiği için Hess'in arkadaşı Karl Haushofer ve ailesi bu yasalara tabiydi, bu nedenle Hess onları bu yasadan muaf tutan belgeler yayınladı.

[[File:Bundesarchiv Bild 183-B01718, Ausstellung "Planung und Aufbau im Osten".jpg|küçükresim|Hess, Heinrich Himmler, Philipp Bouhler, Fritz Todt ve Reinhard Heydrich Generalplan Ost sergisinde Konrad Meyer'i dinlerken, 20 Mart 1941]]
Hess bir güç üssü inşa etmedi veya bir takipçi zümresi geliştirmedi. Hitler'e olan sadakati ve ona faydalı olma arzusu onu motive etti; güç veya prestij peşinde koşmadı veya kişisel servet biriktirmek için konumundan yararlanmadı. Münih'te mütevazı bir evde yaşıyordu. Hess kendini völkisch ideolojisine adamıştı ve birçok konuyu Almanya'ya karşı sözde bir Yahudi komplosu açısından görüyordu. Örneğin, bir konuşmasında, "Bugünkü Milletler Cemiyeti, esas olarak Yahudilerin kendi amaçlarına ulaşmaları için temel işlevi gören bir maskaralıktan başka bir şey değildir. Sadece Milletler Cemiyetin'de kaç Yahudi'nin oturduğunu not etmeniz gerekiyor." 1937'de yaptığı bir konuşmada Hess, İspanya İç Savaşı'ndan "uluslararası Yahudiliği" sorumlu tuttu ve Sovyet Dışişleri Komiseri Maksim Litvinov'u "kirli Yahudi" olarak nitelendirdi, ve Hitler veya Mussolini olmadan "Asya Yahudi Bolşevizminin Avrupa kültürüne hakim olacağını" iddia etti.

30 Ağustos 1939'da, İkinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden hemen önce, Hess, Hitler tarafından kurulan altı kişilik Reich Savunma Bakanları Konseyi'ne atandı. Polonya İstilası ve 1 Eylül 1939'da savaşın başlamasından sonra Hitler, Hess'i Hermann Göring'den sonra ikinci sıraya koydu. Aynı sıralarda Hitler, Martin Bormann'ı Hess'in kişisel sekreteri olarak atadı; bu, daha önce Hess'in elinde olan bir görevdi.
8 Ekim 1939'da Hess, Özgür Şehir Danzig'i, Danzig Koridoru'nu ve Yukarı Silezya'nın 1921'de Almanya'ya kaybedilen kısmını ilhak eden yasayı imzaladı. Aynı gün Hess ve Heinrich Himmler, bu bölgelerde bir ırk sicili oluşturulmasını emretti ve bu bölgelerde yaşayan Polonyalılara ve Yahudilere Almanlarla eşit muamele edilmeyeceğini belirtti. İlhak edilen bölgelerdeki Polonyalılar ve Yahudiler için acımasız cezalar uygulayan ayrı bir yasal kod oluşturuldu. Hess, "Kutup'un olağan cezalara karşı daha az duyarlı olması" nedeniyle ayrı bir yasal kanunun gerekli olduğunu savundu. Hess, başka bir kararnamede, kuşatma sırasında Varşova'da hiçbir binanın yıkılmamasını emretti. Polonyalılara "savaş suçluluklarını" hatırlatmak için yeniden inşa edileceklerdi.

Hess'in antisemitizmi, savaşa Yahudilerin neden olduğuna ikna olduğu için, savaş başladıktan sonra önemli ölçüde arttı. Bu, savaş zamanı konuşmalarının ana teması haline geldi. Hess, 20 Nisan 1940'ta Hitler'in 51. doğum günü münasebetiyle yaptığı bir konuşmada, "Yahudileri ve onların yol arkadaşlarını", dünya tarihinin en felaketli olayı olarak adlandırdığı Kasım 1918'de Almanya'nın teslim olmasıyla suçladı. Hess, aynı konuşmada, Ren Nehri üzerindeki Kara Korku hikâyesine atıfta bulunarak, 1918 yenilgisinin ardından Rheinland'ın yine Yahudileri suçladığı "zenciler" tarafından işgal edildiğini belirtti. Hess, Hitler'in iktidarda olması nedeniyle mevcut savaşın benzer şekilde sona ermesinin mümkün olmadığını söyleyerek konuşmasını bitirdi.
"Adolf Hitler önlerinde durduğunda Yahudi tazıları nasıl uluyacak" diyerek sözlerini bitirdi.

Hess, sağlığına hipokondri noktasına kadar takıntılıydı, Britanya'daki kendisini tutsak edenlere böbrekleri, kolonu, safra kesesini, bağırsakları ve kalbi içeren uzun bir hastalık listesi olarak tanımladığı şeyler için birçok doktora ve diğer pratisyenlere danıştı. Hess bir vejeteryandı ve sigara ya da içki içmezdi. Biyolojik olarak dinamik olduğunu iddia ederek kendi yemeğini Berghof'a getirmişti, ancak Hitler bu uygulamayı onaylamadı ve bu nedenle Führer ile yemek yemeyi bıraktı.

Hess müziğe ilgi duyuyordu, okumaktan zevk alıyordu ve eşi Ilse ile dağlarda yürüyüş ve tırmanış yaparak vakit geçirmeyi seviyordu. O ve arkadaşı Albrecht Haushofer astrolojiye ilgi duyuyorlardı ve Hess ayrıca durugörü ve okült konulara da meraklıydı. Hess, havacılıkla ilgilenmeye devam etti. 1934'te bir BFW M.35 ile Zugspitze Dağı çevresindeki bir pistte uçarak ve 29 dakikalık bir süre ile Münih'teki havaalanına dönerek bir hava yarışını kazandı. Ertesi yıl düzenlenen benzer bir yarışta 29 katılımcı arasından altıncı oldu. II. Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle Hess, Hitler'den Luftwaffe'ye pilot olarak katılmasına izin verilmesini istedi, ancak Hitler bunu yasakladı ve savaş süresince uçmayı bırakmasını emretti. Hess, yasağı bir yıla indirmesi için onu ikna etti.

Barış misyonuna teşebbüs
Savaş ilerledikçe, Hitler'in dikkati dış meselelere ve savaşın gidişatına odaklandı. Doğrudan savaşa dahil olmayan Hess, halk işlerinden ve Hitler'in dikkatinden giderek daha fazla uzaklaştı; Martin Bormann, birçok görevinde Hess'in yerini başarıyla almış ve Hitler'in yanında Hess'in konumunu almıştı. Ayrıca, 1941'de Sovyetler Birliği'nin işgal edilmesi planlanan Barbarossa Operasyonu için yapılan planlar ilerledikçe Almanya'nın iki cephede bir savaşla karşı karşıya kalacağından endişe duyan Hess, İngiliz hükûmetiyle müzakere masasında kendisi ile görüşmek üzere İngiltere'ye seyahat etmeye karar verdi.

31 Ağustos 1940'ta Hess, Karl Haushofer ile bir araya geldi. Haushofer, Hess'e Kral VI. George'un Winston Churchill'e karşı olduğuna inandığını ve onu görevden alacağını ve ilk fırsatta Kanada'ya göndereceğini söyledi. Haushofer, Kral ile ya General Ian Hamilton ya da Hamilton Dükü aracılığıyla temas kurmanın mümkün olduğuna olan inancından bahsetti. Hess, hiç tanışmadığı Hamilton Dükü ile iletişime geçmeleri gerektiğine karar verdi. Hess, Hamilton'ı Almanya ile savaşa karşı çıkan bir partinin liderlerinden biri olduğu gibi yanlış bir inanca sahipti ve çünkü Hamilton, Haushofer'in bir arkadaşıydı. Hess'in talimatı üzerine Haushofer, Hamilton'a Eylül 1940'ta bir mektup yazdı, ancak mektup MI5 tarafından engellendi ve Hamilton mektubu Mart 1941'e kadar görmedi.

