La saison 2022 de l'équipe féminine Jumbo-Visma est la deuxième de la formation. Coryn Labecki est la principale recrue.

Marianne Vos est septième des Strade Bianche, puis seconde de Gand-Wevelgem au sprint. Elle remporte deux étapes du Tour d'Italie et du Tour de France. Elle remporte avec la manière l'Open de Suède Vårgårda, mais est disqualifiée pour l'usage d'une position interdite sur quelques mètres. Elle gagne ensuite quatre étapes du Tour de Scandinavie. Riejanne Markus est deuxième du Bloeizone Fryslân Tour, elle remporte le titre national sur route aux Pays-Bas, finit troisième des championnats d'Europe du contre-la-montre et quatrième du Simac Ladies Tour. Amber Kraak est deuxième du Grand Prix de Plouay. Anna Henderson remporte le prologue du Festival Elsy Jacobs. Karlijn Swinkels est troisième du Simac Ladies Tour. En partie à cause de son déclassement à l'Open de Suède Vårgårda, Marianne Vos termine à la vingt-quatrième place du classement UCI et à la dix-septième du World Tour. Jumbo-Visma est dixième du classement par équipes UCI et septième de celui World Tour.

Préparation de la saison

Partenaires et matériel de l'équipe

Arrivées et départs

L'équipe enregistre l'arrivée de la sprinteuse-puncheuse Coryn Labecki (Rivera), ainsi que de deux néo-professionnelles et de Noemi Rüegg.

Au niveau des départs, Pernille Mathiesen part, tout comme Julie Van de Velde et Nancy van der Burg.

Effectifs

Encadrement
Esra Tromp est la directice générale et Lieselot Decroix la directrice sportive de l'équipe. Ses adjoints sont Carmen Small et Marieke van Wanroij.

Déroulement de la saison

Janvier-février
Marianne Vos remporte le championnat des Pays-Bas de cyclo-cross après un long duel contre Lucinda Brand. Elle remporte ensuite la Coupe du monde d'Hoogerheide. Aux États-Unis, elle devient pour la huitième fois de sa carrière championne du monde de cyclo-cross, à l'issue d'un duel serré avec sa compatriote et tenante du titre Lucinda Brand. Elle décroche ainsi son premier titre dans la discipline depuis 2014, seize ans après sa première victoire en 2006.

À la Setmana Ciclista Valenciana, Anouska Koster est troisième du sprint de la première étape. Elle attaque lors de la troisième étape, mais sans succès. 	Karlijn Swinkels est septième de la quatrième étape. Elle remporte le classement des sprints.

Au Circuit Het Nieuwsblad, dans le Leberg, Marlen Reusser attaque. Elle est suivie par Ellen van Dijk, Anna Henderson et Liane Lippert. Elles obtiennent une minute d'avance, mais sont reprises dans le mur de Grammont. Anna Henderson se classe septième.

Mars
Au Bloeizone Fryslân Tour, Riejanne Markus est deuxième du prologue sept secondes derrière Ellen van Dijk. Cela lui permet de conclure l'épreuve à la deuxième place.

Aux Strade Bianche, Marianne Vos reste parmi les favorites. Elle prend la septième place. Au Tour de Drenthe, à trente-trois kilomètres du but, un groupe avec Jip van den Bos sort.  Il est repris. À onze kilomètres de la ligne, Anouska Koster part à son tour avec d'autres. Koster tente ensuite de partir seule à deux reprises. La seconde fois, seule Roy parvient à suivre à distance. Les trois autres sont reprises. Koster n'est rejointe que dans les cinq cents derniers mètres. Jip van den Bos se classe neuvième.

Au Trofeo Alfredo Binda-Comune di Cittiglio, Coryn Labecki suit les meilleures et prend la sixième place du sprint. À Gand-Wevelgem, entre le Baneberg et le Monteberg, Lotte Kopecky, Katarzyna Niewiadoma, Anna Henderson et Liane Lippert s'échappent. Après le mont Kemmel, elles sont rejointes par Marta Cavalli, Marlen Reusser et Coryn Labecki. Un regroupement général a lieu à quarante-quatre kilomètres du but. La course se conclut au sprint. Elisa Balsamo s'impose devant Marianne Vos. Sur À travers les Flandres, après Nokereberg, un groupe de six poursuivantes avec Anouska Koster sort. Il est repris à quinze kilomètres de l'arrivée. Karlijn Swinkels est dixième.

Avril

Au Tour des Flandres, après le Taaienberg, Anna Henderson fait partie du groupe de poursuite. Dans le vieux Quaremont, Van Vleuten ressort avec Kopecky, Chantal Van den Broek-Blaak et Henderson. Ces différents groupes fusionnent avec le Paterberg. Anna Henderson semble lachée à ce point-là. Marianne Vos est la mieux classée à la vingtième place. À l'Amstel Gold Race, à quatre-vingt-cinq kilomètres de l'arrivée, Anna Henderson et Pauliena Rooijakkers sortent. Elles emmènent avec elles huit autres favorites. Dans la deuxième ascension du Cauberg, un regroupement général a lieu. Coryn Labecki est neuvième.

Marianne Vos est contrainte de renoncer à Paris-Roubaix le matin même de l'épreuve en raison d'un test positif au SARS-CoV-2. Teuntje Beekhuis est quatorzième de la course. À la Flèche wallonne, Anouska Koster fait partie de l'échappée. Au pied de la côte de Cherave. Kastelijn puis Koster sortent. Une attaque de Niamh Fisher-Black les reprend néanmoins.

Au Festival Elsy Jacobs, Anna Henderson remporte le prologue devant Demi Vollering. Karlijn Swinkels est quatrième et Jip van den Bos sixième. Anna Henderson tente de sortir dans la deuxième étape, mais sans succès. Karlijn Swinkels est troisième de l'étape, devancée au sprint par Marta Bastianelli. Elle est également sixième du classement général final.

Mai
À Veenendaal-Veenendaal Classic, Karlijn Swinkels et Gladys Verhulst s'échappent. Elles se départagent au sprint et cette dernière s'impose.

À RideLondon-Classique, sur la première étape, Anna Henderson, locale de l'étape, attaque à quarante-trois kilomètres de l'arrivée, après le sprint intermédiaire. Elle est reprise dans les deux cents derniers mètres de la course. Coryn Labecki est huitième du sprint de la dernière étape. Anna Henderson gagne le classement des monts.

Juin
Au Women's Tour, Coryn Labecki chute avec Lorena Wiebes dans la première étape. Elle est cinquième le lendemain. Sur la troisième étape, Riejanne Markus sort seule dans les premiers kilomètres de l'étape. Elle a jusqu'à une minute quarante d'avance. Juste après le Worral Hill, Christine Majerus et Gladys Verhulst sortent du peloton et rejoignent Markus aux environs de la mi-étape. Dans la côte de Speech House, Verhulst est distancée. Dans la montée de Cinderford, l'échappée est reprise. Coryn Labecki est troisième du sprint. Sur l'étape suivante, six coureuses se détachent dans la côte d'Hirnant Bank. Riejanne Markus et trois autres coureuses reviennent par la suite. Elle ne suit pas l'attaque de Grace Brown, Elisa Longo Borghini et Katarzyna Niewiadoma. Elle est quatrième. Elle est septième de l'arrivée en haut de la Black Mountain.

Aux championnats des Pays-Bas sur route, Riejanne Markus est échappée et Shirin van Anrooij et la devance au sprint. Elle est également troisième du contre-la-montre. Anouska Koster est quatrième du chrono.

Juillet
Au Tour d'Italie, Riejanne Markus est huitième du contre-la-montre inaugural et Anouska Koster dixième. Sur la deuxième étape, Marianne Vos est devancée par Elisa Balsamo au sprint. L'étape suivante se conclut également au sprint, et elle lève cette fois les bras. Elle se classe troisième de la cinquième étape. Dans la sixième étape, Juliette Labous attaque sur le plat qui suit la descente de la côte de San Pantaleone. Elle est suivie par Kristen Faulkner, Anouska Koster et Niamh Fisher-Black. Le peloton les reprend avant le sprint intermédiaire. Marianne Vos résiste aux attaques dans le difficile final pour s'imposer. Alors porteuse du maillot cyclamen, elle est non-partante le lendemain avec le début de la montagne. Lors de la huitième étape, Anouska se montre active. Elle fait également partie de l'échappée sur la neuvième étape. 	Karlijn Swinkels est sixième du sprint de la dernière étape.

Au Tour de France Femmes, lors de la première étape, Marianne Vos est devancée au sprint par Lorena Wiebes. Lors de la deuxième étape, à l'approche du sprint intermédiaire de Provins, Maike van der Duin s'échappe seule. Elle est rapidement rejointe par Elisa Balsamo, Elisa Longo Borghini, Marianne Vos, Silvia Persico et Katarzyna Niewiadoma. Se groupe se dispute la victoire et Marianne Vos s'impose. Elle prend le maillot jaune. Le lendemain, les côtes provoquent une sélection importante. Un groupe de favorites dont Marianne Vos se joue la victoire. Katarzyna Niewiadoma lance de loin, Cecilie Uttrup Ludwig commence son sprint plus tard et dépasse Marianne Vos deuxième. Elle est cinquième de la quatrième étape, puis troisième du sprint de la cinquième étape. Elle gagne sur l'étape suivante au sprint. Dans la montagneuse septième étape, elle doit abandonnée son maillot jaune. Elle conserve néanmoins jusqu'à la fin le maillot vert du classement par points. Elle est aussi désignée super-compative.

Août

La formation est quatrième du contre-la-montre par équipes de l'Open de Suède Vårgårda. Sur la course en ligne, dans l'avant-dernier tour, Ellen van Dijk accélère, cela combinée à une attaque d'Audrey Cordon-Ragot, provoque la formation d'un groupe de tête d'environ vingt coureuses. À treize kilomètres de la ligne, la Française passe de nouveau à l'offensive. Elle est suivie par Marianne Vos, Valerie Demey et Pfeiffer Georgi. Vos et Cordon se relaient, tandis que Demey et Georgi restent dans les roues. Leur avance grandit néanmoins. Georgi attaque au kilomètre, mais Vos est vigilante. Au sprint, la Néerlandaise s'impose devant Audrey Cordon-Ragot. Près de trente minutes après l'arrivée, Marianne Vos apprend sa disqualification. Elle a en effet utilisé, certes très brièvement, une position sur le guidon interdite par le règlement UCI juste après la formation de l'échappée.

Au Tour de Scandinavie, Marianne Vos remporte les trois premières étapes au sprint. Sur la quatrième étape, Alice Barnes attaque avec Alexandra Manly à onze kilomètres du but. Anouska Koster, Chloe Hosking, Laura Tomasi et Neve Bradbury reviennent sur la tête à trois kilomètres et demi de l'arrivée. Au sprint, Alexandra Manly se montre la plus véloce. Anouska Koster est cinquième. Elle se classe septième le lendemain après être restée longtemps au contact de Cecilie Uttrup Ludwig et Liane Lippert. Lors de l'ultime étape, Anouska Koster sort à cinq kilomètres de la ligne. Eller est reprise aux deux cents mètres. Marianne Vos gagne le sprint. Amber Kraak  est la meilleure grimpeuse de l'épreuve.

Aux championnats d'Europe, Riejanne Markus prend la médaille de bronze du contre-la-montre.

Au Grand Prix de Plouay, dans la dernière côte avant le circuit final, le Stang Varric, Mavi Garcia et Amber Kraak attaquent. À trente-et-un kilomètres du but, elles sont rejointes par neuf autres coureuses. Aux dix kilomètres, Mavi Garcia accélère dans la côte de Rostervel. Chabbey, Sanguineti, Kraak, Brown, Vas parviennent à la suivre, Labous revient ensuite. Le reste du groupe refait la jonction au pied de la côte du Lezot. Kraak y attaque. Mavi Garcia contre. Chabbey, Kraak et Sanguineti sont dans sa roue. Un regroupement partiel a lieu. Garcia parvient ensuite à sortir avec Kraak. Cette dernière ne relait pas et Garcia décide de stopper son effort. Plus loin, Mavi Garcia passe à l'offensive avec encore Kraak avec elle. Elles ne sont plus reprises. L'Espagnole gagne le sprint à deux.

Septembre

Au Simac Ladies Tour, Karlijn Swinkels est deuxième du sprint de la première étape. Le lendemain, elle prend la sixième place. Lors de la quatrième étape, Anna Henderson sort seule et revient sur Haaften dans la seconde ascension du Cauberg. Le Kruisberg provoque un scission dans le peloton. Julie Van de Velde y sort et revient sur la tête. Dans le dernier tour, Van Haaften est lâchée dans le Cauberg. Un regroupement général a lieu à six kilomètres de l'arrivée. Riejanne Markus attaque aux quatre kilomètres. Elle n'est pas reprise. Sur la contre-la-montre, elle prend la deuxième place seulement devancée par Audrey Cordon-Ragot. Karlijn Swinkels est septième. Sur l'ultime étape, Jumbo-Visma manœuvre pour mettre en difficulté Lorena Wiebes, mais sans succès. Karlijn Swinkels est cinquième du sprint. Elle est troisième du classement général devant Riejanne Markus. Anna Henderson est septième. Jumbo-Visma est la meilleure équipe.

Aux championnats du monde, Riejanne Markus est cinquième du relais où Annemiek van Vleuten chute dès les premiers mètres. Sur la course en ligne, à 25 kilomètres du terme, quand l'Italienne Elisa Longo Borghini et l'Allemande Liane Lippert s'échappent lors de l'avant-dernière montée du Mount Pleasant, Marianne Vos est en difficulté. Il en est de même au tour suivant. Elle se classe quatorzième.

Victoires

Sur route

En cyclo-cross

|-
|9 janvier||Championnats des Pays-Bas de cyclo-cross||||9CN|| Marianne Vos
|-
|23 janvier||Hoogerheide||||0CDM|| Marianne Vos
|-
|29 janvier||Championnats du monde de cyclo-cross||||0CM|| Marianne Vos
|-
|26 novembre||Kortrijk ||||2C2|| Marianne Vos
|}

Résultats sur les courses majeures

World Tour

Marianne Vos est dix-septième du classement individuel. Jumbo-Visma est septième du classement par équipes.

Grands tours

Classement mondial

Jumbo-Visma est dixième du classement par équipes.

Références

Liens externes

2022
Équipe cycliste en 2022
Cyclisme aux Pays-Bas en 2022

Saison 2022 de l'équipe cycliste féminine Jumbo-Visma


was a town located in Kaifu District, Tokushima Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 5,563 and a density of 47.27 persons per km2. The total area was 117.69 km2.

On March 31, 2006, Hiwasa, along with the town of Yuki (also from Kaifu District), was merged to create the town of Minami.

