Des portes de ville de Bordeaux, il n'en subsiste plus que six  de nos jours, deux du Moyen Âge, la porte Saint-Éloi, dite de la Grosse Cloche (la plus ancienne) et la porte Cailhau (ou porte du Palais) et également quatre portes du  : la porte d'Aquitaine, la porte de Bourgogne (ou porte des Salinières), la porte Dijeaux (ou porte Dauphine), et la porte de la Monnaie.

Durant des siècles, la ville fut fortifiée afin de se protéger des attaques, d'en contrôler les accès et de prélever des taxes sur les marchandises.

L'Intendant Tourny prit ensuite la décision d'ouvrir la ville au , et d'en faciliter l'accès. Il remplaça alors d'anciennes portes médiévales par des portes monumentales prenant souvent la forme d'arcs de triomphe.

Descriptions

La porte Saint-Éloi et la Grosse Cloche

Des six portes que compte actuellement Bordeaux, la porte Saint-Éloi (du nom de l'église accolée)  est la plus ancienne que la ville conserve du Moyen Âge.
Elle est aussi appelée porta Sancti Jacobi (car située sur le chemin de Saint-Jacques de Compostelle). Le beffroi de l'ancien hôtel de ville a été surnommé "la Grosse cloche".

C'est un des rares monuments civils (avec la porte Cailhau) que la ville conserve du Moyen Âge.

Elle a été édifiée au  sur les restes de l'ancienne Porte Saint-Éloy (dite aussi porte Saint-James) du  (adossée à l'église Saint-Éloi du ), ouverte sur le rempart du  et sous laquelle passaient les pèlerins de Saint-Jacques en route pour Compostelle. D'où le nom de la rue Saint-James voisine, Saint James étant le nom gascon de Saint Jacques.

Toutes les modifications successives effectuées entre le et le  transformèrent la physionomie primitive de cette porte devenue beffroi, le clocher du ban communal lui ayant été adjoint dès le .

Les magistrats de la ville sonnaient la cloche pour donner le signal des vendanges et alerter la population en cas de débuts d'incendies.

C'est la raison pour laquelle elle est depuis toujours le symbole à la ville et figure encore aujourd'hui sur les armoiries de la cité. Les Bordelais sont très attachés à cette cloche.

Lorsque le roi voulait les punir pour leur insubordination, il faisait enlever la cloche : les habitants ne tardaient guère alors à rentrer dans le rang pour retrouver leur emblème. C'est ainsi qu'elle est enlevée aux Bordelais par le roi Henri II et brisée pour les punir de leur révolte de 1548 (la Jacquerie des pitauds); la cloche revint en 1561 pour la plus grande joie des habitants.

La Grosse Cloche est composée de deux tours circulaires de  de haut reliées par un bâtiment central et dominée par le léopard d'or.

À l'origine c'était un ensemble de quatre tours rondes et crénelées auxquelles furent adjointes, au , deux autres tours et ne s'élevait que d'un étage. Ces deux dernières se situaient à l'emplacement du milieu de l'actuel cours Victor Hugo qui était à l'époque un fossé longeant le rempart.

Après l'incendie de 1755, crénelage et campanile viennent couronner les tours couvertes en forme de poivrière.

Au centre de la grille en fer forgé () qui ferme la baie dans laquelle se trouve la cloche, un écusson représente les armes de la ville tandis que, face nord, des gargouilles grimaçantes du  subsistent avec, au-dessous, des inscriptions gravées sur marbre noir et datées de 1592.

La cloche actuelle fut coulée en juin 1775 par le fondeur Turmeau (voir la plaque sous la tour) . Elle pèse  pour deux mètres de hauteur et de diamètre. Elle est classée au titre d'objet depuis le . Elle a sonné la commémoration de la victoire du , depuis en raison de son poids et des risques de fissures que pourraient provoquer les vibrations de la cloche, elle n'a sonné qu'à quelques reprises, lors de sa remise en place dans le campanile, à la suite de sa restauration et lors de la visite du Général de Gaulle dans la ville, le .

Jusqu'en , elle sonnait tous les ans cinq fois par an. Le 1er janvier (nouvel an), le 8 mai (Victoire du 8 mai 1945), le 14 juillet (fête nationale), le  (libération de Bordeaux en 1944) et le 11 novembre (Armistice de 1918) en présence de nombreux spectateurs à 11 heures.

Depuis, elle sonne aussi tous les premiers dimanches du mois

Représenté sur la girouette, le léopard anglais rappelle les armes de la province de la Guyenne anglaise dont Bordeaux était la capitale.

L'horloge construite en 1759 d'après les plans du mathématicien et astronome Paul Larroque a remplacé celle de 1567 exécutée par Raymond Sudre.
Au-dessus d'elle se trouve un cadran à équation solaire.

Ce texte est gravé sur la cloche :
 J'appelle aux armes
 J'annonce les jours
 Je donne les heures
 Je chasse l'orage
 Je sonne les fêtes
 Je crie à l'incendie.

La porte et les tours sont classées au titre des monuments historiques par arrêté du .
Elle a été restaurée du 4 au .
La tour est visitable de 13 heures à 19 heures durant l'été.

Porte Cailhau

La porte originelle était implantée dans le rempart du . Elle a été remplacée par le monument actuel, construit plus près de la Garonne entre 1493 et 1496.

Située entre les embouchures des deux principales rivières de Bordeaux, le Peugue (cours d'Alsace et Lorraine) et la Devèze (rue de la Devise), c'était la principale entrée dans la ville depuis le port. Elle donnait accès au Palais de l'Ombrière, résidence des ducs de Guyenne. Le futur roi de France, Louis VII, y séjourna à l'occasion de son passage à Bordeaux pour son mariage avec Aliénor d'Aquitaine. Au , le palais fut remplacé par un autre. À partir de 1462, le Parlement de Bordeaux de Bordeaux y siégea. Ravagé par plusieurs incendies (1597, 1704), il fut démoli en 1800, permettant ainsi l'ouverture de l'actuelle rue du Palais de l'Ombrière.

Élevée dans un style gothique Renaissance (mâchicoulis, toitures aiguës de  de haut, lucarnes, lanternes) au , en souvenir de la victoire remportée en 1495 par Charles VIII à la Fornoue, elle faisait office d'arc de triomphe et de porte défensive (présence d'une niche à l'effigie du roi).

Le nom de la tour signifie caillou (calhau en gascon). Il était donné au quai en pente douce situé entre les deux rivières, que l'on . Ce nom est partagé avec la puissante famille bourgeoise bordelaise médiévale des Cailhau ou Caillau , établie près du Palais de l'Ombrière non loin de la porte fortifiée qui perpétuerait leur nom, et qui donna plusieurs maires à la ville ( - ).

Le hasard a voulu qu'en fin de construction, le roi Charles VIII remporte en 1495 à la bataille de Fornoue contre les Italiens, au cours de laquelle l'archevêque de Bordeaux, André d'Espinay conduise un contingent bordelais. Pour commémorer cette victoire, la porte a été dédiée par les jurats à Charles VIII, et ornée de sa statue en marbre blanc, tenant globe et sceptre. La statue, brisée par les révolutionnaires en 1793 a été remplacée par une copie en pierre en 1880. L'architecte initial en fut probablement Raymond Macip. Par la suite, l'édifice a été assez remanié, notamment par l'élargissement de la baie par l'architecte Charles Dardan en 1753-1754. Mais c'est surtout, l'architecte Charles Durand qui la restaure et la dégage des édifices accolés de 1880 à 1890. Ses bas-reliefs alors abîmés sont conservés au Musée d'Aquitaine.

D'un point de vue architectural, c'est un monument de transition gothique-Renaissance  : mâchicoulis le long de tout le périmètre de la tour, herse, lucarnes et meurtrières trahissent son caractère défensif directement hérité du Moyen Âge. Alors que les accolades au-dessus des fenêtres à meneau, la toiture élancée aux élégantes tourelles ou encore les dais flamboyants au-dessus des niches annoncent déjà un caractère plus décoratif propre à la Renaissance.

Il est à noter que les archères donnent du côté du fleuve mais aussi du côté de la ville.

Du côté de la ville, on voit la trace de l'ancien rempart (environ  d'épaisseur et 8 à  de hauteur) dans lequel une porte, donnant actuellement dans le vide, permettait probablement d'accéder au chemin de ronde.

Sur sa façade, côté ville, on peut voir au centre une scène théâtralisée représentant deux anges portant un écusson à 3 fleurs de lys surmonté par un heaume coiffé de la couronne royale. Le tout est au centre d'un chapiteau décoré également de fleur de lys, encadré de rideaux noués par des cordons, avec au sommet un curieux personnage chevelu semblant observé la scène.

Du côté du fleuve, on trouve plusieurs statues : Charles VIII, Saint-Jean l'Évangéliste et le Cardinal d'Épernay, archevêque de Bordeaux, qui était aux côtés du roi lors de la bataille de Fornoue.

En plusieurs endroits, tels que les soubassement de fenêtres, les angles de portes, apparaissent des personnages inquiétants, représentations animales et chimères sculptés dans la pierre.

Plus récemment, le monument a subi une restauration également en 1960 et une mise en lumière. La rénovation de la place du Palais, située à proximité de la porte et réalisée en 2010, permet une mise en valeur du monument. Il est régulièrement ouvert au public pour des visites touristiques et est classé monument historique depuis le .

Porte d'Aquitaine

Quand Tourny a supprimé les portes médiévales, il souhaitait remplacer les quatre tours rébarbatives flanquant l'ancienne porte gothique, la porte Saint Julien datant de 1302 (qui avait pris son nom d'un hôpital voisin créé en 1231 pour soigner lépreux et pestiférés) qui s'ouvrait, au sud de la rue Sainte-Catherine, sur l'actuelle Place de la Victoire, là où jadis se réunissaient les deux routes du Languedoc et d'Espagne par un véritable arc de triomphe, à l'image de la grandeur de la capitale de la Guyenne.

Le  fut entreprise sa construction par Portier.

Elle a pris le nom de porte d'Aquitaine le  afin d'honorer le second fils de la Dauphine, le duc d'Aquitaine Xavier de France qui venait de naître.

La porte d'Aquitaine est ornée, d'un côté, des armes royales dans une coquille bivalve et de dieux marins enlaçant l'écusson ; de l'autre, les armes de la ville émergeant d'une coupe sur laquelle retombent fruits et fleurs.
Elle est faite en belle pierre de Saint-Macaire (pierre qui devient dure et rosée), percée d'une arcade de plus de onze mètres de haut et de cinq mètres de large, ornée de bossages en saillie.

Amputée de ses deux guichets latéraux (qui marquaient l'entrée symbolique (et fiscale) en ville) en 1902, elle est depuis lors un des monuments emblématiques de la place de La Victoire, vers lequel convergent tous les regards.

Elle raccordait la vaste place d'Aquitaine (la Victoire) à une plus petite, côté rue Sainte-Catherine. La rue « Entre-deux-places » reliait – à juste titre –, ces deux places, en longeant le rempart.

L'édifice est inscrit au titre des monuments historiques par arrêté du . Après la Seconde Guerre mondiale, elle a pris le nom de Porte de la Victoire.

Porte Dijeaux

La porte Dijeaux est située à l'extrémité ouest du decumanus formé par l'alignement des rues porte-Dijeaux et Saint-Rémi. Elle débouche sur la place Gambetta.

L'actuelle Porte Dijeaux est la troisième du nom. La première, l'une des quatorze portes de l'enceinte romaine bordelaise du , était une simple ouverture percée dans l'épaisseur de la face occidentale de la muraille, à l'extrémité d'une longue rue droite. Elle aurait été, selon Camille Jullian, la porte de Jupiter, « porta Jovia ». Elle n'a pas été touchée par l'agrandissement du  vers le sud.

Les nouveaux remparts du  la déplacent de dix à douze mètres plus à l'ouest, dans le mur de la nouvelle enceinte, entre deux tours rondes en saillie sur le fossé. À l'extérieur, un merlon en forme de demi-lune, haut de 8 à  servait de redoute. Cette porte qui faisait communiquer la ville avec le faubourg Saint-Seurin, servait aussi de défense en cas d'attaque venant du faubourg. Elle permit notamment de résister douze jours au siège du maréchal de la Mailleray après qu'il eut, à la tête des troupes royales, occupé le faubourg Saint-Seurin durant la Fronde de 1650.

Pour continuer les embellissements de Bordeaux effectués par l'intendant Tourny, les jurats décidèrent, en 1746, la création de la place Dauphine (actuelle place Gambetta) entre les anciennes portes du  Dauphine et Dijeaux et, en conséquence, la démolition de la demi-lune au-devant de celle-ci. En fait, la porte elle-même fut aussi détruite et a été remplacée par le monument actuel, construit par Voisin entre 1748 et 1753 sur les plans de l'architecte André Portier. Le décor est de Claude-Clair Francin. Elle marque l'aboutissement sur la place Dauphine d'une longue rue droite qui, partant de la place royale ouverte sur le fleuve, n'est autre que l'ancienne artère romaine « decumanus » qui menait à la porte de Jupiter.

Elle subsiste aujourd'hui isolée et privée de ses guichets piétons latéraux. On observe que, depuis ce temps, la ville s'est beaucoup étendue vers l'ouest.

La porte est rénovée en 1971 puis de nouveaux travaux ont démarré en janvier 2022 pour une durée d'environ cinq mois.

La porte Dijeaux est en pierre de Frontenac, pierre dure et dense, habituellement utilisée pour les fondations d'un bâtiment (pour les parties supérieures on utilise habituellement la pierre de Bourg). On peut remarquer dans cette pierre poreuse, des sédiments de coquilles.

La porte Dijeaux est également connue sous le nom de porte Dauphine (sous Louis XIV).

