Alessandra Iozzi (Roma, ) é uma matemática nascida na Itália, conhecida por sua pesquisa em teoria geométrica de grupos. Originalmente de Roma, tem tripla cidadania italiana, suíça e estadunidense, e trabalha como professora adjunta de matemática no Instituto Federal de Tecnologia de Zurique (ETH Zurich).

Formação e carreira
Iozzi nasceu em Roma em 25 de janeiro de 1959. Depois de obter uma laurea na Universidade de Roma "La Sapienza" em 1982, supervisionada por Massimo Picardello, foi para a Universidade de Chicago para estudos de pós-graduação em matemática, obtendo um mestrado em 1985 e concluindo um doutorado Ph.D. em 1989, com a tese Invariant Geometric Structures: A Non-Linear Extension of the Borel Density Theorem, orientada por Robert Zimmer.

Após um trabalho de pós-doutorado como lecturer na Universidade da Pensilvânia e pesquisadora no Mathematical Sciences Research Institute em Berkeley (Califórnia) e no Instituto de Estudos Avançados de Princeton, Nova Jérsei, assumiu um cargo de professora na Universidade de Maryland, de 1992 a 2000.

Esteve pela primeira vez no ETH Zurich como pesquisadora visitante em 2000-2001. Depois de ser professora na Universidade de Estrasburgo, na França, e na Universidade de Basileia, na Suíça, retornou ao ETH Zurique como cientista sênior em 2006 e assumiu seu atual cargo de docente em 2008.

Reconhecimento
Iozzi foi nomeada fellow da American Mathematical Society, na classe de 2022, "por contribuições para a teoria de grupos geométricos e a geometria de subgrupos discretos de grupos de Lie, em particular a teoria de Teichmuller superior".

Referências

Ligações externas
Página pessoal

Membros da American Mathematical Society
Professores da Universidade de Maryland
Professores da Universidade de Estrasburgo
Professores da Universidade de Basileia
Professores do Instituto Federal de Tecnologia de Zurique
Matemáticos da Itália
Matemáticas da Itália
Matemáticos da Suíça
Matemáticas da Suíça
Matemáticas dos Estados Unidos
Matemáticos dos Estados Unidos do século XX
Matemáticos dos Estados Unidos do século XXI
Alunos da Universidade La Sapienza
Alunos da Universidade de Chicago
Pessoas vivas

Alessandra Iozzi


Casino Royale, İngiliz gazeteci, yazar Ian Fleming'in 1953'te yayınlanan aynı adlı romanından, sinemaya uyarlanan 2006 yapımı casus filmi. Yönetmenliğini Martin Campbell'ın yaptığı Casino Royale, sinema tarihinin en uzun seriye sahip olan James Bond filmlerinin yirmi birincisi. Seriden ayrı bir filmi daha olan Casino Royale, ABD ve İngiltere ortak yapımı. Başlıca rollerini, Daniel Craig, Eva Green, Mads Mikkelsen, Caterina Murino paylaşır. Martin Campbell, Bond filmlerinin on yedincisi, Altın Göz'de yine yönetmen olarak görev alır. Senaryosunda, Robert Wade ve Neal Purvis yanı sıra Paul Haggis'in imzası var. Serinin son dört filminde baş karakter, 'James Bond'u canlandıran Pierce Brosnan'ın yerini Daniel Craig alır.

Casino Royale, serinin ilk filmi, Dr. No'da yer alan konulara; James Bond'un, romandaki ajan 007 kod adıyla başladığı göreve geri dönüş yapar.Yazar Ian Fleming'in, Casino Royale (roman) hariç, James Bond serisi on üç romanı daha bulunur. Judi Dench, bu filmde olduğu gibi, on yedinci Bond filmi 'Altın Göz' filminden beri 'M', karakterini oynamıştır. Filmin yapımcısı, son altı Bond filmine imza atan isimler; Barbara Broccoli ve Michael G. Wilson.

Senaryoda Bond, Karadağ'daki Casino Royale'de yüksek bahisli bir poker oyununda terörist grupların finansörü Le Chiffre'yi iflas ettirmek için bir görevde bulunuyor; Bond, oyun için ihtiyaç duyduğu parayı sağlamakla görevlendirilen ve bir hazine çalışanı olan Vesper Lynd'e aşık olur.

Oyuncu seçimi, James Bond olarak Pierce Brosnan'ın yerini alacak yeni bir aktör için geniş çaplı bir araştırmayı içeriyordu; Ekim 2005'te duyurulan Craig'in seçimi tartışmalara yol açtı. Filmin mekan çekimleri Çekya, Bahamalar, İtalya ve Birleşik Krallık'ta Barrandov Stüdyoları ve Pinewood Stüdyoları'nda inşa edilen iç setlerle gerçekleştirildi.

Casino Royale, 14 Kasım 2006'da Odeon Leicester Meydanı'nda prömiyer yaptı. Eleştirmenler Craig'in karakteri yeniden keşfetmesini ve filmin önceki Bond filmlerinin kinayelerinden ayrılmasını vurgulayarak, ezici bir çoğunlukla olumlu eleştiriler aldı. Dünya çapında 606 milyon dolar hasılat elde ederek 2012'de Skyfall vizyona girene kadar en yüksek hasılat yapan James Bond filmi oldu.

Konusu
MI6 Ajanı James Bond, Prag'daki İngiliz Büyükelçiliği'ndeki hain bölüm şefi Dryden ve irtibatı Fisher adlı iki hedefi öldürerek 00 ajan statüsüne terfi eder.

Uganda'da, gizemli bir kişi Bay White, Lord'un Direniş Ordusu'nun yüksek rütbeli bir üyesi olan Steven Obanno'yu teröristlere çalışan bir Arnavut bankacı olan Le Chiffre ile tanıştırır. Obanno, Le Chiffre'ye yatırım yapması için büyük miktarda para emanet eder; Le Chiffre daha sonra havacılık ve uzay üreticisi Skyfleet'i satın alır ve bir terörist saldırı hakkında içeriden edindiği bilgiler göz önüne alındığında, şirketin başarısızlığı üzerine bahse girer.

Bond, Madagaskar'da bomba yapımcısı Mollaka'yı uzun bir kovalamacadan sonra bir elçiliğe kadar takip eder, öldürür ve binayı havaya uçurur. Londra'da MI6 şefi M, Bond'u uluslararası bir olaya neden olduğu ve Mollaka'yı canlı yakalama emrini görmezden geldiği için uyarır. İpuçları, Bond'un Bahamalar'da bulduğu yozlaşmış Yunan yetkili Alex Dimitrios'a işaret eder. Bir poker oyununda Aston Martin DB5'ini kazandıktan sonra ve Alex Dimitrios'un karısı Solange'ı baştan çıkaran Bond, Dimitrios'u Miami'ye kadar takip eder ve onu öldürür. Bond daha sonra Skyfleet'in prototip uçağının imhasını engeller ve bu, Le Chiffre'nin tüm yatırımına, yani toplamda 101.206.000 dolara mal olur. Dimitrios'un başarısızlığı nedeniyle karısı Solange işkence görür ve öldürülür.

Le Chiffre, müşterilerinin kaybettiği parayı telafi etmek için Karadağ'daki Casino Royale'de yüksek bahisli bir Texas hold'em turnuvası düzenler. MI6, Le Chiffre'nin poker'de yenilmesi halinde, müşterileri hakkında bilgi karşılığında İngiliz hükûmetine sığınmaya zorlayacağına inanarak turnuvaya Bond'u gönderir. Bond, 10 milyon dolar parayı koruyan bir İngiliz Hazine ajanı olan Vesper Lynd ile tanıştırılır. Tren yolculukları sırasında birbirlerini değerlendirir ve içgörülü tahminlerde bulunurlar.
Karadağ'daki bağlantıları René Mathis ile tanışırlar.

Bond, oyun sırasında Le Chiffre'e karşı üstünlük sağlayarak oyunu kazanıyor gibi görünür. Obanno, Le Chiffre'yi pusuya düşürür, ancak parayı geri kazanmak için oynamaya devam etmesine izin verir. Obanno'nun koruması Bond ve Vesper'ı görür, ancak Bond hem onu hem de Obanno'yu öldürür. Travma geçiren Vesper'ı teselli eden Bond, Le Chiffre'e karşı oyunu kaybeder. Vesper, 5 milyon dolarlık yeniden oyuna girme işlemini karşılamayı reddeder ancak bir CIA ajanı olan diğer oyuncu Felix Leiter, Le Chiffre'yi Amerikalıların gözetimine alması karşılığında Bond'a devam edecek kadar para yatırmayı kabul eder.

Le Chiffre'nin sevgilisi Valenka, Bond'un martinisini digitalis ile zehirler. Aston Martin DBS V12'sinden bir panzehir ve defibrilatör alan Bond bayılır ama Vesper arkasından yetişerek onu kurtarır. Bond oyuna geri döner, bir floş ile 115 milyon dolar değerindeki poker oyununu kazanır. Görünüşe göre Mathis tarafından ihbar edilen Le Chiffre, Vesper'ı kaçırır ve onu Bond'u tuzağa düşürmek için kullanır. Le Chiffre onları terk edilmiş bir gemiye getirir ve Bond'a kazandığı paranın banka hesabı şifresini açıklaması için işkence yapar, ancak Bond reddeder. Bay White, Bond ve Vesper'ı hayatta bırakarak, paralarıyla kumar oynayarak kuruluşunun güvenine ihanet ettiği için ceza olarak Le Chiffre'yi öldürür.

Bond bir MI6 hastanesinde uyanır ve Mathis'i hain olarak tutuklattırır. Pokerde kazandığı parayı aktaran Bond, Vesper ile birlikte iyileşmek için beraber vakit geçirmeye başlar. MI6'dan istifa eder ve Venedik'e kaçarlar. M, paranın asla yatırılmadığını açıklayınca Bond, Vesper'ın kendisine ihanet ettiğini anlar. Onu, paranın teslim edilmesine kadar takip eder, burada silahlı adamlar onu tespit ettikten sonra onu esir alır. Bond, binanın yüzdürme cihazlarını vurur ve temelin Büyük Kanal'a batmasına neden olur. Silahlı adamları öldürür, ancak Vesper yükselen suya dalan bir asansörde hapsedilir. Bond'un kendisini kurtarmasını önlemek için kendini içeri kilitledikten sonra boğulur; Bond Vesper'ın bedenini kurtarır ama onu canlandırmak için artık çok geçtir. Bay White ise parayla kaçar.

M, Bond'a Le Chiffre'in arkasındaki organizasyonun, çift taraflı ajan olmadığı takdirde Vesper'ın sevgilisini öldürmekle tehdit ettiğini bildirir. Bond soğukkanlılıkla Vesper'ı bir hain olarak reddedince, M, muhtemelen daha sonra White ile bir anlaşma yaptığını ve parayı Bond'un hayatı karşılığında takas ettiğini anlar. Bond hizmete geri döner. Vesper'ın kendisine yardım etmek için telefonunu bıraktığını fark ederek kişileri kontrol eder ve Bay White'ı Como Gölü'ndeki bir malikanede bulur.
Onu bacağından vurur ve kendini tanıtır: "Adım Bond, James Bond".

