Fort Ross is a former Russian establishment on the west coast of North America in what is now Sonoma County, California. It was the hub of the southernmost Russian settlements in North America from 1812 to 1841. Notably, it was the first multi-ethnic community in northern California, with a combination of Native Californians, Native Alaskans, and Russians. It has been the subject of archaeological investigation and is a California Historical Landmark, a National Historic Landmark, and on the National Register of Historic Places. It is part of California's Fort Ross State Historic Park.

Etymology

The present name of Fort Ross appears first on a French chart published in 1842 by Eugène Duflot de Mofras, who visited California in 1840. The name of the fort is said to derive from the Russian word rus or ros, the same root as the word "Russia" (, Rossiya) (Fort Ross (Russian: Форт-Росс, Kashaya mé·ṭiʔni), originally Fortress Ross (pre-reformed Russian: Крѣпость Россъ, tr. Krepostʹ Ross),
). According to William Bright, "Ross" is a poetic name for a Russian in the Russian language.

History
Beginning with Columbus in 1492, the Spanish presence in the Western Hemisphere (like most other European exploration and colonization) traveled west across the Atlantic Ocean, then around or across the Americas to reach the Pacific Ocean. The Russian expansion, however, moved east across Siberia and the northern Pacific. In the early nineteenth century, Spanish and Russian expansion met along the coast of Spanish Alta California, with Russia pushing south and Spain pushing north. By that time, British and American fur trade companies had also established a coastal presence, in the Pacific Northwest, and Mexico was soon to gain independence. Mexico ceded Alta California to the United States of America following the Mexican–American War (1848). The history of the Russian Fort Ross settlement began during Spanish rule and ended under Mexican rule.

Earliest people
The earliest people known to have lived at the site were there during the Upper Archaic period (1000 B.C. - A.D. 500) and the Lower Emergent period (A.D. 1000 - 1500), but the main occupation began at A.D. 1500 and continued through 1812. Archaeological and ethnographic evidence suggest that the Native Californians lived in large and mostly permanent villages. In summer months, they had "special purpose camps" they would go to in order to get certain resources. This area was one of such camps, used for its access to tidal and marine resources.

Ethnographic evidence suggests that the area where Fort Ross would be located was a large part of Kashaya Pomo territory. Their name for the site was "Metini". Their exact arrival date is unknown, but according to linguistic and archaeological data, they moved to Metini sometime between 1,000 and 500 B.C. Archaeological data shows that the Kashaya Pomo increased their subsistence activities upon arrival at this site and gained greater diversity in their tool kits.

Russian-American Company

Russian personnel from the Alaskan colonies initially arrived in California aboard American ships. In 1803, American ship captains already involved in the sea otter maritime fur trade in California proposed several joint venture hunting expeditions to Alexander Andreyevich Baranov, on half shares using Russian supervisors and native Alaskan hunters to hunt fur seals and otters along the Alta and Baja Californian coast. Subsequent reports by the Russian hunting parties of uncolonized stretches of coast encouraged Baranov, the Chief Administrator of the Russian-American Company (RAC), to consider a settlement in California north of the limit of Spanish occupation in San Francisco. In 1806 the Russian Ambassador to Japan, and RAC director Nikolay Rezanov, undertook an exploratory trade mission to California to establish a formal means of procuring food supplies in exchange for Russian goods in San Francisco. While guests of the Spanish, Rezanov's captain, Lt. Khvostov, explored and charted the coast north of San Francisco Bay and found it completely unoccupied by other European powers. Upon his return to Novoarkhangelsk (New Archangel), Rezanov recommended to Baranov, and the Emperor Alexander, that a settlement be established in California.

Fort Ross was established by Commerce Counselor Ivan Kuskov of the Russian-American Company. In 1808 Baranov sent two ships, the Kad'yak and the Sv. Nikolai, on an expedition south to establish settlements for the RAC with instructions to bury "secret signs" (possession plaques). Kuskov, on the Kad'yak, was instructed to bury the plaques, with an appropriate possession ceremony, at Trinidad, Bodega Bay, and on the shore north of San Francisco, indicating Russian claims to the land. After sailing into Bodega Bay in 1809 on the Kad'yak and returning to Novoarkhangelsk with beaver skins and 1,160 otter pelts, Baranov ordered Kuskov to return and establish an agricultural settlement in the area. After a failed attempt in 1811, Kuskov sailed the brig Chirikov back to Bodega Bay in March 1812, naming it the Gulf of Rumyantsev or Rumyantsev Bay (, Zaliv Rumyantseva) in honor of the Russian Minister of Commerce Count Nikolai Petrovich Rumyantzev.  He also named the Russian River the Slavic River (, Slavyanka). On his return, Kuskov found American otter hunting ships and otter now scarce in Bodega Bay. After exploring the area they ended up selecting a place  north that the native Kashaya Pomo people called Mad shui nui or Metini. Metini, the seasonal home of the Kashaya Pomo, had a modest anchorage and abundant natural resources and would become the Russian settlement of Fortress Ross.

Fort Ross was established as an agricultural base from which the northern settlements could be supplied with food, while also continuing trade with Alta California. Yet during its initial ten years of operations the post "provided the company with nothing but heavy expenses for its maintenance." Fort Ross itself was the hub of a number of smaller Russian settlements comprising what was called  "Fortress Ross" on official documents and charts produced by the Company itself. Colony Ross referred to the entire area where Russians had settled. These settlements constituted the southernmost Russian colony in North America and were spread over an area stretching from Point Arena to Tomales Bay. The colony included a port at Bodega Bay called Port Rumyantsev (), a sealing station on the Farallon Islands  out to sea from San Francisco, and by 1830 three small farming communities called "ranchos" (): Chernykh (, Rancho Egora Chernykh) near present-day Graton, Khlebnikov (, Rancho Vasiliya Khlebnikova) a mile north of the present day town of Bodega in the Salmon Creek valley, and Kostromitinov (, Rancho Petra Kostromitinova) on the Russian River.

Local enterprise
In addition to farming and manufacturing, the Company carried on its fur-trading business at Fort Ross, but by 1817, after 20 years of intense hunting by Spanish, American and British ships—followed by Russian efforts—sea otters had been practically eliminated from the area.

Fort Ross was the site of California's first windmills and shipbuilding. Russian scientists associated with the colony were among the first to record California's cultural and natural history. The Russian managers introduced many European innovations such as glass windows, stoves, and all-wood housing into Alta California. Together with the surrounding settlement, Fort Ross was home to Russian subjects (which during the 19th and early 20th century included Russians, Ukrainians, Poles, Belarusians, Finns, Baltic Germans, Estonians, Lithuanians, Latvians, Georgians, Circassians, Tatars, and numerous other nationalities and ethnic groups of the Russian Empire), as well as North Pacific Natives, Aleuts, Kashaya (Pomo), and Alaskan Creoles. The native populations of the Sonoma and Napa County regions were affected by smallpox, measles and other infectious diseases that were common across Asia, Europe, and Africa.  One instance can be traced to the settlement of Fort Ross. However, the first vaccination in California history was carried out by the crew of the Kutuzov, a Russian-American Company vessel arriving from Callao, Peru which brought vaccine to Monterey in August, 1821. The Kutuzov's surgeon vaccinated 54 persons. Another instance of disease prevention was when a visiting Hudson's Bay Company hunting party was refused entry to the Colony in 1833, when it was feared that a malaria epidemic which had devastated the Central Valley was carried by its members. In 1837 a very deadly epidemic of smallpox that came from this settlement via New Archangel wiped out most native people in the Sonoma and Napa County regions.

Mexican response

Between 1824 and 1836 the Mexicans found during every exploratory effort north of present-day San Rafael and west of Sonoma increasing evidence of Russian presence. They discovered at least three Russian farms that had been established inland from Fort Ross. Governor José Figueroa wanted to counter the Russians' gradual encroachment in Northern California. In 1834, he granted Rancho Petaluma to Mariano Guadalupe Vallejo. In 1835 he appointed Vallejo as Comandante of the Fourth Military District and Director of Colonization of the Northern Frontier, the highest military command in Northern California, and encouraged him to build the Presidio of Sonoma. To extend the settlements in the direction of Fort Ross, Vallejo granted his brother-in-law, Captain John B. R. Cooper, who had married his sister Encarnacion, Rancho El Molino (about ). The grant was confirmed by Governor Nicolás Gutiérrez in 1836.

Upon his arrival in Alta California in 1839, John Sutter was attracted to the land near the Sacramento River. To obtain the land and permission to settle in the territory, he went to the capital at Monterey and requested a grant from Governor Juan Bautista Alvarado. Alvarado saw Sutter's plan of establishing a colony in the Central Valley as useful in "buttressing the frontier which he was trying to maintain against Indians, Russians, Americans and British." Sutter persuaded Governor Alvarado to grant him  of land for the sake of curtailing American encroachment on the Mexican territory of California. Sutter was given the right to "represent in the Establishment of New Helvetia all the laws of the country, to function as political authority and dispenser of justice, in order to prevent the robberies committed by adventurers from the United States, to stop the invasion of savage Indians, and the hunting and trading by companies from the Columbia (river)." He named the settlement New Helvetia. In an 1841 inventory for John Sutter describes the settlement surrounding the fort: "twenty-four planked dwellings with glazed windows, a floor and a ceiling; each had a garden. There were eight sheds, eight bathhouses and ten kitchens."

Decline of Fort Ross

By 1841 the settlement's agricultural importance had decreased considerably, the local population of fur-bearing marine mammals had been long depleted by international over-hunting, and the recently secularized California missions no longer supplemented the agricultural needs of the Alaskan colonies. Following the formal trade agreement in 1838 between the Russian-American Company in New Archangel and Hudson's Bay Company at Fort Vancouver and Fort Langley for their agricultural needs, the settlement at Fort Ross was no longer needed to supply the Alaskan colonies with food. The Russian-American Company consequently offered the settlement to various potential purchasers, and it was sold to John Sutter, a Mexican citizen of Swiss origin, soon to be renowned for the discovery of gold at his lumber mill in the Sacramento valley. Although the settlement was sold for $30,000 to Sutter, some Russian historians assert the sum was never paid; therefore legal title of the settlement was never transferred to Sutter and the area still belongs to the Russian people. A recent Sutter biography however, asserts that Sutter's agent, Peter Burnett, paid the Russian-American Company agent William M. Steuart $19,788 in "notes and gold" on April 13, 1849, thereby settling the outstanding debt for Fort Ross and Bodega.

20th century
Possession of Fort Ross passed from Sutter through successive private hands and finally to George W. Call. In 1903, the stockade and about  of land were purchased from the Call family by the California Historical Landmarks Commission. Three years later it was turned over to the State of California for preservation and restoration as a state historic monument. Since then, the state has acquired more of the surrounding land for preservation purposes. California Department of Parks and Recreation as well as many volunteers put extensive efforts into restoration and reconstruction work in the Fort.

CA 1 once bisected Fort Ross. It entered from the northeast where the Kuskov House once stood, and exited through the main gate to the southwest. The road was eventually diverted, and the parts of the fort that had been demolished for the road were rebuilt. The old roadway can still be seen going from the main gate to the northwest; the rest (within the fort and extending northeast) has been removed. CA 1 moved to its current alignment sometime in the mid–late 1970s.

Most of the existing buildings on the site are reconstructions. Cooperative research efforts with Russian archives will help to correct interpretive errors present in structures that date from the Cold-War period. The only original structure remaining is the Rotchev House. Known as the "Commandant's House" from the 1940s through the 1970s, it was the residence of the last manager, Aleksandr Rotchev. Renovated in 1836 from an existing structure, it was titled the "new commandant's house" in the 1841 inventory to differentiate it from the "old commandant's house" (Kuskov House). The Rotchev House, or in original documents, "Administrator's House", is at the center of efforts to "re-interpret" Russia's part in California's colonial history. The Fort Ross Interpretive Association has received several federally funded grants to restore both exterior and interior elements. While its exterior has been partially restored, its interior is currently undergoing restoration to reflect the recent research that shows a more cosmopolitan and refined aspect of colonial life at the Fort.

The Fort Ross Chapel collapsed in the 1906 San Francisco earthquake but much of the original structural woodwork remained and it was re-erected in 1916, but retained the appearance of the American ranch-period modifications when it was used as a stable. Several other restorations ensued, but none incorporated the information in Voznesensky's 1841 water-colour which portray the chapel with copper-clad cupola and tower, and red-metal roof. "The Fort Ross Chapel was found eligible for designation as a National Historic Landmark in 1969, architecturally significant as a rare U.S. example of a log church constructed on a Russian quadrilateral plan. An accidental fire destroyed the chapel on October 5, 1970. This loss of the original workmanship and materials of the chapel led to withdrawal of the Chapel's Landmark designation in 1971. A complete reconstruction of the chapel was undertaken in 1973 and the Fort Ross settlement, as a whole, retains its National Historic Landmark designation." The current chapel was built during the intensive restoration activity that followed, but retains the American ranch period appearance.

A large orchard, including several original trees planted by the Russians, is located inland on Fort Ross Road in Sonoma County.

Fort Ross is now a part of Fort Ross State Historic Park, open to the public. In addition to fishing, hiking, surfing, exploring tide pools, picnicking, whale watching, and bird watching, the Park has become a popular destination for scuba divers, some of whom visit Fort Ross Reef. The wreckage of the SS Pomona lies just offshore Fort Ross State Park.

Fort Ross Cemetery
In 1990–1992 the Fort Ross Cemetery, located on a ridge adjacent to the settlement, was cleared and 135 gravesites were identified by archaeological excavations. The project was undertaken in collaboration with the Russian Orthodox Church (ROC), the Kodiak Area Native Association, the Kashaya Pomo, the Bodega Miwok, and the California Native American Heritage Commission. The graves were mostly contained in the main cemetery, located across the fort and in view of the chapel; however, two grave sites were found outside of this area. Russian Orthodox tradition states that the deceased must be buried in view of a chapel, so it was unexpected to find people buried out of view of it. It is not known why these people were buried outside the main cemetery, but it is possibly because they were buried before the arrival of the Russian Orthodox community and their religious beliefs.

