Survivor Series 2007 a fost ce-a de-a douăzecișiuna ediție a pay-per-view-ului anual Survivor Series organizat de World Wrestling Entertainment. A avut loc pe data de 18 noiembrie 2007 în arena American Airlines Arena din Miami, Florida.

Rezultate
 CM Punk i-a învins pe The Miz și John Morrison păstrându-și campionatul ECW Championship (07:56)
 Punk l-a numarat pe Miz dupa un "Go To Sleep".
 Mickie James, Maria, Torrie Wilson, Michelle McCool și Kelly Kelly le-au învins pe Beth Phoenix, Jillian Hall, Layla, Melina și Victoria într-un 10 diva tag team match (04:42)
 Mickie a numărato pe Melina după un "Long Kiss Goodnight".
 Lance Cade și Trevor Murdoch i-au învins pe Hardcore Holly & Cody Rhodes păstrându-și campionatele WWE World Tag Team Championship (07:18)
 Murdoch l-a numărat pe Rhodes după un "Ace of Spades".
 Team Triple H (Jeff Hardy, Kane, Rey Mysterio și Triple H) a învins Team Umaga (Big Daddy V, Finlay, Mr. Kennedy, Montel Vontavious Porter și Umaga) într-un 4-on-5 Survivor Series elimination match (22:08)
 Hardy l-a numărat pe Umaga după un "Pedigree" a lui HHH și un "Swanton Bomb".
 The Great Khali l-a învins pe Hornswoggle prin descalificare (03:16)
 Finlay a intervenit atacândul pe Khali cu Shillelagh.
 Randy Orton (c) l-a învins pe Shawn Michaels păstrându-și campionatul WWE Championship (17:48)
 Orton l-a numărat pe Michaels după un "RKO".
 Dacă Michaels folosea "Sweet Chin Music" ar fi fost descalificat iar dacă Orton era descalificat pierdea campionatul.
 Batista (c) l-a învins pe The Undertaker într-un Hell in a Cell match păstrându-și campionatul WWE World Heavyweight Championship (21:24)
 Batista l-a numărat pe Taker după un "Con-Chair-To" a lui Edge.
 După meci, Edge l-a atacat pe Taker cu un scaun.

Evenimente pay-per-view WWE
Survivor Series

Survivor Series (2007)


Calea ferată Alunu–Seciurile, o secție feroviară nefinalizată care urma să completeze magistrala București–Târgu Jiu.

În a doua parte a anilor 1980 s-a dat startul construcției unui tronson de 8 km de cale ferată între localitățile Alunu din județul Vâlcea și Seciurile din județul Gorj. Pe plan local, în conexiune cu calea ferată Băbeni–Alunu și calea ferată Târgu Cărbunești–Seciurile, acest tronson urma să realizeze o legătură feroviară directă între Râmnicu Vâlcea și Târgu Jiu, iar pe plan național, împreună cu tronsonul Vâlcele - Bujoreni Vâlcea, urma să reducă distanța dintre București și Petroșani cu 91 km. Lucrările la tronsonul Alunu–Seciurile au demarat în anul 1987, abordându-se mai întâi cele mai complexe lucrări de artă de pe traseu: construcția Viaductului Alunu (Poziție pe hartă) și săparea a trei tuneluri (Roșia, Seciuri și Dobrana). Termenul de finalizare a lucrării era anul 1991. Până în 1989 au fost ridicate pilele viaductului, montat parțial tablierul, străpuns Tunelul Seciuri, străpuns și finalizat Tunelul Roșia (ambele în lungime de circa 600 m), străpuns parțial (circa 550 m) Tunelul Dobrana și realizate câteva porțiuni de terasament.

Lucrările la acest tronson de cale ferată au fost abandonate după 1990. Scutul de săpat folosit pentru executarea Tunelului Dobrana a fost părăsit în interiorul galeriei și componente ale lui au fost furate. Alunecările de teren datorate exploatărilor de cărbune de suprafață din zonă au distrus o parte din terasamentele executate și o parte din stația Seciurile.

Referințe

Alunu–Seciurile
Transportul în județul Gorj
Transportul în județul Vâlcea
Mari lucrări inutile din România

Calea ferată Alunu–Seciurile


Die Integrated School of Ocean Sciences (ISOS) ist die zentrale Plattform für Promovierende innerhalb der Meereswissenschaften in Kiel und Teil des Exzellenzclusters 'Ozean der Zukunft' an der Christian-Albrechts-Universität zu Kiel.

Allgemeines
Durch die Elemente Co-Betreuung durch mind. zwei Betreuer während der Promotion, ergänzendes Training in wissenschaftlichen und transdisziplinären Themen sowie Karriereentwicklung für Promovierende unterstützt ISOS die Partnerinstitutionen in ihrer institutionellen Verantwortung innerhalb der Postgraduiertenausbildung.

Mehr als 160 Promovierende und 160 Betreuer nehmen an dem Programm teil (Stand: August 2017) und werden gleichermaßen durch die ISOS unterstützt. Durch die Teilnahme haben Promovierende einen Zugang zu einem Netzwerk, in dem die Disziplinen der Naturwissenschaften, Jura, Ökonomie, Ethik, Kunst und andere vereint sind. Promovierende werden aufgefordert, ihre Forschung in einem größeren, multidisziplinären Kontext zu sehen. Das forschungsbasierte Training wird flexibel auf die Bedürfnisse zugeschnitten und bezieht Partner aus der Wissenschaft, Industrie, Politik und NGOs ein; ein aktives Alumninetzwerk unterstützt das Programm zudem. Darüber hinaus können Promovierende finanzielle Unterstützung für Konferenzen erhalten und kleine Projekte, sogenannte Miniproposals, beantragen.

Weblinks
 Website ISOS
 Homepage Ozean der Zukunft

Quellen

Organisation (Kiel)
Studium
Wissenschaftspraxis
Bildung in Kiel

Integrated School of Ocean Sciences


Ex officio er lögfræðilegt hugtak á latínu sem merkir lauslega "í krafti embættisins". Venjulega er því beitt við málsmeðferð innan stjórnsýslunnar og dómstóla þar sem athygli er vakin á að úrlausnaraðilinn geti tekið tiltekna ákvörðun upp á sitt sjálfsdæmi, óháð því hvort málsaðili veki athygli á því eður ei. Þá er hugtakið einnig notað til að vísa til einstaklings sem gegnir tiltekinni stöðu í krafti þess að hann gegni annarri stöðu. Hugtakið er talið eiga sér rætur í Rómarrétti.

Latína
Lögfræði

Ex officio


Ludo 2 er en film instrueret af Gitte Villesen.

Handling
Gitte Villesen har i en stribe videoer og installationer siden midten af halvfemserne udfoldet et ganske omfattende værk, der tematiserer relationen mellem kunstner og "objekt", samtidig med at det individuelle menneske på dokumentarisk vis sættes i centrum. Videoerne er kendetegnet ved en konceptuel distance til den traditionelle dokumentarfilm, men fremstår ikke desto mindre som kærlige, indfølte portrætter af ganske almindelige mennesker, der fortæller om facetter af deres liv. For det meste er det mennesker, Villesen kender fra sin opvækst eller sit nærmiljø, og netop denne fortrolighed er både forudsætningen for og anledningen til disse stykker "found reality" fra den danske hverdag.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1995

Dokumentarfilm fra Danmark

Ludo 2


ප්‍රව්ඩා (, "සත්‍යය", ) යනු 1912 සිට 1991 කාල සීමාව අතරතුරදී සෝවියට් සංගමයෙහි ප්‍රධානතම පුවත්පතක් සහ  කොමියුනිස්ට් පක්ෂයෙහි මධ්‍යම කාරක සභාවෙහි නිල හොරණෑව වූ ප්‍රකාශනය විය.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 රුසියාව

පුවත්පත්

ප්‍රව්ඩා


Eduard Laurens "Eddy" Pieters Graafland (født 5. januar 1934 i Amsterdam, død 28. april 2020) var en hollandsk fodboldspiller (målmand).

Graafland spillede hele 47 kampe for Hollands landshold. Han debuterede i en venskabskamp mod Belgien i april 1957, mens hans sidste landskamp var et opgør mod Jugoslavien i november 1967. Han nåede dog aldrig at repræsentere hollænderne ved nogen slutrunde, da hans landsholdskarriere faldt før holdets storhedstid i 1970'erne.

På klubplan spillede Graafland hele sin karriere i hjemlandet, hvor han repræsenterede først AFC Ajax og senere Feijenoord. Han vandt ét hollandsk mesterskab med Ajax og fire med Feyenoord, mens det med Feyenoord også blev til sejr i Mesterholdenes Europa Cup i 1970. Her spillede han hele kampen i finalesejren over Celtic.

Titler
Æresdivisionen
 1957 med Ajax
 1961, 1962, 1965 og 1969 med Feijenoord

KNVB Cup
 1965 og 1969 med Feijenoord

Mesterholdenes Europa Cup
 1970 med Feijenoord

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Holland
Fodboldspillere fra AFC Ajax
Fodboldspillere fra Feyenoord Rotterdam
Personer fra Amsterdam

Eddy Pieters Graafland


Pandemija COVID-19 dosegla je Kosovo 13. ožujka 2020. godine s potvrđena prva dva slučaja, 77-godišnjaka iz Vitine i Talijanke u ranim 20-ima, koja je radila s Klinom s kosovskim Caritasom. Vlada Kosova odlučila je staviti u karantenu i blokirati ulaze i izlaze ova dva grada. Od 6. siječnja 2021. na Kosovu je 50.405 potvrđenih slučajeva i 1.305 smrtnih slučajeva. Oko 26 slučajeva je ozbiljno, a preko 39 000 ljudi se oporavilo. Od 26. prosinca 2020. na Kosovu je testirano 178.178 osoba na COVID-19.

Zaraženih u općinama

Povijest

Ožujak

 14. ožujka potvrđen je treći slučaj, član obitelji 77-godišnjaka iz Vitine bio je pozitivan na koronavirus. Istog dana potvrđena su još dva nova slučaja, 42-godišnjak iz Vitine i 37-godišnjakinja iz Mališeva. Nakon što se pojavio prvi slučaj u Mališevu, premijer Albin Kurti odlučio je općinu staviti u karantenu.
 15. ožujka potvrđena su četiri nova slučaja koronavirusa, tri iz Mališeva i jedan iz sela Dumnica iz Podujeva. Nakon pojave novih slučajeva, Ministarstvo zdravstva zatražilo je od vlade Kosova da proglasi izvanredno stanje javnog zdravstva.
 U ranim satima 22. ožujka potvrđen je novi slučaj. 31-godišnjak iz sela Senik na Mališevu bio je pozitivan na koronavirus. Istog dana potvrđena je prva smrt od koronavirusa.
 30. ožujka potvrđeno je 12 novih slučajeva koronavirusa, pet iz Mališeva, tri iz Kosova Polja, dva iz glavnog grada Kosova Prištine, jedan iz Mitrovice (kasnije potvrđen kao slučaj iz Sjeverne Mitrovice) i jedan iz Kamenice i broj pozitivnih slučajeva popeo se na 106.

Travanj

 2. travnja potvrđen je novi slučaj. Žena iz prizrenskog sela Koriša bila je pozitivna na koronavirus. Ministarstvo zdravlja odlučilo je karantenu i blokirati ulaze u selo.
 Dana 10. travnja potvrđena su 23 nova slučaja, što je ukupno dovelo do 250. Potvrđeno je 14 novih oporavka, što dovodi do ukupnog broja od 52.
 12. travnja potvrđeno je 79 novih pozitivnih slučajeva čime je ukupan broj porastao na 362. Potvrđen je jedan novi oporavak koji je ukupan broj iznosio 59.
 18. travnja potvrđeno je 30 novih pozitivnih slučajeva, što je ukupno dovelo do 510. Potvrđeno je devet oporavka dovodeći ukupno 93.

Svibanj

 20. svibnja potvrđeno je 14 novih pozitivnih slučajeva, što je dovelo do ukupnog broja od 1003. Potvrđena su 3 oporavka, što dovodi do ukupnog broja od 772.

Srpanj

 16. srpnja potvrđeno je šest novih smrtnih slučajeva s koronavirusom, čime je ukupan broj potvrđen na 118. Potvrđena su 132 nova pozitivna slučaja, što ukupno dovodi do 5.369. Potvrđena su 83 oporavka, što ukupno dovodi do 2.545.

Kolovoz

 4. kolovoza potvrđeno je trinaest novih slučajeva smrti od koronavirusa, čime je ukupno potvrđeno 269. Potvrđeno je 225 novih pozitivnih slučajeva, što ukupno dovodi do 9.274. Potvrđeno je 201 oporavak, što je ukupno ukupno 5.190.

Rujan

 Dana 3. rujna potvrđeno je devet novih smrtnih slučajeva s koronavirusom, čime je ukupno potvrđeno 548. Potvrđeno je 78 novih pozitivnih slučajeva, što ukupno dovodi do 13.791. Potvrđeno je 190 oporavka, što dovodi do ukupno 10.130.

Utjecaj na politiku
18. ožujka, ministar unutarnjih poslova Agim Veliu smijenjen je zbog njegove potpore proglašenju izvanrednog stanja radi rješavanja pandemije koja bi dala moć Vijeću sigurnosti Kosova kojim je predsjedao predsjednik Kosova Hashim Thaçi. U noći na 25. ožujka kabinet Kurti srušen je prijedlogom za izglasavanje nepovjerenja koji je na skupštini pokrenuo vladajući partner.