Film üzerine
Casino Royale, serinin son yirmi bölümünde süregelen çizginin dışına çıkarak köklü bir değişime gider. Filmin baş karakteri James Bond ve Bond kızları, olarak tabir edilen kadın karakterleri de bu değişimin içinde görmek mümkün. İyi bir kişi izlenimi veren, öldürmesi gayet kolay ve normal görünen James Bond, bu filmde kişiliği sorgulanabilecek, zaman zaman kendisiyle de çelişen bir portreyle izleyicinin karşısına çıkar. Sevgilileri, Bond kızları da; Bond'a bağımlı, her yönüyle sadık görüntüden sıyrılmış, bağımsızlığını ilan etmiş görünür. Önceki Bond filmlerinin kıyasıya eleştirilen bir yönü, inandırıcılıktan uzak oluşuydu. Bu bölümde ise; Bond'un iyi olmayan yönleri,'Katil olmanın sorgusu, 'herkes bu kadar rahat cinayet işleyebilir mi?' tarzı konular, normale dayandırılmadan temaya işlenmiş, bir nevi bu eleştirinin önüne bir set çekilmiştir. Casino Royale,  tüm bu değişikliklerle serinin ilk bölümünde işlenilen konularına iddialı bir geri dönüş yapar. Bond filmlerine özgü müziği, bunun bir James Bond filmi olduğunu yeterince gösterir.

Oyuncular

 Daniel Craig - James Bond
 Mads Mikkelsen - Le Chiffre
 Eva Green - Vesper Lynd
 Judi Dench - M
 Caterina Murino - Solange Dimitrios
 Jeffrey Wright - Felix Leiter
 Ivana Milicevic - Valenka
 Giancarlo Giannini - Rene Mathis
 Paul Bhattacharjee

Eleştiriler
Yapım şirketi Sony Pictures Entertainment'ın film çekilmeden önce James Bond karakterini Daniel Craig'in oynayacağını açıklamasının ardından eleştiriler başlar. Özellikle de Bond severler belki de, tahmin etmeyecekleri, fazla popüler olmayan Daniel Craig'in, yeni Bond filmine neler getirebileceği konusunda endişelerini dile getirmişlerdir. Yönetmen koltuğunda ikinci kez Martin Campbell, yeni bir Bond ve yeni senaristlerle beyazperdeye sunulan Casino Royale, genel olarak eleştirmenlerden iyi not almıştır. Filmin kalitesinde senaristlerin etkisinin olduğunu söyleyenler, bunun yanı sıra James Bond rolünde Daniel Craig'i başarılı bulanlar da olmuştur.

2006 çıkışlı filmler
2000'lerde macera filmleri
Amerika Birleşik Devletleri macera filmleri
Birleşik Krallık filmleri
Metro-Goldwyn-Mayer filmleri
James Bond filmleri
Satürn Ödülü kazanan filmler
Pinewood Studios filmleri
Britanyalı romanlarından uyarlanan filmler
Konusu Bahamalar'da geçen filmler
Konusu İtalya'da geçen filmler
Konusu Londra'da geçen filmler
Konusu Madagaskar'da geçen filmler
Konusu Miami'de geçen filmler
Konusu Karadağ'da geçen filmler
Konusu Prag'da geçen filmler
Konusu Uganda'da geçen filmler
Konusu Venedik'te geçen filmler
Bahamalar'da çekilmiş filmler
İtalya'da çekilmiş filmler
Londra'da çekilmiş filmler
Venedik'te çekilmiş filmler
Çekya'da çekilmiş filmler
Borsa ile ilgili filmler
Terörizm ile ilgili filmler
Martin Campbell'ın yönettiği filmler
Michael G. Wilson'ın yapımcısı olduğu filmler
Paul Haggis'in senaryosunu yazdığı filmler
2000'lerde aksiyon gerilim filmleri
2000'lerde casus filmleri
En İyi Film Empire Ödülü sahipleri
2000'lerde İngilizce filmler

Casino Royale (film, 2006)


Ladejarlerne var herskere af herresædet Lade i Trondheim i fem generationer fra Håkon Grjotgardsson (grjot = sten) sidst i 800-tallet til Håkon Eiriksson sidst i 1020'erne.

Ladejarlerne nedstammede efter al sandsynlighed fra Håløyg-slægten fra Hålogaland, og balancerede deres magtposition mellem økonomisk styrke og handel på den ene side, og støtte fra bønder og landadel på den anden. Særligt vigtigt for jarlemagtens "udenrigs"-handel var kontrollen med den såkaldte finneskat, og handel med varer såsom sælskind, hvalrostænder og andre produkter nordfra til kontinentet. Ottar fra Hålogaland berettede således omkring år 890 om sin handelsrute fra den nordligste del af Norge via Skiringssal, Hedeby og Friesland til London. Der har været ret regelmæssig kontakt vestpå, da Vølundkvadet skal være blevet til i Hålogaland under stærk påvirkning af angelsaksiske digte.

Vi hører om mange jarler i vikingetidens skjaldekvad. Det var en hædersbetegnelse på enhver velrenommeret og velstående mand i den norrøne verden; men ladejarlerne benyttede den som en arvelig fyrstetitel, nærmest ligeså eksklusiv som kongetitlen.

Politisk blev jarlemagten flere gange udfordret af kongemagten ved Harald Hårfager, Håkon den Gode, Harald Gråfeld og Olav Tryggvason, som ønskede at svække ladejarlernes magt til fordel for et samlet norsk kongerige. Fra sidste halvdel af 900-tallet indgik ladejarlen Håkon jarl en taktisk alliance med den danske kong Harald Blåtand og var i perioder i realiteten enekonge i Norge, omend med titel af jarl.

Den første ladejarl, Håkon Grjotgardsson
Grjotgardsson var dynastiets første sikre overhoved og førte med held krig mod andre høvdinge. Omkring 900 flyttede han sit magtcentrum mod syd, og etablerede sig på den gamle storgård ved tingstedet Lade på et højdedrag ved Nidelvens udløb i Trondheimsfjorden.

Den anden ladejarl, Sigurd Håkonsson

Da Grjotgardsson blev dræbt omkring 910, overtog hans søn Sigurd Håkonsson hans position og titel. Sigurd var gift med Bergljot Toresdatter, angiveligt en datterdatter af Harald Hårfager og hans kone Gyda. Sigurd ladejarl allierede sig med kong Håkon den gode mod Erik Blodøkses sønner, men støttede ikke kongen i hans ønske om at indføre kristendommen i Norge. Sigurd fortsatte at blote til de gamle guder, og skjalden Kormak Ogmundsøn siger i Sigurdsdråpa, et digt til ladejarlens ære gengivet i Håkon den Godes saga:
Ikke behøves at bringeæske eller ølkande med
til jarlens gæstebud.Guderne sveg Tjasse.
Hvem vil ej med glædegå til blotgildet
som den gavmilde fyrste giver?Gram kæmpede for guldet.Efter at Håkon den gode var faldet, skal Harald Gråfeld have allieret sig med Sigurd jarls yngre bror Grjotgard, og sammen skal de have overfaldet jarlen, mens han besøgte gården Aglo i Stjørdal. Her blev han brændt inde, ifølge de islandske annaler i 962 eller 963. Skjalden Eivind Skaldaspillir berettede om dette i sit kvad Håløygjatal:
(Sigurd) lod livet
da landsherskerne
angreb ham
inde på Skatvol.

 Den tredje ladejarl, Håkon Sigurdsson

Håkon jarl underkastede sig kong Harald Blåtand i Jylland for med hans hjælp at få nedkæmpet Erik Blodøkses sønner. Harald Gråfeld blev dræbt i et baghold i Limfjorden, og hans brødre flygtede til England for aldrig at vende tilbage. Dermed var Harald Hårfagers dynasti omsider fordrevet fra Norge, mens ladejarlenes storhedstid begyndte. Harald Blåtand kaldte sig Norges konge, og anså Håkon jarl som sin norske vasal; men i realiteten var det jarlen, der sad med magten over hele den vestnorske kystlinje fra det høje nord til Agder.

Håkon jarl dræbte også sin farbror Grjotgard, der havde sveget hans far Sigurd. Skjalden Einar Skålaglam kvad om det slag:Jarlen slog med hjelmhagl
fjender i hjel. Kvadetvokser voldsomt for mig,
et væld af Odinsmjøden.Den gang i våbenbygen
styrted', ramt af sværdlyn,tre sønner af jarler.
Glans står af folkets hjælper.

Omkring 985 brød Håkon jarl med sin danske overherre. Harald Blåtand sendte en krigsflåde nordpå, men ladejarlens flåde sejrede i slaget ved Hjørungavåg. Nogle få år senere døde Blåtand, og hans søn Svend Tveskæg havde blikket rettet mod England. I et tiår var Håkon jarl den mægtigste mand, som havde levet i Norge; men i 995 gik Olav Tryggvason i land i Sunnhordland. Han var allieret med den engelske konge, Æthelred, og delte rundhåndet ud af engelsk sølv til dem, der gik i forbund med ham mod Håkon jarl. Jarlens liv endte skammeligt i svinestien hos hans frille Tora i Gauldalen, hvor han og hans træl Tormod Kark gemte sig for Tryggvason. Kark havde hørt, at der var en pris for jarlens hoved; han dræbte sin herre og bragte den følgende dag hans hoved til Tryggvason, der opholdt sig på Lade. Men den lovede belønning fik trællen aldrig; i stedet lod Olav Tryggvason hans eget hoved hugge af.  Historien om drabet på Kark indgår dog sandsynligvis i rækken af bibelske tilpasninger, inspireret af, at kong David lod amalekitten dræbe, fordi denne havde dræbt Saul, skønt Saul var Davids fjende og ovenikøbet hårdt såret, så han havde bedt amalekitten om at slippe for at pines længere.

Den fjerde ladejarl, Erik Håkonsson
Erik ladejarl var søn af en lavættet kvinde, der efter drengens fødsel bragte ham frem for den mægtige Håkon jarl, der lod Erik opfostre hos sin nære ven Torleiv den spage (dvs. den milde, kloge) i Melhus. Erik jarl deltog både i slaget ved Hjørungavåg i 986 og slaget ved Svold i 1000, og var derefter blandt de mægtigste mænd i Norden. Senest i 1015 rejste han dog til England, men efterlod isn søn Håkon i Norge. I England kæmpede Erik jarl sammen med Knud den store, som ville generobre det kongedømme hans far, Svend Tveskæg, havde vundet lige før sin død. Derefter var Erik også jarl i Northumbria, med herredømme over en fjerdedel av England. Hans indsats ser ud til at have været av væsentlig betydning for Knuds sejr i England.

Den femte ladejarl, Håkon Eiriksson
Håkon Eiriksson var søn af Erik ladejarl og Svend Tveskægs datter Gyda. Han deltog ifølge sagaerne og en skjaldestrofe i slaget ved Helgeå. I 1029 var han tilbage i England, sandsynligvis for at gifte sig med Knud den stores søsterdatter Gunnhild. På vej tilbage til Norge forsvandt han på havet. Det blev aldrig opklaret, hvad der var sket.

Noter

Vikingetid
Norges historie
Trondheims historie

Ladejarlerne


Dalmatinski su Talijani jedna od povijesnih narodnosnih komponenata Dalmacije.

Kroz stoljeća bili su koncentrirani u primorskim i otočnim gradovima, gdje su činili znatan dio građanskog staleža. Bili su uglavnom ribari, obrtnici, trgovci, javni službenici, odvjetnici, mornari i zemljoposjednici (jedino je na Hvaru bilo talijanskih seljaka). Njihov je tradicionalni govor mletačko-dalmatinsko narječje (el veneto-dalmata), čija je zadarska varijanta danas najvitalnija.

Prema popisu stanovništva iz 2011. u hrvatskom dijelu Dalmacije živi 349 Talijana, a u crnogorskom njih 103 (ukupno 452). Tome treba dodati i one koji su se nakon Drugog svjetskog rata raspršili po Italiji i svijetu, a čiji je broj teško utvrditi.