The cemetery served as a burial ground for both Russians and native people, showing no differentiation of rank or status. Out of the 135 graves excavated, 131 had human remains, and four were empty. The empty graves may have been due to poor preservation of human remains or possibly, the earlier removal of the human remains to a different grave site. Based on the grave dimensions, it is estimated that half of the burials were children, who represented 47% of the population of Fort Ross by 1838. Studies show that disease was a common reason for death, as well as various accidents and drownings.

Bodies were generally buried in redwood coffins, or at the very least, a cloth shroud. In 56% of graves, crosses or religious medallions were found. Other items that have been found in the graves have included buttons, glass beads, earrings, dishes, and cloth. Unfortunately, the bones were not preserved very well due to the soil having a high level of acidity. Furthermore, redwood tends to be acidic, so this contributed to the lower levels of bone preservation.

In consultation with Reverend Vladimir Derugin of the ROC, researchers were able to confirm that the burial practices followed traditional Russian Orthodox canon and norms, despite having been conducted in a remote frontier outpost. At the conclusion of the project, all unearthed individuals were returned to their grave sites, and a religious reburial ceremony was conducted.

Conflicting views on the excavation
When archaeologists began excavating the cemetery, there were many stakeholders they had to consider. Fort Ross is owned by the state of California and is operated by the department of parks and recreation, so they had to give permission in order for the excavation to occur. Also, the Fort Ross Interpretive Association (FRIA), who work with the park to communicate the history to the public were a part of it. Since Native American remains were involved, archaeologists had to get permissions from the nearest descendants they could find; in this case, it was the Kashaya Pomo. Another group that had a part in the excavation was the Kodiak Area Native Association (KANA), because remains of Alaskan natives were buried in the cemetery. The Russian Orthodox Church was also involved because the fort was a Russian outpost; however, there were two separate groups within the church that both laid claim to the cemetery, so archaeologists consulted with them both as to avoid friction.

With all of these different groups involved, there were a few conflicting views on what to do with the remains and how to treat them. For instance, the Russians thought that everyone buried in the cemetery, including the Kashaya and Alaskan natives, were a part of the Orthodox religion, meaning they had converted. However, many of the Kashaya did not agree with this; they had oral accounts saying that the Kashaya had moved bodies from the Russian cemetery to be buried in a more traditional manner. (Kashaya traditional burial requires that the bodies be cremated.) While some elders were curious about the excavation, to see if the archaeological evidence supported their accounts of Kashaya being removed, the majority did not want their burials excavated. Archaeologists agreed, and said they would do their best to not excavate any Kashaya graves—and if they did, they would rebury them. Later analysis would show that none of the exhumed graves were Kashaya. In contrast, the Russians supported the excavations, but wanted all of the remains reburied in the graves from which they came.

Windmills at Fort Ross

Much archaeological research has been done at Fort Ross, more recently in search of the windmills. The historical record states there were at least three windmills, possibly four, although the fourth may have been a watermill or a man- or animal-powered mill. The windmills have gained much attention because various accounts of their exact locations are sometimes inconsistent and vague.  There was, in fact, one windmill located not far from the northern end of the blockade, which was most likely used to grind wheat and barley flour.  Based on the descriptions given by people who visited Fort Ross, it has been concluded that the main windmill, located outside the blockade, was the traditional style Russian .  The root word "stolb" means thick vertical pole.

At the time, the only mills in California, which was under Spanish/Mexican rule, were either water or animal powered.  What made the Russian mills significant is that they were the first windmills in California.  The Russian  needed a very large center post which was sunk into the ground and supported the transverse pole.  The transverse pole was rotated by the wings of the mill that faced the wind current.  Archaeologists are searching for the remains of this center post, which would have left a significant indentation in the ground.

In October 2012 a modern interpretation of one of Fort Ross' windmills was erected and placed near the parking lot and visitors center of the State Historic Park. The windmill was built completely by hand, using the same methods that were presumed to have been used in the days of the Russian American settlement. Its pieces were constructed in Russia and shipped to California, where it was fully assembled and now stands as the only working Russian windmill of this style. It has been pointed out, however, that this is a replica of a 19th or early 20th century Vologda Province windmill, and only bears a slight resemblance to the windmill recorded at Fort Ross in 1841 by Ilya Voznesensky. In Voznesensky's painting the roof is hipped rather than peaked, and there is no roofed exterior porch on the upper left-hand side. The supporting cribbing is covered in the 1841 rendition, and the proportions are noticeably different. The placement near the parking lot at Fort Ross also conflicts with archeologists' views of the actual site of the windmill as portrayed by Voznesensky.

The Fort Ross Archaeological Project
The Fort Ross Archeological Project began in the summer of 1988, directed by Professor Kent Lightfoot of the University of California, Berkeley. The purpose was to "examine the nature, extent, and direction of cultural change among native workers in a pluralistic, hierarchically structured, mercantile colony." In addition to the Archaeological Research Facility and Department of Anthropology at the University of California, Berkeley, the project saw collaboration with the California Department of Parks and Recreation, Sonoma State University, Santa Rosa Junior College, the Sakhalin Regional Museum, and the Kodiak Area Native Association.

In 1998 and 1989, an encompassing survey of the original 2.8 square kilometer property of Fort Ross Historic State Park was done to determine the size, layout, and archaeological components of native settlements, before and after the establishment of Fort Ross. After dividing the park into a dozen survey blocks in the area of the reconstructed stockade complex, a pedestrian survey of each respective block was undertaken to detect any archaeological remnants. Thirty sites were recorded, mapped, and underwent surface collection. Including the use of historical maps and any presence of temporally-sensitive project point and historical artifact types, several methods were used in determining the chronology of sites; however, this was done primarily by the hydration band measurements of obsidian artifacts. The Obsidian Hydration Laboratory of Sonoma State University completed research of the hydration rates of several local sources of obsidian. 329 obsidian artifacts were collected from Fort Ross sites and analyzed by the laboratory. Sites were dated from the range of 6000-3000 B.C. to A.D. 1812 and onward.

Further lithic materials were analyzed, employing the use of artifact classes as published by the California Office of Historic Preservation. Faunal remains were identified to the most viable discrete taxon and element, with counts made of the minimum number of individuals.

Of the 30 sites cataloged, 27 were used primarily by native Alaskans in addition to, or alternatively, native Californians. Of these 27, eight were determined to have belonged to the historical period including the Russian occupation of Fort Ross.

Native Alaskan Village Site and Fort Ross Beach Site
Designated CA-SON-1897/H and CA-SON-1898/H respectively, the Native Alaskan Village site and the Fort Ross Beach Site are two sites of particular interest. The former is situated on top of a raised marine terrace and located 30 meters south of the Russian stockade, and the latter resides below the former, traversing a cliff face 30 meters long.

The Native Alaskan Village site was the subject of an investigation into its spatial organization, seeing "topographic mapping of surface features, systematic surface collection and generation of artifact distribution maps, and geophysical investigations involving both magnetometer and soil resistance survey." The aforementioned surface collection resulted in the discovery of "glass beads, ceramics, projectile points, flakes, and worked bone artifacts over a 200 x 40 m area."

In addition, 13 surface features were identified and mapped in the Native Alaskan Village site. Two of these were excavated, leading to the unearthing of portions of a set of pit houses. These were referred to as the East Central and South Pit features. A redwood fence line outside the South Pit feature was also discovered, as well as several contextually rich deposits which contained dense concentrations of faunal elements and artifacts, with two in particular being found in the field seasons of 1992 and 1993. Referred to as the East Central, South, and Abalone Dump "Bone Beds," after extensive 3D mapping of these deposits, crews cataloged thousands of shells, bones, fire-cracked rocks, chipped-stone, ground-stone, glass, metal, and ceramic. These deposits led to the detection of several houses that had been abandoned, and thus were interpreted as being household dumps.

The Fort Ross Beach site saw subsurface testing which led to the discovery of a wide range of faunal remains from domesticated, terrestrial, and sea mammals to fish, birds, and shells of several organisms. Among other finds, a multitude of historical ceramics, lithics, glass beads, glass beverage container fragments, bone artifacts were discovered, as well as debitage from bone tool production. Investigation led to the belief that the site was formed for the most part by activities which had occurred at the base of the cliff and from refuse being discarded over the cliff from the Native Alaskan Village.

Colonial administrators
Fort Ross colony had five administrators:
Ivan A. Kuskov, 1812–1821
Karl J. von Schmidt, 1821–1824
Pavel I. Shelikhov, 1824–1830
Petr S. Kostromitinov, 1830–1838
, 1838–1841

Derived place names
Along with its status as a National Historic Landmark, the fort itself and the surrounding area are part of Fort Ross State Historic Park.  Fort Ross also designates the small rural community that exists between the towns of Cazadero, Jenner, and Gualala, with the Fort Ross Elementary School at its center.

Milestones

16th and 17th centuries
 1542–1543: Juan Rodríguez Cabrillo visits San Diego, Farallon Islands, Cape Mendocino, Cape Blanco.
 1579–1639: Russian frontiersmen penetrate eastward to Siberia and the Pacific.
 1602: Sebastián Vizcaíno explores to the Columbia River region, naming the Farallon Islands, Point Reyes and the Rio Sebastian (present-day Russian River).

18th century
 1728: Vitus Bering and Alexei Chirikov explore Bering Strait.
 1741–1742: Bering and Chirikov claim Russian America (Alaska) for Russia.
 1769: Gaspar de Portola traveling overland discovers San Francisco Bay.
 1775: Juan Francisco de la Bodega y Quadra anchors in outer Bodega Bay, trades with the local Indians.
 1784: Russians Grigoriy Shelikhov and his wife Nataliya establish a base on Kodiak Island.
 1799: Russian American Company (with manager Aleksandr Baranov) establishes Novo Arkhangelsk (New Archangel, now Sitka, Alaska).

19th century
 1806: Nikolai Rezanov, Imperial Ambassador to Japan and director of the Russian American Company, visits the Presidio of San Francisco.
 1806–1813: American ships bring Russians and Alaska Natives on 12 California fur hunts.
 1808–1811: Ivan Kuskov lands in Bodega Bay (Port Rumiantsev), builds structures and hunts in the region.
 1812, March 15: Ivan Kuskov with 25 Russians and 80 Native Alaskans arrives at Port Rumiantsev and proceeds north to establish Fortress Ross.
 1812, September 11: The Fortress is dedicated on the name-day of Emperor Aleksandr I.
 1816: Russian exploring expedition led by Captain Otto von Kotzebue visits California with naturalists Adelbert von Chamisso, Johann Friedrich von Eschscholtz, and artist Louis Choris.
 1817, September 22: Russian Chief Administrator Captain Leonty Gagemeister concludes treaty with local tribal chiefs for possession of property near Fortress Ross. First such treaty concluded with native peoples in California.
 1818: The Rumiantsev, first of four ships built at Fortress Ross. The Buldakov, Volga and Kiakhta follow, as well as several longboats.
 1821: Russian Imperial decree gives Native Alaskans and Creoles civil rights protected by law
 1836: Fr. Veniaminov (St. Innocent) visits Fort Ross, conducts services, and carries out census.
 1841, December: Rotchev sells Fort Ross and accompanying land to John Sutter.

20th and 21st centuries
 1903: California Landmarks League purchases the  fort property from George W. Call for $3000.
 1906: The fort is deeded to what becomes the California State Parks Commission.
 1906, April 18: California's major historical earthquake causes considerable damage to the buildings of the fort compound.
 1916: Fort Ross is partially restored.
 1970: Fires at Fort Ross destroy the chapel and damage the roof of the Rotchev House.
 1971: Fort Ross is once again only partially restored.
 1974: Restored Fort Ross officially reopened.
 1976–1979: CA 1 demolished the road in the middle of the fort.
 2010: The Rotchev House is opened as a house museum
 2010: Memorandum of Agreement signed in San Francisco between the State of California and Renova Group, a Russian entrepreneurial company, whereby the Russian company undertakes to fund the continuing upkeep and operation of Fort Ross.
 2012, March 15: Bodega Bay (Port Rumiantsev) celebrates its 200th anniversary as the main port of Russian California.
 2012, April: The Russian River at Jenner celebrates its 200th anniversary of being named Slavyanka by Ivan Kuskov
 2012, August: an American delegation visits Tot'ma, Russia on its 875th anniversary and 200th anniversary of Fort Ross' founding by Ivan Kuskov, a Tot'ma native.
 2012: Fort Ross State Historic Park celebrated is 200 year bicentennial of the Russian settlement in a historic two-day event that was attended by over 6,500 people.
 2012, September: The Kashaya expedition to Russia. An unofficial delegation from California was hosted in Russia marking the Kashaya's first ever trip to Russia.
 2012, October: A working interpretation of the original windmill was built and dedicated at the park.

Annual international conference on Russian–U.S. relations
Starting from 2012, Fort Ross Conservancy has been hosting the Fort Ross Dialogue annual international conference on US–Russian Relations and Fort Ross Festival, co-sponsored by Transneft, Chevron and Sovcomflot. The first Russia-based meeting within the framework of the Dialogue was held in Pskov (Russian Federation) on 29 and 30 May 2017. The first day of the Forum was marked by the panel discussion "Towards each other: Russian trailblazers and American pioneers: similarities and dissimilarities of Russian and US experience in arranging museum operations, financing structure, role of the state and private business in promoting cultural sites". On the second day, the forum participants representing business circles and the expert community of Russia and the U.S. reviewed the interaction potential between the two nations in energy industry at the panel discussion "The energy sector as an important element Russian and USA geopolitics".