Statistika

Izvori

Pandemija COVID-19
Povijest Kosova

Pandemija COVID-19 na Kosovu


الشيب هو ابيضاض شعر الرأس مع مرور العمر ويأتي ظهور الشعر الأبيض أو ما يسمى بالشيب فجأة دون سابق إنذار؛ كما أن هذه العملية محددة جينياً حيث يبدأ الشعر الأبيض بالظهور في منتصف الثلاثين أو الأربعين، ثم يزداد الشيب على مدى العشرين سنة التالية، ومع بلوغ الإنسان سن الـ 60 إلى 70عاماً يشيب الشعر كله تقريباً.
وسبب عملية الشيب مرتبط بنقص مادة الميلانين نتيجة لقلة عدد الخلايا الصانعة لها، وهذا أمر طبيعي مرتبط بانتهاء العمر الزمني لها مثلها مثل خلايا الجسم الأخرى، كما أنه مع مرور العمر يزداد تكون الجيوب الهوائية داخل الشعر، والذي بدوره وعن طريق الأوكسجين يؤدي إلى أكسدة الميلانين إلى مادة عديمة اللون تعطي اللون الأبيض للشعرة.
وهناك نوعان من الشيب الذي يصيب الإنسان، الأول وهو الشيب الطبيعي الذي يصيب الإنسان نتيجة للتقدم بالعمر، والثاني وهو الشيب المبكر عندما يبدأ الشعر الأبيض بالظهور قبل سن الثلاثين، وتحدث هذه الظاهرة نتيجة لعدة أسباب.

أسبابه
يلعب العامل الوراثي دوراً كبيراً في ظهور الشيب المبكر، وفي حال كان أحد من أفراد العائلة يعاني من الشيب المبكر فإن احتمال التعرض لذلك يزداد، وليس بمعروف إلى الآن الآلية الوراثية لهذه الظاهرة.
كما أن هناك ارتباط واضح بين العوامل النفسية وظهور الشيب المبكر، وخاصة الانفعالات الشديدة والمفاجئة مثل الخوف الشديد أو الحزن الشديد أو الإصابة بالهموم.
ولسوء التغذية دوراً واضحاً في حدوث الشيب المبكر، خاصة في حالة وجود نقص شديد في بعض العناصر الغذائية المهمة في تكوين مادة الميلانين المسئولة عن لون الشعر.
وإن الإصابة بالأمراض العضوية خاصة أمراض الجهاز الهضمي وأمراض اختلال وظائف الغدة الدرقية، إذا كانت متكررة دوراً كبيراً في الإسراع بظهور الشيب المبكر، إضافة إلى بعض الالتهابات المستمرة في الجسم مثل التهاب اللثة والأسنان المتكرر، وكذلك التهاب فروة الرأس الدهنية.
ولا يوجد علاج نهائي للشيب وعندما تبدأ عملية الشيب فلا يمكن إعادة اللون إلى الشعر مرة أخرى، ولكن من الممكن إبطاء الشيب أو تأخير حدوثه وذلك في حالة الشيب المبكر فقط، ويكون ذلك بالسعي لتجنب الأسباب التي تؤدي إلى حدوث الشيب المبكر والعلاج المبكر لها.

مراجع

شيخوخة
طب الجلد
علم وظائف الأعضاء
لون الشعر

شيب


شهاب-4 هو صاروخ باليستي إيراني بعيد المدی يصل مدیه إلی أکثر من 3000 کمـ. شهاب-4 هو أول صاروخ إيراني صُمّم لإطلاق وحمل قمر صناعي و جعله في مداره في الفضاء ونتج عن هذا البرنامج الصاروخ الإيراني سفير القادر على حمل أقمار صناعية وبإمكانه وضع ساتل في مدار حول الأرض.

انظر أيضا
 معدات القوات المسلحة الإيرانية
 صاروخ عماد
 شهاب-1
 شهاب-2
 شهاب-5
 شهاب-6
 صاروخ سجيل 2
 طربيد والفجر
 نصر (صاروخ كروز)

المصادر

أسلحة إيران
أسلحة إيرانية الصنع
صواريخ بالستية
صواريخ باليستية إيرانية
صواريخ سطح-سطح

شهاب-4


Dhoraji es una ciudad de la India en el distrito de Rajkot, estado de Guyarat.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 63  a 347 km de la capital estatal, Gandhinagar, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 81 458 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Guyarat

Dhoraji


Kurşunlu, Türkiye'nin Çankırı iline bağlı ilçe.

Kuzeyinde Bayramören ve Kastamonu ili, doğusunda Ilgaz ve Korgun, güneyinde  Şabanözü ve Orta, batısında Orta, Atkaracalar ve Bayramören ilçeleri vardır. Kurşunlu ilçe merkezi; Beşpınar, Cömertler, Çal, Erenler, Hacıbekir, Kale, Kalekapu, Müslüm, Yenimahalle, Yeşilmahalle mahalleleri olmak üzere on mahalleden oluşur. İlçeye bağlı Çavundur, Dumanlı, Hacımuslu, Sivricek ve Taşkaracalar beldeleri bulunmaktadır. İlçe merkezinin il merkezine uzaklığı 83 kilometredir.

Tarihçe
Daha önceleri Ilgaz ilçesine bağlı bir bucak olan Kurşunlu, 1944 yılında çıkarılan 4642 numaralı kanunla ilçe statüsü aldı.

Nüfus

Belediye
Kurşunlu belediyesi 1944 yılında kurulmuştur. Belediye başkanlarının seçimlerde aldıkları oy oranları ve seçildikleri şu şekildedir:

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kurşunlu Belediyesi
 Kurşunlu Kaymakamlığı
 YerelNet sayfası

Kurşunlu


Andreas Gyldenklou (* 20. Dezember 1602 in Slomarp als Andreas Månsson Gylle; † 10. Januar 1665 in Skånelaholm) war ein schwedischer Jurist, Staatssekretär und Diplomat.

Leben
Andreas Gylle wurde auf dem Hof Slomarps gård in Östanstång, Östergötland, geboren und war der Sohn des Måns Pedersson Gylle († 1644), Kämmerer Herzog Johanns von Östergötland. Er studierte an den Universitäten Uppsala, Leipzig und Wittenberg Geschichte, Staats- und Rechtswissenschaften. 1627 wurde er Lektor der Philosophie am neu gegründeten Gymnasium in Linköping. Die Universität Uppsala berief ihn 1630 zum Professor der Dichtkunst. Im selben Jahr wurde er Referendarius correspondentiarum der königlichen Kanzlei.

1630 folgte er König Gustav II. Adolf in den Krieg nach Deutschland. 1631 ging er erneut als Professor der Dichtkunst nach Uppsala. 1635 wurde er Sekretär der königlichen Hofkanzlei. 1636 wurde er zum Häradshövding (Hardenoberhaupt) in der Harde Wedens härad in Västergötland ernannt. Am 20. Oktober 1639 wurde Andreas Gylle unter dem Namen Gyldenklou in den schwedischen Adelsstand erhoben. 1641 wurde er Häradshövding im Lyhundra härad in Roslagen und 1653 im Hammarkinds härad in Östergötland. Bereits 1645 wurde er zum Staatssekretär ernannt worden; aus diesem Amt nahm er 1654 seinen Abschied.

1657 wurde er Präsident der schwedischen Regierung in Pommern und zugleich des königlichen Hofgerichts in Greifswald. Während des Zweiten Nordischen Kriegs 1659 ging er als Gesandter zu Friedensverhandlungen mit Polen nach Elbing und 1660 als außerordentlicher Botschafter nach Oliva. 1661 nahm er seinen Abschied.

Andreas Gyldenklou starb 1665 auf Schloss Skånelaholm und wurde in der Jakobskirche in Stockholm beigesetzt. Er war Verfasser mehrerer wissenschaftlicher Arbeiten.

Familie
Mit seiner ersten Frau Maria Rijk († 1631), Tochter des Zollverwalters Reinhold Rijk, hatte er vier Söhne, von denen zwei jung starben. Ihr Sohn Jacob Gyldenklou († 1692) war Assessor am Wismarer Tribunal. Seine zweite Ehe schloss er mit Anna Burea, der Tochter des Bischof Jacobus Bureus und Schwester des Staatspräsidenten Nils Burensköld. Mit ihr hatte er drei Töchter und zwei Söhne.

Literatur
 Johann Friedrich von Recke, Karl Eduard Napiersky: Allgemeines Schriftsteller- und Gelehrten-Lexikon der Provinzen Livland, Esthland und Kurland. Zweyter Band: G–K. Johann Friedrich Steffenhagen und Sohn, Mittau 1829, S. 154–155, Digitalisat.
 Gabriel Anrep: Svenska Adelns Ättar-Taflor. 2. Teil: Granfelt från Dal – Mörner af Tuna. Norstedt & Söner, Stockholm 1861, S. 55–56, Digitalisat.

Weblinks
 Anders Gyldenklou im Rostocker Matrikelportal

Hochschullehrer (Universität Uppsala)
Regierungsrat (Schwedisch-Pommern)
Richter (Pommersches Hofgericht)
Jurist in der Frühen Neuzeit
Person im Zweiten Nordischen Krieg (Schweden)
Staatssekretär (Schweden)
Nobilitierter (Schweden)
Schwedischer Diplomat
Schwede
Geboren 1602
Gestorben 1665
Mann

Andreas Gyldenklou


Péptido natriurético se refiere a un péptido que induce la natriuresis (la descarga de sodio a través de la orina).

Ejemplos:
Péptido natriurético auricular: aurícula cardíaca
Péptido natriurético cerebral: ventrículo en humanos, cerebro en cerdos

Enlaces externos

Aparato urinario

Péptido natriurético


الاتحاد الرياضي لمدينة عنابة، هو الفريق الأول لمدينة عنابة الجزائرية، يرمز له بـ USMAn. (بالفرنسية: Union Sportif Medina d'Annaba) تأسس سنة 1983 بقرار رئاسي شمل مدن الجزائر العاصمة، وهران، قسنطينة، وعنابة ويقضي هذا القرار بدمج نوادي الجامعات للمدن المذكورة في القسم الوطني الثاني وكان هذا بداية انطلاق الفريق الذي يعتبر من أكبر الفرق ذات القاعدة الجماهرية في الجزائر رغم حداثة تأسيسه.

تاريخه
رأى اتحاد عنابة النور في عام 1983 رغم أن الفريق لم يفز بأي لقب حتى الآن لكنه صنع لنفسه اسما في البطولة الجزائرية التي أصبح جزءاً لا يتجزأ منها،
بداية القصة الكاملة لاتحاد مدينة عنابة الذي أستحوذ على عقول كل لعنانبة إنطلقت منذ تأسيسه وصنفته ضمن النوادي الفتية التي صنعت الكثير من اللاعبين الذين تركوا بصماتهم في النوادي الذي مروا بها وساهمو في تتويجاتها على غرار عباسي ويشاوي دريس بوعصيدة بن سعيد وأسماء أخرى لا تحصى ولا تعد.

الأقسام التي لعب لها

 موسم (1983/1984) القسم الثاني
 من 1984 إلى 1993 القسم الأول
 من 1993 إلى 1998 القسم الثاني
 من 1998 إلى 2006 القسم الأول
 موسم (2006/2007) القسم الثاني.

ومن 2007 إلى 2011 قسم الأول قبل أن يسقط إلى الرابطة الوطنية لكرة القدم هواة موسم 2017 / 2018

أفضل انجازاته
نصف نهائي كأس الجمهورية 3 مرات:
 موسم (1997/1998)،
 موسم (2004/2005)،
 موسم (2008/2009).
المركز الرابع في البطولة الوطنية:
 موسم (1986/1987)،
 موسم (1998/1999).
المشاركات الإقليمية:
 كأس الأندية العربية البطلة (1999/2000)،
 دوري أبطال العرب (2007/2008).

أنصار الفريق

يملك فريق اتحاد مدينة عنابة أنصار من ذهب ويعتبرون من بين أحسن الجماهير على الساحة الوطنية، ويلقبون بهوليقانز الجزائر وأطلقـت عليهم هذه التسمية نسبة للمشجعين الأنجليز لأنهم يشبهونهم في طريقة مناصرتهم لفريقهم اتحاد مدينة عنابة
ويحضرون بمعدل 40 ألف متفرج في المقابلة وفي المقابلات الكبيرة يصل عددهم حتى إلى 65 ألف متفرج حيث يملؤون الملعب عن آخره، ولا يتقبلون الهزيمة خاصةً لو كانت في معقلهم ويتنقلـون مع فريقهم أيمنا حل وأرتحل وبأعداد كبيرة خصوصا عندما يتعلق الأمر بكأس الجمهورية.

ملعب الفريق

يلعب فريق اتحاد عنابة في ملعبه الرئيسي ملعب 19 ماي 1956 وهو ثاني أكبر وأهم ملعب في الجزائر بعد ملعب 5 جويلية 1962 افتتح يوم 10 جويلية 1987 بمناسبة لقاء الجزائر والسودان في إطار تصفيات الألعاب الأولمبية 1988 وانتهى اللقاء بفوز الجزائر بثلاثة أهداف مقابل هدف.

و يتميز الملعب بأرضية عشبية ومدرجات تصل قدرة إستيعابها إلى 65 ألف متفرج بحيث يكتسي الملعب حلة حمراء وبيضاء في كل مباراة يلعبها الفريق العنابي على أرضيته وقد كان الملعب مسرحا لعدة مباريات خاصة بالفريق الوطني أيضا.

