NGC 142 este o galaxie spirală situată în constelația Balena. A fost descoperită în anul 1886 de către Frank Muller. De asemenea, a fost observată încă o dată de către Herbert Howe.

Note

Vezi și
 NGC 141
 NGC 143

Legături externe
 NGC 142 pe WikiSky
 NGC 142 pe spider.seds.org

Galaxii spirale
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1886
Obiecte astronomice descoperite de Frank Muller (astronom)

NGC 142


From tha Streets 2 tha Suites é o décimo oitavo álbum de estúdio do rapper estadunidense Snoop Dogg. Foi lançado em 20 de abril de 2021 pelas editoras discográficas Doggystyle Records e Create Music Group.

Antecedentes
Snoop Dogg anunciou o álbum em 29 de março de 2021, junto com o vídeo do single "Roaches in My Ashtray", que foi lançado em 2 de abril. Ele anunciou a data de lançamento do álbum em 7 de abril de 2021.

Recepção da crítica
O álbum foi bem recebido pela crítica especializada. O crítico Chase McMullen do portal Beats Per Minute deu ao disco 71 pontos de 100 possíveis. Paul A. Thompson do Pitchfork elogiou a sutileza na voz do rapper e a forma como ele se renova vocalmente.

Lista de faixas

Histórico de lançamento

Álbuns de 2021
Álbuns de Snoop Dogg
Álbuns de hip hop
Álbuns de rap

From Tha Streets 2 Tha Suites


සජීවීකරණය

සජීවීකරණය යනු චිත්‍රපටයක එක් එක් රූපරාමුව වෙන වෙනම නිෂ්පාදනය කිරීමේ ක්රවමවේදයයි. මෙවැනි ක්රරම වේද අතරට පරිගණක මගින් නිර්මිත රූප යොදා ගැනීම, අඳින ලද චිත්ර යක ඡායාරූප ලබාගැනීම හෝ විශේෂයෙන් නිර්මාණය කළ ආදර්ශ ඒකකයක කුඩා වෙනස්කම් සිදුකර විශේෂ සජීවිකරණ කැමරාවකින් එය ඡායාරූප ගත කිරීම යානාදිය අයත්වෙයි. (Claymation සහ stop motion බලන්න) මෙසේ නිර්මාණය කරන ලද රූපරාමු එකට අමුණා තත්පරයටක රූපරාමු 16 ක් හෝ ඊට වැඩි සීඝ්රබතාවයකින් නිරීක්ෂණය කරන විට සන්තතික චලනයක් සිදුවේයැයි හැඟීමක් ඇති වෙයි. (දෘෂ්යල කල්පැවැත්ම හේතුවෙනි) එවන් චිත්රිපටයන් නිර්මාණය කිරීම විශාල වශයෙන් ශ්රoමය වැය වන ඉතා අපහසු ක්රිහයාවලියක් වන නමුත් පරිගණක සජීවීකරණ තාක්ෂණයේ දියුණුව හේතුවෙන් මෙම ක්රියයාවලියේ සීඝ්රහතාවය විශාල ලෙස ඉහළ ගොස් ඇත.

GIF, QuickTime, Shockwave සහ Flash වැනි ගොනු ආකෘති ආධාරය අන්තර් ජාලය හරහා හෝ පරිගණකයක් භාවිතයෙන් සජීවීකරණ නැරඹීම කළ හැක.

සජීවීකරණය වියදම් අධික විශාල කාලයක් ගත වන ක්රිහයාවලියක් වීම හේතුවෙන් රූපවාහිනිය සහ සිනමා මාධ්ය  සඳහා නිපදවෙන සජීවීකරණ නිර්මාණ අතුරෙන් බහුතරයක් වෘත්තීය මට්ටමේ සජීවීකරණ චිතරාධිකගාර තුළ නිපදවේ. කෙසේ නමුත් 1950 දශකයේ පටන් ස්වාධීන සජීවීකරණ ක්ෂේත්රරය ක්රිනයාත්මකව පවතී. මෙහිදි ස්වාධීන සජීවීකරණ චිත්රාකගාර තුළ (ඇතැම්විට තනි පුද්ගලයෙකු විසින්) සජිවීකරණ නිර්මාණයන් සිදු කරයි. ස්වාධීන සජිවීකරණ නිර්මාපකයින් කිහිප දෙනෙකුම වෘත්තීය සජීවීකරණ ක්ෂේත්රියට සා‍ර්ථකව ඇතුළත් වී ඇත.

සීමිත සජීවීකරණය යනු කෙටිමන් භාවිතයෙන් සජීවීකරණ ක්රිකයාවලිය නිෂ්පාදන හැකියාව ඉහළ නංවන සහ ඊට සමගාමීව වියදම අවම කරණ සජීවීකරණ ක්රේමවේදයකි. මෙම ක්රතමවේදය මුල්වරට UPA මගින් භාවිතා කළ අතර Hanna Barbera ආයතනය මගින් ප්රාචලිත කරන ලදී. කාටුන් නිර්මාණ සිනමා ශාලාවල සිට රූපවාහිනිය දක්වා පැමීණීමත් සමග අනෙකුත් චිත්රාමගාර විසින් මෙම ක්රAමවේදය භාවිතය අරඹන ලදී.

බොහෝ සජීවීකරණ චිත්රාරගාර වර්තමානය වන විට සිය නිෂ්පාදනයන් සඳහා ඩිජිටල් තාක්ෂණයෙන් භාවිතා කරන නමුත් චිත්රිපටය මත තීරණය වන නිශ්චිත සජීවීකරණ විලාසිතාවන් භාවිත වේ. කැමරා රහිත සජීවීකරණය නම් ක්රතමවේදය නෝමන් මැක්ලරන්, ලෙන් ලයි සහ ස්ටෑන් බ්රැවකේඡ් වැනි චිත්රීපටි නිර්මාපකයන් විසින් ප්ර්චලිත කරන ලද්දකි. එහිදී ඡායාරූප පටල මත සෘජුව චිත්රව ඇඳීම සිදුකරන අතර අනතුරුව එය ප්රාක්ෂේපකයක් හරහා යැවීම සිදු කෙරේ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Film#Animation

සජීවීකරණය


Misis Köprüsü, Ceyhan Nehri üzerinde, Adana'nın Yüreğir büyükşehir ilçesine bağlı Misis Beldesinde yer alan, tarihi köprü.

4. yüzyılda Roma İmparatoru Flavius Julius Costantinus tarafından yaptırılmıştır. 6. yüzyıl ortalarında Bizans İmparatoru I. Justinianus tarafından onartılmıştır. Dokuz gözlü olarak inşa edilmiştir. Eski Adana Halep kara yolu buradan geçmekteydi. Anadolu'nun ilk Roma Köprüsü olarak bilinmektedir. Selçuklu Hanedanı, Bizanslılar ve Haçlılar arasındaki savaşlara sahne olan efsanevi kent Misis'in adını taşıyan köprü, Ramazanoğlu Beyliği ve Osmanlı dönemlerinde şiddetli depremlerle tahrip olmuş ama buna rağmen ayakta kalabilmiş eserlerden biridir.

Köprü hakkında anlatılan hikâyelerden en kayda değer olan Lokman Hekim'in ölümsüzlük ilacını bulduğu ve bu ilacı yazdığı kağıdı Misis Köprüsü'nde elinden uçtuğudur.

Günümüzde insanları üzerinde taşımaya devam eden köprü, 1998 yılında yeniden restore edilmiştir. Köprü hâlen etkili bir şekilde kullanılmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki köprüler listesi
 Türkiye'deki tarihi köprüler

Kaynakça

Adana'daki köprüler
Ceyhan'daki yapılar
Ceyhan Nehri
4. yüzyılda tamamlanan köprüler
Türkiye'deki kemer köprüler
Türkiye'deki taş köprüler
I. Justinianus döneminde yapılar

Misis Köprüsü


All-American Comics was a comics anthology and the flagship title of comic book publisher All-American Publications, one of the forerunners of DC Comics. It ran for 102 issues from 1939 to 1948. Characters created for the title, including Green Lantern, the Atom, the Red Tornado, Doctor Mid-Nite, and Sargon the Sorcerer, later became mainstays of the DC Comics line.

Publication history
All-American Comics published 102 issues from April 1939 to October 1948. The series was an anthology which included a mixture of new material and reprints of newspaper strips. Sheldon Mayer's Scribbly was introduced in the first issue as was Hop Harrigan.

The Golden Age Green Lantern was introduced by artist/creator Martin Nodell in issue #16 (July 1940). He continued in the title until #102 (Oct 1948).

The Golden Age Atom debuted in #19 (October 1940) and Mayer created the original Red Tornado in #20 (November 1940).

Doctor Mid-Nite first appeared in #25 (April 1941), while Howard Purcell and John Wentworth introduced Sargon the Sorcerer in the following month's issue.

Alfred Bester and Paul Reinman created the monstrous supervillain Solomon Grundy in #61 (October 1944).

Other features included "Toonerville Folks", "Mutt and Jeff", and "Ripley's Believe It or Not!".

All-American Publications and all its titles were purchased by National Periodicals (DC Comics) in 1946. Responding to the demand for Western comics, All-American Comics changed title and format with #103 (November 1948) to All-American Western. The retitled series had Johnny Thunder as the lead feature. It changed title and format again to All-American Men of War as of #127 (August–September 1952).

A May 1999 one-shot issue by writer Ron Marz and artist Eduardo Barreto was a part of the "Justice Society Returns" storyline.

Features
 Scribbly the Boy Cartoonist: issues #1-59
 Green Lantern: issues #16-102
 The Atom: #20-46, 48-61, 70-72
 Dr. Mid-Nite: #25-102
 Sargon the Sorcerer: #26-50, 60

References

External links

 All-American Comics and All-American Comics one-shot at Mike's Amazing World of Comics

1939 comics debuts
1948 comics endings
All-American Publications titles
Comics magazines published in the United States
Comics anthologies
DC Comics one-shots
DC Comics titles
Defunct American comics
Golden Age comics titles
Superhero comics
Western (genre) comics
Works by Alfred Bester

All-American Comics


بلدية كانغاس ديل نارثيا (بالإسبانية: Cangas del Narcea) هي بلدية تقع في منطقة أستورياس شمال غرب إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية كانغاس ديل نارثيا 14.249 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

أعلام
 جوناثان رودريغيز
 أنطونيو مينينديث

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية كانغاس ديل نارثيا

بلديات أشتورية

كانغاس ديل نارثيا


Mit der Stimmrechtsbeschwerde (auch Wahlrechtsbeschwerde) kann in der Schweiz die Verletzung von politischen Rechten bei Wahlen und Abstimmungen beim Bundesgericht gerügt werden ( lit. c BGG). Anders als es der Wortlaut von Art. 82 lit c. BGG suggeriert, können nicht nur Beeinträchtigungen des Stimm- und Wahlrechts, sondern aller politischen Rechte im Sinne von  BV geltend gemacht werden. Darunter fallen Verletzungen der Wahl- und Abstimmungsfreiheit sowie des Referendums- und Inititativrechts. Die Stimmrechtsbeschwerde erfasst politische Rechte des Bundes, der Kantone, der Gemeinden sowie der Bezirke, aber auch von anderen Körperschaften des öffentlichen Rechts, wie zum Beispiel den Kirchen. Akte des Bundesrates oder der Bundesversammlung (z. B. Ungültigkeitserklärung einer Volksinitiative oder Abstimmungserläuterungen des Bundesrates) können jedoch nicht direkt angefochten werden.

Vor der Justizreform war die Stimmrechtsbeschwerde eine staatsrechtliche Beschwerde, die wegen Verletzung politischer Rechte in der Schweiz ergriffen werden konnte.

Obwohl die Stimmrechtsbeschwerde vergleichsweise selten (im Jahr 2020 45 Fälle vor dem Bundesgericht) Anwendung findet – sowohl im Bund als auch auf Kantonsebene –, erfüllt sie eine wichtige Funktion. Der Rechtsschutz im Bereich der politischen Rechte spielt in einem Rechtsstaat mit überaus ausgeprägten demokratischen Mitwirkungsrechten für alle Bürger eine zentrale Rolle. Nur ein ausgebauter Rechtsschutz mit niederschwelligen und bürgerfreundlichen Verfahrensnormen vermag das Vertrauen in die demokratischen Abläufe zu erhalten respektive zu stärken.

Anwendungsbereich
Die Stimmrechtsbeschwerde ist eine spezifische Form der Beschwerde in öffentlich-rechtlichen Angelegenheiten. Sie dient dem Schutz der politischen Rechte und umfasst sowohl die kantonale Ebene als auch die Bundesebene. Auf Bundesebene beurteilt das Bundesgericht Beschwerden betreffend die Nationalratswahlen sowie eidgenössischen Volksabstimmungen ( Abs. 1 lit. b BGG). Der Beschwerdeweg führt (eine Ausnahme stellen die Verfügungen der Bundeskanzlei dar) von den Kantonen direkt ans Bundesgericht.

Der Wortlaut in  lit. c ist zu eng gefasst. Vielmehr schliesst Art. 82 lit. c die Gesamtheit der politischen Rechte ein. Der Anwendungsbereich erstreckt sich auf das aktive und passive Wahlrecht, das Initiativ- und Referendumsrecht und Abstimmungen in Gemeindeversammlungen. Beim Initiativ- und Referendumsrecht sind vor allem deren Ergreifung und Teilnahme an Abstimmungen wichtig. Es ist jedoch nicht möglich, Ungültigkeitserklärungen von Volksinitiativen oder Abstimmungserläuterungen des Bundes an sich anzufechten ( Abs. 4 BV). Bei den Abstimmungserläuterungen besteht insofern eine Ausnahme, wenn sie im Rahmen eines Anwendungsfalls überprüft werden (konkrete Normenkontrolle). Wird nach einer Abstimmung ersichtlich, dass eine massive Beeinflussung der Stimmberechtigten vorlag, werden die Erläuterungen in die Beurteilung mit einbezogen.