Buildings

California State Landmark
 On June 1, 1932, Fort Ross was designated "California Historical Landmark #5".

Fort Ross State Historic Park
The 3,000 acre site was purchased in 1906 by the State of California, to preserve the archaeological remains of the area. Later, more land was purchased and the park now includes some of the surrounding lands which although not originally part of the compound, still hold valuable archaeological evidence.

Fort Ross is located on the coast, meaning it is vulnerable to erosion and other natural processes, such as acidic soil, wildfires, and even the destruction of animals like gophers. The other possible disturbance comes from cultural processes; that is, humans and their actions. Harmful activities include illegal collecting and, more generally, the wear and tear that occurs simply from people visiting the site.

Climate

The National Weather Service has maintained a cooperative weather station at Fort Ross for many years.  Based on those observations, Fort Ross has cool, damp weather most of the year.  Fog and low overcast is common throughout the year.  There are occasional warm days in the summer, which also tend to be relatively dry except for drizzle from heavy fogs or passing showers. According to the Köppen climate classification system, Fort Ross has a warm-summer Mediterranean climate (Csb).

In January, average temperatures range from  to .  In July, average temperatures range from  to .  September is actually the warmest month with average temperatures ranging from  to .  There are an average of only 0.2 days with highs of 90 °F (32 °C) or higher and 5.8 days with lows of 32 °F (0 °C) or lower.  The record high temperature was  on September 3, 1950.  The record low temperature was  on December 8, 1972.

Average annual precipitation is , falling on an average of 81 days each year.  The wettest year was 1983 with  and the driest year was 1976 with .  The wettest month on record was February 1998 with .  The most rainfall in 24 hours was  on January 14, 1956.  Snow rarely falls at Fort Ross; the record snowfall was  on December 30, 1987.

Popular culture

Fort Ross serves as the backdrop in the short story "Facts Relating to the Arrest of Dr. Kalugin," part of Kage Baker's series of science fiction stories concerning "The Company".

Fort Ross is featured in a 1991 episode of California's Gold with Huell Howser.

See also
 California Fur Rush
 Russian America
 Russian Fort Elizabeth
 Russian-American Company flag

Notes

References

External links

 Official Fort Ross Conservacy website
 Official California State Parks website
 Withdrawal of Fort Ross Chapel: National Historic Landmarks Program

Ross
Colonial United States (Russian)
Russian-American Company
Ross
Archaeological sites in California
Buildings and structures in Sonoma County, California
Ross
Fur trade
History of Sonoma County, California
Ross
National Historic Landmarks in the San Francisco Bay Area
National Register of Historic Places in Sonoma County, California
Populated places established in 1812
1812 establishments in the Russian Empire
Former Russian colonies
Russian Empire
Military facilities in the San Francisco Bay Area
Military history of California
Russian-American history
Russian-American culture in California
Colonial architecture in California
Articles containing video clips
Populated coastal places in California

Fort Ross, California


Departamento de Seguridad Nacional puede hacer referencia a distintas agencias o departamentos encargados de la seguridad de un país:

 Departamento de Seguridad Nacional de los Estados Unidos.
 Departamento de Seguridad Nacional de España.

Departamento de Seguridad Nacional


Das Schloss Magnitot in Saint-Gervais, einer Gemeinde im Département Val-d'Oise in der französischen Region Île-de-France, wurde ab 1780 errichtet. Seit 1977 steht das Schloss als Monument historique auf der Liste der Baudenkmäler in Frankreich.

Geschichte und Beschreibung
Das Schloss wurde ab 1780 für Jean-Baptiste Paul le Rat de Magnitot nach Plänen eines Schülers von Ange-Jacques Gabriel errichtet. Der zweigeschossige Bau mit einem dreigeschossigen Mittelteil besitzt im Erdgeschoss rundbogige Fenster und nahezu keinerlei Fassadenschmuck. Im Innern sind noch Teile des ursprünglichen Dekors erhalten.

Literatur
 Le Patrimoine des Communes du Val-d'Oise. Flohic Éditions, Band 2, Paris 1999, ISBN 2-84234-056-6, S. 598.

Weblinks

Schloss im Département Val-d'Oise
Magnitot
Erbaut in den 1780er Jahren
Magnitot
Magnitot
Schloss
Schloss
Monument historique seit 1977

Schloss Magnitot


ගිනි ජෝර්ජ්, වඩාත් ප්‍රකට වන්නේ ඇයගේ වේදිකා නාමයවූ මියා ලෙසය. ඉන්දියානු ජාතික නිළියක සහ නිරූපිකාවක වේ.

References

ඉන්දීය චිත්‍රපට නිළියන්

මියා ජෝර්ජ්


Süleyman Kerem Kuraner (d. 1964, Ankara), Türk bale sanatçısı.

İstanbul ve Ankara Devlet bale topluluklarında çeşitli eserlerde başrol ve solist dansçı olarak görev yapmıştır.

Yaşamı
1964 yılında Ankara'da doğdu. 1975-1983 yılları arasında Ankara Devlet Konservatuvarı'nda bale eğitimi gördü.

1983 yılında Ankara Devlet Opera ve Balesi'nde göreve başladı. 1995'te İstanbul Devlet Balesi'ne katıldı. İstanbul - Ankara Devlet balelerinde çeşitli eserlerde başrol ve solist dansçı olarak görev yaptı.

Bale sanatçılığının yanı sıra 1981 yılından itibaren birçok defile, güzellik yarışması, ürün tanıtımları gibi organizasyonlarda dansçı ve koreograf olarak çalıştı. 1995 yılından itibaren şov tasarımcısı olarak birçok konsept ve sanatsal geceyi tasarlayıp gerçekleştirdi.

2015 yılında  İstanbul Acıbadem'de başlangıçta bir bale salonu ve dans okulu olarak tasarladığı; klasik balenin yanı sıra tiyatro, çocuk oyunu, konser, dans gösterileri sahnelenen Ustaların Sahnesi'ni açtı. Bu sahnede sahnelenen oyunlarda yapımcı ve yönetmen olarak görev aldı.

Kaynakça

Türk balerin ve baletleri
1964 doğumlular

Kerem Kuraner


Suitland es una estación en la línea Verde del Metro de Washington, administrada por la Autoridad de Tránsito del Área Metropolitana de Washington. La estación se encuentra localizada en 4500 Silver Hill Road en Suitland, Maryland. La estación Suitland fue inaugurada el 13 de enero de 2001.

Descripción
La estación Suitland cuenta con 1 plataforma central. La siguiente estación es Naylor Road y de la que procede es la estación Avenida Branch de la línea Verde. La estación también cuenta con 1,890 de espacios de aparcamiento.

Conexiones
La estación cuenta con las siguientes conexiones de autobuses:
 D212, D24, D14K12, K13, P12V12, TB34, 903

Referencias

Enlaces externos

 WMATA: Estación Suitland
 Línea Verde del Metro de Washington

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 2001
Estaciones de la línea Verde (Metro de Washington)

Suitland (Metro de Washington)


Mario Strilić (1972.), hrvatski bivši nogometaš. Igrao u 1. HNL u Orijentu, Zadru i Rijeci.

Izvor

Hrvatski nogometaši
Nogometaši HNK Rijeke

Mario Strilić


Estádio Olímpico Nilton Santos, tidligere Estádio Olímpico João Havelange (; engelsk: ), er et stadion beliggende i nabolaget til Engenho de Dentro i Rio de Janeiro, Brasilien. Det anvendes for det meste til fodboldkampe og atletik, og er hjemmebane for fodboldklubben Botafogo. Stadionet blev bygget af et konsortium under ledelse af Odebrecht S. A., fra 2003 til 2007, og åbnede i tide til De Panamerikanske Lege 2007. Det var vært for atletikkonkurrencerne under Sommer-OL 2016 og Sommer-PL 2016.

Stadion er kendt under en række navne. Kaldenavnet Engenhão ([ẽʒẽˈɲɐw]) refererer til placeringen af stadionet. Det var opkaldt efter den tidligere FIFA-præsident og Internationale Olympiske Komité (IOC)-medlem João Havelange. Havelange døde under OL 2016 i en alder af 100 år. Mellem 2015 og 2017 tillod Rio kommune at Botafogo henviste til stadion, som Estádio Nilton Santos (engelsk: Nilton Santos Stadion). Navnet ærede Nilton Santos, der betragtes som en af de bedste forsvarsspillere i fodboldhistorien, og er medlem af Det 20. Århundredes Verdenshold. Botafogo gjorde et forsøg på at få navneændring officiel, men dette var ikke umiddelbart en succes. I februar 2017 omdøbte byen Rio de Janeiro officielt stadionet til Estádio Olímpico Nilton Santos. Strukturelle problemer i taget blev identificeret i marts 2013, hvilket forårsagede en lukning af stadion grundet reparation. Stadionkapaciteten er beregnet til at være steget til 60.000 til de olympiske lege.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Stadion 3D Oprindelige Projekt

Fodboldstadioner i Brasilien
Etableret i 2007
Sommer-OL 2016
Rio de Janeiro

Estádio Olímpico Nilton Santos


Harmony OS (în limba chineză HongMeng OS) este un sistem de operare pentru dispozitive mobile dezvoltat de Huawei.  Harmony OS este open-source, concurent direct la Google Fuchsia și EMUI, bazat pe microkernel și cu propriul compilator ARK. De asemenea,  va suporta aplicațiile Android și HTML5 existente. Huawei va lansa sistemul de operare pe smartTV și va ajunge pe dispozitive mobile în 2020.

Harmony OS este în dezvoltare din 2017. Versiunea 1.0 a fost lansată pe 9 august 2019, iar versiunea 2.0 a fost lansată oficial în data de 03.06.2021 în cadrul unui eveniment Huawei, unde a fost prezentat pe ceasurile Huawei GT 3 si GT 3 PRO, dar si pe tableta MatePad Pro.Oficialii Huawei afirmă că Harmony OS este mai rapid și mai sigur decât Android sau iOS.

Huawei a înregistrat denumirea Harmony OS la EUIPO (European Union Intellectual Property Office) în Uniunea Europeană și IPO (Intellectual Property Office) în UK. Denumirile anterioare pentru sistemul de operare includ Huawei Ark OS și Ark OS.

Referințe și note

Legături externe
Huawei MATE 30 este seria de telefoane care va avea si primul model cu noul sistem de operare Harmony OS, anuntat chiar astazi de catre compania Huawei
12 Things and Facts To Know About Huawei's Harmony OS
Huawei announces Harmony OS, its new Operating System

Huawei
Sisteme de operare mobile
Sisteme de operare înglobate

Harmony OS


ඉබ්බන්කටුව මහශිලා සුසානය එසේත් නැත්නම් ඉබ්බන්කටුව මෙගාලිතික සුසාන () යනු මාතලේ දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි සංචාරක ආකර්ශණයක් වේ. දඹුල්ලේ සිට කුරුණෑගල කරා දිවෙන මහා මාර්ගයේ කුරුණෑගල දෙසට කිලෝ මීටර් එකහමාරක් පමණ ගොස් දකුණු පසින් ඇති ගුරු පාරේ මීටර් 500 ක් පමණ දුරක් ගිය විට මෙගලිතික යුගයට අයත් මෙම ඓතිහාසික සුසාන භූමිය හමුවේ.ක්‍රි. පූ. 6 වන සියවසේහි විජයාවතරණයත් සමග සිංහල ජාතිය ආරම්භ වූ බවට සැලකුණද, ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගයේදී පවා ශිෂ්ට සම්පන්න මිනිසුන් සිරිලක වාසය කර ඇති බවට මෙම සොහොන් කොත් මගින් සිතා ගත හැකි බැව් ඉතිහාසඥයෝ පෙන්වා දෙති.

මිනිසෙකු මිය යැමෙන් පසු ඔහු ආදාහනය කර ලබා ගත් අළු, මැටි බඳුන්වල තැන්පත් කිරීමට තරම් ඉහළ මට්‌ටමක මිනිස් සමාජයක් එකල සිටි බැව් හෙලිවී ඇත.

මෙගලිතික යුගය ලෙස මානව විද්‍යඥයන් විසින් හඳුන්වනු ලබන්නේ මිනිසා යකඩ භාවිතය ආරම්භ කළ යුගයයි.

ඉබ්බන්කටුවේ මෙගලිතික සොහොන්බිමට සමාන සොහොන් කොත් අනුරාධපුර ගෙඩිගේ, පොන්පරිප්පු කන්දරෝදේ යන ස්‌ථානවල කරන ලද කැනීම්වලදී හමුවී තිබේ. විජය පැමිණෙන්නට පෙර යක්‍ෂ, නාග, රාක්‍ෂ ආදී කණ්‌ඩායම් මෙහි සිටි බව ඔප්පු කිරීමට මේ සොහොන් බිම් කදිම සාක්‍ෂියක් යෑයි කියති.

ක‍්‍රිස්තු වර්ෂ 1920 බි‍්‍රතාන්‍ය පුරාවිද්‍යාඥ හොකාර්ට් විසින් ලංකාවේ ප‍්‍රථම වරට ප්‍රොටෝ ඓතිහාසික සුසාන භූමියක් වශයෙන් මන්නාරම පොම්පරිප්පු සුසානය හඳුනාගන්නා ලදි. මිට අමතර ව යාපනය කන්තරොඩෙයි, කුච්චවේලි කොක්ඇබේ, යාපහුව පින්වැව ගල්සොහොන්කනත්ත, කොන්වැව ආදී ස්ථානවලින් ද මෙවැනි ස්ථාන හමු වි ඇත. මේවා ප‍්‍රධාන මාදිළි විධි 4 ක්ට අනුව ගොඩනංවා ඇත.