Jezik i kultura
Autohtoni žitelji dalmatinskih otoka i gradova poput Splita, Zadra, Trogira, Dubrovnika bili su potomci rimskih kolonista i ilirskog stanovništva koje se postupno romaniziralo. Ti su dalmatinski Romani govorili lokalnim neolatinskim jezikom, dalmatskim, koji se na otoku Krku sačuvao do kraja 19. stoljeća.
U srednjem vijeku svjedočimo postepenom prodoru Hrvata i Talijana u urbane sredine. Naime, potreba za razvijanjem političkih i gospodarskih odnosa sa selom pogodovala je intenziviranju kontakata između Romana i Hrvata. S druge strane, intenzivna trgovina s Apeninskim poluotokom i status venetskog narječja kao lingua franca u mediteranskoj trgovini i pomorstvu doprinijeli su velikoj rasprostranjenosti talijanskog jezika na cijeloj dalmatinskoj obali još u doba prije konačne afirmacije mletačke prevlasti nad većim dijelom Dalmacije u petnaestom stoljeću. Progresivno su, dakle, hrvatski i venetski dijalekti počeli dominirati u gradovima, dok je dalmatski od 13. stoljeća nadalje počeo gubiti na važnosti i nestajati. Romani su se dijelom venetizirali, a dijelom kroatizirali, čemu su najčešće kumovali mješoviti brakovi.

Zahvaljujući stalnom priljevu Talijana s Apeninskog poluotoka, kao i tradicionalnoj ukorijenjenosti venetskog narječja, dalmatinski su gradovi sačuvali svoj dvojezični karakter i nakon prestanka mletačke vladavine, tj. sve do kraja Prvog svjetskog rata.

Godine 1921., pošto je Dalmacija (osim Zadra) pripala Kraljevini SHS, došlo je do prvog značajnog vala iseljavanja Talijana.

Između dva rata, talijanska je manjina u jugoslavenskoj Dalmaciji imala sedam osnovnih škola (u Krku, Šibeniku, Trogiru, Splitu, Hvaru, Korčuli i Dubrovniku) i razne udruge.

Tijekom Drugog svjetskog rata i neposredno nakon njega, dolazi do drugog velikog vala iseljavanja, posebno iz Zadra, odakle je otišlo oko 20.000 žitelja. Godine 1953. zbog Tršćanske je krize zatvorena i posljednja talijanska škola u Dalmaciji (u Zadru).

Za vrijeme socijalističke Jugoslavije malobrojno preostalo talijansko stanovništvo potpuno je utihnulo, da bi se devedesetih godina, uspostavom demokracije, reorganiziralo i osnovalo Zajednice Talijana u Zadru i Splitu (kasnije i u Hvaru i Kotoru). Godine 2013. u Zadru je započeo s radom i talijanski dječji vrtić.

Brojčani podaci

Postoci talijanskih prezimena u nekim dalmatinskim gradovima u 19. stoljeću:
Imotski: oko 10%;
Makarska: oko 15%;
Šibenik: 15-20% (u staroj gradskoj jezgri oko 50%);
Omiš i otok Vis: 20-25%;
grad Rab: 25-30%;
Split: oko 30%;
Trogir: 35-40%;
gradovi Hvar i Korčula: 40-45%;
Zadar: oko 50%.

Zbog višestoljetnog ispreplitanja hrvatskog i talijanskog elementa i mješovitih brakova, nalazimo u nekadašnjoj Dalmaciji više hrvatskih rodoljuba talijanskog prezimena (npr. Juraj i Dinko Biankini, Ivan i Vicko Garbati, Juraj Rossini, Lovro Monti, Biagio Faggioni/Vlaho Bukovac), kao i više talijanskih rodoljuba hrvatskog prezimena (npr. Roberto Ghiglianovich, Natale Krekich, Stefano Smerchinich). Iz toga je razvidna složenost i fluidnost dalmatinskih nacionalnih identiteta, koji se nisu nužno temeljili na etnicitetu, nego na pripadnosti određenom jezičnom i kulturnom krugu te osobnom izboru.

Austrijski popisi stanovništva, koji su se vodili jezičnim kriterijem, pokazuju sljedeću situaciju:

grad Krk (1880. god.): 1.541 Talijana od 1562 žitelja - 98,6%

grad Rab (1880. god.):  567 od 811 - 69,9%

grad Pag (1880. god): 785 od 3.527 - 22,3%

Kotor (1880. god):  689 od 2.949 - 23,4%

Trogir (1880 god.): 1.960 od 3.129 - 62,6%

Split (1880. god): 5.280 od 14.513 - 36,4%

Šibenik (1890. god.): 1.018 od 6.921 – 14,7%

Zadar (1910. god.): 9.318 od 14.056 – 66,3%

Navedeni su postoci kasnije znatno opali, osim u Zadru, koji je sve do Drugog svjetskog rata ostao posljednjim bastionom dalmatinskih Talijana.

Habsburško doba

U drugoj polovici 19. stoljeća u dalmatinskim općinama - osim u Zadru - autonomisti postupno gube vlast, koja prelazi u ruke hrvatskih narodnjaka (Jelsa 1868., Šibenik 1873., Korčula 1875., Sinj 1876., Dubrovnik 1878., Trogir 1881., Split 1882., Vis 1886., Stari Grad na Hvaru 1887., Rab 1904. i Zlarin 1910.). Talijanske su osnovne i srednje škole kroatizirane, a u travnju 1909. dekretom bečke vlade talijanski je prestao biti internim službenim jezikom državnih ureda. Pohrvaćenje talijanskih škola popratili su brojni prosvjedi, kao npr. u Visu gdje je skupina građana uputila peticiju caru. Budući da su hrvatske vlasti Talijanima odlučno nijekale pravo na javne škole, u glavnim su dalmatinskim gradovima osnovane privatne škole kojima je, o vlastitom trošku, upravljala Lega nazionale. Sve se to događalo u užarenoj atmosferi u kojoj su hrvatsko-talijanski sukobi i incidenti bili dio svakidašnjice.

Doba Kraljevine SHS

Rapalskim ugovorom (12. studenoga 1920.) i svršetkom talijanske okupacije Dalmacije, talijanska je manjina morala birati između iseljavanja i ostanka u Jugoslaviji (u slučaju ostanka, morali su birati između talijanskog i jugoslavenskog državljanstva). Novonastala je situacija kod njih stvorila strah i nelagodu. Početkom 1921. godine u gradu Korčuli i obližnjem Vrniku bilo je još uvijek oko tisuću Talijana, uglavnom malih obrtnika, klesara i tesara. Već u veljači 1921. 118 se obitelji (oko 354 osobe) prijavilo za odlazak s Korčule.
Situaciju je komplicirala žestoka antislavenska kampanja fašista u Julijskoj krajini, koja se odrazila na odnos dalmatinskih Hrvata prema Talijanima. Tako je život za preostale Talijane ubrzo postao nepodnošljiv: uvrede, prijetnje i bojkoti bili su svakodnevna pojava.
Krajem svibnja 1921. broj izbjeglica s korčulanskih otoka iznosio je najmanje 566 ljudi. Šibenska talijanska zajednica u nekoliko je dana s preko tisuću osoba svedena na oko 200 (od oko 400 obitelji oko 380 je iselilo). Procjenjuje se da je između 1919. i 1923. iz Splita otišlo 450 talijanskih obitelji (1700 osoba), iz Staroga Grada na Hvaru 30 obitelji (oko 115 osoba), iz Trogira 35 obitelji (preko 130 osoba), s Visa 37 obitelji (140 osoba), iz Hvara 80 obitelji (oko 300 osoba). Pedesetak obitelji (preko 200 osoba) napustilo je Brač, Sinj i Makarsku te neka druga mjesta. Da bismo razumjeli razmjere iseljavanja, dovoljno je spomenuti da je u šibenskoj talijanskoj školi u nekoliko mjeseci broj učenika opao sa 162 na 29.

Na dalmatinskoj je obali samo Zadar ostao pod talijanskom vlašću. U ostatku pokrajine započele su pak opcije, tj. zahtjevi za stjecanjem talijanskog državljanstva, kao što je bilo predviđeno Rapalskim ugovorom: do 3. veljače 1922. više od 900 obitelji prijavilo se splitskom konzulatu.
Prema popisu koje je 1927. provelo talijansko ministarstvo vanjskih poslova, u Splitu je te godine bilo 3337 talijanskih državljana, u Krku 1062, u Dubrovniku 660, na Hvaru 509, u Boki kotorskoj 240, u Šibeniku 200, na Korčuli 180. Tim brojkama treba dodati Talijane koji su bili jugoslavenski državljani, ali za koje ne postoje službeni brojčani podaci. Ipak, procjenjuje se da je u Splitu takvih bilo između 2000 i 3000.

Odabir talijanskog državljanstva oslabio je talijansko nacionalno biće u Dalmaciji, budući da kao strani državljani nisu imali pravo sudjelovati u političkom životu zemlje niti se baviti određenim zanimanjima (nisu imali pristupa javnim službama niti su mogli biti odvjetnici, liječnici, inženjeri itd.).

Do 1930. većina je talijanskih zemljoposjednika prodala svoja zemljišta jugoslavenskim državljanima i napustila zemlju (u cijeloj je Dalmaciji prodano 14.013.326 m² zemlje).

Godine 1933. postojale su mješovite talijanske osnovne škole u Krku, Trogiru, Splitu, Šibeniku, Hvaru, Korčuli i Dubrovniku. Trogirska je škola imala 26 učenika, a ona u Korčuli četrdesetak. Školu u Hvaru pohađala su 34 đaka, u dubrovačkoj školi i vrtiću bilo je upisano oko 130 djece, a u krčkoj školi i vrtiću bilo je 1940. godine 210 djece. Tim je školama upravljala Lega Culturale Italiana (bivša Lega nazionale), a financirao ih je Rim. Pohađala su ih samo djeca onih građana koji su optirali za talijansko državljanstvo, jer su se beogradske i lokalne vlasti protivile upisivanju djece Talijana koji su bili jugoslavenski državljani.

Postojao je i čitav niz udruga talijanskog predznaka. U Skradinu je djelovala "Società del Casino" s 15 članova, u Trogiru "Gabinetto di Lettura" (čitaonica) s 32 člana, u Korčuli "Unione Italiana" s 41 članom, u Krku "Circolo italiano di cultura" sa sedamdesetak članova, a u Splitu, između ostalih, "Società operaia" (udruženje radnika), "Biblioteca popolare italiana", "Società corale spalatina" itd.
Na vjerskom planu, u Krku su Talijani raspolagali crkvom sv. Kvirina, u Splitu Crkvom sv. Duha, dok su u Šibeniku crkvene vlasti odbile dodijeliti sakralni prostor talijanskim katolicima.