Im Rahmen der Stimmrechtsbeschwerde können auch Verletzungen von kantonalen politischen Rechten gerügt werden. Das sogenannte konstruktive Referendum existiert zum Beispiel nicht auf Bundesebene. Ein Bürger des Kantons Bern, wo es dieses Referendumsrecht gibt, kann beim Bundesgericht eine Beschwerde einreichen.

Abgesehen von den oben erwähnten Entscheiden können auch Erlasse (Gesetze oder Verordnungen) gerügt werden. Das gilt jedoch nur für kantonale und kommunale Erlasse, da Art. 189 Abs. 4 BV die direkte Anfechtung (abstrakte Normenkontrolle) von Erlassen des Bundesrats und der Bundesversammlung ausschliesst. Kantonale oder kommunale Abstimmungen können durch das Bundesgericht, sofern es angerufen wird, aufgehoben werden, wenn sie die Einheit der Materie verletzen.

Beschwerdeberechtigte
Beim Bundesgericht können in erster Linie Private eine Verletzung der politischen Rechte geltend machen. Das sind Stimm- und Wahlberechtigte oder solche, die es richtigerweise sein müssten. Ferner auch Ausländer, wenn ihnen nach kantonalem oder kommunalem Recht politische Rechte zustehen. Weiter können sich auch juristische Personen auf  BV berufen. Das sind politische Parteien und politische Organisationen (z. B. Initiativkomitees), sofern sie sich als juristische Personen konstituieren, sowie Verbände, welche statutengemäss die Interessen ihrer Mitglieder vertreten.

Literatur

 Gerold Steinmann, Adrian Mattle: Art. 82 lit. c. In: Bundesgerichtsgesetz. Basler Kommentar. Helbing Lichtenhahn Verlag, Basel 2018, ISBN 978-3-7190-3264-7
 Luka Markić: Das kantonale Rechtsschutzverfahren im Bereich der politischen Rechte. Dike Verlag, Zürich/St.Gallen 2022. ISBN 978-3-03891-421-1 (Open Access-Zugang)

Einzelnachweise

Öffentliches Recht (Schweiz)

Stimmrechtsbeschwerde


بلدية فوغاس دي مونكلوس (بالكاتالانية: Fogars de Montclús) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 448 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في فالس أورينتال
بلديات في مقاطعة برشلونة

فوغاس دي مونكلوس


Lossless komprimering, eller det mere danske tabsfri komprimering, er en speciel type datakomprimerings-algoritme som gør det muligt for den oprindelige data at blive genskabt uden tab af information. Modsat tillader lossy komprimering kun genskabelse af noget af den oprindelige data, hvilket så fører til at bitrate forbedres (og derfor bliver filstørrelsen også mindre).

Digitale data

Lossless komprimering


Siddhartha est un film indo-américain réalisé par Conrad Rooks, sorti en 1972. Il se base sur le roman portant le même titre de Hermann Hesse, paru en 1922.

Synopsis
La vie de Siddhartha Gautama.

Fiche technique
 Titre : Siddhartha
 Réalisation : Conrad Rooks
 Scénario : Conrad Rooks, Natacha Ullman, Paul Mayersberg d'après le roman Siddhartha de Hermann Hesse
 Musique : Hemanta Mukherjee
 Photographie : Sven Nykvist
 Montage : Willy Kemplen
 Production : Conrad Rooks
 Société de production : Lotus Films
 Société de distribution : Columbia Pictures (États-Unis)
 Pays :  et
 Genre : Drame et biopic
 Durée : 89 minutes
 Dates de sortie :
 :  (Mostra de Venise)
 :  (New York)

Distribution
 Shashi Kapoor : Siddhartha
 Simi Garewal : Kamala
 Romesh Sharma : Govinda
 Pinchoo Kapoor : Kamaswami
 Zul Vellani : Vasudeva
 Amrik Singh : le père
 Kunal Kapoor : le fils
 Shanti Hiranand : la mère

Accueil
Le film a reçu un accueil favorable de la critique. Il obtient un score moyen de 80 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1972
Film indien sorti en 1972
Film dramatique américain
Film dramatique indien
Film biographique américain
Film biographique indien
Film biographique sur une personnalité religieuse
Siddhartha Gautama au cinéma
Adaptation d'un roman allemand au cinéma

Siddhartha (film, 1972)


Lewis George Moonie, Baron Moonie (born 25 February 1947) is a British politician. He was the Labour Co-operative Member of Parliament (MP) for Kirkcaldy from 1987 to 2005.

Early life
He attended the Grove Academy in Dundee. He studied medicine at the Bute Medical School, University of St Andrews graduating with a MB ChB in 1970. In 1981 he graduated from the  University of Edinburgh with a MSc in community medicine. He also became DPM in 1975, MRCPsych in 1979 and MFCM in 1984. From 1982 to 1986, he was a councillor on Fife Regional Council.

Medical career
From 1973 to 1975 he was a trainee registrar in psychiatry. From 1975 to 1980 he was a research clinical pharmacologist and a medical advisor in the pharmaceutical industry in Switzerland, the Netherlands and Edinburgh. From 1980 to 1984, he was a trainee in community medicine for the Fife Health Board, becoming a Community Medicine Specialist from 1984 to 1987.

Parliamentary career
He was elected at the 1987 general election as Member of Parliament (MP) for Kirkcaldy, and served until he retired from the House of Commons at the 2005 general election.  He served as a junior minister at the Ministry of Defence.

On 13 May 2005 it was announced that he would be created a life peer, and on 22 June 2005 the peerage was gazetted as Baron Moonie, of Bennochy in Fife.

The 'Cash for Influence' Scandal

In late-January 2009 The Sunday Times involved Lord Moonie in a classic 'sting operation'. Along with three other Labour peers, Lord Moonie was approached by a reporter.  Of the four, Lord Moonie was the only one subsequently cleared by the House of Lords Sub-committee on Lords' Interests.

In the newspaper sting, "Moonie said he would contact Healey and offered to identify people who could put down an amendment." He quoted an annual fee for his assistance of £30,000.  Lord Moonie is quoted as saying "I did not agree to amend the legislation. I agreed to seek to help to find a way of trying to amend the legislation."

The House of Lords Sub-committee on Lords' Interests was asked to report on the matter. It found that "on the standard of proof that we have set, we do not find that Lord Moonie expressed a clear willingness to breach the Code by promoting amendments on behalf of lobbyists in return for payment."

The Lords' Privileges Committee considered the sub-committee's report. It published its findings on 14 May 2009. It agreed that Lord Moonie had not breached the code.

Personal life
He married Sheila Ann Burt on 28 December 1971. They have two sons.

References

External links

 They Work For You
 Ask Aristotle
 Twitter Account

News items
 Accused of misleading MPs in July 2000
 Becoming a junior minister in February 2000

Labour Co-operative MPs for Scottish constituencies
Labour Co-operative life peers
Members of the Parliament of the United Kingdom for Fife constituencies
UK MPs 1987–1992
UK MPs 1992–1997
UK MPs 1997–2001
UK MPs 2001–2005
Politicians from Dundee
1947 births
Living people
Alumni of the University of Edinburgh
Alumni of the University of St Andrews
Clinical pharmacologists
Scottish Labour councillors
Scottish psychiatrists
People educated at Grove Academy
Life peers created by Elizabeth II
Peers retired under the House of Lords Reform Act 2014

Lewis Moonie


La bataille d'Ouman, du 15 juillet au 8 août 1941, est une offensive allemande de la Seconde Guerre mondiale à Ouman, en Ukraine, contre les 6 et 12 armées soviétiques. En trois semaines, la Wehrmacht encercle et anéantit les deux armées soviétiques.

La bataille a eu lieu lors de l'opération défensive de Kiev entre les éléments du front du Sud-Ouest de l'Armée rouge, se retirant du saillant de Lvov, et le groupe d'armées Sud allemand, commandé par le maréchal Gerd von Rundstedt, dans le cadre de l'opération Barbarossa.

Les forces soviétiques étaient sous le commandement général de la direction du Sud-Ouest, commandée par le maréchal Semion Boudienny, qui comprenait le front du Sud-Ouest commandé par le colonel général Mikhaïl Kirponos et le front du Sud commandé par le général Ivan Tioulenev. La 6 armée était commandée par le général de corps d'armée I. N. Mouzitchenko et la 12 armée par le général de division P. G. Ponedeline.

Prélude
Au cours des premières semaines de l'opération Barbarossa, le groupe d'armées Sud avance rapidement vers l'Est, battant plusieurs corps mécanisés soviétiques à la bataille de Brody du 23 au 30 juin. Les armées du front du Sud-Ouest reçoivent l'ordre de se replier sur la ligne de fortifications le long de l'ancienne frontière soviéto-polonaise de 1939 (ligne Staline). Les III et XXXXVIII corps motorisés de la  Panzerarmee (ou  groupe de Panzer) se retrouvent coincés entre les 5 et la 6 armées soviétiques. Le 5 juillet, le XXXXVIII corps motorisé brise une faible défense sur la ligne Staline et commence à se déplacer rapidement, embrassant le flanc droit de la 6 armée. Une nouvelle contre-attaque soviétique est tentée le 9 juillet en direction de Berdytchiv pour empêcher une nouvelle avancée du  groupe de Panzer vers l'Est. Les combats se poursuivent jusqu'au 16 juillet, la 11 Panzerdivision perd 2 000 hommes, mais finalement les troupes soviétiques échouent et le 16 juillet, l'offensive allemande reprend.

Plus au nord, les unités mobiles du III corps motorisé franchissent également la ligne Staline et atteignent les abords de Kiev. Le commandement du groupe d'armées Sud avait l'intention de s'emparer rapidement de Kiev, tandis qu'Hitler et le haut commandement insistaient sur une frappe en direction du sud, ce qui garantissait l'encerclement des troupes soviétiques conjointement avec la 11 armée allemande. La solution de compromis proposait la prise de Bila Tserkva, puis une frappe dans la direction du Sud-Ouest vers la 11 armée. Une telle décision laissait la possibilité, au lieu d'une frappe au sud-ouest, de poursuivre l'offensive depuis Kiev plus à l'est, au-delà du Dniepr. Mais Kiev était sécurisée par une zone fortifiée séparée et les communications arrière du III corps motorisé étaient attaquées par la 5 armée.

Ainsi, dans les premiers jours de la bataille d'Ouman, la tâche d'encercler les 6 et 12 armées du Nord et de l'Est devra être effectuée uniquement par les divisions du XXXXVIII corps motorisé. Pour les aider, la 3 unité du  groupe de Panzer, le XIV corps motorisé, est transférée du sud et engagée dans une action entre le III et le XXXXVIII corps motorisé en direction de Belaïa Tserkov.

Les unités d'infanterie de la 6 armée de campagne allemande au Nord s'empressent de remplacer les unités de chars avancées, la 17 armée de campagne à l'Ouest continue à poursuivre les forces en retraite des 6 et 12 armées soviétiques. L'avancée de la 11 armée de campagne depuis la frontière soviéto-roumaine est suspendue par des contrecoups soviétiques et son attaque du sud vers Vinnytsia reportée.

Ordre de bataille
La plupart des forces soviétiques sont gravement épuisées, s'étant retirées sous de violents assauts de la Luftwaffe de la frontière polonaise, et les unités mécanisées sont pratiquement réduites à un seul  après la contre-offensive de Brody, son infanterie mécanisée combattant maintenant comme troupes de fusiliers ordinaires.

Les forces de l'Axe sont divisées en celles du  groupe de Panzer qui avaient subi des pertes importantes en matériel, mais conservaient leur efficacité au combat, et les grandes formations d'infanterie des armées allemande et roumaine qui tentaient d'avancer de l'ouest pour rencontrer les troupes blindées au nord de la Crimée, l'objectif stratégique initial du groupe d'armées Sud.

Les batailles d'encerclement

Le premier stade
Depuis le 15 juillet, le XLVIII corps motorisé de la Wehrmacht repousse les contre-attaques du « groupe Berdichev » soviétique et reprend l'offensive. La 16 Panzerdivision brise la résistance des troupes soviétiques et s'empare de la ville de Koziatyn (à environ 25 km de Berdytchiv). Sur la gauche, la 11 Panzerdivision est dans l'écart entre les armées soviétiques, nécessitant une profonde percée de 70 km vers le Sud-Est le 16 juillet. Le 18 juillet, la division avance de 50 autres kilomètres, traverse la rivière Ros et capture Stavychtche. La 16 Panzerdivision, qui est forcée de repousser les contre-attaques de la 6 armée soviétique (37 corps de fusiliers et « groupe Berdichev »), avance plus lentement, mais le 17 juillet, son détachement avancé s'empare de la station de Ros (à environ 25 km de Berdytchiv), où se trouve une importante base soviétique de soutien des services arrière. Le 18 juillet, des unités de la 6 armée parviennent à reprendre la station.

Plus au nord, le XIV corps motorisé s'avance jusqu'à Belaïa Tserkov, mais rencontre des contre-attaques de la 26 armée. Cette armée n'a pas eu le temps de préparer l'offensive, et ses divisions n'ont pas eu le temps de se concentrer. Ils échoueront à battre la 9 Panzerdivision de Belaïa Tserkov. Néanmoins, ils s'emparent de Fastiv pendant une courte période. L'avance de la 26 armée se stoppe rapidement, mais ses attaques contiennent les unités mobiles du  groupe de Panzer. Une situation similaire se produit avec les Panzer divisions du III corps motorisé. Franz Halder, chef de l'OKH, écrit le 18 juillet avec irritation que « l'opération du groupe d'armées Sud perd de plus en plus sa forme », et que « le flanc enveloppant du  groupe de Panzer traîne toujours dans la région de Berdytchiv et Bila Tserkva ». Au même moment, la 17 armée de campagne de l'Ouest s'approche trop rapidement et Halder craint que la future poche ne piège des forces ennemies importantes.