 ශිලා මංජුසා සුසාන (Cist Burial)
 වෘත්තාකාර ශිලා කැට සුසාන (Cairn circle Burial)
 ඩොල්මන් (Dolman Burial)
 බරණි සුසාන (Urn Burial) යනුවෙනි.

මීට අමතර ව වෙනත් සුසාන විධි ක‍්‍රම 13ක් පිළිබඳ ව කරුණු අනාවරණය වී ඇත. නමුත් පෙරකී සොහොන් භූමි අතුරින් දඹුල්ල-කුරුණෑගල මාර්ගයේ දඹුල්ලට සැතපුම් 3ක් දුරින් ගලේවෙල මාර්ගයේ පිහිටි ඉබ්බන්කටුව සොහොන් භූමියට හිමිවන්නේ විශේෂ ස්ථානයකි. කාබන් 14 කාලනීර්නයට අනුව මෙය (කි‍්‍ර.පූ. 770-350) අතර කාලපරිච්ජේදය තුල පැවති ඇත. ක‍්‍රිස්තු වර්ෂ 1970 නිශ්චිතව ම හඳුනාගත් මෙම සුසාන භූමිය සම්බන්ධයෙන් ඒවකට පුරාවිද්‍යා කොමසාරිස් ආචාර්ය රාජා ද සිල්වා විසින් මූලික අධ්‍යයනයක් සිදුකල අතර ක‍්‍රිස්තු වර්ෂ 1980 දශකයේ අඟභාගයේ දී පුරාවිද්‍යා පශ්චාත් උපාධි ආයතනය හා ජර්මන් කාවා ව්‍යාපෘතිය යටතේ තවදුරටත් ගවේෂණයට ලක්විය.

මෙම ඓතිහාසික සුසාන භූමිය ප්‍රථමවරට හඳුනාගන්නා ලද්දේ 1970 වසරේදී වන අතර එහි මූලික පර්යේෂණ කටයුතු සිදු කර ඇත්තේ හිටපු පුරා විද්‍යා කොමසාරිස්‌වරයකු වූ ආචාර්ය රාජා ද සිල්වා මහතා විසිනි. සංස්‌කෘතික ත්‍රිකෝණ වැඩ සටහන යටතේ මෙම ස්‌ථානය පර්යේෂණයට ලක්‌වූයේ 1982 වසරේ දීය.

ඉබ්බන්කටුව සුසාන භූමිය හෙක්‌ටෙයාර් 10 ක පමණ පැතිරී තිබෙන අතර, එදා මෙහි 40,000 කට අධික ජනවාස සංඛ්‍යාවක් තිබුණු බවට ඓතිහාසික සාධක මගින් සනාථ වී තිබේ.

මෙම ඓතිහාසික සුසාන භූමිය පිළිබඳව ආචාර්ය මිරැන්ඩෝ ඔබේසේකර මහතා සිය ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාග් ඓතිහාසික උරුමය නමැති ග්‍රන්ථයේ මෙසේ සඳහන් කර ඇත.

"කාමර සහිත සොහොන් ගෙවල් පිළිබඳ ඉතිහාසය ආරම්භ වනුයේ ඉබ්බන්කටුව සොහොන් බිමෙනි. එකම පවුලක හෝ එකම කුලයක කිහිප දෙනකුගේ භෂ්මාවශේෂ එකම සොහොන් ගැබක තැන්පත් කර ඇති ආකාරය ආදර්ශවත්ය. මෙම භෂ්මාවශේෂ තැන්පත් කර ඇත්තේ ඒ සඳහාම විශේෂයෙන් නිපදවා ඇති සොහොන් "කළ ගෙඩි" භාවිත කරමිනි. එක් කාමරයක් ඇති සොහොන්, කාමර දෙකක් ඇති සොහොන් මෙන්ම කාමර කිහිපයක් ඇති සොහොන්ද මෙම සුසාන භූමියේ දැකගත හැකියි. කාමර කිහිපයක් සහිත ලොකු සුසාන ගෙවල් ඉහළ පන්තියේ ඒවා විය හැකිය.

"යම්කිසි රටක ජනතාවගේ සංස්‌කෘතික තත්ත්වයන් නිසි පරිදි අවබෝධ කර ගත හැක්‌කේ ඔවුන්ගේ සුසාන තුළින් යයි පැවසීම සාධාරණය. එවකට සමාජයේ තත්ත්වය මැනැවින් අවබෝධ කර ගත හැක්‌කේ ඒ සමාජයේ මිනිසුන් මිහිදන් කළ ස්‌ථාන හා ඒ වටාපිටාව මගිනි. සංස්‌කෘතික ත්‍රිකෝණ වැඩසටහන යටතේ ඉතා පුළුල්, සමීක්‍ෂණ, ගවේෂණ හා පර්යේෂණවලට භාජනය වූ ඉබ්බන්කටුව සුසාන භූමියෙන් හෙළිවන විසිතුරු ඉතිහාසය රාමායණයේ වාල්මිකී මුනිවරයා සඳහන් කර ඇති අති ශ්‍රේෂ්ට සිංහල සමාජය නොවේද?

සුසානයේ ඇති අනෙක් වැදගත්කම වන්නේ මිනිස් අවශේෂ තැන්පත් කර ඇති මංජුසා හා බරණිවලට යාබඳව කුඩා මැටිබඳුන් තුළ මළගිය පුද්ගලයා භාවිත කල භාණ්ඩ තැන්පත්කර තිබීම ය. ඉබ්බන්කටටුව සුසානයෙන් පමණක් එ වැනි වළං 180ක් හා වළං කැබලි 14,000 පමණ හමු වී ඇත. ඒවා තුළ තිබී සුවඳ විලවුන්, පබළු, තඹවලින් නිමකරන ලද මිලිමීටර් 190 දිගැති අඤ්ජන කුරු, ලෝහ පළඳනා, සතත්ව ඇටකටු, ඇත්දල වලින් සකසන ලද භාණ්ඩ, ඊ හිස්, යකඩ කැබැලි වැනි කෘති රාශියක් අනාවරණය වී ඇත. සුසානයෙන් හමු වී ඇති පබළු වර්ග වලින් වැඩි ප‍්‍රතිශතයක් කානිලියන්, ඇගේට්, ඛනිජ වර්ගවලින් නිමවා ඇත. උක්ත ඛනිජ වර්ග මෙරට නොමැති අතර පැහැදිලිව ම ඒවා වයඹදිග හෝ නැගෙනහිර ඉන්දියාවෙන් ආනයනය කර ඇති බව ඔස්මන්ඞ් බෝපේආරච්චිගේ මතයයි. ඇත්දළ, පබළු, රන් ආලේප කරන ලද පබළු ඇටයක් මෙන්ම පබළු මාල හමු වී ඇත. ප‍්‍රභූවරයකුට අයත්යැයි උපකල්පනය කළ හැකි රත්රන් සිරස් පටියක් පවා මෙහි දි හදුනාගෙන ඇත. ඊජිප්තුවේ, මෙසපොතේමියාවේ ඉන්දු නිම්නය වැනි ශිෂ්‍ටාචාර වාසි කාන්තාවන් ස්වකීය ඇහි බැමි යට අක්ාන ආලේප කිරීම සඳහා භාවිත කරන තඹ කුරූවලට සමාන තඹකූරු ලැබී ඇත. මේවා දක්ෂිණ භාරතයේ කොහිල් (Kohil) නම් තඹ කූරූවලට සමාන බව පැවසේ එ පමනක් නොව ඉබ්බන්කටුවේ වැඩිදුරටත් පවත්වන ලද පර්යේෂණවලට අනුව එහි වාසිහූ කඳුකරයේ බහුලව ඇති ෆෙල්ස්පාර්, මිනිරන්, ඇම්නෙස්තර් වැනි ඛනිජවර්ග භාවිත කළ බවට අනාවරණය වී ඇත.

මෙම සොහොන් බිමේ භෂ්මාවශේෂ තැන්පත් කර තිබූ බඳුන්වල තිබුණු අක්‍ෂර කියවා බැලූ ආචාර්ය සෙනරත් පරණවිතාන මහතා පවසා ඇත්තේ මේ අක්‍ෂර ඉන්දියාවේ මොහෙන්ජොදාරෝ හරජපා ශිෂ්ටාචාරයෙන් සොයා ගත් මැටි පුවරුවල අක්‍ෂරවලට සමීප බවක් දක්‌නට ඇති බවයි.

thumb|ඉබ්බන්කටුව මහා ශිලා සුසානභූමි පිවිසුමේ සකස්කර ඇති නාම පුවරුව.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 ඉබ්බන්කටුව
 ඉබ්බන්කටුව වැව

මාතලේ දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

ඉබ්බන්කටුව මහශිලා සුසානය


Uruk Hai, Tolkien'in Orta Dünya Evreninde ork/goblin kırması ırka verilen ad.

Morgoth'un buyruğuyla Sauron orklar ile goblinleri melezleyerek ilk Uruk-Hai ırkını yarattı. Bu yöntem daha sonra Yüzük Savaşı döneminde Saruman tarafından tekrarlandı, böylece Saruman kendi melez ırkını yaratmıştır. Ancak Saruman'ın melez ırkı, Sauron'un eskiden ürettiği Uruk-hai ırkına oranla çok daha fazla insana benzemektedir. Kitabın yazarı J. R. R. Tolkien, bu konu hakkında şunları söylemiştir;

"Şüphe yok ki ileride Üçüncü Çağ'da Saruman bunu yeniden keşfetti, veya kitaplardan öğrendi, ve efendi olma şehveti onu buna, en kötü işini yapmaya sevketti: Orkları ve goblinleri melezlemek. Neticede, şeytanî, büyük Adamorklar ve güvenilmez, aşağılık Orkadamlar türetti."

Uruk-Hai ırkı insanlarla aynı boydadır ve insanlar kadar uzun saçları vardır. Orklara oranla çok daha güçlü zırhlar kullandılar ve kalkan, kılıç konumunda çok daha üstündüler. Uruk-Hai'ların bu özelliği Orta Dünya'da onları en tehlikeli ırk yapmıştır.

Saruman'ın yenilişinin ve yüzüğün ateşe atılmasından sonra orklar ve goblinler Orta Dünya'da varlıklarını sürdürmesine rağmen, Uruk-Hai ırkı yok olmuştur. Çünkü Uruk-Hai'lar kendi kendilerine üreyebilen bir ırk değildir, ancak ork ve goblinlerin melezlenmesi sonucu ortaya çıkıyorlardı, bunu yapabilecek kötü güçler de ortadan kaldırılmıştı.

Orta Dünya ırkları
Orklar

Uruk-hai


Apandiku ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Alutaguse (bis 2017 Mäetaguse). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands.

Das Dorf hat 37 Einwohner (Stand 1. Januar 2011).

Einzelnachweise

Ort in Estland
Alutaguse

Apandiku


Parkerization can refer to:
Parkerization (metallurgy), a method of protecting a steel surface from corrosion and increasing its resistance to wear
Parkerization (oenology), the widespread stylization of wines to please the taste of influential wine critic Robert M. Parker, Jr.

Parkerization


29 o veintinueve puede referirse a:

 Veintinueve, el número natural.
 El año 29 d. C.
 El año 29 a. C.
 El día 29 de cada mes (excepto febrero).

29 (desambiguación)


කංචන විජේසේකර, (, ; උපත 27 අප්‍රේල් 1982) යනු ශ්‍රී ලාංකික දේශපාලඥයෙක් වන අතර වත්මන් විදුලිබල හා බලශක්ති අමාත්‍ය වේ. විජේසේකර මාතර දිස්ත්‍රික්කය සඳහා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පොදුජන සන්ධානය නියෝජනය කරමින් ශ්‍රී ලංකා පාර්ලිමේන්තුවේ මන්ත්‍රීවරයෙක්.
ඔහු හිටපු කැබිනට් අමාත්‍ය මහින්ද විජේසේකරගේ පුත්‍රයාය.

ආශ්‍රිත ලිපි
ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන පවුල් ලැයිස්තුව

සටහන්

මූලාශ්‍ර

1982 උපත්
ශ්‍රී ලාංකික දේශපාලනඥයෝ
ජීවමාන ජනයා

කංචන විජේසේකර


Anisomeria, manji biljni rod iz prodice kermesovki. Postoje četiri priznate vrste, sve su endemi iz Čilea.

Vrste
 Anisomeria coriacea D.Don
 Anisomeria densiflora H.Walter
 Anisomeria fruticosa Phil.
 Anisomeria littoralis (Poepp. & Endl.) Moq.

Izvori

Kermesovke

Anisomeria (Plantae)


Ekvator Ginesi ya da resmî adıyla Ekvator Ginesi Cumhuriyeti, Afrika kıtasında Atlantik Okyanusu kıyısında bulunan bir ülke. Sahraaltı Afrikasında yer alan ülke, kıtanın en küçük ülkelerinden biridir. Ülke anakara ve adalar olmak üzere iki ayrı bölümden oluşmaktadır. Ülkenin Mbini olarak adlandırılan anakarası kuzeyde Kamerun, güneyde ve doğuda Gabon ile komşu konumdayken, batıda Atlas Okyanusu bulunmaktadır. Anakaranın güneybatısında Gabon açıklarında bulunan Annobón adası Ekvator çizgisinin 156 km güneyinde yer alırken, ülkenin başkenti Malabo'nun da bulunduğu Bioko adası anakaranın kuzeybatısında Kamerun açıklarında yer almaktadır. Kıyıya yakın bölgelerde bulunan Corisco, Elobey Grande ve Elobey Chico adaları da ülkeye aittir. Atlas Okyanusu üzerinde bulunan São Tomé ve Príncipe ile de ülkenin deniz sınırı mevcuttur.