Hess'in karısına yazdığı 4 Kasım 1940 tarihli bir mektup, Hamilton'dan cevap almamasına rağmen, planına devam etmek istediğini göstermektedir. Messerschmitt'te baş test pilotu olan eğitmen Wilhelm Stör'ün yanında Ekim 1940'ta iki koltuklu çift motorlu bir uçak olan Messerschmitt Bf 110'da eğitime başladı. Birçok ülkeler arası uçuş gerçekleştirme de dahil olmak üzere pratikler yapmaya devam etti ve iyi işleyen belirli bir uçak buldu -bir Bf 110E-1/N- o andan itibaren bu uçak özel kullanımı için yedekte tutuldu. Bu uçağa bir radyo pusulası, oksijen dağıtım sisteminde değişiklikler ve uzun menzilli yakıt tanklarının takılmasını istedi ve bu talepleri Mart 1941'e kadar gerçekleştirildi. Artık bundan sonraki amacı kendisinin kullandığı Messerschmidt Bf-110 uçağıyla Almanya adına barış görüşmeleri yapmak için gizlice İngiltere'ye uçmaktı.

İskoçya'ya kaçışı

Almanya ve Kuzey Denizinin hava raporlarını son bir kontrolden geçiren Hess, özel olarak hazırlanmış uçağıyla 10 Mayıs 1941 tarihinde saat 17:45'te Augsburg-Haunstetten havaalanından havalandı. Yüzbaşı rütbesini taşıyan deri bir uçuş kıyafeti giydi, yanında bir miktar para ve tuvalet malzemeleri, bir meşale, bir kamera, haritalar ve çizelgeler ve 28 farklı ilacın yanı sıra yorgunluk ve yorgunluğun önlenmesine yardımcı olacak dekstroz tabletleri aldı.

Başlangıçta Bonn'a doğru bir rota belirleyen Hess, kendisini yönlendirmek ve rota üzerinde küçük düzeltmeler yapmak için yerdeki önemli noktaları kullandı. Frizya Adaları yakınlarındaki sahile ulaştığında, İngiliz radarının menzilinden uzak durmak için döndü ve yirmi dakika boyunca doğu yönünde uçtu. Daha sonra, başlangıçta düşük irtifada, ancak yolculuğun çoğunu 5.000 fitte (1.500 m) seyahat ederek Kuzey Denizi boyunca 335 derecelik bir yolculukla geçirdi. 20:58'de Northumberland, Bamburgh kasabası yakınlarındaki Kuzey Doğu İngiltere kıyılarına yaklaşma niyetiyle yönünü 245 dereceye çevirdi. Başlangıçta sahile yaklaştığında henüz gün batımı olmadığından, Hess geri adım attı ve hava kararana kadar 40 dakika ileri geri zikzaklar çizdi. Bu sıralarda yardımcı yakıt depoları tükendi, bu yüzden onları denize bıraktı. Yine bu saatlerde, 22:08'de, Newcastle upon Tyne yakınlarındaki Ottercops Moss'taki İngiliz Ölçüm Yurt istasyonu, onun varlığını tespit etti ve bu bilgiyi Bentley Manastırı'ndaki Filter Odasına iletti. Kısa süre sonra başka istasyonlar tarafından tespit edildi ve uçak "Raid 42" olarak belirlendi.

Zaten havada bulunan Kraliyet Hava Kuvvetlerine (RAF) bağlı 72. Filo, 13 Nolu Grup RAF'dan iki Spitfire müdahale girişiminde bulunmak için gönderildi, ancak ülkeye izinsiz giren uçağı bulamadı. Acklington'dan saat 22:20'de gönderilen üçüncü bir Spitfire da uçağı tespit edemedi; o zamana kadar hava karanlıktı ve Hess son derece düşük bir irtifa ile uçuyordu, o kadar alçaktı ki, Chatton'daki Kraliyet Gözlemci Kolordusu (ROC) istasyonunda görevli gönüllü onu bir Bf 110 model uçak olarak doğru bir şekilde tanımlayabildi ve rakımını (15 m) olarak belirtti. ROC görevleriyle takip edilen Hess, İskoçya'ya uçuşuna yüksek hızda ve düşük irtifada devam etti ama gideceği yeri, Dungavel House'u bulamadı. Bu yüzden yönünü belirlemek için batı kıyısına yöneldi ve sonra iç bölgelere döndü. Saat 22:35'te Ayr'da bulunan 141. Filo RAF'tan gönderilen bir Boulton Paul Defiant takip etmeye başladı. Hess'in neredeyse yakıtı bitmişti, bu yüzden 6.000 fit'e (1.800 m) tırmandı ve saat 23:06'da uçaktan paraşütle atladı. Ya uçaktan atlarken ya da yere çarptığında ayak bileğinden yaralandı. Uçak, Dungavel House'un yaklaşık 12 mil (19 km) batısında saat 23:09'da yere düştü. Uçaktan inmeye zorlanmasaydı, gideceği yere daha yakın olacaktı. Hess, bu başarının hayatının en gurur verici anı olduğunu düşünüyordu.

Hess, Almanya'dan ayrılmadan önce Hitler'e İngilizlerle barış müzakerelerini başlatma niyetlerini ayrıntılı olarak yazdığı bir mektubu yardımcısı Karlheinz Pintsch'e vermişti. Pintsch, mektubu 11 Mayıs'ta öğleden sonra Berghof'ta Hitler'e teslim etti. Mektubu okuduktan sonra Hitler'in, Berghof'un tamamında çığlığı duyuldu. Hitler, müttefikleri İtalya ve Japonya'nın Hess'in hareketini Hitler'in İngilizlerle barış müzakerelerini gizlice açma girişimi olarak algılayacağından endişe ediyordu. Hitler, böyle olmadığı ile ilgili güvence vermek için Benito Mussolini ile temasa geçti. Bu nedenle Hitler, Alman basınına Hess'i, Hitler'in bilgisi veya otoritesi olmadan tamamen kendi başına İskoçya'ya uçmaya karar veren bir deli olarak nitelendirmesi emrini verdi. Müteakip Alman gazeteleri Hess'i "kandırılmış, dengesiz" olarak tanımladı ve bu da zihinsel sağlığının I. Dünya Savaşı sırasında meydana gelen yaralanmalarından dolayı etkilendiğini yazdılar. Hermann Göring ve Propaganda Bakanı Joseph Goebbels de dahil olmak üzere hükûmetin bazı üyeleri gazetelerde yazılan bu haberin bu durumun daha da kötüleştiğine inanıyorlardı, çünkü eğer Hess gerçekten zihinsel olarak hasta olsaydı, önemli bir hükûmet pozisyonuna atanmamış olması gerekirdi.

Hitler, Hess'i tüm parti görevlerinden çıkardı ve eğer Almanya'ya dönerse görüldüğü yerde gizlice vurulmasını emretti. Hess'in eski görevlerini Martin Bormann'a verdi ve Führer vekilliği görevini kaldırarak ona Parti Şansölyeliği Başkanı unvanını verdi. Bormann, Hess'in ayrılışının sağladığı fırsatı kendisine önemli bir güç sağlamak için kullandı. Bu arada Hitler, Aktion Hess isimli bir mücadele başlattı. 9 Haziran civarında yüzlerce astrolog, inanç şifacısı ve okültistin tutuklandı. Bu mücadele, Goebbels ve diğerlerinin Hess'i karalamak ve okült uygulayıcılarını günah keçisi yapmak için yürüttüğü propaganda çabasının bir parçasıydı.