Son nom est historiquement attesté sous les formes instables : de Giu, Dijeu, Dijeus, Digaus, etc.
Il existe deux hypothèses au sujet de l'étymologie du mot "Dijeaux" :
 Selon l'abbé Baurein, son nom viendrait de porta deus Judias, "porte des Juifs" en gascon, parce qu'au Moyen-Âge, elle mettait la ville en communication avec le quartier juif du mont Judaïque.
 D'après Camille Jullian, l'origine du nom serait en rapport avec le temple de Jupiter qui se dressait à cet emplacement à l'époque gallo-romaine. La porte se serait appelée Porta Jovis en latin et son nom actuel viendrait de la déformation de l'expression de Jòu signifiant "de Jupiter" en gascon, la langue traditionnelle de Bordeaux. Le préfixe di- vient de l'attraction paronymique du mot gascon dijàus signifiant jeudi (le jour de Jupiter).

Elle est classée monument historique le .

Porte de Bourgogne

La porte de Bourgogne (appelée aussi Porte des salinières) est située place Bir-Hakeim, face au Pont de pierre, à l'extrémité des anciens fossés des Salinières actuels Cours Victor-Hugo (ancienne rue des Fossés) à l'emplacement de l'ancienne porte médiévale des Salinières. Elle marque l'entrée officielle de la ville sur l'ancienne route menant à Paris. Tourny souhaitait qu'elle constitue un accompagnement pour la Place Royale (actuelle Place de la Bourse).

Un arrêt du conseil du 10 juillet 1750 autorisa sa construction par l'architecte Chevet, assisté par Lartigue père.

Il fut décidé de changer son nom en celui de Porte-Bourgogne pour honorer le prince Louis, duc de Bourgogne le .

Elle a été un temps la Porte Napoléon pour célébrer la venue de l'Empereur à Bordeaux en 1808.

Sa conception classique et moderne se rapproche de celle des arcs de triomphe, tel que celui de Titus à Rome, elle donnait l'image de la ville moderne du . La mise en scène de la porte de Bourgogne intégrant la place en demi lune qui l'annonce, fut imaginée par l'intendant Tourny. Sa réalisation entre 1750 et 1755, est due à l'architecte André Portier sous la surveillance de l'architecte Ange-Jacques Gabriel. Initialement la porte de Bourgogne était entourée de 2 petites portes latérales (démolies en 1807) qui rejoignaient les façades uniformes de la place.

Deux colonnes d'ordre dorique se détachent du fond brossé pour supporter un puissant entablement. La sobre solennité de l'arc est due à l'absence de décorations, armoiries royales et trophées d'armes, abandonnées pour des raisons de solidité de la construction.

Lors de la construction du pont de Pierre, la place située devant la porte de Bourgogne fut rehaussée avec pour conséquence d'encaisser la porte. Aujourd'hui le trafic routier et le tramway l'isolent un peu plus de son environnement.

Elle est classée monument historique depuis le .

Porte de la Monnaie

La Porte de la Monnaie est située sur les quais de la Monnaie, à mi distance entre pont de pierre et Pont Saint-Jean, et à quelques pas du conservatoire de musique.

Les murs de la ville empêchaient les habitants situés entre la porte de la Grave et la porte Sainte-Croix de communiquer avec le port.

Sur proposition de l'intendant Tourny, les jurats ordonnèrent la construction d'une nouvelle porte le . Le début de sa construction remonte au . Elle fut achevée le .

Le nom donné à la porte vient de l'atelier de la monnaie qui venait d'être déplacé de l'ancien Hôtel de la Bourse à proximité de l'endroit où fut érigée la porte.

La porte est en forme d'arc de triomphe. Elle est plus petite et plus sobre que les autres portes de Bordeaux.

L'édifice est inscrit au titre des monuments historiques par arrêté le .

Historique

Le premier rempart du IIIe siècle
Sous l'Empire romain, Burdigala (nom antique de la ville de Bordeaux) se développe et devient une des villes les plus opulentes de la Gaule.

En 276 la ville est envahie par les barbares, pillée et incendiée.

En quelques jours, la ville n'existe plus ; des monuments comme l'Amphithéâtre (le palais Gallien) et les Piliers de Tutelle sont en ruines.

Bordeaux décide alors de devenir une ville fortifiée (un castrum) et de se protéger de futures attaques en érigeant entre 278 et 290, un rempart, de cinq mètres d'épaisseur et de neuf mètres de haut, entouré de deux fossés avec seulement quatre portes d'entrée.
6 tours, dressées tous les 50 mètres, défendent ce castrum. Ses fondations sont construites avec les restes des édifices détruits.

L'espace de la ville est réduit à une trentaine d'hectares, dans une enceinte de  sur .
Le tracé couvre ces actuelles voies : les cours d'Alsace-Lorraine, la rue des Remparts et les cours du Chapeau-Rouge et de l'Intendance.

À l'intérieur, deux artères principales façonnent la cité : le cardo maximus (actuelle rue Sainte-Catherine) fait route du Nord vers le Sud et rencontre le decumanus maximus qui passe d'Est en Ouest (à côté du cours du Chapeau-Rouge qui était un fossé).

Lors de l'édification de cette enceinte, 4 portes permettent l'entrée dans la ville :

La porta Medoca (porte Médoque) (vers le Médoc) au nord, située vers la place de la Comédie, détruite au milieu des années 1770 parce qu'elle gênait le chantier du Grand Théâtre.
La porta de la Cadena (Porte de la Cadène) (du mot chaîne) au sud, côté rue du Loup (proche du croisement de la rue Sainte-Catherine et du cours d'Alsace et Lorraine), détruite en 1728 en même temps que les murailles pour la commodité de l'élargissement des rues en vigueur à l'époque.
La porta Jovia (nom qui évoque Jupiter), à l'ouest, qui mène au quartier Saint-Seurin.
La Porta Navigera (porte Navigère), porte maritime, située rive droite de l'estey de la Devèze, à l'entrée d'un chenal d'accès protecteur.
Cette dernière devait avoir une architecture très particulière car elle mettait en communication le fleuve et le port intérieur. Elle avait probablement deux arcades flanquées de deux tours semi-circulaires et une orientation Ouest-Est.
Le rempart, orienté Nord-Sud, s'interrompait à cet endroit, et reprenait en décalage, à hauteur de cette porte fortifiée, en chicane, ce qui renforçait le système de défense du port intérieur.

Il est possible également qu'un système d'écluse permettait de fermer le port intérieur à marée descendante pour qu'il ne se vide pas.

Elle se trouvait au sud de l'actuelle église Saint-Pierre.

Au Moyen Âge, elle a été remplacée par la porte Saint-Pey.

Ausone écrit à l'époque que .

De nos jours, la cour intérieure d'un immeuble, situé Passage de la Tour de Gassies, abrite les vestiges d'une des tours qui jalonnaient les remparts de la ville au .

Nouvelles portes et second rempart

Au fil des siècles, Bordeaux s'est agrandie et de nouveaux faubourgs sont nés.

Dans les murailles antiques furent percées deux portes médiévales : la Porta Begueyra (porte Begueyre) en 950 à proximité du croisement entre la Rue du Pas-Saint-Georges et le Cours d'Alsace-Lorraine, probablement détruite au , et la Porte Basse (en 980 au croisement de la Rue de Cheverus et du Cours d'Alsace-Lorraine, démolie en 1803.

En 1154 Henri II Plantagenêt devient roi d'Angleterre, et le Duché d'Aquitaine dont Bordeaux faisait partie  passe sous la couronne d'Angleterre.

En 1205-1206 Alphonse VIII, roi de Castille, parvient aux portes de Bordeaux, qu'il assiège sans succès.

En 1227, pour protéger les quartiers neufs au sud (le bourg autour de l'église Saint-Éloi, rue Neuve, la Rousselle) et le palais de l'Ombrière on érige alors un deuxième rempart, extension du premier, pour les intégrer dans l'enceinte. Une cinquantaine de tours et 6 nouvelles portes, dont la seule qui subsiste, la porte Saint-Éloi (la Grosse Cloche), sont ajoutées.

Achevée en 1245, l'enceinte était constituée de deux murs presque parallèles, espacés au maximum d'une dizaine de mètres et nécessita des travaux considérables : 1 800 m de courtines entièrement bordées de fossés
Une trentaine de tours engagées dans les courtines ou liées aux têtes de murs de part et d'autre des portes scandaient la muraille.
Au nombre de six, les portes étaient défendues par des châtelets (ou « barbacanes ») composés d'un ou deux couples de tours.
De ces 6 portes seule subsiste la porte Saint-Éloi (la Grosse cloche).
Une telle structure défensive urbaine était exceptionnelle, seule la cité de Carcassonne présente encore une double muraille.

La Porta deu Puts-de-Toscanan (porte Toscanan) ouverte en 1189 en travers du cours d'Alsace et Lorraine, proche de la Porte Basse, fut détruite en 1866 lors du percement de ce dernier.
La Porta de Las Eyras (porte des Ayres) (en référence aux aires de terrains libres à occuper) bâtie également en 1189 proche du cours d'Alsace et Lorraine, s'adosse au rempart gallo-romain, à l'entrée de la Rue des Ayres et du Musée d'Aquitaine. Elle s'ouvre s'ouvre en direction de Pessac, Talence et Mérignac. Elle fut détruite au .
La Porta deus Carmes (porte Cayffernan ou Cahernan), ouverte en 1307 au croisement de la Rue Sainte-Catherine et du Cours Victor-Hugo, fut démolie en 1798.
La Porta Boqueyra (porte Bouquière) à l'embouchure de la rue des Boucheries et du Cours Victor Hugo.
La Porta de la Rossella (porte de la Rousselle), située au Sud, près du port, fut bâtie en 1189 et détruite en 1606 avec ses murailles. Son nom provient du gascon « Rosseu » qui rappelle le poisson la roussette ou rousselle.

Troisième rempart
En 1327, la volonté d'intégrer les nouveaux faubourgs Sainte-Croix, Sainte-Eulalie, Saint-Michel et le passage du Duché d'Aquitaine à l'Angleterre, menacé par les Rois de France, incita à fortifier ces faubourgs avec un troisième rempart, ouvert par une trentaine de portes en pierre, protégées par des tours, des ponts-levis, des barbacanes, des meurtrières. Bordeaux, ville close ressemblait alors à Carcassonne ou Concarneau.

Voici une liste de portes de cette époque :

A partir de 1743 : Destruction des portes militaires, remplacées par des portes décoratives

À partir de 1743, sur ordre du roi de France Louis XV, l'intendant Tourny ordonne la destruction du rempart et le comblement des fossés.

L'architecte André Portier construit, à la place des portes fortifiées de la vieille ville, des arcs de triomphe majestueux comme la Porte d'Aquitaine (place de la Victoire), la porte Dijeaux (place Gambetta/ Rue Porte Dijeaux), la porte de la Monnaie (quai de la Monnaie) ou encore la porte de Bourgogne (place de Bir-Hakeim).

De nos jours, de la trentaine des portes de cette époque n'en subsistent que quatre : la Porte d'Aquitaine, la porte de Bourgogne, la porte Dijeaux et la porte de la Monnaie.

Bibliographie
Les dossiers d'Aquitaine, Portes et tours de Bordeaux, d'André Desforges.
Archives municipales de Bordeaux : Bordeaux vers 1450 : description topographique; Leo Drouyn, Bordeaux, imprimerie  G. Gounouilhou, 1874.

Notes et références

Notes

Références

Articles connexes

 Porte de ville
 Burdigala
 Monuments et lieux touristiques de Bordeaux

Histoire de Bordeaux
Bordeaux
Rempart en Gironde
Liste en rapport avec Bordeaux

Remparts et portes de ville de Bordeaux


Iris variegata, comumente conhecida como a íris húngara, é uma espécie de planta no gênero Iris, também no subgênero Iris. É uma perene rizomatosa da Europa Oriental. Tem folhas verde-escuras e nervuradas. As hastes floridas ramificadas podem ser tão altas quanto as folhas, podem conter 2-3 flores no verão. Eles são branco-amarelados, com veias marrom-púrpura nas quedas caídas. É muito resistente e é comumente cultivada como planta ornamental em regiões temperadas. Existem várias cultivares.

Descrição
Tem rizoma robusto, com raízes que podem ir até 10 cm de profundidade no solo.

Tem folhas que são em torno de 1-3cm de largura, verde escuro, folhas com nervuras. Eles são ligeiramente falcados (em forma de espada).

Genética
Como a maioria das íris são diplóides, possuindo dois conjuntos de cromossomos. Isso pode ser usado para identificar híbridos e classificação de agrupamentos. Tem uma contagem de cromossomos: 2n=24.

Taxonomia
É comumente conhecida como a 'íris húngara'. É conhecida como 'skäggiris' em sueco.

Já foi conhecida como Iris hungarica nome que também se aplicou a Iris aphylla subsp. Hungria.

Foi descrita em 1753 por Carl Linnaeus em 'Species Plantarum' (em 1 de maio de 1753).

Distribuição e habitat
É nativa de partes da Europa.

Alcance

Iris variegata é encontrada na região da Panônia (antiga província romana) da Europa central. Ocorre no sul da Morávia, sul da Eslováquia, sudoeste da Alemanha, sul da Romênia, Bulgária, oeste da Ucrânia, Croácia, Tchecoslováquia, Sérvia, Hungria e Viena, Áustria.

Foi introduzida na Suíça, Boêmia e Itália.

Conservação
É uma espécie 'ameaçada' e protegida na República Checa e na Eslováquia.

Cultivo
É extremamente resistente, pois após a floração, suas folhas morrem totalmente no outono e as plantas permanecem adormecidas, até a primavera, quando rebrota folhas e caules. É melhor cultivada em solos férteis bem drenados, sendo tolerante à sombra parcial.

Pode ser facilmente cultivada em jardins na Caxemira.

Também pode ser propagado por sementes.

Iris
Espécies descritas por Lineu
Plantas descritas em 1753

Iris variegata


Lists of fictional presidents of the United States are alphabetical lists of people who have been portrayed in fiction as the president of the United States. Media include novels and short stories, comics, plays, movies and television shows. The roles include fictional presidents, and real historical figures who did not in fact become president, typically in works of alternate history or comedy.