Ülke ismi
Ülke Ekvator'a yakın bir konumda bulunmaktadır. Ülkenin isminde bulunan Gine bir Tuareg kelimesi olan aginaw sözcüğünden gelmekte olup, sözcük siyahi anlamına gelmektedir. Bu kelimeden yola çıkarak ülke ismi Ekvator'da siyahilerin yaşadığı ülke anlamında kullanılmaktadır.

Coğrafya

Afrika kıtasının en küçük ülkelerinden biri olarak ülke 28.051 km²'lik bir alana yayılmış durumdadır. Bu alanlardan 26.000 km²'si anakarayı oluştururken, geri kalan yüzölçümü adaları kapsamaktadır. Adalar içerisinde de Bioko 2017 km² ile en büyük ada konumundadır.
Mbini anakara kıyıdan başlayarak iç kesimlerde 1.200 m'ye kadar çıkan yükseltilere ulaşmaktadır.

Ülkenin 296 km'lik bir kıyı şeridi mevcut olup, diğer ülkelerle olan kara sınırının toplamı, 350 km'si Gabon, 189 km'si de Kamerun ile olmak üzere 539 km'dir.

İklim
Ülkeye bağlı adalarda tropikal yağmur ormanları iklimi hakim olup, yağmurun en fazla yağdığı dönem Ekim ayıdır. Anakara üzerinde ise çoğu zaman kuru, kapalı ve rüzgarlı bir hava hakimdir.

Adalarda var olan yağmur ormanları goril, şempanze, leopar ve orman filleri gibi birçok vahşi hayvana ev sahipliği yapmaktadır. Anakara kıyı kesiminde bataklıklar ve sık ormanlar görülmekte olup, adalarda ve özellikle de Bioko adasında var olan ormanlık alanlar tarım alanlarına dönüştürülerek tarım yapılmaktadır.

Nüfus
Ekvator Ginesi, Afrika kıtası üzerinde bulunan ülkeler içerisinde bir etnik grubun genel nüfus içerisinde çoğunluğu bu kadar yüksek oranda oluşturduğu nadir ülkelerden bir tanesidir. Ülke içerisinde Fang etnik grubu %85,7  ile nüfusun dörtte üçünden daha fazla bir bölümünü oluşturmaktadır. Fanglar'dan sonra en kalabalık topluluğu Bubiler oluşturmaktadır. Bioko adasında, dağlık iç kesimlerinde çoğu kolay ulaşılamayan köylerde yaşayan Bantu grubuna dahil Bubiler, ülke nüfusunun %6,5 'ini meydana getirmektedir. Günümüzde bu bölgelerde de Fangların ağırlığının hissedilmesi ile oranları gün geçtikçe düşen Bubiler, bir dönem ülkenin %20'sini oluşturmaktaydı. Özellikle ülkeyi diktatör bir rejim ile yöneten Francisco Macías Nguemas döneminde Bubiler, etnik kimliklerinden dolayı yaşadıkları sıkıntılar nedeniyle başka ülkelere göç etmişlerdir.

Ülkenin toplam nüfusu hakkında net bir bilgi mevcut değildir. Ülkenin hükûmeti resmi sitelerinde nüfusu 1.622.000 kişi (2010 verileri) olarak açıklarken, Dünya Bankası 720.000 kişi (2011 verileri), Almanya Dışişleri Bakanlığı resmi internet sitesi 693.000 kişi (2010 verileri) ve CIA The World Factbook sitesi ise 1.679.172 kişi olarak açıklamıştır. (Temmuz 2022 tahmini verileri)

Ekvator Ginesi genç bir nüfusa sahip olup, 2020 tahmini verilerine göre %58,67'si 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %3,92'si 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %38,73 (erkek 164.417/kadın 159.400)
15-24 yaş: %19,94 (erkek 84.820/kadın 81.880)
25-54 yaş: %32,72 (erkek 137.632/kadın 135.973)
55-64 yaş: %4,69 (erkek 17.252/kadın 22.006)
65 yaş ve üzeri: %3,92 (erkek 13.464/kadın 19.334)

Şehirde yaşayanların oranı 2022 verilerine göre %74 olan ülkede, nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %3,50 düzeyindedir.

Din
İspanya'nın ülkede sömürge döneminden sonra bıraktığı özelliklerinden bir tanesi de dini olmuştur.  Ekvator Ginesi halkının %87'si katolik hristiyan inancına mensuptur. Nüfusun %5'i protestan hristiyan iken, ülkede 1.000 civarında Yehova'nın Şahitleri 'ne inanan bir grup vardır. Yerel dinlere inananların oranı hemen hemen yok denecek kadar az bir konumdadır.

Dil
Ekvator Ginesi, tam bağımsız bir devlet statüsü konumunda olmayan Sahra Demokratik Arap Cumhuriyeti ile birlikte Afrika kıtasında resmi dili İspanyolca olan iki ülkeden bir tanesidir. Ülkenin çoğunluğu tarafından bu dil konuşulmasa da, ülkede eğitimler İspanyolca olarak verilmektedir.

Ülke içerisinde nüfusun %80'i Bantu grubuna dahil Fang dilini konuşuyor olsa da, ülkenin anayasada da belirtildiği gibi resmi dili İspanyolca (Ekvator Gine İspanyolcası) ve Fransızca olarak belirlenmiştir.  Ülke 2006 yılından bu yana Portekizce Konuşan Ülkeler Topluluğu içerisinde gözlemci statüsüne sahiptir. Bu durumdan dolayı ve ayrıca ülkesinin bu topluluğa tam üye olabilmesi adına 2010 yılında Ekvator Ginesi devlet başkanı Portekizce dilini de ülkesinin resmi dillerinden bir tanesi olarak görmek istediğini açıklamış ancak 2012 yılına kadar konu ile ilgili ciddi adımlar atılmamıştır. Ülke bu yönde atımlar atmamasına rağmen 2012 yılında topluluğa tam üye olabilmek için başvuruda bulunmuş, ancak Portekizcenin resmi dil olmaması ve insan hakları ile demokraside ilerlemeler kaydedilemediği için üyelik başvurusu kabul edilmemiştir.
Ülkede resmi dillerin yanı sıra 14 farklı yerel dil konuşulmaktadır.

Ülke 1997 yılında bu yana Frankofon Devletler Topluluğu üyesi konumundadır.

Eğitim
Ülke eğitim sisteminde devletin neredeyse yok denecek kadar az katkısı bulunmaktadır. Devlet okullarının olmadığı Ekvator Ginesi'nde misyoner dini okullar ile İspanyol özel okullar mevcuttur. Geçtiğimiz dönemlerde içerisinde İspanya ve Fransa kültür merkezlerinin de bulunduğu ülkenin ilk üniversitesi başkent Malabo'da açılmıştır. Anakara şehirlerinde Bata'da da ayrıca İspanya kültür merkezi mevcuttur.

Ülke genelinde UNESCO verilerine göre okuma yazma oranı %93 dolaylarındadır. Bu oran Sahraaltı Afrika bölgesinde yer alan ülkeler içerisinde en yüksek oranı teşkil etmektedir.

Tarih
Bugün Ekvator Ginesi olan ülke toprakları ilk olarak 16. yüzyıl başlarında Portekiz tarafından Fernando Póo ismi ile elde edilmiştir. 1778 yılında Portekiz bölgeden İspanya lehine çekilerek, İspanya'nın Sahraaltı Afrika'sındaki tek sömürge ve koloni sisteminin kurulmasının önünü açmıştır. İspanya her ne kadar 19. yüzyılda Bioko adasında Plantasyon kursa da, bölgenin kolonileşmesine ve sömürge sisteminin kurulmasına 1926 yılında başlamıştır ve 20. yüzyıl başlarında Mbini, Bioko ve Annobón adalarının oluşturduğu İspanyol Gine Körfezi Toprakları (Territorios Españoles del Golfo de Guinea) kolonisi kurulmuştur.

Bölge 1963 yılında Ekvator Ginesi (İspanyolca: Guinea Ecuatorial) adı ile özerkliğini kazanmış, 12 Kasım 1968 tarihinde ise bağımsızlığına kavuşmuştur. Bağımsızlık ilanından üç hafta önce Francisco Macías Nguema ülkenin devlet başkanı olarak seçilerek göreve başlamıştır.

1968 baharında ülke içerisinde yaşanan huzursuzluklar anayasanın askıya alınmasına ve devlet başkanı Nguema'nın ülkeyi diktatör bir rejim ile yönetmesine olanak sağlamış, bu rejim Afrika kıtasının en kanlı rejimlerinden biri olmuştur. Bu rejim esnasında ülke nüfusun üçte biri yurt dışına kaçmış, binlerce kişi de rejim yanlıları tarafından öldürülmüştür. 4 Ağustos 1973 yılında oluşturulan yeni anayasanın yürürlüğe girmesi ile o güne kadar özerk bölgeleri oluşturan Bioko ve Rio Muni üniter devletin bir parçası haline getirilmiştir.

3 Ağustos 1979 yılında Francisco M. Nguema yeğeni Teodoro Obiang Nguema Mbasogo tarafından tahttan indirilerek öldürülmüştür. Bu olay sonrası ülkenin başına geçen Nguema Mbasogo her ne kadar dış dünya ile ilişkileri düzeltse de diktatör rejimini sürdürmüştür ve günümüzde de sürdürmeye devam etmektedir.

Siyaset
Ülke anayasasında ülkenin yönetim şeklinin parlamenter demokrasi olarak belirtmesine rağmen, ülke diktatör bir rejim ile yönetilmektedir. Devlet başkanı Mbasogo tüm ülkedeki karar mekanizmalarının başında bulunmaktadır. Analistler ülkenin Kleptokrasi düzeni ile yönetildiğini söylemekte ve ülkenin dünya üzerindeki en yozlaşmış sistemlerden birine sahip olduğunu ifade etmektedirler.
1991 yılında yapılan anayasa değişikliği ile devlet başkanı yedi yıllık bir süre için seçilmektedir. Devlet başkanının başbakanı, yargı mensuplarını atama yetkisi vardır, ayrıca silahlı kuvvetlerin en üst kademesinde bulunmaktadır.

Kolluk kuvvetleri
Ülkenin resmi olarak 2.500 kişilik bir ordu mensubu vardır. Bu sayının yarı askeri personel ile belirsiz bir oranda arttırıldığı ifade edilmektedir. Ülkenin polis birimleri İsrail tarafından eğitilmektedir. Ülkenin kıyı kesiminde özellikle gerçekleştirilmeye çalışılan birkaç başarısız darbe girişimi nedeniyle radarlar bulunmaktadır. Bu radarların ve kıyı emniyeti botların bakımları İsrail tarafından sağlanmaktadır.

Parti
Ülkede Partido Democrático de Guinea Ecuatorial (PDGE) partisinin egemenliği vardır. Ülke her ne kadar çoklu bir parti sistemine sahipse de, iktidardaki Partido Democrático de Guinea Ecuatorial partisi yıllardır tek başına ülkeyi yönetmektedir. 1991 yılına kadar başka partilerin kurulmasına izin verilmeyen yasa, bu yılda yapılan değişiklikle kaldırılmış ve tek parti düzeninden çoklu bir sisteme geçiş gerçekleştirilmiştir. Bu süreçten sonra her ne kadar birçoğu iktidar partisinin şubesi olarak kurulan partiler olsa da, CPDS ve Unión Popular gibi muhalefet partileri mücadelelerini sürdürmektedir.

Dış politika

Ekvator Ginesi 1968 yılından bu yana Birleşmiş Milletler'e üye ülke konumundadır. Ülkenin Dünya Ticaret Örgütü'nde gözlemci statüsü ile üyeliği mevcuttur.

Ülke genel olarak dış politika çerçevesini diğer komşu ülkeler ile iyi ilişkiler ve uluslararası tanınma olarak belirlemiştir. Nijerya ile var olan deniz sınırı sorunu 2000 yılında çözüme kavuşturulmuş. Ülke özellikle Kamerun ve Gabon'dan gelen yasadışı sınır geçişlerini engellemek adına bu ülkeler ile işbirliği içerisinde bulunmaktadır.
Ülkenin bağımsızlık öncesi bağlı bulunduğu İspanya ile ilişkileri gergin bir düzeydedir. Ekvator Ginesi, İspanya'nın, ülke içerisinde yaşanan rejim nedeniyle kaçan binlerce kişiyi kabul etmesini kabul etmemektedir. İspanya'da ülkede var olan rejim nedeniyle Ekvator Ginesi'ne mesafeli yaklaşmaktadır. Devlet başkanı Mbasogo'nun 2006 yılında gerçekleştirdiği İspanya ziyaretinde ne kral I. Juan Carlos ne de başbakan José Luis Rodríguez Zapatero tarafından görüşme isteği gelmediği için ziyaretini yarıda keserek ülkesine geri dönmüştür.

Ülke içerisinde Avrupa Birliği üyesi sadece üç ülkenin (Almanya, İspanya, Fransa) konsolosluğu bulunmaktadır. Avrupa Birliği ülkede demokrasi ve insan hakları yönünde sorunlar olduğu gerekçesiyle genel olarak yatırım yapmamakta ve ülkeye kalkınma adına destek vermemektedir.

Ülkenin Gine Körfezi açıklarında var olan petrol rezervleri nedeniyle Amerika Birleşik Devletleri ile iyi ilişkiler içerisinde bulunmakta olup, sadece bu ülke vatandaşlarına ülkeye vizesiz giriş imkânı tanınmaktadır.

Haziran 2011 tarihinde gerçekleştirilen 17. Afrika Birliği toplantısı başkent Malabo'da gerçekleştirilmiştir.

İdari yapılanma

Ülke anakara ve adalar olmak üzere iki bölgeden, bölgeler ise toplamda yedi adet ilden oluşmaktadır.