وصلات خارجية
 موقع لمناصري الفريق
 منتدى الفريق العنابي
 موقع البطولة الوطنية الجزائرية لكرة القدم

مراجع

أندية الرابطة الجزائرية المحترفة الأولى لكرة القدم
أندية الرابطة الجزائرية المحترفة الثانية لكرة القدم
أندية كرة قدم أسست في 1983
اتحاد عنابة
تأسيسات سنة 1983 في الجزائر
عنابة

اتحاد عنابة


Félix Decori (1860-1915), avocat et homme politique français, frère du suivant ;
 Louis Decori (1858-1909), acteur de théâtre et dramaturge français

Decori


الجامعة الليبية هو الاسم السابق لأول جامعة في ليبيا تأسست في مدينة بنغازي في 15 ديسمبر 1955. وكانت أولى كلياتها كلية الآداب والتربية بالجامعة الليبية لتضم 31 طالبا، وتم تخصيص القصر الملكي «المنار»، ليكون مقراً للجامعة، وقبل ذلك التاريخ كان وفد حكومي ليبي قد زار مصر وقابل رئيس مجلس الوزراء جمال عبد الناصر طالباً إعارة بعض الأساتذة العاملين في الجامعات المصرية للعمل في الجامعات الليبية، وقد وافقت الحكومة المصرية على هذا الطلب، بل وتعهدت بدفع مرتبات الأساتذة المعارين لمدة أربع سنوات، وهؤلاء الأساتذة هم: د. طه الحاجري (الأدب العربي)، ود.عبد الهادي شعيرة (التاريخ)، ود.عبد الهادي أبو ريدة (الفلسفة)، ود.عبد العزيز طريح شرف (الجغرافيا)، كما تعاقدت الجامعة الليبية مع الأستاذ وليامز (اللغة الإنجليزية) للتدريس فيها. كما رشحت الحكومة الأمريكية الدكتور مجيد خدوري رئيس مركز دراسات الشرق الأوسط ليكون عميداً لكلية الآداب والتربية، على نفقة الحكومة الأمريكية.

في حين تأسست كلية العلوم بالجامعة الليبية في طرابلس عام 1956، وكلية الاقتصاد في بنغازي العام 1957، وكلية القانون في بنغازي العام 1962، وكلية الزراعة في طرابلس عام 1966

في السادس من أكتوبر 1968 تم وضع حجر الأساس للمدينة الجامعية الجديدة في بنغازي، وقال رئيس الجامعة آنذاك الأستاذ عبد المولى دغمان أن كلية الطب ستبدأ الدراسة فيها في العام الدراسي 1971-1972.

ضمت إلى الجامعة كليتا الدراسات الفنية العليا والمعلمين العليا، وتغير اسم هاتين الكليتين فيما بعد إلى كليتي الهندسة والتربية، وتم إنشاء كلية الطب البشري في بنغازي سنة 1970 قبل الموعد المحدد لها، وكلية النفط والتعدين بطرابلس سنة 1972.

في أغسطس عام 1973 تم فصل الجامعة الليبية إلى جامعتين مستقلتين حيث كونت جميع كليات الجامعة الليبية في طرابلس جامعة طرابلس (التي تغير اسمها عام 1976 إلى جامعة الفاتح)، في حين كونت كليات الجامعة الليبية في بنغازي، جامعة بنغازي (التي تغير اسمها عام 1976 إلى جامعة قاريونس بعد انتقال كلياتها العام 1973 إلى المدينة الجامعية بضاحية قاريونس جنوبي بنغازي). وقد أُعيد تسمية كلتا الجامعتين إلى جامعة طرابلس وجامعة بنغازي بعد ثورة 17 فبراير.

رؤساء الجامعة
قائمة برؤساء الجامعة منذ تأسيسها، وحتى فصلها عام 1973:
 محمود البشتي 1956-1958.
 عبد الجواد الفريطيس 1958-1961.
 بكري قدورة 1961-1963.
 مصطفى عبد الله بعيو 1963-1967.
 عبد المولى دغمان 1967-1969.
 عمر التومي الشيباني 1969-1973.

انظر أيضاَ
 كلية الهندسة (جامعة طرابلس)

هوامش

مصادر
 د. محمد فرج دغيم، «الجامعة الليبية في عيدها الخمسين: صفحة مشرقة في تاريخ ليبيا»، مجلة الجامعي، جامعة الفاتح، العدد 10، شهر الفاتح 2005.
 جامعة قاريونس: إدارة الشؤون الطلابية، نشرة إحصائية بالخريجين منذ تأسيس الجامعة حتى عام 1982.
 «قورينا»، ملحق أصدرته الجامعة الليبية بمناسبة وضع حجر الأساس للمدينة الجامعية الجديدة في 6 أكتوبر 1968.

جامعات وكليات أسست في 1955
تأسيسات سنة 1955 في ليبيا
جامعة ليبيا
تاريخ طرابلس
جامعة ليبيا
جامعات وكليات سابقة
جامعة بنغازي
هيئات تعليمية أسست في 1955
هيئات تعليمية انحلت في 1973

الجامعة الليبية


Kritharákia, en , est un village du dème d'Érymanthe, district régional d'Achaïe, en Grèce-Occidentale.

Selon le recensement de 2011, la population du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Grèce-Occidentale

Kritharákia


Wolfgang Unzicker (26 June 1925 – 20 April 2006) was one of the strongest German chess Grandmasters from 1945 to about 1970.
He decided against making chess his profession, choosing law instead.
Unzicker was at times the world's strongest amateur chess player, and World Champion Anatoly Karpov called him the "world champion of amateurs".

Unzicker was born in Pirmasens, a small town near Kaiserslautern in the province of Rhineland-Palatinate noted for shoemaking.
His father taught him how to play chess at age 10. His brother, four years older, was also a chess player but was killed in World War II.
Unzicker began to play tournaments abroad in 1948 as Germany was struggling to rebuild after the war, and achieved the grandmaster title in 1954.
He won the German Championship six times from 1948 to 1963 and tied for first in 1965. From 1950 to 1978 Unzicker played in twelve Chess Olympiads, and was first board on ten of them. He played nearly 400 times representing Germany's national team.
For many years he was legal advisor for the German Chess Association.

His tournament victories include the first place tie (+6−0=9) with Boris Spassky at the Chigorin Memorial in Sochi 1965, first at Maribor 1967 ahead of Samuel Reshevsky, first at Krems, and first at Amsterdam 1980 tied with Hans Ree. In 1950, Unzicker shared the prize for best top-board score (+9−1=4) with Miguel Najdorf for his performance on first board for the West German team at the Dubrovnik Chess Olympiad. At the Tel Aviv 1964 Chess Olympiad Unzicker scored 13.5 points playing first board for the West German team that won the bronze medal on the strength of a 3:1 team victory over the Soviet Union.  Unzicker also shared fourth place (+2−1=15) with Lajos Portisch in the 1966 Piatigorsky Cup in Santa Monica, California. Only Boris Spassky, Bobby Fischer, and Bent Larsen finished ahead of Unzicker. Unzicker placed ahead of world champion Tigran Petrosian, Samuel Reshevsky, Miguel Najdorf, Borislav Ivkov, and Hein Donner. At Hastings 1969–70, Unzicker finished second (+4−0=5) after Lajos Portisch and ahead of Svetozar Gligorić and former world champion Vasily Smyslov. Unzicker finished second (+3−2=7) to Viktor Korchnoi at South Africa 1979. A retired judge, he was still playing chess as first board on the club team "Tarrasch Munich".

Unzicker had a classical chess style modelled after the German player and theorist Siegbert Tarrasch. In 1956 he lost a match to Paul Keres in which both players chose to begin with the Ruy Lopez opening in all eight games.

In 2005, Unzicker celebrated his 80th birthday with his wife Freia, his three sons and their wives and three grandchildren, and a tournament with
Karpov, Korchnoi and Spassky took place in his honor. Wolfgang Unzicker died on April 20, 2006, at the age of 80, during a holiday trip to Albufeira, Portugal.
Notable Games
Unzicker-Fisher
Buenos Aires, 1960

1.e4 c5 2.Nf3 d6 3.d4 cxd4 4.Nxd4 Nf6 5.Nc3 a6 6.Bg5 e6 7.f4 Be7 8.Qf3 Qc7 9.O-O-O O-O 10.Bd3 Nc6 11.Nxc6 bxc6 12.Qg3 h5 13.e5 dxe5 14.fxe5 Ng4 15.Bxe7 Qxe7 16.Ne4 Qc7 17.h3 Nxe5 18.Nf6+ Kh8 19.Qg5 Nxd3+ 20.Rxd3 gxf6 21.Qxh5+ Kg7 22.Qg4+ 1-0

Notes

References

External links
Wolfgang Unzicker turns eighty (chessbase.com news)
Wolfgang Unzicker, 1925–2006 (chessbase.com news)
Game transcripts and other material about Wolfgang Unzicker

1925 births
2006 deaths
People from Pirmasens
Chess grandmasters
Chess Olympiad competitors
German chess players
Recipients of the Cross of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
Burials at the Westfriedhof (Munich)
20th-century chess players

Wolfgang Unzicker


The 1892 Republican National Convention was held at the Industrial Exposition Building, Minneapolis, Minnesota, from June 7 to June 10, 1892. The party nominated President Benjamin Harrison for re-election on the first ballot and Whitelaw Reid of New York for vice president.

James S. Clarkson of Iowa was the outgoing chairman of the Republican National Committee. J. Sloat Fassett of New York was Temporary Chairman, and Governor William McKinley Jr. of Ohio was the Permanent Chair of the convention.

Harrison's Secretary of State James G. Blaine, who had resigned from the cabinet on June 4, 1892, the eve of the convention, had his name submitted for consideration by the delegates, but drew little support. Future president William McKinley barely edged out Blaine for second place among the delegates.

Although successful in his bid for re-nomination, President Harrison's performance was underwhelming for an incumbent, due in part to the crushing defeat that the party had suffered in the 1890 mid-term elections. He and Reid would lose the fall 1892 election to former President Grover Cleveland and Adlai Stevenson.

The 1892 RNC was also the first convention where women were allowed to be delegates. Therese Alberta (Parkinson) Jenkins, delegate from Wyoming, cast the first vote by a woman for president; Wyoming had granted full suffrage for women at statehood in 1890.

Presidential nomination

Presidential candidates

President Harrison had proven unpopular with the party and the country. There were divisions even within the Republican party as the year 1892 began and Harrison began his re-election drive. Although no declared Republican candidate opposed Harrison, many Republicans were ready to dump the president from the ticket if an alternative emerged. Among the possible candidates spoken of were McKinley, Reed, and the aging Blaine.

Fearing that the Ohio governor would emerge as a candidate, Harrison's managers arranged for McKinley to be permanent chairman of the convention in Minneapolis, requiring him to play a public, neutral role. Hanna established an unofficial McKinley headquarters near the convention hall, though no active effort was made to convert delegates to McKinley's cause.

Many of Blaine's old supporters encouraged him to run for the nomination. Blaine had denied any interest in the nomination months before his resignation, but some of his friends, including Senator Matthew Quay of Pennsylvania and James S. Clarkson, chairman of the Republican National Committee, took it for false modesty and worked for his nomination anyway. When Blaine resigned from the cabinet, his boosters were certain that he was a candidate. However, Blaine, sent word he did not want to be considered.

After the balloting commenced, McKinley objected to delegate votes being cast for him. Despite the efforts to draft McKinley and Blaine, the majority of the party stood by the incumbent. Harrison was re-nominated on the first ballot.

Presidential Balloting / 4th Day of Convention (June 10, 1892)

Source: US President - R Convention. Our Campaigns. (January 8, 2010).
Source: US Vice President - R Convention. Our Campaigns. (September 7, 2009).

Vice Presidential nomination

Vice Presidential candidates

Vice President Levi Morton was dumped from the ticket, as Harrison was not particularly fond of Morton, who was closer to Blaine supporters; Morton himself was not interested in serving another term as Vice President in any event, having been persuaded by his confidantes to run for governor of New York at the next scheduled election in 1894. Morton was replaced by Ambassador Whitelaw Reid of New York by unanimous acclamation.

This was also the first, and so far only, time in U.S. political history where the presidential and vice presidential nominees were both graduates from the same university: Harrison and Reid were graduates of Miami University located in Oxford, Ohio.

Republican Party Platform

The Republican platform supported high tariffs, bimetallism, stiffer immigration laws, free rural mail delivery, and a canal across Central America. It also expressed sympathy for the Irish Home Rule Movement and the plight of Jews under persecution in czarist Russia.

See also
 History of the United States Republican Party
 List of Republican National Conventions
 U.S. presidential nomination convention
 1892 United States presidential election
 1892 Democratic National Convention

References

Bibliography

External links
 Republican Party platform of 1892 at The American Presidency Project
 Harrison acceptance letter at The American Presidency Project

1892 United States presidential election
Republican National Conventions
Republican National Convention, 1892
1892 in Minnesota
Conventions in Minnesota
1892 conferences
June 1892 events
19th century in Saint Paul, Minnesota
19th-century political conferences
1890s political events

1892 Republican National Convention


Xinxiang Stadyumu, Çin'in Luoyang şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyumdur.

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı Xinxiang Stadyumu, 31.800 seyirci kapasitelidir.

Çin'deki stadyumlar

Xinxiang Stadyumu


Yeşilova, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 25 km, Çarşamba ilçesine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus
align="center" | 2009
| align="center" | - 500

Çarşamba'nın mahalleleri

Yeşilova, Çarşamba


أييوس ستيفانوس (Άγιος Στέφανος) هي مدينة في إقليم أتيكا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 13245 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في أتيكا الشرقية
ديونيسوس
مدن اليونان
مقاطعة أتيكا الشرقية

أغيوس ستيفانوس


Vladimir Bakarić (2. studenoga 1966.) vinkovački je književnik i glazbenik.

Osnovnu školu završio je u Vinkovcima, a srednju u Zagrebu, gdje je kasnije i diplomirao na Fakultetu prometnih znanosti.