Named fictional presidents
 List of fictional presidents of the United States (A–B)
 List of fictional presidents of the United States (C–D)
 List of fictional presidents of the United States (E–F)
 List of fictional presidents of the United States (G–H)
 List of fictional presidents of the United States (I–J)
 List of fictional presidents of the United States (K–M)
 List of fictional presidents of the United States (N–R)
 List of fictional presidents of the United States (S–T)
 List of fictional presidents of the United States (U–Z)

Historical figures
 List of fictional United States presidencies of historical figures (A–B)
 List of fictional United States presidencies of historical figures (C–D)
 List of fictional United States presidencies of historical figures (E–G)
 List of fictional United States presidencies of historical figures (H–J)
 List of fictional United States presidencies of historical figures (K–L)
 List of fictional United States presidencies of historical figures (M–O)
 List of fictional United States presidencies of historical figures (P–R)
 List of fictional United States presidencies of historical figures (S–U)
 List of fictional United States presidencies of historical figures (V–Z)

See also
 Alternate Presidents
 African-American presidents of the United States in popular culture
 Female president of the United States in popular culture
 List of actors who played the president of the United States
 Fictional presidents of the Confederate States of America

External links

 Science Fiction's Presidents of the 21st Century

Lists


Das NS-Dokumentationszentrum der Stadt Köln ist ein Museum, eine Gedenkstätte und Forschungseinrichtung zur Geschichte der Stadt in der Zeit des Nationalsozialismus (1933 bis 1945). Es befindet sich im EL-DE-Haus am Appellhofplatz 23–25.

Entstehungsgeschichte
Im Vorfeld des Kölner Lischka-Prozesses (Prozessbeginn: 23. Oktober 1979) wurde als Folge von Bürgerhinweisen das ehemalige Kölner Gestapogefängnis im EL-DE-Haus einer größeren Öffentlichkeit bekannt. Im März 1979 machte Kurt Holl mit einer spektakulären Aktion, in dem er sich über Nacht in den dortigen Keller begab und mit dem Fotografen Gernot Huber die Inschriften hinter den abgerückten Regalen dokumentierte, bekannt, dass im Aktenkeller des von der Stadtverwaltung genutzten Hauses noch die ehemaligen Gestapo-Zellen mit ihren Inschriften erhalten waren. Durch den Druck der Öffentlichkeit und die von Holl bewirkte Intervention des früheren Bundeskanzlers Willy Brandt bei Oberstadtdirektor Kurt Rossa führte ein Beschluss der Stadt dazu, dass die Stadtkonservatorin Hiltrud Kier den Keller und die Inschriften restaurieren ließ. Während hieraus die Entscheidung zur Einrichtung der am 4. Dezember 1981 eröffneten Gedenkstätte erwuchs, erfolgte parallel der Aufbau einer beim Historischen Archiv angesiedelten Forschungsstelle zu der Zeit des Nationalsozialismus in Köln, unter der Leitung des Historikers Horst Matzerath.

Im Jahr 1987 beschloss der Kölner Rat die Errichtung des NS-Dokumentationszentrum, das Räumlichkeiten im EL-DE-Haus bezog und dort am 19. September 1988 begann. Erst als Folge einer Neuorganisation wurde die Forschungsstelle zum 25. März 1997 aus der Verbindung mit dem Historischen Archiv gelöst und den anderen Städtischen Museen gleichgestellt. Nach dem Abschied von Horst Matzerath als erstem Direktors des NS-Dokumentationszentrums übernahm zum 5. Dezember 2002 der langjährige Mitarbeiter Werner Jung dessen Stelle. Zum 1. November 2021 ging er in den Ruhestand. Vom 1. Januar 2003 bis zum 31. Juli 2020 war die Historikerin Karola Fings stellvertretende Direktorin der Einrichtung.Nach einer zwischenzeitlich kommissarischen Leitung durch die Nachfolgerin von Karola Fings, Annemone Christians-Bernsee übernahm zum 1. November 2022 Henning Borggräfe als Direktor die Leitung des NS-Dokumentationszentrums der Stadt Köln.

Das Museum
Kern des Museums bildet die Gedenkstätte Gestapo-Gefängnis im Keller des Gebäudes. Dort sind Zellen erhalten, in denen Gestapo-Häftlinge untergebracht waren und deren Wände von den Insassen beschriftet wurden. Seit 2013 steht der Innenhof, die ehemalige Hinrichtungsstätte, dem Zentrum ebenfalls als Anschauungsort zur Verfügung.

Auf zwei weiteren Etagen wird in der Dauerausstellung Köln im Nationalsozialismus die Geschichte der NS-Zeit in Köln dargestellt. Neben dieser 1997 eröffneten Dauerpräsentation bietet das NS-Dokumentationszentrum jährlich mehrere Sonderausstellungen zu lokalen und überregionalen Aspekten mit begleitenden Veranstaltungen an.

Die Forschungsabteilung des NS-Dokumentationszentrums erarbeitet historische Grundlagen, die Eingang in Ausstellungen, Publikationen in der hauseigenen Schriftenreihe, interaktiv nutzbare Datenbanken und Internetprojekte finden. Ein Ziel der Arbeit ist es, im Krieg und unmittelbar nach Kriegsende weitestgehend zerstörte Akten zu rekonstruieren. Das Zentrum hat eine Spezialbibliothek mit Lesesaal sowie Arbeits- und Medienräume.

Ebenfalls im NS-Dokumentationszentrum beheimatet ist die Info- und Bildungsstelle gegen Rechtsextremismus (ibs). Die ibs soll mit einem breiten Bildungsangebot für Jugendliche – Unterrichtseinheiten, Workshops und Projekttage – der Ausbildung von Multiplikatoren, Unterstützung von Projektentwicklung und anderen Aktivitäten zur Förderung der demokratischen Kultur beitragen. Ein Projekt der ibs ist die Mobile Beratung gegen Rechtsextremismus im Regierungsbezirk Köln. Eine Fachstelle der ibs betreibt seit März 2021 eine Meldestelle, bei der Betroffene, deren Angehörige sowie Zeugen antisemitische Vorfälle in Köln melden können, die von der Stelle dokumentiert werden. Darüber hinaus wurde ein Beratungsangebot für Betroffene antisemitischer Straftaten geschaffen, bei dem unter anderem Unterstützung bei der Stellung von Strafanzeigen, Behördengängen und der Suche nach Rechtsbeistand angeboten wird.

Durch einen Beschluss des Rates der Stadt Köln von 2017 können ab 2019 Räumlichkeiten der Kölner Stadtverwaltung, die sich in den oberen beiden Stockwerken des EL-DE-Hauses befinden, ebenfalls durch das NS-Dok genutzt und umgestaltet werden. Geplant ist unter dem Konzept Haus für Erinnern und Demokratie der Ausbau des Bildungsangebotes des Dokumentationszentrums sowie die Entwicklung eines modernen Angebots zur Demokratieförderung.

Besucherzahlen
Im Jahr 2002 besuchten knapp 26.000 Menschen das Zentrum, 2011 waren es über 56.000 Besucher. 2015 verzeichnete das Dokumentationszentrum 77.000 Besucher, 23 Prozent mehr als 2014. Rund zwei Drittel davon waren Schulklassen.
Der steigende Besuchertrend setzte sich weiter fort: 2017 kamen 89.212 Besucher ins NS-Dokumentationszentrum. Infolge behördlich verordneter Schließungen während der COVID-19-Pandemie brachen die Besuche 2020 stark ein: Wurde 2019 mit 97.041 Personen noch ein Besucherrekord erreicht, sank die Besucherzahl 2020 auf 31.224 Personen und damit auf einen Wert, der zuletzt 2003 niedriger lag.

Auszeichnungen
 2000: Europäisches Museum des Jahres (besondere Würdigung)
 2001: Kölner Architekturpreis
 2001: Architekturpreis NRW
 2002: Einladung zu dem internationalen Kongress in Dubrovnik: "The Best in Heritage. An Annual Presentation of the Best Museum and Heritage Projects"
 2004: Andrea-Riccardi-Preis
 2004: Die Mitarbeiterin des NS-Dokumentationszentrum, Elzbieta Adamski, erhielt vom Präsidenten der Republik Polen, Aleksander Kwaśniewski, "für ihre außerordentlichen Verdienste um die Entwicklung der deutsch-polnischen Beziehungen" das Kavalierkreuz des Verdienstordens der Republik Polen, eine der höchsten Auszeichnungen des polnischen Staates. Elzbieta Adamski hatte im NS-Dokumentationszentrum ab 1990 das Besuchsprogramm für ehemalige Zwangsarbeiterinnen und Zwangsarbeiter betreut.
 2006: History-Award des Geschichtssenders History Channel für das Projekt: Navajos und Edelweißpiraten – Unangepasstes Jugendverhalten in Köln 1933 bis 1945
 2007: Preis für Innovation in der Erwachsenenbildung für Erlebte Geschichte.
 2008: Freya-Stephan-Kühn-Preis des Landesverbandes nordrhein-westfälischer Geschichtslehrer

Sonstiges
Das NS-Dokumentationszentrum der Stadt Köln pflegt eine Datenbank der in Köln verlegten Stolpersteine.

Auf dem Gebiet der Stadt Köln wurde am 2. September 2014 der 2000. Stolperstein eingelassen.

Sonderausstellungen (Auswahl)
 November 1988 bis Januar 1989: Jüdisches Schicksal in Köln 1918–1945
 November 2002 bis Februar 2003: Besondere Kennzeichen: Neger. Schwarze im NS-Staat
 Mai bis November 2003: Bilder einer fremden Stadt. Zwangsarbeit in Köln 1929–1945
 November 2003 bis Januar 2004: Hans Calmeyer und die Judenrettung in den Niederlanden
 August bis September 2004: Oneg Schabbat. Das Untergrundarchiv des Warschauer Ghettos – Ringelblum-Archiv (in Kooperation mit dem Deutschen Gewerkschaftsbund Köln, der Synagogengemeinde und der Kölnischen Gesellschaft für christlich-jüdische Zusammenarbeit)
 September bis November 2004: Das Gedächtnis der Orte. Tatorte nationalsozialistischer Verbrechen in Köln (Fotoprojekt von Sabine Würich)
 Mai bis November 2005: Zwischen den Fronten. Kölner Kriegserfahrungen 1939–1945
 Mai bis September 2006: Der "Lischka-Prozess". Drei NS-Täter 1979 in Köln vor Gericht
 Januar bis August 2008: "Willkommen, Bienvenue, Welcome …" Politische Revue – Varieté in Köln 1928–1938
 November 2008 bis Januar 2009: Jüdisches Leben in Köln 1918–1945
 November 2009 bis Januar 2010: Von wegen Heilige Nacht. Weihnachten in der politischen Propaganda (in Zusammenarbeit mit der "Sammlung Weihnachten – Rita Breuer")
 Mai bis September 2010: Köln und seine jüdischen Architekten (in Zusammenarbeit mit Wolfram Hagspiel)
 November 2011 bis März 2012: Kölle Alaaf unterm Hakenkreuz
 November 2013 bis März 2014: Bertha Sander – "Ein ganzes Leben in einer Hutschachtel"
 27. August bis 2. November 2014: KZ – Kampf – Kunst. Boris Lurie: NO!art
 21. November 2014 bis 3. Mai 2015: Todesfabrik Auschwitz: Topographie und Alltag in einem Konzentrations- und Vernichtungslager
 22. Mai bis 4. Oktober 2015: Siegen für den Führer. Kölner Sport in der NS-Zeit
 23. Oktober 2015 bis 31. Januar 2016: August Sanders unbeugsamer Sohn. Erich Sander als Häftling und Gefängnisfotograf im Zuchthaus Siegburg 1935-1944
 19. Februar bis 3. April 2016: Geraubte Kinder – vergessene Opfer
 22. April bis 21. August 2016: Fritz Bauer. Der Staatsanwalt. NS-Verbrechen vor Gericht (Ausstellung des Fritz Bauer Instituts und des Jüdischen Museums Frankfurt)
 15. Juni bis 21. August 2016 im Gewölbe: Philibert und Fif. Der Skizzenblock eines französischen Zwangsarbeiters
 16. September 2016 bis 12. März 2017: Jugend im Gleichschritt!? – Die Hitlerjugend zwischen Anspruch und Realität
 8. bis 20. November 2016: Denkmal zu den Anschlägen des NSU in der Keupstraße und der Probsteigasse
 7. April bis 25. Juni 2017: Massenerschießungen. Der Holocaust zwischen Ostsee und Schwarzem Meer 1941–1944 (Ausstellung der Stiftung Topographie des Terrors und der Stiftung Denkmal für die ermordeten Juden Europas)
 5. Mai bis 25. Juni 2017: "Russenlager" und Zwangsarbeit. Bilder und Erinnerungen sowjetischer Kriegsgefangener (Ausstellung des Vereins KONTAKTE-KOHTAKTbI e.V.)
 7. Juli bis 8. Oktober 2017: "Rassendiagnose: Zigeuner": Der Völkermord an den Sinti und Roma und der lange Kampf um Anerkennung (Ausstellung des Dokumentations- und Kulturzentrums Deutscher Sinti und Roma)
 19. Oktober 2017 bis 18. Februar 2018: Vernichtungsort Malyj Trostenez. Geschichte und Erinnerung (Ausstellung des Internationalen Bildungs- und Begegnungswerks gGmbh (IBB Dortmund), der Internationalen Bildungs- und Begegnungsstätte "Johannes Rau" Minsk (IBB Minsk) und der Stiftung Denkmal für die ermordeten Juden Europas)
 9. März bis 29. April 2018: Der Warschauer Aufstand. 1944 (Ausstellung des Museums des Warschauer Aufstands)
 10. Mai bis 1. Juli 2018: Deine Anne. Ein Mädchen schreibt Geschichte (Ausstellung des Anne Frank Zentrums e.V. in Berlin in Zusammenarbeit mit dem Anne-Frank-Haus in Amsterdam)
 25. Mai bis 8. Juli 2018 im Gewölbe: Wohnungslose im Nationalsozialismus (Ausstellung der BAG Wohnungslosenhilfe e.V.)
 14. September bis 4. November 2018: Angezettelt. Antisemitische und rassistische Aufkleber von 1880 bis heute (Ausstellung des Zentrums für Antisemitismusforschung der TU Berlin, des Zentrums für Jüdische Studien Berlin-Brandenburg und des NS-Dokumentationszentrums München)
 16. November 2018 bis 24. Februar 2019: "Überall Luthers Worte…" Martin Luther im Nationalsozialismus (Ausstellung der Stiftung Topographie des Terrors und der Gedenkstätte Deutscher Widerstand)
 24. Januar bis 3. März 2019 (im Gewölbe): "Erinnern – eine Brücke in die Zukunft" – Ausstellung zum Jugend- und Schüler-Gedenktag 2019
 15. März bis 26. Mai 2019: Der Volksgerichtshof 1934–1945 – Terror durch "Recht" (Ausstellung der Stiftung Topographie des Terrors)
 17. Mai bis 14. Juli 2019: Neues Bauen im Rheinland und in Palästina – Erez Israel: Josef Rings und Erich Mendelsohn
 7. Juni bis 18. August 2019: Albert Speer in der Bundesrepublik. Vom Umgang mit deutscher Vergangenheit
 2. September bis 3. November 2019: Kriegserfahrungen 1939–1945 – Kölner und Kölnerinnen an Front und Heimatfront
 12. Januar bis 30. Mai 2021: Einige waren Nachbarn. Täterschaft, Mitläufertum und Widerstand (Ausstellung des United States Holocaust Memorial Museum)
 11. Juni bis 19. September 2021: Synagogen in Deutschland. Eine virtuelle Rekonstruktion (Ausstellung der TU Darmstadt in Zusammenarbeit mit dem NS-Dokumentationszentrum und der Kölner Synagogen-Gemeinde)
 16. Juni bis 3. Oktober 2021: Die Cellistin von Auschwitz
 29. September 2021 bis 30. Januar 2022: Philibert & Fifi. Karikaturen und Zeichnungen eines französischen Zwangsarbeiters
 9. Juni bis 26. Juni 2022: Klänge des Lebens. Geschichten von Sinte*zze und Rom*ja. Eine Ge-Denk-Station
 25. Mai bis 18. September 2022: Theo Beckers. Ein junger Nationalsozialist fotografiert Köln
 7. Oktober 2022 bis 8. Januar 2023: Haut, Stein
 16. März bis 13. August 2023: Un|sichtbarer Terror. Orte rechter Gewalt in Deutschland
 31. August bis 22. Oktober 2023: Wanderausstellung Diversity
 31. August bis 22. Oktober 2023: Mehr als man kennt - Näher als man denkt. Objektgeschichten aus Gedenkstätten in NRW