Bölgeler

İller

Şehir
Ülkenin en büyük şehri anakara üzerinde bulunan Bata şehridir. Ada üzerine kurulu olan başkent Malabo ülkenin en büyük ikinci şehri konumundadır. Ülkede devlet başkanı Mbasogo'nun iç kesimde kalan doğum bölgesine ileride de ülkenin başkenti ve yeni yönetim merkezi olarak da görev yapması planlanan Oyala ismi ile yeni bir şehir kurma çalışmaları yürütülmektedir. Ülkenin 2005 tahmini verilerine göre en büyük beş şehri şu şekilde sıralanmaktadır:
Bata (173.046), Malabo (155.963), Ebebiyín (24.831), Aconibe (11.192) ve Añisoc (10.191)

Ekonomi
Ülke ekonomisi bağımsızlık öncesi dönemde önemli ölçüde kakao bitkisine bağlı bir konumdaydı. Afrika kıtasının bu küçük ülkesi, kakao ihracatı ile 1959 yılında Afrika'da kişi başına düşen en yüksek GSMH rakamına sahipti. 1998 ile 2002 yılları arasında ülkede GSYH yılda ortalama %24 büyümüş, 2007 yılında kişi başı düşen millî gelirin 15.000$ üstüne çıkarak bu alanda Afrika kıtasının en iyi konumda olan ülkesi konumuna yükselmiştir.
Ülkenin Gine Körfezi açıklarında 1996 yılında petrol rezervlerinin keşfedilmesi ile ülkenin gelirlerine yeni bir kalem eklenmiştir.
2004 yılı itibarıyla Ekvator Ginesi, Sahraaltı Afrika ülkeleri arasında üçüncü büyük petrol üreticisi konumundadır.

Nüfusun çoğunluğu ziraat ile uğraşmakta ve çeşitli meyve, sebze ve tahıl üretilmektedir. Ülke ekonomisinin yükünün büyük bir kısmını Fernando Po bölgesi karşılamaktadır. 1980'lerde burada yıllık birinci sınıf kakao üretimi 50.000 ton civarındaydı. Rio Muni'de yılda 2700 ton kakao yetiştirilir. Rio Muni'nin kahvesinin, tropikal kerestesinin ehemmiyeti giderek artmaktadır. İhraç ürünlerinin en önemlisi kakaodur. Dış ticâretinin % 75'i İspanya ile yapılmaktadır. İspanya, Ekvator Ginesi'nin kakaosuna dünyâ pazarlarında ödenen fiyatın iki katını ödemekte, daha az gümrük vergisi tatbik etmektedir.

Ülkenin denize kıyısı olmasına rağmen, hiçbir şekilde deniz balıkçılığı yapılmamaktadır. Ülkede gerçekleştirilmeye çalışılan darbelerin çoğunun denizden gelmesinden dolayı, bu alanda faaliyet hemen hemen bitme noktasına gelmiş, tüm torbalı balık ağları karaya yakın bölgelere konuşlandırılmıştır. Malabo limanında hala eski dönemlere ait tahtadan tekneler görülebilmektedir.

Turizm
Ülkede çok sık bir şekilde polis kontrol noktaları bulunmaktadır. Ülke içerisinde seyahat etmek, yolların kontrol nedeniyle kapalı ya da var olanların çok bozuk bir konumda olmasından dolayı çok zor bir olanaktır. Turist dahi olsa ülkede fotoğraf çekilmesi pek kabul görmeyen bir davranış olup, dürbün bulundurma yetkisi sadece askeri personelde olduğu için sivil kişilerin dürbün kullanması yasaktır.

Ulaşım

Ülke genelinde karayolu ulaşımı, bozuk ya da olmayan yollara nedeniyle zor gerçekleştirilebilmektedir. Her ne kadar fiziksel olarak üstyapı ve altyapılar sık sık yenilense de, özellikle yağmur dönemlerinde bozulmalar kısa sürede gerçekleşebilmektedir. Ülke genelinde 2.800 km'lik karayolu bağlantısı bulunmaktadır.

Ülke genelinde altı adet havaalanı bulunmasına rağmen en önemlisi başkent Malabo'da bulunan Malabo havaalanıdır (Malabo International Airport). Buradan uluslararası düzeyde Almanya, Fransa, İspanya, Gabon, Etiyopya, Benin, Angola, Kamerun ve Nijerya gibi ülkelere uçuşlar düzenlenmektedir. Yurt içi uçuşlarda Malabo ile Bata arası 35 dakika sürmekte olup, bilet satışları sadece alanlarda yapılabilmektedir

Ülkede demiryolu ağı bulunmamaktadır.

Kaynakça

Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler
Orta Afrika ülkeleri
Portekizce konuşan bölgeler ve ülkeler

Ekvator Ginesi


Les artères temporales profondes sont deux artères crâniennes : l'artère temporale profonde antérieure et l'artère temporale profonde postérieure.

Trajet

Les artères temporales profondes naissent de l'artère maxillaire. Elles suivent un trajet vertical ascendant entre le muscle temporal et le péricrâne.

Elles s'anastomosent avec l'artère temporale moyenne.

L'artère temporale profonde antérieure communique avec l'artère lacrymale  au moyen de petites branches qui perforent l'os zygomatique et la grande aile de l'os sphénoïde. Elle peut également communiquer avec l'artère ophtalmique.

Zone de vascularisation
Les artères temporales profondes vascularisent le muscle temporal.

Aspect clinique
Les artères temporales profondes peuvent être atteintes d'artérite à cellules géantes qui peut être diagnostiqué en utilisant l'imagerie par résonance magnétique.

Voir aussi
 Nerf temporal profond

Notes et références

Liens externes

temporale profonde

Artère temporale profonde


As Forças da Liberdade e Mudança (FFC,  também Aliança pela Liberdade e Mudança,  e Declaração de Liberdade e Mudança; ) é uma ampla coalizão política de coalizões civis e rebeldes de grupos sudaneses, incluindo a Associação de Profissionais Sudaneses, Iniciativa Não à Opressão contra as Mulheres, MANSAM, Frente Revolucionária do Sudão, Forças de Consenso Nacional, Chamada do Sudão, Associação Sindicalista, e os comitês de resistência sudaneses, criados em janeiro de 2019 durante os protestos sudaneses de 2018–19. O FFC elaborou uma "Declaração de Liberdade e Mudança" e uma "Carta de Liberdade e Mudança" que pedia a remoção do presidente Omar al-Bashir do poder, o que ocorreu após vários meses de protestos, com golpe sudanês de abril de 2019.  O FFC continuou coordenando as ações de protesto e, em julho de 2019, negociou um plano de compartilhamento de poder com o Conselho Militar de Transição (CTM) para uma transição à democracia. O acordo foi assinado em 17 de julho de 2019.

Criação e composição
Os protestos sudaneses de 2018-19 já duravam várias semanas, quando uma ampla gama de coalizões civis e rebeldes de grupos sudaneses, incluindo a Associação de Profissionais Sudaneses, Iniciativa Não à Opressão contra as Mulheres, MANSAM, Frente Revolucionária do Sudão, Forças Nacionais de Consenso, Sudão Call, a Associação Sindicalista, e os comitês de resistência sudaneses, redigiram e assinaram uma "Declaração de Liberdade e Mudança" e uma "Carta de Liberdade e Mudança" na qual pediram ao presidente Omar al -Bashir a ser removido do poder. A aliança de grupos que apoiam a carta passou a ser conhecida por vários nomes semelhantes, incluindo a aliança "Forças pela Liberdade e Mudança". A declaração de 1 de janeiro de 2019 foi assinada por 22 organizações no total.

Em agosto de 2019, Rosalind Marsden afirmou que, embora as mulheres e os jovens sudaneses tenham desempenhado um papel importante na Revolução Sudanesa, elas foram "em grande parte excluídos dos órgãos de tomada de decisão do FFC".

Formalização em novembro de 2019
Em 4 de novembro de 2019, a organização anunciou uma nova estrutura formal de cúpula, composta por um Conselho Central, um Conselho de Coordenação e um Conselho Consultivo. O Conselho Central é o órgão "político supremo"; o Conselho de Coordenação tem poderes executivos; e o Conselho Consultivo "controlará e aconselhará" o Conselho Central. O Conselho Central e o Conselho Consultivo incluem representantes dos maiores signatários da Carta da Declaração de Liberdade e Mudança, enquanto o Conselho Consultivo inclui representantes de todos os signatários.

 Conselho Central

 Conselho de Coordenação

Papel nas mudanças políticas de 2019
Ao longo do primeiro semestre de 2019, a articulaço apoiou ações contínuas de desobediência civil pacífica em massa, especialmente protestos de rua de massas por vários meses. Em abril de 2019, forças militares se rebelaram contra al-Bashir e o prenderam no golpe de estado sudanês de 2019.

As Forças pela Liberdade e Mudança continuaram coordenando as ações de protesto, antes do massacre de Cartum em 3 de junho pelas Forças de Apoio Rápido e após o massacre. Em julho e agosto de 2019, negociou um plano detalhado de compartilhamento de poder com o Conselho Militar de Transição (CMT) para uma transição sudanesa para a democracia. Em 20 de agosto de 2019, o CMT transferiu o poder para o Conselho de Soberania formado por cinco civis nomeados pelo FFC, cinco militares escolhidos pelo CMT e um civil, Raja Nicola, escolhido de comum acordo entre o FFC e o TMC.

Partidos políticos fundados em 2019
Organizações fundadas em 2019
Organizações da Revolução Sudanesa

Forças pela Liberdade e Mudança


Murray Neal Wier (Grandview, Iowa, 12 de diciembre de 1926-Georgetown, Texas, 6 de abril de 2016) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó una temporada en la NBA, además de jugar en la NBL y la NPBL. Con 1,75 metros de estatura, jugaba en la posición de base.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas con los Hawkeyes de la Universidad de Iowa, en las que promedió 13,4 puntos por partido. En sus dos últimas temporadas lideró la Big Ten Conference en anotación, con 15,1 y 21,0 puntos por partido, respectivamente. Los 21,0 puntos de 1948 supusieron además la mejor marca de toda la División I de la NCAA, siendo la primera vez que se reconocía oficialmente al líder en anotación del país.

Esa temporada batió además el récord de anotación de la Big Ten, con 272 puntos, siendo elegido mejor jugador de la conferencia. Remató la temporada siendo incluido en el primer equipo All-American.

Profesional
Fue elegido en la quincuagésimo sexta posición del Draft de la BAA de 1948 por Fort Wayne Pistons, pero acabó jugando con los Tri-Cities Blackhawks durante dos temporadas, en aquellos años en la NBL, la segunda de ellas con Red Auerbach como entrenador, y ya con la fusión de la liga con la BAA, que dio origen a la NBA. Esa temporada promedió 7,7 puntos y 1,9 asistencias por partido.

En 1950 fichó por los Waterloo Hawks de la NPBL, donde jugaría su última temporada como profesional, quedándose a vivir en esa ciudad, donde fue director deportivo de la Waterloo East High school, durante 38 años, 24 de ellos dirigiendo también al equipo de baloncesto.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Véase también
Anexo:Jugadores más bajos de la NBA de la historia
Anexo:Líderes de anotación de la División I de baloncesto de la NCAA

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Wier en NBA.com
 Ficha de Murray Wier en ultimatenba.com

Baloncestistas de Iowa
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Iowa Hawkeyes
Baloncestistas de los Tri-Cities Blackhawks
Baloncestistas de los Waterloo Hawks

Murray Wier


Gleđevci (Ljubinje, BiH), naseljeno mjesto u općini Ljubinje, BiH
 Gleđevci (Stolac, BiH), bivše naseljeno naseljeno mjesto u općini Stolac, BiH

Gleđevci


Die Bürgerschaftswahl in Bremen 1946 war die erste Wahl zur Bürgerschaft der Stadt Bremen nach dem Zweiten Weltkrieg. Sie fand am 13. Oktober 1946 statt.

Die Wahl fand ausschließlich in der Stadt Bremen statt. Das Land Bremen wurde erst am 21. Januar 1947 mit der Proklamation Nr. 3 gebildet, rückwirkend zum 1. Januar 1947.

Ergebnis
Die Wahlbeteiligung lag bei 85,2 Prozent. Die SPD wurde stärkste Partei und stellte in einer Koalition mit BDV und KPD mit Wilhelm Kaisen weiterhin den Bürgermeister im Senat Kaisen II.

Jeder Wähler hatte je nach Wahlkreisgröße drei bis fünf Stimmen.

Veränderung der Sitze im Vergleich zur am 17. April 1946 durch die Militärregierung ernannten Beratenden Bürgerschaft.

Siehe auch
 Liste der Mitglieder der Bremischen Bürgerschaft (1. Wahlperiode)

Quellen
 Wahlen in Deutschland
 Wahlarchiv der Tagesschau

1946
Bremen Burgerschaftswahl
Amerikanische Besatzungszone

Bürgerschaftswahl in Bremen 1946


Zhoukoudian er et hulesystem i Beijing i Kina, hvor der er gjort mange arkæologiske opdagelser: Det første eksemplar af Homo erectus, kaldet for Pekingmennesket samt knogler fra den store forhistoriske hyæne Pachycrocuta brevirostris. Området er af UNESCO udpeget til verdensarvsområde

Eksperterne har forskellige bud på hvornår Pekingmennesket levede i hulerne: for 700.000 til 200.000 år siden, fra 670.000 til 470.000 år siden og tidligst for 530.000 år siden.

Kilder

Grotter i Kina
Beijing
Kinas historie
Verdensarven i Kina
Urhistorie og forhistorie
Museer i Kina

Zhoukoudian


İlhan Egemen Darendelioğlu (1921 - 19 Kasım 1979), Sarı Basın Kartı sahibi gazeteci, yazar, tarih araştırmacısı.