Poznate osobe

Niccolò Tommaseo (Šibenik, 1802. – Firenca, 1874.), književnik, jezikoslovac i novinar
Giulio Bajamonti (Split, 1744. – Split, 1800.), liječnik, skladatelj i enciklopedist
Angelo Antonio Frari (Šibenik, 1780. - Venecija, 1865.), liječnik i povjesničar medicine
Maria de Cattani (Split, 1789. – 1870.), botaničarka i zoologica
Francesco Carrara (Split, 1812. - Venecija, 1854.), svećenik i arheolog
Antonio Bajamonti (Split, 1822. – Split, 1891.), splitski gradonačelnik
Luigi Frari (Šibenik, 1813. - Šibenik, 1898.), šibenski gradonačelnik, liječnik i kulturni djelatnik
Pier Alessandro Paravia (Zadar, 1797. – Torino, 1857.), književnik, mecena i akademik
Giuseppe Ferrari-Cupilli (Zadar, 1809. - Zadar, 1865.), književnik i kulturni povjesničar
Francesco Salghetti-Drioli (Zadar, 1811. – Zadar, 1877.), akademski slikar
Roberto de Visiani (Šibenik, 1800. - Padova, 1878.), botaničar
Emilio Vecchietti (Split, 1830. – 1901.), graditelj i slikar
Adolfo Mussafia (Split, 1835. – Firenca, 1905.), filolog, utemeljitelj romanistike na Sveučilištu u Beču
Giovanni Maver (Korčula, 1891. – Rim, 1970.) filolog, utemeljitelj talijanske slavistike
Luciano Morpurgo (Split, 1886. – Rim, 1971.), spisatelj, nakladnik i fotograf
Lino Maupas (Split, 1866. – Parma, 1924.), rimokatolički prezbiter i franjevac, časni sluga Božji
Roberto Ferruzzi (Šibenik, 1853. - Venecija, 1934.), slikar
Luigi Bauch (Šibenik, 1873. – Firenca, 1945.), pjesnik i glazbenik
Giuseppe Sabalich (Zadar, 1856. – Zadar, 1928.), pjesnik, povjesničar i kulturni djelatnik
Ester Mazzoleni (Šibenik, 1883. – Palermo, 1982.), operna pjevačica
Enzo Bettiza (Split, 1927. - Rim, 2017.), pisac, novinar i političar
Ottavio Missoni (Dubrovnik, 1921 – Sumirago, 2013.), modni dizajner i sportaš
Mila Schön (Maria Carmen Nutrizio) (Trogir, 1916. – Quargnento, 2008.), modna dizajnerica

Izvori

Talijani
Dalmacija

Dalmatinski Talijani


Titus Aurelius Fulvus Boionius Arrius Antoninus Pius (19 Eylül 86, Lanuvium, Latium – 7 Mart 161, Lorium, Etruria), 138-161 arasında Roma İmparatorudur.

Beş İyi İmparator'un dördüncüsü olup Aurelii gens'ine bağlıdır. Lâkabı Pius'u (Latince'de; Dindar') selefi Hadrianus'u tanrılaştırmak için senatoya yaptığı baskı sebebiyle tahta çıktıktan sonra almıştır.

Hayatı

Çocukluğu ve ailesi
Antonius Pius, 89 yılında Lavanium yakınlarındaki Nemausus (günümüzde Nîmes)'da Konsül 'Titus Aurelius Fulvus'un oğlu olarak doğdu. Babasının ölümün ardından dedesi Arrius Antoninus'un himayesinde bir kültür adamı ve dürüstlük erbabı olarak yetiştirildi.

Hadrianus'un Himayesi
Quaestor ve Praetor olarak gösterdiği umulmadık başarının ardından, 120 yılında Konsüllük elde etti, ardından İmparator Hadrianus tarafından Romayı yöneten 4 Prokonsül'den biri daha sonra da Asya Prokonsüllüğüne atanarak ününü arttırdı. İmparator Hadrianus tarafından şahsına gösterilen iltimas ve himaye son olarak İmparatorun, ölmüş evlatlığı Aelius Verus'un yerine 25 Şubat 138'de kendisini evlatlık edinmesiyle sonuçlandı.

Evliliği
110 ile 115 yılları arasında Antoninus, Annia Galeria Faustina (Yaşlı Faustina) ile evlendi. Mutlu bir evliliğe sahip olduklarına inanılır. Faustina, konsül Marcus Annius Verus'un ve Rupilia Faustina'nın (İmparatoriçe Vibia Sabina'nın üvey kız kardeşi) kızıydı. Faustina güzel bir kadındı ve karakteri hakkında ispatlanamayan söylentilere rağmen Antoninus onu derinden sevmiş ve sahip çıkmıştır.

Faustina ve Antoninus'un dört çocuğu oldu, iki oğul ve iki kız:

 Marcus Aurelius Fulvus Antoninus (138'den önce öldü); mezar yazıtı Roma'daki Hadrian Mozelesi'nde bulunmuştur.
 Marcus Galerius Aurelius Antoninus (138'den önce öldü); mezar yazıtı Roma'daki Hadrian  Mozelesi'nde bulunmuştur. İsmine bir Yunan İmparatorluk sikkesinde denk gelinmiştir.
 Aurelia Fadilla (135'te öldü); Lucius Plautius Lamia Silvanus ile evlendi. Çocuğu yoktu; mezar yazıtı İtalya'da bulunmuştur.
 Gelecekte bir Roma İmparatoriçesi olacak olan Annia Galeria Faustina Minor veya Genç Faustina, 146 yılında anne tarafından kuzeni olan Marcus Aurelius ile evlendi.

Kaynak
Hayatı hakkındaki tek kaynak Historia Augusta adlı tarih kitabıdır. Kitapta onunla ilgili çoğunlukla doğrulanamayan klişe bilgiler de vardır. Antoninus hakkında başka herhangi bir biyografi bulunmayan tek Roma İmparatorudur.

Bibliyografya
 Bossart-Mueller, Zur Geschichte des Kaisers A. (1868), Almanca
 Lacour-Gayet, A. le Pieux et son Temps (1888), Fransızca
 Bryant, The Reign of Antonine (Cambridge Tarih Yıllıklar, 1895) İngilizce
 P. B. Watson, Marcus Aurelius Antoninus (London, 1884), chap. ii., İngilizce
 W. Hüttl, Antoninus Pius vol. I & II, Prag 1933 & 1936., Almanca

Dış bağlantılar

 İngilizce internet sitesi

86 doğumlular
161 yılında ölenler
Nervan-Antoninler Hanedanı
2. yüzyıl Roma imparatorları

Antoninus Pius


Agrilus sangadzinus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Théry, 1934.

Referências

sangadzinus

Agrilus sangadzinus


CAESAR (CAmion Équipé d'un Système d'ARtillerie; ) er en franskudviklet selvkørende 155 mm haubits installeret på et 6×6 eller 8×8 lastbilchassis. Armée de terres 6×6 version af systemet blev præsenteret i 1994 og består af et Renault Sherpa 10-chassis, mens eksportversionen benytter et 6×6 Unimog U2450L-chassis. Den nye 8×8 version blev præsenteret i 2015, og dette system benytter Tatra 815-chassis.

CAESAR-platformen blev udviklet af det daværende GIAT Industries (nu kendt som Nexter).

Udvikling
CAESAR blev udviklet i 1990'erne som et teknologikoncept af det franske regeringsejede firma GIAT Industries i samarbejde med Lohr Industrie. Systemet blev fremvist første gang for offentligheden i 1994. Fire år senere blev en prototype testet af den franske hær. CAESAR artillerisystemet er en videreudvikling af den aldrende AM F3-haubits som var baseret på den lette AMX-13 kampvogns chassis.

CAESAR 6×6
Den oprindelige CAESAR 6×6 er en 155 mm/52 kaliber selvkørende haubits, der kan medbringe 18 granater. Systemet har en normal besætning på 5 mand, men kan benyttes med så få som 3 mand. Pjecen har en skudrækkevidde på mere end 40 kilometer ved hjælp af specielt udviklet ammunition (ERFB). Rækkevidden kan udvides til over 50 kilometer ved hjælp af  (RAP). Systemet er fuldt digitaliseret.

Grundet øget efterspørgsel har Nexter udviklet et pansringssystem der skal beskytte besætningen når denne befinder sig i køretøjets kabine. Pansringen beskytter mod improviserede sprængladninger, landminer samt granater på op til 155 mm der eksploderer i umiddelbar nærhed af køretøjet. Pansringen kan eftermonteres på allerede eksisterende systemer. Den øgede pansring vil øge den samlede vægt med 400 kg og øger den samlede pris pr. system med 4-5 procent.

CAESAR 8×8
Den 16. september 2015 offentliggjorde Nexter en ny version af systemet benævnt CAESAR 8×8 på DSEI 2015. Det fremviste system benyttede et modificeret Tatra 8×8-chassis, men kan også monteres på chassis fra Renault Trucks Defense eller Rheinmetall MAN. CAESAR 8×8 blev fremvist med en standard upansret kabine, men systemet kan også bestilles med en pansret kabine. Systemets samlede vægt vil afhænge af pansringsniveauet, men den fuldt pansrede version vil veje omkring 30-32 ton. Systemet bliver fremdrevet af en dieselmotor med 410 hestekræfter.

Systemet kommer standard med level 2 beskyttelse, og kan opgraderes med tillægspansring til level 3 (balistisk). Kanonen er en 155mm/52 med en rækkevidde på mere end 40 km (ERFB) og 50 km (RAP), og kan med med semiautomatisk eller automatisk ladesystem skyde 6 skud på 60 sek. Der kan medbringes op til 36 granater. Betjeningen gøres med en besætning 3 til 5 soldater. Køretøjet kan på vej køre 90 km/t og off-road 50 km/t, og det har en rækkevidde på 600 km ved kørsel på vej. Den pansrede version vejer ca. 32 tons, er 12,3 meter lang, 3,1 meter høj og 2.8 meter bred.

Hver af de nye kanoner har en ildkraft, der er seks gange større end den nuværende  haubitser og svarer til et helt batteri. Én pjece CAESAR 8×8 hævdes at kunne ramme det samme mål med flere granater på samme tid. Denne skydeteknik kaldes Multiple Rounds Simultaneous Impact (MRSI). Med MRSI affyrer man tre eller flere granater lige efter hinanden i forskellige buer (krumbaner) frem mod målet. En flyver højt op og ned. En flyver midt i mellem og en flyver lavt. Det betyder, at de kan ramme det samme mål på samme tid.

8×8 versionen kan i modsætning til 6×6 versionen ikke lufttransporteres i forsvarets C130 Herkules, idet der kræves et fly med større kapacitet.

Brugere

 : Den første kontrakt på 5 6×6 haubitsere blev indgået den 20. september 2000. Disse blev leveret i 2003. Efter en omfattende teknisk og operativ evaluering blev yderligere 72 systemer af 6×6 versionen bestilt ved udgangen af 2004.
 : I 2006 offentliggjorde GIAT et salg på 76 systemer samt en option på 4 systemer til Saudi Arabien. Optionen på 4 enheder blev aktiveret i januar 2007. De første to systemer blev samlet i frankrig mens de resterende blev samlet i Saudiarabien. I alt er der solgt 136 systemer af 6×6 versionen til Saudiarabien.
 : Indonesien købte 37 systemer af 6×6 versionen for 240 mio. dollar og yderligere 18 6×6 blev bestilt i februar 2017.
 : Frankrig har solgt 28 systemer af 6×6 versionen til Libanon, dette var finansieret af et saudiarabisk tilskud.
 : 6 CAESAR 6×6 er solgt til Thailand og er leveret på det franske Sherpa 6×6-chassis.
 : I alt 19 CAESAR 8×8 leveres frem til 2023. Den 14. marts 2017 blev det endelige valg af Danmarks nye artillerisystem truffet ved forligskredsmøde i Folketinget efter indstiling fra Forsvarsministeriets Materiel- og Indkøbsstyrelse. Sidstnævnte underskrev den 22. maj 2017 kontrakten på 15 nye artilleripjecer af typen CAESAR 8×8 med Tatra-chassis, fuld tillægspanser og semiautomatisk ladesystem fra franske Nexter Systems med en option på yderligere seks pjecer. Hele kontrakten omhandler dog også køb af skydeledelsessystem, initial reservedelspakning, indledende uddannelse og en serviceaftale over 10 år. I juni 2019 oplyses det, at de 15 nye artilleripjecer leveres 2020-2021. Den 11. oktober 2019 underskrev Forsvarsministeriets Materiel- og Indkøbsstyrelse kontrakten på levering af yderligere 4 nye artilleripjecer i 2023. Samlet forventes det, at der i 2023 findes 19 CAESAR 8×8 systemer i 3 batterier ved Danske Artilleriregiment på Oksbøl Kaserne, Danmark.
: I juni 2020 besluttede Tjekkiet at købe 52 CAESAR 8×8 monteret på Tatra-chassis, som forventes leveret 2022-26.
: 6 CAESAR 6x6.