Publikationen

Schriften des NS-Dokumentationszentrums der Stadt Köln
 Barbara Becker-Jákli, Horst Matzerath, Harald Buhlan: Versteckte Vergangenheit. Über den Umgang mit der NS-Zeit in Köln. Aufsätze und Essays (= Band 1), Emons, Köln 1994, ISBN 3-924491-51-8.
 Thomas Deres, Martin Rüther (Hrsg.): Fotografieren verboten! Heimliche Aufnahmen von der Zerstörung Kölns (= Band 2), Emons, Köln 1995, ISBN 3-924491-55-0.
 Karola Fings: Messelager Köln. Ein KZ-Außenlager im Zentrum der Stadt (= Band 3), Emons, Köln 1996, ISBN 3-924491-78-X.
 Kathrin Dördelmann: Die Macht der Worte. Denunziationen im nationalsozialistischen Köln (= Band 4), Emons, Köln 1997, ISBN 3-924491-15-1.
 Hiltrud Kier, Karen Lieserfeld, Horst Matzerath (Hrsg.): Architektur der 30er/40er Jahre in Köln. Materialien zur Baugeschichte im Nationalsozialismus (= Band 5), Emons, Köln 1998, ISBN 3-89705-103-6.
 Michael Buddrus, Katja Klee, Gerhard Kock, Martin Rüther: "Zu Hause könnten sie es nicht schöner haben!" Kinderlandverschickung aus Köln und Umgebung 1941–1945 (= Band 6), Emons, Köln 2000, ISBN 3-89705-174-5.
 Harald Buhlan, Werner Jung (Hrsg.): Wessen Freund und wessen Helfer? Die Kölner Polizei im Nationalsozialismus (= Band 7), Emons, Köln 2000, ISBN 3-89705-200-8.
 Barbara Becker-Jákli, Werner Jung, Martin Rüther: Nationalsozialismus und Regionalgeschichte. Festschrift für Horst Matzerath (= Band 8), Emons Verlag, Köln 2002, ISBN 3-89705-255-5.
 Jürgen Müller: Ausgrenzung der Homosexuellen aus der »Volksgemeinschaft«. Die Verfolgung von Homosexuellen in Köln 1933–1945 (= Band 9), Emons, Köln 2003, ISBN 3-89705-275-X.
 Britta Bopf: »Arisierung« in Köln. Die wirtschaftliche Existenzvernichtung der Juden 1933–1945 (= Band 10), Emons, Köln 2004, ISBN 3-89705-311-X.
 Barbara Becker-Jákli: Das jüdische Krankenhaus in Köln. Die Geschichte des Israelitischen Asyls für Kranke und Altersschwache 1869–1945 (= Band 11), Emons, Köln 2004, ISBN 3-89705-350-0.
 Martin Rüther: Köln im Zweiten Weltkrieg Alltag und Erfahrungen zwischen 1939 und 1945, mit Beiträgen von Gebhard Aders (= Band 12), Emons, Köln 2005, ISBN 978-3-89705-407-3.
 Karola Fings, Frank Sparing: Rassismus, Lager, Völkermord. Die national-sozialistische Zigeunerverfolgung in Köln (=Band 13), Emons, Köln 2006, ISBN 978-3-89705-408-0.
 Jürgen Müller: »Willkommen, Bienvenue, Welcome...« Politische Revue-Kabarett-Varieté in Köln 1928–1938 (= Band 14), Emons, Köln 2008, ISBN 978-3-89705-549-0.
 Thomas Roth: »Verbrechensbekämpfung« und soziale Ausgrenzung im nationalsozialistischen Köln. Kriminalpolizei, Strafjustiz und abweichendes Verhalten zwischen Machtübernahme und Kriegsende (= Band 15), Emons, Köln 2010, ISBN 978-3-89705-579-7.
 Sonja Endres: Zwangssterilisation in Köln 1934–1945 (= Band 16). Emons, Köln 2010, ISBN 978-3-89705-697-8.
 Faye Cukier: Flucht vor dem Hakenkreuz (= Band 17), Emons, Köln 2012, ISBN 978-3-89705-987-0.
 Marcus Leifeld: Der Kölner Karneval in der Zeit des Nationalsozialismus Vom regionalen Volksfest zum Propagandainstrument der NS-Volksgemeinschaft (= Band 18). Emons, Köln 2015, ISBN 978-3-95451-405-2.
 Angelika Lehndorff-Felsko: »Uns verschleppten sie nach Köln…« Auszüge aus 500 Interviews von ehemaligen Zwangsarbeitern (= Band 19) Emons, Köln 2015, ISBN 978-3-95451-367-3.
 Ansgar Molzberger, Stephan Wassong, Gabi Langen (Hrsg.): Siegen für den Führer – Der Kölner Sport in der NS-Zeit (= Band 20) Emons, Köln 2015, ISBN 978-3-95451-604-9
 Martin Rüther: "Senkrecht stehen bleiben" – Wolfgang Ritzer und die Edelweißpiraten. Unangepasstes Jugendverhalten im Nationalsozialismus und dessen späte Verarbeitung (= Band 21) Emons, Köln 2015, ISBN 978-3-95451-605-6

Kleine Reihe des NS-Dokumentationszentrums der Stadt Köln
 Henry Oster: "Rechts zum Leben, links zum Tod." – Ein jüdischer Junge überlebt Litzmannstadt, Auschwitz und Buchenwald (= Band 1), Metropol, Berlin 2018, ISBN 978-3-86331-437-8
 Fritz Bilz mit Brigitte Bilz (Hrsg.): Die Familie Ganz und die Lengfeld'sche Buchhandlung. Lebensgeschichten einer jüdischen Buchhändlerfamilie (= Band 2), Metropol, Berlin 2020, ISBN 978-3-86331-510-8.
 Petra Pluwatsch: Verfolgt und nicht vergessen. Geschichten hinter den Stolpersteinen (= Band 3), Metropol, Berlin 2023, ISBN 978-3-86331-705-8

Veröffentlichungen des NS-Dokumentationszentrums der Stadt Köln
 NS-Dokumentationszentrum der Stadt Köln (Hg.): August Sanders unbeugsamer Sohn. Erich Sander als Häftling und Gefängnisfotograf im Zuchthaus Siegburg 1935-1944 (= Band 1), Metropol, Berlin 2015, ISBN 978-3-86331-262-6
 NS-Dokumentationszentrum der Stadt Köln / SK Stiftung Kultur (Hrsg.), Ulrich Eumann (Bearbeiter): Erich Sander. Gefängnisbriefe 1935-1944 (= Band 2), Metropol, Berlin 2016, ISBN 978-3-86331-286-2
 Karola Fings, Frank Möller (Hg.): Hürtgenwald – Perspektiven der Erinnerung (= Band 3), Metropol, Berlin 2016, ISBN 978-3-86331-317-3
 Verena Kücking: "Das gemeinsame Band" – Schreiben als Praxis – Katholische Jugendgruppen im Zweiten Weltkrieg (= Band 4), Metropol, Berlin 2018, ISBN 978-3-86331-398-2
 Jörg Hannes Kuhn: Im Schatten der Rose. Ernst Reden, Schöngeist, Lyriker, Schriftsteller. Ein kurzes jungenschaftliches Leben (= Band 5), Metropol, Berlin 2021, ISBN 978-3-86331-570-2
 Dirk Erkelenz und Thomas Kahl (Hrsg.): Jüdische Schülerinnen und Schüler an Kölner Gymnasien. Ihre Geschichte(n) zwischen Integration, Ausgrenzung und Verfolgung (= Band 6), Metropol, Berlin 2023, ISBN 978-3-86331-703-4.

Einzelpublikationen (Auswahl)
 Gabriele Rogmann (Bearb.), Horst Matzerath (Redaktion): Gedenkbuch. Die jüdischen Opfer des Nationalsozialismus aus Köln (= Mitteilungen aus dem Stadtarchiv von Köln. 77. Heft), Böhlau, Köln 1995, ISBN 3-412-12694-2.
 Köln im Nationalsozialismus Ein Kurzführer durch das EL-DE-Haus, 2. Aufl., Köln 2010, ISBN 978-3-89705-209-3 (engl. Ausgabe: Cologne during National Socialism. A short guide through the EL-DE-House, Köln 2010, ISBN 978-3-89705-779-1)
 Barbara Becker-Jákli: Das jüdische Köln. Geschichte und Gegenwart. Ein Stadtführer, Emons, Köln 2012, ISBN 978-3-89705-873-6.
 Barbara Becker-Jákli: Der jüdische Friedhof Köln-Bocklemünd. Geschichte, Architektur und Biografien, Emons, Köln 2016, ISBN 978-3-95451-889-0.

Weblinks

 Website des NS-Dokumentationszentrums
 Jahresberichte des NS-Dokumentationszentrums ab 2003/2004
 Jugend in Deutschland 1918 bis 1945

Einzelnachweise

Archiv (Köln)
NS-Forschung
Gedenkstätte für NS-Opfer
Museum in Köln
Träger des Kölner Architekturpreises
Gegründet 1988
Köln im Nationalsozialismus
Altstadt-Nord

NS-Dokumentationszentrum der Stadt Köln


Battleship Cove est un musée maritime et un mémorial de guerre à but non lucratif situé à Fall River, dans le Massachusetts, aux États-Unis. Doté de la plus grande collection au monde de navires de guerre de la Seconde Guerre mondiale, il abrite le cuirassé très décoré . Il est situé au cœur du front de mer au confluent de la rivière Taunton et de la baie de Mount Hope et se trouve en partie sous le pont de Braga et à côté du .

Le mémorial tire ses origines de l'équipage de guerre du Massachusetts, qui s'est battu pour le sauver de la démolition et assurer sa préservation en tant que navire musée. Le cuirassé forme une petite crique qui sert de port protégé pour les bateaux de plaisance pendant les mois d'été. Le Fall River Yacht Club dispose d'un quai à proximité.

Expositions
En 1972, l', un sous-marin d'attaque conventionnel de classe Balao de la Seconde Guerre mondiale, a rejoint le cuirassé pour une exposition publique.

L'année suivante, l', un destroyer de classe Gearing, a été ajouté à la flotte et immédiatement désigné comme mémorial officiel du Commonwealth pour la guerre de Corée et la guerre du Vietnam. Dans cette optique, l'USS Massachusetts a par la suite été désigné monument commémoratif officiel du Commonwealth aux anciens combattants de la guerre du Golfe.

Peu de temps après l'arrivée de l'USS Joseph P. Kennedy Jr., le maire de Fall River a baptisé le site « Battleship Cove ». En 1975, Tin Can Sailors, Inc., une organisation nationale de 24 000 vétérans des destroyers, a été fondée à Battleship Cove.

L'année 1984 comprenait l'ajout d'un avion d'entraînement, le North American T-28 Trojan. Cet avion a également servi dans la Force aérienne vietnamienne (FAVN), commémorant les immigrants du Commonwealth qui avaient servi dans les forces armées vietnamiennes.

En 1985, le Commonwealth a accordé une subvention de 2,5 millions de dollars pour la préservation de Joseph P. Kennedy Jr., et la même année, le National Park Service a désigné le Massachusetts, Lionfish  et PT-796 comme National Historic Landmark (NHL). Par la suite, Joseph P. Kennedy Jr. et PT-617 ont tous deux reçu le statut de NHL, donnant à Battleship Cove la plus forte concentration au sud de Boston. Composée de huit navires, la flotte de Battleship Cove est la plus grande et la plus diversifiée collection de navires de guerre historiques au monde.