External links

 Minami official website (in Japanese)

Dissolved municipalities of Tokushima Prefecture
Minami, Tokushima

Hiwasa, Tokushima


مايك غالاكوس ، من مواليد 23 نوفمبر 1951، لاعب كرة قدم يوناني سابق، ومدرب كرة قدم يوناني.

لعب مع منتخب اليونان لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أثينا
أشخاص من بيرايوس
أشخاص من نيا إيونيا
رياضيون من أثينا
رياضيون يونانيون مغتربون في ألمانيا
لاعبو أولمبياكوس
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو باناثينايكوس
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو سانت باولي
لاعبو فورتونا دوسلدورف
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون يونانيون
لاعبو كرة قدم من أثينا
لاعبو كرة قدم يونانيون
لاعبو منتخب اليونان لكرة القدم
مدربو كرة قدم يونانيون
مدربو نادي باناثينايكوس
مواليد 1951
مواليد في بيرايوس
يونانيون مهاجرون إلى ألمانيا

مايك غالاكوس


Métacognition et postures de formateurs
La métacognition se définit comme étant l'ensemble des processus, des pratiques et des connaissances permettant à chaque individu de contrôler et d'évaluer ses propres activités cognitives, c'est-à-dire de les réguler, d'après Joëlle Proust.

La réflexivité désigne l'ensemble des processus de la métacognition. C'est pourquoi pour aborder la question des postures en lien avec la métacognition, il peut être utile de se rapporter aux modèles proposés par Donnay (2002, 2008)[1] et McKinney (2007)[2].

En effet ces deux modèles différencient les postures selon le degré de réflexivité.

La théorisation de McKinney distingue les postures selon le degré de réflexivité et les destinataires de l'analyse réflexive. Le  «Good Teaching» analyse sa pratique, pour lui, sans communiquer avec qui que ce soit. Le « ScholarlyTeaching » analyse sa pratique en communiquant avec ses collègues. La posture du « SoTL » ( Scholarship of Teaching and Learning) se traduit par une analyse réflexive plus systématique et une communication généralisée.

Donnay distingue six postures : le praticien, le praticien réfléchi, le praticien réflexif, le praticien chercheur, le chercheur praticien, le chercheur académique. Le praticien réfléchi, qui correspond au « Good Teaching » de McKinney se situe à un premier degré de réflexivité, celle permise par la mise en mots pour soi de sa pratique. Le praticien réflexif qui correspond au « Scholarly Teaching » de McKinney se situe à un degré plus important de réflexivité dans la mesure où il enrichit la description de sa pratique par une analyse des situations qu'il a vécues en utilisant un langage académique en lien avec une ou plusieurs disciplines. Le praticien chercheur, qui correspond à la posture du SoTL chez McKinney, fait preuve d'une maitrise plus importante de la réflexivité car la mise à distance s'opère en utilisant le langage emprunté à une ou plusieurs disciplines dans le but de communiquer au sein de la communauté scientifique.

Chaque posture est définie par quatre conduites : implication dans la situation, théorisation, communicabilité, langage. Trois d'entre elles sont en lien avec la réflexivité. Le changement de posture implique des changements également dans les quatre conduites qui se traduisent par autant de sauts épistémologiques. On comprend dès lors combien il peut être difficile de changer de posture.
Pourtant, l'exemple des stages en pédagogie universitaire montre que des changements sont possibles. En effet, ceux-ci ont pour cadre de référence le Sotl qui est fondé sur une démarche d'analyse documentée. Cela facilite le passage de la posture de chercheur académique à celle de praticien chercheur. En effet, l'enseignant chercheur peut ainsi prendre conscience qu'il peut adopter la posture du praticien chercheur sans modifier  la conduite de théorisation propre à la posture de chercheur académique. En effet, celle-ci repose sur la démarche d'analyse documentée qui appartient et à la posture du chercheur académique et du praticien chercheur. Cela ne provoque aucun saut épistémologique car il s'agit juste de changer l'objet sur lequel elle repose. Le chercheur académique l'applique sur un objet de recherche extérieur à lui-même alors que le praticien chercheur l'applique à sa propre pratique.
[1] Donnay, J. et Bru, M. (2002). Recherches, pratiques et savoirs en éducation. Bruxelles : De Boeck.

Donnay, J. et. Charlier, E. (2008). Apprendre par l'analyse des pratiques : initiation au compagnonnage

réflexif. 2ème édition augmentée. Namur : PUN.

[2] McKinney, K. (2007). Enhancing learning through the scholarship of teaching and learning: The challenges and joys of juggling. San Francisco, CA: Jossey-Bass.

Définition des concepts clés
La métacognition se définit comme étant l'ensemble des processus, des pratiques et des connaissances permettant à chaque individu de contrôler et d'évaluer ses propres activités cognitives, c'est-à-dire de les réguler, d'après Joëlle Proust.

À la différence de la métacognition, la politique de formation c'est l'ensemble des moyens et des stratégies mise en œuvre par rapport à un besoin dans le cadre d'une formation.

État de l'art
Les différentes dimensions évoquées ci-dessus ont été largement abordées dans les articles. En ce qui concerne la partie sur les liens entre la politique de formation et la métacognition, notamment dans sa dimension impact sur la métacognition est très peu abordée.  L'absence et/ou insuffisance de cette partie, politique de formation en lien avec la métacognition est d'une part, l'une des raisons qui m'ai poussé à m'orienter sur cette question. D'autre part la question relative à l'ingénierie et au dispositif m'importe plus particulièrement, car elle fait écho à mon projet professionnel.

En quoi la politique de formation à travers l'ingénierie pédagogique peut-elle influencer la métacognition ?

L'influence de l'ingénierie pédagogique dans le développement métacognitif
Selon Knowles, « the father of andragogy », comme on l'appelle aux États-Unis, l'andragogie ce n'est pas seulement l'apprentissage des adultes, mais c'est également de l'éducation permanente à travers des institutions fortes.

Cette définition montre clairement que l'andragogie c'est l'apprentissage des adultes mais aussi l'ensemble des dispositifs qui concourent à cet apprentissage en occurrence (matériels, le savoir, le budget et la motivation). En effet, la prise en compte de la politique de formation dans le cadre de l'apprentissage des adultes est impérative dans la mesure où, elle est composée d'ingénierie de formation et pédagogique qui sont indispensable pour toute formation (initiale et continue confondues).

Cependant la question de savoir si la politique de formation pourrait influencer la métacognition, relève d'une pléthore de paramètre. Mais dans le cas présent, j'ai choisi d'évoquer le/les influence(s) de la politique de formation à travers l'ingénierie pédagogique sur la métacognition.

Selon Ruth kaiser et Arnim Kaiser, il y'a très peu d'étude qui intégré les aspects importants des liens entre la politique de formation en termes d'ingénierie de formation et la métacognition. Les études intègrent rarement les adultes dans la population étudiée, elles concentrent très rarement à la mise en œuvre d'approche à l'orientation cognitive dans un champ didactique.

En effet, en se référant sur les arguments de Ruth et Arnim Kaiser, on peut déduire que la non prise en compte des adultes notamment en termes d'élément centrale dans l'apprentissage pourrait entraver un développement métacognitif.  L'adulte à la différence de l'enfant dispose déjà des connaissances de bases, le sens d'orientation et de l'autonomie, mais également d'une certaine compétence qui font qu'il est important et même nécessaire de l'intégrer dans le cadre du développement de la réflexion et de la réussite de la formation. Une formation pour adulte doit être construite afin que la connaissance soit acquise à la base d'une remise en cause de son propre activité mentale. Cela nécessite d'une part, la prise en compte de l'adulte du début de la formation à travers tout ce qui est planification jusqu'à la fin qui, correspond à l'objectif de la formation. D'autre part, elle soulève une question qui fait allusion à la posture du formateur durant la formation, qui peut aussi favoriser ou entraver le développement métacognitif.

L'ingénierie pédagogique en termes d'impact sur la métacognition à travers l'aspect psychopédagogique
Selon Philippe Carré l'analyse de certaines dimensions complémentaires de « l'auto-direction en formation » qu'il juge essentielle : une dimension conative (volonté/proactivité), la dynamise par « l'action intentionnelle » de l'individu apprenant et une dimension cognitive (capacité/métacognition) permettant à ce même individu d'exercer un contrôle sur sa propre démarche d'apprentissage.

Cette analyse de Philippe Carré fait échos à la partie ingénierie de formation mais également à l'ingénierie pédagogique. À cet effet la question de l'auto-direction et de l'auto-régulation est impérative pour le développement métacognitif chez l'adulte en formation. Elle doit également être mise en valeur dans le cadre de la formulation des objectifs pédagogique. Cela stipule que dans les objectifs pédagogiques, une place importante doit être accordée aux aspects auto-régulation et auto-direction, qui à leurs tours permettront de susciter la conation chez l'adulte en formation.

Notes et références

Pédagogie
Cognition

Métacognition dans la politique de formation d’adulte


الأحقاف جمع حِقْف، وهو الكثيب المعوج من الرمل. وقيل ما استطال من الرمال كهيئة الجبل. وقد ذكرت الأحقاف في القرآن إشارة إلى الموضع الذي أنذر فيه النبي هود عليه السلام قومه.

في القرآن
سميت سورة باسمها وهي سورة الأحقاف قال الله تعالى فيها: . والأحقاف المذكورة في القرآن هي موضع من ديار قوم عاد الذين أُرسل إليهم النبي هود ليدعوهم إلى عبادة الله.

الموقع
اختلف المفسرين في موقع الأحقاف الواردة في القرآن إلى عدة أقوال منها:

 صحراء النفود الكبير:

 صحراء مصر:

 صحراء الدهناء:

 صحراء الربع الخالي:

 وادي حضرموت:
وقد كان وادي حضرموت قديما وحديثا يسمى بوادي الأحقاف، وقد كان معروفا في عهد الجاهلية وما قبله، ثم في العهود الإسلامية.
 قال الإصطخري في كتابه «مسالك الممالك»: «وحضرموت في شرقي عدن بقرب البحر، وبها رمال كثيرة تعرف بالأحقاف، وحضرموت في نفسها مدينة صغيرة ولها أعمال عريضة، وبها قبر هود النبي عليه السلام، وبقربها برهوت بئر عميقة لا يكاد يستطيع أحد أن ينزل إلى قعرها».
 وقال شمس الدين المقدسي في كتابه «أحسن التقاسيم في معرفة الأقاليم»: «وحضرموت هي قصبة الأحقاف موضوعة في الرمال عامرة نائية عن الساحل آهلة لهم في العلم والخير رغبة إلّا أنهم شراة شديد سمرتهم».
 وقال ياقوت الحموي في كتابه «معجم البلدان»: «وحضرموت ناحية واسعة في شرقي عدن بقرب البحر، وحولها رمال كثيرة تعرف بالأحقاف، وبها قبر هود عليه السلام».
 وقال الهمداني في كتابه «صفة جزيرة العرب»: «ثوبة قرية بسُفلى حضرموت في وادٍ ذي نخل، ويفيض وادي ثوبة إلى بلد مهرة، وحيث قبر هود النبي عليه السلام وقبره في الكثيب الأحمر، ثم منه في كهف مشرف في أسفل وادي الأحقاف وهو وادٍ يأخذ من بلد حضرموت إلى بلد مهرة مسيرة أيام، وأهل حضرموت يزورونه هم وأهل مهرة في كل وقت».
 وقال ابن خلدون في كتابه «العبر وديوان المبتدأ والخبر»: «(بلاد حضرموت) قال ابن حوقل: هي في شرق عدن بقرب البحر ومدينتها صغيرة، ولها أعمال عريضة، وبينها وبين عمان من الجهة الأخرى رمال كثيرة تعرف بالأحقاف، وكانت مواطن لعاد، وبها قبر هود عليه السلام».

المراجع

مناطق تاريخية
آثار
القرآن
عروق (جغرافيا)
كثبان رملية

الأحقاف


La costa Budd (en inglés, Budd Coast) es un sector de la costa de la Tierra de Wilkes en la Antártida Oriental. Se extiende entre las islas Hatch () en la bahía Vincennes, límite con la costa Knox, y el cabo Waldron (), límite con la costa Sabrina.

El área es reclamada por Australia como parte del Territorio Antártico Australiano, pero está sujeta a las restricciones establecidas por el Tratado Antártico.

Esta costa fue descubierta en febrero de 1840 por la Expedición Wilkes de los Estados Unidos, liderada por Charles Wilkes, quien la nombró en homenaje Thomas A. Budd, tripulante de uno de los barcos de la expedición, el USS Peacock. La costa fue delineada mediante fotografías aéreas tomadas por la Operación Highjump (1946-1947). Las islas Hatch fueron examinadas por helicópteros australianos en 1960.

Como parte del Año Geofísico Internacional, el 29 de enero de 1957 los Estados Unidos construyeron la Base Wilkes en la bahía Newcomb, en el sector occidental de la costa Budd. El 7 de febrero de 1959 la base pasó a la administración de Australia, aunque el personal estadounidense permaneció hasta 1961. Para 1964 la base se hallaba en peligro de incendio a causa de la filtración de combustible, a la vez que quedó sepultada en el hielo y la nieve, por lo que en 1969 fue cerrada al ser inaugurada la Base Casey a 2 km de ella, en las islas Windmill. En diciembre de 1988 la estación fue remplazada por una completamente nueva. Australia inauguró en 2004 una pista aérea en el glaciar Peterson, la Wilkins Runway, ubicada a unos 65 km costa adentro de la Base Casey.

Referencias

Budd, Costa
Territorio Antártico Australiano
Tierra de Wilkes
Descubrimientos geográficos de Estados Unidos
Descubrimientos geográficos de 1840
Estados Unidos en 1840

Costa Budd


İspanya (İspanyolca: , ) ya da resmî adıyla İspanya Krallığı (İspanyolca: Reino de España), Avrupa'nın güneybatısında, İber Yarımadası'nda yer alan ülkedir. Güneyde ve doğuda Akdeniz'e, kuzeyde ise Atlantik Okyanusu'na kıyısı vardır. Batıda Portekiz, kuzeyde Fransa, Andorra ve güneyde Birleşik Krallık (Cebelitarık) ile komşudur. İspanya toprakları ayrıca Akdeniz'de Balear Adaları, Atlantik Okyanusu'nda Kanarya Adaları'nı ve Kuzey Afrika'da Ceuta ve Melilla adlı iki özerk şehri de kapsar. 505.992 kmlik alanıyla İspanya, Fransa'dan sonra Batı Avrupa'daki ikinci büyük ülkedir. 650 metrelik ortalama yüksekliği ile de İsviçre'den sonra Avrupa'daki ikinci yüksek ülkedir.

İspanya parlamenter demokrasi şeklinde örgütlenmiş bir anayasal monarşi rejimi ile yönetilir. 1 Ocak 1986'dan beri Avrupa Birliği'nin, 30 Mayıs 1982'den beri NATO'nun bir üyesidir.