Mersin'in Tarsus ilçesinin Kürkçüler köyünde 1921 yılında dünyaya geldi. İlkokulu köyünde okudu. Tarsus'ta Çukurova Ortaokulu'nu bitirdi. Adana Erkek Lisesi'nden mezun oldu. Yüksek tahsil için İstanbul'a geldi. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türkoloji Bölümü'nü bitirdi. 1948'de Yeni Bozkurt dergisini yayımladı. 1950'de askere gitti. Askerlik görevini yedek subay olarak tamamladı. Askerlik sonrasında İstanbul'da Türkçe öğretmenliği yaptı. Basın hayatına atıldı. Bayezid'de Toprak Matbaası'nı kurdu. 1954 yılında Toprak isimli mecmuayı yayımlamaya başladı. Bu mecmuayı öldürüldüğü 1979 yılına kadar yayımladı. Öğrenciliğinden beri milliyetçi teşekküllerde çalışan Darendelioğlu, 1965 yılında Türkiye Komünizmle Mücadele Derneği'nin genel başkanlığına seçildi. 1969 seçimlerinde Adalet Partisi'nden  İstanbul milletvekili oldu. Partide milliyetçilerin tasfiyesi üzerine, tasfiye edilenlerin Ferruh Bozbeyli başkanlığında kurdukları Demokratik Parti'nin kurucularından oldu. Bu partinin Adalet Partisi tarafından yutulması üzerine Milliyetçi Hareket Partisi'ne katıldı. MHP İstanbul il teşkilatında görev alarak faal siyasi hayatını sürdürdü.
Değişik gazete ve dergilerde yazar olarak görev ifa eden Darendelioğlu, Bizim Anadolu gazetesinin başyazarlığında bulundu. 19 Kasım 1979 tarihinde yayınlamakta olduğu Toprak dergisinden çıkıp arabasına binerken birden fazla kişi tarafından düzenlenen suikastte çapraz ateş sonucu öldürüldü. Cenazesi doğduğu Kürkçüler köyünde toprağa verildi.

Eserleri
 Türk Milliyetçilerinin Kalemiyle Atatürk, İstanbul: Toprak Yayınları, 1961,  88 s.
 Türkiye'de Komünist Hareketleri  I-II, İstanbul: Toprak Yayınları, Tan Matbaası, 1961-62, 224+224 S; İkinci Baskı: Toker Yayınları,  1979, 607 Sayfa.
 Türk Milliyetçileri Tarihinde  Büyük Kavga, İstanbul:  Oymak Yayınları, 1976, 288, S
 Pazarlar Kanlı İdi Türkiye'de ve Rusyada İki İhtilal Provası, İstanbul: Orkun Yayınları, 1977,  239 s.
 Komünist Nedir Komünist Kimdir ?, İstanbul: Toprak Yayınları, 1979, 80 s.
 Ecevit Marksist mi? Marksistlerin Maşası mı! İşte Belgeleri,  İstanbul: Toprak Dergisi Yayınları, 32 s,+2 s. Fotoğraf
 Ecevit Marksist mi?, İstanbul: Gül Matbaası, 1979, 128 s.
 Türkiye'de Milliyetçilik Hareketleri, İstanbul: Toker Yayınları, 1968, 384 s.

1921 doğumlular
1979 yılında ölenler
Türkiye'deki faili meçhul cinayetler
Suikast sonucu ölen Türk gazeteciler
Suikast sonucu ölen Türk siyasetçiler
TBMM 14. dönem İstanbul milletvekilleri
20. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
Suikast sonucu ölen Türk yazarlar
20. yüzyıl Türk gazetecileri
Türk antikomünistler
TBMM Millî Eğitim, Kültür, Gençlik ve Spor Komisyonu
TBMM Bayındırlık, İmar, Ulaştırma ve Turizm Komisyonu
Resim aranan siyasetçiler
Adalet Partisi mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
Türkiye'de ateşli silahtan ölenler
Tarsus doğumlular
Mersin'de defnedilenler
Türkiye'de öldürülen gazeteciler

İlhan Egemen Darendelioğlu


Os foguetes Le Prieur (em francês "Fusées Le Prieur") foram um tipo de foguete ar-ar incendiário usado na Primeira Guerra Mundial contra balões de observação e dirigíveis. Eles foram inventados pelo tenente francês Yves Le Prieur e foram usados pela primeira vez na Batalha de Verdun em abril de 1916. Devido à grande imprecisão, seu alcance foi limitado a cerca de 115 metros (126 jardas).

Desenvolvimento
O foguete Le Prieur da marca "Ruggieri" fabricado pela "Société Étienne Lacroix Tous Artifices", era essencialmente um tubo de papelão preenchido com 200 gramas de pólvora negra com uma cabeça cônica de madeira envolta em papel tratado com dope aeronáutico ou fita de linho, e tinha uma lâmina de faca triangular inserida em uma ranhura em seu ápice formando uma ponta de lança. Uma vara de madeira de seção quadrada (geralmente de pinho) foi presa ao peixe com cerca de 3,0 metros (9,8 pés) estendendo-se para trás a partir da base do foguete e encaixada confortavelmente em um tubo de lançamento preso aos suportes interplanos da aeronave.

Como os principais oficiais militares franceses expressaram preocupações sobre o risco de incêndio para a aeronave atacante, Yves Le Prieur experimentou pela primeira vez sua arma ao encaixar uma em uma seção curta de uma asa de avião Voisin aparafusada em um automóvel Piccard Pictet (Pic-Pic) (um dos os poucos carros de época com capacidade genuína de 120 quilômetros por hora (75 mph)). Como os testes continuaram com pleno sucesso, a arma logo foi colocada em serviço ativo.

O primeiro disparo ar-solo dessa arma ocorreu em 29 de junho de 1916, quando um avião francês armado com oito foguetes encontrou um acampamento com um grande depósito de forragem alemão e o incendiou.

Método de uso

Os foguetes eram disparados eletricamente dos suportes interplanos que sustentavam as asas dos biplanos por meio de um interruptor no cockpit. O interruptor lançava todos os foguetes consecutivamente. Os foguetes eram geralmente disparados a uma distância de 100 a 150 metros com a aeronave em um ângulo de mergulho inclinado de 45 graus. Quanto mais íngreme o mergulho, mais reta a trajetória e mais preciso o ataque. Os ataques foram feitos na direção do comprimento do balão e contra o vento, o piloto mirando através da mira existente no avião. No entanto, a ignição e descarga de cada foguete não ocorreu imediatamente e um atraso variou ligeiramente de um foguete para outro. Assim, o piloto teve que continuar a manter o alvo na mira e o mergulho continuou até o último foguete ser descarregado.

Ele derrubou com sucesso balões de observação, mas nunca conseguiu derrubar um Zeppelin, embora tenha sido usado para defender o Reino Unido dos ataques dos Zeppelins.

Entre os usuários dos foguetes estavam Reino Unido, França, Bélgica e Alemanha. Depois que os aviões se tornaram equipados com munição traçante e incendiária que eram altamente eficazes contra aeróstatos cheios de hidrogênio, os foguetes foram gradualmente abandonados até 1918. As aeronaves que estavam armadas com os foguetes incluíam o BE2, BE12, Sopwith Baby, Sopwith Pup, Sopwith Camel, Nieuport 11, Nieuport 16, Nieuport 17, SPAD S.VII, SPAD S.XIII e o Farman HF.20/21. Eles geralmente estavam armados com oito foguetes, mas o B.E.12 tinha dez e o SPAD 7 tinha seis.

Ver também
 Rudolf Nebel
 Halberstadt D.II
 Luftstreitkräfte

Ligações externas
 Yves Paul Gaston Le Prieur (1885 - 1963)

Foguetes ar-ar
Armas da França na Primeira Guerra Mundial

Foguete Le Prieur


José Luis Dicenta Ballester (Palma de Mallorca, 24 de septiembre de 1937) es un diplomático español.

Licenciado en Derecho, ingresó en 1966 en la Carrera Diplomática. Ha estado destinado en las representaciones diplomáticas españolas en la República Dominicana, Libia, Francia, Argentina y Estados Unidos. En 1982 fue nombrado director general Jefe del Gabinete del ministro de Asuntos Exteriores y, posteriormente, embajador de España en Perú, en Checoslovaquia y en Colombia. En 1993 pasó a ocupar el puesto de secretario de Estado para la Cooperación Internacional y para Iberoamérica. En 1995 fue designado embajador de España en México y, a continuación, cónsul General de España en Zúrich. De 2001 a 2004 fue cónsul General en Los Ángeles, para pasar a ocupar posteriormente la titularidad de la embajada de España en Italia hasta 2007. En 2009 fue designado secretario general de la Unión Latina. En 2011 ingresó en el Comité de ética del Comité Olímpico Internacional.

En 1976 José Luis Dicenta fue destinado al Consulado General de España en Buenos Aires donde se distinguió junto a otros funcionarios consulares, por su activa labor en favor de los "desaparecidos" de nacionalidad española en ese país. Esta destacada actividad humanitaria  le ha valido diversos reconocimientos, entre ellos el del Senado argentino en 2015.

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Palma de Mallorca
Secretarios de Estado de España
Diplomáticos de España del siglo XX
Diplomáticos de España del siglo XXI
Embajadores de España en Albania
Embajadores de España en Checoslovaquia
Embajadores de España en Colombia
Embajadores de España en Italia
Embajadores de España en México
Embajadores de España en Perú
Grandes cruces de la Orden El Sol del Perú

José Luis Dicenta


Mehmet Hüsamettin Bozok (d. 20 Şubat 1916, İstanbul - ö. 28 Ekim 2008, Balıkesir), Türk yazar, gazeteci ve yayıncıdır.

439 sayıya ulaşan Yeditepe Dergisi'ni yayınladı, Yeditepe Yayınları'nı ve yayınevi adına Yeditepe Şiir Armağanı'nı kurdu ve yürüttü.

Yaşamı
1916'da İstanbul'da dünyaya geldi. Öğrenimini Pertevniyal Lisesi'nden sonra İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi Kimya Mühendisliği bölümünde tamamladı.

İlk yazısı 1936'da İsmail Hakkı Baltacıoğlu'nun Yeni Adam dergisinde yayımlandı<ref name=kim>{{Web kaynağı |url=http://www.kimkimdir.gen.tr/kimkimdir.php?id=5085 |başlık=Kimkimdir sitesi, Hüsamettin Bozok sayfası, Erişim tarihi:28.06.2011''' |erişimtarihi=28 Haziran 2011 |arşiv-url=https://web.archive.org/web/20111029152340/http://www.kimkimdir.gen.tr/kimkimdir.php?id=5085 |arşiv-tarihi=29 Ekim 2011 |ölüurl=hayır }}</ref>. 1936-1941 arasında bu dergide yazı işleri yardımcılığı yaptı.
1930'larda çeşitli dergilerde çevirileri ve eleştirileri yayınlandı. Özellikle tiyatro üzerine denemeleriyle tanındı. Bu arada Posta'da ekonomi muhabirliği, Sarıyer Ortaokulu (1941-1943) ve Haydarpaşa Lisesi'nde (1945-47) öğretmenlik, İskit Yayınları'nın Aylık Ansiklopedisi'nde yöneticilik (1947-51) yaptı. Monografi niteliğinde iki kitap yayınladı: "Emile Zola" (1940) ve  dünya edebiyatından yedi yazarı  incelediği "Portreler''" (1941).

1950'de Yeditepe adlı edebiyat dergisini çıkardı; ismi bu dergi ile özdeşleşti. Daha sonra Yeditepe Yayınlarına başladı. 1954'te yılın en beğenilen kitabına verilmek üzere yayınevi adına Yeditepe Şiir Armağanı'nı ortaya çıkardı. Armağan, 13 yıl boyunca dağıtıldı.

1965-1972 yılları arasında İstanbul Devlet Opera ve Balesi basın müşavirliği'ne getirildi; 1974-1975'te İstanbul Şehir Tiyatroları'nın basın müşavirliğini yürüttü. Meydan Larousse'un ve 1950-1984 Cumhuriyet Ansiklopedisi'nin tiyatro ve opera maddelerini yazdı.

1997 Burhan Felek Basın Hizmet Ödülü ve Sinema Yazarları Derneği (SİYAD) onur ödülünü aldı.

Burhaniye'de 29 Ekim 2008 günü yaşamını yitirdi.  İstanbul'da Silivrikapı Mezarlığı'na defnedildi.

Kitapları
 Emile Zola (1940)
 Portreler (1941)

Kaynakça

20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
1916 doğumlular
2008 yılında ölenler
Silivrikapı Mezarlığı'na defnedilenler
Burhan Felek Basın Hizmet Ödülü sahipleri
İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesinde öğrenim görenler

Hüsamettin Bozok


Rafael Morgan Ríos (Culiacán, Sinaloa) es un político mexicano, fue el Secretario de la Función Pública en el gobierno de Felipe Calderón Hinojosa.

Biografía
Morgan Ríos es Contador público por la Universidad Autónoma de Sinaloa y tiene una maestría en Administración por el Instituto Tecnológico de Estudios Superiores de Monterrey, como contador trabajo largamente en el sector privado; fue director de la Escuela de Contabilidad y Administración de la Universidad Autónoma de Sinaloa y profesor en el ITESM Campus Culiacán. Obtuvo el premio "Gabriel Mancera" por su desempeño como Contador Público por el Instituto Mexicano de Contadores Públicos.

Fue subdirector general en la cadena de supermercados "Almacenes Zaragoza S.A. de C.V." y desde 2006 fue subsecretario de Control y Auditoría de la Gestión Pública de la Secretaría de la Función Pública hasta su nombramiento como Secretario.