Galleri
Billeder mangler af CAESAR 8×8

Referencer

Eksterne henvisninger

 CAESAR 6×6 Renault Sherpa 5 Nexter wheeled self-propelled howitzer
 CAESAR 6×6 155mm Artillery System, France
 CAESAR 8×8 155mm Artillery System, France
 En tidlig demonstration af skydning med CAESAR 8×8 i 2017

Artilleri
Militært udstyr fra Danmark
Våben fra Frankrig

CAESAR (artillerisystem)


50 Let Pobedy (în ), în traducere 50 Ani de [la] Victorie, este un spărgător de gheață cu propulsie nucleară rusesc din clasa , cel mai mare spărgător de gheață nuclear din lume.

Istoric
Construcția navei a demarat în cadrul proiectului nr. 10521 la 4 octombrie 1989 la  în orașul Leningrad (azi Sankt Petersburg), URSS. Denumirea inițială a navei era Ural. La 29 decembrie 1993, nava a fost lansată prima dată pe apă, dar lucrările de construcție au fost sistate în 1994 din lipsă de fonduri, astfel încât la aniversarea a 50 de ani a  (1995), nava era abandonată. Lucrările au fost reluate abia în 2003.

Construcția navei s-a sfârșit la începutul anului 2007, iar la 1 februarie în același an spărgătorul de gheață a ieșit în larg, în golful Finlandei, pentru două săptămâni de testare. După care s-a întors la Sankt Petersburg și a fost pregătită pentru prima misiune spre Murmansk. Nava a obținut o manevrabilitate mai bună și o viteză maximă de 39,6 km/h. Prima călătorie spre Murmansk a început la 23 martie 2007 și a durat 19 zile.

Descriere
Nava reprezintă o versiune îmbunătățită a spărgătoarelor de clasa Arktika. Are lungimea de 159,6 m, lățimea de 30 m și deplasamentul de 25.840 tone metrice. Este proiectată pentru spargerea gheții de maxim 5 m grosime. Echipajul este format din 138 de oameni.

Unele aspecte ale design-ului 50 Let Pobedî sunt experimentale: de exemplu, este primul spărgător de gheață rusesc cu prova rotundă. Așteptările proiectanților că forma rotundă a provei va crește eficiența de spargere a gheții au fost confirmate. Vasul este echipat cu un sistem de control digital automat. Structura de protecție radioactivă, preluată de la spărgătoarele Arktika, a fost supusă unor modernizări considerabile și a fost re-certificată de către autoritatea rusească de profil. Nava mai are și un compartiment ecologic, destinat păstrării produselor de menținere a vieții.

Echipajul navei și călătorii au la dispoziție o sală de fitness, o piscină, o librărie, un restaurant, o sală de masaj și un salon de muzică.

Un grup de "vânători de eclipse" au navigat cu spărgătorul de gheață până la Polul Nord pentru a urmări . Aceștia au părăsit Murmansk la 21 iulie 2008 și au ajuns la pol la 25 iulie 2008, stabilind un record de viteză al vasului, care în mod normal are nevoie de 7 zile pentru a parcurge acest traseu.

Turism arctic

Spărgătoarele de gheață au început să fie folosite în scopuri turistice în anul 1989.

50 Let Pobedî este echipată cu cabine amenajate pentru turiști. Prețul unei călătorii la Polul Nord la bordul navei este de 25.000 dolari americani. Două companii arendează nava pentru servicii turistice: Quark Expeditions și Poseidon Expeditions. Quark a organizat primul tur în iunie 2008.

Referințe

Legături externe
 50 Years of Victory Ship Details from Quark Expeditions with detailed deck plans
 Page dedicated to 50 Years of Victory on a website of Poseidon Expeditions  containing numerous photos, description, deckplan and panoramas of cabins.

Spărgătoare de gheață
Nave din Rusia

50 Let Pobedî


Küllü, Ulus - Bartın ili Ulus ilçesine bağlı köy
 Küllü, Tekman - Erzurum ili Tekman ilçesine bağlı mahalle
 Küllü, Şehitkamil - Gaziantep ili Şehitkamil ilçesine bağlı mahalle
 Küllü, İncesu - Kayseri ili İncesu ilçesine bağlı mahalle
 Küllü, Elbistan - Kahramanmaraş ili Elbistan ilçesine bağlı mahalle
 Küllü, Osmaniye - Osmaniye ili merkez ilçesine bağlı köy

Küllü


නවසීලන්ත ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 1983-84 දී ප්‍රථම වරට ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණ ටෙස්ට් තරග 3 කට හා එදිජා තරග 3 කට ක්‍රීඩා කළේය. නවසීලන්තය ටෙස්ට් තරග 2-0 ලෙස  හා එදිජා තරග 2-1 ලෙස ජය ගත්තේය

ටෙස්ට් තරගාවලිය

1 වන ටෙස්ට් තරගය

2 වන ටෙස්ට් තරගය

3 වන ටෙස්ට් තරගය

එක්දින ජාත්‍යන්තර තරග (එදිජා)

නවසීලන්තය තරගමාලාව 2-1 ලෙස ජය ගත්තේය.

1 වන එදිජා තරගය

2 වන එදිජා තරගය

3 වන එදිජා තරගය

බාහිර සබැදි

1984 in New Zealand cricket
1984 in Sri Lankan cricket
International cricket competitions from 1980–81 to 1985
1983-84
Sri Lankan cricket seasons from 1972–73 to 1999–2000
ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්
Result
New Zealand cricket team in Sri Lanka, 1983/84

නවසීලන්ත ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ශ්‍රී ලංකා තරග සංචාරය 1983-84


Eine Fliegenpilztomate ist ein kaltes Gericht aus Tomate mit Füllung und Mayonnaise, das vor allem als dekorativer Bestandteil von kalten Platten oder Buffets dient.

Zur Zubereitung wird eine meist kleinere Tomate oder auch eine Cherrytomate quer durchgeschnitten; der größere obere Teil (mit Stielansatz) wird vorsichtig ausgehöhlt, innenseitig mit Salz und Pfeffer gewürzt und dann mit einem meist pikanten Salat wie z. B. Fleischsalat gefüllt. Die Tomatenhälften werden mit der Füllungsseite nach oben auf eine Platte o. Ä. abgesetzt, oft auf ein Bett aus Salatblättern oder Petersiliesträußchen. Danach wird der untere Teil der Tomate (ohne Stielansatz), eventuell mit etwas Mayonnaise zum "Befestigen", als Deckel aufgesetzt und schließlich mit einigen Mayonnaisetupfern garniert, so dass das Gericht deutlich an einen Fliegenpilz erinnert.

Ein vergleichbares Gericht sind Fliegenpilzeier.

Kalte Platten mit Fliegenpilztomaten zu servieren, kam in den 1950er-Jahren in Mode. Ebenso wie Fliegenpilzeier, Käsespieße mit Weintrauben, Mett- und Käseigel oder Schinkenröllchen und -tüten gehörten sie bis in die 1970er-Jahre zum Standardrepertoire von kalten Buffets, besonders in Privathaushalten.

Literatur
 Peter Peter: Kulturgeschichte der deutschen Küche. Verlag C. H. Beck, München 2008, ISBN 978-3-406-57224-1, S. 182.

Gemüsegericht
Tomate als Thema

Fliegenpilztomate


Namaka este satelitul mai mic, interior, al planetei pitice transneptuniene Haumea. Este numit după Nāmaka, zeița mării în mitologia hawaiiană și una dintre fiicele lui Haumea.

Descoperire
Namaka a fost descoperită pe 30 iunie 2005 și anunțată pe 29 noiembrie 2005. A fost poreclită "Blitzen" de către echipa de descoperire înainte de a primi un nume oficial.

Caracteristici fizice
Namaka are doar 1,5% din strălucirea planetei sale pitice-mamă Haumea și are aproximativ 0,05% masa sa. Dacă se dovedește că are un albedo similar, ar avea aproximativ 170 km în diametru. Observațiile fotometrice indică faptul că suprafața sa este formată din gheață de apă. Evenimentele reciproce dintre 2009 și 2011 erau de așteptat să îmbunătățească cunoștințele despre orbitele și masele componentelor sistemului Haumean, dar interpretarea acestor observații a fost foarte complicată de starea neașteptată de rotație a lui Hiʻiaka, care nu este în rotație sincronă. Namaka este similară ca mărime cu satelitul MK2 al lui Makemake, în ciuda faptului că este mai mic. Observațiile ulterioare ale lui Hiʻiaka ar putea permite determinarea mai precisă a perioadei de rotație și a stării de rotație, moment în care ar trebui să fie posibil să se elimine efectul său din datele obținute în 2009.

Vezi și

 Hiʻiaka, celălalt satelit al lui Haumea

Note

Referințe

Sateliți transneptunieni
Sateliții naturali ai lui Haumea

Namaka (satelit)


Tajna povijest Izabele Bavarske, francuske kraljice (fr.Histoire secrete d'Isabelle de Baviere, reine de France) je pseudopovijesni roman Markiza de Sadea. Napisan 1813. i neobjavljen za njegovog života, prvi put je izdan 1953. Roman govori o životu Izabele Bavarske koju de Sadeovo pero opisuje kao lijepu, razvratnu, pohlepnu, manipulativnu i okrutnu. Prema bilješci koju je stavio na kraj rukopisa, de Sade je za osnovu romana koristio oporuku Filipa III. Dobrog i ispovijest Izabelinog omiljenog ljubavnika Louisa de Boisbourdona koje je pronašao među dokumentima iz toga razdoblja koji su bili pohranjeni u Kartuzijanskom samostanu pokraj Dijona u koji je otputovao 1764. da ih pročita, a koji su uništeni za vrijeme Francuske revolucije.

Analiza
Cijela pripovijest o Izabeli kao i spomenuti povijesni izvori na kojima je temeljena su de Sadeove fabrikacije. Roman je alegorijska kritika monarhizma.

Izvori

Francuska književnost


Guano, esasen penguen ya da karabatak gibi deniz kuşlarının dışkılarından oluşan bir madde. 19. yüzyılda tarımda çok popüler olan bir gübredir.

Kökeninin doğal ve organik olmasına rağmen tarımsal üretimde kullanılan ilk yapay gübrelerden kabul edilir. 1840'tan sonra Justus von Liebig'in teşvikleri ile kesin olarak kullanıma geçmiştir. Doğal güherçilenin yanında guano patlayıcı madde imalatında kullanılmıştır.

Gübreler
Hayvan ürünleri

Guano


محمد الهاشمي شعار وإعلامي إماراتي،

مسيرته
حاصل على شهادة الماجستير في إدارة وتخطيط السياسات الثقافية من جامعة ووريك البريطانية، والباكلوريوس في التطبيقات الإعلامية من كليات التقنية العليا، والدبلوم العالي في البحث العلمي من مركز الإمارات للدراسات والبحوث الاسترايجية-أبوظبي، ولد في أبوظبي عاصمة الإمارات في 8 أبريل 1977، لأسرة متدينة وتربى في بيت علم وأدب. تنتسب أسرته إلى جعفر الصادق بن محمد بن علي بن الحسين السبط، ابن رابع الخلفاء علي بن أبي طالب زوج فاطمة الزهراء بنت النبي محمد صلى الله عليه وآله وسلم وابن عمه. والده ينتسب لعائلة العيدروس الحسينية الهاشمية، ووالدته تنتسب للسيد الشريف عبد الرحمن باشا الزاهر آخر قائم مقام لمكة المكرمة إبان عهد الدولة السعودية. تربى في أبوظبي في كنف والديه وانتسب لرياض الأطفال الحكومي حيث ظهرت ملامح ذكاءه الحاد بإجادته القراءة والكتابة والرسم والحساب وهو لايزال تحت سن الرابعة، لتطلق عليه صحيفة الاتحاد الرسمية لقب «الطفل المعجزة» وينقل للمرحلة الابتدائية مباشرة. تدرج الهاشمي حتى تخرج من سلك التعليم الحكومي في 1994 من ثانوية أبوظبي التعليمية وانتسب إلى جامعة الإمارات في العين بعد ذلك بعام في تخصص الهندسة العمرانية. في العام 1998 ترك جامعة الإمارات دون استكمال دراسته وانضم لكلية الإعلام بكليات التقنية العليا بأبوظبي وتخرج منها في العام 2002. خلال فترة دراسته كان الهاشمي يعمل في تلفزيون أبوظبي مصمماً للغرافيكس ثم محرراً للأخبار حتى رقي رئيساً للتحرير قبل أن يصبح مذيعاً رياضياً في العام 2002، وهي السنة التي تخرج فيها من كليات التفنية في تخصص الإخراج والإنتاج الإعلامي.