Tarihçe

MÖ 1100 yıllarında Fenikeliler, İspanya topraklarında ilk yerleşim merkezlerini kurmaya başladılar. Onları Keltler ve Yunanlar takip etti. İspanya daha sonra Kartacalıların egemenliğine girdi. MÖ 202 yılında Romalılar Kartacalıları İber Yarımadası'ndan attılar. Roma İmparatorluğu bu tarihten itibaren İspanya'da birliği sağladı ve zamanla Hristiyanlığı burada kabul ettirdi.

Milattan Sonra 5. yüzyılda İspanya, Germen kabilelerinin saldırılarına hedef oldu. Sırayla Alanlar, Suevler ve Vandalların ardından Vizigotlar İspanya'ya hâkim oldu. Vizigotların hâkimiyeti uzun sürdü ve Hristiyanlığı kabul eden Vizigotlar, İspanya'da Hristiyanlığın yayılmasını sağladı.

Endülüs dönemi

711'de Afrika'dan gelen Müslümanlar, 8. asırdan 10. asra kadar kuzeydeki birkaç bölge dışında İspanya'ya hâkim oldular ve burada Endülüs medeniyetini kurdular.

On birinci yüzyılda bu ülkenin iç karışıklıklarından faydalanan Hristiyanlar kuzeyden başlayarak yarımadayı tekrar ele geçirmeye başladı. 1276 yılında Müslümanların elinde yalnızca güneydeki Granada kalmıştı. Aragon kralı II. Fernando ile Kastilya kraliçesi I. İsabel'in evlenmesi ve ordularını birleştirmesi ile Hristiyanlar daha da güçlenmiş ve Yahudilerle Müslümanları Endülüs'ten çıkarmışlardır. Kemal Reis komutasında bir donanma ile kurtulan Yahudilerle Müslümanlar gemilerle doğuya getirilmişlerdir. Geride Avrupalıların da yararlandığı birçok bilim ve fen kitabı bıraktılar.

Aydınlanma Çağı dönemi

1492'de Müslümanların son kalesi Granada Krallığı yıkıldı. Aynı yıl Kristof Kolomb İspanyol hükümdarının maddi desteğiyle Amerika'yı keşfettiği ünlü gezisine çıktı. Bu yolculuk, İspanya'nın dünyanın en büyük sömürge imparatorluklarından birini kurmasına yol açtı. İspanyol askerler, onları hediyelerle karşılayan yerlilere köleleştirme, işkence, soykırım yaşattılar. Kristof Kolomb'un yakın bir arkadaşının çocuğu olan ve yerlilere yapılan zulümlere tanık olan Bartolomé de las Casas, 1542 tarihli Kızılderililer Nasıl Yok Edildi? isimli kitabında şunları yazmaktadır: "Amerika yerlilerinin Hristiyanlara karşı giriştikleri savaşta haklı olduklarına yüzde yüz eminim. Öte yandan Hristiyanlar onlarla tek bir haklı savaş yapmadı. Tam tersine savaşları dünyadaki hiçbir zorbanın olamadığı kadar şeytansı ve haksızdı."

1588 yılında İspanyol Armada'nın İngiliz donanmasına yenilmesini takip eden taht ve din kavgaları sonunda İspanya zayıflayarak çökmeye başladı. 1640'ta Portekiz'i, 1714'te ise Avrupa'daki bazı topraklarını ve Cebelitarık'ı kaybetti. On dokuzuncu yüzyılın başlarında İspanyolların Amerika'daki bütün sömürgeleri bağımsızlıklarını kazandı.

I. Dünya Savaşı ve Cumhuriyet Dönemi
I. Dünya Savaşı'nda İspanya bütün davetlere rağmen tarafsız olarak kaldı, fakat savaştan büyük ölçüde etkilendi. Fransa, İspanya'nın bazı topraklarına saldırıp işgal etti. General Primoderivera, çıkan ayaklanmaları bastırarak ülkede diktatörlük kurdu. 1930 yılında iktidardan düştü. Bir yıl sonra yapılan seçimleri cumhuriyetçilerin kazanması sonucu Kral VIII. Alfonso ülkeyi terk etti. 1936'da yapılan seçimlerde solcuların başarılı olması üzerine General Franco seçilmiş hükûmete darbe yapmak istedi ve ülkede iç savaş baş gösterdi.

Franco Dönemi

1939'da iç savaşın sona ermesiyle Franco devlet Başkanı oldu. II. Dünya Savaşı'na da katılmayan İspanya'da ordunun desteğiyle Franco savaştan sonra da yerini korudu. 1975 yılında Franco'nun ölmesiyle yerine I. Juan Carlos geçti. 1976'da Başbakan Navarro'nun istifası ile Carlos kral oldu ve Alfonso Sourez'i başbakanlığa atadı.

Demokrasiye Geçiş Dönemi

15 Haziran 1977'de, 41 yıl sonra İspanya'da ilk defa genel seçimler yapıldı. Sourez'in başkanı olduğu Demokratik Merkez Birliği çoğunluğu elde etti. 1981'de sağcı Albay Tejero Cortes'in meclisi basarak yaptığı darbe girişimi sonuçsuz kaldı. 1982 seçimlerinde ise Sosyalist Parti seçimi büyük çoğunluğu elde ederek kazandı ve 46 yıl sonra İspanya'da yeniden bir sol iktidarın doğmasını sağladı.

Politika

Anayasa
İspanya anayasası 1978'de kabul edilen anayasadır.

İspanya'nın anayasası 1812'de kabul edilen anayasaya dayanır. 1975'te Francisco Franco'nun ölümünden sonra 1977'de yapılan seçimlerle Constituent Cortes adında anayasal bir kurum olarak görev yapan meclis, anayasayı değiştirmek üzere toplandı ve 1978 anayasasını çıkarttı. Sonucunda da İspanya 17 özerk devlet ve 2 özerk şehre ayrıldı.

Dış ilişkiler
1975'te Francisco Franco'nun ölümünden sonra, Franco rejiminin dış ilişkileri engellediği İspanya, dış ilişkilerini geliştirmeye karar verdi. 1982'de NATO, 1986'da ise Avrupa Birliği üyesi oldu. 2001'de Kuzey Kore ile ilişkilerin normalleştirilmesi ile de İspanya tüm dünya ile ilişkilerini düzeltmiş oldu.

Sorunlar
  Birleşik Krallık: İspanya ile Birleşik Krallık arasında 6 km² alan kaplayan Cebelitarık sorunu bulunmaktadır. İber Yarımadası'nın en güneyinde bulunan Cebelitarık 1704'te İngilizler tarafından İspanya Veraset Savaşları sırasında fethedilmişti. Sorun yasal olarak Utrecht Barışı ile çözüme kavuşmuştu. Bu barışa göre Birleşik Krallık, Cebelitarık'ı sonsuza kadar alıyordu. Sorun şu anda Birleşmiş Milletler ile çözümlenmeye çalışılmaktadır.
  Fas: Fas, İspanya'dan Afrika kıyılarında bulunan Ceuta ve Melilla şehirlerini istemektedir.
  Portekiz: Portekiz ise İspanya'nın Olivenza bölgesindeki egemenliğini tanımamaktadır.

İspanya yönetim birimleri

İspanya 17 özerk bölgeye (comunidades autónomas) ve 2 özerk şehre (ciudades autónomas) ayrılmıştır. Ayrıca İspanya'da elli il bulunmaktadır. Yedi özerk bölgenin her biri (Asturias, Balear Adaları, Cantabria, La Rioja, Madrid, Murcia ve Navarre) aynı zamanda bir ildir.

Tarihî sebeplerden ötürü, bazı iller ayrıca comarcas denilen ilçelere ayrılmıştır. İspanya'daki en küçük yönetim birimi belediyelerdir (municipio).

Coğrafya

İspanya (Batıdaki) Portekiz ve Birleşik Krallık'a ait olan (Güneydeki) Cebelitarık ile birlikte İber Yarımadası'nda, 36° ve 43,5° kuzey enlemleri ve (Balear Adaları, Kanarya Adaları, Septe ve Melilla'yı saymazsak) 9° batı ve 3° doğu boylamları arasında bulunur. İspanya İber Yarımadası'nın yedide altısını kaplar. Kuzeydoğusunda Pireneler boyunca Fransa ve Andorra ile İspanya arasındaki sınır uzanır. Bununla birlikte Akdeniz'de bulunan Balear Adaları, Atlantik Okyanusu'ndaki Kanarya Adaları ve Kuzey Afrika kıyılarında bulunan Septe ve Melilla eyaletleri de İspanya sınırları dâhilindedir. Fransa sınırlarındaki Llívia şehri de İspanya'ya aittir. Bununla birlikte Fas kıyılarında bulunan Chafarinas Adaları, Peñón de Vélez de la Gomera, Alhucemas, Alborán ve Columbretes Adaları ile Perejil Adası da İspanya'ya aittir.

Toplam sınır uzunluğu 1917,8 km'dir. Andorra ile 63,7 km, Fransa ile 623 km, Cebelitarık ile 1,2 km, Portekiz ile 1214 km, Fas ile (Ceuta şehri) 15,9 km uzunluğunda sınırı vardır. 4964 km uzunluğunda kıyı şeridi vardır.

Septe ve Melilla şehirleri Kuzey Afrika'da bulunur ve Fas gibi Akdeniz kıyısındadırlar. İspanya'nın yüzölçümü 505.988 km karedir. İspanya, dağlık bir ülke olup ortalama yüksekliği 600 m olan dağlarıyla yükseklik açısından Avrupa'da İsviçre'den sonra ikinci sırada yer alır.

Plato ve yüksek ovaları çevreleyen dağların batı kesimleri hariç yarımadanın beşte ikisinden fazlasını sıradağlar kuşatır. Yarımadanın belli başlı nehirleri doğudan batıya doğru bir yol izleyerek Atlantik Okyanusu'na akar. Ebro Nehri, Akdeniz'e dökülür. Denizciliğe elverişli tek nehir olan Guadalquivir ise Sevilla şehrinden geçer.

İspanya'nın en kuzeydeki noktası Esteca de Vares, en batıda Toriñana Burnu'dur, bunların ikisi de Galisya Bölgesi'ndedir. En güneydeki noktası Tarifa'daki Punta Marroquí, en doğudaki noktası ise Creus Burnu'dur. Kuzeyden güneye doğru uzanan en geniş alan 856 km, doğudan batıya uzanan en geniş alan ise 1.020 km'dir.

İspanya'nın en büyük ve tek gölü 368 hektarlık bir alana yayılan ve 55 metre derinliğinde olan Lago de Sanabria'dır.

Yüzey şekilleri
İspanya'daki en yüksek dağ Kanarya Adaları'na ait olan Tenerife Adası'ndaki Pico del Teide (3718 m)'dir. Anakaradaki en yüksek dağ ise Granada Eyaleti'ndeki Sierra Nevada'da bulunan Mulhacén (3482 m) dağıdır.

İspanya'nın kuzey kıyısı sadece Gijón ve Avilés ve Ribadeo ve La Coruña'nın arasında önemli çıkıntılar gösterirken, diğer yerlerde neredeyse düz bir hat şeklinde ilerler. Ülkenin diğer kıyılarına nazaran bu kıyı şeritleri dik ve aşılması zor kıyılar olarak tanımlanabilirler. Bunun nedeni burada bulunan dağların hemen hemen her yerde denizin içine kadar girmesidir. Bu kıyı şeridine ancak nehirlerin ağzından ve denizin kıyının iç taraflarına kadar girdiği, özellikle Galisya bölgesinde sıkça bulunan kollardan (Ríalardan) mümkündür. İspanya'nın batısı da tamamen bu kıyı özelliklerini gösterir, ama buradaki dağlar sadece burunlarda denizin içine kadar girdiklerinden ve Ría'ların arka kısımlarında genellikle düzlük alanlar bulunduğundan kuzey kadar aşılması güç bir kıyı şeridi değildir.

Güney ve doğu kıyılarının karakteristik özelliği ise düz haliçler ve bu haliçlerin aralarında bulunan ve tepelik alanlarla sona eren çıkıntılardır. Bu şeritler kuzey ve batı kıyılarına oranla çok daha kolay aşılabilen kıyılardır. Güney kıyısındaki en önemli körfezler batıdan doğuya doğru Cádiz, Málaga, Almería ve Cartagena Körfezleri; doğu kıyısındakiler ise Bahía Alicante ve Valensiya Körfezi'dir. İspanya'nın en uzun nehirleri Douro, Tejo ve Ebro'dur.

İklimi

 Atlantik İklim: Atlantik Okyanusu kıyısındaki bölgelerde görülür: Galisya, Asturya, Kantabria, Bask Ülkesi, Navarra. Özellikle kış aylarında yağış görülür, kış ve yaz oldukça ılıman geçer.
 Okyanus-Kıtasal İklim: İber Yarımadası'nın ortasında görülür: Kastilya Leon, Madrid, La Rioja, Kastilya-La Mancha, Ekstremadura ve Endülüs. Kışlar oldukça soğuk geçer ve özellikle kuzeyde kar yağışları görülür, yazlar ise sıcaktır.
 Kıtasal Akdeniz İklimi: Aragona, Katalonya, Valensiya (iç kısımlarında), Murcia, Kastilya-La Mancha ve Endülüs'te görülür. Yağışlar ilkbahar ve sonbahar aylarında görülürken, yazlar sıcak, kışlar ise soğuk geçer.
 Akdeniz iklimi: Katalonya'da, Balear Adaları'nda, Valensiya'da, Murcia'da ve Endülüs'te görülür. Çoğunlukla ilkbahar ve sonbahar aylarında yağış görülür. Yağışlar kuzeyden güneye doğru gidildikçe azalan bir seyirdedir (Barselona 640 mm, Tortosa 524 mm, Valencia 454 mm, Alicante 336 mm, Almería 196 mm). Kış aylarındaki hava sıcaklıkları çok düşük olmamakla birlikte yazın sıcak bir hava hâkimdir.
 Subtropikal İklim: Kanarya Adaları'nda görülür. Neredeyse bütün yıl boyunca ılıman bir iklim hâkimdir (18 ile 24 °C arası). Kış mevsimi yok denecek kadar hafif geçer. Santa Cruz de Tenerife'deki ortalama hava sıcaklıkları ocak ayında 17,9 °C, ağustos ayında ise 25,1 °C'dir. Kanarya Adaları'nın yağış oranı bölgeden bölgeye büyük farklılıklar göstermektedir.
 Dağ İklimi: Pireneler'in yüksek kesimlerinde ve Kastilya dağlarının yüksek yerlerinde görülen bir iklimdir. Kışlar uzun geçer, yazlar ise kısa ve ılımandır. özellikle kış ayları bölgede yoğun don olayları görülür bu sebeple yaz aylarının gelmesi uzar yazlar kısa ve ılıman geçer temmuz ayının ortalarına doğru bölgede şiddetli yağmurlar başlar ve su baskınları meydana gelir.