Hem Hitler hem de Hess ile tanışan ABD'li gazeteci Hubert Renfro Knickerbocker, Hitler'in, Winston Churchill'e Sovyetler Birliği'nin yaklaşan işgalini bildiren ve müzakere edilmiş bir barış ve hatta Bolşevik karşıtı bir ortaklık öneren bir mesaj iletmesi için Hess'i gönderdiğini iddia etti. Sovyet lideri Joseph Stalin, Hess'in uçuşunun İngilizler tarafından yapıldığına inanıyordu. Stalin, uçuş hakkında önceden hiçbir bilgi sahibi olmadıklarında ısrar eden Churchill'e konuyu açıkladığı 1944 gibi geç bir tarihte bu inancı sürdürdü. Bazı kaynaklar Hess'in resmi bir görevde olduğunu bildirirken, Churchill daha sonra The Grand Alliance adlı kitabında kendi görüşüne göre görevin yetkilendirilmediğini belirtti. Churchill, "Bize kendi özgür iradesiyle geldi ve yetkisi olmasa da bir elçi niteliğinde bir şeye sahipti" dedi. Churchill, Hess'in planından "çılgınca bir iyilik" olarak bahsetti.

Savaştan sonra Albert Speer, Hess ile uçuşunun mantığını tartıştı ve ona "bu fikir bir rüyada doğaüstü güçler tarafından ilham edildi. İngiltere'nin imparatorluğunu garanti edeceğiz; karşılığında bize Avrupa'da özgür bir el verecek." Hess, Spandau cezaevindeyken gazeteci Desmond Zwar'a Almanya'nın iki cephede birden savaşı kazanamayacağını söyledi. "Tek bir çıkış yolu olduğunu biliyordum - ve bu kesinlikle İngiltere'ye karşı savaşmamaktı. Führer'den uçma izni almasam da söylemem gereken şeyin onun onayını alacağını biliyordum. Hitler, İngiliz halkına büyük saygı duyuyordu ... " Hess, İskoçya'ya uçuşunun "savaşı kazanmanın en hızlı yolunu" başlatmayı amaçladığını yazdı.

Teslim olması
Hess, Glasgow'un güneyindeki Waterfoot'taki Floors Çiftliği'ne indi. Paraşütüyle mücadele ederken, onu görüp yanına koşan David McLean adlı çiftçiye kendisini "Yüzbaşı Alfred Horn" olarak sahte bir isim ile tanıttı ve Hamilton Dükü için önemli bir mesajı olduğunu söyledi. McLean, Hess'e yakınlardaki kulübesine kadar götürerek yardım etti ve esiri Busby, Doğu Renfrewshire'deki karargahlarına kadar eşlik eden yerel Yurt Muhafızları birimiyle temasa geçti. Daha sonra gece yarısından sonra Giffnock'taki polis karakoluna götürüldü; üstü arandı ve eşyalarına el konuldu. Hess defalarca, Kraliyet Gözlemci Birliği'nin bölge komutanı Binbaşı Graham Donald'ın bir tercümanın yardımıyla yaptığı sorgulama sırasında Hamilton Dükü ile görüşmeyi talep etti. Sorgudan sonra Hess, yaralarının tedavi edildiği Glasgow'daki Maryhill Kışlası'na gözaltına alındı. Bu zamana kadar onu esir alanlardan bazıları, adının Horn olduğunda ısrar etmeye devam etmesine rağmen, Hess'in gerçek kimliğinden şüpheleniyordu.

Dük Hamilton, ertesi sabah Maryhill Kışlası'na geldi ve Hess'in eşyalarını inceledikten sonra mahkumla tek başına buluştu. Hess ona hemen gerçek kimliğini itiraf etti ve kaçış nedenini ana hatlarıyla açıkladı. Hamilton, Hess'e konuşmaya bir tercümanın yardımıyla devam etmeyi umduğunu söyledi; Hess, İngilizceyi iyi konuşabiliyordu, ancak Hamilton'u anlamakta güçlük çekiyordu. Hamilton'a "insanlık görevinde" olduğunu ve Hitler'in İngiltere ile "savaşı durdurmak" istediğini söyledi.

Toplantıdan sonra Hamilton, bir istihbarat görevlisinin eşliğinde Messerschmitt'in kalıntılarını inceledi, ardından Turnhouse'a döndü ve burada hafta sonu Ditchley'de olan Churchill'le görüşmek için Dışişleri Bakanlığı aracılığıyla düzenlemeler yaptı.
O gece bazı ön görüşmeler yaptılar ve Hamilton, ertesi gün Churchill ile beraber Londra'ya geri dönerek ona eşlik etti ve her ikisi de Savaş Kabinesi üyeleriyle bir araya geldi. Churchill, bir gecede Buchanan Kalesi'ne taşınan mahkumu kesin olarak teşhis etmesi için, Hess ile daha önce tanışmış olan dışişleri uzmanı Ivone Kirkpatrick'i Hamilton'a gönderdi. Bu toplantı sırasında kullanmak üzere kapsamlı notlar hazırlayan Hess, onlarla Hitler'in genişleme planlarından ve İngiltere'nin denizaşırı mülklerini elinde tutmasına izin verilmesi karşılığında Nazilerin Avrupa'da özgürce dizginlenmesine izin verme ihtiyacı hakkında uzun uzadıya konuştu. Kirkpatrick, önümüzdeki birkaç gün içinde Hess ile iki görüşme daha düzenlerken, Hamilton görevine geri döndü. Rudolf Hess, görevinin görünürdeki başarısızlığından dolayı hayal kırıklığına uğramasına ek olarak, tıbbi tedavisinin yetersiz olduğunu ve onu esir alanların zehirlemek için planlar yaptıklarını iddia etmeye başladı.

Hess'in uçuşu, varış noktası veya kaderi ile ilgili, ilk olarak 12 Mayıs akşamı Almanya'daki Münih Radyosu tarafından duyuruldu. 13 Mayıs'ta Hitler, haberi bizzat Mussolini'ye vermesi için Dışişleri Bakanı Joachim von Ribbentrop'u gönderdi ve İngiliz basınına aynı gün olaylar hakkında tam bilgi verme izni verildi. 14 Mayıs'ta karısı Ilse Hess, sonunda kocası ile ilgili haberleri Alman radyosunda yayınlanınca, kocasının yolculuktan sağ çıktığını öğrendi.

Uçağın gövdesinin iki bölümü başlangıçta David McLean tarafından gizlendi ve daha sonra ondan geri alındı. Bir parçası, onu ABD'deki bir savaş müzesine veren İngiltere Savaşı Derneği'nin eski sekreter yardımcısına satıldı; Bu 17,5x23 inç (44x58 cm) parça daha sonra Bonhams tarafından açık artırmada satıldı. Yakıt deposunun bir kısmı ve bir payanda 2014 yılında Bonhams aracılığıyla satışa sunuldu. Diğer enkazlar 11-16 Mayıs 1941 tarihleri arasında 63 Bakım Birimi tarafından kurtarıldı ve depolanmak üzere Oxford'a götürüldü. Uçağın burnunda dört makineli tüfek vardı, ancak cephanesi yoktu. Motorlardan biri RAF Müzesi'nde sergilenirken, İmparatorluk Savaş Müzesi'nde başka bir motor ve gövdenin bir kısmı sergilenmektedir.