Karijera
Dosad je objavio 17 knjiga za djecu i mlade, te jednu slikovnicu.

Dobitnik je nagrade "Mato Lovrak" za najbolji roman za djecu i mlade u 2006. godini, nagrade Vukovarsko-srijemske županije za izniman doprinos dječjoj književnosti 2007. godine te nagrade Zlatni grb Grada Vinkovaca za izuzetna ostvarenja na području kulture te doprinos promoviranju Grada Vinkovaca kroz književnost za djecu i mladež 2015. godine, te priznanje Općine Velika za promicanje iste.

Pripovijetka Nešto poslije ponoći uprizorena mu je na kazališnim daskama u produkciji GK "Joza Ivakić" Vinkovci (2006.), a svojim kraćim djelima i poezijom uvrštavan je u zbornike Hrvatskog društva književnika za djecu i mlade, i brojne druge zbornike. Njegovo je književno stvaralaštvo predstavljeno u sveučilišnom udžbeniku Pregled hrvatske dječje književnosti (Stjepan Hranjec, Školska knjiga, 2006.).

Knjigu Zagrebački grafiti – Ekskurzija odabrao je stručni ocjenjivački sud u fond koji je predstavljao Hrvatsku lijepu knjigu na izložbama Book Art International u Frankfurtu i Best Designed Books All Over The World u Leipzigu te je postala dio fonda German Book and Type Museum, koji je dio njemačke Nacionalne knjižnice.

Knjige su mu prevedene i objavljene i u inozemstvu.

Dugo je pisao vrlo čitanu kolumnu Priče sa zapadne strane na službenoj web-stranici HNK Cibalije Vinkovci, čiji je vatreni navijač.

Paralelno s književnošću bavi se i glazbom.

Krajem 2010. godine u izdanju Croatia Recordsa objavljen je glazbeni CD grupe the Karambol pod nazivom Svirepo i brutalno, na kojemu je, uz ostale članove grupe, autor tekstova i glazbe, tako da se njegova djela, osim na književnim top-listama knjižnica, nalaze i na glazbenim top-listama. Osnivač je i humanitarnog festivala Rock Marinfest u Vinkovcima, koji okuplja najeminentnija glazbena imena iz Hrvatske i inozemstva.

Autor je jednog (Aveti prošlosti), te suradnik na još četiri dokumentarna filma.

Idejni je začetnik, osnivač i organizator Festivala dječje knjige u Vinkovcima.

Član je Društva hrvatskih književnika, Matice hrvatske, Društva književnika za djecu i mlade – kluba prvih pisaca i Društva hrvatskih skladatelja.

Urednik je brojnih knjiga te biblioteke za djecu i mlade Grafiti.

Živi i radi u Vinkovcima.

Bibliografija
1. Nešto poslije ponoći & Tragom staklene mape (2004., 2 izdanja)

2. Nedovršena duga (2005.)

3. Tajna staklarskog rudnika /slikovnica/ (2005.) (Vladimir Bakarić, Ratko Bjelčić, Siniša Rapajić)

4. Tragom staklene mape (2006.)

5. Moji grafiti (2006., 2007., 2008. – 3 izdanja, Ljubljana, 2008., 2013. – 2 izdanja, Beograd, 2008., Skopje, 2008.) (Vladimir Bakarić, Ratko Bjelčić, Robert Mlinarec) Nagrada "Mato Lovrak" za najbolji roman za djecu i mlade u 2006. godini

6. Stari grafiti (2007., Ljubljana, 2008., 2013. – 2 izdanja, Beograd, 2008., Skopje, 2008.) (Vladimir Bakarić, Ratko Bjelčić, Robert Mlinarec)

7. Tajanstvena vila (2007.)

8. Ljubav koja ne može proć' (2008.)

9. Opasna potraga (2009.)

10. Iz blata (2010., 2011. – 2 izdanja) (Vladimir Bakarić i Dalibor Bartulović − Shorty)

11. Zagrebački grafiti – Ekskurzija (2011.)

12. Svom snagom (2012.)

13. Želiš biti ja? (2013.)

14. Priče sa zapadne strane (2014.)

15. Totem straha (2015.), objavljena i kao zvučna knjiga za slijepe i slabovidne osobe (2017.)

16. Dupinov let (2016.)

17. Za svaki slučaj (2018.)

18. Totem straha II – Božićna pustolovina (2020.)

Diskografija

Albumi:

 MP Djetinjstvo (VN, 2007.)
 MP 80-te (VN, 2010.)
 Svirepo i brutalno (Croatia Records, 2010.)

Kompilacije:

 Novi Zvuk (Croatia Records, 2009.)
 Cibalia (Ultras, 2009.)
 Rockument (Croatia Records, 2011.)
 CMC 200 (Croatia Records, 2019.)
 Rockanje u Vinkovcima (Croatia Records, 2021.)

Gostovanje:

 Shorty - Veličina nije bitna, Ne vjeruj mi (Croatia Records, 2009.)

Singlovi i spotovi:

 Svirepo i brutalno ft. Shorty (redatelj Marko Zeljković - Zelja, VN, 2007.)
 Djetinjstvo (redatelj Marko Zeljković - Zelja, VN, 2007.)
 Pobuna (redatelj Marko Zeljković - Zelja, VN, 2008.)
 Što mi život nikad nije dao ft. Ultras (redatelj Marko Zeljković - Zelja, Ultras, 2009.)
 Ne mislim na tebe (redatelj Marko Zeljković - Zelja, Croatia Records, 2009.)
 Ne vjeruj mi ft. Shorty (redatelj Darko Drinovac, Croatia Records, 2010.)
 Svirepo i brutalno ft. Shorty (official i remix version) (redatelj Marko Zeljković - Zelja, Croatia Records, 2010.)
 Oću van (redatelj Marko Zeljković - Zelja, Croatia Records, 2011.)
 Zadrži dah (redatelj Marko Zeljković - Zelja, Croatia Records, 2013.)
 Čudne njuške ft. Jale (redatelj Domagoj Farago L - Patron, Croatia Records, 2014.)
 Vatra (redatelj Josip Grizbaher, Croatia Records, 2015.)
 Budi svoj (redatelj Josip Grizbaher, Croatia Records, 2019.)

Izvori

Hrvatski književnici

Vladimir Bakarić (pisac)


Hechtgraben steht für:

Gewässer:
 Hechtgraben (Lehder Graben), linker Zufluss des Lehder Grabens (zur Spree) bei Leede, Stadt Lübbenau/Spreewald, Landkreis Oberspreewald-Lausitz, Bundesland:
 Hechtgraben (Saale), linker Zufluss der Saale vor Lettin, kreisfreie Stadt Halle, Sachsen-Anhalt
 Hechtgraben (Wetter), linker Zufluss der Wetter bei Bauernheim, Stadt Friedberg, Wetteraukreis, Hessen

 mehrere Zuflüsse der oberen Weser, etwa bei Lauenförde (rechts), bei Höxter (links) und oberhalb von Holzminden (rechts)
 einen Zufluss des Malchower Sees
 eine Gewässerverbindung zwischen dem Großen Radener See und dem Trenntsee
 den Einmündungsbereich eines Arms der Bode nahe Gröningen, siehe Gröningen#Hechtgraben

Straßen:
 zwei Straßen in Berlin:
 Ortsteil Dahlem: Hechtgraben
 Ortsteil Malchow: Zum Hechtgraben

Hechtgraben


El glaciar Carstensz está cerca de la cima de Puncak Jaya (a veces llamado el Monte Carstensz o Pirámide de Carstensz), que es una montaña en la Cordillera Sudirman, al oeste de las montañas centrales de la provincia de Papúa, en Indonesia. El glaciar está situado a una altitud de aproximadamente 4.600 metros (15.100 pies) y está a 1,5 kilómetros (0,93 millas) al este de la torre de la cumbre de Puncak Jaya. El glaciar de Carstensz tiene 1,4 kilómetros (0,87 millas) de largo y 0.60 kilómetros (0,37 millas) de ancho.

La investigación presentada en 2004 de las imágenes de satélite IKONOS sobre los glaciares de Nueva Guinea indicó que en solo dos años de 2000 a 2002, el glaciar de Carstensz había perdido un 6,8% más de superficie.

Véase también
Geografía de Indonesia
Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos
Artículo sobre el Glaciar

Glaciares de Indonesia

Glaciar Carstensz


Sir Clive William John Granger (; 4 September 1934 – 27 May 2009) was a British econometrician known for his contributions to nonlinear time series analysis. He taught in Britain, at the University of Nottingham and in the United States, at the University of California, San Diego. Granger was awarded the Nobel Memorial Prize in Economic Sciences in 2003 in recognition of the contributions that he and his co-winner, Robert F. Engle, had made to the analysis of time series data. This work fundamentally changed the way in which economists analyse financial and macroeconomic data.

Biography

Early life
Clive Granger was born in 1934 in Swansea, south Wales, United Kingdom, to Edward John Granger and Evelyn Granger. The next year his parents moved to Lincoln.

During World War II Granger and his mother moved to Cambridge because Edward joined the Royal Air Force and deployed to North Africa. Here they stayed first with Evelyn's mother, then later Edward's parents, while Clive began school. Clive would later recall a primary school teacher telling his mother that "[Clive] would never be successful".

Clive started secondary school in Cambridge, but continued in Nottingham, where his family moved after the war. Here two teachers encouraged Granger's interest in physics and applied mathematics. He had anticipated following the convention of completing schooling at age 16 to enter the workforce and saw himself working in a bank or insurance company. However, positive social influence from his peers and support from his father led him to enroll in sixth-form for two years as preparation for a university degree.

Granger enrolled in a joint degree in economics and mathematics at the University of Nottingham but switched to full mathematics in his second year. After receiving his BA in 1955, he remained at the University of Nottingham for a PhD in statistics under the supervision of Harry Pitt.

In 1956, aged 21, Granger was appointed a junior lecturer in statistics at the university. His interest in applied statistics and economics led him to choose as the topic of his doctoral thesis time series analysis, a field in which he felt that relatively little work had been done at the time. In 1959 Granger completed his PhD degree with a thesis titled "Testing for Non-stationarity".

Academic life
Granger spent the next academic year, 1959–60, at Princeton University under a Harkness Fellowship of the Commonwealth Fund. He had been invited to Princeton by Oskar Morgenstern to participate in his Econometrics Research Project. Here, Granger and Michio Hatanaka as assistants to John Tukey on a project using Fourier analysis on economic data.

In 1964, Granger and Hatanaka published the results of their research in a book on Spectral Analysis of Economic Time Series (Tukey had encouraged them to write this themselves, as he was not going to publish the research results.)  In 1963, Granger also wrote an article on "The typical spectral shape of an economic variable", which appeared in Econometrica in 1966. Both the book and the article proved influential in the adoption of the new methods.

Granger also became a full professor at the University of Nottingham.

In a 1969 paper in Econometrica, Granger also introduced his concept of Granger causality.

After reading a pre-print copy of the time series book by George Box and Gwilym Jenkins in 1968, Granger became interested in forecasting. For the next few years he worked on this subject with his post-doctoral student, Paul Newbold; and they wrote a book which became a standard reference in time series forecasting (published in 1977). Using simulations, Granger and Newbold also wrote the famous 1974 paper on spurious regression which led to a re-evaluation of previous empirical work in economics and to the econometric methodology.

Granger spent 22 years at the University of Nottingham. In 2005, the building that houses the Economics and Geography Departments was renamed the Sir Clive Granger Building in honor of his Nobel prize award.

In 1974 Granger moved to the University of California at San Diego. In 1975 he participated in a US Bureau of Census committee, chaired by Arnold Zellner, on seasonal adjustment. At UCSD, Granger continued his research on time series, collaborating closely with Nobel prize co-recipient Robert Engle (whom he helped bring to UCSD), Roselyne Joyeux (on fractional integration), Timo Teräsvirta (on nonlinear time series) and others. Working with Robert Engle, he developed the concept of cointegration, introduced in a 1987 joint paper in Econometrica; for which he was awarded the Nobel prize in 2003.

Granger also supervised many PhD students, including Mark Watson (co-advisor with Robert Engle).

In later years Granger also used time series methods to analyse data outside economics. He worked on a project forecasting deforestation in the Amazon rainforest. In 2003, Granger retired from UCSD as a professor emeritus. He was a Visiting Eminent Scholar of the University of Melbourne and the University of Canterbury. He was a supporter of the Campaign for the Establishment of a United Nations Parliamentary Assembly, an organisation which campaigns for democratic reform of the United Nations.

Granger was married to Patricia (Lady Granger) from 1960 until his death. He was survived by their son, Mark William John, and their daughter, Claire Amanda Jane.

Granger died on 27 May 2009, at Scripps Memorial Hospital in La Jolla, California.

Honors and awards
In 2003, Granger and his collaborator Robert Engle were jointly awarded the Nobel Memorial Prize in Economic Sciences. He was made a Knight Bachelor in the New Year's Honours in 2005.

Granger was a fellow of the Econometric Society since 1972 and a Corresponding Fellow of the British Academy since 2002. In 2004, he was voted as one of the 100 Welsh Heroes.