Pendant ce temps, la 17 armée de campagne tente de mettre en œuvre une version abrégée du plan original, selon laquelle les troupes soviétiques doivent être encerclées à l'ouest de Vinnytsia. Mais maintenant, les Allemands ne disposent plus d'unités mobiles pour frapper Vinnytsia depuis le nord (ceux-ci opérant à l'est de Berdytchiv), et l'offensive de la 11 armée de campagne depuis le sud est reportée. Par conséquent, du nord à Vinnitsa, la 24 division d'infanterie marchait. Du Sud-Ouest, le 17 juillet, la  division de montagne est déployé puis engagé sous le feu en traversant la rivière Boug méridional. En cas de succès allemand, 50 000 soldats de la 12 armée soviétique y auraient été encerclés. Cependant, les troupes soviétiques se regroupent et depuis le front du Sud, une nouvelle division de fusiliers de montagne est transférée, de sorte qu'ils réussiront à contenir l'avancée de l'infanterie allemande. Le 21 juillet, ils parviennent à se retirer par Vinnytsia à travers le Boug méridional.

Le 18 juillet, le commandement soviétique se rend compte qu'il ne dispose pas assez de forces pour sceller la percée du  groupe de Panzer et restaurer la défense le long de la « ligne Staline ». Boudionny note que sur le flanc droit de la 6 armée soviétique, un écart de 90 km se forme, se remplissant progressivement de troupes allemandes. En conséquence, il est décidé de retirer les 6 et 12 armée sur la ligne Belaïa Tserkov – Tetiïv – Kitaï-Gorod – Haïssyn (80 à 100 km à l'Est de la ligne Berdytchiv – Vinnitsa). La 18 armée du front du Sud, adjacente au flanc gauche de la 12 armée, reçoit également l'ordre de se retirer. Le départ devait avoir lieu de nuit et s'achever le 21 juillet. Il s'avère que les chars allemands des XXXXVIII et XIV corps motorisés avaient déjà franchi cette ligne. Cependant, le commandement soviétique prévoyait de résoudre ce problème par l'offensive de trois corps d'infanterie, qui devait frapper le sud-ouest de Kiev. De plus, le 18 juillet, le 2 corps mécanisé reçoit l'ordre de se transférer du front du Sud à Ouman, pour rencontrer le XXXXVIII corps motorisé des Allemands. À son tour, le haut commandement de la Wehrmacht décide le 19 juillet de modifier le plan Barbarossa. Les unités du groupe d'armées Centre, au lieu d'attaquer Moscou, doivent frapper le sud et le nord pour encercler les troupes soviétiques et empêcher leur retrait. La tâche rapprochée du groupe d'armées Sud est l'encerclement des 6 et 12 armées soviétiques à l'Ouest du Dniepr. Dans le même temps, le 18 juillet, Halder et le commandement du groupe d'armées Sud estime que l'attaque contre Ouman ne sera pas suffisante. Depuis Ouman, il ne fallait passer qu'une partie du flanc droit du  groupe de Panzer, et le coup principal devra être dirigé plus à l'Est, vers Kryvyï Rih.

Tentatives de retraite
La deuxième étape de la première offensive de la 26 armée débute le 18 juillet, mais se soldera également par un échec. Grâce au message radio intercepté, le commandement allemand le savait à l'avance. Du fait que la partie nord de la ligne de retraite restait aux mains des Allemands, la 6 armée commença à battre en retraite vers le Sud-Est, tout en préparant une contre-attaque contre les troupes allemandes qui la flanquaient par le Nord-Est. Les contre-attaques des 6 et 12 armées près d'Orativ - Monastyrychtche débutent le 21 juillet et obligent la 16 division motorisée et la 16 Panzerdivision à passer sur la défensive. Le 2 corps mécanisé soviétique, plus à l'Est, attaque la 11 Panzerdivision  et stoppe sa progression vers Ouman. En arrêtant l'avancée du coin de frappe allemand, les troupes soviétiques ont pu poursuivre la retraite, même si l'écart avec la 26 armée subsistait. Halder est forcé d'admettre : « l'ennemi a de nouveau trouvé un moyen de retirer ses troupes de la menace d'un encerclement émergent ».

Le 18 corps mécanisé, opérant dans la réserve du front du Sud, reçoit l'ordre d'avancer vers Ouman le 18 juillet (avec le 2 corps mécanisé). Cependant, il devra être utilisé pour combler l'écart entre les 12 et 18 armées, formées après la percée du XXXXIX corps d'armée de montagne à Vinnytsia. Cette percée conduit les Allemands à l'arrière de la 18 armée du front du Sud. Les actions du 18 corps mécanisé ont couvert les flancs des deux armées et permis à la 18 armée de battre en retraite, et ses attaques ont détourné l'attention du XXXXIX corps de montagne et atténué une situation avec la 12 armée près de Vinnytsia.

Le 25 juillet, les divisions d'infanterie du groupe d'armées Sud s'étaient dirigées vers leurs unités mobiles et avaient commencé à les remplacer. Près de Kiev, le III corps motorisé est libéré et commence à se déplacer vers Belaïa Tserkov. Son arrivée écrasa finalement une autre tentative de la 26 armée de restaurer la ligne de front continue. Ainsi, le XIV corps motorisé peut poursuivre l'offensive en direction du Sud-Est. Au nord et au nord-ouest d'Ouman, la 16 division motorisée et la 16 Panzerdivision sont libérées, ainsi que la brigade motorisée « Leibstandarte ». En conséquence, le 31 juillet, la 16 division motorisée du XXXXVIII corps capture Talne et Novoarkhangelsk (à environ 40 km à l'Est d'Ouman) et la 9 Panzerdivision du XIV corps s'empare d'Olchanka (à environ 75 km au sud-est d'Ouman). Ainsi, la nouvelle ligne, désignée par le commandement soviétique pour la retraite des 6 et 12 armées (le long de la rivière Sin'uha), est à nouveau occupée par les Allemands. Cependant, cette fois, aucune force n'est disponible pour parer la percée, les réserves soviétiques étant complètement épuisées. De nouvelles divisions et armées, formées à la hâte par le commandement soviétique, se trouvent à l'Est du Dniepr.

À l'ouest d'Ouman, le commandement du XXXXIX corps d'armée de montagne lance la nouvelle 125 division d'infanterie, qui prend la ville de Haïssyn le 25 juillet. D'autres parties du corps se précipitent dans la percée et la  division de montagne remportera le plus grand succès : le 26 juillet, elle avança de 70 kilomètres au sud-est et se retrouva à l'arrière des troupes soviétiques. Les tentatives de rétablissement de la situation n'ont pas abouti. Lors des combats du 25 au 27 juillet, le XXXXIX corps d'armée de montagne vainc le 18 corps mécanisé soviétique et pourra ainsi déborder la 12 armée par le Sud.

Le 31 juillet, la  division de montagne s'empare de Golovanevsk (à environ 45 km au Sud-Sud-Est d'Ouman). Le même jour, les troupes soviétiques quittent Ouman. Les 6 et 12 armées se trouvent sur le territoire d'environ 40 km, encerclées par les troupes allemandes de toutes parts sauf du sud. Cependant, le commandement soviétique leur demande toujours d'attaquer en direction du nord-est et de se lier aux troupes de la 26 armée. En fait, la tâche principale de la direction sud-ouest est la création d'une ligne de défense le long du Dniepr. Le commandement soviétique crut à tort que les Allemands se déplaceraient immédiatement vers l'est, aux points de passage sur le Dniepr, ainsi les attaques des 6 et 12 armées depuis le flanc les auraient gêner. En fait, la destruction des 6 et 12 armées était la tâche principale des Allemands. Le  août, le commandement allemand refuse les plans d'encerclement immédiat de la 18 armée du front du Sud en plus des 6 et 12 armées, et dirige le XXXXIX corps de montagne à l'est et au nord-est de Golovanevsk, le long du chemin le plus court pour terminer le mouvement en tenaille près de Ouman.

L'étape finale

Le matin du  août, les commandements des 6 et 12 armées (à partir du 28 juillet, les restes des 6 et 12 armées et le 2 corps mécanisé sont regroupés au sein du groupe Ponedeline) envoient une communication conjointe au commandement du front du Sud, avec une copie envoyée à Staline :  Mais le commandant du front du Sud, Tioulenev, assure à Staline que la situation sera rétablie par un coup porté au groupe Ponedeline de la nouvelle 223 division de fusiliers du Nord-Est et aux unités de la 18 armée du Sud, tout en niant toute difficulté d'approvisionnement.

Le  août, la 18 armée soviétique tente de rejoindre le groupe Ponedeline par le Sud. Mais les divisions sur le flanc droit du XXXXIX corps de montagne repousse l'attaque du 17 corps de fusiliers soviétique et, le soir, la 18 armée est attaquée par des unités du LII corps d'armée et du corps mobile hongrois. Le commandant de la 18 armée donne l'ordre de se replier à Pervomaïsk. Dans le même temps, les attaques du XXXXIX corps de montagne contre le groupe Ponedeline distraient les unités soviétiques et permet à la  division de montagne de se déplacer encore plus à l'Est.

La 223 division de fusiliers, tout juste formée et inexpérimentée, se préparant à une attaque, tombe sous le coup soudain de la 14 Panzerdivision, et est rapidement vaincue. Une percée vers le groupe Ponedeline depuis le nord-est est déjouée. Le commandement du front du Sud continuera à croire que seuls les groupes ennemis « divulgués » agissent dans cette direction, tandis que les forces principales du  groupe de Panzer sont déjà entrées dans la percée, s'étendant au sud et au sud-est.

Le 2 août, les unités de la  division de montagne atteignent la rivière Sinioukha (affluent du Boug méridional), où elles rejoignent la 9 Panzerdivision du XIV corps motorisé. À cette époque, d'autres parties des XXXXVIII et XIV corps dans de violents combats repoussent toutes les tentatives de percement vers l'est et le nord-est du groupe Ponedeline. L'anneau d'encerclement était fermé, mais manquait encore de solidité. L'encerclement est renforcé le lendemain par une seconde jonction, formée lorsque la 16 Panzerdivision allemande rencontra le corps mobile hongrois à Pervomaysk.

Après l'encerclement
Le commandement des armées soviétiques encerclées a bien compris la gravité de la situation et a demandé de l'aide, mais n'en recevra aucune. Les troupes du front du Sud se replient, leur ligne de bataille est brisée à plusieurs reprises. Les troupes de la 26 armée sont vaincues dans les batailles avec le  groupe de Panzer et se retirent dans le Dniepr. Toutes les tentatives du groupe Ponedeline pour se connecter avec la 26 armée ont échoué. Dans la nuit du 2 août, le commandant de la 6 armée Mouzitchenko demande la permission de sortir de l'encerclement dans la direction Sud-Est, vers la 18 armée du front du Sud. Cependant, le commandement du front du Sud ordonne à plusieurs reprises de se déplacer vers l'Est, jusqu'à la frontière sur la rivière Sinioukha, qui était fermement occupée par les troupes des XXXXVIII et XIV corps motorisés. De plus, plus à l'est, l'offensive du III corps motorisé se développa. Du  au 5 août, le groupe Ponedeline attaque principalement dans cette direction et seules certaines parties de la 6 armée se déplacent vers le sud et le sud-est, entrant dans une bataille frontale avec le XXXXIX corps de montagne.

Le 4 août, les troupes allemandes, par un coup des deux côtés, éliminent la tête de pont capturée par les unités soviétiques (groupe du général Prochkine) sur la rive Est de la rivière Sinyuha près du village de Ternovka. Au soir du 4 août, le haut commandement soviétique s'était pratiquement désintéressé du sort des restes des armées encerclées. Dans ses négociations avec le commandant du front du Sud-Ouest, Kirponos, Staline exigea la création d'une puissante ligne défensive le long du Dniepr, et n'évoqua le sort des 6 et 12 armées qu'en réponse à la question de Kirponos. Officiellement, le 6 août, une autre offensive soviétique vers Ouman depuis le nord-est est prévue, mais en réalité les armées sont livrées à elles-mêmes. Au sud, le flanc droit de la 18 armée est dispersé et partiellement encerclé près de Pervomaïsk. Le 5 août, le territoire, toujours détenu par les troupes soviétiques encerclées (environ 65 000 hommes), ne fait que 10 km et est totalement sous le feu ennemi.

Dans la nuit du 6 août, les troupes soviétiques tentent désespérément de sortir de l'encerclement. Cette fois, ils frappent vers le sud, en supposant qu'il suffit de percer les positions du XXXXIX corps de montagne pour se connecter avec les unités de la 18 armée au Nord de Pervomaïsk. En fait, la ville avait été perdue le 3 août, mais le commandement du front du Sud ne l'avait pas signalé. Le commandement de la 6 armée prévoyait de sortir de l'encerclement en rassemblant plusieurs derniers chars dans la colonne « Tâche spéciale ». Les détachements des  et 4 divisions de montagne échouent à arrêter la percée nocturne, les forces de frappe soviétiques marchent sur 20 km et prend même Golovanevsk. Mais s'attendant à rencontrer la 18 armée soviétique, ils font face à des troupes allemandes du LII corps d'armée et de la 9 Panzerdivision et sont arrêtés. Au cours de la percée, ils subissent de lourdes pertes, et au matin du 7 août, sont pour la plupart mis en déroute, seuls de petits groupes sans armes lourdes parviendront à sortir de l'encerclement. La colonne « Tâche spéciale » est anéantie et le commandant de la 6 armée, Mouzitchenko fait prisonnier.

La nuit suivante, les tentatives de percée sont répétées. Cette fois, des parties de la 12 armée et du 2 corps mécanisé font irruption à l'est et au nord-est. La seule percée à succès a lieu dans la direction Nord-Est, mais à peine quelques petits détachements parviendront à sortir de l'encerclement. Ponedeline, le commandant de la 12 armée, est fait prisonnier après avoir perdu son char endommagé. Le commandant et commissaire du 2 corps mécanisé ne quittera l'encerclement que quelques mois plus tard.