Yargılanma ve hapis

Savaş esiri
Hess, Buchanan Kalesi'nden kısa bir süre Londra Kulesi'ne ve ardından Surrey'deki Mytchett Place adlı müstahkem bir konak olan ve önümüzdeki 13 ay kaldığı "Camp Z" olarak adlandırılan Mytchett Place'e transfer edildi. Churchill, Hess'e iyi davranılması emrini verdi, ancak gazete okumasına veya radyo dinlemesine izin verilmedi. Sahada üç istihbarat görevlisi konuşlandırıldı ve 150 asker nöbet tuttu. Haziran ayı başlarında Hess'in ailesine mektup yazmasına izin verildi. Ayrıca Hamilton Dükü'ne bir mektup hazırladı, ancak hiçbir zaman teslim edilmedi ve onunla tekrar görüşme talepleri geri çevrildi. National Archives'da yayınlanan Foreign Office dosyalarına göre, MI6'nın önde gelen Alman uzmanı ve Berlin'deki eski İngiliz Pasaport Kontrol Görevlisi Binbaşı Frank Foley, Hess'in bir yıl süren başarısız sorgulamasının sorumluluğunu üstlendi. Bu dönemde Hess'i tedavi eden psikiyatrist Dr. Henry V. Dicks ve Dr. John Rawlings Rees, onun deli olmadığını, zihinsel olarak dengesiz olduğunu, hipokondriya ve paranoyaya eğilimli olduğunu belirtti. Hess barış teklifini, 9 Haziran 1942'de yaptığı bir röportajda, daha sonra Lord Şansölye olarak görev yapan 1. Viscount Simon olan John Simon'a tekrarladı. Lord Simon, mahkumun zihinsel durumunun iyi olmadığını kaydetti; Hess zehirlendiğini ve uyumasının engellendiğini iddia etti. Akşam yemeğini gardiyanlarından birininki ile değiştirmekte ısrar ediyor ve onları analiz için yiyeceklerin örneklerini göndermeye ikna etmeye çalışıyordu.

Hess İskoçya'dayken, Churchill ve diğer İngiliz liderlerin zihinlerini kontrol eden ve onları Almanya'ya karşı mantıksız bir nefretle dolduran "gizli bir gücün" varlığını keşfettiğini iddia etti. Hess, gücün Hitler'in zihnini de kullandığını ve onun kötü askeri kararlar almasına neden olduğunu iddia etti. Yahudilerin Himmler de dahil olmak üzere başkalarının zihinlerini kontrol etmelerine izin veren psişik güçlere sahip olduğunu ve Holokost'un Almanya'yı karalama amaçlı bir Yahudi komplosunun parçası olduğunu söyledi.

16 Haziran 1942 sabahı erken saatlerde Hess, muhafızların yanından koşarak kaçtı ve Mytchett Place'deki merdiven korkuluğunun üzerinden atlayarak intihara teşebbüs etti. Aşağıdaki taş zemine düştü ve sol bacağının uyluk kemiğini kırdı. Yaralanma, koltuk değnekleriyle yürümesine izin verilmeden önce altı hafta daha yatak istirahati ile bacağın 12 hafta boyunca çekişte kalarak tutulmasını gerektirdi. Hess'i değerlendiren Kraliyet Ordusu Tıbbi Birlikten Yüzbaşı Munro Johnson, yakın gelecekte başka bir intihar girişiminin meydana gelebileceğini belirtti. Hess bu sıralarda hafıza kaybından şikayet etmeye başladı. Bu belirti ve giderek düzensizleşen davranışlarının bir kısmı kısmen bir hile olabilirdi, çünkü eğer akıl hastası ilan edilirse, Cenevre Sözleşmeleri hükümlerine göre ülkesine geri gönderilebilirdi.

Hess, 26 Haziran 1942'de Galler'in güneyinde bulunan Maindiff Mahkeme Hastanesine taşındı ve sonraki üç yıl burada kaldı. Bu tesis, ek güvenliği ve daha az korumaya ihtiyaç duyulması nedeniyle seçilmişti. Hess'in arazide yürüyüş yapmasına ve çevredeki kırsal bölgelere araba ile gezmesine izin verildi. Gazetelere ve diğer okuma materyallerine erişimi vardı; mektuplar ve dergiler yazdı. Akıl sağlığı, Dr Rees'in bakımı altında kaldı. Hess hafıza kaybından şikayet etmeye devam etti ve 4 Şubat 1945'te kendisini bir ekmek bıçağıyla bıçaklayarak ikinci bir intihar girişiminde bulundu. Yarası ciddi değildi, iki dikiş atılmasını gerektiriyordu. Almanya'nın savaşı kaybettiği için umutsuzca gelecek haftalar yemek yemedi, sadece zorla beslenmekle tehdit edildiğinde yemeye devam etti.

Almanya, 8 Mayıs 1945'te kayıtsız şartsız teslim oldu. Savaş suçlusu olarak suçlanan Hess, Uluslararası Askeri Mahkeme huzuruna çıkarıldı ve 10 Ekim 1945'te Nürnberg'e nakledildi.

Nürnberg Mahkemeleri

II. Dünya Savaşı'nın Müttefik Devletleri, Kasım 1945'ten Ekim 1946'ya kadar başlıca savaş suçlularının yargılanmasıyla başlayan bir dizi askeri mahkeme ve duruşma düzenledi. Hess, hepsi dört suçla suçlanan 23 sanığın bu ilk grubuyla yargılandı: uluslararası savaşı düzenleyen yasaları ihlal ederek suç işlemek, barışa karşı suç, savaş suçları ve insanlığa karşı suç işlemek için komplo kurmak.

Hess Nürnberg'e vardığında, İngilizler tarafından zehirlendiğini söyleyerek yanında getirdiği yiyecek örneklerini gösterdi; bunları duruşma sırasında savunması için kullanmayı teklif etti. Tesisin komutanı, Birleşik Devletler Ordusu'ndan Albay Burton C. Andrus, kendisine özel bir muameleye izin verilmeyeceğini söyledi; örnekler mühürlendi ve müsadere edildi. Hess'in günlükleri, mahkemenin geçerliliğini kabul etmediğini ve sonucun önceden belli bir sonuç olduğunu düşündüğünü gösteriyor. Mahkemeye getirildiğinde zayıftı, 65 kilogram (143 lb) ağırlığındaydı ve iştahı zayıftı, ancak sağlıklı olduğu kabul edildi. Robert Ley adlı sanıklardan biri 24 Ekim'de hücresinde kendini asmayı başardığı için kalan mahkumlar günün her saati izlendi. Daha önceki intihar girişimleri nedeniyle, Hess hücresinden çıktığı her defasında bir nöbetçiye kelepçelendi.

Hess, gelişinden hemen sonra, ölüm cezasından kaçınma umuduyla sahte olabilecek hafıza kaybı yaşamaya başladı. Nürnberg'deki baş psikiyatrist, ABD Ordusu'ndan Douglas Kelley, sanığın "temel paranoid ve şizoid kişiliğe aşılanmış, kısmen gerçek ve kısmen sahte olan, esasen histerik tipte gerçek bir psikonevrozdan muzdarip olduğu" görüşünü verdi ama onu yargılanmaya uygun buldu. Eski sekreterlerini getirmek ve eski haber filmlerini göstermek de dahil olmak üzere hafızasını tetiklemek için çaba gösterildi, ancak bu uyaranlara cevap vermemekte ısrar etti.  Hess'in 30 Kasım'da mahkemeye ifade vermesine izin verildiğinde, taktik olarak hafıza kaybı numarası yaptığını kabul etti.

İddia makamının Hess aleyhindeki davası 7 Şubat 1946'dan itibaren Mervyn Griffith-Jones tarafından sunuldu. Hess'in konuşmalarından alıntı yaparak, Hess'in Hitler'in uluslararası hukuka aykırı bir saldırı savaşı yürütme planlarından haberdar olduğunu ve kabul ettiğini göstermeye çalıştı. Hess, zorunlu askerlik hizmeti gerektiren kararname, Nürnberg ırk yasaları ve fethedilen Polonya topraklarını Reich ile birleştiren bir kararname de dahil olmak üzere önemli hükûmet kararnamelerini imzaladığı için, rejimin eylemlerinin sorumluluğunu paylaşması gerektiğini ilan etti. Almanya'nın Sovyetler Birliği'ni işgalinden yalnızca altı hafta önce Hess'in İskoçya'ya yaptığı seyahatin zamanlamasının, Hess tarafından İngilizleri savaşın dışında tutma girişimi olarak görülebileceğini belirtti. Hess, savcılık davasının yarısında, Şubat ayının sonunda hafıza kaybı semptomları göstermeye başladı.