شاعراً وأديباً
بدأ محمد الهاشمي مسيرته الشعرية على مستوى النشر والمشاركة العلنية منذ أن كان في الحادية عشرة من عمره. شهدت بداياته الشعرية استخدامه لعدد من الألقاب الشعرية، كان آخرها دافي الجرح، ونشر أولى قصائده بعنوان "يوم ميلادك" في صفحة الشعر الشعبي التابعة لجريدة الاتحاد عام تسعين. بعدها استمر في نشر القصائد في الصحيفة نفسها إضافة إلى عدد من المجلات الأسبوعية والشهرية من بينها مجلة كل الأسرة في صفحة "بوح القوافي" ومجلتي "فواصل" والمختلف" الخليجيتين، وظل ينشر قصائده الشعبية بشكل مستمر حتى عام ستة وتسعين، وتحت اسم "دافي الجرح". منذ عام ستة وتسعين، توقف الشاعر عن النشر لأسباب ترتبط بالساحة الإعلامية الشعرية. أنشأ الشاعر عام ألفين وثلاثة موقعا على شبكة الإنترنت يضم قصائده بالنص والصوت، وقدم أمسيات عدة في مختلف إمارات الدولة.

تقلصت مشاركات الهاشمي الشعربة العامة مع مرور السنين، لكنه لم يبتعد نهائيا عن الظهور في مناسبات شعرية ومهرجانات فنية وأدبية داخل الدول، وألقى بطريقة «الشلة» عدة قصائد من التراث الشعري الإماراتي في عدة مسارح وفعاليات عالمية داخل دولة الإمارات.
وبنهاية عام 2013، نشر الهاشمي أول كتاب له، وكان كتاباً مشتركاً مع زوجته القاصة والتشكيلية الإماراتية عائشة الكعبي، بعنوان «وجهنا الواحد»، قدما فيه فكرة رأت عائشة أنها فريدة من نوعها وغير مسبوقة عالميا بقولها «إن تأليف كتاب واحد بين مؤلفين غير شائعة، عربياً، وعالمياً، وتأتي فرادة مشروعنا هذا، هو أنه نتاج إبداعي ألفه زوجان، فهو غير مسبوق كما يخيل إلي، وإن كان هناك زوجان نرويجيان قد ألفا كتاباً مشتركاً عن (السعادة الزوجية)، وهو موضوع آخر» وأضافت إن الكتاب «يتكون من ثمان وسبعين قصة قصيرة جداً- حيث لكل منا أربع وثلاثون منها- أن يكون تحت أي عنوان قصتان، نختاره، من دون تخطيط مسبق، إحداهما لي، والثانية له، حيث أضع العنوان، مرة، ويضعه هو مرة أخرى وبالتالي ليكون واضع العنوان، هو أول من يكتب نصه». ومنذ إطلاقه في معرض الشارقة الدولي للكتاب في 2013 تصدر مبيعات الكتب خلال الأيام الأولى، لكنه لم يدخل المكتبات المحلية إلا في يناير من العام 2014، وظهر أول مرة في المكتبات الخليجة في مطلع مارس من العام نفسه. كما نال الكتاب أصداء واسعة من النقاد ومن كتّاب وصحفيين عرب، وقد أعلن الكاتبان أنهما بصدد نشر الكتاب بلغات أجنبية في أكثر من لقاء تلفزيوني وإذاعي. ووصف الشاعر والصحفي عبد الله أبوبكر نصوص الكتاب بأنها «تميزت بتكثيفها اللغوي، وأفكارها المتجددة، وحملت عناوينها بعدا دلاليا واضحا، ومنها من تسللت المفارقة إليه لتحفز القارئ على استكشاف النص وتتبعه». كما رأى الصحفي الإماراتي محمد المرزوقي أنه «رغم أنها تجربته (الهاشمي) الأولى في القص، إلا أنه استطاع أن يجد له مكانًا فوق كثيرٍ من القاصين كفاءةً، وفنًا، وفهمًا للتكنيك القصصي وأبعاده الإنسانية! ويبدو أن روح الشاعر كانت تتصارع مع روح القاص في داخله، فجاءت كثيرًا من نصوصه كأنها بيت من الشعر، كما في القصة الومضة التي جاءت تحت عنوان «الغريب»، حيث يقول فيها: «ما انفكوا يقولون.. ما الغريب إلا الشيطان، حتى بتُّ لا أرى إلا هو»»، واعتبر المرزوقي أن هذا الإصدار يدعو للفرح الغامر لأنه «من الإطلالة الأولى على هذه المجموعة القصصية القصيرة جدًا، لابد أن نحس إحساسا لذيذا بأن هذين الكاتبين يريدان أن يقولا شيئا ما».

إعلامياً
بدأت قصة محمد الهاشمي مع الإعلام من خلال مشاركته عام ستة وتسعين في مسابقة للغناء نظمتها ART غنى خلالها "مهما يقولون" لمحمد عبده ونقل الحفل على الهواء مباشرة، ثم في مسابقة إذاعية للمواهب الفنية والإعلامية بإذاعة أبوظبي. وقد رأى ابن التسعة عشر ربيعاً في تلك المسابقة بلورة لهواياته المدرسية حينما كان مسؤولا عن الإذاعة المدرسية في المرحلتين الإعدادية والثانوية ومذيعا يوميا لها، فضلا عن مشاركته كمقرئ للقرآن في أكثر من مناسبة محلية ووطنية، ومساهمته كممثل مسرحي وإذاعي في فوز مدرستيه الابتدائية والإعدادية بعدة جوائز على مستوى وزارة التربية والتعليم.

وجد الهاشمي في هواية التصميم الرقمي بوابة واسعة لدخوله مجال الإعلام كمحترف وتدرج كمتدرب في العمل الإعلامي بدءاً من منتصف عام 1997 قبل أن يتم تعيينه في عام 1998 منفذاً لغرافيكس الأخبار. في عام 2000، أعيد تعيين الهاشمي محرراً للأخبار وتم انتدابه للالتحاق ببرنامج مركز الدراسات والبحوث الاستراتيجية - أبوظبي لعام واحد، عمل خلاله مساعدَ باحث ومحرراً لنشرة أخبار الساعة التي تصدر من المركز. في عام 2001 تخرج من المركز بشهادة عليا في البحث العلمي وشارك في المؤتمر الدولي للقيادة والإدارة الذي احتضنه المركز فضلا عن مشاركته في أكثر من 30 ورشة عمل في الشؤون الاقتصادية والسياسية والعلمية والمعلوماتية.

في عام 2002 أصبح الهاشمي رئيسا لتحرير نشرات أخبار الرياضة في قناتي أبوظبي وأبوظبي الرياضية، وبعدها بستة أشهر قدم أولى نشراته كمذيع أخبار. ومنذ ذلك العام وحتى منتصف سبتمبر ظل الهاشمي يقدم نشرات الأخبار ويعمل مقدماً للبرامج الرياضية واستوديوهات تحليل مباريات كرة القدم.

في 2006 تعاقد الهاشمي مع هيئة الثقافة والتراث لتقديم برنامج شاعر المليون الذي يعد أغلى برنامج تلفزيوني على مستوى الشرق الأوسط، والذي يسعى لاستغلال تألق الشعر الشعبي وشعبيته الجارفة وإحياء تراث وعادات المنطقة ويقدّم لقب شاعر المليون للفائز الأول مع جائزة مالية قدرها مليون درهم إماراتي وإصدار ديوان وتلحين نص للفائز يغنيه مطرب عربي كبير. المسابقة جزء من مهرجان كبير يضم أيضاً مجلة ومنتدى إنترنت ومهرجان أمسيات وأنشطة شعرية وثقافية متعددة.

في العام 2007 انتهى البرنامج وظهرت بوادر لخروج الإعلامي من خلال تصريحات مختلفة له في مجلات أدبية عدة -من بينها مجلة جواهر الشعرية الصادرة في دبي- وعبر موقعه «موج بلا شاطئ»، وصاحب ذلك الخروج تعتيم إعلامي كامل من فريق البرنامج لشكل الموسم الثاني وهويته، وبرزت الإشاعات حول استبدال مذيعي البرنامج الثلاثة محمد الهاشمي وروضة بن حافظ وناصر الجهوري بعد انطلاق حولة لجنة التحكيم للموسم الثاني دونهم واستعاظتها عنهم بمعدي البرنامج في التقديم، لكن مصدراً في البرنامج لم يؤكد أياً من تلك الإشاعات حول أسباب وحيثيات استبدال المذيعين. اختفى مذيعو البرنامج بعد ذلك. وظهرت روضة بن حافظ في لقاء تلفزيوني واحد ثم توارت إعلاميا، لكن الهاشمي عاد مذيعاً في الثاني من ديسمبر 2007 في نشرة أخبار قناة أبوظبي علوم الدار وقدم إطلاقة البرنامج في يومها الأول، وهي القناة التي تبث برنامج شاعر المليون نفسه. واستمر في العمل كبيراً للمذيعين في شركة أبوظبي للإعلام حتى استقالته عام 2012. ينحصر نشاط محمد الهاشمي الإعلامي حالياً في تواجده على مواقع التواصل الاجتماعي، وظهوره المحدود في البرامج التلفزيونية ضيفاً، وفي الأمسيات الشعرية والندوات داخل الإمارات، وكاتباً اجتماعياً في عدد من الصحف المحلية، وكاتب عمود أسبوعي في صحيفة القدس العربي اللندنية.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
شعراء شعبيون إماراتيون
مواليد 1397 هـ
مواليد 1977

محمد العيدروس الهاشمي


Léa Rauzier, dite Léa Kyle, née le , est une illusionniste française, spécialisée dans le transformisme.

Biographie

Enfance, jeunesse et formation
Léa Kyle est la fille d'un professeur de mathématiques et d'une employée de restauration. Originaire de Saint-Sulpice-et-Cameyrac, elle y fera la rencontre de Florian Sainvet en 2013, devenu son compagnon, par l'intermédiaire de qui elle découvre l'univers de la magie. La jeune femme l'accompagne ainsi régulièrement dans des festivals de magie, commence à monter sur scène lors d'une soirée organisée à Voves à l'occasion du nouvel an, puis réalise un numéro d'éventails en 2016.

Par la suite, elle se passionne plus particulièrement pour le transformisme ou . Alors en deuxième année de BTS esthétique, elle s'oriente dès lors vers une formation d'un an à Bordeaux chez Sylvie Guy Da Silva, spécialiste en technique de haute couture.

Carrière
La girondine connait sa première scène de  en novembre 2017 au gala de magie du Cercle Magique Aquitain à Cenon. En octobre 2018, transitoirement esthéticienne à domicile, elle participe à son premier concours de magie à l'occasion du Festival international de Villebarou qu'elle remporte.

L'année suivante, la jeune femme est sélectionnée pour prendre part aux championnats de France de Magie à Mandelieu-la-Napoule, où elle remporte le prix du public, le premier prix en magie générale et le titre de championne de France 2019.