Askeriye

İspanya ordusunu (İspanyolca: Fuerzas Armadas Españolas) kral yönetir. Ordu dörde ayrılır.
 Kara Kuvvetleri (Ejército de Tierra)
 Deniz Kuvvetleri (Armada)
 Hava Kuvvetleri (Ejército del Aire)
 Askeri Polis Kuvvetleri (Guardia Civil)

Ekonomi

Dünya Bankası verilerine göre İspanya dünyanın en büyük sekizinci ekonomisine sahiptir. CIA verilerine göre İspanya'nın Gayri safi millî hasılası 1,362 trilyon dolardır. Kişi başına düşen GSMH ise yaklaşık 33.700 dolardır. İspanya ekonomisi 2007 yılında tüm G7 ülkelerini geride bırakarak %3,8 büyümüştür.

İspanya 1999 yılında kendi para birimi pesetayı bırakarak diğer Avrupa Birliği üyeleriyle birlikte Euro para birimine geçmiştir.

İspanya'da 22,19 milyon çalışan bulunurken bunların %3,5'i tarımda %29,8'i sanayide, kalan %66,6'lık kesimi de hizmet sektöründe çalışmaktadır. Ancak bununla birlikte %22,3'lük işsizlik oranıyla Avrupa ortalamasının üstündedir.

Otomotiv endüstrisi
Otomotiv endüstrisi, ülkedeki en büyük işverenlerden biridir. 2015 yılında İspanya, Almanya'dan sonra dünyanın en büyük 8. otomobil üreticisi ve Avrupa'nın en büyük 2. otomobil üreticisi ülkesiydi.

2016 itibarıyla, otomotiv endüstrisi İspanya'nın gayri safi yurtiçi hasılasının yüzde 8,7'sini üretiyordu ve imalat sanayinin yaklaşık yüzde dokuzunu istihdam ediyordu. 2008'de otomobil endüstrisi en çok ihraç edilen 2. endüstri iken 2015'te toplam üretimin yaklaşık %80'i ihracat içindi.

Alman şirketleri 2015'te İspanya'ya 4,8 milyar Euro akıtarak ülkeyi doğrudan Alman yabancı yatırımı için yalnızca ABD'nin ardından ikinci en büyük hedef haline getirdi. Bu yatırımın aslan payı olan 4 milyar Euro, ülkenin otomobil endüstrisine gitti.

Enerji

2010 yılında İspanya, Alvarado, Badajoz yakınlarındaki La Florida adlı devasa bir elektrik santrali tesisiyle Amerika Birleşik Devletleri'ni geride bırakarak güneş enerjisi dünya lideri oldu. İspanya aynı zamanda Avrupa'nın ana rüzgar enerjisi üreticisidir. 2010 yılında rüzgar türbinleri, İspanya'da üretilen tüm elektrik enerjisinin %16,4'ünü oluşturan 42.976 GWh üretti. 9 Kasım 2010'da rüzgar enerjisi, anakara elektrik talebinin %53'ünü kapsayan ve 14 nükleer reaktörünkine eşdeğer miktarda enerji üreten ani bir tarihi zirveye ulaştı. İspanya'da kullanılan diğer yenilenebilir enerjiler hidroelektrik, biyokütle ve denizciliktir (inşa halindeki 2 enerji santrali).

İspanya'da kullanılan yenilenemeyen enerji kaynakları nükleer (8 faal reaktör), gaz, kömür ve petroldür. Fosil yakıtlar birlikte, 2009'da İspanya'nın elektriğinin %58'ini üreterek OECD ortalaması olan %61'in biraz altında kaldı.

Bilim ve Teknoloji
Consejo Superior de Investigaciones Científicas (CSIC), ülkede bilimsel araştırmalara adanmış önde gelen kamu kurumudur. 2018 SCImago Kurumları Sıralamasında dünya çapında 5. en iyi devlet bilim kurumu (ve genel olarak 32.) olarak yer aldı. İspanya, Küresel İnovasyon Endeksi'nde 2019'da 29. iken 2021'de 30. sırada yer aldı.

Yüksek öğretim kurumları (bölgesel, NUTS2 düzeyinde yönetilen) ülkedeki temel araştırmaların yaklaşık %60'ını gerçekleştirmektedir. Aynı şekilde, özel sektörün Ar-Ge harcamalarına katkısı diğer AB ve OECD ülkelerine göre çok daha düşüktür.

Kültür

Turizm

Birleşmiş Milletler Turizm Örgütü'nün verilerine göre 2019 yılındaki verilerine göre Dünya'da 89 milyon turistli Fransa'dan sonra 83 milyon turistle İspanya en çok ziyaret edilen 2. ülke konumundadır.

Eğitim
İspanya'da devlet okullarında eğitim ücretsiz ve 6 ila 16 yaş arasındaki çocuklar için zorunludur. Ülkede özel ve yarı özel okullar da bulunmaktadır. Çocuklar, altıncı sınıfa kadar ilkokula, daha sonra ortaöğretim birinci sınıfa başlarlar.

Nüfus

1 Ocak 2020 yılı itibarıyla İspanya Ulusal İstatistik Enstitüsü'ne göre, İspanya'nın nüfusu 47.329.981 kişidir. Ülkedeki erkek nüfusu 23.197.625 kişi, kadın nüfusu ise 24.132.356 kişidir. Bunun yanı sıra ülkede yabancı kökenli olarak 5.235.375 kişi yaşamaktadır. Nüfus yılda %0,096 oranında artmaktadır. Kilometrekare başına 89,6 kişi düşmektedir. En yoğun il ise Madrid'dir.

Ülke genelinde tahminî ömür 79,92 yılken, erkeklerde bu rakam 76,6 yıl kadınlarda ise 83,45 yıldır.

Ülke nüfusu yüksek sanayileşme ve göçlerden dolayı 20. yüzyılda iki katına çıktı. Bunun ardından, 1980'lerden sonra doğum oranı azaldı ve elli ilden on birinde ciddi nüfus düşüşleri meydana geldi. Bundan sonra Latin Amerika, Doğu Avrupa, Afrika gibi yerlerden göç edenlerin sayısı arttı.

İspanya'da eşcinsel çiftler evlenme hakkına sahiptirler.

Diller

İspanya'da konuşulan diller ağırlıklı olarak şunlardır:

İspanyolca İspanya'nın tek resmi dili olarak kabul edilir, diğer diller ise sadece özerk bölgelerde günlük hayatta kullanılan ana dildir.

Bununla birlikte Valensiya Bölgesi'nde Katalancanın bir bask lehçesi olan Valensiyaca konuşulurken, Balear Adaları'nda da Katalancanın bir başka lehçesi olan Mayorka Lehçesi konuşulur. Bunların dışında küçük gruplar tarafından konuşulan azınlık dilleri de bulunur. Bunlardn birkaç tanesi Asturyasca, Aragonca ve Aranese'dir. Bununla birlikte Melilla'da yaşayan Masiriler Tamazight dili konuşurken, Olivenza'da (Ekstremadura) hâlâ Portekizce konuşan gruplar bulunmaktadır.

Tatil sezonu başladığında Almanya'dan, Polonya'dan ve birçok Güney Amerika ülkesinden özellikle tatil yörelerine çalışmaya gelen birçok kişi bulunur. Costa Blanca ya da Costa del Sol gibi bazı turistik bölgelere yerleşmiş olan birçok Alman ve İngiliz de mevcuttur.

Yabancı dil olarak İngilizce ve Fransızca konuşulur. Genç İspanyollar yabancı dil olarak daha çok İngilizceyi öğrenirken, yaşı büyük olan İspanyollar daha ziyade Fransızca bilmektedirler.

Dinler ve dünya görüşleri
2022 Centro de Investigaciones Sociológicas(http://cis.es/ ) verilerine göre İspanya halkının %56'sı Katolik (%38 inanan ama düzenli ibadet etmeyen %18'sı düzenli ibadet eden) %38 Dinsiz (%14 Ateist, %12 Agnostik %12 Tanımsız) %3 Diğer dinlere bağlıdır %3 ankete cevap vermemiştir.

Katolik Kilisesi Papalıkla yapılan bir anlaşmadan dolayı İspanya hükûmeti tarafından desteklenen bir kilisedir. İspanya'da Katolik Kilisesi inananlardan toplanan yardımlar sonucu ayakta kaldığından, resmi olarak yardım toplamasına da gerek yoktur. Hıristiyanların en çok ziyaret ettiği kutsal yerlerden biri olan Santiago de Compostela da İspanya'da bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Hükûmetin resmî web sitesi.
İspanya'dan fotoğraflar
İspanya'daki Ünlü Müzeler

Avrupa ülkeleri
Liberal demokrasiler
İber Yarımadası
NATO ülkeleri
Avrupa Konseyi ülkeleri
Avrupa Birliği ülkeleri
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
İspanyolca konuşan ülkeler
Güney Avrupa
Batı Avrupa
Akdeniz İçin Birlik ülkeleri
Güney Avrupa ülkeleri

İspanya


ඇමරිකානු සන්ධාන ජනපදය (ඇසජ හෝ ස.ජ.) —සන්ධානය ලෙසින් පොදුවේ ව්‍යවහාර වන— යනු, 1861 වසරෙහි සිට 1865 වසර දක්වා උතුරු ඇමරිකාවෙහි පිහිටා තිබුණු නොපිළිගැනුණු ජනරජයකි. වහලුන්-සන්තකත්වය සහිතවූ,  එක්සත් ජනපදයෙහි පහළ දකුණු පෙදෙසෙහි පිහිටි, කෘෂිකර්මය මත, විශේෂයෙන් කපු වගාව මත, ඔවුන්ගේ ආර්ථිකය බෙහෙවින් රඳා පැවැති සහ අප්‍රිකානු-ඇමරිකානු වහලුන්ගේ ශ්‍රමය මත යැපුනු වතු වගා ක්‍රමයක් සහිත වූ බෙදුම්වාදී  ජනපද හතක් —දකුණු කැරොලයිනා, මිසිසිපි, ෆ්ලොරිඩා, ඇලබාමා, ජෝර්ජියා,  ලුවීසියෑනා, සහ ටෙක්සාස්—විසින් මුලින්ම සන්ධානත්වය අරඹන ලදි. එ.ජ. ජනාධිපති ධූරය සඳහා   නොවැම්බර් 1860 මැතිවරණයෙහි රිපබ්ලිකානු අපේක්ෂක ඒබ්‍රහම් ලින්කන්ගේ මැතිවරණ ව්‍යාපාරයෙහිදී, බටහිර ප්‍රදේශ වලට වහල් සේවය පැතිර යෑමට විරුද්ධ වීමේ තත්ත්වය මත,  වහල් සේවයෙහි පැවැත්ම තර්ජනයකට ලක්ව ඇති බව  සැක හැර දැනගත් සන්ධානය විසින් එක්සත් ජනපදයට කැරලි ගසමින් බෙදී වෙන්වීම ප්‍රකාශයට පත් කල අතර,  ඉක්බිතිව සිදුවූ ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධයෙහිදී එක්සත් ජනපදයට පක්ෂපාතිවූ ජනපද හැඳින්වුනේ සංගමය ලෙසිනි. සන්ධාන උප ජනාධිපති ඇලෙක්සැන්ඩර් එච්. ස්වීවන්ස් විසින් සන්ධානයේ මතවාදය පැහැදිලි කරමින් එහි මධ්‍යගත පදනම විස්තර කලේ " නිග්‍රෝවරුන් සුදු මිනිසුන් හා සමාන නොවන බව දැක්වෙන මහා සත්‍යය පදනම්ව, උත්තරීතර ජාතියට ගැති කම් කිරීමට වහලුන් අනුගත වීම ස්වභාවික මෙන්ම සාමාන්‍ය තත්ත්වයකි " යනුවෙනි.

ග්‍රාමීය සහ නාගරික ජනගහනය

ඇසජ අතිමහත් ලෙසින් ග්‍රාමීය විය. සුළුනගර කිහිපයක ජනගහනය 1,000 ට වැඩි විය– ආකෘතික ග්‍රාම කොට්ඨාශයක ජනගහනය 500 කට වඩා අඩු විය. නගර ඉතා විරල විය. 1860 වසරෙහි පැවැත්වූ සංගණනය අනුව විශාලතම එ.ජ. නගර විස්ස අතරින්, සන්ධාන බලප්‍රදේශය තුල වූයේ නිව් ඕර්ලියන්ස්  පමණක් – වූ අතර  1862 වසරෙහිදී සංගමය විසින් නිව් ඕර්ලියන්ස් අත්පත් කර ගති. සන්ධාන-පාලනය යටතේ පැවැති නගර  13ක් පමණක්, 1860 වසරෙහිදී ඉහළතම එ.ජ. නගර 100 අතරට අනුස්ථිතිය ලැබූ අතර, වරාය නගර වූ ඒවායින් බොහෝමයක ආර්ථික ක්‍රියාකාරකම් සංගමය යෙදූ අවරෝධය හමුවේ  වියැකී යෑමට හෝ අතීශය පීඩාවට හෝ   ලක් විය. සන්ධාන අගනගරය බවට පත් වීමෙන් පසුව, රිච්මන්ඩ් හී ජනගහණය අධික ලෙස ඉහළ නැගුණු අතර, 1864 වසර වන විට ඇස්තමේන්තු ගත 128,000 ක් විය.

සටහන්

ආශ්‍රිත

 බෝමන්, ජෝන් එස්. (සංස්), ද සිවිල් වෝ ඇල්මනැක්, නිව්යෝර්ක්: බයිසන් බුක්ස්, 1983
 අයිෂර්, ජෝන් එච්., හා අයිෂර්, ඩේවිඩ් ජේ., සිවිල් වෝ හයි කමාන්ඩ්ස්, ස්ටැන්ෆර්ඩ් විශ්වවිද්‍යාලයීය මුද්‍රණාලය, 2001,
 මාටිස්, කෙනත් සී. ද හිස්යොරිකල් ඇට්ලස් ඔෆ් ද කොන්ග්‍රසස් ඔෆ් ද කන්ෆඩරේට් ස්ටේට්ස් ඔෆ් ඇමරිකා 1861–1865 (1994)

ඇමරිකානු සන්ධාන ජනපදය


Georg Scherg (* 19. Januar 1917 in Kronstadt, Österreich-Ungarn; † 20. Dezember 2002 in Bodelshausen) war ein deutscher Lehrer und Schriftsteller.

Leben
Georg Scherg begann 1935 Philologie zu studieren. Er studierte in Gießen, Berlin und Paris. 1938 bis 1941 unterbrach er sein Studium für den Dienst in der rumänischen Armee. Danach setzte er sein Studium in Tübingen und Straßburg fort. 1944 bis 1946 war er als Gymnasiallehrer in Reutlingen tätig.