Hess'in savunması için dava, 22-26 Mart tarihleri arasında avukatı Dr. Alfred Seidl tarafından sunuldu. Hess, imzaladığı birçok kararnamenin sorumluluğunu kabul ederken, bu konuların egemen bir devletin iç işleyişinin bir parçası olduğunu ve dolayısıyla bir savaş suçları davasının kapsamı dışında olduğunu söyledi. NSDAP/AO'nun başı olan Ernst Wilhelm Bohle, Hess'in adına tanıklık etmesi için kürsüye çağırıldı. Griffith-Jones, örgütün çeşitli ülkelerdeki casusluğu hakkında sorular sunduğunda, Bohle casusluk gibi savaşçı faaliyetlerin izni veya bilgisi olmadan yapıldığına tanıklık etti. Seidl, NSDAP/AO'nun casusluk yaptığı ve savaşı kışkırttığı iddialarını çürüten diğer iki tanığı, eski Stuttgart belediye başkanı Karl Strölin ve Hess'in kardeşi Alfred'i çağırdı. Seidl, 25 Temmuz'da savunma davasının bir özetini sundu ve burada komplo suçlamasını çürütmeye çalışarak tüm önemli kararları Hitler'in tek başına verdiğine işaret etti. Hess'in, Mayıs 1941'de Almanya'dan ayrıldıktan sonra meydana gelen hiçbir olaydan sorumlu tutulamayacağını belirtti. Bu arada Hess zihinsel olarak çevresindeki olanlardan koptu, ailesinin ziyaretlerini reddetti ve gazete okumayı da reddetti. Hess, kapanış açıklamalarının son gününde 31 Ağustos 1946'da mahkeme heyetine karşı tekrar konuştu ve burada uzun bir açıklama yaptı.

Rudolf Hess Nürnberg Mahkemesi'nde kendisine verilen son söz hakkında şunları söylemiştir:

Mahkeme, 30 Eylül'de karar vermeden önce yaklaşık iki ay boyunca müzakere etti ve sanıklara 1 Ekim'de bireysel olarak cezaları açıklandı. Hess iki nedenle suçlu bulundu: barışa karşı suçlar (bir saldırı savaşını planlamak ve hazırlamak) ve diğer Alman liderlerle suç işlemek için komplo kurmak. Savaş suçlarından ve insanlığa karşı suçlardan suçsuz bulundu. Duruşmada hapis cezası alan yedi Nazi den biri olarak ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı. Bu yedi kişi, uçakla 18 Temmuz 1947'de Berlin'deki Spandau'daki Müttefik askeri hapishanesine nakledildi. Mahkemenin Sovyet üyesi Tümgeneral Iona Nikitchenko, Hess'in cezasına muhalefet eden bir belge sundu; ölüm cezasının gerekli olduğunu belirtti.

Spandau Hapishanesi
Spandau, Birleşik Krallık, Fransa, Amerika Birleşik Devletleri ve Sovyetler Birliği temsilcilerinden oluşan Almanya'nın askeri işgalinden sorumlu yönetim organı olan Müttefik Kontrol Konseyi'nin kontrolüne alındı. Her ülke, dönüşümlü olarak bir ay boyunca hapishane gardiyanı tedarik etti. Mahkumlara tıbbi muayeneler yapıldıktan sonra - Hess vücudunun aranmasını reddetti ve zorla tutulması gerekti - hapishane kıyafetleri verildi ve kaldıkları süre boyunca kendilerine hitap edilen numaralar verildi. Hess 7 numaraydı. Hapishanenin küçük bir kütüphanesi vardı ve mahkumların ek okuma materyalleri için özel talepte bulunmalarına izin verildi. Yazma materyalleri sınırlıydı; her mahkuma, mektuplar için ayda dört parça kağıt alma izni verildi. İzinsiz birbirleriyle konuşmalarına izin verilmedi ve tesiste çalışmaları, temizlik ve bahçe işlerine yardımcı olmaları bekleniyordu. Mahkumlar, birbirinden yaklaşık 9 metre aralıklarla her gün bir saat süreyle cezaevi çevresinde açık havada yürüyüşe çıkarıldı. Zaman geçtikçe bazı kurallar daha rahat hale getirildi.

Ziyaretçilerin ayda yarım saat gelmesine izin verildi ancak Hess, Batı Berlin'deki İngiliz Askeri Hastanesi'nde delinmiş ülser nedeniyle hasta olduğu Aralık 1969'a kadar ailesinin kendisini ziyaret etmesini yasakladı. Bu sırada oğlu Wolf Rüdiger Hess 32 yaşında ve Ilse Hess 69 yaşındaydı; Hess'i 1941'de Almanya'dan ayrıldığından beri görmemişlerdi. Bu hastalıktan sonra ailesinin düzenli olarak ziyaret etmesine izin verdi. Torunlarının fotoğraflarını ve filmlerini sık sık getiren kayınpederi Andrea, özellikle hoş karşılanan bir ziyaretçi oldu. Hess'in tutsak olduğu süre boyunca hem zihinsel hem de fiziksel sağlık sorunları devam ediyordu. Karın ağrıları olduğunu iddia ederek gece ağlıyordu. Yemeğinin zehirlendiğinden şüphelenmeye devam etti ve hafıza kaybından şikayet etti. 1957'de onu muayene eden bir psikiyatrist, bir akıl hastanesine nakledilecek kadar hasta olmadığına karar verdi. Hess, 1977'de tekrar intihara teşebbüs etti.

Hess, hastanede kaldığı süre dışında, hayatının geri kalanını Spandau Hapishanesinde geçirdi. Mahkum arkadaşları Konstantin von Neurath, Walther Funk ve Erich Raeder 1950'lerde sağlık durumlarının kötüleşmesi nedeniyle serbest bırakıldılar; Karl Dönitz, Baldur von Schirach ve Albert Speer ceza sürelerini doldurdular ve serbest bırakıldılar; Dönitz 1956'da, Schirach ve Speer 1966'da ayrıldı. 600 hücreli hapishane, 1966'dan Hess'in 1987'deki ölümüne kadar, tahmini yıllık maliyeti 800.000 DM olan tek mahkum için tutulmaya devam etti. 1980'lerde koşullar ilk yıllara göre çok daha iyiydi; Hess'in hücre bloğunda daha özgürce hareket etmesine, kendi rutinini belirlemesine ve televizyon, film, kitap okuma ve bahçecilik dahil kendi faaliyetlerini seçmesine izin verildi. Bahçeye kolayca ulaşabilmesi için bir asansör kuruldu ve 1982'den itibaren kendisine bir sağlık görevlisi sağlandı.

Hess'in avukatı Alfred Seidl, 1947 gibi erken bir tarihte serbest bırakılması için çok sayıda itirazda bulundu. Bunlar, esas olarak Sovyetlerin teklifi defalarca veto etmesi nedeniyle reddedildi. Spandau Batı Berlin'de bulunuyordu ve varlığı Sovyetlere şehrin bu bölümünde bir yer sağlamıştı. Ek olarak, Sovyet yetkilileri Hess'in 1941'de ülkelerine bir saldırının yaklaştığını bilmesi gerektiğine inanıyorlardı. 1967'de oğlu Wolf Rüdiger Hess, babasının tahliyesi için bir kampanya başlattı ve Birleşik Krallık'taki Geoffrey Lawrence ve Batı Almanya'daki Willy Brandt gibi politikacıların desteğini topladı, ancak mahkumun ileri yaşına ve sağlığı kötüye gitmesine rağmen işe yaramadı. 1967'de Wolf Hess, Eylül ayına kadar Hess'in serbest bırakılmasını isteyen bir dilekçeyle 700 imza toplayan bir dernek kurdu. 1974'e gelindiğinde 350.000 kişi dilekçeyi imzalamıştı. Amerikalı tarihçi Norman Goda, Hess'i serbest bırakmak için kampanya yürütenlerin, tutukluluğunun acımasızlığını rutin olarak abarttığını yazdı. Goda, Wolf Hess'in babasını serbest bırakma çabalarının, babasının suçlu olup olmadığı sorusuyla babasının insani gerekçelerle salıverilmeyi hak edip etmediği sorusunu birleştirerek nihayetinde geri teptiğini belirtir. Wolf, İngiltere'nin işlediği "savaş suçunu" gizlemek için babasını haksız yere hapsettiğini savundu ve eğer Churchill, Hess'in Mayıs 1941'de barış teklifini kabul etseydi milyonlarca hayatın kurtarılabileceğini savundu. 1973'te İsrail dışişleri bakanı Abba Eban, Hess'in savunucularının iddia ettiği kadar kötü muamele görmediğini ve cezasının tamamını çekmesi gerektiğini iddia etti.