Dans l'après-midi du 7 août, les troupes soviétiques encerclées dans les forêts près des villages de  et Kopenkovatoïe (y compris la forêt de Zelionaïa Brama) commencent à se rendre. Outre les commandants des 6 et 12 armées, quatre commandants de corps et 11 commandants de division seront faits prisonniers.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Bataille de Kiev

Bibliographie

Liens externes

Août 1941
Bataille de 1941
1941 en Ukraine
1941 en Union soviétique
Ouman
Ouman
Opération Barbarossa
Juillet 1941

Bataille d'Ouman


Jean Seberg (13 Kasım 1938; Marshalltown, Iowa, ABD - 30 Ağustos 1979; Paris, Fransa), Amerikalı oyuncu. Kariyerinin büyük bir bölümünü Fransa'da yaptı.

Biyografi
Jean Seberg Marshalltown, Iowa'da doğdu. Annesi bir yedek öğretmen ve babası bir eczacıydı. Ailesi Lutheran'dı ve İngiliz, İsveç, Alman soyundan geliyordu.

Büyükbabası Edward Carlson, 1882'de ABD'ye geldi. Burada çok fazla Carlsons soyadının olduğunu gözlemledi. Bundan dolayı İsveç'in su ve dağlarının anısına Seberg soyadını aldı. Liseden sonra Seberg, dramatik sanatlar okumak için Iowa Üniversitesi'ne kaydoldu.

Kendisini keşfeden Otto Preminger, ilk iki filminin yönetmenliğini yaptı. İlk filmi 1957 yılında George Bernard Shaw'ın eseri olan Saint Joan'dan derlenen bir filmdir. Bu filmden sonra ona Saint Jean denilmeye başlanmıştır. Filmden 150.000 $ para kazandı. Fakat Seberg'in oyunculuğu filmde beğenilmedi. Preminger, Seberg'i ertesi yıl Fransa'da çekilen sonraki filmi Bonjour Tristesse'ye oynatmaya karar verdi. Kararıyla ilgili olarak Preminger basına şunları söyledi: "Jean Seberg yerine Audrey Hepburn'u seçseydim, daha az risk olurdu, ama riski almayı tercih ederim. Onun tabii ki hala oyunculuk hakkında öğrenmesi gereken şeyler var, ama başladığında Kim Novak da öyleydi." Filmden sonra Seberg yine acımasız eleştiriler aldı ve film kariyerini neredeyse sona erdirdi. Ancak kendisine bu kez Jean-Luc Godard şans verdi ve Jean-Paul Belmondo ile Serseri Aşıklar filminde oynadı. Buradaki oyunculuğu özellikle François Truffaut tarafından beğenildi.

Bundan sonra ABD'ye gitti ve Columbia Pictures ile antlaşma imzaladı. Her ne kadar Warren Beatty, Irvin Kershner, Stanley Baker, Lee Marvin ve Sean Connery ile başarılı işler yaptıysa da siyasi ilişkileri vardı. Bundan sonra film teklifleri alamamaya başladı. Hatta Pornografik yapımlardan teklifler alıyordu.

İlk evliliğini yönetmen François Moreuil ile yaptı. 1962 yılında kendisinden 24 yaş büyük Romain Gary ile evlendi. Gary'nin yönettiği Peru'daki Kuşlar ve Öldür adlı filmlerde rol aldı. Ancak 1969 yılların sonlarına doğru Meksikalı yazar Carlos Fuentes ile yaşadığı ilişki ile Romain Gary ile evliliğini sonlandırdı.

Giysileri ve kısacık saçlarıyla Seberg'i sadece günün modacıları değil, FBI dedektiflerinden John Edgar Hoover de takip ediyordu. Fransız sinemasının Amerikalı oyuncusu Kara Panter Partisi'ne açıktan destek veriyordu. Carlos Fuentes ile olan birlikteliğinden hamile kaldığını bilen FBI, doğacak bebeğin babasının bir zenci olduğu söylentisini yayarak, Kara Panterler'e verdiği desteği önlemek istedi. Yaşadığı bunalım nedeniyle erken doğum yaptı. Bir basın toplantısında bebeğin beyaz ve cansız bedenini gazetecilere göstererek dedikodulara son verdi.

Ölümü
Yaşadığı bunalımlı günlerden sonra depresyona giren Seberg film çevirmeye devam etti. Fakat sık sık intihar teşebbüslerinde bulunuyordu. En son 1978 yılında Paris metrosunda bir trenin altına atlamaya çalıştı. Bir hafta ortadan kaybolduktan sonra 8 Eylül 1979'da Paris'in dışında bir yerde arabasında ölü bulundu. Yanında boşalmış bir kutu barbitürat ve bir intihar notu vardı. Notta "Beni affet, artık bununla yaşayamam" yazıyordu. Ölümüyle FBI'ın bağlantısının olup olmaması hep tartışmalı oldu. Montparnasse Mezarlığına gömüldü.

Eski eşi Romain Gary, FBI'ın Seberg'e karşı yürüttüğü karalama kampanyasını onun zihinsel ve psikolojik sağlığını kötüleştirdiğini söyledi. Gary, bulduğu her fırsatta FBI'ı suçladı. Romain Gary, Seberg'in 25 Ağustos'ta çocuğunun ölüm yıldönümünde tekrar tekrar intihar girişiminde bulunduğunu da belirtti. Aralık 1980'de Seberg'in eski kocası Romain Gary intihar etti. Gary'nin yayıncısına gönderilen intihar notu, Seberg'in kaybı nedeniyle kendini öldürmediğini, ancak artık edebi eserler üretemeyeceği hissine kapıldığını belirtti.

Filmleri

Kaynakça

Dış bağlantılar
  Sinemalar.com profili
 Saint Jean'e ithafen
 Biyografi
 FBI ile ilgili Belgeler
 Romain Gary ve Seberg

1938 doğumlular
Marshalltown, Iowa doğumlular
Iowa doğumlu kadın oyuncular
1979 yılında ölenler
Paris'te ölenler
Fransa'da intihar edenler
Uyuşturucuya bağlı ölümler
Montparnasse Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
İsveç asıllı Amerikalılar
Kara Panter Partisi
İntihar eden oyuncular
İntihar eden kadınlar
Iowa Üniversitesinde öğrenim görenler

Jean Seberg


A Supercopa Italiana de Voleibol Masculino de 2015 foi a 20ª edição desta competição organizada pela Lega Pallavolo Serie A, consórcio de clubes filiado à Federação Italiana de Voleibol (FIPAV) que ocorreu em 24 de outubro.

O Modena Volley conquistou seu segundo título da competição ao derrotar na partida o Trentino Volley. O oposto Luca Vettori foi eleito o melhor jogador da partida.

Regulamento
O torneio foi disputado em partida única.

Equipes participantes

Resultado
|}

Premiação

Ligações externas

Supercopa Italiana de Voleibol Masculino
2015 no voleibol
Desporto na Itália em 2015


Die Norwegian International 2010 im Badminton fanden vom 18. November bis zum 21. November 2010 in Oslo, Norwegen, statt. Das Preisgeld betrug 15.000 US-Dollar. Das Turnier hatte damit ein BWF-Level von 4A.

Finalresultate

Weblinks
 http://badminton.de/10-11-BE-Circuit.1887.0.html

2010
Badminton 2010
Badmintonwettbewerb in Oslo
BE Circuit 2010/11

Norwegian International 2010


1987 දී ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමත් සමග ශ්‍රී ලංකානු සිවිල් යුද්ධයට ඉන්දියාව මැදිහත්වීම සිදු විය. ඒ අනුව 1987 ජුලි මසදී ඉන්දියානු සාම සාධක හමුදාව ශ්‍රී ලංකාවේ යොදවන ලදී. ඔවුන්ගේ මුල් අරමුණ වූයේ විශාල පරිමාණයේ හමුදා මෙහෙයුම් සිදු නොකිරීමට වුවද, මාස කිහිපයක් ගතවූ පසු ඔවුන් සහ දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානය සමග සටන් ගණනාවක් සිදු විය. ඉන්දියානු සාම සාධක හමුදාව 1989 දී ශ්‍රී ලංකාවෙන් ඉවත් වීම ආරම්භ කළ අතර, 1990 දී ඔවුන් සම්පූර්ණයෙන්ම ශ්‍රී ලංකාවෙන් ඉවත් කර ගැනුනි.

ආශ්‍රිත


'''Hrvatski nazivi biljnih rodova
 Ab-Af
 Ag-Al
 Am-Aq
 Ar-Az

Izvori

Sistematika

Hrvatski nazivi biljnih rodova, Ab-Af


Rümpel er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Bad Oldesloe-Land under Kreis Stormarn. Kreis Stormarn ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Kommunen ligger ca. midtvejs mellem Hansestæderne Hamborg og Lübeck ca. tre km syd for Bad Oldesloe. I kommunen Rümpel ligger landsbyerne Höltenklinken, Rohlfshagen og Rümpel. Fra 1887 til 1976 havde Rümpel jernbanestation på linjen mellem Schwarzenbek og Bad Oldesloe.

Rümpel ligger ved vandløbene Süderbeste, Norderbeste og Beste. Kommunen grænser mod sydøst til motorvejen A1.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Stormarn

Rümpel


Augusto Meyer (Porto Alegre, 24 de enero de 1902 — Río de Janeiro, 10 de julio de 1970) fue un escritor, periodista y folclorista brasileño. Fue miembro de la Academia Brasileña de Letras y de la Academia Brasileña de Filología. Está considerado como uno de los más importantes representantes del modernismo en Río Grande del Sur, junto con Raul Bopp y Mário Quintana.

Biografía
Sus padres, Augusto Ricardo y Rosa Feldmann Meyer, eran inmigrantes alemanes. Realizó sus primeros estudios en Porto Alegre, para luego dedicarse a los estudios literarios y de idiomas. Colaboró en diversos periódicos de Río Grande del Sur, especialmente en Diário de Notícias y en Correio do Povo, ambos de Porto Alegre, escribiendo poemas y ensayos críticos.

En 1920 publicó su primer libro de poesías, A ilusão querida, pero fue con Coração verde (1926), Giraluz (1928) y sobre todo con Poemas de Bilu (1929) que su trabajo alcanzó renombre nacional. Como poeta que formó parte del modernismo gaúcho, introdujo una veta regionalista en su poesía.

Formó el primer grupo modernista de Río Grande del Sur, junto con Teodomiro Tostes, Rui Cirne Lima, Vargas Neto y Pedro Vergara. En 1926 fundó la revista Madrugada con Theodemiro Tostes, Azevedo Cavalcante, João Santana, Miranda Neto y el ilustrador Sotéro Cósme.

Como ensayista y crítico literario ayudó a divulgar en Brasil gran cantidad de autores nacionales y extranjeros, entre ellos Proust, Rimbaud y Camões. En particular se destaca su ensayo sobre Machado de Assis. También estudió el folclore de Río Grande del Sur en títulos fundamentales como Guia do folclore gaúcho (1951) y Cancioneiro gaúcho (1952).

Su obra como memorialista, influida por Proust, se caracteriza por una línea lírica, mezcla de memoria, autobiografía y fantasía evocativa. Incluye los títulos Na Praça da Matriz – Trecho de Memórias (1946), Segredos da infância (1949) y No tempo da flor (1966).

Fue director de la Biblioteca Pública del Estado, en Porto Alegre, desde 1930 a 1936. Invitado por el presidente Getúlio Vargas para organizar el Instituto Nacional do Livro, se trasladó a Río de Janeiro en 1937 junto a un grupo de intelectuales gaúchos. Fue director del INL durante cerca de treinta años. Dirigió la cátedra de Estudios Brasileños en la Universidad de Hamburgo, Alemania, y fue agregado cultural de Brasil en España. El 12 de mayo de 1960 fue elegido miembro de la Academia Brasileña de Letras. También fue miembro de la Academia Brasileña de Filología.

En 1947 recibió el Premio de la Sociedad Felipe d'Oliveira en la categoría Memorias y en 1948 el Premio Machado de Assis de la Academia Brasileña de Letras por el conjunto de su obra literaria.

Obra

Poesía
 A ilusão querida (1920)
 Coração verde (1926)
 Giraluz (1928)
 Duas orações (1928)
 Poemas de Bilu (1929)
 Sorriso interior (1930)
 Literatura & poesia, poema em prosa (1931)
 Poesias 1922-1955 (1957)
 Antologia poética (1966)

Ensayos
 Machado de Assis (1935)
 Prosa dos pagos (1943)
 À sombra da estante (1947)
 Notas Camonianas – Comentários críticos (1955)
 Le Bateau ivre. Análise e interpretação (1955)
 Preto & Branco (1956)
 Gaúcho, história de uma palavra (1957)
 Camões, o bruxo e outros estudos (1958)
 A chave e a máscara (1964)
 Prosa dos Pagos (1960)
 A forma secreta (1965)

Sobre folclore
 Guia do folclore gaúcho (1951)
 Cancioneiro gaúcho (1952)
 Seleta em prosa e verso (1973)

Memorias
 Na Praça da Matriz – Trecho de Memórias (1946)
 Segredos da infância (1949)
 No tempo da flor (1966)

Referencias

Enlaces externos
  (en portugués, pdf)
 Sobre Augusto Meyer e Dostoiévski (Bruno Barretto Gomide - Universidad Estatal de Campinas) (en portugués, pdf)
 Fragmentos de À sombra da estante (1947) y selección de poesías de Augusto Meyer

Escritores de Brasil
Poetas de Brasil
Periodistas de Brasil
Folcloristas de Brasil
Ensayistas de Brasil
Filólogos de Brasil
Críticos literarios de Brasil
Diplomáticos de Brasil
Miembros de la Academia Brasileña de Letras
Premio Machado de Assis
Escritores en portugués
Nacidos en Porto Alegre
Fallecidos en Río de Janeiro

Augusto Meyer


Diego do Nascimento Lima mais conhecido como Dijjo Lima (Maracanaú, 8 de fevereiro de 1988 ― Pacatuba, 15 de maio de 2022) foi um colorista e designer brasileiro conhecido principalmente por seu trabalho nos mercados norte-americano e europeu de quadrinhos.

Biografia
Lima nasceu no município de Maracanaú, no interior do estado do Ceará.

Dijjo Lima começou sua carreira de colorista em 2014, sendo responsável pelo gibi da personagem Vampirella, da editora Dynamite. A partir daí, trabalhou também com a revista em quadrinhos dos heróis Power Rangers e com as publicações licenciadas da DC Comics e da Marvel para a franquia Lego, entre outros.