1947 kehrte er nach Rumänien zurück und war dort zunächst als Deutschlehrer tätig. Er trat in den 1950er Jahren mit ersten literarischen Arbeiten an die Öffentlichkeit. 1957 wurde er Hochschullehrer in Klausenburg. Am 30. September 1958 wurde er verhaftet. Im Kronstädter Schriftstellerprozess wurde er zu 20 Jahren Zwangsarbeit verurteilt. Am 10. Oktober 1962 wurde er vorzeitig freigelassen. Er arbeitete zunächst als Kanalwärter und Violinist an der staatlichen Philharmonie Kronstadt. 1968 wurde er durch das Oberste Gericht Rumäniens rehabilitiert. Im Jahre 1970 wurde er zum Leiter der philologischen Fakultät am Institut für deutsche Literatur in Hermannstadt berufen und arbeitete dort bis zu seiner Emeritierung 1984.

In den 1970er und 1980er Jahren erschienen zahlreiche Werke von ihm in rumänischen Verlagen.

Georg Scherg beantragte seine Ausreise in die Bundesrepublik Deutschland 1987, diese wurde nach dem Umsturz in Rumänien 1990 genehmigt. Weitere Stationen seines Lebenswegs führten ihn nach Belsen (Mössingen) und Bodelshausen, wo er 2002 an den Folgen eines Sturzes starb.

Werke
 Giordano Bruno. Trauerspiel in 5 Aufzügen. Staatsverlag für Kunst und Literatur, Bukarest 1954.
 Ovid. Trauerspiel. Staatsverlag für Kunst und Literatur, Bukarest 1955.
 Da keiner Herr und keiner Knecht. Roman. Staatsverlag für Kunst und Literatur, Bukarest 1957.
 Die Erzählungen des Peter Merthes. Drei Bände. Kriterion Verlag, Bukarest 1957–1984.
 Das Zünglein an der Waage. Roman. Literaturverlag, Bukarest 1968.
 Bass und Binsen. Roman. Dacia Verlag, Cluj 1973.
 Die Spiegelkammer. Roman. Kriterion Verlag, Bukarest 1974.
 Paraskiv Paraskiv. Roman. Dacia Verlag, Cluj-Napoca 1976.
 Die Axt im Haus. Das offene Haus. Zwei Erzählungen. Dacia Verlag, Cluj-Napoca 1979.
 Der Sandkasten. Roman. Kriterion Verlag, Bukarest 1981.
 Die Schuldbürger. Roman. Kriterion Verlag, Bukarest 1987.
 Die verhohlene Münze. Erzählungen. Dacia Verlag, Cluj-Napoca 1987.
 Wendelin und der Regenbogen. Ion Creangă Verlag, Bukarest 1988.
 GOA MGOO oder die Erfindung der Unsterblichkeit. Tebbert, Münster/Westfalen 1997, ISBN 3-932508-21-1.

Gedichte

 Die Silberdistel. Gedichte. Literaturverlag, Bukarest 1968.
 Im Lande Ur. Gedichte (= Kleine Handbücherei. 7). Tentamen, Stuttgart 1978, ISBN 3-921625-12-2.
 Gastfreundschaft. Gedichte. Kriterion Verlag, Bukarest 1985.
 Sommerliches Divertimento. = Divertisment estival. Zeichnungen Traian Gligor. Übersetzung ins Rumänische Dan Dănilă, Leonberg 1998, (Zweisprachige Ausgabe).
 Bilderschrift. Gedichte. Verlag Herrmann, Hermannstadt 1999, ISBN 973-98895-3-0.
 Piranda. Gedichte. Kunsthaus Seelscheid, Neunkirchen 1999, (Handsignierte bibliophile Erstausgabe von 99 numerierten Exemplaren; allgemeine Ausgabe: Global Media Verlag, Hermannstadt 2003, ISBN 973-86404-2-3).

Literatur
 Georg Herbstritt: Der Kronstädter Schriftstellerprozess 1959 in den Akten der DDR-Staatssicherheit. In: Halbjahresschrift für südosteuropäische Geschichte, Literatur und Politik. Band 23, Nr. 1/2, 2011, S. 204–209.
 Michaela Nowotnick: "95 Jahre Haft". Kronstädter Schriftstellerprozess 1959: Darstellungsformen und Deutungsmuster der Aufarbeitung. In: Halbjahresschrift für südosteuropäische Geschichte, Literatur und Politik. Band 24, Nr. 1/2, 2012, S. 173–181.
 William Totok: Empathie für alle Opfer. Eginald Schlattner, ein Leben in Zeiten diktatorischer Herrschaft. In: Halbjahresschrift für südosteuropäische Geschichte, Literatur und Politik. Band 24, Nr. 1/2, 2012, S. 181–198.
 Laura Gabriela Laza: "Baumeister war die Angst". Die politischen Prozesse rumänischer und deutschsprachiger Schriftsteller aus Rumänien nach dem Ungarnaufstand von 1956. Casa Cărţii de Ştiinţă, Cluj-Napoca 2017, ISBN 978-606-17-1118-5.

Weblinks

Autor
Literatur (Deutsch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Erzählung
Lyrik
Hochschullehrer (Babeș-Bolyai-Universität Cluj)
Hochschullehrer (Lucian-Blaga-Universität)
Opfer der Diktatur der Sozialistischen Republik Rumänien
Opfer des Stalinismus
Träger des Siebenbürgisch-Sächsischen Kulturpreises
Rumäniendeutscher
Deutscher
Rumäne
Geboren 1917
Gestorben 2002
Mann

Georg Scherg


Estadio Belvedere Uruguay'ın başkenti Montevideo'da 1910 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı stadyum, 9.500 seyirci kapasitelidir.

Uruguay'daki stadyumlar

Belvedere Stadyumu


Kordula Klose, auch Kordula Klose-Schmitt (* 1955 in Kassel) ist eine deutsche Bildhauerin. Sie arbeitet vor allem in Metall. Kordula Klose lebt und arbeitet in Calden-Fürstenwald.

Leben
Kordula Klose studierte Metallbildhauerei an der Kunstakademie Kassel bei Eberhard Fiebig. Seit 1980 arbeitet sie als freischaffenden Bildhauerin. Im Team einer Produzentengalerie arbeitete sie 1990 bis 1998 mit an der Entwicklung und Organisation von Kunstprojekten. 1998 bis 2000 entwickelte sie die Turmumspielungen, ein Kulturprojekt für die Lutherkirche Kassel. 2008 nahm Kordula Klose am Simpozionul internaţional de artă contemporană teil, einem Bildhauersymposium in Sângeorz-Băi, Rumänien.

Neben ihrer künstlerischen Tätigkeit ist sie kunstpädagogisch tätig, sie leitet Workshops für Schule und Erwachsenenbildung.

Sie gestaltete den erstmals im Rahmen des Kasseler Dokumentarfilm- und Videofest 2003 verliehenen Golden Cube.

2004 eröffnete sie ein Kulturcafé im ehemaligen Bahnhof in Fürstenwald und organisiert dort wechselnde Ausstellungen, Konzerte, Vorträge, Filmvorführungen und Lesungen. Klose ist Mitglied im Berufsverband BBK Kassel.

Werk
Kordula Klose arbeitet mit Stahlblechen und anderen Halbzeugen. Ihre konstruktiv-geometrischen Skulpturen sind durch die Rhythmik und die Symmetrie ihrer Elemente bestimmt. In neueren Arbeiten kombiniert Kordula Klose Holz und Metall, auch Glas und Holz. In einfachen Grundformen wie z. B. Rechteck, Kreis bzw. Rohrsegment oder Quader fügt sie dicke Glasscheiben in Schlitze ein. Die Schlitze werden mit Wasserstrahltechnik eingeschnitten, da das Glas eine hohe Präzision verlangt. Es entstehen so Arbeiten aus zwei sehr harten und festen Materialien, die bei völlig unterschiedlicher Wirkung miteinander korrespondieren. Das Glas wirkt irritierend, die grün leuchtenden Kanten spiegeln die Räumlichkeit der Stahlform, lassen Einblicke und Durchblicke zu und verschieben optisch die geraden Linien. Aus der Präzision, die das Material verlangt, entsteht Leichtigkeit, die diese Präzision wieder vergessen macht.

Ausstellungen (Auswahl)
Bei den mit »E« gekennzeichneten Ausstellungen handelte es sich um eine Einzelausstellung.
 1988 "Stahlplastiken"E,
 1996 "Stahlplastiken", Warburg, Museum im SternE
 1999 Internationales Bildhauersymposium Vellmar
 2000 "Schalen aus Stahl und Raum", Handwerkskammer KasselE
 Wülmersen: Tag des Offenen Denkmals
 "Spiegelungen" Kunstprojekt "Losse – Kunst am Fluss"
 Ausstellungen "Sommerfrische", Schloss Wilhelmsthal
 2008 "Intersecting views" - International symposium of contemporary art, Sângeorz-Băi, Rumänien
 "Kunst in alten Mauern", Hann. Münden
 2010 Landhaus Dorotheenhof, MollenfeldeE,
 2011 Kultursommer Nordhessen, Kulturschule Hümme
 2011 "Die Neuen kommen", Museum der Stadt Bad Hersfeld
 2011 "Glas und Stahl", Verwaltungsgericht Kassel, 8. Juni – 16. September 2011E,
 2017 Christus-Pavillon, Kloster Volkenroda, 13. August bis 15. Oktober 2017E

Arbeiten in öffentlichen Sammlungen und im öffentlichen Raum
 Skulpturengarten am ehemaligen Bahnhof Fürstenwald
 Hessisches Landesmuseum, Kassel: Schale aus Stahl, 2002
 Oberhessisches Museum Gießen: Stahlskulptur II/1988
 Friedhofskapelle Waldau: Ambo, Wandgestaltung, Fenstergestaltung, Kranzhalterungen und Große Leuchter
 Frankenberg: Stahlskulptur XIV/1994 (vor dem Finanzamt)
 Ahnepark, Vellmar: begehbarer Pavillon, 1999

Literatur
 Von Haus aus, Künstler der Produzentengalerie (Hrsg.), Kassel 1992
 Klose, Kordula: Stahl - Gips - Paraffin. Kassel 1993, Hrsg. Landkreis Kassel anläßlich der Ausstellung von J. Heise, S.Moll und K.Klose im Schloß Wilhelmsthal 1994
 Peripherie, Losse - Kunst am Fluss, 2005, Hrsg. Zentrale für aktive Kunst und die Stadt Kassel im Rahmen der GI Urban II 2000–2006  der Europäischen Union
 Internationales Bildhauersymposium Vellmar  1999, Hrsg. Magistrat der Stadt Vellmar
 Intersecting views, International symposium of contemporary art, Katalog zum Bildhauersymposium in Rumänien 2008, Hrsg.: Muzeul de Arta Comparata – Singeorz - Bai.
 Documenta 11, Plattform5: Ausstellung. Kurzführer. Documenta GmbH., Museum Fridericianum Veranstaltungs GmbH. Verlag Hatje Cantz, 2002, Seite 51
 Bodycheck, Matthias Winzen, Nicole Fritz. Herausgeber Matthias Winzen, Nicole Fritz Verlag Snoeck, 2007

Weblinks
 Website von Kordula Klose

Einzelnachweise

Bildhauer (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1955
Frau

Kordula Klose


Madeshausen ist ein untergegangenes Dorf der heutigen Stadt Bad Berleburg im Kreis Siegen-Wittgenstein in Nordrhein-Westfalen.

Lage
Der Ort lag unterhalb von Elsoff am gleichnamigen Fluss und der heutigen Siedlung Stoß.

Geschichte
Madeshausen gehörte anfänglich zum Kirchspiel Arfeld, später zur Kirche in Elsoff. Urkundlich werden zwei Mühlen erwähnt: "duo molendina in Elsaff et Madeshusen".

Literatur
 Günther Wrede: Territorialgeschichte der Grafschaft Wittgenstein. 1927.
 Lars Womelsdorf: Beiträge zur Geschichte der Ortschaft Alertshausen.

Wüstung in Bad Berleburg

Madeshausen


An Paspalidium pradanum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni  Hermano León, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gerrit Davidse och Richard Walter Pohl. An Paspalidium pradanum in nahilalakip ha genus nga Paspalidium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalidium

Paspalidium pradanum


Fra Berislav Kalfić, krsnim imenom Anto (Vijaka Donja, Vareš, 18. siječnja 1927. – Vijaka, 10. travnja 2012.), hrv.bh. katolički svećenik, franjevac, kroničar,
 član franjevačke Provincije Bosne Srebrene. Bio je svećenik staroga kova i snažnoga memoarskog damara.