Eylül 1979'da yapılan tıbbi testler, Hess'in potansiyel olarak ölümcül prostat kanserinden muzdarip olduğunu gösterdi. 8 Eylül 1979 tarihli bir mektupta Hess, serbest bırakılmadığı takdirde tedaviyi reddedeceğini, "haksız yere mahkum edilmiş bir adam" olarak özgürlüğü hak ettiğini ve ölürse, onun ölümü İngiltere, Fransa, Sovyetler Birliği ve Amerika Birleşik Devletleri liderlerinin vicdanına olacağını açıkladı. Cyrus Vance şöyle yazdı: "Mantıksızlığın başlangıcını temsil etmenin ötesinde, Hess'in iyi düşünülmüş girişimi tıbbi durumunu serbest bırakmaya zorlamak için kullanmaktır". İngiltere Dışişleri Bakanı Lord Carrington, Hess'in serbest bırakılması için çağrıda bulundu, ancak Sovyet Dışişleri Bakanı Andrey Gromıko, Hess'in hiçbir zaman "pişman olmanın gölgesini bile göstermediği" ve hala masum olduğunu iddia ettiği gerekçesiyle reddetti. Gromıko, birçok kişinin Hess'in serbest bırakılmasını yanlış bir mahkumiyetin teyidi olarak kabul edeceğini de söyledi. Hess'in Batı Almanya'daki neo-Nazi gruplarına başvurması, Sovyetlerin onun serbest bırakılmasını düşünme konusundaki isteksizliğini daha da artırdı.

Hess özür dilemeyen bir Nazi ve Yahudi düşmanı olmaya devam etti; bu genellikle, onu zararsız bir yaşlı adam olarak tasvir eden, serbest bırakılmasını savunanlar tarafından göz ardı edildi. Hess, serbest bırakılırsa medyaya hiçbir açıklama yapmayacağına söz vererek kendini serbest bırakma çabalarını daha da engelledi ve yapmayı planladığı açıklamaların taslaklarını defalarca yazdı. 25 Haziran 1986'da bir Sovyet muhafız, Spandau'daki papaz Charles Gabel'i Hess tarafından yapılan bir açıklamayı dışarıya kaçırmaya çalışırken yakaladı ve Gabel'in kovulmasına neden oldu. Hess belgeyi başlangıçta 1946'daki Nürnberg duruşmasında açılış adresi olarak yazmıştı ve yargıçlar onu kısa kestikten sonra tam olarak teslim edememişti. Hess, Ekim 1946'da açıklamanın bir kopyasını Sir Oswald Mosley'e postalamaya çalıştı, ancak mektup ABD'li gardiyanlar tarafından ele geçirildi. Hess'in açıklaması (hem 1946 versiyonu hem de 1986 versiyonu) Almanya'nın Sovyetler Birliği'ne yönelik saldırısının önleyici olduğunu iddia ediyordu; Sovyetler Birliği'nin Almanya'ya saldırmayı planladığına dair çok büyük kanıtlar olduğunu iddia etti. Açıklamasında, İngiltere'yi Sovyetlerin "Avrupa medeniyetine" ve tüm dünyaya yönelik tehlikesinden haberdar etmek amacıyla İskoçya'ya uçuşunu Hitler'e bildirmeden yapmaya karar verdiğini söyledi. Uyarısının İngiltere'nin Almanya ile savaşı bitirmesine ve Sovyetler Birliği'ne karşı mücadeleye katılmasına neden olacağına inanıyordu.

Yıllar boyunca tek dostu 1964'te hapishanenin komutanı olarak atanan ABD'li Yarbay Eugene K. Bird idi. İkisi arasında yüzlerce saat süren tartışmalardan sonra, aralarında dostane bir ilişki gelişmişti. Mart 1971'de, Berlin'deki Bird'ün amirleri, Hess hakkında bir kitap yazarken Bird'ün Hess ile işbirliğinden haberdar oldular. Ev hapsine alındı ve sonunda Spandau Hapishanesi Komutanı olarak görevinden istifa etti. Bu olay aslında askeri kariyerine de son verdi. Bird 1974'te Hess ile ilişkisini anlattığı bir kitap yazdı.

Ölüm ve sonrası
Hess, 17 Ağustos 1987'de 93 yaşında, hapishane bahçesinde okuma odası olarak kurulan bir yazlık evde öldü. Lambalardan birinden bir uzatma kablosu aldı, bir pencere mandalına bağladı ve kendini astı. Cebinde, yaptıkları her şey için ailesine teşekkür eden kısa bir not bulundu. Öldüğünde 93 yaşındaydı ve Almanya'daki en yaşlı mahkûmdu. Dört Mihver ülkesi, 17 Eylül'de ölümün intihar olduğuna karar veren bir bildiri yayınladı. Başlangıçta nasyonal sosyalizm sempatizanları tarafından ve medyanın ilgisini veya gösterileri önlemek için gizli bir yere gömüldü. Ölümünün hemen ardından Spandau hapishanesi, bir neo-Nazi türbesi haline gelmesini önlemek için yıkılmıştır. Rudolf Hess 17 Mart 1988'de Wunsiedel'de bir aile mezarlığına yeniden gömüldü. 1995 yılında Rudolf Hess'in ölen eşi de onun yanına gömülmüştür.

Hess'in avukatı Alfred Seidl, kendisini öldürecek kadar yaşlı ve zayıf olduğunu düşünüyordu. Oğlu Wolf Rüdiger Hess defalarca babasının İngiliz Gizli Haber Alma Servisi tarafından savaş sırasında İngilizlerin işledikleri savaş suçları hakkında bilgi vermesini engellemek için öldürüldüğünü iddia etti. Abdallah Melaouhi, 1982'den 1987'ye kadar Hess'in sağlık görevlisi olarak görev yapmıştı; benzer bir konuda kendi yayınladığı bir kitap yazdıktan sonra yerel bölge parlamentosunun Göçmenlik ve Entegrasyon Danışma Konseyi'ndeki görevinden ihraç edildi. İngiliz hükûmeti tarafından 1989 yılında yapılan bir soruşturmaya göre, mevcut kanıtlar Hess'in öldürüldüğü iddiasını desteklemedi ve Başsavcı Sir Nicholas Lyell daha fazla soruşturma yapılması için hiçbir gerekçe görmedi. Otopsi sonuçları, Hess'in kendini öldürdüğü sonucunu destekledi. 2012'de gizliliği kaldırılan ve yayınlanan bir rapor, Hess'in öldürülüp öldürülmediğine dair soruların tekrar sorulmasına yol açtı. Tarihçi Peter Padfield, cesedin üzerinde bulunan intihar notunun, Hess'in 1969'da hastaneye kaldırıldığı sırada yazılmış gibi göründüğünü yazdı.