Léa Kyle s'illustre ensuite lors de la  saison du programme Penn & Teller: Fool Us tournée à Las Vegas et diffusée en août 2020.

En octobre 2020, elle prend part à la cérémonie des Mandrakes d'Or.

Fin 2020, elle participe à la saison 15 de l'émission La France a un incroyable talent diffusée sur M6. Son parcours s'arrête en demi-finale, alors que son audition a été vue plus de 27 millions de fois sur les réseaux sociaux.

En 2021, elle participe à l'émission America's Got Talent où elle reçoit le Golden Buzzer de Heidi Klum. Elle passe ensuite les quarts de finale puis les demi-finales, et termine dans le top 5 de la finale. Durant la même année, elle apparaît dans l'émission italienne .

À l'été 2021, elle termine deuxième aux championnats d'Europe de magie et première de sa catégorie.

En 2022, elle fait partie des artistes qui se produisent au sein du spectacle America's Got Talent Live à Las Vegas. En mars de cette année, elle est invitée à performer au sein de l'émission The Ellen DeGeneres Show.

En juillet 2022, elle prend part aux championnats du monde de magie organisés par la FISM au Québec et termine à la quatrième place.

Influences
Dans une interview en 2021, elle déclare qu'elle  Arturo Brachetti et que ses modèles sont  et l'artiste Valérie.

Notes et références

Liens externes

Femme illusionniste
Naissance en octobre 1995

Léa Kyle


McCarten ist der Familienname folgender Personen:

 Anthony McCarten (* 1961), neuseeländischer Schriftsteller und Filmemacher
 James McCarten (* 1990), englischer Fußballspieler

McCarten


O Prêmio Canada Gairdner Wightman () é concedido anualmente pela Fundação Gairdner a um canadense que demonstrou liderança excepcional no campo da medicina e da ciência médica.

Recipientes

1976 Keith J.R. Wightman
1979 Claude Fortier
1981 Louis Siminovitch
1984 Douglas G. Cameron
1986 Aser Rothstein
1989 Lloyd D. MacLean
1992 John Robert Evans
1999 Charles Hollenberg, Peter Macklem
2001 Henry Friesen
2006 Allan R. Ronald
2008 Alan Bernstein
2009 David Sackett
2010 Calvin Stiller
2011 Michael Reuben Hayden
2012 Lorne A. Babiuk
2013 James C. Hogg
2014 Salim Yusuf
2015 Janet Rossant
2016 Frank Plummer
2017 Antoine M Hakim
2018 Frances Alice Shepherd
2019 Connie Jean Eaves
2020 Guy A. Rouleau
2021 Elizabeth Eisenhauer

Ver também
Canada Gairdner Global Health Award
Prêmio Internacional da Fundação Gairdner

Ligações externas
Canada Gairdner Wightman Award
The Gairdner Foundation

Prêmios de medicina
Prêmios de ciência e engenharia do Canadá

Prêmio Canada Gairdner Wightman


Nitroderivații sunt compuși organici cu azot, care conțin una sau mai multe grupe funcționale nitro, -NO2. Majoritatea lor sunt compuși explozivi, și au nevoie de o manipulare atentă, altfel există risc de detonare a acestora.

Grupele nitro sunt foarte rare în compușii naturali, de aceea majoritatea nitroderivaților se obțin prin sinteză chimică. Cele mai cunoscute exemple de nitroderivați aromatici sunt acidul picric (2,4,6-trinitrofenol), trinitrotoluenul (2,4,6-trinitrotoluen) și nitrobenzenul, iar de nitroderivați alifatici sunt nitrometanul și nitroetanul. Cloramfenicolul este un exemplu de nitroderivat natural.

Obținere

Nitroderivați alifatici
Nitroderivații alifatici se pot obține prin extrem de multe metode, iar printre cele mai notabile exemple se numără:
Nitrarea alcanilor prin intermediul radicalilor liberi. Prin această reacție se fragmentează alcanul, obținându-se un amestec de produși de reacție; de exemplu, se obțin nitrometan, nitroetan, 1-nitropropan și 2-nitropropan prin reacția dintre propan și acid azotic în fază gazoasă (350–450 °C și 8–12 atm).
Reacții de substituție nucleofilă între anumiți compuși halogenați sau sulfați organici cu azotit de argint sau nitriți (azotiți) de metale alcaline.
Obținerea în laborator a nitrometanului prin tratarea cloroacetatului de sodiu cu azotit de sodiu.
Oxidarea oximelor sau aminelor primare.
 Decarboxilarea acizilor α-nitrocarboxilici formați din nitrili și nitrat de etil.

Reacția Ter Meer

Nitroderivați aromatici

Nitroderivații aromatici sunt de obicei sintetizați prin reacția de nitrare, care se realizează cu ajutorul amestecului sulfonitric (numit și amestec nitrant), un amestec de acid azotic și acid sulfuric. Cei doi acizi tari dau în urma reacției cationul nitroniu (NO2+), un electrofil:

Produsul reacției de nitrare directă a benzenului cu amestec nitrant este nitrobenzenul, cel mai simplu nitroderivat aromatic. În mod analog, se pot obține un număr extrem de mare de compuși explozibili, printre care se numără acidul picric, trinitrotoluenul (TNT) și trinitrorezorcina (acidul stifnic). O altă metodă de obținere a nitroderivaților aromatici, numită nitrarea Zinke, pornește de la fenolii halogenați.

Proprietăți chimice

Nitroderivații pot forma compuși sodați care prin acidulare formează aci-nitroderivați care sunt tautomeri instabili al nitroderivaților.

Nitroderivați alifatici

Nitroderivați aromatici

Vezi și
 Nitrare
 Nitrit
 Nitroglicerină

Referințe

Bibliografie
 C. D. Nenițescu, Chimie Organică, vol. II, ediția a VIII-a, Editura Didactică și Pedagogică, 1980

Grupe funcționale

Nitroderivat


An Trichophorum mattfeldianum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Georg Kükenthal, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni S.Yun Liang. An Trichophorum mattfeldianum in nahilalakip ha genus nga Trichophorum, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichophorum

Trichophorum mattfeldianum


Dvergamaríustakkur (fræðiheiti Alchemilla colorata) er fjölær jurt af rósaætt (Rosaceae). Hann er frá mið og suður Evrópu.

Heimildir

Maríustakkar

Dvergamaríustakkur


Abbassos (lateinisch Abbassus) oder Ambason () war eine antike kleinasiatische Stadt in Phrygien.

Sie wird vom römischen Geschichtsschreiber Titus Livius anlässlich seiner ausführlichen, auf Polybios zurückgehenden Schilderung des Feldzugs des Konsuls Gnaeus Manlius Vulso gegen die Galater Kleinasiens erwähnt. Demnach berührte dieser Konsul 189 v. Chr. bei seinem Marsch nach Galatien auch Abbassos, das damals im Grenzgebiet zum Stamm der Tolistobogier lag. Die Stadt befand sich wohl nahe Synnada, konnte allerdings noch nicht genau lokalisiert werden.

Literatur

Weblinks

Anmerkungen

Antike phrygische Stadt

Abbassos


Şehnaz (Şehnâz), Klasik Türk müziğinde bir makam.

Bakınız:
 şehnazbuselik

Dış bağlantılar
 Şehnaz (notalar)

Klasik Türk müziği makamları

Şehnaz


Botrychioideae, potporodica jednolistovki, dio reda jednolistolike (Ophioglossales) u razredu Psilotopsida.

Sastoji se od pet rodova

Rodovi
 Botrychium Sw., mjesečinac, botrihijum
 Botrypus Michx.
 Japanobotrychum Masam.
 Sahashia Li Bing Zhang & Liang Zhang
 Sceptridium Lyon

Izvori

Botrychioideae


La sexta generación del BMW Serie 5 (BMW F10) se presentó a finales de 2009, ya con Adrian van Hooydonk como jefe de diseño de BMW y con Jacek Fröhlich como diseñador de su exterior. Tendrá suspensión delantera de doble trapecio y trasera multibrazo, una caja de cambios ZF automática de 8 velocidades y motores de gasolina de 6 cilindros en línea y 8 en V, atmosféricos y turboalimentados y turbodiésel de 4 y 6 cilindros en línea.

Motorizaciones

Enlaces externos

Sitio web oficial

5

BMW F10


Yucatán (ok. yukatan), Meksika'nın doğusunda yer alan bir eyalet. Yucatán Yarımadasının kuzeyinde yer alır. Yucatan yarımadası üç eyalet içerir. Komşuları Quintana Roo ve Campeche'dir. Meksika Körfezi'ne kıyısı vardır. Meksika'nın 31. eyaletidir. Yucatan eyaletinin başkenti Mérida dır.

Bu bölgede hâlâ Kızılderililer yaşamakta ve Maya dillerini konuşmaya devam etmektedirler.

İsmin kökeni
Yucatán isminin kökeni bölgeye 1517 yılında gelen İspanyol konkistadorlarla Mayalar arasındaki iletişim sorunundan ortaya çıkmıştır.

Hükümet ve siyaset
Yucatán Devlet Anayasası, Yucatán Hükûmetine Meksika'daki her bir eyalete sağlanan üç temel gücü verir: Yürütme, yasama ve yargı.

Yürütme gücü, doğrudan doğruya halk tarafından altı yılda bir defa gizli oyla seçilen ve bir daha seçilmesi mümkün olmayan Yucatán Valisi'ne dayanır. Yasama gücü, tek meclisli 25 kişiden oluşan Yucatán Kongresi'nde toplanır. Yargı gücü, Yucatán Adalet Üst Mahkemesi'nde donatılır.

Yucatán'daki yerel seçim en yakın zaman olan 20 Mayıs 2007 tarihinde yapıldı.

Belediyeler
Yucatán Devleti 106 belediyeye bölünmüştür. Her bir belediye, belediye başkanı tarafından yönetilir. Her bir belediye genellikle hizmet verdiği bölgeye göre isimlendirilirler.

Kaynakça

Yucatán


"Iarna se apropie" este primul episod al serialului HBO intitulat Urzeala tronurilor. Acesta a fost scris de David Benioff, D.B. Weiss, regizat de Tim Van Patten și difuzat pe 17 aprilie 2011.

Acțiune
Întors acasă, Ned află de la soția sa Catelyn că mentorul său, Jon Arryn, a murit în capitala regatului Westeros și că regele Robert se-ndreaptă spre nord pentru a-i oferi lui Ned poziția lui Arryn de Mână dreaptă a Regelui. Dincolo de Marea Îngustă, în Pentos, Viserys Targaryen pune la cale un plan pentru a-și recâștiga tronul – o alianță cu luptătorii nomazi Dothraki, pe baza căsătoriei dintre șeful acestora, Khal Drogo, și frumoasa sa soră, Daenerys.