Životopis
Rodio se u Donjoj Vijaci kraj Vareša, od roditelja Mije Kalfića i Kate r. Pendić. Kršten istog dana, dan poslije sv. Ante Pustinjaka. Živio je izvan sela, izvan roditeljske kuće, u kući daidže Mate. Kuća je bila pokraj rječice Tribije (Bare), u osami u šumi. Njegovi su imali mlin i stupu, koja valja sukna, što im je bilo zanimanje. Tako je živio do odlaska u školu. U rodnoj Donjoj Vijaci završio osnovnu školu. U Visokom od 1939. do 1945. pohađao je u Visokom Franjevačku klasičnu gimnaziju. Bio na Križnom putu 1945. koji je preživio, imavši više sreće od njegove subraće koje se nisu nikad vratile s tog mučilišta. 3. travnja 1945. gimnazija je prekinula s nastavom. Titovi partizani bili su nadomak Sarajevu. Profesorski Zbor gimnazije, odnosno Uprava franjevačke provincije Velike Bosne Srebrene kojoj je pripadala, odlučili su da kućama pođu đaci koji mogu doći još do svojih mjesta (još slobodna od totalitarnih komunista). Preporučili su odlazak ka rijeci Savi (Derventa - Tolisa) gdje je planirana obrambena crta onim đacima čija su mjesta boravišta u zonama ratnih operacija ili su ih partizani zauzeli i zaveli totalitarnu komunističku vlast neka zajedno s hrvatskom vojskom (i s njemačkom vojskom i četnicima ) te s velikim djelom naroda iz mnogih mjesta ( vojska se povlačila pod borbom). Hrvatske vlasti ondje su planirale uspostaviti obrambenu crtu gdje će pod svaku cijenu braniti i obraniti dio Bosne. Kalfić, kao i drugi Varešani i uopće đaci iz srednjobosanskih distrikata nisu mogli u svoje domove zbog opasnosti od ratnog vihora i meteža pa su se zaputili ka Savi 5. travnja. Pošlo je oko oko 60 đaka i klerika pješačeći. Obrambena crta nije uspostavljena, nisu stigli u Tolisu nego su redovničke starješine poslale novu direktivu da se ide u Zagreb gdje će nastaviti daljnje školovanje. 17 dana putovali su do Zagreba. Zbivanja je zapisao u dnevniku o povlačenju.
U Kraljevoj Sutjesci odjenuo je 2. kolovoza 1945. godine franjevački habit. Stupio je u novicijat, prvi poslije rata na Balkanu vjerojatno i u Europi.  Tu je proveo godinu novicijata. U istom mjestu položio je prve zavjete 1946. godine. U Sarajevu je studirao teologiju od 1946. do 1952. godine. Studirali su u novoj podignutoj zgradi na Kovačićima, Sarajevo. Studij je počeo 1946. a studirali su u skučenim prostorima jer je JNA veći dio zgrade za svoju vojarnu. 1947. su i iz tih malih prostora morali iseliti jer je garnizon JNA oduzeo i ostatak zgrade, pa su bogoslovi studirali na Bistriku u Sarajevo u franjevačkom samostanu sv. Ante. Položivši prve redovničke zavjete 1946., uzeo je drugo ime, onda obvezno redovnicima. Uzeo je ime Berislav, u znak poštovanja i sjećanja na vijačkog župnika svojevremenog fra Berislava Lacića, koji ga je uputio u fratre, i koji mu je pomogao ocu u plaćanju "školarine" za nj u visočkom Sjemeništu. 1949. je dobio poziv za JNA, dok je bio na 4. godini Bogoslovije. Srećom po njega, služio je đački rok od 12, umjesto redovnog od 18 mjeseci. Služio je vojsku u Raškoj i Novom Pazaru. Iznenađujuće, dobio je mjesto obuke u specijalnoj postrojbi, kvalifikacija - komandos: "upadi i djelovanje iza neprijateljskih crta", kao što su sabotaže, diverzije, napadi i uništenje važnih operativnih stožera itd. Znao je jahti i plivati, a na obuci u Novom Pazaru na vrletima planine Sjenice prošao je tečaj skijanja. Trebao je još i na padobranski tečaj u Skoplje, ali nije bilo više mjesta za tu obuku i spasio ga je spomenuti đački rok. Srpnja 1947. poslan je na mjesečnu omladinsku radnu akciju. 25 njih bogoslova u "teološkoj četi" bili su na izgradnji pruge Doboj - Banja Luka. Radili su na dionici Kulaši/ Vijačani, te na omladinskoj radnoj akciji izgradnje pruge Šamac - Sarajevo. Radili su na lokaciji Alipašin most. U istom je gradu položio je svečane zavjete 8. prosinca 1951. godine, zaredio se za đakona i za svećenika 20. travnja 1952. godine iz ruku nadbiskupa Marka Alaupovića. U Bugojnu je Kalfić bio župni vikar (1952. – 1955.), župni vikar bio je u Tuzli (1955. – 1957.; 1977. – 1979.), Breškama (1957. – 1958.; 1977.; 2000. – 2005.), Varešu (1958.; 2005. – 2009.), Dubravama (1985. – 1988.) i u Vijaci od 2009. pa do svoje smrti. Župnik je u Breškama (1957. – 1958.), Zoviku (1958. – 1961.), Šimićima kod Banje Luke (1962. – 1964.), Dobretićima kod Jajca (1964. – 1967.), Svilaju kod Odžaka (1967. – 1973.) i u Špionici (1982. – 1985.). Samostanski i župni vikar bio je na Šćitu u Rami (1961. – 1962.), Kraljevoj Sutjesci (1973. – 1977.) i u Tuzli (1981. – 1982.). U Innsbrucku je u Hrvatskoj katoličkoj misiji bio pastoralni pomoćnik (1979. – 1981.). Upravitelj svetišta u Olovu 1988. – 2000. godine.
U ratu mu se pastoralni nije ograničio samo na na dvorište Gospina svetišta čijim se upraviteljem bio, nego mu se ratni radijus kretanja uza sve rizike neočekivano povećavao, a jurisdikcija širila: pored pripadajuće filijale Oćevije, na filijalu Magulica, zatim i na župu Jelaške, pa u jednom trenutku i na njegovu rodnu župu Vijaku. Potvrdio je svoje dragocjeno fratarsko poslanje – čuvara povijesti. Da nije bilo fra Berislavovih zapisa, vrlo teško bi se čulo za hrabri vod HVO-a "Fra Matija Divković" i za hrvatske živote uzidane u bedeme obrane Olova.
U Olovu je u ratu ostalo svih 37 Hrvata-katolika, i s njima svećenici fra Bernardin Matić i fra Berislav Kalfić, koji nisu htjeli ni pomisliti napustiti Olovo i ostaviti crkvu/svetište Gospina, kao ni svoju pastvu.
Dok je bio čuvar Gospina svetišta u ratnom Olovu istaknuo se hrabrošću vođenja skrbi o raspršenoj pastvi u dolini rijeke Krivaje. Pohađao je, dijelio svete sakramente i tješio je sve vrijeme vjernike Oćevije, Magulice i Jelašaka, koji nisu pobjegli sa svojih ognjišta 1993. godine. U ratnom je dnevniku zapisao da su svi olovski svećenici odlučili i obznanili u župnim obavijestima da usprsko drugoj ratnoj godini, mržnjama i razaranjima koji nisu prestajali, sravnjivanom Olovu, da će održati slavlje za Veliku Gospojinu, pa tko dođe, a pa i ako ne dođe nitko, jedan od nas slavit će misu, a drugi će biti kod oltara i on će predstavljati narod – puk Božji, odnosno na taj način sudjelovati u misi. Svećenički primjer nadahnut Duhom Svetim koji daje duh snage, ljubavi i trijeznosti (2Tim 1,7), pastva je pokazala također veliku hrabrost. Tako su u odnosu na 1992. godinu, kad je bilo tek 20 prisutnih, na 1993. je bilo na četiri mise 168 hodočasnika. Najzapaženiji na pučkoj misi bili su vjernici u maskirnim odorama, bojovnici olovskog voda HVO-a 'Fra Matija Divković'. Nazočili su i predstavnici građanskih i vojnih vlasti, kompletan stožer olovske brigade, muslimanske odnosno Armije BiH, čelnici olovskog MUP-a, načelnik općine sa svojim suradnicima te također i olovski hodža Avdo Velić, priličan broj susjeda muslimana, a nisu izostali ni nekolicina pravoslavnih koji su hrabro ostali u Olovu 2011. godine objavio je knjigu "Dva rata – tri dnevnika", u kojoj je opisao svoja sjećanja na Drugi svjetski rat i ratne devedesete godine. Umro je 10. travnja 2012. godine u rodnoj župi Vijaci. Ispraćaj iz župne crkve u Vijaci bio je 12. travnja 2012., misa zadušnica i obred sprovoda tog dana u samostanskoj crkvi u Kraljevoj Sutjesci. Pokopan je u Kraljevoj Sutjesci.

Kalfićeve zapise o dolasku partizana i povlačenju svećenika iz Visokog, kao i o tome kako su ih partizani mobilizirali prenio je Ivan Tomislav Međugorac u svojim dnevničkim zapisima Sjećanja jednoga bosanskog fratra na ratne godine 1941. – 1945.
Prvi dio dnevnika prvi put bio je objavljen 1983. u emigrantskoj Hrvatskoj reviji pod pseudonimom. Dijelovi Kalfićeva ratnog dnevnika objavljeni su u podlistku lista Bobovac, nakon podlistka s ratnim dnevnikom vareškog župnog vikara fra Ilije Piplice.

Djela
 Dva rata, tri dnevnika, HKD Napredak, Vareš, 2011.
 Bioritmija ritma mojega života, Breške, 2002., kratka autobiografija, u rukopisu

Izvori

Vanjske poveznice
Sutješki vjesnik  Preminuo fra Berislav Kalfić

Hrvatski katolički svećenici
Bosanskohercegovački franjevci
Hrvatski povjesničari
Životopisi, Vareš
Breške
Životopisi, Tuzla

Berislav Kalfić


|}

Literatur
 Helmuth K. Stoffers: Kulturdenkmäler in Hessen: Landkreis Marburg-Biedenkopf 1. Gemeinden Amöneburg, Kirchhain, Neustadt und Stadtallendorf. Herausgegeben vom Landesamt für Denkmalpflege Hessen. Theiss, 2002. ISBN 978-3-8062-1651-6, S. 298–307

Weblinks

Einzelnachweise

!Himmelsberg
Himmelsberg
Kulturdenkmaler Himmelsberg

Liste der Kulturdenkmäler in Himmelsberg (Kirchhain)


The Funk Brothers were a group of Detroit-based session musicians who performed the backing to most Motown recordings from 1959 until the company moved to Los Angeles in 1972.

Its members are considered among the most successful groups of studio musicians in music history. Among their hits are "My Girl", "I Heard It Through the Grapevine", "Baby Love", " I Was Made to Love Her", "Papa Was a Rollin' Stone", "The Tears of a Clown", "Ain't No Mountain High Enough", and "Heat Wave". Some combination of the members played on each of Motown's 100-plus U.S. R&B number one singles and 50-plus U.S. Pop number ones released from 1961 to 1972.

There is no undisputed list of the members of the group. Some writers have claimed that virtually every musician who ever played on a Motown track was a "Funk Brother". There are 13 Funk Brothers identified in Paul Justman's 2002 documentary film Standing in the Shadows of Motown, based on Allan Slutsky's book of the same name.  These 13 members were identified by NARAS for the Grammy Lifetime Achievement Award and were recognized with a star on the Hollywood Walk of Fame.

In 2007, the Funk Brothers were inducted into the Musicians Hall of Fame and Museum.

History
Early members included bandleader Joe Hunter and Earl Van Dyke (piano and organ); Clarence Isabell (double bass); James Jamerson (bass guitar and double bass); Benny "Papa Zita" Benjamin and Richard "Pistol" Allen (drums); Mike Terry (baritone saxophone); Paul Riser (trombone); Robert White, Eddie Willis, and Joe Messina (guitar); Jack Ashford (tambourine, percussion, vibraphone, marimba); Jack Brokensha (vibraphone, marimba); and Eddie "Bongo" Brown (percussion). Hunter left in 1964, replaced on keyboards by Johnny Griffith and as bandleader by Van Dyke. Uriel Jones joined the band as a third drummer. Late-era bassist Bob Babbitt and guitarist Dennis Coffey both joined the ensemble in 1966.

While most of Motown's backing musicians were African American, and many originally from Detroit, the Funk Brothers included white players as well, such as Messina (who was the featured guitarist on Soupy Sales's nighttime jazz TV show in the 1950s), Brokensha (originally from Australia), Coffey, and Pittsburgh-born Babbitt.

Fame and Funk Brothers name
Unlike their Stax Records backing-band contemporaries Booker T. & the M.G.'s in Memphis, until the release of the Standing in the Shadows of Motown documentary, the members of the Funk Brothers were little known. Studio musicians were not credited by Motown until Marvin Gaye's What's Going On in 1971, although Motown released a handful of singles and LPs by Earl Van Dyke. The Funk Brothers shared billing with Van Dyke on some recordings, although they were billed as "Earl Van Dyke & the Soul Brothers", since Motown CEO Berry Gordy, Jr. disliked the word "funk".

Alternatively, the name "Funk Brothers" could have been given to the band ex post facto; the term "funky" as an adjective came to be associated with uptempo and backbeat, Southern-styled soul music in the second half of the 1960s; the term "funk" as a noun is typically associated with uptempo soul music from the 1970s onwards. In the Standing in the Shadows of Motown documentary, Joe Hunter stated that the name "The Funk Brothers" came from Benny Benjamin. Hunter said that Benjamin was leaving the studio (known as the "Snake Pit", due to all the cable runs out of the ceiling) after session work, paused on the stairs, turned and said to his fellow musicians, "You all are the Funk Brothers." The band was then informally named.

The Funk Brothers often moonlighted for other labels, recording in Detroit and elsewhere, in bids to augment their Motown salaries. It became a worst-kept secret that Jackie Wilson's 1967 hit "(Your Love Keeps Lifting Me) Higher and Higher" did not have a Motown influence quite by accident—the Funk Brothers migrated to do the Wilson session, in an interesting reference to Motown's early history: Berry Gordy, Jr got his first music break by getting Wilson to record some of his songs (including "Reet Petite") in the 1950s. Various Funk Brothers also appeared on such non-Motown hits as The San Remo Golden Strings "Hungry For Love", "Cool Jerk" (the Capitols), "Agent Double-O Soul" (Edwin Starr, before that singer joined Motown itself), "(I Just Wanna) Testify" by the Parliaments, "Band Of Gold" (Freda Payne), "Give Me Just a Little More Time" (The Chairmen of the Board), and blues musician John Lee Hooker's "Boom Boom". After he found out about the Edwin Starr session, Gordy fined members of the Funk Brothers band for moonlighting for another label; Eddie Wingate, owner of the Ric-Tic and Golden World labels, which released Starr's "Agent Double-O Soul", subsequently attended that year's Motown staff Christmas party and personally gave each of the fined session players double the amount of the fine in cash, on the spot. Gordy eventually bought out Wingate's label and his entire artist roster.

Dissolution
During the mid- to late-1960s, one-fifth of Motown records began using session musicians based in Los Angeles, usually covers and tributes of mainstream pop songs and showtunes. By 1970, Motown sessions were increasingly scheduled in Los Angeles instead of Detroit, including all of those for the Jackson 5's hit recordings. Nevertheless, Motown producers such as Norman Whitfield, Frank Wilson, Marvin Gaye, and Smokey Robinson steadfastly continued to record in Detroit.

The Funk Brothers were dismissed in 1972, when Berry Gordy moved the entire Motown label to Los Angeles; a development some of the musicians discovered only from a notice on the studio door. A few members, including Jamerson, followed to the West Coast, but found the environment uncomfortable. For many of the L.A. recordings, members of the Wrecking Crew worked for Motown, including drummer Earl Palmer, percussionist Gary Coleman, bassist Carol Kaye, guitarist Tommy Tedesco, and keyboardist Larry Knechtel.

Later years

In February 2004, surviving members of the Funk Brothers were presented the Grammy Legend Award at the 46th Annual Grammy Awards at the Staples Center in L.A. In March 2006, some remaining Funk Brothers were invited to perform on Philadelphia writer-producer-singer Phil Hurtt's recording session at Studio A, Dearborn Heights, Detroit, where they contributed their performances to "The Soulful Tale of Two Cities" project. The double-album sleeve notes read: "Motown's legendary Funk Brothers and members of Philadelphia's world renowned MFSB take you 'back in the day' with an album filled with classic Philly and Motown hits." Bob Babbitt, Joe Hunter, Uriel Jones, and Eddie Willis performed alongside other notable Detroit session musicians, like Ray Monette, Robert Jones, Spider Webb, and Treaty Womack. The musicians played on the Philly hits, giving their unique Detroit interpretations of the songs under the leadership of Phil Hurtt, Bobby Eli, Clay McMurray and Lamont Dozier. Many other ex-Motown and Detroit artists performed vocals on the session, including the Velvelettes, Carolyn Crawford, Lamont Dozier, Bobby Taylor, Kim Weston, Freda Payne, and George Clinton.