Trabalhando junto com sua esposa, que o auxilia com o chamado flat (a aplicação de cor "chapada" que serve de base para o trabalho do colorista, que a partir disso faz a cor final e a adição de luzes e sombras), Lima tornou-se agenciado da principal empresa brasileira do setor, a Chiaroscuro Studios.

Em 2017, o artista estreou na Europa, colorindo os quadrinhos baseados na série de TV Doctor Who Em 2021, foi contratado pela Marvel para o projeto Marvel's Voices, que homenageou heróis e artistas de origem latina.

Morte
Lima morreu em 15 de maio de 2022, aos 34 anos de idade, em Pacatuba. Sua morte foi confirmada pelo também quadrinista brasileiro, Mike Deodato.

Prêmios e indicações

Em 2016, Dijjo Lima foi finalista do Troféu HQ Mix de melhor colorista/arte-finalista por seu trabalho na HQ brasileira Anarquia: Três Lados para Cada História. Em 2018, o artista ganhou Prêmio Al Rio de destaque internacional. No mesmo ano, foi finalista do prêmio norte-americano Ringo Awards na categoria de melhor colorista.

Ligações externas

 Dijjo Lima Chiaroscuro Studios

Naturais de Maracanaú
Autores de banda desenhada do Brasil
Coloristas de histórias em quadrinhos

Dijjo Lima


مغنية مدينة جزائرية بولاية تلمسان.

التسمية
مغنية هي على اسم امرأة قيّمة وشديدة الورع من شدة إيمانها كانت تحج باستمرار سنويا تذهب مع قوافل الحجاج، وفي إحدى المرات توقفت القافلة في هذه المنطقة فأعجبت بها الحاجة مغنية إعجابا شديدا وعندما عادت من الحج قررت البقاء في هذا المكان والإقامة فيه، وفعلاً بقيت فيه حتى ماتت وتركت سلالة من بعدها فتكونت القرية من حول بيتها في بادئ الأمر ثم حول قبرها، وحملت اسمها أيضا، وما زالت سلالة الحاجة مغنية موجودة في القرية.

جغرافيا
تقع في الشمال الغربي على منبسط امتداد «أنجاد» وفي اتجاه مسالك الطرق التي تشق السهول المترامية الأطراف وجبال فلاوسن وسلسلة- ترارة طوماي- الممتدة إلى جبال بني زناسن نحو البحر الأبيض المتوسط شمالا وسلسلة جبال عصفور جنوبا، ونحو مدينة وجدة وجرسيف وتازة غربا، وتلمسان شرقا، تتربع على مساحة 294 كم2 وبها كثافة سكانية تقدر بـ 96.302 نسمة حسب إحصائيات سنة 1998. مدينة مغنية إداريا يحدها شمالا: بلدية السواني، من الجهة الجنوبية بلدية بني بوسعيد، ومن الشرق حمام بوغرارة وغربا المغرب.

التضاريس

تعد مدينة مغنية أهم مركز في أقصى غرب البلاد وهي من ناحية تشكل بداية لسهل «التريفة» الكبير وانتهاء بالهضاب الغابية لصبرة ويحد هذا السهل من الجنوب جبال «دقلــن» و«جبل عصفور» ومن الشمال المرتفعات المؤدية إلى البحر.

المناخ

بالرغم من المسافة القصيرة التي تفصلها عن البحر فإن ناحية مغنية تمتاز بمناخ قاس يتميز بشتاء بارد وممطر من شهر أكتوبر إلى غاية شهر مارس وبعدم انتظام الأمطار والجليد من جهة، وبصيف حار وجاف من شهر جوان إلى سبتمبر وهذا ما يضفي على المنطقة مناخ شبه جاف وتعتبر مغياثية مغنية متوسطة، تتراوح ما بين 350 مم و 400 مم في السنة، ودرجة الحرارة متوسطة تصل إلى 18° شتاء و 29 °/30° صيفا.

الموقع

تاريخ

الحقبة الرومانية
أصبحت مغنية قلعة أو ثكنة عسكرية إبان الاحتلال الروماني للجزائر وأطلق عليها اسم نوميروس سيروروم NUMERUS SYRORUM بمعنى «سير» نسبة إلى الجيوش التي جيء بها إلى المنطقة من بلاد الشام.

مغنية هي على اسم امرأة قيّمة وشديدة الورع من شدة إيمانها كانت تحج باستمرار سنويا تذهب مع قوافل الحجاج، وفي إحدى المرات توقفت القافلة في هذه المنطقة فأعجبت بها الحاجة مغنية إعجابا شديدا وعندما عادت من الحج قررت البقاء في هذا المكان والإقامة فيه، وفعلاً بقيت فيه حتى ماتت وتركت سلالة من بعدها فتكونت القرية من حول بيتها في بادئ الأمر ثم حول قبرها، وحملت اسمها أيضا، وما زالت سلالة الحاجة مغنية موجودة في القرية.

الحقبةالإسلامية
دخل الإسلام منطقة مغنية خلال القرن السابع ميلادي عن طريق البدو الرحل من القبائل العربية التي استوطنت المنطقة بحثا عن العيش والاستقرار،

الإحتلال الفرنسي
الدخول الفرنسي إلى مغنية كان سنة 1836 م عن طريق الجنرال «بيدو» والذي أقام فيها ثكنة عسكرية على أنقاض ما تركه الرومان مع بعض الترميمات وحفر الخنادق، وغير الاسم «نوميروس سيروروم NUMERUS SYRORUM» (الثقيلة على اللسان) إلى لآلة مغنية عندما وجد قبة المرأة الصالحة قرب الثكنة وكان ذلك سنة 1844 م. وظلت المدينة «عسكرية» حتى سنة 1922 حين أسس أول مجلس بلدي ذي الأغلبية اليهودية حذفت كلمة «لآلة» واستبدل الاسم بـ: مغنية MAGHNIA حتى لا تكون له دلالة عربية.

الإدارة

السكان

الإقتصاد

الطابـع الفلاحي

تعتبر مغنية ذات طابع فلاحي، أراضيها خصبة، غنية وقوية الإنتاج والمحصول، وتتشكل هذه الأراضي بشكل مساحات محصورة بين مجالين مختلفين من الناحية البيولوجية «جبال ترارة» شمالا و«جبال تلمسان» جنوبا وتتميز الناحية الجنوبية لمغنية بأرضية مستوية نسبيا (أراضي فلاحية) لا يتجاوز ارتفاعها عن مستوى البحر بـ 300 م، بينما تتميز الناحية الشمالية بكونها جبلية وجد متشعبة (جبال ترارة) ويبلغ ارتفاعها عن مستوى البحر المتوسط بـ 400 م وأعلى نقطة جبلية هي «جبال العرعار» وتصل إلى 544 م.

السياحة

المواصلات

منشآت

صحية

تعليمية

دينية

ثقافية

رياضية

ثقافة وفنون

رياضة

معرض صور

شخصيات ولدت بالمدينة
 أحمد بن بلة: الرئيس الأول للجمهورية الجزائرية (1962 - 1965)
 بغداد سايح: شاعر وكاتب مشهور وطنيا ودوليا وحاصد للعديد من الجوائز.
 محمد خميستي: 11 أوت 1930 - 4 ماي 1963 أول وزير الخارجية للجزائر المستقلة.

انظر أيضاً
 دائرة مغنية
 ولاية تلمسان

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لمديرية السياحة لولاية تلمسان

المراجع

بلديات ولاية تلمسان
معابر الحدود الجزائرية المغربية

مغنية (ولاية تلمسان)


Maximilien Luce (13 March 1858 – 6 February 1941) was a prolific French Neo-impressionist artist, known for his paintings, illustrations, engravings, and graphic art, and also for his anarchist activism. Starting as an engraver, he then concentrated on painting, first as an Impressionist, then as a Pointillist, and finally returning to Impressionism.

Early life and education

Maximilien-Jules-Constant Luce was born on 13 March 1858 in Paris. His parents, of modest means, were Charles-Désiré Luce (1823–1888), a railway clerk, and Louise-Joséphine Dunas (1822–1878). The family lived in the Montparnasse, a working-class district of Paris. Luce attended school at l'Ecole communale, beginning in 1864.

In 1872, the fourteen-year-old Luce became an apprentice with wood-engraver Henri-Théophile Hildebrand (1824–1897). During his three-year xylography apprenticeship, he also took night classes in drawing from instructors Truffet and Jules-Ernest Paris (1827–1895). During this period, Luce started painting in oils. He moved with his family to the southern Paris suburb of Montrouge. His art education continued as he attended drawing classes taught by Diogène Maillard (1840–1926) at the Gobelins tapestry factory.

Luce began working in the studio of Eugène Froment (1844–1900) in 1876, producing woodcut prints for various publications, including L'Illustration and London's The Graphic. He took additional art courses, at l'Académie Suisse, and also in the studio of portrait painter Carolus-Duran (1837–1917). Through Froment's studio, Luce became friends with Léo Gausson and Émile-Gustave Cavallo-Péduzzi. These three artists spent time around Lagny-sur-Marne creating Impressionist landscapes.

Work

Luce spent four years in the military, starting in 1879, serving in Brittany at Guingamp. The next year, he received a promotion to corporal, and he became friends with Alexandre Millerand, who, in 1920, assumed the office of President of France. In 1881 he requested the restoration of his lower rank of soldier, second class. Carolus-Duran used his influence to get a transfer for Luce to Paris barracks. His stint in the military came to a close in 1883.

The prevalence of the new zincography printing process rendered xylography nearly obsolete as a profession. When the opportunities for employment as an engraver became scarce, Luce shifted his focus to painting full-time in about 1883.

Gausson and Cavallo-Péduzzi introduced Luce in about 1884 to the Divisionist technique developed by Georges Seurat. This influenced Luce to begin painting in the Pointillist style. In contrast to Seurat's detached manner, Luce's paintings were passionate portrayals of contemporary subjects, depicting the "violent effects of light". He moved to Montmartre in 1887. Luce joined the Société des Artistes Indépendants and participated in their third spring exhibition, where Paul Signac purchased one of his pieces, La Toilette. Camille Pissarro and critic Félix Fénéon were also impressed by the seven Luce works displayed in the show. Fénéon characterized Luce as a "coarse, honest man, with a rough and muscular talent". In addition to Pissarro and Signac, he met many of the other Neo-impressionists, including Seurat, Henri-Edmond Cross, Charles Angrand, Armand Guillaumin, Hippolyte Petitjean, Albert Dubois-Pillet, and Pissarro's son Lucien. A New York Times critic declared this Pointillist period to be the pinnacle of Luce's artistic career, singling out the radiant 1895 painting On the Bank of the Seine at Poissy as an example. He described the skillfully executed painting as "a lyrical celebration of nature".

With the exception of the years 1915 to 1919, Luce exhibited in every show at Les Indépendants from 1887 until he died in 1941, including a thirty-year retrospective held in 1926. In 1909, he was elected Vice President of the Société des Artistes Indépendants, and was elected President in 1935, following the death of Signac, who had held the post since 1908. However, in 1940 he resigned from the position as a protest against the Vichy regime's laws which would have prohibited Jewish artists from participating in the group. Luce had his first solo exhibition, arranged by Fénéon, in July 1888, exhibiting ten paintings at the La Revue indépendante offices. He showed six paintings at the 1889 Les XX exhibition in Brussels. While there, he met Les XX official Octave Maus, as well as Symbolist poet Emile Verhaeren and fellow Neo-impressionist painter Théo van Rysselberghe. Luce's work was also featured in the ninth Les XX exhibition, in 1892.

In the spring of 1892 Luce traveled with Pissarro to London. Later that year, he visited Saint-Tropez with Signac, and in the summer of 1893, he went to Brittany.

Starting near the early part of the twentieth century, his identification with the Neo-impressionists began to disappear, as he became less active politically, and his artistic style shifted from Neo-impressionism, and he resumed painting in an Impressionist manner. Some of his paintings during this period depicted wounded World War I soldiers arriving from the battlefront to Paris.

Luce depicted a diverse range of subjects in his works over a long career. He most frequently created landscapes, but his other works include portraits, still lifes (especially florals), domestic scenes, such as bathers, and images of welders, rolling mill operators, and other laborers.

Anarchism

Luce aligned with the Neo-impressionists not only in their artistic techniques, but also in their political philosophy of anarchism. Many of his illustrations were featured in socialist periodicals, notably La Révolte, Jean Grave's magazine which was later called Les Temps nouveaux. Other socialist/anarchist publications which he contributed to include Le Père Peinard, Le Chambard, and La Guerre sociale. On 8 July 1894, Luce, suspected of involvement in  June assassination of President of France Marie François Sadi Carnot, was arrested and was confined to Mazas Prison. He was released forty two days later, on 17 August, following his acquittal at the Procès des trente. He published Mazas, an album consisting of ten lithographs documenting the experiences of himself and other political prisoners incarcerated in Mazas; accompanying the lithographs was text by Jules Vallès. In 1896, while King Alfonso XIII of Spain was visiting Paris, the police detained Luce on the grounds that he was a "dangerous anarchist".

Luce's choice of subject matter for his art was often rooted in his political beliefs. Through his paintings, he passionately demonstrated empathy and fellowship with the proletariat.

Family

In 1893, Luce met Ambroisine "Simone" Bouin in Paris. She became his model, companion, common-law wife, and wife. Bouin was usually referred to as "Madame Luce", even before their eventual marriage. She was frequently a model for him, appearing in many of his works, often partially or fully nude, other times depicted in scenes such as on a balcony or combing her hair. The couple's first son, Frédérick, was born on 5 June 1894, but he died fifteen months later, on 2 September 1895. Their second child, whom they also named Frédérick, was born in 1896, and in 1903 they adopted Ambroisine's nephew Georges Édouard Bouin, who had become orphaned. The couple got married on 30 March 1940 in Paris; just a few months later, Ambroisine died, in Rolleboise, on 7 June 1940.