Véase también
Gabinete de Felipe Calderón Hinojosa

Referencias

Nacidos en Culiacán
Políticos de Sinaloa
Miembros del Partido Acción Nacional
Alumnado de la Universidad Autónoma de Sinaloa
Instituto Tecnológico y de Estudios Superiores de Monterrey
Secretarios de la Función Pública (México)
Gabinete de Felipe Calderón Hinojosa

Rafael Morgan Ríos


Diclybothriidae este o familie de monogeneeni în ordinul Diclybothriidea.

Genuri
Diclybothrium Leuckart, 1835
Paradiclybothrium Bychowski & Gusev, 1950

Referințe

Polyopisthocotylea

Diclybothriidae


No debe confundirse con el Batallón Garibaldi, denominado en ocasiones como Brigada Garibaldi, igual que ésta.

La XII Brigada Internacional —también conocida como Brigada Garibaldi— fue una de las Brigadas Internacionales que combatieron en defensa de la legalidad republicana contra los sublevados el 17 y 18 de julio de 1936 en la Guerra Civil Española. Debe su nombre a la figura histórica de Giuseppe Garibaldi, héroe nacional de Italia. Estaba formada principalmente por ciudadanos italianos e intervino en numerosas ocasiones durante la contienda, especialmente en la Batalla de Guadalajara (1937) y en la Batalla del Ebro (1938). En la última fase de la guerra, ya como brigada mixta española tras la retirada oficial de los internacionales por orden del gobierno republicano, fue renombrada como 12.ª Brigada Mixta.

Orígenes
Fue la segunda Brigada internacional en ser creada (en un primer momento denominada 2.ª Brigada Internacional). Se fundó en Mahora (Albacete) el día 1 de noviembre de 1936, con la agrupación de los batallones internacionales Garibaldi, Thälmann y André Marty. Se puso al mando del comandante Máté Zalka (alias General Lukács) junto al Coronel Bielov (Karlo Lukanov) como jefe de Estado Mayor y Luigi Longo como Comisario político. Al poco de marchar al frente para frenar el avance de los militares sublevados, Longo fue ascendido a Comisario General Inspector de las Brigadas Internacionales y relevado en la XII por el comunista alemán Gustav Regler.

Historial de operaciones

Primeros combates

Tuvo su bautismo de fuego el 12 de noviembre durante el ataque al Cerro de los Ángeles o "Cerro Rojo" cercano a Madrid, llevado a cabo junto a las brigadas mixtas 2ª y 5ª. Participó en la Defensa de Madrid, relevando a la XI Brigada Internacional en los combates en la Ciudad Universitaria. Hasta el 27 de noviembre, continuó defendiendo sus trincheras, a costa de graves pérdidas. Tras la retirada del frente, se procedió a la reorganización, cedió el batallón Thälmann a la XI Brigada y recibió a su vez el Dabrowski. Continuó su participación en Aravaca y Pozuelo y en la Segunda batalla de la carretera de La Coruña, donde se distinguió en la defensa de Boadilla. A comienzos de enero de 1937, tomó parte en el frente de Guadalajara, donde conquistó Mirabueno y Los Almadrones, sin poder progresar en su avance en el Monte de San Cristóbal. Nuevamente regresó al escenario de la carretera de La Coruña para contraatacar en Majadahonda con éxito. El 6 de febrero de 1937 los sublevados atacaron el Valle del Jarama y todas las Brigadas Internacionales disponibles acudieron a la zona. La XII Brigada, y especialmente el batallón André Marty, tenían la misión de guardar los puentes de Pindoque y Arganda, pero los tiradores de Ifni sorprendieron al batallón en el Puente de Pindoque que perdió muchos efectivos. Se procedió a la reorganización y el General Luckács cedió el mando a Randolfo Pacciardi.

Guadalajara, momento de gloria

Tras las graves bajas en el Jarama, fue enviada nuevamente al Frente de Guadalajara, donde los legionarios italianos del Corpo Truppe Volontarie habían lanzado una ofensiva el 8 de marzo con la intención de encerrar a los republicanos en una bolsa alrededor de Madrid. La brigada fue integrada en la 14.ª División de Cipriano Mera, actuando también la XI Brigada Internacional dentro de la 11.ª División de Líster. El 10 de marzo de 1937 los Llamas negras y los Flechas negras italianos rompieron el frente de la 11.ª División y llegaron hasta Trijueque, pero los alemanes de la XI Brigada Internacional lograron detener el envite. Los interbrigadistas italianos de la XII Brigada también contuvieron el ataque, y algunos soldados entraron en contacto con sus compatriotas italianos, los cuales les confundieron por soldados del Corpo Truppe Volontaire y cayeron prisioneros de los republicanos. Al día siguiente tuvo lugar un contraataque republicano general, con el apoyo de los carros soviéticos T-26. Los alemanes de la Brigada Thälmann lograron reconquistar Trijueque a punta de bayoneta, mientras los italianos del CTV emprendieron una desbandada general.

El 12 de marzo los Garibaldinos reconquistaron el Palacio de Ibarra tras un breve enfrentamiento con los Camisas Negras del CTV. El 18 de marzo las divisiones de Enrique Líster y Cipriano Mera confluyeron sobre Brihuega, culminando con la toma de esta localidad bajo el apoyo de los 70 tanques soviéticos. La actuación de los italianos de la XII Brigada Internacional fue muy destacada durante el contraataque republicano. De hecho, Guadalajara constituyó una importante victoria moral sobre el fascismo italiano para los antifascistas italianos de la XII Brigada Internacional.

Los avatares de la guerra

En junio partió junto a otras Brigadas internacionales al frente de Huesca, para participar en una ofensiva que pretendía tomar la ciudad pero que no tuvo éxito. El informe del líder comunista polaco Karol Świerczewski (conocido en las Brigadas como general Walter), que también intervino en la lucha, decía que el rendimiento de la XII Brigada Internacional no tenía nada que ver con el que habían conseguido durante otras batallas anteriores.

En julio la Garibaldi marchó al Frente de Madrid nuevamente para intervenir en la Ofensiva de Brunete integrada en la 45.ª División Internacional del General Kléber. Aunque la toma de Villanueva del Pardillo auguraba un buen desarrollo, los repetidos intentos de ocupar Villafranca del Castillo acabaron con el repliegue de los 3 batallones italo-españoles, sustitutos del Dabrowski y el André Marty. En agosto y septiembre su partición en la Ofensiva de Zaragoza motivó una importante reorganización de la unidad. En febrero de 1938 realizó un ataque nocturno en la zona de Zalamea y Sierra Quemada, en Extremadura, llegando hasta las cumbres pero debiendo finalmente retroceder. La brigada atravesaba su peor momento, saldado con 1134 bajas, y la jefatura pasó a manos del Mayor de milicias español Eloy Pardinas Quero. El 10 de marzo pasó al Frente de Aragón para intentar frenar la reciente Ofensiva franquista pero tuvo también un elevado número de pérdidas. El 2 de abril el comandante, Eloy Pardinas,  y el comisario de la brigada, Quinto Battistatta (alias Raimondo), fueron capturados y fusilados por el Corpo Truppe Volontaire en Gandesa. La brigada quedó aislada en Cataluña de la zona centro republicana pero pudo aprovechar este importante revés para reorganizarse bajo el mando del italiano Alessandro Vaia (alias Martino Martini).

Para la decisiva batalla del Ebro la brigada se concentró en Ginestar, a primeros de julio. El 27 de julio, se dio la orden de pasar el río, llegando hasta la Venta de Camposines, donde permaneció en reserva hasta el 14 de agosto. Este día, fue enviada a relevar a fuerzas de la 11.ª División en la Sierra de Pàndols. Dos días más tarde, fue lanzada al contraataque contra el Puig del Águila o Cota de la Muerte, cuya cima logró alcanzar al caer la noche. El 15 de agosto, asumió el mando de la brigada el Mayor de milicias Luis Rivas Amat. En el mes de septiembre, el escenario de la lucha se trasladó a los accesos de la Venta de Camposines, donde la brigada sufrió importantes pérdidas en los combates en torno a las cotas 382, 356 y 371 y el Coll del Cosso. El 23 de septiembre, finalmente se procedió a la retirada para repatriar a los combatientes extranjeros.  El 1 de octubre, se formó una nueva 12, esta vez Brigada Mixta formada ya exclusivamente por españoles, y continuando al mando de Luis Rivas Amat. A punto de caer Barcelona, los interbrigadistas que esperaban su repatriación en La Garriga volvieron a reconstituir una embrionaria XII Brigada Internacional, que se fue retirando por la falda Noroeste del Montseny e intentando resistir en Llagostera. El repliegue continuó por la línea de la costa para ganar la frontera.

Organización y estructura

Mandos
Comandantes:

Jefes de Estado Mayor:

 Karlo Lukanov (Bielov) (1 de noviembre de 1936 - 11 de febrero de 1937)
 Felice Platone (27 de mayo - 4 de agosto de 1937) — Baja por enfermedad.
 François Bernard (4 de agosto - 20 de octubre de 1937) — Pasó a asumir el mando de la Brigada.
 José López Gento (21 de octubre de 1937 - 20 de marzo de 1938)

Comisarios:

Luigi Longo (Gallo) (1 de noviembre - 8 de diciembre de 1936) — Nombrado Comisario General Inspector de las Brigadas Internacionales.
Gustav Regler (8 de diciembre de 1936 - 11 de junio de 1937) — Herido grave junto al General Lukács.
Ilio Barontini (12 de junio - 1 de octubre de 1937) — Destituido. Pasó a Francia.
Quinto Battistatta (Raimondo) (1 de octubre de 1937 - 2 de abril de 1938) — Capturado. Fue fusilado en Gandesa por soldados del CTV.
Emilio Suardi (2 de abril - 28 de diciembre de 1938)

Jefes de Operaciones:

 Giorgio Braccialarghe (14 de junio - 2 de agosto de 1937)
 Miguel Martínez Nieto (2 de agosto - 1 de noviembre de 1937) — Pasó a ser profesor de la Escuela de Oficiales de la 45 DI

Relación de Batallones
Por la Brigada pasaron un gran número de batallones a lo largo de su existencia, en ocasiones procedentes de otras brigadas o reorganizados de nuevo:

Véase también
Brigadas Internacionales
Batallón Garibaldi
Columna italiana

Referencias

Bibliografía

Unidades de las Brigadas Internacionales
012
Batalla del Ebro

XII Brigada Internacional


جوشوا بلايك كينيدي  ، من مواليد 20 أغسطس 1982 في وودونغا في أستراليا ، لاعب كرة قدم أسترالي.

يلعب مع نادي ناغويا غرامبوس الياباني.

يلعب مع منتخب أستراليا لكرة القدم منذ عام 2006.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليابان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
مهاجمو كرة قدم رجالية
أستراليون من أصل أيرلندي
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من وودونغا
رياضيون أستراليون مغتربون في اليابان
رياضيون أستراليون مغتربون في ألمانيا
رياضيون رجال من فيكتوريا (أستراليا)
رياضيون من فيكتوريا (أستراليا)
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الياباني للدرجة الأولى
لاعبو دينامو دريسدن
لاعبو شتوتغارت كيكرز
لاعبو كارلسروه
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كرة قدم أستراليون
لاعبو كرة قدم أستراليون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليابان
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كولن
لاعبو منتخب أستراليا لكرة القدم
لاعبو نادي فولفسبورغ
لاعبو ناغويا غرامبوس
لاعبو نورمبرغ
مواليد 1982
لاعبو كرة قدم من فيكتوريا (أستراليا)
لاعبو كرة قدم رجالية أستراليون
لاعبو كرة قدم رجالية أستراليون مغتربون

جوشوا كينيدي


Honolulu Weekly was an alternative weekly newspaper published in Honolulu, Hawaii. Founded by Laurie V. Carlson, it began publishing in the summer of 1991, ostensibly to fill gaps in investigative reporting left by the two main dailies, Honolulu Star-Bulletin and The Honolulu Advertiser, which were under a joint operating agreement at the time, but creating new gaps in taste and perspective. In May 2005 the Weekly acquired the Kona-based Hawaii Island Journal. The Hawaii Island Journal published its last issue on Friday, June 13, 2008. The Honolulu Weekly published its final issue on June 5, 2013, and ceased operations. Publisher Carlson cited low ad revenues and the failure to find a buyer as among the primary reasons for shutting the paper down.

References

External links

Page from the Association of Alternative Newsweeklies

Defunct newspapers published in Hawaii
Alternative weekly newspapers published in the United States
Newspapers established in 1991
Publications disestablished in 2013
1991 establishments in Hawaii
2013 disestablishments in Hawaii

Honolulu Weekly


Despre noi este un film românesc din 2009 regizat de Marius Oniceanu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2009 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2009
Filme documentare românești

Despre noi


Taisei Fujita (født 31. januar 1982) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Nagoya Grampus Eight, FC Tokyo, Tokyo Verdy, Tokushima Vortis og FC Machida Zelvia.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Taisei Fujita


An Chusquea meyeriana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Franz Josef Ivanovich Ruprecht ngan Johann es Christoph Christian Döll. An Chusquea meyeriana in nahilalakip ha genus nga Chusquea, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chusquea

Chusquea meyeriana


Sericomyrmex radioheadi é uma espécie de formiga do gênero Sericomyrmex. Descrita por Ana Ješovnik e Ted R. Schultz em 2017, a espécie é endêmica da Amazônia venezuelana. A espécie recebeu o nome da banda britânica de rock  Radiohead. Os membros femininos da espécie têm uma camada branca semelhante a um cristal cobrindo seus corpos, mas essa camada está ausente nos machos.

Myrmicinae
Himenópteros da América do Sul
Insetos descritos em 2017
Radiohead

Sericomyrmex radioheadi