In 2008, Ashford and Riser played on Raphael Saadiq's album The Way I See It, recorded in the style of the Motown Sound. That same year, the Funk Brothers' surviving members recorded Live in Orlando, an album and video.

In 2010, surviving members of the Funk Brothers accompanied Phil Collins on his Motown covers album, Going Back, and appear in the live Going Back concert DVD.

In 2010, the Funk Brothers were voted into the Michigan Rock and Roll Legends Hall of Fame.

Awards and recognition
The Funk Brothers have received three Grammy awards:
 Lifetime Achievement Award in 2004
 Best Traditional R&B Performance for "What's Going On" with Chaka Khan, 2002
 Best Compilation Soundtrack Album For A Motion Picture, Television Or Other Visual Media for Standing in the Shadows of Motown, 2002.

Bassist James Jamerson was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame in 2000, and drummer Benny Benjamin in 2003. In 2003, surviving members were invited to the White House to meet President George W. Bush, Secretary of State Colin Powell, and National Security Advisor Condoleezza Rice, in an event tied to Black History Month.

In 2007, the Funk Brothers were inducted into the Musicians Hall of Fame and Museum in Nashville. On March 21, 2013, the Funk Brothers were honored with a star on the Hollywood Walk of Fame. In August 2014, the Funk Brothers were inducted into the Rhythm and Blues Hall Of Fame at the induction ceremony, which was held in Canton, Ohio that year.

Members
As discussed above, the name "The Funk Brothers" was a loosely applied designation. The National Academy of Recording Arts and Sciences recognizes 13 musicians as official "Funk Brothers", but the name is often casually used as a catch-all designation to cover any musician who played on a Motown record.

The following list covers the musicians most frequently used on Motown recordings from 1959 through 1972; it is not an exhaustive list of every musician ever used. The 13 Funk Brothers recognized as official band members by NARAS are marked with an asterisk.  Some also count backing vocalist trio the Andantes (Jackie Hicks, Marlene Barrow, and Louvain Demps) as notable contributors to the Funk Brothers and Motown's sound.

Membership lists based upon research by Allan Slutsky, with some minor corrections.

Detroit musicians
Keyboardists:
Joe Hunter (band leader, 1959–1964)*
Earl Van Dyke (band leader, 1964–1972)*
Richard "Popcorn" Wylie (1959–1962)
Marvin Gaye (1961–1962)
Raynoma Liles "Miss Ray" Gordy (1959–1962)
George Fowler (1962–1969)
Leonard Caston Jr. (1969–1972)
H. B. Barnum (1963–1972)
Johnny Griffith (1963–1972)*
James Gittens (1959–1967)
Ted Sheely (1967–1972)
Guitarists:
Robert White (1959–1972)*
Eddie "Chank" Willis (1959–1972)*
Joe Messina (1959–1972)*
Larry Veeder (1959–1962)
Dave Hamilton (1959–1962)
Huey Davis (1959–1967, the Contours' road and studio guitarist)
Marvin Tarplin (1959–1972, the Miracles' road and studio guitarist)
Cornelius Grant (1963–1972, the Temptations' road guitarist and band leader)
Dennis Coffey (1966–1972)
Melvin "Wah Wah Watson" Ragin (1968–1972)
Ray Parker Jr. (1968–1972)
Ray Monette
Paul Warren
Bassists:
James Jamerson (1959–1972)*
Clarence Isabell (1959–1962)
Bob Babbitt (1966–1972)*
Greg Reeves (1966–1969, the Temptations' road bassist)
Edward Pickens (1968–1972)
Bill White (1969–1972, the Temptations' road bassist)
Tweed Beard
Joe Williams
Michael Henderson
Joe James
Antonio "Tony" Newton (the Miracles' road bassist)
Accordion:
John "Johnnie Miles" Milewski (1965–1970)
Drums:
William "Benny" Benjamin (1959–1969)*
Richard "Pistol" Allen (1959–1972)*
George McGregor (1959–1962)
Corey Jahns (1959–1967) bongos
Clifford Mack (1959–1962)
Marvin Gaye (1961–1962) (also listed above)
Uriel Jones (1963–1972)*
Freddie Waits (1963–1967)
Melvin Brown (1967–1972, the Temptations' road drummer)
Andrew Smith (1968–1972)
Kenneth "Spider Webb" Rice (1968–1972)
Aaron Smith (1970–1972)
Percussion:
Jack Ashford (1959–1972, tambourine)*
Eddie "Bongo" Brown (1959–1972, various)*
R. Dean Taylor (1960s, tambourine)
Bobbye Hall (1963–1972, various)
Stacey Edwards (1967–1972, the Temptations' road percussionist)
Vibes:
Jack Ashford (1959–1972) (also listed above)*
Dave Hamilton (1959–1962) (also listed above)
James Gittens (1959–1967) (also listed above)
Jack Brokensha (1963–1972)
Trumpets:
Herbie Williams
John "Little John" Wilson
Marcus Belgrave
Russell Conway
Johnny Trudell
Floyd Jones
Maurice Davis
Billy Horner
Gordon Stump
Don Slaughter
Eddie Jones
Saxophones:
Henry "Hank" Cosby
Andrew "Mike" Terry
Norris "Kasuku Mafia" Patterson
Thomas "Beans" Bowles
Ted Buckner
Walter "Choker" Campbell
Frank Harvey Jackson
Ronnie Wakefield
"Lefty" Edwards
Eli Fountain
Ernie Rodgers
Eugene "BeeBee" Moore
William "Wild Bill" Moore
Angelo Carlisi
Dan Turner
Bernie Peacock
Larry Nozero
Lanny Austin
Trombones:
McKinley Jackson
Bob Cousar
George Bohanon
Paul Riser
Jimmy Wilkens
Don White
Carl Raetz
Patrick Lanier
Bill Johnson
Ed Gooch
Flute:
Dayna Hartwick
Thomas "Beans" Bowles
Piccolo:
Dayna Hartwick
Strings:
Gordon Staples and the Detroit Symphony Orchestra string section
Violins
Zinovi Bistritzky
Beatriz Budinsky
Lillian Downs
Virginia Halfmann
Richard Margitza
Felix Resnick
Alvin Score
Linda Sneeden Smith
James Waring
Violas
Nathan Gordon
David Ireland
Eduard Kesner
Anne Mischakoff
Meyer Shapiro
Cellos
Italo Babini
Edward Korkigian
Thaddeus Markiewicz
Marcy Schweickhardt

Los Angeles musicians
Los Angeles was an alternate recording center for Motown artists beginning in the mid-1960s, utilizing a different set of musicians. Hit tracks recorded in L.A. include the Miracles' "More Love", many of Brenda Holloway's songs, and all the early hits of the Jackson 5.

Many of the Los Angeles players were members of the Wrecking Crew, a loose-knit group of studio musicians.

Arrangers and conductors
Detroit: Paul Riser, Willie Shorter, David Van De Pitte, Wade Marcus, Johnny Allen, Gil Askey, Ernie Wilkins, Jerry Long, Henry "Hank" Cosby, Slide Hampton, and H. B. Barnum
Los Angeles: Gene Page, James Carmichael, Arthur Wright, Michael Lovesmith

Selected list of hit songs on which the Funk Brothers played
(Tamla) Motown
"Money" – Barrett Strong
"Please Mr. Postman" – The Marvelettes
"Fingertips Pt. 2" – Stevie Wonder
"The Girl's Alright with Me" - The Temptations
"My Guy" – Mary Wells
"Come and Get These Memories - Martha and the Vandellas
"Where Did Our Love Go" – The Supremes
"Baby I Need Your Loving" - The Four Tops
"Baby Love" – The Supremes
"Come See About Me" – The Supremes
"My Girl" – The Temptations
"Stop! In the Name of Love" – The Supremes
"Back in My Arms Again" – The Supremes
"I Can't Help Myself (Sugar Pie Honey Bunch)" – The Four Tops
"I Hear a Symphony" – The Supremes
"Love Is Like an Itching in My Heart" - The Supremes
"You Can't Hurry Love" – The Supremes
"Reach Out I'll Be There" – The Four Tops
"You Keep Me Hangin' On" – The Supremes
"Forever Came Today" – The Supremes
"Love Child" – Diana Ross and the Supremes
"I Heard It Through the Grapevine" – Marvin Gaye
"I Can't Get Next to You" – The Temptations
"Someday We'll Be Together" – Diana Ross and the Supremes
"Ain't No Mountain High Enough" – Diana Ross
"The Tears of a Clown" – Smokey Robinson and the Miracles
"Just My Imagination (Running Away with Me)" – The Temptations
"Papa Was a Rollin' Stone" – The Temptations
"Let's Get It On" – Marvin Gaye
"You Sure Love to Ball" - Marvin Gaye
"Come Get to This" - Marvin Gaye
"Just a Little Misunderstanding" – The Contours
"Shop Around" – The Miracles
"Shotgun" – Junior Walker & the All Stars
"How Sweet It Is (To Be Loved by You)" – Marvin Gaye
"The One Who Really Loves You" – Mary Wells
"The Way You Do the Things You Do" – The Temptations
"Ain't Nothing Like the Real Thing" – Marvin Gaye and Tammi Terrell
"(I'm a) Road Runner" – Junior Walker & the All Stars
"Ain't Too Proud to Beg" – The Temptations
"I Wish It Would Rain" – The Temptations
"The Happening" - The Supremes
"Reflections" – Diana Ross & the Supremes
"That's the Way Love Is" - Marvin Gaye
"Heat Wave" – Martha & the Vandellas
"Hitch Hike" – Marvin Gaye
"Way Over There" – The Miracles
"Who's Lovin' You" – The Jackson 5
"What's So Good About Goodbye" – The Miracles
"I Was Made to Love Her" – Stevie Wonder
"It's the Same Old Song" – The Four Tops
"You've Really Got a Hold on Me" – The Miracles
"Standing in the Shadows of Love" – The Four Tops
"If I Were Your Woman" – Gladys Knight & the Pips
"I'm Livin' in Shame - The Supremes
"Going to a Go-Go" – The Miracles
"Heaven Must Have Sent You" – The Elgins
"Dancing in the Street" – Martha & the Vandellas
"Runaway Child, Running Wild" - The Temptations
"Mercy Mercy Me (The Ecology)" – Marvin Gaye
"All I Need" - The Temptations
"Inner City Blues (Make Me Wanna Holler)" – Marvin Gaye
"Cloud Nine" – The Temptations
"What's Goin' On" – Marvin Gaye
"Do You Love Me" – The Contours
"Get Ready" – The Temptations
"Function at the Junction" – Shorty Long
"My World Is Empty Without You" – The Supremes
"The Tracks of My Tears" – The Miracles
"Can I Get a Witness" – Marvin Gaye
"Nowhere to Run" – Martha & the Vandellas
"Here Comes the Judge" – Shorty Long
"Signed, Sealed, Delivered I'm Yours" – Stevie Wonder
"Beechwood 4-5789" – The Marvelettes
"Bernadette" – The Four Tops
"Two Lovers" – Mary Wells
"What Becomes of the Brokenhearted" – Jimmy Ruffin
"My Cherie Amour" – Stevie Wonder
"I Second That Emotion" – Smokey Robinson & the Miracles
"(I Know) I'm Losing You" – The Temptations
"First I Look at the Purse" – The Contours
"Ooo Baby Baby" – The Miracles
"25 Miles" – Edwin Starr
"I'll Be Doggone" – Marvin Gaye
"Pride and Joy" – Marvin Gaye
"Ball of Confusion (That's What the World Is Today)" – The Temptations
"It Takes Two" – Marvin Gaye & Kim Weston
"This Old Heart of Mine (Is Weak for You)" – The Isley Brothers
"Uptight" – Stevie Wonder
"Devil with a Blue Dress On" – Shorty Long
"Jimmy Mack" – Martha & the Vandellas
"Since I Lost My Baby" – The Temptations
"War" – Edwin Starr
"Stubborn Kind of Fellow" – Marvin Gaye
"Don't Mess with Bill" – The Marvelettes
"You Beat Me to the Punch" – Mary Wells
"Shake Me, Wake Me (When It's Over)" – The Four Tops
"Walk Away Renée" – The Four Tops
"Mickey's Monkey" – The Miracles
"Ain't That Peculiar" – Marvin Gaye
"Shoo-Be-Doo-Be-Doo-Da-Day" – Stevie Wonder
Other labels
"Cool Jerk" – The Capitols (Atlantic)
"Whispers (Gettin' Louder)" – Jackie Wilson (Brunswick)
"(Your Love Keeps Lifting Me) Higher and Higher" – Jackie Wilson (Brunswick)
"Bad Girl" – The Miracles (Chess)
"Band of Gold" – Freda Payne (Invictus)
"Crumbs off the Table" – Glass House (Invictus)
"Give Me Just a Little More Time" – Chairmen of the Board (Invictus)
"Someone's Been Sleeping in My Bed" – 100 Proof (Aged in Soul) (Hot Wax)
"Boom Boom" – John Lee Hooker (Vee-Jay)

See also
Muscle Shoals Rhythm Section
The Nashville A-Team
Salsoul Orchestra
The Section

References

External links
"Standing in the Shadows of Motown WebQuest"
Official Standing in the Shadows of Motown website
Grammy Lifetime Achievement awards

The Soulful Tale of Two Cities
Carl Dixon's Bandtraxs project
Soulful Detroit Home page
Motown Museum

McKinley Jackson Interview at NAMM Oral History Collection (2020)
Dennis Coffrey Interview at NAMM Oral History Collection (2021)

American session musicians
Grammy Award winners
Motown artists
Musical collectives
American soul musical groups
Musical groups from Detroit

Musical groups established in 1959
Musical groups disestablished in 1972
1959 establishments in Michigan
1972 disestablishments in Michigan

The Funk Brothers


est une station du métro de Sapporo au Japon. Elle est située dans l'arrondissement de Higashi à Sapporo.

Situation sur le réseau
Établie en souterrain, la station est située au point kilométrique (PK) 4,5 de la ligne Tōhō entre la station Kanjo dori higashi, en direction du terminus nord Sakaemachi, et la station Kita jusanjo higashi, en direction du terminus sud Fukuzumi.

Histoire
La station a été inaugurée le .

Services aux voyageurs

Accès et accueil
La station est ouverte tous les jours.

Desserte
 Ligne Tōhō :
 voie 1 : direction Fukuzumi
 voie 2 : direction Sakaemachi

Intermodalité

A proximité
 Musée de la bière de Sapporo

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Sapporo

Lien externe
  La station Higashi kuyakusho mae sur le site du métro de Sapporo

Station du métro de Sapporo
Station de métro mise en service en 1988

Higashi kuyakusho mae (métro de Sapporo)


A choker is a close-fitting necklace worn around the neck, typically 14 inch to 16 inch in length. Chokers can be made of a variety of materials, including velvet, plastic, beads, latex, leather, metal, such as silver, gold, or platinum, etc. They can be adorned in a variety of ways, including with sequins, studs, or a pendant.