Dans les années 1990, l'organisation a continué de s'améliorer avec plus de soixante nouvelles expositions liées aux navires historiques et aux anciens combattants. Le succès du programme de nuit, le nombre élevé de visites de groupes scolaires et les admissions générales ont permis d'augmenter le personnel et d'améliorer les efforts d'entretien des navires. Le 14 juin 1997, le Battleship Cove a acquis une relique de la guerre froide : la corvette lance-missiles de construction soviétique Hiddensee de classe Tarentul Trois ans plus tard, le Commonwealth a accordé au Massachusetts et au Lionfish une subvention de 10 millions de dollars pour d'importants travaux de restauration en cale sèche.

Depuis 1964, Battleship Cove a accueilli plus de 5 millions de jeunes, d'anciens combattants et de touristes. En tant qu'objectifs pour un succès continu en tant que musée historique et éducatif, le Cove se consacre à étendre et à maintenir son rayonnement avec des programmes tels que le programme de navigation communautaire de Battleship Cove, le programme Raytheon Inspiring Technological Exploration (RITE) et le programme d'histoire orale des anciens combattants.

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Liste de musées aux États-Unis

Musée maritime au Massachusetts
Fondation en 1965
Musée militaire aux États-Unis
Fall River (Massachusetts)

Battleship Cove


An Maxillaria dichroma in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe. An Maxillaria dichroma in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Maxillaria

Maxillaria dichroma


فوشيمي اناري تايشا (伏見稲荷大社، Fushimi Inari Taisha) هو جينجا لعبادة الإله (باليابانية: كامي) إناري إله الخصوبة والرز والزراعة والثعالب والصناعة والنجاح في معتقدات الشنتو. الضريح يقع في كيوتو، اليابان عند قاعدة جبل يسمى أيضا إناري. جد معروف بالأعداد الهائلة لتوري المتواجدة على جانبي الطريق المؤدية إلى الضريح.

تاريخ

تم وضع ثلاث كامي في المكان الموجود في مكان الضريح حالياً عند جبل إناري في عام 711 بأمر من الإمبراطور الياباني.

معرض صور

مواقع خارجية
 الموقع الرسمي للضريح
 صور لضريح فوشيمي إناري تايشا

مراجع

معالم اليابان
أضرحة شنتو
تايشا

فوشيمي إناري


Yalıhüyük, Konya ilinin bir ilçesidir.

Coğrafî olarak Akdeniz Bölgesi'ndedir.

Tarih
Yalıhüyük'te bulunan birçok eser gün ışığına çıkmayı beklemektedir,birçok tarihi eser de tarihi eser yağmacılarının eline geçmiş ve birçoğu talan edilmiştir. Bazı tarihi eserlerin gayri resmi yollardan kayıt altına alınarak sergilendiği düşünülmektedir. Yalihüyük'te bulunan birçok evin duvarlarında kabartma taş resimler bulunmaktadır. Günümüze kadar korunabilen bazı eserlerin üzerindeki yazılardan ve kabartma resimlerden anlaşılan Bizans dönemi Efes kültürüne ait izler vardır.

Bozkır'a 20 km uzaklıkta bulunan ilçe, Suğla Gölü (Trogidis,Trogitis) kıyısında bulunan höyükten ismini almıştır. Bu bölge antik çağlarda İsauria Bölgesi olarak anılmaktadır. Bölgenin başkenti ise Bozkır ilçesine bağlı Ulupınar köyünün doğusunda yer alan ve bugün Zengibar Kalesi olarak bilinen İsauria'dır. Kısacası kazı ve sondaj çalışmalarından anlaşıldığı kadarıyla Yalıhüyük ve çevresi tarihinin, Neolitik ve Kalkolitik dönemlere kadar gittiği görülmüştür.

Tarihi, çevre ilçeler ve Konya Tarihi ile ortak özelliklere sahiptir. Yaklaşık 200 yıl öncesi toprak kayması görülmesi üzerine Suğla Gölü yakınına taşındığı bilinmektedir. Yeni yerleşim yerinin seçilmesinde Suğla Gölü alanının daralması ve gölden daha fazla yararlanma arzusunun dikkate alındığı ifade edilmektedir.

İlçe merkezindeki Höyük ve çevresi "Sit Alanı" ilan edildiğinden imara kapatılmıştır.

30 Temmuz 1971'de belediye statüsü alarak beldeye dönüştü.[6]

Coğrafya
Kuzeybatısında Seydişehir, güneyde Ahırlı, batıda Bademli kasabası  ve güneydoğuda Bozkır ilçeleriyle çevrelenmiş olan Yalıhüyük engebesiz bir alanda kurulmuştur. Suğla Gölü'nün hemen yanında yer alan Yalıhüyük'te hayat göl sularının çekilmesiyle ortaya çıkan verimli arazilerde yapılan tarım faaliyetleriyle devam etmektedir. Yalıhüyük'ün güneybatısında bulunan Toros Dağları'ndaki Gölcük yaylası, her yıl yaylacılık merkezi olarak kullanılmaktadır. İlçe merkezinde Belediye teşkilatı 1972 yılında kurulmuştur. Arasöğüt ve Saray köyleri ile Mutlu yaylası Yalıhüyük'e bağlı yerleşim yerleridir.

Ekonomi
İlçenin temel geçim kaynağı tarımdır. Suğla Gölü sularının çekilmesiyle ortaya çıkan verimli tarım arazisi ve diğer tarım arazilerinde buğday (3500 ton/yıl) arpa (1500 ton), nohut (700 ton) yanı sıra yılda ortalama 11.000 ton da elma yetiştirilmektedir. 1998 yılında 579 dekar alanda şeker pancarı tarımı yapılmıştır. Bu arada haşhaş ekim izni çıkmış, ancak 1998 yılı itibarıyla haşhaş ekimi yapılmamıştır.

Yalıhüyük'te Gölcük Yaylası ve Yirce Yaylası, Sarınç Yaylası (sarnıç) ve Mutlu Yaylası hayvancılık yapılan merkezlerdir. Günümüzde gölcük yaylası turizm, tatil ve sağlık amacı ile birçok kişi uğramaktadır.
Gölcük, Yirce, Sarınç(Sarnıç),Mutlu olmak üzere Yalıhüyük'te toplam 4 yayla vardır.

2013 itibarıyla 1.005 büyükbaş ve 694 küçükbaş hayvan bulunan ilçede herhangi bir sanayi tesisi bulunmamaktaydı. Başta Almanya olmak üzere diğer Avrupa ülkelerinde pek çok Yalıhüyüklü işçi olarak çalışmaktadır. Toros Dağları'ndaki Gölcük Yaylası ormanlık alanı, pınarları ve serin, temiz havasıyla en önemli piknik ve mesire alanı olarak kullanılmaktadır. İlçede elektrik, su, kanalizasyon, yol, telefon gibi alt yapı hizmetleri tamamlanmış olup, DSİ tarafından Beyşehir gölü sularını tarım alanlarına ulaştıran kanalların yapım çalışmaları tamamlanmıştır.

Nüfus

Belediye Başkanları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yalıhüyük Belediyesi
 Yalıhüyük Kaymakamlığı

Yalıhüyük


Histoire Naturelle des Iles Canaries (abreviado Hist. Nat. Iles Canaries) es una obra con ilustraciones y descripciones botánicas escrita en colaboración por Philip Barker Webb y Sabino Berthelot. Fue publicada en París en 4 sect. (71 partes), entre los años 1836 y 1850 y es la obra más importante escrita sobre Canarias en el  en el ámbito de las Ciencias Naturales.

Fue escrita originalmente en francés, salvo la mayor parte de la Phytographia Canariensis, redactada en latín. Además de los dos autores principales, colaboraron en su composición importantes científicos, que se encargaron de las partes dedicadas a la zoología y la botánica de las islas.
Esta obra incluye  más de cuatrocientas treinta láminas, entre grabados y litografías realizadas por los dibujantes y grabadores más prestigiosos de la época (entre ellos el inglés J.J. Williams) y que constituyen unos de sus mayores atractivos, ya que contribuyen a que unos textos de ciencia de la primera mitad del  sigan teniendo interés, e incluso vigencia, en áreas como la cartografía, la botánica sistemática y la geobotánica, así como en ciertas ramas de la zoología canaria.
La temática que abarca esta obra es muy amplia y desborda lo que se entendía tradicionalmente por Historia Natural -una denominación que ya entonces se empezaba a sustituir por la de Ciencias Naturales-, porque, además de abordar los tres reinos de la Naturaleza (es decir, el ámbito geológico, la botánica y la zoología), dedica parte de la obra a la geografía física y botánica, económica y humana, y a cuestiones de historia y etnografía de las Islas Canarias.

Philip Barker Webb, en uno de sus viajes a la expedición de Brasil, planeó hacer una breve visita a las Islas Canarias, pero esta escala se alargaría finalmente por un tiempo considerable. Durante ese tiempo en las islas (entre 1828 y 1830), recolectó especímenes del lugar y colaboró con Sabin Berthelot en la elaboración de esta obra enciclopédica, que llevó 20 años y contó con la colaboración de otros especialistas, como Justin Pierre Marie Macquart y Alfred Moquin-Tandon.

Referencias

Enlaces externos
Acceso a la obra en el Proyecto Humbold de la Fundación Canaria Orotava de Historia de la Ciencia
en IPNI

Libros de botánica de Francia del siglo XIX
Ciencia de 1836
Libros de 1836
Francia en 1836
Naturaleza de Canarias

Historia Natural de las Islas Canarias


İncirli, Ankara'nın Keçiören ilçesine bağlı bir mahalledir. Adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre nüfusu, 33.484 kişidir.En büyük ve işlek caddeleri Yunus Emre Caddesi, Barışyolu Caddesi ve Refik Saydam Caddesi'dir.

Keçiören'in mahalleleri

İncirli, Keçiören (mahalle)


Victor Ofenheim von Ponteuxin () a fost un industriaș austriac și consul general onorific pentru Imperiul Persan.

Vezi și
 Palais Ofenheim
 Gara Botoșani

Legături externe

 Das Palais Ofenheim und sein Erbauer  (PDF; 226 kB)

Nașteri în 1820
Decese în 1886
Consul onorific
Politicieni austrieci
Industriași austrieci

Victor Ofenheim von Ponteuxin


Kalibar (njem. Kaliber od franc. calibre od arap. qālib: kalup od grč. ϰαλοπόδıον: drvena nožica) može značiti:
 kalibar, u vojništvu, je unutarnji promjer cijevi vatrenog oružja; također, promjer metka koji se kroz nju ispaljuje. Mjeri se u milimetrima ili centimetrima na ustima cijevi i osnova je za razvrstavanje (klasifikaciju) oružja. Nekoć se kalibar topničkog oružja određivao masom zrna, na primjer top od 24 funte ili haubica od 15 funti, dok se kalibar ručnog oružja određivao brojem olovnih ili željeznih kuglica u jednoj funti. Današnji način određivanja kalibra počeo se primjenjivati nakon prelaska sa sfernoga na duguljasto zrno, kod pješačkog oružja u prvoj polovici 19. stoljeća, a kod topništva početkom druge polovice 19. stoljeća.
 kalibar (metalurgija), u metalurgiji, je oblik i veličina otvora između dvaju profiliranih valjaka, prolaskom kroz koji se tijekom valjanja oblikuju metalni profili, tračnice, nosači i slično.
 mjerni kalibar, u strojarstvu, je mjerni instrument kojim se provjeravaju unutarnji ili vanjski promjeri provrta, osovina, konusa i navoja; za ispitivanje složenih oblika izrađuje se u obliku šablone. Kalibriranjem se općenito naziva postupak ugađanja, umjeravanja (baždarenja) ili provjere točnosti mjernih instrumenata.
 kalibar, u prenesenom značenju je veličina, vrijednost, sposobnost; vrsta, soj, kov; osobina; čovjek izvanrednih sposobnosti.

Izvori

Kalibar (razdvojba)


An Thelymitra hiemalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Lloyd Jones ngan Mark Alwin Clements. An Thelymitra hiemalis in nahilalakip ha genus nga Thelymitra, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thelymitra

Thelymitra hiemalis


Christine Guldbrandsen (19 Mart 1985, Bergen), Norveçli şarkıcı.

Müzik dünyasına 18 yaşında ilk albümü olan "Surfing in the air" ile çıkmış ve üç haftada altın albüm ödülünü almıştır. 2004'te ikinci albümü "Moments"'i hazırlamıştır. Her iki albüm de SonyBMG tarafından çıkartıldı. Norveç'i 2006 yılında Eurovision Şarkı Yarışması'nda temsil etmesi Christine Guldbrandsen'i büyük üne kavuşturmuştur.Christine Guldbrandsen,çok beğenilen üçüncü albümü Christine'yi 5 Şubat 2007 tarihinde çıkardı.

Kariyeri
Christine Guldbrandsen'in müzik ilgisi ilk albümünün çıkmasından çok önce başladı. Üç yaşındayken çocuk korosunda, ardından 12 yıl boyunca korolarda solo olarak şarkı söylemeye devam etti. 13 yaşına geldiğinde Kjetil Fluge ve Atle Halstensen ile çalışmaya başladı. Bu sırada konserler ve televizyon şovları sayesinde önemli bir deneyim kazandı.

Yapımcılarıyla birlikte kendi iki albümündeki şarkılarını çoğunu kendi yazdı ve Norveç'in Eurovision Şarkı Yarışması 2006'daki kendi temsil ettiği şarkısı "Alvedansen"in sözü ve müziğinde de payı vardır. Şarkıcı bu yarışma hakkında şöyle demiştir: "Katılmak ve şarkılar yaratmak benim için çok önemli".

Diskografi
 Surfing In The Air (2003)
 Moments (2004)
 Christine (5 Şubat 2007)

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1985 doğumlular
Bergen doğumlular
Norveçli kadın şarkıcılar
Norveçli pop şarkıcıları
2006 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Norveç'in Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
21. yüzyıl kadın şarkıcıları

Christine Guldbrandsen


An Brachiaria occidentalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Austin Gardner ngan Charles Edward Hubbard. An Brachiaria occidentalis in nahilalakip ha genus nga Brachiaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brachiaria

Brachiaria occidentalis


Mercan Denizi, Büyük Okyanus'un güneydoğusunda, Papua Yeni Gine ve Avustralya'nın doğusunda Yeni Kaledonya'nın batısında ve Solomon Adaları'nın güneybatısında kalan bölgeye verilen addır.