Death and assessment

Luce died at his Paris home on 7 February 1941, at the age of 83. He was buried in Rolleboise. In May 1941, the Bibliothèque nationale de France held a memorial exhibition, and another memorial exhibition was mounted at Les Indépendants from March to April 1942.

Luce was among the most productive of the Neo-impressionists, creating over two thousand oil paintings, a comparably large number of watercolors, gouaches, pastels, and drawings, plus over a hundred prints.

The Musée d'Orsay assesses Luce as "one of the best representatives of the neo-impressionist movement". Although he had had many solo exhibitions of his work in France, the first one in the United States did not occur until a 1997 retrospective at Wildenstein & Company in Manhattan.

Notre Dame de Paris, painted in 1900, sold at auction in May 2011 for , setting a record for a Luce work.

Collections
Public collections containing Luce's work include:

Art Institute of Chicago
Benton Museum of Art at Pomona College
Cleveland Museum of Art
Davis Museum and Cultural Center (Wellesley College)
Dixon Gallery and Gardens
Fine Arts Museums of San Francisco
Harvard University Art Museums
High Museum (Atlanta, Georgia)
Honolulu Museum of Art
Indiana University Art Museum (Bloomington)
Indianapolis Museum of Art
Kröller-Müller Museum (Otterlo, Netherlands)
Los Angeles County Museum of Art
Memphis Brooks Museum of Art
Metropolitan Museum of Art
Michele and Donald D'Amour Museum of Fine Arts (Springfield, Massachusetts, U.S.A.)
Minneapolis Institute of Arts
Musée d'art moderne (Troyes)
Musée de l'Annonciade (Saint-Tropez)
Musée des Beaux-Arts de Rouen
Musée des Impressionnismes (Giverny)
Musée d'Orsay
Musée Lambinet (Versailles)
The Museum of Fine Arts, Houston
Museum of Grenoble
New Art Gallery (Walsall, England)
Palazzo Ruspoli (Rome)
Portland Museum of Art (Maine)
Princeton University Art Museum
Saint Louis Art Museum (Missouri)
San Diego Museum of Art (California)
Thyssen-Bornemisza Museum (Madrid)
Wallraf-Richartz Museum (Cologne, Germany)

Gallery

References

Sources

Further reading

Bouin-Luce, Jean and Denise Bazetoux, Maximilien Luce, catalogue raisonné de l'œuvre peint, Paris, Editions JBL, 1986–2005.
Brown, Stephen, "Luce, the artist engage," Ph.D. dissertation, Columbia University, New York, N.Y. 2003
Cazeau, Philippe, Maximilien Luce, Lausanne, Bibliothèque des arts, 1982.
Fénéon, Fanny, Correspondance de Fanny & Félix Fénéon avec Maximilien Luce, illustrée par Luce de portraits originaux, Tusson, Charetnte, Du Lérot, 2001.
Luce, Maximilien, Maximilien Luce, peindre la condition humaine, Paris, Somogy éditions d'art, 2000.
Luce, Maximilien, Maximilien Luce, Palais des beaux-arts, [Charleroi] 29 octobre-4 decembre 1966, Charleroi, Palais des beaux-arts, 1966.
Mantes-la-Jolie, Inspirations de bords de Seine, Maximilien Luce et les peintres de son époque, Paris, Somogy, 2004.

External links

 Maximilien Luce - Findlay Galleries
 Maximilien Luce on ArtNet

19th-century French painters
French male painters
20th-century French painters
20th-century male artists
Post-impressionist painters
Painters from Paris
Pointillism
French anarchists
1858 births
1941 deaths
20th-century French printmakers

Maximilien Luce


Fausto Veranzio (; ; Hungarian and Vernacular Latin: Verancsics Faustus;  1551 – 20 January 1617) was a Croatian polymath and bishop from Šibenik, then part of the Republic of Venice.

Life

Family history

Fausto was born in Sebenico (Šibenik), Venetian Dalmatia into the Croatian family of count Michele/Mihovil Vrančić (Veranzio) and Katarina Berislavić. His father was a Latin poet, while his uncle was Antun Vrančić, archbishop of Esztergom (1504–1573), a diplomat and a civil servant, who was in touch with Erasmus (1465–1536), Philip Melanchthon (1497–1560), and Nikola IV Zrinski (1508–1566), who took care of Fausto's education and later travelled with him during some of Antun's travels through Hungary and in the Republic of Venice. Faust had a brother Kazimir (1557-1637).

While the family's main residence was in the city of Šibenik, they owned a big summer house on island of Prvić, in place of Šepurine, a neighboring place to Prvić-Luka (where he is buried in the local church). The Baroque castle that was used by the Vrančić family as summer residence is now in possession of the Draganić family. Faust later in his life, 1578, was married to Marieta Zar with hom had a daughter Alba-Roza and possibly a son who died young.

Education and political activities
As a youth, under Antun's tutelage, Veranzio was interested in science. Still a child, he moved to Venice, where he attended school, and then to Padua to join the University, where he focused on law, physics, engineering and mechanics.

At the court of King Rudolf II, at the Hradčany castle in Prague, Veranzio was chancellor for Hungary and Transylvania often in contact with Johannes Kepler and Tycho Brahe. After his wife's death, Veranzio left for Hungary. In 1598, he got the title of bishop of Csanád (Episcŏpus Csanadiensis) in partibus (even though he never set foot in Csanád). In 1609, back in Venice, he joined the brotherhood of Paul of Tarsus (barnabites) and committed himself to the study of science. Veranzio died in 1617 in Venice and was buried in Dalmatia, near his family's countryhouse on the island of Prvić.

Polymath and inventor
Veranzio's masterwork, Machinae Novae (Venice 1615 or 1616), contained 49 large pictures depicting 56 different machines, other devices, and technical concepts.

Two variants of this work exist, one with the "Declaratio" in Latin and Italian, the other with the addition of three other languages. Only a few copies survived and they often do not present a complete text in all the five languages. This book was written in Italian, Spanish, French, and German.  The tables represent a varied set of the projects, designs, and conceptions of the author. There Veranzio wrote about water and solar energy, offering depictions of clocks, including a "universal clock" (Plates 6–7), many types of mills, agricultural machinery, various types of bridges in various materials, machinery for clearing the sea, a dual sedan chair borne by a mule (Plate 47), special coaches, and Homo Volans (Plate 38), a forerunner of the parachute. His ideas included a float resembling a modern lifebuoy (Plate 39), boats with ingenious power mechanisms relying on water currents (Plates 40 and 41), and a rotary printer (Plate 46) intended to improve on the printing press.

Despite the extraordinary rarity of this book (because the author published it at his own expense, without a publisher, and had to stop printing for want of funds), the Machinae Novae was the work which mainly contributed to Veranzio's popularity around the world. His design pictures were even reprinted a few years later and published in China.

Veranzio's parachute

One of the illustrations in Machinae Novae is a sketch of a parachute dubbed Homo Volans ("The Flying Man"). Having examined Leonardo da Vinci's rough sketches of a parachute, Veranzio designed one of his own. Paolo Guidotti had already attempted to carry out the idea, ending by falling on a house roof and breaking his thigh bone (about 1590); but while Francis Godwin was writing his flying romance The Man in the Moone, Fausto Veranzio is widely believed to have performed an actual parachute-jumping experiment and, therefore, to be the first man to build and test a parachute. According to legend, Veranzio, in 1617, at over sixty-five years of age, implemented his parachute design and tested it by jumping from St Mark's Campanile in Venice. This event was documented some 30 years later in the book Mathematical Magick or, the Wonders that may be Performed by Mechanical Geometry (London, 1648), written by John Wilkins, the secretary of the Royal Society in London.

But in his book, where Wilkins wrote about flying and the possibility of human flight, methods of slowing down people's fall through the air were not his concern. His treatise does not even mention Veranzio by name, nor does it document any jump by parachute or any event at all in 1617. No evidence has ever been found of any test of Veranzio's parachute.

Mills and wind turbines

His areas of interest in engineering and mechanics were broad. Mills were one of his main point of research, where he created 18 different designs. He envisioned windmills with both vertical and horizontal axes, with different wing constructions to improve their efficiency. The idea of a mill powered by tides incorporated accumulation pools filled with water by the high tide and emptied when the tide ebbed, simply using gravity; the concept has just recently been engineered and used. The first wind turbines were described by Fausto Veranzio. In his book Machinae Novae (1616) he described vertical axis wind turbines with curved or V-shaped blades.

Urbanist and engineer in Rome and Venice
By order of the Pope, he spent two years in Rome where he envisioned and made projects needed for regulating rivers, since Rome was often flooded by the Tiber river. He also tackled the problem of the wells and water supply of Venice, which is surrounded by sea. Devices to register the time using water, fire, or other methods were envisioned and materialized. His own sun clock was effective in reading the time, date, and month, but functioned only in the middle of the day.

The construction method of building metal bridges and the mechanics of the forces in the area of statics were also part of his research. He drew proposals which predated the actual construction of modern suspension bridges and cable-stayed bridges by over two centuries. The last area was described when further developed in a separate book by mathematician Simon de Bruges (Simon Stevin) in 1586. Veranzio also designed the concept to modern tied-arch bridges, through arch bridges, truss bridges and aerial lifts.

Lexicography

Veranzio was the author of a five-language dictionary, Dictionarium quinque nobilissimarum Europæ linguarum, Latinæ, Italicæ, Germanicæ, Dalmatiæ, & Vngaricæ, published in Venice in 1595, with 5,000 entries for each language: Latin, Italian, German, the Dalmatian vernacular (in particular, the chakavian dialect of Croatian) and Hungarian. These he called the "five noblest European languages" ("quinque nobilissimarum Europæ linguarum").

The Dictionarium is a very early and significant example of both Croatian and Hungarian lexicography, and contains, in addition to the parallel list of vocabulary, other documentation of these two languages. In particular, Veranzio listed in the Dictionarium 304 Hungarian words that he deemed to be borrowed from Croatian. Also, at the end of the book, Veranzio included Croatian language versions of the Ten Commandments, the Lord's Prayer, the Ave Maria and the Apostles' Creed.

In an extension of the dictionary called Vocabula dalmatica quae Ungri sibi usurparunt, there is a list of Proto-Croatian words that entered the Hungarian language. The book greatly influenced the formation of both the Croatian and Hungarian orthography; the Hungarian language accepted his suggestions, for example, the usage of ly,  ny, sz, and cz. It was also the first dictionary of the Hungarian language, printed four times, in Venice, Prague (1606), Pozsony (1834), and in Zagreb (1971). The work was an important source of inspiration for other European dictionaries such as a Hungarian and Italian dictionary written by Bernardino Baldi, a German Thesaurus polyglottus by humanist and lexicographer Hieronymus Megiser, and multilingual Dictionarium septem diversarum linguarum by Peterus Lodereckerus of Prague in 1605.

History and philosophy
Only a few of Veranzio's works related to history remain: Regulae cancellariae regni Hungariae and De Slavinis seu Sarmatis in Dalmatia exist in manuscript form, while Scriptores rerum hungaricum was published in 1798. In Logica nova ("New logic") and Ethica christiana ("Christian ethics"), which were published in a single Venetian edition in 1616, Veranzio dealt with the problems of theology regarding the ideological clash between the  Reformation movement and Catholicism. Tommaso Campanella (1568–1639) and  the Archbishop of Split Marco Antonio de Dominis (1560–1624) were his intellectual counterparts.

Legacy
When Ludwig Wittgenstein (1889–1951), Austrian-British philosopher and mathematician, moving from Berlin to England, began studying mechanical engineering in 1908, he was highly influenced by his reading of Renaissance technical treatises, particularly Veranzio's Machinae Novae.

The 17th century Brooklyn Tidal Mill in Long Island (NY), one of the most popular and few still standing mills in the New York City area, was built after the plan of Fausto Veranzio.

In 1965, "Faust Vrančić" Astronomy Society was founded in Šibenik.

In 1969, the medallion with his figure, work by Kosta Angeli Radovani, was embedded in the rector's chain of the University of Zagreb.

In 1992, the Croatian Parliament established the "Faust Vrančić" National Award for Technical Culture which is awarded to individuals, associations and other legal persons for outstanding achievements in technical culture.

In 1993, his bust was erected at the Nikola Tesla Technical Museum's Sculpture Garden of the Croatian Geniuses of Science and Technology.

In 2012,  Faust Vrančić Memorial Centre  was opened on the island of Prvić where visitors can learn more about Veranzio's life and see his most famous inventions.

Croatian Navy's rescue ship BS-73, as well as many schools and streets in Croatia, were named after him.

Cultural event Days of Faust Vrančić is held annually in Šibenik.