History
Golden choker necklaces were crafted by Sumerian artisans around 2500 BC and according to curators from the Jewelry Museum of Fine Arts, chokers have been around for thousands of years, first gracing the world's earliest civilizations: Ancient Egypt, in addition to the Sumerians in Mesopotamia. Often made with gold or lapis, the necklaces were thought to be protective and imbued with special powers.

Chokers were also later worn in the First Century A.D. They are mentioned in the Talmud, book Shabbat, chapter 6 as a common women's accessory.

19th Century

Neck accessories 'extremely similar to chokers'/or 'chokers' could be seen commonly throughout the century.

Ballerinas and the upper class in the late 19th century commonly wore certain types of chokers. However, at that same time, in the late 19th century, a plain, thin, red or black ribbon choker had ties to prostitution, as seen in Manet's Olympia (1861).

The 19th century fashion for broad chokers reached its peak around 1900 in part due to Queen Alexandra of the United Kingdom wearing one to hide a small scar. Chokers were popular into the 1920s and again in the '40s as colliers de chien. In particular, the term dog collars or colliers de chien caught on, and these designs – incorporating luxe diamonds, pearls, lace, and velvet – could be seen as objects of the elite because the best kinds were custom-made to fit one's neck perfectly. In 1944 Life magazine stated that "a dowager fashion of 40 years ago" was being revived by young women, illustrating the trend with photos of models wearing the now vaguely rebellious "dog collars".

Modern fashion
In recent years, chokers have been popular with a number of celebrities, including Gwyneth Paltrow, who wore one to the 1999 Academy Awards. Paris Hilton wore three inches of Swarovski around her neck in 2002. Rihanna has also been featured wearing chokers.

In the 2010s, the choker became a popular fashion among transgender women, due not only to its association with femininity, but also because of its potential to hide the Adam's apple without performing a tracheal shave.

References

External links

Necklaces

Choker


Land der Frühaufsteher war ein Werbeslogan für das Land Sachsen-Anhalt. Die Bezeichnung war Bestandteil der bundesweiten Werbe- und Imagekampagne "Wir stehen früher auf" des Landes. Der Slogan sollte auf die "Frühaufsteher-Mentalität" der Einwohner des Landes hinweisen und das Land wollte damit die Menschen in ganz Deutschland und potenzielle Investoren auf Sachsen-Anhalt neugierig machen. Mit dem Startschuss zu einer neuen Kampagnenphase lief bis 2014 eine Neuinterpretation des Slogans. Unter "Dafür stehen wir früher auf" standen Menschen aus Sachsen-Anhalt im Mittelpunkt, die ihre Projekte und Erfolgsgeschichten präsentierten.

Geschichte
Am 24. Mai 2005 stellte der damalige Ministerpräsident Wolfgang Böhmer in Magdeburg das erste Plakat zum Auftakt der bundesweiten Werbekampagne vor. Die Kampagne, die von der Landesmarketing Sachsen-Anhalt GmbH koordiniert wurde, verlief seit 2005 in mehreren Etappen mit verschiedenen Inhalten und Zielgruppen. 2012 wurde im Rahmen einer europaweiten Ausschreibung entschieden, eine neue Projektphase zu starten, die am 11. Januar 2013 unter dem Slogan "Dafür stehen wir früher auf" der Presse vorgestellt wurde. Die Landesmarketingkampagne konzentrierte sich darin auf Menschen, die zeigten, wofür sie in Sachsen-Anhalt früher aufstehen. Ziel war es, den sehr allgemeinen Frühaufsteher-Gedanken mit ganz konkreten Menschen und Erfolgsgeschichten aus dem Bundesland sympathisch zu verbinden. Diese Kampagnenphase lief bis Frühjahr 2014 und wurde vollständig aus Mitteln der Europäischen Strukturfonds ESF und EFRE finanziert. Abgelöst wurde die Kampagne durch Hinweisschilder, die mit dem Text "Sachsen-Anhalt: Ursprungsland der Reformation" auf das Reformationsjubiläum 2017 hinwiesen.

Allgemeines
Die Idee zur Kampagne entstand im Zusammenhang mit den Ergebnissen einer Repräsentativumfrage der Gesellschaft für Sozialforschung und statistische Analysen Forsa, nach der Sachsen-Anhalter werktags um 06:39 Uhr aufstehen und damit neun Minuten früher als der durchschnittliche Bundesbürger.
Als Grund für die neun Minuten Unterschied ergab die Umfrage, dass 8 % der Erwerbstätigen Sachsen-Anhalts mangels Arbeitsplätzen im eigenen Bundesland in die Nachbarländer pendelten, dadurch einen längeren Arbeitsweg hatten und entsprechend früher aufstehen mussten. Als Alternativvorschlag stand deshalb auch ursprünglich der Slogan "Wir kommen später nach Hause" in der engeren Auswahl.

Der Slogan der Autobahnschilder an den Landesgrenzen von Sachsen-Anhalt lautete "Willkommen im Land der Frühaufsteher". Insgesamt wurden an den Bundesautobahnen, die die Landesgrenzen kreuzen, zehn dieser Schilder angebracht. Für die Nachfolgewerbung wurden diese Schilder im Jahr 2016 überklebt und so weiter genutzt.

Baden-Württemberg warb 2011 mit dem Slogan "In Sachsen-Anhalt steht man früher auf. Bei uns bleibt dafür niemand sitzen", der ironisch die "Wir stehen früher auf"-Kampagne persiflierte.

Siehe auch
 Liste der Slogans der deutschen Bundesländer

Einzelnachweise

Medien (Sachsen-Anhalt)
Choronym
Geschichte Sachsen-Anhalts (21. Jahrhundert)
Werbekampagne eines deutschen Bundeslandes

Land der Frühaufsteher


This Is How We Do It es el álbum debut de Montell Jordan. El álbum alcanzó el puesto # 12 en el Billboard 200 y # 4 en el Top R&B/Hip-Hop Albums y fue certificado platino. El álbum también incluyó el sencillo "This Is How We Do It", los cuales llegaron a número 1 en el Billboard Hot 100, # 1 en el Hot R&B/Hip-Hop Songs. y # 1 en el Top 40 Rhythmic. Otro single, "Somethin '4 Da Honeyz", alcanzó el puesto # 21 en el Billboard Hot 100 y # 18 en la lista Hot R & B / Hip-Hop Singles y Tracks.

Canciones

Álbumes de Estados Unidos de 1995
Álbumes debut de 1995

This Is How We Do It (álbum)


Das ehemalige  Gasthaus zum Stern in Gundelfingen an der Donau, einer Stadt im schwäbischen Landkreis Dillingen an der Donau in Bayern, wurde im 17. Jahrhundert errichtet. Das Gebäude an der Hauptstraße 26 ist ein geschütztes Baudenkmal.

Architektur
Der zweigeschossige Bau über einem hohen Kellergeschoss besitzt an der Straßenfront ein Walmdach und ein unsymmetrisches Zwerchhaus über vier Fensterachsen. Die Geschosstrennung erfolgt durch ein Putzband. Das Zwerchhaus ist durch kräftige Lisenen am Obergeschoss eingefasst. Ein profiliertes Traufgesims und S-Stufen am Giebel, die weitgehend erneuert sind, bilden den weiteren Schmuck des Hauses.

Literatur
 Die Kunstdenkmäler des Landkreises Dillingen an der Donau. Bearbeitet von Werner Meyer (= Die Kunstdenkmäler von Bayern. Die Kunstdenkmäler von Schwaben. Band VII. Landkreis Dillingen an der Donau). R. Oldenbourg Verlag, München 1972, ISBN 3-486-43541-8, S. 341–342.

Weblinks

Bauwerk in Gundelfingen an der Donau
Baudenkmal in Gundelfingen an der Donau
Gundelfingen
Umgenutztes Bauwerk im Landkreis Dillingen an der Donau
Erbaut im 17. Jahrhundert

Gasthaus zum Stern (Gundelfingen an der Donau)


Bates Motel er en amerikansk dramaserie om Norman Bates og udspiller sig kronologisk før hændelserne i Alfred Hitchcocks film Psycho. Serien fokuserer på forholdet mellem Norman og hans mor, Norma. Den første episode blev vist den 18. marts 2013 på kanalen A&E og den sidste episode i sæson 1 blev vist den 20. maj 2013.

Handling
Handlingen foregår i den fiktive by White Pine Bay i Oregon i 2000'erne. Efter ægtemandens mystiske død, køber Norma Bates (Vera Farmiga) et gammelt motel hvor hun vil starte et nyt liv sammen med sønnen Norman (Freddie Highmore).

Roller (udvalgt)
 Vera Farmiga – Norma Bates
 Freddie Highmore – Norman Bates
 Max Thieriot – Dylan Massett
 Olivia Cooke – Emma Decody
 Nicola Peltz – Bradley Martin
 Nestor Carbonell – Sheriff Alex Romero
 Mike Vogel – Visesheriff Zack Shelby (sæson 1)
 Keegan Connor Tracy – Miss Watson (sæson 1)
 Ian Hart – Will Decody
 Jere Burns – Jake Abernathy (sæson 1)
 W. Earl Brown – Keith Summers (sæson 1)
 Jillian Fargey – Maggie Summers
 Ian Tracey – Remo
 Terry Chen – Ethan
 Hiro Kanagawa – Dr. Kurata
 Richard Harmon – Richard Sylmore
 Brittney Wilson – Lissa
 Keenan Tracey – Gunner
 Diana Bang – Jiao
 Michael Vartan – George (sæson 2)
 Kenny Johnson – Caleb (søson 2)
 Rebecca Creskoff – Christine (sæson 2)

Produktion
Bates Motel er skabt af Carlton Cuse, Kerry Ehrin oog Anthony Cipriano og bliver optaget io Aldergrove i British Columbia.

Modtagelse
Rotten Tomatoes rapporterede at 81 procent af 37 anmeldelser af første sæson var positive.

Eksterne henvisninger

Amerikanske tv-serier fra 2010'erne
Tv-programmer fra A&E

Bates Motel


ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාණ පොළොන්නරුව නගරයේ දළදා මළුවෙහි පිහිටි ගල් පොත ශිලා ලේඛනය මෙරට විශාලතම සෙල් ලිපිය සේ සැළකේ. එය නිශ්ශංක මල්ල රජු (1187-1196) විසින් කරවන ලද්දකි.මෙය පොළොන්නරු යුගයට අයත් වේ.

ශිලා ලිපිය දිගින් මීටර 8.2 ක් පමණ වන අතර මීටර 1.4 ක පමණ පළලකින් සමන්විත වේ. මීට අමතරව එය අඩි 2 ක පමණ ඝණකමකින්ද යුක්තය. පේලි 72 කින් සමන්විත වන එහි අක්ෂර 4300ක් පමණ වන බව ප්‍රකාශ වේ. සෙල්ලිපියේ ආරක්ෂාවට පියස්සක් තිබී ඇත. පසෙකින් කැටයම් කොට ඇති ඇතුන් දෙදෙනෙකු පිරිවරාගත් ස්ත්‍රී රූපයෙන් ගජ ලක්ෂ්මී දෙවඟන නිරූපණය කොට තිබේ.

අන්තර්ගතය
නිශ්ශංක මල්ල රජුගේ පරපුර, වීරක්‍රියා හා පිං කටයුතු අදිය පිළිබඳව මෙම ගල් පොත ලිපියේ විස්තර කොට තිබේ. මෙය නිර්මාණය කිරීමට යොදා ගත් විශාල ගල් කුට්ටිය, කිලෝ මීටර සිය ගණනක් දුරින් පිහිටි සෑගිරිය හෙවත් මිහින්තලේ සිට මෙහි රැගෙන ආවක් බැව් මෙම ලිපියේම සඳහන් කොට තිබේ. මීට අමතරව මෙහි වූ අකුරු සඳහා ලෝහමය දියරයක් පුරවා තිබූ බවටද සාධක වේ.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ ශිලා ලිපි
පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

ගල් පොත සෙල් ලිපිය


تخمارت اٍحدى بلديات ولاية تيارت الجزائرية وهي ملتقى الولايات الثلاث"تيارت-معسكر-سعيدة"وتعدّ بلدية تخمارت من أهم بلديات ولاية تيارت فهي تتميز بموقع استراتيجي هام وتتميز بخصوبة اراضيها مما يجعلها من أهم المناطق الفلاحية في الجزائر.

عن المدينة
أهم أحيائها : تزقة (العقبة)، تخمارت القديمة، الملعب، بونوال، أولاد بليل، قرية دقداق، القرشة.

المصادر

تاخمرت

تاخمرت


An Bulbostylis schoenoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Baron Clarke. An Bulbostylis schoenoides in nahilalakip ha genus nga Bulbostylis, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bulbostylis

Bulbostylis schoenoides


William James Glackens (født 13. marts 1870 i Philadelphia, Pennsylvania, død 22. maj 1938 i Westport, Connecticut), var en amerikansk maler, der var eksponent for den amerikanske realisme. Han var en af grundlæggerne af de amerikanske kunstnersammenslutninger The Eight og Ashcan School.

Glackens var en af dem, der banede vej før det socialrealistiskte maleri i USA. Han er frem for alt kendt for sine skildringer af gadeliv og middelklassens byliv.

Sideløbende med sin karriere som kunstmaler tegnede Glackens for en række aviser i Philadelphia og i New York.

Galleri

Kilder

Eksterne links

Malere fra USA
Personer fra Philadelphia

William Glackens


The year 1853 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events
 June 30 – Georges-Eugène Haussmann is selected as préfect of the Seine (department) to begin the re-planning of Paris.

Buildings and structures

Buildings

 Fastnet Rock Lighthouse is completed at the most southerly point of Ireland.
 The New York Crystal Palace is constructed for the Exhibition of the Industry of All Nations in New York City.
 The New York Cotton Exchange building is completed in New York City.
 Rhode Island Tool Company building is completed in Providence, Rhode Island.
 Charlbury railway station in Oxfordshire, England, designed by I. K. Brunel, is opened.

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – Robert Smirke.
 Grand Prix de Rome, architecture – Arthur-Stanislas Diet.

Births
 February 26 – Antonio Rivas Mercado, Mexican architect, engineer and restorer (died 1927)
 June 21 – Peder Vilhelm Jensen-Klint, Danish architect, designer, painter and architectural theorist (died 1930)
 August 28 (August 16 O.S.) – Vladimir Shukhov, Russian structural engineer (died 1939)
 September 11 – Stanford White, American architect (died 1906)

Deaths
 December 12 – William Nichols, English-born American Neoclassical architect (born 1780)

References

Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1853 in architecture


Vil de Souto Portekiz'de Viseu belediyesine bağlı olan, 8,11 km2 yüzölçümüne sahip, 710 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Viseu

Vil de Souto


An Fimbristylis argillicola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Kral. An Fimbristylis argillicola in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis argillicola