4.791.000 kilometre karelik bir alanı kaplar. Güneyinde Tasman Denizi, kuzeyinde ise Solomon Denizi bulunur. Batıya doğru Torres Boğazı üzerinden Arafura Denizi'ne bağlanır.

Mercan Denizi'nin adı barındırdığı mercan kayalıklarından gelir. Bu kayalıklar Büyük Set Resifi olarak bilinir.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki körfezler listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Mercan Denizi


To Hell with God deseti je studijski album američkog death metal-sastava Deicide. Diskografska kuća Century Media Records objavila ga je 15. veljače 2011.

Popis pjesama

Osoblje

Izvori

Albumi sastava Deicide
Albumi iz 2011.

To Hell with God


Dhamtari  (en Hindi: धमतरी जिला) es un distrito de la India en el estado de Chhattisgarh. Código ISO: IN.CT.DH.

Comprende una superficie de 3383 km².

El centro administrativo es la ciudad de Dhamtari.

Demografía
Según el censo de 2011, contaba con una población total de 799 199 habitantes, de los cuales 401 949 eran mujeres y 397 250 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Dhamtari

Distrito de Dhamtari


Campo de Ourique es un barrio y una freguesia portuguesa del municipio de Lisboa, distrito de Lisboa.

Historia

Fue en este barrio donde comenzó la Revolución del 5 de octubre de 1910, el establecimiento de la Primera República Portuguesa, y en 1914, durante la Primera República, se consolidaron las tradiciones republicanas y reivindicando de Campo de Ourique. Durante la Segunda Guerra Mundial, Campo de Ourique sirvió de refugio a muchos judíos, y más tarde, en 1958 tuvo lugar la campaña electoral de Humberto Delgado.

Una de las calles más conocidas es la Ferreira Borges que se asemeja a una avenida arbolada, conocida también por sus cafés, que sirvieron como punto de encuentro de varias figuras de la cultura y la política portuguesa, como por ejemplo, "Café Latino", "A Tentadora", "Ruacana" y "Canas".

Fue constituido como barrio el 7 de febrero de 1959, y como tal tiene los siguientes límites territoriales: Viaducto Duarte Pacheco, la Estrela, los Prazeres, Campolide y el Vale de Alcântara.

Fue creada como freguesia el 8 de noviembre de 2012 en aplicación de una resolución de la Asamblea de la República de Portugal con la unión de las freguesias de Santa Isabel y Santo Condestável.

En la actualidad, es un barrio residencial con una gran tradición comercial. Es un barrio con vida propia, Campo de Ourique se parece con una pequeña ciudad dentro de la Gran Lisboa. Es visto como el barrio más tranquillo de Lisboa y donde vive la clase social más alta.

Demografía

Lugares de interés

Como Patrimonio son los siguientes:
 El Mercado de Campo de Ourique
 El Viaducto Duarte Pacheco, terminado en 1944
 El Monumento a la Maria da Fonte
 La Iglesia del Santo Condestable (Igreja do Santo Condestável), diseñada por Vasco Regaleira. El Santo Condestable es Nuno Álvares Pereira.
 La Casa de Fernando Pessoa, con salas de exposición, proyecciones, conferencias, seminarios y consultores.

Tiene también una serie de intuiciones culturales, que son los siguientes:
 El Club Atlético de Campo de Ourique
 El Sport Lisboa y Águias
 Sport Lisboa y Campo de Ourique
 La Asociación Humanitaria de los Bomberos Voluntarios de Campo de Ourique

Referencias

Enlaces externos

Freguesias de Lisboa
Barrios de Lisboa

Campo de Ourique


الخوريزة قرية  وسط بلدية سبت عزيز التابعة لولاية المدية الجزائر، تلقب بعروس البلدية، تتميز بطابعها الفلاحي الزراعي والرعوي حيث أن حوالي 60% من نسبة مساحتها كلها أراضي خصبة زراعية وحوالي 30% منها جبال وتلال .

بلغ عدد سكان الخوريزة الملقبون بالخرايزية أكثر من 500 نسمة حسب إحصاء 2008 . ينموا حي الخوريزة بشكل سريع في العقد الأول من القرن الواحد والعشرون .

قرى ولاية المدية

الخوريزة


ග්‍රාමීය රෝහල් () යනු  ශ්‍රී ලංකාවේ ආරෝග්‍යශාලා වර්ගයකි.

ග්‍රාමීය රෝහල්
ආරෝග්‍යශාලා

ග්‍රාමීය රෝහල්


Lænestol er en stol, der typisk er en magelig stol med polstret sæde, armlæn og høj ryg. Lænestolen kan have tilknyttet fodskammel.
Lænestole kan være drejelige eller med faste ben.

Eksempler på lænestole er designeren Arne Jacobsens Ægget og den lavryggede Svanen, Jaime Hayóns RO Lænestol og Hans Wegners Bamsestolen.

Stole

Lænestol


Christoph Platzgummer (* 5. Oktober 1961 in Innsbruck) ist ein ehemaliger österreichischer Politiker (ÖVP) und seit 2015 der Bezirkshauptmann von Kufstein.

Leben

Familie und Jugend
Nach dem Besuch der Volksschule in Mariahilf und der Schihauptschule Neustift, maturierte er 1980 am Schigymnasium in Stams. 1980 trat er in die Sicherheitswache der Bundespolizeidirektion Innsbruck ein.

Platzgummer ist seit 1983 verheiratet und hat zwei Töchter.

Karriere
Er absolvierte die Verwaltungsakademie des Bundes in Wien und begann 1987 im städtischen Dienst der Stadt Innsbruck, wo er in der Abteilung Bezirksverwaltung u. a. für das Gewerberecht zuständig war. Während seiner Dienstzeit war ein eigenes Amt für Aufenthaltsangelegenheiten einzurichten, dessen Leitung er parallel zur Führung des Gewerbeamtes übernahm. Er schloss sein Doktoratsstudium an der Universität Innsbruck ab und absolvierte die Dienstprüfung an der Verwaltungsakademie des Landes Tirol. Nach verschiedenen Engagements in Projektgruppen, Kommissionen und Fachausschüssen wurde er stellvertretender Magistratsdirektor. Am 1. Mai 2003 übernahm er die Direktion des Magistrats der Landeshauptstadt Innsbruck.

Politische Laufbahn
Er kandidierte erstmals bei den Gemeinderatswahlen 2006 auf Listenplatz 2. In der konstituierenden Sitzung des Gemeinderates am 8. Mai 2006 wurde er zum zweiten Vizebürgermeister der Stadt Innsbruck gewählt.

In dieser Funktion war er unter anderem an der Realisierung der Fußballakademie, der Veranstaltung der Special Olympics, der Initiierung des Trainingszentrums für die Jugend am Patscherkofel sowie der weltweit ersten olympischen Jugendspiele beteiligt.

2009 wechselte Platzgummer, nachdem er wegen vermeintlichen finanziellen Ungereimtheiten, die sich unter seiner Leitung im Rahmen der Fußball-EM 2008 ergaben, als Vizebürgermeister zurückgetretenen war, ins Zukunftsbüro des Landes Tirol. In weiterer Folge übernahm er im Amt der Tiroler Landesregierung die Abteilung Landesentwicklung und Zukunftsstrategie.

2012 kehrte er überraschend in die Politik zurück und kandidierte als Spitzenkandidat für das Amt des Bürgermeisters von Innsbruck auf der Liste der Innsbrucker Volkspartei. Er führte seine Liste bei den Gemeinderatswahlen im April zwar zur stimmenstärksten Partei mit rund 22 Prozent der Stimmen blieb jedoch in der Bürgermeister-Direktwahl mit 28 Prozent der Stimmen nur knapp hinter der Amtsinhaberin Christine Oppitz-Plörer. Er unterlag in der Stichwahl, in der er 44 % der Stimmen und die regierende Bürgermeisterin Oppitz-Plörer 56 % der Stimmen bekam. Die ÖVP wurde erstmals seit 1945 auf die Oppositionsbank zurückgedrängt. Platzgummer kandidierte bei der konstituierenden Sitzung des Gemeinderats am 16. April 2012 als 1. und 2. Vizebürgermeister, unterlag aber den Kandidaten der "Ampelkoalition". Er bekleidete im Stadtsenat der Innsbrucker Stadtregierung, das Amt eines nicht-amtsführenden Stadtrats. Aus Gründen einer sauberen Trennung seines Berufes als öffentlich Bediensteter stellte er 2014 seine politischen Ämter auf Dauer ruhend.

Im Februar 2015 wurde Platzgummer zum Bezirkshauptmann in Kufstein ernannt.

Sonstiges
Seit 2009 ist er Ehrenmitglied der katholischen Studentenverbindung AV Austria Innsbruck.

Weblinks

 Platzgummer auf www.innsbrucker-vp.at/

Einzelnachweise

Vizebürgermeister (Tirol)
Bezirkshauptmann (Tirol)
Politiker (Innsbruck)
Polizist (Tirol)
Amtstitel Hofrat
Absolvent der Universität Innsbruck
Korporierter im CV
Person (Kufstein)
Österreicher
Geboren 1961
Mann

Christoph Platzgummer


Die Markuskirche ist eine evangelische Kirche in Weinheim im Rhein-Neckar-Kreis im Nordwesten Baden-Württembergs.

1957 fand die Grundsteinlegung der im Stil des Brutalismus erbauten Kirche statt, 1958 wurde sie eingeweiht. Der Bau ist ein einfacher Saal mit Satteldach und offenem Dachstuhl. Zur Kirche gehört ein freistehender Campanile mit Satteldach und ornamental angeordneten Lichtschlitzen im oberen Drittel des Turms. Die künstlerisch bestimmenden Elemente dieser Kirche sind  die farbenprächtigen Glasbildwände. Der Künstler Klaus Arnold arbeitete bei der Erstellung des Bildprogramms sowohl mit damaligen Pfarrer Johannes Baudis als auch mit Dekan Hauss, dem Vater des Architekten, zusammen. So entstand eine Bildmotivreihe zu den Aussagen des Apostolischen Glaubensbekenntnisses.

Die Markuskirche steht seit 1998 unter Denkmalschutz.

Weblinks
 Website der evangelischen Kirchengemeinde Weinheim - Infos zur Markuskirche

Einzelnachweise

Markuskirche
Weinheim
Kirchengebäude im Rhein-Neckar-Kreis
Kirchengebäude der Evangelischen Landeskirche in Baden
Kirchengebäude des Brutalismus
Bauwerk des Brutalismus in Baden-Württemberg
Markuskirche
Erbaut in den 1950er Jahren
Kirchengebäude in Europa
Religion (Weinheim)
Bauwerk der Moderne im Rhein-Neckar-Kreis

Markuskirche (Weinheim)


Hrușca este o rezervație naturală de plante medicinale în raionul Camenca, Transnistria, Republica Moldova. Este amplasată în ocolul silvic Camenca, Valea Hrușca, parcelele 3-5. Are o suprafață de 170 ha. Obiectul este administrat de Gospodăria Silvică de Stat Rîbnița.

Referințe

Hrușca
Geografia Transnistriei

Rezervația naturală Hrușca


مدينة الجبيل الصناعية هي أكبر مدينة صناعية في العالم تأسست عام 1975 وتقع في المنطقة الشرقية في المملكة العربية السعودية على ساحل الخليج العربي. تغطي مساحة 1016 كيلومترًا مربعًا وتشمل مجمعات صناعية ومنشآت كبرى وموانئ. تساهم المدينة بحوالي 7٪ من الناتج المحلي الإجمالي للمملكة.

تم بناء المدينة من قبل شركة Bechtel التي تتخذ من الولايات المتحدة مقراً لها ابتداءً من عام 1976. وتم توسيع نطاق مشروع بخطة إتمام في عام 2021 بتكلفة 20 مليار دولار.

مدينة الجبيل الصناعية هي مدينة صناعية تقع في شرق المملكة العربية السعودية، على ساحل الخليج العربي.على بعد 100 كم شمال الدمام عاصمة المنطقة الشرقية، ويوفر لها موقعا فريد ميزتين هامتين أولاهما قربهما من المرات البحرية الدولية على الخليج، وثانيهما قريبهما من مصادر الطاقة والمواد الخام اللازمة لصناعة التكرير والصناعات البتركيماوية وعلى هذا فقد تم إعداد خطة عامة طويلة المدى تحدد مسار التنمية لهذه المدينة الفتية على أكمل وجه ممكن، وتتمثل أهم أهداف هذه الخطة:
1- ترجمة أهداف الخطة التنموية الخمسية للدولة إلى مشروعات وبرامج لتنمية وتطوير مدينة الجبيل الصناعية..
2 - وضع إطار شامل ومتكامل للتنمية بما يكفل توجيه دقة للمدينة في التجاه المرسوم لها..
3- تشجيع الاستثمار في القطاع الصناعي، وخصوصاً الالصناعات البتروكيماوية، وكذلك القطاعين التجاري والسكني في المدينة، والمشاركة في تنميتها تماشياً مع أهداف الخطط الخمسية للدولة..
4- مراقبة المدينة وتطورها لتقويم مراحل النمو واكتشاف أي آثار عكسية في وقت مبكر..
5- تحديد متطلبات التنمية والتطوير من تجهيزات أساسية ومرافق ومساكن وغيرها من الخدمات الاجتماعية والبلدية لضمان توفير الراحة والاستقرار لقاطني المدينة.
6- تحديد النطاق العمراني، ووضع الأنظمة واللوائح اللازمة تفادياً للنمو والتوسع العمراني..
7- وضع البرامج اللازمة لتطوير وتنمية الكوادر الوطنية وإعدادها للاضطلاع بمهمة تنمية وتطوير وإدارة المدينة..