Works

See also
List of Roman Catholic scientist-clerics

Notes

References
Great machines Volume 69, Franz Engler, illustrated CIPIA, 1997 (University of Michigan) p. 4-14
"Bridges and men", Joseph Gies, Doubleday, University of Michigan, 2009
Aspects of Materials Handling Dr. K.C. Arora, Vikas V. Shinde - Firewall Media, 2007,
Instruments in art and science: on the architectonics of cultural boundaries Helmar Schramm, Ludger Schwarte, Jan Lazardzig - Literary Criticism, 2008
Sugar and society in China: peasants, technology, and the world market S. Mazumdar - Harvard University Asia Center, Cambridge Mass. 1998, ,
Engineering in history, Richard Shelton Kirby, Technology & Engineering, 1990
Means and Methods Analysis of a Cast-In-Place Balanced Cantilever Segmental Bridge: Veranzio's Machinae Novae Gunnar Lucko - Virginia Polytechnic Institute and State University, 2000
American building art: the nineteenth century, Carl W. Condit, OXFORD UNIVERSITY PRESS - page 163:
The birth of modern science The making of Europe, P. Rossi, Wiley-Blackwell, 2001
Water architecture in the lands of Syria: the water-wheels
The Italian Achievement: An A-Z Over 1000 'Firsts' Achieved by Italians in Almost Every Aspect of Life Over the Last 1000 Years A. Baron Renaissance, 2008 University of California
 History of Technology History of Technology, Graham Hollister-Short. A brief history of the technology through the centuries. The author is Honorary Lecteur of the Imperial College of London
 Charles Joseph Singer, A History of Technology, Charles Singer (British historian of science and medicine)
 Dizionario bibliografico degli uomini illustri della Dalmazia, Šime Ljubić
 Archibald Montgomery Low, Parachutes in peace and war, Archibald Low (English consulting engineer, research physicist and inventor, called "the father of the radio guidance systems"), 1942
 Medieval religion and technology: collection of essays (1978), Lynn Townsend, professor of medieval history at Princeton, Stanford and UCLA.
 Anthropological series, (vol. 18), Field Museum of Natural History, Field Columbian Museum.
 Technology and culture, Society for the History of Technology, vol. 9, 1968
Design paradigms: case histories of error and judgment in engineering Henry Petroski CAMBRIDGE UNIVERSITY PRESS, 1994
Technological concepts and mathematical models in the evolution of modern engineering systems: controlling, managing, organizing, Mario Lucertini, Ana Millán Gasc, F. Nicolò, Birkhäuser, 2004,
Histoire des sciences mathématiques en Italie: depuis la renaissance des lettres jusqu'à la fin du dix-septième siècle Ghent University, 1848
Musei per la scienza - Science museums L.B.Peressut, Pub. Lybra imagine, (illustrated) 1998,
Fausto Veranzio - Innovatore

External links

 aero.com

Croatian scientists
Croatian inventors
Croatian engineers
Croatian philosophers
People from Šibenik
1551 births
1617 deaths
Italian lexicographers
Republic of Venice scientists
Croatian lexicographers
Venetian Renaissance humanists
Croatian Renaissance humanists
16th-century Venetian writers
16th-century male writers
16th-century Croatian people
Linguists from Croatia
Sustainable transport pioneers
University of Padua alumni
Catholic clergy scientists
16th-century writers in Latin
17th-century writers in Latin
History of Šibenik

Fausto Veranzio


Geum sikkimense er jurt af rósaætt frá austurhluta Himalajafjalla.

Tilvísanir

Dalafíflar

Geum sikkimense


An Leptotes mogyensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Krackow. ngan Eric Alston Christenson. An Leptotes mogyensis in nahilalakip ha genus nga Leptotes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Leptotes (Orchidaceae)

Leptotes mogyensis


Restaurant Substans er en dansk restaurant, der ligger på Marianne Thomsens Gade 2f 11.1 i Aarhus. Den blev fra 2015 til 2019 tildelt én stjerne i Michelinguiden. Substans blev åbnet i december 2005.

Historie
Kæresteparret Louise Mammen og René Tang Jensen (nu Mammen) åbnede 1. december 2005 Substans i Aarhus, hvor der før havde været en vietnamesisk restaurant. Dette skete efter at de et stykke tid havde kigget på egnede lokaler, mens de begge arbejdede på den tostjernede Restaurant Ensemble i København. Lokalerne i Aarhus blev indrettet med hjælp fra venner og familie, og ved åbningen var der plads til 44 spisende gæster. 1. maj 2006, fem måneder efter åbningen, blev den første kokkeelev ansat.

I februar 2015 modtog Substans for første gang én stjerne i Michelinguiden, og denne blev fornyet i både 2016, 2017, 2018 og 2019. Efter at Substans lukkede ned i april 2019, for at flytte til de lokaler, mistede de deres stjerne ved uddelingen i 2020. Efter den forsinkede michelin uddeling i 2021, fik Substans igen en stjerne tilbage.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Restaurant Substans' officielle hjemmeside
 Restaurant Substans profil  på Michelinguidens hjemmeside

Restauranter i Aarhus
Substans
Danske virksomheder etableret i 2005

Restaurant Substans


San Juan Teposcolula es un municipio mexicano del estado de Oaxaca.

Toponimia
El origen del topónimo Teposcolula proviene del náhuatl Teposcololan que significa "Junto a la torcedura del cobre".

Geografía
El municipio de San Juan Teposcolula cuenta con una extensión territorial de 57.41 km², se encuentra ubicado en las coordenadas  colinda con al norte con los minicipios de Villa Tejupam de la Unión y Santo Domingo Tonaltepec, al sur con San Bartolo Soyaltepec, el municipio de San Pedro y San Pablo Teposcolula, al este con San Pedro y San Pablo Teposcolula y al oeste con Santo Domingo Tonaltepec.

Población
La población registrada en el censo de población y vivienda de 2010 realizada por el INEGI fue de 1340 habitantes de los cuales 646 son hombres y 694 son mujeres.

Principales asentamientos

Economía
La principal actividad económica es la agricultura y en menor medida la ganadería.

Referencias

Enlaces externos

Municipios del estado de Oaxaca
Distrito de Teposcolula

San Juan Teposcolula


بلح الشام هو حلوى سورية المنشأ ويرجع سبب تسميتها إلى سبب ابتكارها، وقام صانعوا الحلوى بإنتاج صنف يشبه البلح في تشكيله، ومن هنا أطلق عليه بلح الشام، حيث تشكل العجينة وتسقى بالقطر، وينتشر تناولها في السعودية مصر وبلاد الشام والعراق وتركيا والسودان.

ويطلق عليها في العراق تسمية داطلي، وفي السعودية طُرُمبة، وفي إيران باميه ، وفي تركيا طُلُمبَة .

المقادير
 1 لتر ماء
 ¼ كوب زبدة
 800 جرام دقيق
 5 جرام ملح
 5 جرام سكر
 1 ملعقة كبيرة دقيق سميد ناعم
 6 بيض
 زيت للقلي
 نصف باكو فانيليا
 شربات (قطر) بارد

طريقة العمل
 يُوضع الماء والزبدة في وعاء على نار متوسطة حتى الغليان.
 يُنخل الدقيق والملح ودقيق سميد.
 يُضاف خليط الدقيق إلى الماء والزبدة دفعة واحدة مع التقليب جيدًا حتى يتكون عجين ليّن طري لا يلتصق بأطراف الوعاء، يُرفع عن النار.
 تُضاف البيضة الأولى مع الخفق بشدة حتى يتجانس الخليط ثم تضاف الثانية ويراعى عند إضافة البيض ألا يضاف إلا بعد اختفاء أثر البيضة الأولى حتى ينتهي مقدار البيض ويخفق العجين بقوة بين كل بيضة وأخرى.
 يُصبُّ العجين في كيس حلواني ببلبلة خاصة ببلح الشام.
 يُسّخن الزيت جيدًا.
 يُضغط على الكيس باليد ويقص بلح الشام بالمقص بالقرب من الزيت، يترك حتى يحمر وتكرر العملية مع مراعاة عدم وضع كمية كبيرة من بلح الشام في الزيت مرة واحدة.
 يُرفع من الزيت ويوضع على منشفة ورقية، ثم يوضع في الشربات، ثم يصفى قليلًا.

المعلومات الغذائية
بلح الشام غني بالسعرات الحرارية والدهون إذ أن كل حصة تحتوي تقريبًا على 477 وحدة حرارية و 30غ من الدهون، كما أنها تحتوي على 210مغ من الكولسترول وذلك يشكل أكثر من نصف الكمية المسموح تناولها يوميًّا.

معرض صور

الاسم
يُسمى ( تولومبا Tulumba:باللغة التركية، من الكلمة الإيطالية: tromba)، (بومبا Bombacık: باللغة اليونانية القبرصية واللغة التركية القبرصية )، (في المطبخ الأرمني: بومب أو تولومبا: թուլումբա)، (في الألبانية والصربية والبلغارية والبوسنية، البلغارية، المقدونية، اليونانية:تة لومبا: τουλούμπα)، (الأذربيجانية: Ballıbadı)، (في المطبخ الفارسي: bamiyeh : باميه)، ( وفي الحجاز: طُرُمْبَة مباشرة من الإيطالية: tromba)، (في المطبخ المصري وبعض الدول العربية: بلح الشام )، (في المطبخ العراقي: datli: داطلي ).

الوصف
يرجع سبب تسميته إلى سبب ابتكاره، حيث قام صانعوا الحلوى بإنتاج صنف يشبه البلح في تشكيله، ومن هنا أطلق عليه بلح الشام، وتُشكل العجينة وتسقى بالقطر، وينتشر تناولها في السعودية ومصر والعراق والسودان وتركيا وكرواتيا واليونان ومقدونيا الشمالية والجبل الأسود وبلغاريا وصربيا وألبانيا وأذربيجان وكوسوفو والبوسنة والهرسك وقبرص، توجد في المطبخ العثماني والمطبخ الإقليمي للإمبراطورية العثمانية السابقة، ويتم إنتاجها في بلاد الشام وفي إيران.

يُصنع بلح الشام من الزبادي أو اللبن والنشا والدقيق، يتم قليه قبل غمسه في القطر( الشراب )، ويتم تقديمه في معظم الأوقات خلال إفطار رمضان، وعادةً ما يتم تقديمه مع مزيج من الزلابية، التي يتم تحضيرها بطريقة مماثلة، فهو كتلة عجين خالي من الخميرة (يبلغ طولها حوالي 3 سم)، وتأخذ شكل اسطوانى صغير، مع نتوءات بطولها، باستخدام كيس المعجنات أو مكبس البسكويت، بقطعة نهائية مناسبة، أولاً يُقلى حتى يصبح لونه بنياً ذهبياً، ثم يُسكب فوقه شراب السكر الحلو، وهو لا يزال ساخنًا، ويؤكل بارداً، كما يُقدم تقليديا في الإحتفال بالسنة الفارسية الجديدة والمعروف باسم النيروز وفي المناسبات الخاصة الأخرى.

يتم تقديمه تقليديا أثناء الإحتفال بعيد الهانوكا والمناسبات الخاصة الأخرى لليهود الأتراك والإسرائيليين ويهود فارس.

وصفات أخرى
يتم طهي خليط من الماء والسكر والملح والسمن أو الزبدة في مقلاة، وخلط دقيق القمح مع التقليب حتى تحصل على عجينة سميكة، نقوم بإزالة العجين من على النار، نتركه يبرُد، يمكن إضافة السميد أو دقيق الذرة، يعجن ويضاف البيض حتى نحصل على قوام كريمى، نضع العجينة في كيس معجنات، به قمع على شكل نجمة بقطر حوالي 1 سم، نضغط عليها في مقلاة، بها زيت ساخن، نقطع بالمقص، ونتركها تُقلى، بمجرد أن يتم قليها، نُصفيها ونغمرها في شراب مصنوع من السكر في ماء مغلي ومنكه بعصير الليمون.

طريقة عمل بلح الشام بدون دقيق السميد أو الفانليا أو النشا:
مكونات الشراب: كوبان من السكر ــ كوبان من الماء.

طريقة تحضير الشراب: نضع مكونات الشراب على النار، نقلب جيداً، حتى تمام ذوبان السكر، نتركه يغلى لمدة ثلاث دقائق، نرفعه عن النار، نتركه يبرد.

مكونات العجينة:كوب من الدقيق ــ ملعقتان أوثلاث من الزيت أو الزبدة ــ ثلاث أو أربع حبات من البيض ــ قليل من السكر والملح ــ ثلاثة أرباع كوب من الماء ــ كمية من الزيت للتحمير.

طريقة تحضير العجينة: نقوم بوضع الماء والزبدة على النار، بعدما يغلى، نضيف الدقيق ونقلب جيدا، حتى تصير عجينة متماسكة، نتركها تبرد، نخلطها مع البيض، نقوم بتشكيلها، بالقمع المناسب، نقليها في الزيت، نصفيها من الزيت الساخن، ونضعها في الشراب ( القطر) البارد، نقوم بتقديمها.

طريقة عمل بلح الشام الأصلية:
مكونات الشراب: كوبان من السكر ــ كوبان من الماء ــ عصير نصف ليمونة ــ رشة فانيليا.

طريقة تحضير الشراب: نضع مكونات الشراب على النار، نقلب جيداً، حتى تمام ذوبان السكر، نتركه يغلى، نضيف عصير الليمون والفانيليا، نُقلب، نرفعه عن النار بعد دقيقتين، نتركه يبرد.

مكونات العجينة: كوب من الدقيق ــ كوب من الماء ــ ثلاث حبات من البيض ــ رشة من كلا من ( الملح ــ الفانيليا )ــ ربع فنجان من الزيت ــ ملعقة من النشا.

طريقة تحضير العجينة: نضع الماء والزيت على النار، بعدما يغلى، نضيف الدقيق والنشا والفانيليا، ونقلب جيداً، حتى تصير عجينة متماسكة، نتركها تبرد، نضيف البيض بشكل تدريجى، مع الخلط الجيد، نقوم بتشكيلها، بالقمع المناسب، نقليها في الزيت، نصفيها من الزيت الساخن، ونضعها في الشراب ( القطر) البارد، ثم نقوم بتقديمها.

طريقة عمل بلح الشام المقرمش بدون بيض:
كمية من الشراب (القطر ) ــ كمية من الزيت للتحمير.

مكونات العجينة: كوب وربع من الدقيق ــ كوب وربع من الماء ــ خمس ملاعق من الزيت النباتى ــ ربع كوب من الشراب ــ ربع ملعقة من الملح.

طريقة تحضير العجينة: نقوم بوضع الماء والزيت على نار متوسطة، بعدما يغلى، نضيف الشراب والزيت، مع التقليب، نضيف الدقيق والملح، ونقلب جيدا، حتى تصير عجينة متماسكة، نتركها تبرد، نقوم بتشكيلها، بالقمع المناسب، نقليها في الزيت، نصفيها من الزيت الساخن، ونضعها في الشراب ( القطر) البارد، نقوم بتقديمها.

طريقة عجينة بلح الشام
مكونات الشراب: كوبان من السكر ــ كوب من الماء ــ ملعقة صغيرة من عصير الليمون الحامض ــ رشة فانيليا.

طريقة تحضير الشراب: نضع مكونات الشراب على النار، نقلب جيداً، حتى تمام ذوبان السكر، نتركه يغلى، نضيف عصير الليمون والفانيليا، نُقلب، نرفعه عن النار بعد دقيقتين، نتركه يبرد.