See also
 Gabor–Granger method
 Granger causality

Publications

References

External links
 Winner page on the official Nobel Foundation website

 More maths good for economy – Nobel laureate
 Sir Clive Granger – Daily Telegraph obituary

Academics of the University of Nottingham
Alumni of the University of Nottingham
British expatriates in the United States
British Nobel laureates
Econometricians
Fellows of the Econometric Society
Knights Bachelor
Nobel laureates in Economics
People from Swansea
Time series econometricians
University of California, San Diego faculty
Welsh statisticians
1934 births
2009 deaths
20th-century British economists
Distinguished Fellows of the American Economic Association
Corresponding Fellows of the British Academy
Welsh Nobel laureates

Clive Granger


La Suède est représentée aux Jeux olympiques d'été de 1948 par une nombreuse délégation de 181 athlètes, dont 19 femmes. Elle effectue à Londres une remarquable moisson de 46 médailles dont 17 en or et se place ainsi au  rang mondial, juste derrière les États-Unis. Une performance établie en grande partie grâce à ses lutteurs et ses athlètes. La Lutte et l' Athlétisme s'imposant comme les deux sports principaux pourvoyeurs de médailles des Scandinaves : 13 médailles dont 5 en or dans chacun de ces deux sports.

Bilan global

Liste des médaillés

Médailles d'or

Médailles d'argent

Médailles de bronze

Sources
  Suède aux Jeux olympiques d'été de 1948 sur olympedia.org
  Site officiel du comité olympique suédois
  Tous les bilans officiels sur le site du Comité international olympique

Articles connexes

 Jeux olympiques d'été de 1948
 Suède aux Jeux olympiques

1948
Suède
1948 en Suède

Suède aux Jeux olympiques d'été de 1948


Augusta Marie de Holstein-Gottorp (1649–1728) a fost o nobilă germană. A fost fiica Ducelui Frederic al III-lea de Holstein-Gottorp și a Ducesei Maria Elisabeta de Saxonia. Prin fiica ei  Albertine Frederica, ea este străbunica țarinei Ecaterina a II-a și stră-străbunica țarului Pavel I al Rusiei.

Căsătorie și copii
S-a căsătorit cu Frederic al VII-lea, Margraf de Baden-Durlach la 15 mai 1670 la Husum. Ei au avut următorii copii:
 Frederick Magnus (13 ianuarie 1672 – 24 februarie 1672)
 Frederica Augusta (21 iunie 1673 – 24 iulie 1674)
 Christina Sophia (17 decembrie 1674 – 22 ianuarie 1676)
 Klaudia Magdalene Elisabeth (15 noiembrie 1675 – 18 aprilie 1676)
 Catherine (10 octombrie 1677 – 11 august 1746), în 1701 ea s-a căsătorit cu contele Johann Friedrich von Leiningen-Hartenburg
 Karl al III-lea Wilhelm, Margraf de Baden-Durlach (17 ianuarie 1679 – 12 mai 1738), s-a căsătorit cu Magdalena Wilhelmine de Württemberg
 Johanna Elisabeth (3 octombrie 1680 – 2 iulie 1757), în 1697 ea s-a căsătorit cu Eberhard Louis, Duce de Württemberg
 Albertine Frederica (3 iulie 1682 – 22 decembrie 1755), în 1704 ea s-a căsătorit cu Christian August de Holstein-Gottorp, Prinț de Eutin
 Christopher (9 octombrie 1684 – 2 mai 1723), el s-a căsătorit cu Marie Christine Felizitas zu Leiningen-Dagsburg-Falkenburg-Heidesheim
 Charlotte Sophia (1 martie 1686 – 5 octombrie 1689)
 Marie Anna (9 iulie 1688 – 8 martie  1689)

Nașteri în 1649
Decese în 1728
Nobili germani
Casa de Holstein-Gottorp

Augusta Marie de Holstein-Gottorp


Welsperg steht für:

 Welsperg (Adelsgeschlecht), Tiroler Adelsgeschlecht
 Schloss Welsperg in Welsberg, Südtirol

Welsperg ist der Familienname folgender Personen:
 Guidobald von Welsperg (1655–1731), Tiroler Adliger, Kämmerer und Hofbeamter
 Johann von Welsperg († 1583), Tiroler Adliger, Kämmerer und Hofbeamter
 Johann Nepomuk von Welsperg (1765–1840), Tiroler Adliger und Staatsbeamter
 Karl Welsperg von Primör und Raitenau (1779–1873), österreichischer Politiker
 Richard von Welsperg (1813–1878), österreichischer Feldmarschallleutnant
 Wilhelm von Welsperg (1585–1641), Bischof von Brixen

Siehe auch:
 Welsberg

Welsperg


Urds brønd eller Urds kilde ("skæbnebrønden") var i nordisk mytologi en hellig kilde under en af Yggdrasils rødder, hvor guderne mødtes for at holde ting og afsige dom.

Under hver af Yggdrasils tre rødder springer en kilde frem. Under jætternes er det Mimers brønd med visdommens vand; under Asgård er det Urds brønd. Urd selv er den norne, der kender verdens og menneskenes skæbne. Fra Urds brønd henter nornerne hver dag vand til træet, og den dug, der falder fra dets blade, holder Jorden grøn. Nederst under træet ligger helvedesbrønden Hvergelmer, hvor dragen eller slangen Nidhug gnaver på træets rod.

Noter

Eksterne henvisninger

Steder i nordisk mytologi

Urds brønd


فرانكو ماتياس دي سانتو  (مواليد 7 أبريل 1989 في ميندوزا - الأرجنتين) لاعب كرة قدم أرجنتيني، يلعب حالياً لصالح نادي شالكه في البوندسليغا الألماني منذ 2015 في مركز المهاجم. .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تشيلي
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرازيل
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
أرجنتينيون من أصل إيطالي
أرجنتينيون مهاجرون إلى إيطاليا
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مندوزا (الأرجنتين)
إيطاليون متجنسون
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في البرازيل
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في تركيا
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في تشيلي
رياضيون من مندوزا (الأرجنتين)
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري التشيلي لكرة القدم الدرجة الممتازة
لاعبو أتليتيكو مينيرو
لاعبو أوداكس إيتاليانو
لاعبو بلاكبيرن روفرز
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو رايو فايكانو
لاعبو سان لورينزو
لاعبو شالكه 04
لاعبو فيردر بريمن
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرازيل
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تشيلي
لاعبو كرة قدم من مندوزا (الأرجنتين)
لاعبو منتخب الأرجنتين لكرة القدم
لاعبو نادي تشيلسي
لاعبو ويجان أتلتيك
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1989
مواليد في مندوزا (الأرجنتين)

فرانكو دي سانتو


O Edifício Sesquicentenário é um prédio localizado no centro da cidade paulista de São Carlos e que, por sua importância, é declarado pela Fundação Pró-Memória de São Carlos como edificação de interesse histórico e cultural municipal. Foi construído entre os anos de 1954 e 1962 para funcionar como Grande Hotel Municipal. O projeto é do arquiteto polonês Lucjan Korngold.

História
A pedra fundamental do Grande Hotel Municipal foi lançada em 04 de novembro de 1953. "Na ocasião foi realizada uma exposição dos projetos arquitetônicos do concurso privado promovido para a construção do edifício, do qual saiu vitorioso o arquiteto Lucjan Korngold". O projeto vencedor é um exemplar de arquitetura moderna. As obras foram realizadas entre 1954 e 1962 e, entre setembro e outubro, o hotel começou a funcionar. É o primeiro edifício vertical da área urbana da cidade de São Carlos.

Ao longo das décadas, a edificação teve diferentes proprietários e administradores, que empreenderam duas grandes reformas (1970 e 1980). "Em 2004, o prédio foi adquirido pela Prefeitura Municipal de São Carlos e passou por um processo de adequação do espaço para novos usos e de recuperação de algumas das características originais do edifício. A partir de 2007, o prédio assumiu a função de Paço Municipal".

Bem de interesse histórico
O Edifício Sesquicentenário foi reconhecido como "Edifício declarado de interesse histórico e cultural" (categoria 3) no inventário de bens patrimoniais do município de São Carlos, publicado em 2021 pela Fundação Pró-Memória de São Carlos (FPMSC), órgão público municipal responsável por "preservar e difundir o patrimônio histórico e cultural do Município de São Carlos".
A edificação também está na poligonal histórica delimitada pela Fundação, que compreende a conformação da cidade de São Carlos na década de 1940.

Ver também

 Arquitetura de São Carlos (São Paulo)
 Lista de bens históricos de São Carlos

Patrimônio Cultural de São Carlos (São Paulo)
Construções de São Carlos (São Paulo)

Edifício Sesquicentenário


Cosmosphere is a space museum and STEM education center in Hutchinson, Kansas, United States.  It was previously known as the Kansas Cosmosphere.  The museum houses over 13,000 spaceflight artifacts—the largest combined collection of US and Russian spaceflight artifacts in the world—and is home to internationally acclaimed educational programs.

Facilities
The Cosmosphere grew from a planetarium established on the Kansas State Fairgrounds in 1962. The  facility houses the largest collection of Russian space artifacts outside of Moscow, and a collection of US space artifacts second only to the National Air and Space Museum in Washington, D.C.

The Cosmosphere has four venues: The Hall of Space Museum, The Justice Planetarium, The Carey Digital Dome Theater, and Dr. Goddard's Lab (an explosive live science presentation on the history of rocketry). The Cosmosphere also hosts summer camps for all ages, and co-curricular applied STEM education programs for field trips, groups, and scouts that meet Next Generation Science Standards and common core, focused on college and career readiness.

The Cosmosphere is the only Smithsonian affiliate museum in Kansas.

In 2012, the Carey Digital Dome Theater upgraded from IMAX to 4K digital projection.

In 2015, the Justice Planetarium underwent a complete renovation, transitioning from an optical starball projection system to the Spitz Sci-Dome XD digital projection system.

In 2021, three of the museum's oldest galleries began renovations: the German Gallery, the Redstone and Sputnik Gallery, and the Kennedy Theater.  These galleries opened during the late 1990s, and will get repainted, new graphics, and new sound.

Restoration and replication
The Cosmosphere's SpaceWorks division has restored flown U.S. spacecraft for museums and exhibits across the globe, including artifacts that are part of the collection of the Smithsonian Institution National Air and Space Museum. Two examples of this work are the Apollo 13 Command Module Odyssey, and the Liberty Bell 7 – both on display at the Cosmosphere. The Cosmosphere built roughly 80% of the artifacts and props for the movie Apollo 13 and of the replicated spacecraft hardware seen in Magnificent Desolation: Walking on the Moon 3D; and the TV mini-series From the Earth to the Moon.

Collection

Flown items included in the Cosmosphere's collection are a Lockheed SR-71 Blackbird, the Liberty Bell 7 Mercury spacecraft, the Gemini 10 space capsule, and the Command Module Odyssey from Apollo 13. Additionally, authentic Redstone and Titan II launch vehicles used in the Mercury and Gemini programs flank the building's exterior.  A prized item on display is a Moon rock from Apollo 11, the first crewed mission to land on the Moon.

Every artifact on display at the Cosmosphere is either an actual flown artifact, a "flight-ready backup" (identical to the item actually flown), an engineering model, or a historically accurate replica.

The Cosmosphere museum begins with the earliest experiments in rocketry during the World War II era, explores through the Space Race and Cold War, and continues through modern times with the Space Shuttle and International Space Station, as well as SpaceShipOne and commercial spaceflight.

Notable Items on display:

Germany
 Restored World War II German V-1 flying bomb missile (authentic)
 Restored World War II German V-2 rocket (authentic)
 Walter HWK 109-509 rocket engine from a Messerschmitt Me 163 Komet
 Section of the Berlin Wall – last section removed (authentic)

Russia / Soviet Union / USSR
 Sputnik 1 (flight-ready backup)
 Sputnik 2 (engineering model)
 Vostok space capsule (competitor against Mercury program)
 Voskhod 2 space capsule (competitor against Gemini program)
 Apollo-Soyuz Test Project Craft (joint venture with USA, full-scale replica)
 Prototype and flown Russian space suits

United States

Winged aircraft
 Lockheed SR-71 Blackbird reconnaissance plane (flown)
 Northrop T-38 Talon supersonic jet trainer in NASA livery (flown)
 XLR11 and XLR99 rocket engines from the North American X-15 program (flown)
 Replica of the Bell X-1 Glamorous Glennis, used in the filming of The Right Stuff movie
 Engine from Bell X-1 Glamorous Glennis, pilot Chuck Yeager (flown)

Mercury space program
 Liberty Bell 7 Mercury spacecraft, recovered from the bottom of the Atlantic Ocean. It is the only spacecraft flown by NASA but owned by an entity other than NASA or the Smithsonian (owned by Cosmosphere).
 Mercury-Redstone Launch Vehicle rocket (authentic, standing vertical outdoors)

Gemini space program
 Gemini 10 space capsule (flown)
 Titan II rocket used in the Gemini program (authentic, standing vertical outdoors)

Apollo space program
 Apollo 13 command module Odyssey (flown)
 Lunar Roving Vehicle (full-scale replica)
 Lunar Module and surface experiment suite (full-scale replica)
 Apollo White Room (authentic)
 Moon rock collected during Apollo 11
 Multiple cameras and items carried on Apollo flights (flown)
 Rocketdyne F-1 engine components recovered from the ocean (flown), unused engine outdoors

Space Shuttle space program
 Full-scale replica of Space Shuttle Endeavour (left side only)
 Piece of tile from the Space Shuttle Columbia disaster (flown)

Various space programs
 Vanguard 1 satellite (flight-ready backup)
 Prototype and flown American space suits

Controversy
In November 2003, the Cosmosphere released a statement indicating that a routine audit had revealed many missing items from the museum. Over a year later, in April 2005, former Cosmosphere director Max Ary was charged with stealing artifacts from the museum's collection and selling the pieces for personal profit.  Some of the missing items included a nose cone, silk screens, boot covers, nuts and bolts, an Air Force One control panel, and a tape of the Apollo 15 landing which Ary sold for $2,200.