التقسيم الجغرافي
قسمت المدينة لتبلغ مساحتها (1016) كيلومتر مربع تقريباً..
حسب الخطة العامة قسمت الجبيل إلى أربع مناطق جغرافية..
1- المنطقة السكنية.
2- منطقة المطار..
3-المنطقة الصناعية - الجبيل - (1).
4- المنطقة الصناعية - الجبيل - (2).

وإضافة إلى هذه المناطق الأربع توجد شمال شرق المنطقة السكنية جزيرة الباطنة وهي بمساحة (34) كيلو متر مربع ى.. وتقع بين جزيرة رأس أبو علي ومدينة الجبيل الصناعية.. والتي تخترقها خطوط الكهرباء وطريق يربط مرافق شركة الزيت.. في المنطقة..

الهيئة الملكية للجبيل وينبع
اعتمد النمو الاقتصاي للمملكة العربية السعودية لسنوات عديدة على إنتاج الزيت الخام وتصديره كمصدر وحيد للدخل القومي، في حين أن الغاز الطبيعي المصاحب لعمليات الإنتاج كان يحرق هدراً..
وباعتبار حقيقة هامة هي أن الزيت الخام ثروة ناضبة، وتتأثر عائداتها بالعرض والطلب، والمؤثرات السياسية والاقتصادية الدولية، فقد أجرت حكومة المملكة دراسات مستفيضة، تم على ضوئها وضع تصور لبناء قاعدة صناعية متكاملة تعتمد على استغلال الثروات والموارد الطبيعية المحلية عن طريق إنشاء مدينتين صناعيتين هما الجبيل وينبع على شاطئ الخليج العربي شرق المملكة، وينبع على ساحل البحر الأحمر غربها ولوضع هذا التصور موضع التطبيق تم تأسيس الهيئة الملكية للجبيل وينبعى بموجب المرسوم الملكي رقم (م / 75) وتاريخ 16 / 9 / 1395 هـ وقد منحها هذا المرسوم الكريم سلطات كاملة لإنشاء وتطوير التجهيزات الأساسية في كل من مدينتي الجبيل وينبع الصناعيتين، مع تخصيص ميزانية مستقلة، واستقلالاً إدارياً كاملاً، ما جعلها مؤسسة حكومية فريدة من نوعها في المملكة

الصناعة
إن التصنيع هو خيار المملكة العربية السعودية.. فاستغلال الموارد الهيدروكربونية.. والاستفادة من توافر المواد الخام المتاحة تعتبر الهدف الرئيسي لوجود مدينة الجبيل الصناعية.. وما تضمه من صناعات..وترتكز فيها معظم صناعات البتروكيماويات في المملكة العربية السعودية ممثلة بعملاق الصناعات البتروكيماوية في العالم، الشركة السعودية للصناعات الأساسية (سابك)، كما توجد شركات أخرى للبتروكيماويات والصناعات النفطية. وتنقسم الصناعات إلى ثلاث فئات رئيسية هي:
1- الصناعات الأساسية.
2- الصناعات الثانوية..
3- الصناعات المساندة والخفيفة..

أولاً: الصناعات الأساسية
تعد منطقة الصناعات الأساسية حجر الأساس للصناعة في منطقة الجبيل الصناعية، حيث تضم عدداً كبيراً من الصناعات البتروكيماوية بالإضافة إلى مصنع الشركة السعودية للحديد والصلب ومصفاة ساسرف ويتم تصدير معظم منتجات هذه الصناعات التي يبلغ عددها (20) صناعة وطاقتها الإنتاجية (66,536) ألف طن سنوياً إلى الخارج في حين يتم استغلال كميات متزايدة من هذه المنتجات كمواد أواية للصناعات التحويلية في المدينة..

الصناعات الثانوية
تقع منطقة الصناعات الثانوية بالقرب من الصناعات الأساسية، ويتمثل الدور الرئيسي للصتاعات الثانوية في إماكانية الاستفادة من منتجات الصناعات الأساسية من خلال عمليات تصنيع إضافية معينة وذلك لإنتاج الوسائط البتروكيماوية، ومنتجات البلاستيك والحديد والمنتجات الكيماوية الأخرى المستخدمة في الأغراض الزراعية..

الصناعات المساندة والخفيفة
تضم منطقة الصناعات الخفيفة والمساندة العديد من المصانع التي تشكل منتجات الصناعات الأساسية والصناعات الثانوية مواد أولية لها.. وتقوم بتحويلها إلى مواد استهلاكية.. وتقوم بعض من هذه الصناعات باستخدام المواد الخام من مصادر مختلفة.. من داخل مدينة الجبيل الصناعية وخارجها.. وتضم هذه المنطقة بعض المؤسسات التجارية الكبرى التي توفر السلع والخدمات التي تحتاج إليها الصناعات بصفة عامة..

مصادر الطاقة في الجبيل
تتم تغذية مدينة الجبيل الصناعية بالطاقة الكربائية من الشبكة الكهربائية المترابطة للشركة السعودية للكهرباء بواسطة عدة خطوط تغذية بجهد (230 و380 كيلو فولت)..
وتتكون شبكة التووزيع الكهربائية في مدينة الجبيل لصناعية من محطات توزيع رئيسية لتغذية المنطقتين الصناعيتين والسكنية موصلة فينا بينها بشبكة حلقية بجهد (230 كيلو فولت) مما يجعلها أكثر فاعلية في تغذية الأحمال المرتبطة بها.. وتتفرع منها شبكة فرعية بجهد (230 - 115 - 34,5 - 13,8 كيلو فولت)..

الاتصالات السلكية واللاسلكية
توجد في مدينة الجبيل الصناعية شبكة اتصالات حديثة تتكون من أربعة مقاسم هاتفية مركزية ووحدة مقسم هاتفي بعيدة مرتبطة به.. وترتبط شركة الاتصالات السعودية مع شبكة الاتصالات الهاتفية في المنطقة الشرقية عن طريق شبكة من الألياف..
ومدينة الجبيل الصناعية من المدن المزودة بشبكة الاتصالات المتنقلة العاملة بنظام الهاتف الجوال (GSM) وشبكات النداء الآلي اللاسلكي، وتغطي الأحياء السكنية في مدينة الجبيل الصناعية شبكة تلفزيونية مغلقة يزيد عدد المشتركين فيها على 16 ألف مشترك..

الطرق
تمتاز مدينة الجبيل الصناعية بشبكة من طرق عصرية واسعة نفذت وفقاً لأفضل المواصفات الهندسية، وهي مجهزة بالإضاءة والأرصفة المشجرة بطريق علمية تتفرع منها الشوارع الفرعية التي تشكل في مجموعها شرايين حيوية يسهل من خلالها انسياب الحركة والتنقل بين مناطقها المختلفة.. كما أنه مرتبطو بشبكة الطرق السريعة التي أنشأتها وزارة المواصلات والتي تحقق سهولة الاتصال بمدن المملكة، وقد تم ترقيم الطرق في مدينة الجبيل الصناعية بطريقة تساعد على معرفة الاتجاه حيث تم ترقيم الطرق الممتدة من الشرق إلى الغرب بأرقام زوجية..
وجميع الطرق الممتدة من الشمال إلى الجنوب بأرقام فردية..
إضافة إلى تسميتها بأسماء استلهمت من أسماء ى الشخصيا والأحداث المهمة في التاريخ الإسلامي..
كم تتميز مدينة الجبيل.. بوجود حرم خاص محجوز لكل طريق رئيسي فيها بحيث يكفي لتوسعة الطريق وإنشاء تقاطعات كبيرة وجسور مستقبلاً عند الحاجة..

المياه
يتم إمداد مدينة الجبيل الصناعية بحاجتها من مياه الشرب لتغطية الاستهلاك السكاني والصناعي من محطة تحلية (رأس الغاز) التابعة لممؤسسة العامة لتحلية المياه المالحة..
بالإضافة إلى محطة غمسة) ومحطة التحلية رقم 2 التي أنشأتها الهيئة الملكية..

كما أنشأت الهيئة محطتي ضخ وتخزين استراتيجي رئيسيتين والعديد من المضخات الفرعية الموزعة على نطاق المدينة وشبكة واسعة من الأنابيب لإيصال المياه إلى المستهلكين من مصدرين متجنبين لأي انقطاع طارئ أو مجدول...

كما قامت الهيئة الملكية بتأسيس شركة مرافق الكهرباءوالمياه بالجبيل وينبع وهي شركة مساهمة سعودية رس مالها (2.5) مليار ريال سعودي...
تنفرد مدينة الجبيل الصناعية بوجود أكبر شركة تبريد للمصانع باستخدام مياه البحر في العالم
.. وهي مكونة من محطة ضخ من (28) مضخة تبلغ طاقاتها (25) مليون متر مكعب يومياً وشبكة من ثلاث قنوات خراسانية ضخمة مفتوحة يبلغ طولها (11) كم.. وقد تم تصميمها بحيث لايمكن التقاء المياه المسحوبة من البحر بتلك التي تعاد إليه..حيث يوجد حاجز بين بداية قنوات السحب.. ونهاية قنوات الإرجاع دون أن تتأثر درجة حرارة المياه البحرية بأعمال التبريد.. حيث تعالج المياه المعادة إلى البحر لتخفيض درجة حرارتها بوسائل طبيعية حفاظاً على البيئة والأحياء البحرية عند مدخل القناة.. وهي القناة أنشأتها الهيئة الملكية وهي تدار الآن بواسطة شركة مرافق..

وترتكز فيها معظم صناعات البتروكيماويات في المملكة العربية السعودية ممثلة بعملاق الصناعات البتروكيماوية في العالم، الشركة السعودية للصناعات الأساسية (سابك)، كما توجد شركات أخرى للبتروكيماويات والصناعات النفطية. تعتبر مدينة الجبيل الصناعية من أجمل المدن العربية ترتيباً وحداثة ولديها شواطيء من أجمل وأنظف الشواطيء في الخليج العربي.

تعد مدينة الجبيل الصناعية بيئة مناسبة للاستثمار نظرا لتوفر المواد الأولية والتجهيزات الأساسية وتوافر الخدمات الصناعية والإعفاءات الضربية والجمركية...

تخضع المدينة لإدارة الهيئة الملكية للجبيل وينبع، وهي هيئة حكومية ذات شخصية اعتبارية وتدير بالإضافة إلى الجبيل، مدينة ينبع الصناعية في غرب المملكة على ساحل البحر الأحمر.

السياحة
تشهد مدينة الجبيل الصناعية حركة سياحية متنامية تستقطب العديد من المواطنين والزوار من مختلف مناطق المملكة جاؤوا للاستمتاع بمياه الخليج الذهبية وبجزره القريبة العذراء وبما تتميز به من شواطئ خلابة ذات مراس متعددة القوارب ومتنزهات وحدائق ترفيهية رائعة التخطيط.. مما جعلها محط أنظتار القطاع الخاص الذي بدأ في إقامة المشروعات السياحية.. ومن ضمن الأنشطة السياحية التي تقدم للسائحين تنظيم رحلات برية للجزر القريبة من مدينة الجبيل الصناعية.. وؤاضة ركوب الخيل حيث تنظم بشكل أسبوعي سباقات الخيل لمحبي الخيل أو رياضةالفروسية
..كما يوجد فندق خمس نجوم وهو يطل على مشهد بحري فريد من نوعه على شاطئ الخليج العربي..والعديد من الملاعب الرياضية المفتوحة والمغطاة.. وتشهدج مدينة الجبيل الصناعية أعداداً متزايدة كل عام من السائحين والزوار خصوصاً في الأعياد والمناسبات..

الأنشطة التجارية
توفر تجارة الجملة.. والتجزئة والخدمات التجارية ومكاتب العمال وشركات تقديم الخدمات المختلفة.. والفنادق وغير ذلك من الأعمال التجارية مجالاً غير محدود للاستثمارات في مدينة الجبيل الصناعية. لقد قم القطاع الخاص بنشاء العديد من المرافق التجارية بأنواعها وأنشطتها المختلفة لتفي بالاحتياجات التجارية والخدمية التي تحتاج إليها مدينة الجبيل الصناعية والتي تنمو باستمرار مواكبة لنمو المدينة

الجبيل 2
حققت مدينة الجبيل الصناعية منذ إنشائها عام 1395 هـ (1975 م)نجاحاً باهراً.. حيث استمرت في التطور حتى أصبحت أكبر مجمع صناعي للبتروكيماويات في العالم.. ومن المتوقع أنم يظل الطلب مستمراً على الأراضي لإقامة الصناعات الأساسية والثانوية الجديدة مرتفعاً.. لا سيما في ظل سياسة المملكة اتي تولي أهمية خاصة لجذب الاستثمارات الرأسمالية الجديدة..
وحرصاً على استمرارية تطوير القاعدة الاقتصادية بالمملكة.. قامت الهيئة الملكية بدراسة عدد من الخيارات لتطوير مناطق جديدة للصناعات بجميع فئاتها في الجبيل.. وتوصلت الدراسات إلى أن الموقع الذي يقع غرب المنطقة الصناعية الحالية مباشرة هو انسب المواقع لإنشاء منطقة صناعية جديدة.. وتعد هذه المنطقة التي أطلق عليها اسم (الجبيل 2) التي تبلغ مساحتها (8200) هكتاراً تقريباً أقرب المواقع لجميع المرافق والتجهيزات الأساسية والحالية..