مكونات العجينة: كوب من الدقيق ــ كوب من الماء ــ ثلاث حبات من البيض ــ ربع ملعقة صغيرة من كلا من الملح ــ ربع كوب من الزيت ــ ملعقة صغيرة من كلا من ( السكر ــ الفانيليا )ــ كمية من الزيت للتحمير.

طريقة تحضير العجينة: نضع الماء والزيت على النار، بعدما يغلى، نضيف الدقيق والسكر، ونقلب جيداً، حتى تصير عجينة متماسكة، نتركها تبرد، نضيف الفانيليا والبيض بشكل تدريجى، مع الخلط الجيد، ثم نقوم بتشكيلها، بالقمع المناسب، نقليها في الزيت، نصفيها من الزيت الساخن، ونضعها في الشراب ( القطر) البارد، ثم نقوم بتقديمها.

مراجع

وصلات خارجية
 طريقة عمل بلح الشام المقرمش بالصور والمقادير
 طريقة عمل بلح الشام
 طريقة عمل بلح الشام بأفضل طريقة في موقع طبخ فتكات
 المعلومات الغذائية عن بلح الشام

أطعمة الإفطار
حلويات إسرائيلية
حلويات تركية
حلويات شرقية
مطبخ ألباني
مطبخ البلقان
مطبخ اليهود الشرقيين
مطبخ سعودي
مطبخ سوري
مطبخ عثماني
مطبخ عراقي
مطبخ عربي
مطبخ مصري
مطبخ يهودي فارسي
حلويات مصرية

بلح الشام


හින්දු දහම  - විෂ්නුගේ අවතාර 10

1.	මත්ස්‍යයා, මාළුවා
2.	කුර්මා, කැස්බෑවා
3.	වරහා, වල් ඌරා
4.	නරසිංහ, මිනිස් - සිංහයා
5.	පරශූරම, 'ට්රේට යුගයේහි සිටින මුනිවරයෙක්ථ පො‍රොව අතට ගත් රාමා
6.	වාමන, කුරැමිටි බ්‍රාහ්මණ
7.	රාමා, ශ්‍රී රාමචන්දද්‍ර, ෂයෝධ්‍යා නගරයේ රජු
8.	ක්‍රිෂ්ණා, නමෙහි අර්ථය 'තද පාටින් යුත්' / 'ඉතා පියකරැ' ය. 'ද්වාපාර යුගයේ' එහුගේ සොහොයුරැ බාලරාම සමග සම්ප්‍රාපත වේ. බාලරාම 8 වන දසාවනතාරය ලෙස සමහර ප්‍රභව වල සදහන් වේ.
9.	බුද්ධා, ගෞතම බුද්ධා නම් දාර්ශනිකයා
10.	කල්කි, අනන්තය/ මලිත භාවය විනාශ කරන්නා, මොහු කලි යුගයේ අවසානයේ සම්ප්‍රාප්ත වන වව සමහර පුභව වල කියැවේ.

සමර ප්‍රභව වල 'භයග්‍රීම' දසාවතර තුලට ඇතුලත් කරයි,ඉහත සදහාන් අවතාර 10 ට අමතරව 'භගවන පුරාණයේ ' තවත් අවතාර 22 ක් සදහන් කරයි.

හින්දු දහම - විෂ්නුගේ අවතාර 10


عباس ميلاني  من مواليد سنة 1949 هو مؤرخ أمريكي إيراني ومتخصص في الدراسات الإيرانية وكاتب. يعمل أستاذا زائرا للعلوم السياسية ومديرا لبرنامج الدراسات الإيراينة في جامعة ستانفورد.

أثبت ميلاني أن العصر الحديث في إيران يرجع إلى أكثر من 1000 سنة.

روابط خارجية

مراجع

إيرانيون في القرن 21
أشخاص على قيد الحياة
أكاديميون إيرانيون مغتربون
أمريكيون في القرن 20
أمريكيون في القرن 21
إيرانيون في القرن 20
خريجو جامعة كاليفورنيا (بركلي)
خريجو جامعة هاواي
علماء إيرانيات إيرانيون
معارضون إيرانيون
مهاجرون إيرانيون إلى الولايات المتحدة
مواليد 1949
مواليد في طهران
مؤرخون أمريكيون في القرن 21
مؤرخون إيرانيون
مؤرخون إيرانيون في القرن 20
ناشطو ديمقراطية إيرانيون

عباس ميلاني


Craniocystis, monotipski rod zelenih algi iz porodice Characiaceae. Taksonomski je priznat, a jedina vrsta je slatkovodna alga C. bipes

Izvori

Characiaceae

Craniocystis


Píla este o comună slovacă, aflată în districtul Pezinok din regiunea Bratislava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 343 de locuitori.

Istoric
Localitatea Píla este atestată documentar din 1602.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Píla, Pezinok


Possessed je američki death metal-sastav, osnovan 1983. godine. Zbog intenzivno brzog sviranja, i growl vokala pjevača Jeffa Becerra, često ih se smatra prvim sastavom death metal žanra, te onima koji su otvorili tkzv. thrash metal scenu Bay Area, zajedno sa sastavima Metallica, Exodus, Testament i Death Angel. U sastavu je svirao gitarist Larry LaLonde, koji ju je svirao u sastavu od 1984. do 1987. godine, a kasnije se pridružio sastavu Primus.

Nakon što su se raspali 1987. godine, te ponovno oformili od 1990. do 1993. godine, sastav se za stalno okupio 2007. godine, ovaj put s prvobitnim basistom i pjevačom Jeffom Becerraom. Do danas su objavili tri studijska albuma, jedan album uživo, dva kompilacijska albuma i dva EP-a.

Diskografija

Studijski albumi
 Seven Churches (1985.)
 Beyond the Gates (1986.)
 Revelations of Oblivion (2019.)

Koncertni albumi
 Agony in Paradise (2004.)

EP-ovi
 The Eyes of Horror (1987.)
 Ashes from Hell (2006.)
 Shadowcult (2019.)

Kompilacije
 Metal Massacre VI (1985.)
 Victims of Death (1992.)
 Resurrection (2003.)

Izvori

Američki sastavi heavy metala
Sastavi death metala
Sastavi thrash metala

Possessed


Ivanka pri Dunaji este o comună slovacă, aflată în districtul Senec din regiunea Bratislava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2015 număra 6.384 de locuitori.

Istoric
Localitatea Ivanka pri Dunaji este atestată documentar din 1209.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Ivanka pri Dunaji


Pierre Berthier (; 3 July 1782, Nemours, Seine-et-Marne – 24 August 1861) was a French geologist and mining engineer.

Pierre Berthier was born in Nemours. After studying at the École Polytechnique, he went to the École des Mines, where he became chief of the laboratory in 1816. In 1821, while working in the village of Les Baux-de-Provence, in southern France, he discovered the rock bauxite, named for the place of its discovery. He also discovered the mineral Berthierite, which was named after him. In addition to numerous contributions in mineralogy and mining, Berthier is also noted for his research into blast furnaces and for the utilization of phosphates by plants.

He was paralyzed by an accident in 1858.
The detailed register of homosexuals, then maintained by the Paris police prefecture, mention him as a lover of soldiers.

Awards
Pierre Berthier was elected a member of the Académie des Sciences in 1825. In 1828, he became a chevalier of the Legion of Honor. His name is one of the 72 names inscribed on the Eiffel Tower.

References

1782 births
1861 deaths
People from Nemours
French geologists
École Polytechnique alumni
French LGBT scientists
Members of the French Academy of Sciences
Knights of the Legion of Honour

Pierre Berthier


McSween steht für:
 (5223) McSween, ein Asteroid des Hauptgürtels

McSween ist der Familienname folgender Personen:
 Harold B. McSween (1926–2002), US-amerikanischer Politiker
Harry McSween (* 1945), US-amerikanischer Geologe, Petrologe und Planetologe

McSween


Hævnen er en dansk stumfilm fra 1909 med manuskript af Albert Gnudtzmann.

Handling

Medvirkende
 Viggo Larsen
 Gustav Lund
 Franz Skondrup
 August Blom
 Maggi Zinn
 Anton Seitzberg

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1909

Hævnen (film fra 1909)


Der Lilastiel- oder Maskierte Rötelritterling (Lepista saeva, syn. Lepista personata; Clitocybe saeva) ist eine Pilzart aus der Familie der Ritterlingsverwandten (Tricholomataceae). Der Pilz wächst gewöhnlich an grasigen Standorten und ist in ganz Europa verbreitet. Äußerlich ähnelt er dem Violetten Rötelritterling (Lepista nuda), hat aber keinen farbigen Hut. Der Lilastiel-Rötelritterling wurde von der Deutschen Gesellschaft für Mykologie zum Pilz des Jahres 2016 ernannt.

Merkmale

Makroskopische Merkmale
Der Hut ist 5–15 cm breit, zuerst halbkugelig oder gewölbt und mit fortschreitendem Alter fast flach ausgebreitet. Er ist blassgrau, ockergrau, blassbräunlich und alt graubraun gefärbt. Der Hut hat eine glatte, matte, feucht glänzende und sich fettig anzufühlende Oberfläche, die oft ein wenig hygrophan ist. Der Hutrand ist anfangs eingerollt oder eingebogen und später, wenn der Pilz sich ausgebreitet hat, mehr oder weniger scharf.

Auf der Unterseite des Hutes befinden sich die eng stehenden, cremefarbenen bis hellbraunen oder -grauen Lamellen, die am Stiel ausgebuchtet angewachsen oder freistehend sind. Bisweilen haben sie einen rosa- oder lilafarbenen Reflex. Die Lamellenschneiden sind glatt oder leicht wellig und das Sporenpulver ist blassrosa.

Der Stiel ist meist kräftig lila oder violett gefärbt, ältere Exemplare können aber verblassen. Die Stieloberfläche ist auffallend längsrissig-fasrig. Der 6–7 cm hohe und 2,5–3 cm dicke, unberingte Stiel ist zylindrisch und hat manchmal eine mehr oder weniger knollige oder konische Basis.

Das weiße bis bleiche Fleisch ist dick, fest und beim Schneiden zerbrechlich. Es riecht nur schwach und hat einen milden, nussartigen Geschmack.

Mikroskopische Merkmale
Unter einem Lichtmikroskop erscheinen die Sporen hyalin bis rosa, ellipsoid geformt und mit feinen Warzen. Die Sporen-Maße sind 6 bis 8 auf 4 bis 5 Mikrometer.

Artabgrenzung
Der typische Doppelgänger des Lilastiel-Rötelritterling ist der Violette Rötelritterling (Lepista nuda). Dieser ist meist in allen Teilen kräftig violett gefärbt und besitzt einen auffälligen würzigen Geruch, während der Lilastiel-Rötelritterling nur schwach riecht und neutral schmeckt. Außerdem unterscheiden sich die beiden Rötelritterlinge durch ihren Standort.

Verbreitung und Ökologie
Der Lilastiel-Rötelritterling besiedelt offene Grasflächen und Weiden, kann aber auch in Parks, auf Waldlichtungen und an Waldrändern angetroffen werden. Er unterscheidet sich damit zusätzlich vom Violetten Rötelritterling (Lepista nuda), der gewöhnlich nur in Wäldern zu finden ist. Der Lilastiel-Rötelritterling fruchtet gesellig und wächst oft in Reihen oder bildet ausgeprägte Hexenringe. Der Pilz fruktifiziert vom Sommer bis Anfang Winter. Haupterscheinungszeit ist erst im Spätherbst,  vom Oktober bis in den Dezember hinein, wobei überständige Fruchtkörper auch schon mal über den Jahreswechsel hinaus gefunden werden können.

Die Art ist in Europa weit verbreitet, aber nicht häufig. Der Verbreitungsschwerpunkt liegt in Deutschland. Daher wird der Lilastiel-Rötelritterling von der Deutschen Gesellschaft für Mykologie (DGfM) zu den Verantwortungsarten bei Großpilzen in Deutschland gezählt. Es gibt auch Nachweise aus Nordamerika, wo die Art angeblich in Kalifornien gefunden wurde.

Systematik und Taxonomie
Die Art wurde ursprünglich 1818 von Elias Magnus Fries als Agaricus personatus beschrieben. Mordecai Cubitt Cooke stellte ihn 1871 in die Gattung Lepista und gab ihm damit seinen heute noch gebräuchlichen Namen – Lepista personata. Es folgten weitere Namen, nämlich 1960 Lepista saeva von P. D. Orton und 1969 Clitocybe saeva von H. E. Bigelow & A. H. Smith, wovon letzterer den Pilz der größeren Gattung der Trichterlinge (Clitocybe) zuordnet. Das Art-Epitheton "sævus" ist im Latein ein Adjektiv, das "grimmig", "schrecklich", "wütend", "wild" oder "heftig" bedeutet. Desgleichen ist "personatus" ein Partizip, das "maskiert" oder "verkleidet" bedeutet.

Bedeutung
Lilastiel-Rötelritterlinge werden gemeinhin als essbar angesehen, sind aber auch für das Auslösen von Allergien bei empfindlichen Personen bekannt. Der Rohgenuss bietet sich wegen der Gefahr einer Hämolyse nicht an, wobei aber auch allergische Reaktionen auf gekochte Lilastiel- oder Violette Rötelritterlinge bekannt sind.

Lilastiel-Rötelritterlinge sind oft von Fliegenlarven befallen und nicht gut lagerfähig; sie sollten daher bald nach dem Sammeln verbraucht werden. Sie sind auch sehr porig und sollten daher am besten an einem trockenen Tag gesammelt werden.

Nach Meinung der meisten Mykologen werden Lilastiel-Rötelritterlinge trotz ihrer Färbung als ausgezeichnete Pilze angesehen. Sie können als Pilzgemüse, Cremesauce oder in Butter sautiert gegessen werden. Sie können auch wie Kutteln oder als Omelettfüllung zubereitet werden.

Weblinks

 Lepista personata im Index Fungorum
 "Mushroom-Collecting.com - The Blewit"
 All that Rain Promises and More - Blewit

Einzelnachweise

Ritterlingsverwandte
Speisepilzart

Lilastiel-Rötelritterling