Almanya ve Avrupa'daki neo-Naziler, Wunsiedel'de her yıl gerçekleşen Hess'in ölüm yıl dönümü için bir anma yürüyüşü, benzeri gösteriler ve toplantılar düzenlediler. Bu toplantılar, 1991 yılından 2000 yılına kadar neo-Naziler tarafından diğer şehirler ve ülkelerde (örneğin, Hollanda ve Danimarka gibi) yapıldı. Neo-Nazi hac ziyaretlerini durdurmak için, mahalle konseyi 2011'de süresi dolduğunda mezar alanının kira sözleşmesinin uzatılmasına izin vermemeye karar verdi.
Ailesinin nihai rızasıyla Hess'in mezarı 20 Temmuz 2011'de yeniden açıldı. Kalıntıları yakıldı ve külleri aile üyeleri tarafından denize saçıldı. "Ich hab's gewagt" ("Cesaret ettim") kitabesini taşıyan mezar taşı yıkıldı. Spandau Hapishanesi, neo-Nazi tapınağı haline gelmesini önlemek için 1987'de yıkıldı.

Spandau mahkumunun aslında Hess olmadığına dair bir efsane 2019'da çürütüldü. Walter Reed Ordu Tıp Merkezi'nden Sherman McCall ve Salzburg Üniversitesi'nden Jan Cemper-Kiesslich tarafından yapılan bir DNA testi çalışması, mahkumun Y kromozom DNA markörleri ile Hess'in yaşayan erkek akrabasınınkiler arasında yüzde 99.99'luk bir eşleşme gösterdi.

Komplo teorileri
Rudolf Hess'in ölümüne ilişkin çeşitli çelişkiler vardır. İngiliz kaynaklarına göre Hess elektrik kablosuyla kendisini asarak intihar etmiş fakat Hess'in ailesinin iddialarına göre 93 yaşında yaşlı bir adamın bunu yapması olanaksızdır. Çeşitli çevrelere göre İngiliz MI6 ajanları tarafından hapishane bahçesinde vurularak infaz edilmiştir. Bunun sebebi o günlerde Hess'in çeşitli çevrelerden artık tahliye edilmesi isteğiydi. Çok yaşlanmış olduğu için batılı devletler onu serbest bırakmak istedilerse de Sovyetler'e bunu kabul ettiremediler. Eylül 2013'te üzerindeki gizliliği 25 yıl sonra kalkan bir iç yazışmada, Hess'in İngiliz Gizli Servisi ajanları tarafından öldürüldüğünü iddia eden 1987 tarihli bir doktor raporunun ortaya çıkması üzerine, Hess'in ölümüne dair tartışmalar yeniden alevlendi.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 İzleti: Türkçe Hitler - Rudolf Hess'in Son Sözleri.
 Interview with eyewitness of Hess's crash-landing outside Glasgow
 Rudolf Hess's relationship to Rudolf Steiner's Anthroposophy
 Correspondence on Rudolph Hess's incarceration held by the National Archives of the United Kingdom
 Mail firm issues stamps of Hitler deputy Reuters 22 Mayıs 2008

1894 doğumlular
1987 yılında ölenler
Nazi Almanyası bakanları
Alman Naziler
20. yüzyıl Alman siyasetçileri
Alman savaş tutsakları
SS-Obergruppenführer
SA subayları
Nürnberg Uluslararası Askerî Ceza Mahkemesi'nce suçlu bulunanlar
İntihar eden siyasetçiler
İntihar eden naziler
Cezaevinde ölen Almanlar
Cezaevinde gözaltında intihar eden Naziler
Müebbet hapse mahkûm edilen Almanlar
Birahane Darbesi'nde yer almış Naziler
Holokost failleri

Rudolf Hess


Las Cortes generales catalanas de Montblanch de 1414 fueron convocadas por el rey Fernando.

En estas Cortes, el rey recibió las críticas del diputados contra el nombramiento de castellanos para los cargos de la Generalidad. Se quejaron también de las irregularidades en la administración de justicia real y de la creación de imposiciones arbitrarias.

Esta Cortes se cerraron precipitadamente y no se eligieron nuevos diputados, ya que estaba en vigor el nuevo sistema de elección por trienios acordado en las Cortes de Barcelona de 1413.

Bibliografía
Historia de la Generalidad de Cataluña y sus Presidentes. Barcelona: Enciclopèdia Catalana, 2003. ISBN 84-412-0884-0

Cortes de Montblanch
España en 1414
Historia de Cataluña: siglo XV
Política en 1414

Cortes de Montblanch (1414)


Monas est un genre d'algues de la famille des Ochromonadaceae de la classe des Chrysophyceae.

Liste d'espèces
Selon  :

 Monas affinis Skuja
 Monas arhabdomonas H.Meyer
 Monas coronifera Skuja
 Monas cylindrica Skuja
 Monas dangeardii Lemmermann
 Monas mediovacuolata Skuja
 variété Monas mediovacuolata var. facilis Skuja
 Monas mica O.F.Müller
 Monas minima Meyer
 Monas neglecta Skuja
 Monas profunda Skuja
 Monas socialis (Ehrenberg) Lemmermann
 Monas uniguttata Skuja

Notes et références

Références taxinomiques

Chrysophyceae
Genre d'algues (nom scientifique)

Monas (algue)


Milena Rudež (rođ. Đurović, Kalimanići, 1958.) bosanskohercegovačka i danska pjesnikinja, književnica, arhitektica i prevoditeljica.

Životopis
Školovala se u Sarajevu (osnovna škola Franjo Kluz, gimnazija Ognjen Prica i Arhitektonski fakultet) i Beogradu (postdiplomski studij iz urbanizma na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu 1987. – 1988.). Živjela je u Sarajevu trideset godina, gdje je radila kao arkitekta i bavila se arhitektonskom kritikom kao saradnik 3. programa Radio Sarajeva, Informacija Društva arhitekata Sarajeva i časopisa Udruženja hrvatskih arhitekata Čovjek i prostor.

Bila je član Književne omladine Sarajeva, studentskog KUD-a Slobodan Princip Seljo i Društva arhitekata Sarajeva. Krajem 1992. kao izbjeglica dolazi u Dansku, gdje volontira na odjeljenju za urbanizam na Det Kongelige Kunstakademi i uključuje se u aktivnosti Danskog udruženja pisaca, a zatim zapošljava kao dvojezična učiteljica, arhitektica i projekt menadžerica. Od 1996. počinje prevoditi i pisati poeziju i na danskom jeziku.

Debitovala je u Sarajevu s pričom objavljenom u Našim danima. Prvu pjesničku zbirku Dnevnik slijepog putnika objavluje 1987. (izdavač Veselin Masleša, Sarajevo), a drugu o ratnom i izbjegličkom iskustvu Den blinde rejsende fra Sarajevo / Slijepi putnik iz Sarajeva u Kopenhagenu 2002. Nekoliko pjesama iz zbirke Den blinde rejsende fra Sarajevo objavljene su u knjizi Og Balkan kom til Danmark: om at være nærområde til krig og folkemord (redakcija Niels-Jørgen Nehring i Birte Weiss, Aarhus Universitetsforlag) 2015. Knjigom poezije Svijet iza stakla /Verden bag glasset (Banja Luka, 2010.) osvojila je književnu nagradu Kočićevo pero 2011. Pjesmom Tilståelsen til Sara (Priznanje Sari), napisanom na danskom, pobijedila je na književnom konkursu povodom Evropske godine borbe protiv rasizma 1997. Njene pjesme i priče su objavljivane u mnogim časopisima, a dio pjesničke zbirke Lica i gradovi (Adresa, Novi Sad 2015.) u časopisu za obrazovanje, kulturu i umjetnost Katedra 2016, br. 4-5 (SPKD Prosvjeta, Prijedor i Kuća poezije, Banja Luka).

Njena poezija i prevodi danske moderne poezije i proze objavljivani su u obliku knjiga i u književnim časopisima u Bosni i Hercegovini, Srbiji i Hrvatskoj, pored ostalih u časopisu Riječ i Susreti iz Brčkog, Odjek i Bosanska vila iz Sarajeva, Mostovi i Balkanski književni glasnik iz Beograda, te Tema iz Zagreba. Zastupljena je u antologiji Izgubljene zvijezde – prigodna stopjesmica bosanskohercegovačkih pjesnikinja od 1908. do 2008. O njenoj poeziji su pisali kako danski tako i bh. književni kritičari, pored ostalih Sead Husić, Muris Bajramović, Naida Mujkić i Izet Muratspahić.