Additional charges involved the theft of dozens more artifacts from the Cosmosphere when he left in 2002, and false insurance claims made on the loss of an astronaut's Omega watch replica. Ary had also failed to notify NASA of the loss of the watch.

Ary went on trial in 2005. He testified that the artifacts he sold were from his private collection which he had accumulated through undocumented trades and salvage of unwanted items. He also stated he had received numerous personal gifts from astronauts. Some of the items in question were supposedly brought with him from the Noble Planetarium in 1976 and incorporated into the Cosmosphere's permanent collection, and in many cases, ownership of artifacts could not be proved on Ary's behalf or the Cosmosphere's.

Ary was found guilty on 12 counts. On May 15, 2006, he was sentenced to three years in prison and ordered to pay restitution of $132,000.  In 2008 he lost his appeal, and began to serve his sentence in a federal prison in El Reno, Oklahoma on April 24, 2008. Ary has repeatedly proclaimed his innocence. He was released on good behavior in June 2010.

See also

 Strataca, salt mine museum, in Hutchinson
 Combat Air Museum in Topeka
 Kansas Aviation Museum in Wichita
 Mid-America Air Museum in Liberal
 List of aerospace museums
 List of museums in Kansas

References

External links

 Cosmosphere Photo Gallery
 Cosmophere Camps – Summer Camp and Scouting Programs
 Cosmosphere info and photos, kansastravel.org
 We Are The Explorers, NASA Promotional Video (Press Release)
 Hutchinson City Map, KDOT

1962 establishments in Kansas
Aerospace museums in Kansas
Hutchinson, Kansas
Museums in Reno County, Kansas
Museums established in 1962
Planetaria in the United States
Smithsonian Institution affiliates

Cosmosphere


Valerio Giacomini (1914 - 1981 ) fue una de las máximas personalidades científicas italianas y europeas, y principal referencia de toda una cultura ecológica, y por su actividad básica en el campo de la Historia natural y de la conservación de la naturaleza (Parques y Reservas Naturales), sea por su autoridad y la vastedad de sus concepciones filosóficas y científicas.

Biografía
Giacomini nació en Fagagna (Udine), más prontamente la familia se trasladó a Brescia, que se convertiría en su ciudad adoptiva. Se licencia en Historia natural en Pavia, antes de la guerra. Después del armisticio y siendo capturado, fue internado en un campo de exterminio y condenado a muerte por hambre. Se salvó in extremis por las tropas aliadas.

En 1956 fue profesor ordinario de botánica en la Universidad de Sassari. Posteriormente fue nominado director de los Institutos botánicos de las Universidades de Catania, Nápoles, Roma, donde se estableció definitivamente y donde, en 1975, ocupó la primera cátedra italiana de ecología. Falleció en Roma, al alba del 6 de enero de 1981, dejando una vastísima herencia cultural y una auténtica escuela de pensamiento.

Pensamiento y obra
Valerio Giacomini legó su nombre a numerosas iniciativas científicas, especialmente de carácter transdisciplinario, incluías la desertificación del Sahel, la consolidación de las Pampas argentinas y, la última y muy significativa: el programa Man & Biosphere de la Unesco, para el cual dirigió el proyecto 8 (La reserva de la biósfera), y en el proyecto 11 (El ecosistema urbano de Roma).
Junto con Tomaselli introdujo y difundió por Italia la fitosociología, desde principios de los años cincuenta.
Sus contribuciones fueron fundamentales en la contribución a la geobotánica, la cartografía vegetacional, ecología teórica y aplicada al campo de la conservación de la naturaleza, para las cuales ocupó múltiples y prestigiosas posiciones en el campo nacional y sobre todo internacional. También lanzó las bases de la concepción científica del Paisaje ("el paisaje es un conjunto de ecosistemas ...") anticipando a menudo conceptos de la ecología del paisaje. Fue presidente de numerosas asociaciones científicas y culturales de alto nivel.

Profundamente católico, y casi apolítico, pero muy abierto de mente, sin adherir a la teoría de la evolución, incluso teniendo él en cuenta que la teoría de la evolución fue lo máximo e insustituible instrumento de indagación de la biología actualmente. Nunca le gustó el ambientalismo ni el ecologismo, aunque reconoció sus muchos méritos, y sintió hostilidad a formar un partido político "verde". Siempre defendió con firmeza la metodología y el rigor científico, a menudo combinados con los más profundos valores humanos y las cuestiones sociales. Fue un humano de grandes síntesis, de visiones unificadoras extensas y, al mismo tiempo, de ideas meditadas.

Fue creador del Jardín de la Flora de Los Apeninos de Capracotta.

Honores

Epónimos
 Jardín botánico del parque nacional del Stelvio (Bormio) y del Etna, con una importante y activa "Fundación V. Giacomini", con sede en Gargnano (BS), cerca del Parque Regional del Alto Garda Bresciano. En su biblioteca, de notable importancia, comprende 4.000 volúmenes, y hoy conservada por el Museo de Historia Natural de Brescia.

 Refugio Valerio Giacomini del Jardín Botánico Nuova Gussonea

Algunas publicaciones
Sus publicaciones sumaron más de 450 obras, entre las que se mencionan: "Sillabus Bryophitarum Italicarum" (1946), "La flora", (Edic. T.C.I., 1958), y su última y penetrante (publicada póstumamente, y por desgracia no muy difundida): "Perché l'ecologia" (Edic. La Scuola, 1980). La única bibliografía anotada de V. Giacomini, aunque no del todo completa, se publicó en 1983 en el seno de una antología de sus letras ("La rivoluzione tolemaica") por la Editorial "La Scuola" de Brescia.

Véase también
 Ecología
 Fitosociología
 Paisaje
 Reserva natural
 Ciencias naturales

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de Italia del siglo XX
Ecólogos de Italia
Fitogeógrafos de Italia
Briólogos de Italia del siglo XX
Profesores de la Universidad de Catania
Profesores de la Universidad La Sapienza
Profesores de la Universidad de Sassari
Nacidos en la provincia de Údine
Fallecidos en Roma

Valerio Giacomini


Hannie Caulder es una película de 1971 dirigida por Burt Kennedy y protagonizada por Raquel Welch, Robert Culp y Ernest Borgnine.

Trama
Hannie Caulder es una mujer que fue abusada y después cuyo marido es asesinado por los hermanos Clemens, un trío de hermanos ineptos. Dolida por el crimen, decide aprender a utilizar un arma y cobrarse venganza.

Quentin Tarantino ha reconocido que este argumento influyó en su filme Kill Bill (2003).
En la escena de la playa sale Paco de Lucía tocando la guitarra.

Producción
Christopher Lee interpreta al armero que construye un revólver Welch.

Referencias

Películas sobre violación

Hannie Caulder


A Região Metropolitana da Baixa Mogiana é uma proposta de criação de uma nova região metropolitana que seria composta por cerca de 20 municípios paulistas. Atualmente a região metropolitana está em discussão entre os prefeitos da região.

Municípios
A proposta é de que mais de 20 municípios estarão unidos no projeto, porém, como ainda apenas seis estão participando das primeiras reuniões, estes são os que constam na lista.

Baixa Mogiana
Mogi Guaçu
Mogi Mirim
Itapira

Região Metropolitana da Baixa Mogiana


A Lei de Imunidades para Organizações Internacionais (IOIA) é uma lei federal dos Estados Unidos promulgada em 1945. Ela "estabeleceu um grupo especial de organizações estrangeiras ou internacionais cujos membros poderiam trabalhar nos Estados Unidos e desfrutar de certas isenções de impostos e leis de busca e apreensão dos Estados Unidos". Essas vantagens geralmente são concedidas a órgãos diplomáticos.

Informações básicas
O 79º congressista dos Estados Unidos aprovou o IOIA em 29 de dezembro de 1945; a Lei encontra-se no Título 22, capítulo 7, subcapítulo XVIII. A IOIA concede às organizações internacionais e seus funcionários certas isenções, imunidades e privilégios que outras organizações e seus funcionários não recebem.  O IOIA foi aprovado para fortalecer as organizações internacionais com as quais os EUA colaboram, incluindo aquelas localizadas em países estrangeiros. O Comitê do Senado acreditava que a aprovação dessa lei permitiria que as organizações internacionais tivessem um desempenho mais eficaz e alcançassem seus objetivos.

Suprema Corte dos Estados Unidos
Diplomacia


L'église de Saint-Joseph à Międzygórze est une église paroissiale catholique romaine dédiée à Saint-Joseph. Elle a été construite en bois entre 1740 et 1742 et se situe au village Międzygórze.

C'est l'une des quatre églises en bois qui existent encore dans la région de Kłodzko. Trois autres églises se trouvent à Kamieńczyk, à Nowa Bystrzyca et à Zalesie. Jusqu'en 2000, elle était une seule église en bois avec le toit couvert d'ardoise dans les Sudètes.

Historique
On a érigé l'église en bois au centre du village Międzygórze entre 1740 et 1742 en tant que l'église de cimetière. Elle a été construite par les bâtisseurs locaux – Friedrich Knietig de Wilkanów et Heinrich Ludwig de Pławnica sur le modèle des bâtiments religieux en brique de la région de Kłodzko. Entre 1790 et 1792, on a rénové le clocheton, et pendant la seconde moitié du XIXe siècle, on a reconstruit le plafond du chœur et on a créé le décor de l'intérieur. En 1924, le charpentier Ignatz Herfort a probablement reconstruit le plafond de la nef et il a construit un nouveau toit couvert d'ardoise. Les plaques d'ardoise d'environ 1 m2 de surface viennent de l'unique carrière de la grauwacke dans les Sudètes qui est située près de Jarnołtówek. En 2001, on a enlevé l'ardoise du toit et du clocheton pour y poser les bardeaux. En 2013, on a rénové les façades de l'église.

Architecture et décor
L'église de Saint-Joseph est le bâtiment non-orienté qui est construit de bois en rondins. C'est un édifice à nef unique qui n'a pas de tours. Il a le chœur fermé de trois côtés et la sacristie latérale. Il y a le porche à l'entrée. L'église est couverte de toit de bardeaux, à un seul faîte, avec le clocheton octogonal de structure squelettique. Elle est couronnée de dôme avec une lanterne et une croix. Sur les murs, il y a les rangées de fenêtres.

À l'intérieur, au-dessus de la nef, il y a le plafond à poutres, avec les poutres chanfreinées aux coins et avec l'arrangement décoratif à chevrons qui est blanchi et couvert de lignes géométriques dorées. Au-dessus du chœur, on peut voir le plafond à caissons, avec les planches profilées, les rosaces en bas-relief et l'ornement peint sur fond bleu. La galerie et les matroneums latérales sont connectés par les balustrades divisées en parties et couvertes de bas-reliefs.

Les éléments de l'aménagement les plus importants, ce sont : la sculpture de Sainte Famille de Michael Ignatius Klahr qui est située sur la poutre de gloire, le maître-autel de 1740 avec la peinture de Saint-Joseph et de l'Enfant Jésus dans le retable (qui a une forme de bouquet de feuilles), créé par Hieronim Richter, l'autel latéral de la Vierge à l'Enfant avec la mensa baroque qui vient de la seconde moitié du XIXe siècle, la chaire en bois avec les peintures d'évangélistes et le baldaquin baroque couronné de plaques avec dix commandements de 1908, le buffet d'orgue et les fonts baptismaux de la seconde moitié du XIXe siècle qui sont faits dans le style de historicisme, les stations du chemin de croix qui ont été fondées au XVIIIe siècle en tant que les offrandes votives déposées pour demander la pluie (à ce moment-là, il n'y avait pas de pluie pendant trois mois), les sculptures et les peintures nombreuses de la période du XVIIIe jusqu'au début du XXe siècle.

Entourage
Les plaques funéraires sont posées dans le mur autour de l'église. Devant l'église, il y a une statue baroque en pierre « La Crucifixion » de 1781.

Références

Église en Pologne
Voïvodie de Basse-Silésie

Église de Saint-Joseph à Międzygórze


Der Alte Friedhof in Ludwigsburg weist zahlreiche Grabmale bedeutender Persönlichkeiten auf.

Beschreibung
Der vor allem im 19. und frühen 20. Jahrhundert belegte Friedhof liegt im Winkel zwischen Schorndorfer Straße, Harteneckstraße und Meiereistraße. Bestattungen werden dort nicht mehr durchgeführt. Die erhaltenen Grabstellen sind die von württembergischen Honoratioren sowie verschiedene Soldatengräber. Die Friedhofskapelle wurde zu einem Ehrenmal für die Opfer des Zweiten Weltkriegs umgestaltet, östlich davon befindet sich ein Ehrenmal für die Opfer des Ersten Weltkriegs, das Kriegerehrenmal 1914/18. Verschiedene Tafeln und Gedenksteine erinnern an die Teilnehmer des Krieges 1870/71, an die Opfer von Gewaltherrschaft sowie an die Toten der 260. Infanterie-Division.

Die bedeutendste Grabstelle ist die des württembergischen Königs Wilhelm II. (1848–1921), der in einem Erdgrab im Nordwesten der Anlage bei seiner ersten Frau Marie zu Waldeck und Pyrmont (1857–1882), seiner zweiten Frau Charlotte zu Schaumburg-Lippe (1864–1946) und seinem jung verstorbenen Sohn Ulrich aus erster Ehe begraben liegt.

Die aufwändigste Grabstelle ist das Mausoleum für den Reichsgrafen und Staatsminister Johann Karl von Zeppelin (1766–1801). Den Reliefschmuck Der Vollendete schuf Philipp Jakob Scheffauer, die Figur Trauernde Freundschaft schuf Johann Heinrich Dannecker.