الخدمات التعليمية
تحظى الخدمات التعليمية في مدينة الجبيل الصناعية باهتمام خاص حيث تعد عملية تحسين نوعية التعليم وتطويره من أبرز تطلعات الهيئة الملكية باعتبار أن المتعليم هو المصدر الرئيس لتكوين رأس المال البشري الذي يمثل العنصر الحاسم لبناء جبل المستقبل.. لذا وضعت الهيئة الملكية عدة مؤتكزات يقوم عليها التعليم في المدينة من أهمها (المنشآت التعليمية بواصفات عالية - التجهيزات والتقنيات الحديثة - الكوادر البشرية المؤهلة - تقديم الرعاية الشاملة للطالب - المناهج الإضافية (اللغة الإنجليزية والحاسب الآلي) - انفتاح المدرسة على المجتمع كمركز للخدمات التواصل الإلكتروني مع الطلاب وولاء الأمر).
كما تبنت إدارة الخدمات التعليمية استرتيجية متطورة تقوم على استثمار أقصى طاقات المعلمين والمتعلمين.. بأساليب تعليمية إلكترونية في مناخ مثير للتفكير والإبداع وصولاص إلى بيئة تعليمية جذابة ذات جودة عالية ووعالمية تحقق إستراتيجية الهيئة الملكية بالجبيل وينبع.. وتتولى الهيئة الملكية مهمة تشغيل وإدارة مدرسة البنين. وياض الأطفال في حين تقدم أعمال المساندة والصيانة لمدارس البنات.

المدارس الأجنبية
ينال أبناء وبنات الذين تعلموا ويعلمون في مدينة الجبيل الصناعية... حظهم من التعليم في ثلاث مدارس هي..
- مجموعة المدارس العالمية وتضم (270) طالباً وطالبة من مرحلة الروضة وحتى المستوى العاشر...
- مدرسة الجبيل العالمية " أكاديمية الحصان "".. وتضم (320) طالبا وطالبة من مرحلة الروضة وحتى المستوى الحادي عشر..
- مدرسة الجالية الهندية.. وتضم 75 طالب وطالبة من مرحلة الروضة إلى المستوى السابع...

التعليم التقني والجامعي
بدا التعليم التقني بإنشاء مركز التدريب المؤقت عام 1397 هـ حيث أنشئ في ذلك الوقت لإمداد عمليات الإنشاء التي كانت تجري على قدم وساق بحاجتها من الحرفيين والمهنيين. وقد تحول المركز فيما بعد إلى معهد الهيئة الملكية لتنمي القوى البشرية عام 1406 هـ ثم إلى كلية التقنية.. 1409 هـ. أما بداية التعليم الجامعي فقد بدأت بإنشاء أول كلية للبنات في مدينة الجبيل الصناعية...

انظر أيضًا
 محافظة الجبيل
 ينبع الصناعية

مصادر
 الصناعة والنمو الصناعي في المملكة الأحلام والحقائق، وزارة الإعلام، الرياض،1419هـ/1999م.

مراجع

وصلات خارجية
 موقع الهيئة الملكية للجبيل وينبع

الصناعة في السعودية
تأسيسات سنة 1975 في السعودية
مدن اقتصادية سعودية
مدن صناعية

مدينة الجبيل الصناعية


Parsek (Simgesi: pc; İngilizce: Parsec), gökbilimde kullanılan uzaklık ölçü birimidir. Paralaksı 1 olan bir gökcisminin uzaklığına denktir. 1 Parsek, yaklaşık 3,26 ışık yılına eşdeğerdir.

1 parsek =
 360 × 60 × 60/(2π) = 206,264.8062 AU Astronomik birim
 30.857 × 1012 km
 3.261630751 ışık yılı

Uzunluk birimleri
Astronomi ölçü birimleri

Parsek


Kirkjubø bispedømme var et katolsk bispedømme som omfattede Færøerne. Det blev løsrevet fra Bjørgvin bispedømme sent i 1000-tallet eller tidligt i 1100-tallet, og lå først under Hamborg-Bremen ærkebispedømme. Senere blev det underlagt Lund- (fra 1104) og Nidaros ærkebispedømme (fra 1152). Bispedømmet havde fast sæde i Kirkjubøur på Streymoy fra biskop Orms tiltrædelse i 1138. Domkirken var fra 1200-tallet Olavskirken, selv om biskop Erlendur påbegyndte bygningen af Magnuskatedralen (der aldrig blev færdig). Det katolske bispedømme blev i praksis nedlagt ved reformationen, og den sidste biskop Ámundur Ólavsson måtte overlade styringen til danskeren Jens Gregoriussen Riber, der var luthersk superintendent 1540-56. I 1557 blev Færøerne lagt ind under Bergen Stift.

Katolicisme på Færøerne efter bispedømmets ophævelse
Med den sidste katolske biskops afgang i 1538 regnede den katolske kirke bispedømmet som ophævet. Færøerne blev 1667 i lighed med resten af Norden tilsluttet Det apostoliske vikariat i nord. I 1855 kom Færøerne (sammen med Island og Grønland) ind under Nordpolsmissionen, der ophævedes 1869. Det apostoliske præfektur Danmark var året inden blevet udskilt fra Det apostoliske vikariat i nord som selvstændig enhed, og Færøerne og Grønland blev indlemmet i dette nye præfektur. Det apostoliske præfektur Danmark blev i 1892 ophøjet til apostolisk vikariat og i 1953 til Københavns bispedømme.

På Færøerne har der igen været en katolsk menighed siden 1931. Dens nuværende kirke er Mariukirkjan, som blev indviet i 1987. I dag bor der ca. 130 katolikker på Færøerne, de fleste af disse er udlændinge.

 Færøsk kirkehistorie
 Katolske kirke på Færøerne

Eksterne henvisninger
 Den katolske kirke på Færøerne (færøsk, dansk og engelsk)
 «Giga-Catholic Information» om Færøerne (engelsk)

Færøernes historie
Religion på Færøerne
Kirkjubøur

Kirkjubøur bispedømme


En fin forretning er en dansk propagandafilm fra 1949, der er instrueret af Erik Fiehn efter manuskript af Erik Scharling.

Handling
Filmen propaganderer for papirindsamling. Man følger et hold børn på deres 'vilde jagt' efter papir.

Referencer

Eksterne henvisninger

Propagandafilm fra Danmark
Danske film fra 1949

En fin forretning


Hassan Ibrahim Mohammed Saeed (en árabe حسن إبراهيم محمد سعيد) es un pintor y escultor egipcio, de la llamada generación intermedia (من جيل الوسط), que nació en la provincia de Dacalia, periodista trabajó la pintura desde la década de 1950.

Notas y referencias

Enlaces internos
Anexo:Escultores de Egipto

Enlaces externos

Escultores del siglo XX
Escultores de Egipto
Pintores de Egipto
Periodistas de Egipto
Egipcios del siglo XX

Hassan Said


Cefprozilul este un antibiotic din clasa cefalosporinelor de generația a doua, fiind utilizat în tratamentul unor infecții bacteriene. Molecula a fost patentată în anul 1983 și aprobată pentru uz medical în anul 1992.

Sinteză

Note

Vezi și
 Cefotetan
 Cefuroximă
 Cefoxitină
 Cefaclor
 Cefradină

Cefalosporine
Fenoli

Cefprozil


Andrew Yan-Tak Ng (nascido em 1976) é um cientista da computação e empresário de tecnologia norte-americano nascido na Grã-Bretanha com foco em aprendizado de máquina e IA. Ng foi cofundador e chefe do Google Brain e ex-cientista-chefe da Baidu, transformando o Grupo de Inteligência Artificial da empresa em uma equipe de vários milhares de pessoas.

Ng é professor adjunto da Universidade Stanford (ex-professor associado e diretor do Stanford AI Lab ou SAIL ). Também pioneiro em educação online, Ng cofundou a Coursera e a deeplearning.ai. Ele liderou com sucesso muitos esforços para "democratizar o aprendizado profundo", ensinando mais de 2,5 milhões de alunos por meio de seus cursos on-line. Ele é um dos cientistas da computação mais famosos e influentes do mundo, sendo nomeado uma das 100 pessoas mais influentes da revista Time em 2012 e uma das pessoas mais criativas da Fast Company em 2014. Em 2018, ele lançou e atualmente lidera o AI Fund, inicialmente um fundo de investimento de US$175 milhões para apoiar startups de inteligência artificial. Ele fundou a Landing AI, que fornece produtos SaaS com inteligência artificial.

Biografia
Ng nasceu no Reino Unido em 1976. Seus pais são ambos imigrantes de Hong Kong. Crescendo, ele passou um tempo em Hong Kong e Cingapura e mais tarde se formou no Instituto Raffles em Cingapura em 1992.

Em 1997, ele obteve seu diploma de graduação com especialização tripla em ciência da computação, estatística e economia pela Carnegie Mellon University em Pittsburgh, Pensilvânia, graduando-se como o melhor de sua turma. Entre 1996 e 1998, ele também realizou pesquisas sobre aprendizado por reforço, seleção de modelos e seleção de recursos no AT&T Bell Labs.

Em 1998, Ng obteve seu mestrado no Massachusetts Institute of Technology em Cambridge, Massachusetts. No MIT, ele construiu o primeiro mecanismo de pesquisa na web indexado automaticamente e disponível publicamente para artigos científicos (foi um precursor do CiteSeer/ResearchIndex, mas especializado em aprendizado de máquina).

Em 2002, ele recebeu seu PhD da Universidade da Califórnia, Berkeley, sob a supervisão de Michael I. Jordan. Sua tese é intitulada "Shaping and policy search in reinforcement learning" e é muito citada até hoje.

Ele começou a trabalhar como professor assistente na Universidade de Stanford em 2002 e como professor associado em 2009.

Carreira

Academia e ensino
Ng é professor do Departamento de Ciência da Computação da Universidade de Stanford e do Departamento de Engenharia Elétrica. Ele atuou como diretor do Laboratório de Inteligência Artificial de Stanford (SAIL), onde ensinou estudantes e realizou pesquisas relacionadas a mineração de dados, big data e aprendizado de máquina. Seu curso de aprendizado de máquina em Stanford é o curso mais popular oferecido no campus, com mais de 1.000 alunos matriculados em alguns anos. A partir de 2020, três dos cursos mais populares no Coursera são de Ng: Machine Learning (#1), AI for Everyone (#5), Neural Networks and Deep Learning (#6).

Em 2012, junto com a cientista da computação Daphne Koller de Stanford, ele cofundou e foi CEO do Coursera, um site que oferece cursos online gratuitos para todos.

Indústria
De 2011 a 2012, Ng trabalhou no Google, onde fundou e dirigiu o Google Brain Deep Learning Project com Jeff Dean, Greg Corrado e Rajat Monga.

Em 2014, ele se juntou à Baidu como cientista-chefe e realizou pesquisas relacionadas a big data e IA. Lá, ele montou várias equipes de pesquisa para coisas como reconhecimento facial e Melody, um chatbot de IA para saúde. Em março de 2017, ele anunciou sua demissão da Baidu.

Pesquisa
Ng pesquisa principalmente em aprendizado de máquina, aprendizado profundo, percepção de máquina, visão computacional e processamento de linguagem natural, e é um dos cientistas da computação mais famosos e influentes do mundo. Ele frequentemente ganha prêmios de melhor artigo em conferências acadêmicas e teve um enorme impacto nos campos da IA, visão computacional e robótica.

Durante a pós-graduação, juntamente com David M. Blei e Michael I. Jordan, Ng foi coautor do influente artigo que introduziu a alocação latente de Dirichlet para sua tese sobre aprendizado por reforço para drones.

Em 2011, Ng fundou o projeto Google Brain no Google, que desenvolveu redes neurais artificiais em larga escala usando a infraestrutura de computadores distribuídos do Google. Entre seus resultados notáveis estava uma rede neural treinada usando algoritmos de aprendizado profundo em 16.000 núcleos de CPU, que aprendeu a reconhecer gatos depois de assistir apenas a vídeos do YouTube e sem nunca ter sido informado sobre o que é um "gato".

Publicações e prêmios
Ng também é autor ou coautor de mais de 300 artigos em robótica e áreas afins. Seu trabalho em visão computacional e aprendizagem profunda tem sido frequentemente apresentado em comunicados de imprensa e em resenhas.

 1995. Bolsa Bell Atlantic Network Services
 1995, 1996. Prêmio Microsoft Technical Scholarship
 1996. Bolsa Andrew Carnegie Society
 1998–2000: Bolsa Berkeley
 2001–2002: Microsoft Research Fellowship
 2007. Alfred P. Sloan Research Fellowship Sloan Foundation Faculty Fellowship
 2008. MIT Technology Review TR35 (Technology Review, 35 inovadores com menos de 35 anos)
 2009. IJCAI Computers and Thought Award (o maior prêmio em IA dado a um pesquisador com menos de 35 anos)
 2009. Vance D. & Arlene C. Coffman Faculty Scholar Award
 2013. Time 100 pessoas mais influentes
 2013. Fortune  40 abaixo de 40
 2013. CNN 10: Pensadores
 2014. pessoas mais criativas da Fast Company nos negócios
 2015. Jovens Líderes Globais do Fórum Econômico Mundial

Ele deu palestras convidadas na NASA, Google, Microsoft, Lockheed Martin, Max Planck Society, Stanford, Princeton, UPenn, Cornell, MIT, UC Berkeley e dezenas de outras universidades. Fora dos EUA, ele lecionou na Espanha, Alemanha, Israel, China, Coréia e Canadá.

Opiniões sobre a IA
Ng acredita que a tecnologia de IA melhorará a vida das pessoas, não que seja um anátema que "escravize" a raça humana. Ng acredita que os benefícios potenciais da IA superam as ameaças, que ele acredita serem exageradas. Ele afirmou quePreocupar-se com a superinteligência maligna da IA hoje é como se preocupar com a superpopulação do planeta Marte. Ainda nem pousamos no planeta! Uma ameaça real é em relação ao futuro do trabalho: "Em vez de se distrair com robôs assassinos do mal, o desafio ao trabalho causado por essas máquinas é uma conversa que a academia, a indústria e o governo deveriam ter".

Ver também

 Sistema operacional do robô
 Alocação de Dirichlet latente
 Google Brain
 Coursera

Referências

Empregados do Google
Professores da Escola de Engenharia da Universidade Stanford
Alunos do Instituto de Tecnologia de Massachusetts
Pesquisadores da visão computacional
Alunos da Universidade Carnegie Mellon
Pesquisadores da inteligência artificial
Norte-americanos de ascendência chinesa
Roboticistas dos Estados Unidos
Cientistas da computação dos Estados Unidos
!Artigos com texto em chinês tradicional
!Artigos com texto em chinês

Andrew Ng