Pjesme Milene Rudež su prevedene na danski, engleski, njemački, francuski, arapski i španski. Njena poezija na danskom je objavljena u više danskih antologija, dnevnih novina i časopisa (Politiken, Information, Tidsskriftet Det Poetiske Bureau i drugi), a na više jezika u DIOGEN pro culture magazine.

Bila je inicijatorica i urednica dansko-bosanskohercegovačkog književnog časopisa Poet, u kojem su dvojezično objavljivana djela danskih pisaca i pisaca s područja bivše Jugoslavije. Napisala je introdukcioni tekst o romanu Meše Selimovića Derviš i smrt u antologiji svjetske književnosti Verdenshistorier – en alternativ kanon (Svjetske priče – alternativni kanon) za danske osnovne škole. Bila je inicijatorica i jedan od urednika i prevodilaca antologije Ny lyrik fra Bosnien-Hercegovina (Det Poetiske Bureaus Forlag, 2018.) u kojoj su predstavljena 43 bosanskohercegovačka pjesnika. Za uredništvo ove dvojezične knjige nagrađena je na Međunarodnom sajmu knjiga u Sarajevu 2019.

Prevela je s danskog na bošnjački, hrvatski i srpski petnaest knjiga, pored ostalih Izabrane bajke od H. C. Andersena , Kelti u Evropi   i Velika boginja od Toni Liversage, izabrane pjesme Erika Stinusa Ostaci pejzaža i izabrane Dječje rime Halfdana Rasmussena.

Članica je Danskog PEN centra i Bosanskohercegovačkog društva pisaca, prevodilaca i bibiotekara u Švedskoj.

Književna djela

 Dnevnik slijepog putnika (Den blinde rejsendes dagbog), Veselin Masleša, Sarajevo, 1987.
 Den blinde rejsende fra Sarajevo / Slijepi putnik iz Sarajeva, Attika, Kopenhagen, 2002. (prevele na danski Toni Liversage i Anne Marie Bjerg)
Svijet iza stakla / Verden bag glasset, Zadužbina Petar Kočić, Banja Luka, 2010.
Lica i gradovi, Adresa, Novi Sad, 2015.
Свет зад стаклото, Izraz, Skopje, 2019. (prevele na makedonski Seida Beganović i Milena Rudež)

Pjesničke antologije i zbornici

 Mellem land og land, 1995.
Mellem gode mennesker, 2000.
 Nye nordiske landskaber, 2003.
 Nye stemmer, 2007.
 Izgubljene zvijezde, 2008.
 Susreti / Begegnungen, 2010.
 Schritte / Koraci, 2011.
 Između dva sveta / Zwischen Zwei Welten, 2013.
 117 stemmer, 2013.
 Zbornik savremene ljubavne poezije, 2014.
 Gammelbogen II, 2014.
 The Second Genesis - An Anthology of Contemporary World Poetry, 2014.
 Med og uden smykker, 2016.
 Ny lyrik fra Bosnien-Hercegovina, 2018.

Nagrade

 Nagrada za književno djelo na danskom državnom konkursu povodom obilježavanja Evropske godine borbe protiv rasizma 1997. (prva nagrada)
 Nagrada Kočićevo pero 2011. (za knjigu poezije Svijet iza stakla / Verden bag glasset)
 Nagrada Međunarodnog sajma knjiga u Sarajevu 2019. za uredništvo bh. antologije Ny lyrik fra Bosnien-Hercegovina

Izvori

Bosanskohercegovački književnici
Bosanskohercegovački pjesnici
Životopisi, Sarajevo

Milena Rudež


Saint-Imier er en kommune i Schweiz i kanton Bern med  indbyggere. Den er beliggende i den fransktalende administrative distrikt Jura Bernois.

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i Schweiz
Frie rigsstæder

Saint-Imier


Le tsunami du Tafjord, en norvégien nynorsk , en norvégien bokmål , littéralement en français « catastrophe du Tafjord », est un tsunami qui s'est produit le  dans le Tafjord, une branche du Storfjord, en Norvège, dans le comté de Møre et Romsdal. Provoqué par un glissement de terrain d'environ deux millions de mètres cubes de roches du Langhammaren sur plus de  de hauteur, il entraîne la formation de vagues dont la hauteur maximale est estimée à . Certaines d'entre elles hautes de près de seize mètres atteignent les villages de Tafjord, Fjørå et Stranda, causant la mort de quarante personnes et de nombreuses destructions.

Dans la culture
Le glissement de terrain et le tsunami ont inspiré les scénaristes du film norvégien de 2015  dont l'histoire est transposée au glissement de terrain de l'Åkerneset et au village de Geiranger, dans les fjords voisins du Sunnylvsfjord et du Geirangerfjord.

Références

Catastrophe en Norvège
Tafjord
Tafjord
Møre og Romsdal
1934 en Norvège

Tsunami du Tafjord


Vepr (K-157) ( literally means "wild boar") is a Project 971 Shchuka-B (also known by the NATO reporting name Akula-II) class nuclear-powered attack submarine of the Russian Navy.  Her keel was laid down on 16 June 1990 by Sevmash. She was launched on 10 December 1994, commissioned on 25 November 1995, and homeported in Gadzhievo. Vepr is armed with four 533 mm torpedo tubes which can use Type 53 torpedoes, RPK-6 or the RPK-2 missiles - older type and Kalibr type armament, naval mines, and four 650 mm torpedo tubes which can use Type 65 torpedoes, or the RPK-7 missile.

1998 incident
Shortly before midnight, 10 September 1998, Vepr was in port at Severomorsk with crew of its sistership K-461 Volk aboard.

Alexander Kuzminykh, a 19-year-old seaman who was being detained on punishment charges, broke out from his quarters, killed his guard by stabbing him with a chisel, then seized his AKS-74U assault rifle and shot dead five more sailors.  He then took two hostages, whom he later killed.

He barricaded himself in the torpedo room, and for 20 hours repeatedly threatened to set a fire to detonate the torpedoes.  While Vepr had no nuclear weapons and her reactor was shut down, the detonation of her torpedoes while she was tied up at the dock would have ruptured her reactor, creating what the regional director of the Federal Security Service (FSB), Vladimir Prikhodko described as "a nuclear catastrophe ... a second Chernobyl."

Attempts to persuade him to surrender failed. Kuzminykh's mother was flown to the naval base but was unable to persuade her son to give himself up.  The situation remained a standoff until early on the morning of 12 September, when a special anti-terrorist commando unit of the Russian Federal Security Service (FSB) stormed the torpedo room.  Early reports indicated that he had been killed by the FSB, but later reports indicated that he committed suicide.  FSB officers regretted that "there was no way to preserve Alexander Kuzminykh's life."

Kuzminykh was found fit when he was conscripted at a St. Petersburg enlistment office, even though he had suffered from a mental disorder and had been inhaling intoxicants. When Kuzminykh volunteered for the submarine service, he passed additional medical and psychiatric tests with high marks.

Refurbishment
The submarine was the first of the Akula classes (Project 971 and 971U) to be refurbished. All of them will be equipped to carry the Kalibr type missiles. Vepr rejoined the Northern Fleet in March 2020. It is expected to remain in service for another 25–30 years. In July 2022, the submarine was monitored on the surface by NATO naval forces as she transitted from the Northern Fleet to the Baltic in company with the Yasen-class submarine Severodvinsk.

References

External links
 deepstorm.ru// K-157

Akula-class submarines
Ships built in the Soviet Union
Ships built by Sevmash
1994 ships
Ships of the Russian Northern Fleet
Submarines of Russia

Russian submarine Vepr