Zu den weiteren bedeutenden Persönlichkeiten, die auf dem Alten Friedhof bestattet wurden, zählen der Schriftsteller David Friedrich Strauß (1808–1874), der Sänger Anton Schott (1846–1913), der Rittmeister und Ehrenritter des Johanniterordens Maximilian von Gaisberg-Schöckingen (1821–1913), der Politiker Fidel von Baur-Breitenfeld (1805–1882), der Generaladjutant Heinrich von Molsberg (1832–1909), der Orgelbauer Eberhard Walcker (1850–1926), der Erfinder des Phosphorzündholzes, Jakob Friedrich Kammerer (1796–1857), der Generalleutnant Friedrich Reinhard von Roeder (1780–1867) und der General der Infanterie Kurt von Greiff (1876–1945) sowie mehrere Oberbürgermeister von Ludwigsburg.

Unmittelbar am Friedhof befindet sich der Alte jüdische Friedhof, auf dem die erste Beisetzung 1870 stattfand.

Kriegerehrenmale

Wenn man den Friedhof über den Eingang an der Schorndorfer Straße betritt, trifft man auf das Kriegerehrenmal 1939/45, eine 1868 geweihte, neugotische Friedhofskapelle, die 1957 zu einem Kriegerehrenmal umgestaltet wurde. Links führt der Weg zu dem Ehrenmal der 260. Infanterie-Division, rechts erreicht man nach 40 Metern das Kriegerehrenmal 1914/18 (Ludwigsburg). An der nordöstlichen Ecke des Gräberfelds folgt schließlich das Kriegerehrenmal 1870/71.

Eine Erinnerungstafel der Stadt Ludwigsburg für "diejenigen ihrer Söhne, welche im Kampfe für das Vaterland im Jahre 1870 ihr Leben gelassen haben" befindet sich an der Rückseite der Kapelle. In der Südostecke des Friedhofs steht ein Gedenkkreuz mit der Inschrift "A la Mémoire des Soldats français décédés en 1870–1871" (zur Erinnerung an die 1870–1871 gefallenen französischen Soldaten).

Weblinks

Einzelnachweise

Ludwigsburg
Friedhof in Ludwigsburg

Alter Friedhof (Ludwigsburg)


කාර්මික දියුණුව අතින් හීන ජනකොටසක් කාර්මිකව දියුණු සමාජයක් කරා ගමන් කිරීමේ දී සිදුවන සමාජයීය හා ආර්ථික වෙනස්කම් ක්‍රියාවලිය කාර්මීකරණය () නමින් හැඳින්වෙයි. විශේෂයෙන් මහා පරිමාණ ශක්ති ජනනය හා ලෝහ කර්මය යන අංශවල දියුණුව තුළින් ලබන තාක්ෂණික දියුණුව සමග සමාජයීය හා ආර්ථික දියුණුව මෙම ක්‍රියාවලියේ දී තදින් බද්ධව පවතියි. මෙහිදී ප්‍රධාන වශයෙන් සිදුවන්නේ නිෂ්පාදනය වේගවත් කිරීම සඳහා ආර්ථිකය සැකසීමයි.

ආශ්‍රිත ලිපි

 Automation
 Deindustrialization
 Division of labour
 Great Divergence
 Idea of Progress
 Mass production
 Mechanization
 Newly industrialised country

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

Economic development
Economic growth
Industrial history
Late modern economic history
Secondary sector of the economy

කාර්මීකරණය


Schöna ist ein Ortsteil von Münchenbernsdorf im Landkreis Greiz in Thüringen.

Lage
Schöna liegt nordöstlich von Münchenbernsdorf an der Landesstraße 1078 von Münchenbernsdorf kommend nach Gera führend in einem Tal im ländlichen Raum.

Geschichte
1262 wurde das Dorf erstmals urkundlich erwähnt.
1934 besaß die Gemeinde einen Pfarrer. Die Eingemeindung zu Münchenbernsdorf fand 1957 statt.

Sehenswürdigkeiten
 Kirche St. Markus (Schöna)

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Greiz
Münchenbernsdorf
Ersterwähnung 1262
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Greiz)
Gemeindeauflösung 1957

Schöna (Münchenbernsdorf)


Jeffrey Ross Gunter er bandarískur viðskiptamaður, húðsjúkdómafræðingur og fyrrverandi sendiherra Bandaríkjanna á Íslandi.

Menntun
Gunter útskrifaðist með BA-gráðu í sálfræði frá Kaliforníuháskóla í Berkeley árið 1983 og hlaut læknisgráðu frá Keck-læknaskólanum í Kaliforníuháskóla í Suður-Kaliforníu árið 1987.

Starfsferill
Gunter er stofnandi Jeffrey Ross Gunter, MD, Inc., sem býður upp á læknaþjónustu fyrir húðsjúkdóma í vesturhluta Bandaríkjanna. Gunter var einnig prófessor í klínískri læknisfræði við Keck-læknaskólann í Kaliforníuháskóla í Suður-Kaliforníu.

Gunter er meðlimur í framkvæmdastjórn Gyðingasambands Repúblikanaflokksins.

Frá árinu 2004 hefur Gunter veitt ýmsum þing- og forsetaframboðum Repúblikanaflokksins rausnarlega fjárstyrki. Árið 2016 styrkti hann meðal annars fjáröflunarsjóð forsetaframboðs Donalds Trump um samtals 100.000 Bandaríkjadollara.

Þann 23. maí árið 2019 útnefndi Donald Trump Bandaríkjaforseti Gunter sem sendiherra Bandaríkjanna á Íslandi. Sendiráð Bandaríkjanna hafði þá verið sendiherralaust í eitt og hálft ár. Gunter afhenti Guðna Th. Jóhannessyni forseta Íslands erindisbréf sitt þann 2. júlí 2019. Öldungadeild Bandaríkjaþings staðfesti útnefningu Gunters sem sendiherra þann 24. maí 2019.

Þann 26. júlí árið 2020 bárust fréttir af því að Gunter hefði meðal annars beðið um leyfi til að bera skotvopn og klæðast vesti sem gæti varið hann fyrir hnífstunguárásum og óskað eftir brynvörðum bíl þrátt fyrir að Ísland hafi verið metið öruggasta ríki heims af bandarísk-áströlsku Efnahags- og friðarstofnuninni síðustu 11 árin.

Gunter lauk störfum sem sendiherra þann 20. janúar 2021, sama dag og Donald Trump lét af forsetaembætti.

Tilvísanir

Bandarískir læknar
Repúblikanar
Sendiherrar Bandaríkjanna á Íslandi

Jeffrey Ross Gunter


A Igreja Presbiteriana de Sylhet (IPS) ou Sínodo Presbiteriano de de Sylhet (em Inglês Sylhet Presbyterian Synod)  é uma denominação reformada e evangélica no Bangladesh, constituída em 1905, como resultado de missões da Igreja Presbiteriana de Gales na região de Sylhet.

História
As igrejas presbiterianas são oriundas da Reforma Protestante do século XVI. São as igrejas cristãs protestantes que aderem à teologia reformada e cuja forma de organização eclesiástica se caracteriza pelo governo de assembleia de presbíteros. O governo presbiteriano é comum nas igrejas protestantes que foram modeladas segundo a Reforma protestante suíça, notavelmente na Suíça, Escócia, Países Baixos, França e porções da Prússia, da Irlanda e, mais tarde, nos Estados Unidos.

Na década de 1840, missionários da Igreja Presbiteriana de Gales chegaram na região de Sylhet. A partir das missões, alguns bengaleses se converteram e igrejas foram estabelecidas. Em 1905, foi organizada a Igreja Presbiteriana de Sylhet (IPS). A denominação cresceu, se espalhou pela Índia. Após a partição do país, a maior parte da denominação ficou em Bangladesh.

Depois da partição, a maior parte dos membros pertence à população de minorias étnicas (Khasi, Garo e Santal).

Denominações presbiterianas em Bangladesh

Igreja Presbiteriana de Sylhet


Berberiler (Berberi dilleri: ⵉⵎⴰⵣⵉⵖⵏ Imaziɣen, tekil ⴰⵎⴰⵣⵉⵖ Amaziɣ; Arapça: البربر Al-Barbar, الأمازيغ Amazigh), bugünkü Mısır, Libya, Tunus, Cezayir ve Fas'ı içine alan Kuzey Afrika'nın bilinen en eski yerli halkıdır. Bazı mağara resimlerinin bulunmuş olması, Berberiler'in bu paleolitik toplulukların soyundan gelmiş olabileceği tezini güçlendirmektedir.

Bu geniş coğrafyada göçebe ya da yarı-göçebe olarak yaşayan eski kabilelerdendir. Kuzey Afrika'ya egemen olan Fenike, Kartaca, Roma, İslam ve Osmanlı kültürlerinden farklı biçimlerde etkilenmiştir. Berberiler berberice adını verdikleri bir dile sahiptirler. Bu dilin alfabesi  İbraniceye çok benzemektedir.

Adlandırma
Berber kelimesinin kökeni olarak Latince barbarus ve Yunanca barbaros gösterilmektedir. Roma dönemi askerî raporlarında Numidyalılardan barbarlar olarak bahsedilir. Berberi teriminin Vandal istilası sırasında yaygın olarak kullanıldığı görülmüştür. 8. yüzyıldan itibaren Emevilerin İspanya'yı ele geçirmesiyle beraber tüm Müslümanlara yanlış bir şekilde Morolar denilmeye başlanır. Berberi gruplarının kendilerine de Amazigh, Tizzit dedikleri bilinmektedir.

Tarihçe
Berberiler, tarih öncesinden bu yana Kuzey Afrika'da yaşarlar. Berberiler arasında, Libya'daki Nasomonlar ve Psyller, Sahra Garamantları, Eski Afrika  Numidialıları, Gaetulları ve Mağripliler sayılabilir. Mağrip'in geniş toprakları ve dağlık engebelerin dağınık bir yapıda olması Berberiler'in bölgeye bağımsız ve kimi zaman birbirlerine düşman kabileler halinde yayılmalarını sağladı. Bu, aynı zamanda toplumsal örgütlemenin temelini oluşturan unsurdu. Bununla birlikte, İbn-i Haldun'un iki büyük halk topluluğuna (El-Berani ve El-Butr) böldüğü Berberiler, dıştan gelen istila tehditlerine karşı koymak için her zaman birlik içinde hareket ettiler. Önce Numidya sonra da Moritanya kralı olan Masinissa'nın gerçekleştirdiği Berberi topluluklarının birliği kısa sürdü. Romalılar bu devletleri illere ya da protektoralara dönüştürdüler; ancak daha çok ovalarda etkin olan Romalılar, ne Sahra ve Moritanya kıyısındaki yüksek ova halklarına, ne de dağlılara boyun eğdirebildiler. İmparatorluk üzerindeki Roma etkisi azaldıkça, Berberiler'in ayaklanmaları giderek sıklaştı: Tacfarinas (17-24); Firmus ve Gildon başkaldırıları, çeşitli kavimler ve Berberi ırgatlarının ayaklanmaları Berberiler'in bağımsızlığa olan düşkünlüklerini gösterir. Bunun ortaya çıkmasında sert dinsel tartışmaların ve 4. yüzyıldaki Donatusçuluğun da etkisi vardır. Bu karışıklıklar Vandallar'ın ülkeyi istila etmesini kolaylaştırdı: ancak Vandallar ülkenin tümünü ele geçiremediler. Avras, Kabiliye, Moritanya ve Tripolitanya'ya girmediler. Doğu İmparatorluğu'na karşı direniş (533-642) daha güçlü oldu; Bizans ancak Byzakene, Tunus (eski Afrika ili) ile birkaç kenti ve müstahkem mevkiyi denetim altında tutabildi.

Araplar, VII. yy 'ın ortasına doğru Berberiler ile ilişki kurdular. Başlangıçta Berberiler gerilere sürüldüler. Kuseyle, Avras ve Tunus ile Konstantin 'in yüksek yaylalarının bir bölümünü kapsayan bir Berberi krallığı kurdu (687- 690). Berberi kadın kahraman el-Kahine'ye ün kazandıran Avras direnişine karşın, Araplar'ın yeni saldırıları karşısında berberi krallığı yıkıldı. Berberiler kitle halinde müslümanlığı kabul ettiler ve Arap ordularına katıldılar. Kendilerine çok şey öğreten bir uygarlığın etkisinde kalmakla birlikte Berberiler bağımsızlıktan vazgeçmiş değillerdi; kısa süre sonra, büyük çoğunluğu sünnilikten ayrılıp, kendi liberal geleneklerine daha yakın olan Haricilik mezhebini kabul etti. 740'ta bütün Berberi Mağrib ayaklandı; Kayravan'dan sürülen Araplar, Berberiler'i ancak 761 'de Suriye birliklerini yardıma çağırdıktan sonra yenmeyi başardılar. Daha sonra Abbâsîler Doğu Mağrib'i ele geçirmek ve halkları Berberilerden oluşan, yönetim açısından kendilerine bağlı, bağımsız krallıklar (Tahert, Tilimsan, Fas, Kayveran Aglebiler krallığı) kurdurabilmek için 40 yıl mücadele ettiler.

Berberiler ile Araplarlar arasındaki bu uzlaşma hiçbir zaman tam olmadı ve uzun sürmedi. Sünniliğe tepki olarak Berberiler IX. yy'da, Haricilikle ters düşmesine karşın, Şii öğretilerini kabul ettiler. Fatımiler Abbasiler'e karşı koyabilecek yeterli güce erişince, Berberilerin büyük çoğunluğunca desteklendi; buna karşılık küçük bir kesim, Zenateler, özerkliklerini ilan ederek Endülüs Emevî'lerine katıldılar. Fatımiler Mısır'a yerleşince Mağrib'de karışıklıklar başladı. Ziri Hanedanını kuran Sanhaca Berberileri Doğu'da iktidarı ele geçirdiler; Zenateler Doğu Mağrib'i önce Emevîler adına yönettiler, sonra kendi hanedanlarını kurdular. 11. yüzyıl'daki Hilali istilalarından sonra, dinsel bir reform hareketinden güç alan iki Berberi hanedanı, Murabıtlar ve Muvahhidler büyük imparatorluklar kurdular. Birinci imparatorluk Fas'tan Becaye'ye kadar uzayan alanca kuruldu; ikincisi tüm Mağrib'i ve Tripolitanya'yı içine aldı. Bu imparatorlukların yıkılmasından sonra, Berberiler Merini, Abdülvadi ve Hafsi krallıklarını kurdular; ancak bu krallıklar güçsüzlükleri yüzünden 14. yy'dan itibaren, yan yana dizilen, birbirinden kopuk birçok kent ve kabileden oluşan bir toplumsal yaşam biçimi egemen oldu. Mağribi kapsamamakla birlikte, önce Osmanlı egemenliği (XVI. yy - XIX. yy), daha sonra Fransız Sömürgeciliği (XIX. yy. - XX. yy) Kuzey Afrika ülkelerini Arap ve Müslüman devletlere dönüştüren evrimi hızlandırdı; buna rağmen Berberiler, Rif ve Sahra arasında Avras ve Büyük kabiliye dağlarına sığınarak dillerini ve geleneklerini günümüze kadar korumayı bildiler.

Modern dönem
Kuzey Afrika bölgesinde Berberilerle Araplar arasında süregiden bir uzlaşamama sorunu vardır. Özellikle Arap milliyetçiliğinin hakim olduğu rejimlerde Berberilerin baskı altına alındığı örnekler görülmüştür. 20. yüzyılın ikinci yarısıyla beraber sömürge konumlarına karşı mücadele başlatan Afrika halklarının mücadelesi Kuzey Afrika'da da görülmüştür. Bağımsızlıklarını kazanan ülkelerde sömürgecilerin kullandığı Fransızca, İspanyolca ve İtalyanca yerine Arapça hakim olmuştur. Berberiler Arapça öğrenmek zorunda kalmış, okullarda anadillerini konuşmak için 21. yüzyılı beklemek durumunda kalmışlardır. Bağımsızlığın ardından Berberilerden gelen varlıklarını tanıma talepleri özellikle Fas ve Cezayir'de karşılık bulmuş, anayasal olarak Berberi varlığı tanınmıştır. Günümüzde Cezayir'de Berberi dili tanınan ulusal bir dildir ve Berberi yoğunluğu yüksek olan bölgelerde seçmeli dil olarak öğretilmiştir. Fas'ta ise 2011 yılı anayasal reformun ardından Berberi dili resmî dil ilan edilmiş ve bölgenin etnik bileşiminden bağımsız olarak zorunlu dil olarak öğretilmektedir. Kuzey Afrika ülkelerinde Berberi kökenliler sosyal hayatta en üst seviyelere gelebilmiştir. Buna en iyi örnekler olarak Cezayir Başbakanı olmuş olan Liamine Zeroual ve Fas Başbakanı olmuş olan Driss Jettou sayılabilir. Libya'da ise Berberiler Libya İç Savaşı sırasında Muammer Kaddafi rejiminin devrilmesinde aktif rol almıştır.

Sanat
Dış istilalara karşı Berberiler, özellikle kırsal kesimlerde, özgün bir geleneksel sanatı korumayı başardılar; ancak bu sanatta Berberilere özgü ögeleri belirlemek de çok güçtür. Taraçalı evin, Kaid'lerin dar'''ı ya da ksar'ının ve özellikle Atlas kalelerinin (tigremt'') üzerinde İslam sanatının etkisi çok azdır. Ayrıca, Berberi özellikleri, elde yapılmış ev eşyalarında da kendini gösterir. Gereçler çoğunlukla kabadır (seramik toprakları); süslemeler çok eski simgeleri andırır. Arap üslubundan uzak bu simgelerde üçgenler, eşkenar dörtgenler, kafesler gibi yalın geometrik biçimler, yalın ve uyumlu renkler egemendir.

Berberi dilleri

Berberi dilleri Afro-Asyatik dillernin bir kolunu oluşturur. Berberi dillerinin hangi bölgeden kaynaklandığı konusunda akademik çevrelerde üzerinde uzlaşılmış bir görüş yoktur. Berber dilleri Afrika'da yaklaşık 30 ila 40 milyon insan tarafından konuşulmaktadır. Yoğun olarak kullanılan bölgeler sırasıyla Fas, Cezayir, Mali, Nijer ve Libya şeklindedir. Mısır ve Burkina Faso sınırları içinde Berberi dillerini konuşan küçük gruplar mevcuttur.

Berberi grupları
Çoğu Mağripli Berberi kökenli olmasına rağmen, sadece bazı dağınık etnik gruplar modern zamanlarda Berberi dilini korumaya başarmıştır. Aşağıdaki tablo bu grupları özetlemektedir.

Berberi dinleri
Kuzey Afrika bölgesinin tarihteki Arap fethinin ardından günümüzde Berberilerin çoğu Sünni İslam esaslarına bağlıdır. Sahara'daki Mozabitler ise İbadilik mezhebine mensuptur.

Daha önceki dönemlerde Berberilerin dini inançları çoktanrıcılık ve animizm bileşimidir. Zaman içinde temas edilen diğer Afrika, Antik Yunan, Musevilik dinlerinden etkilenmiş ve yerel olarak farklılık göstermiştir.

Berberilerin içinde azımsanmayacak bir Yahudi toplamı olmasına rağmen, Fransa ve İsrail'e yaşanan göçlerle bu sayı gözle görülür seviyede azalmıştır. Ayrıca özellikle son dönemde Cezayir topraklarındaki Hristiyan Berberi sayısında artış görülmüştür.

Berberi kültürü
Berberi topluluklarda geleneksel olarak erkekler hayvancılıkla uğraşır. Mevsimsel olarak otlakların ve sulak bölgelerin durumuna göre göç ederler. Hayvancılıkla uğraşıldığı için yün, pamuk ve boya için kullanılan bitki kökleri çok miktarda bulunur. Kadınlar aileye bakmakla yükümlüdür, ayrıca el işiyle uğraşırlar. En bilinen örneği kilim olan bu ürünler önce kendi kullanımları için artan miktarlar da yerel pazarda satılmak üzere değerlendirilir. Berberi toplumu kabile yapısında örgütlenmiştir. Her kabilenin bir lideri vardır. Tarihte kadın kabile liderlerinin olduğu da görülmüştür. Kabileler anaerkil veya ataerkil olabilmekte, buna göre evliliklerde erkek veya kadın seçici konumunda olabilmektedir.

Tanınmış Berberiler
Arius (256 - 336), İskenderiye'de Baucalis Kilisesi'nde görev yapmış Libya kökenli çileci Hristiyan bir din adamıdır.
Augustinus, 354 - 430 yılları arasında yaşamış olan ünlü Hristiyan düşünürdür.
İbn-i Batuta, Orta Çağın en büyük seyyahı.
Malika Oufkir, 1953 doğumlu Fas asıllı Berberi yazar.
Tarık bin Ziyad, Endülüs'ü fetheden müslüman komutan
Yusuf bin Taşfin, 1061-1106 arasında Murabıt hükümdarı.

Resimler

Kaynakça

Ayrıca bakınız
Tuaregler

Kuzey Afrika'daki yerli halklar

Berberiler


An Stanhopea novogaliciana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni S.Rosillo. An Stanhopea novogaliciana in nahilalakip ha genus nga Stanhopea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stanhopea

Stanhopea novogaliciana


9205 Eddywally este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9205 Eddywally este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Eric Walter Elst. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,16 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 0,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

9205 Eddywally


În sfârșit, portretul este un film românesc din 1989 regizat de Olimpiu Bandalac.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1989 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1989

În sfârșit, portretul


إدوارد بوكوك  هو مستشرق إنكليزي وعالم كتاب مقدس، ولد عام 1013 - 1102 ه باوكسفورد، انجلترا وتوفي عام 1604 - 1691 م باوكسفورد، انجلترا. أبحر في 1630 إلى حلب وقضى فيها خمس سنوات، حيث درس اللغة العربية وجمع عدة مخطوطات قيمة. من مؤلفاته كتاب «عن تاريخ العرب»  بالاعتماد على ابن العبري ومراجع أخرى، وساعد بريان والتون على طباعة الكتاب المقدس متعدد اللغات polyglot bible حيث المقدمة عن القراءات المختلفة للتوراة العبرية من كتابته.

من إنجازاته

الفيلسوف الذي علم نفسه
كان كتابه المشهور (الفيلسوف الذي علم نفسه)، الذي نشر في أوروبا عام 1671م، هي الترجمة اللاتينية التي أعدها للقصة العربية (حي بن يقظان)، لمؤلفها الكاتب العربي الأندلسي ابن طفيل، حيث أثارت اهتماما واسعا بين أهل العلم والفلاسفة، إذ تحتوي على فكرة إن العقل وحده يقود إلى الواجد والخالق، ولقد أحدثت هذه الرواية ضجة في الوسط العلمي في وقته مما جعل الكثير من المفكرين والمؤلفين في الغرب يتهافتون على دراستها وعملوا عدة ترجمات لها بلغات أخرى.

من أعماله

 ملاحظة حول التاريخ العربي ، عام 1648-1650
 بوابة موسى، عام 1655
 الحقيقة، عام 1660،
 التاريخ العربي لابن العبري  ترجمة لكتاب هوغو غروتيوس التاريخ العربي لابن العبري (م. تاريخ مختصر الدول لأبي الفرج )، 1663
 معجم هيبتاغلوتون، تعليقات،عام 1677
 ملاخي، تعليقات، عام 1677
 أرقام، تعليقات، عام 1685
 جويل، تعليقات، عام 1691

روابط خارجية

مصادر

 Biography from 1911 Encyclopedia
 Royal Berkshire History: Edward Pococke

إنجليز مغتربون في الدولة العثمانية
خريجو كلية كوربوس كريستي (أكسفورد)
مستشرقون إنجليز
مستعبرون مسيحيون
مواليد 1013 هـ
مواليد 1604
مواليد في أكسفورد
وفيات 1102 هـ
وفيات 1691
وفيات في أكسفورد
أشخاص من تشيفلي (باركشير)

إدوارد بوكوك


David Meyer Wessel (fæddur febrúar 21, 1954) er bandarískur blaðamaður og rithöfundur. Hann hefur deilt tveimur Pulitzer-verðlaunum fyrir blaðamennsku. Hann er forstöðumaður Hutchins Center on Fiscal & Monetary Policy hjá Brookings Institution og er fréttaritari The Wall Street Journal, þar sem hann starfaði í 30 ár.

Ævi
Wessel er ættaður frá New Haven, Connecticut. Hann er sonur Morris A. Wessel, barnalæknis, og Irmgard R. Wessel, klínísks félagsráðgjafa. Wessel útskrifaðist frá Richard C. Lee High School í New Haven árið 1971 og frá Haverford College árið 1975 með hagfræðigráðu.

Wessel hóf blaðamennskuferil sinn hjá Middletown, Connecticut Press árið 1975 og flutti sig til Hartford Courant árið 1977. Árið 1980 var hann í eitt ár Knight-Bagehot Fellow í viðskipta- og hagfræðiblaðamennsku við Graduate School of Journalism í Columbiaháskóla. Wessel flutti sig ti The Boston Globe árið 1981 og árið 1983 sem blaðamaður The Wall Street Journal í Boston. Hann flutti til skrifstofunnar í Washington, D.C. árið 1987 og starfaði þar nær allan þann tíman á meðan hann starfaði fyrir blaðið, nema á árunum 1999-2000 þar sem hann var við störf í Berlín við blaðamennsku.

Þann 4. desember 2013 tilkynnti The Brookings Institution að Wessel yrði stofnandi nýrrar Hutchins-miðstöðvar um ríkisfjármál og peningastefnu.

Wessel og eiginkona hans Naomi Karp, sem áður var háttsettur sérfræðingur á skrifstofu Consumer Financial Protection Bureau fyrir eldri Bandaríkjamenn, eiga tvö börn, Julia og Ben.

Framlög til hagfræðinnar
Wessel er höfundur nokkurra bóka og ritstjóri Central Banking after the Great Recession (2014),

Bók Wessel, Only the Rich Can Play: How Washington Works in the New Gilded Age (2021) fjallar um svokölluð "Opportunity Zones" sem tekin voru upp árið 2017 í Bandaríkjunum. Markmiðið með "Opportunity Zones" er að ýta undir fjárfestingu og þar með atvinnusköpun á svæðum þar sem efnahagsleg neyð ríkir. Til þess að laða að fjárfesta eru þeim gefin margvísleg skattafríðindi. Wessel talar um að þróunin hefur leitt til 8,764 skattaskjóla í Bandaríkjunum. Hann talar um að efnaðir einstaklingar hafa nýtt sér þessi fríðindi til að koma í veg fyrir greiðslu á fjármagnstekjuskatti í sínu fylki. Fjárfestar hafa þar með selt sín hlutabréf með hagnaði og sett fjármagnið í "Opportunity Zones" og komist þar með undan því að greiða skatt ef fjármagnið er haldið föstu þar í 10 ár. Titill bókarinnar sem er að þeir ríku geta einnig spilað er lýsandi fyrir þessar aðstæður, eina leiðin til að fá þá efnuðu til að styðja við lágtekjusamfélögin er með því að gera þá enn efnaðari.

Tilvísanir
Bandarískir blaðamenn

David Wessel