Apariții

Articol principal: Iarna se apropie/Apariții

Prima apariție
Will
Waymar Royce
Gared
Fata sălbatică
Călător Alb
Bran Stark
Jon Snow
Robb Stark
Catelyn Stark
Eddard Stark
Rickon Stark
Sansa Stark
Mordane
Arya Stark
Jeyne Poole
Rodrik Cassel
Jory Cassel
Theon Greyjoy
Jaime Lannister
Cersei Lannister
Maester Luwin
Tommy
Joffrey Baratheon
Sandor Clegane
Hodor
Mikken
Robert Baratheon
Tommen Baratheon
Myrcella Baratheon
Tyrion Lannister
Ros
Daenerys Targaryen
Viserys Targaryen
O servitoare din Pentos
Illyrio Mopatis
Khal Drogo
Qotho
Cohollo
Haggo
Benjen Stark
Jorah Mormont
Mago

Decese
Ser Waymar Royce, răpus de către un Călător Alb
Gared, decapitat de către un Călător Alb
Lord Jon Arryn, mort din cauze necunoscute
Will, decapitat de către Eddard Stark
Un Dothraki, gât tăiat de către alt Dothraki

Distribuție

Actori principali
Sean Bean - Eddard Stark
Mark Addy - Robert Baratheon
Nikolaj Coster-Waldau - Jaime Lannister
Michelle Fairley - Catelyn Stark
Lena Headey - Cersei Lannister
Emilia Clarke - Daenerys Targaryen
Iain Glen - Jorah Mormont
Harry Lloyd - Viserys Targaryen
Kit Harington - Jon Snow
Sophie Turner - Sansa Stark
Maisie Williams - Arya Stark
Richard Madden - Robb Stark
Alfie Allen - Theon Greyjoy
Isaac Hempstead-Wright - Bran Stark
Jack Gleeson - Joffrey Baratheon
Rory McCann - Sandor Clegane
Peter Dinklage - Tyrion Lannister

Invitați
Donald Sumpter - Luwin
Jamie Sives - Jory Cassel
Ron Donachie - Rodrik Cassel
Joseph Mawle - Benjen Stark
Roger Allam - Illyrio Mopatis
Dar Salim - Qotho
Esme Bianco - Ros
Susan Brown - Mordane
Bronson Webb - Will
John Standing - Jon Arryn
Rob Ostlere - Waymar Royce
Dermot Keaney - Gared
Art Parkinson - Rickon Stark
Callum Wharry - Tommen Baratheon
Aimee Richardson - Myrcella Baratheon
Kristian Nairn - Hodor
Rania Zouari - O servitoare din Pentos
Ian Whyte - Celălalt
Spencer Wilding - Celălalt

Referințe

Legături externe
 Iarna se apropie  la Urzeala tronurilor Wiki
 "Winter Is Coming"  at HBO

Vezi și
Urzeala tronurilor (sezonul 1)

Episoade din Urzeala tronurilor

Iarna se apropie


George Devereux,  vicomte Hereford ( - ) est un pair britannique.

Biographie
Il est le deuxième fils d'Edward Devereux (11e vicomte Hereford) et de son épouse Catherine Mytton. Ses grands-parents maternels sont Richard Mytton de Pontyscowryd et Garth, High Sheriff de Montgomeryshire et Dorothy Wynn.

Le 15 décembre 1768, George épouse sa cousine, Marianna Devereux. Son beau-père homonyme est George Devereux de Tregoyd. Ils ont cinq enfants :

 Henry Devereux (14e vicomte Hereford) (9 février 1777 - 31 mai 1843).
 Marianna Devereux (décédée le 9 décembre 1847). Mariée à James Cockburn (9e baronnet).
 Charlotte Henrietta Marianna Devereux (décédée le 9 décembre 1847). Mariée à Henry Wellington de Hay Castle.
 Juliana Stratford Marianna Devereux (décédée en 1850). Mariée à Henry Eyre de Botleigh Grange.
 Catherine Eliza Marianna Devereux (décédée en 1856). Mariée d'abord à Walter Wilkins de Maeslough Castle et ensuite à William Richard Stretton.

Son frère aîné Edward Devereux,  vicomte Hereford a succédé à leur père mais meurt sans enfant le  août 1783.

Références

Vicomte de la pairie d'Angleterre au XVIIIe siècle
Décès en décembre 1804
Naissance en avril 1744
Décès à 60 ans
Vicomte Hereford

George Devereux (13e vicomte Hereford)


Klaus Schmidt (arqueólogo) — alemão, responsável pela escavação de Göbekli Tepe (1953–2014)
Klaus Schmidt (matemático) — professor da Universidade de Viena (n. 1943)

Desambiguações de antropônimos

Klaus Schmidt


Kırkpınar Yağlı Güreşleri, geleneksel Türk yağlı güreş turnuvası. Her sene haziran ayı sonu ile temmuz ayı başında Edirne'de düzenlenir. Pehlivanlar üç gün süresince er meydanında mücadele ederler. Son gün yapılan finallerde her boyun (kategorinin) birinci, ikinci ve üçüncüleri belirlenir. Bunlardan en önemlisi başpehlivandır. Güreşler esnasında Kırkpınar Festivali düzenlenir ve çeşitli etkinlikler gerçekleştirilir. Osmanlı Devleti'nin her yerinde düzenlenen panayırların hepsinde güreş yapılır ama bunların içinde yalnız Kırkpınar'da "baş"ı kazanan pehlivan, gelecek senenin Kırkpınar güreşlerine kadar "başpehlivan" bilinirdi. Bu düşünce günümüzde de devam etmektedir.

Tarihçe

Yağlı güreşlerin tarihi 4500 yıldan öncesine uzanmaktadır. Bulunan en eski kanıtlar M.Ö. 2650 yılına aittir. Antik Mısır'a ve Asur Krallığı'na ait buluntular yaklaşık olarak aynı döneme aittir.

Efsaneye göre 1346 yılında Orhan Gazi'nin Rumeli'yi ele geçirmek için düzenlediği seferler sırasında, büyük oğlu Süleyman Paşa 40 askerle Bizanslılar'a ait Domuzhisar'ın üzerine yürür. Baskınla burasını ele geçirirler. Öteki hisarların da ele geçirilmesinden sonra, 40 kişilik öncü birlik geri dönerler ve şimdi Yunanistan'ın topraklarında kalan Samona'da mola verirler. 40 cengaver burada güreşe tutuşurlar. Saatlerce süren güreşlerde, adlarının Ali ile Selim olduğu rivayet edilen iki kardeşin bir türlü yenişemedikleri görülür.

Daha sonra bir Hıdrellez gününde, Edirne yakınlarındaki Ahıköy çayırında aynı çift yeniden güreşe tutuşurlar. Bütün bir gün güreşmelerine rağmen yine yenişemeyen kardeş pehlivanlar, gece boyunca da mum ve fener ışığında mücadelelerini sürdürmeye devam ederler. Ancak solukları kesilerek oldukları yerde can verirler.

Arkadaşları onları aynı yerdeki bir incir ağacının altına gömerek oradan ayrılırlar. Yıllar sonra ise aynı yere gittiklerinde iki pehlivanın mezarlarının bulunduğu yerde gür bir pınar görürler. Bundan sonra halk orada yatanların anısına o yöreye, "Kırkpınar" adını verirler.

I. Murad, Edirne'nin alınmasından sonra Edirne'de güreşçiler tekkesi kurmuş ve bundan böyle de her sene güreş yapılması bir gelenek haline gelmiştir.

Bir başka iddiaya göre ise Kırpınar Güreşleri'nin tarihçesi çok daha öncesine dayanır. M. Atıf Kahraman'ın aktardığına göre Sarı Saltuk Bizans'ın ve Bulgarların içinde bulunduğu karmaşadan yararlanarak 1261'de Edirne'yi de Bulgarlardan aldı. Sarı Saltuk 40 yıl Edirne'de kaldıktan sonra Dobruca'ya gitmek zorunda kaldı ve burada öldü. Bunun üzerine Bizans hükümdarı Andronikos, oğlunu Edirne'ye vali yaptı. Bu iddiaya göre kendisi de bir pehlivan olan Sarı Saltuk Osmanlılardan önce Kırkpınar Güreşleri'ni ilk düzenleyen kişidir.

Osmanlı döneminde Kırkpınar Panayırı

Osmanlı Devleti döneminde yapılan Kırkpınar Panayırı, bazı yönleriyle Rumeli'nin diğer yerlerinde yapılan panayırların aynısıydı. Burada da çoğunlukla hayvan ve çeşitli eşyaların alış verişi yapılır. Kırkpınar'ı diğerlerinden ayrıcalığı, güreş, at yarışı, yaya koşusu gibi sportif faaliyetler "Ağa" tarafından düzenlenerek daha değerli ödüller verilmesidir. Panayırın süresi 3 gündür.

Kırkpınar Yağlı Güreş Turnuvaları

Başpehlivan

Baş boyunda şampiyon olan güreşçi Kırkpınar'ın birincisi ve başpehlivan ilan edilir.

Osmanlı dönemi

 Hraçba İdris
 Tazdaz Ali
 Şeyh Cemaleddin
 Er Sultan
 Bursalı Şüca
 Demir Hasan (Baba)
 Turgut Reis İpçi
 Hüseyin Zünnunoğlu
 İbrahim Paşa
 Seren Hüseyin Paşa
 Avcı Pehlivan
 Çoban Hacı Veli
 Akçakocalı Ali
 Arnavutoğlu Ali
 Kel Aliço (27 defa)
 Kara Ibo
 Kavasoğlu Ibrahim
 Koca Yusuf
 Adalı Halil (18 defa)
 Kurtdereli Mehmet
 Katrancı Mehmet
 Hergeleci İbrahim
 Makarnacı Hüseyin
 Kara İbrahim
 Yozgatlı Kel Hasan
 Yörük Ali
 Filiz Nurullah
 Filibeli Kara Osman
 Kara Ahmet
 Kızılcıklı Mahmut

 Tekirdağlı Sarı Hafız
 Bursalı Rüstem
 Şumnulu Mestan
 Kazıkçı Karabekir
 Hamlacı Kaysıoğlu
 Sarı Hüseyin
 Ş. Başı Kara İbrahim
 Katrancı Halil
 Mustafa Büyük Danacı
 Küçük Danacı Karagöz
 Pomak Ali
 Deli Murat
 Filibeli Kara Ahmet
 Hasahırlı Abdurrahman
 Çorumlu Zeynel
 Pomak Osman
 Soyulcu Mehmet
 Mümin Hoca
 Koç Ali
 Koç Mehmet
 Kara Murat
 Silivrili Molla İzzet
 Çatalcalı Nakkaş Eyüp
 Çömlekköylü Kara Emin
 Kayıkçıoğlu Ahmet
 Geredeli Hikmet
 Cin pehlivan
 Elazığlı Egemen

Cumhuriyet dönemi

 Benli Abdullah
 Geçkinli Yusuf
 Kara Emin
 Manisalı Rıfat Güreşen
 Kayıkçıoğlu Ahmet
 Gostivarlı Mülayim
 Bandırmalı Kara Ali (4 defa)
 Tekirdağlı Hüseyin (7 defa)
 Babaeskili İbrahim
 Hayrabolulu Süleyman (2 defa)
 Sındırgılı Şerif (2 defa)
 Kulelili Mustafa
 İrfan Atan (4 defa)
 Tarzan Mehmet
 İbrahim Karabacak (4 defa)
 Hasan Acar
 Mehmet Ali Yağcı (2 defa)
 Sezai Kanmaz
 Kara Ali (2 defa)
 Mustafa Bük (3 defa)
 Nazmi Uzun
 Hasan Şahin
 Mustafa Yıldız (2 defa)
 Davut Yılmaz

 Aydın Demir (3 defa)
 Sabri Acar (2 defa)
 Mehmet Güçlü
 Hüseyin Çokal (3 defa)
 İbrahim Gümüş
 Recep Kılıç
 Recep Gürbüz
 Saffet Kayalı
 Ahmet Taşçı (9 defa)
 Cengiz Elbeye (2 defa)
 Vedat Ergin
 Hasan Tuna
 Kenan Şimşek
 Recep Kara (4 defa)
 Şaban Yılmaz
 Osman Aynur
 Mehmet Yeşil Yeşil (2 defa)
 Ali Gürbüz (4 defa)
 İsmail Balaban (2 defa)
 Fatih Atlı
 Orhan Okulu (2 defa)
 Mustafa Taş
 Yusuf Can Zeybek

Geçmişten günümüze Kırkpınar ağaları

1950 yılından bugüne kadar Kırkpınar ağaları şunlardır:
 YIL  : KIRKPINAR AĞASI

 1950 Edirneli Murat Şener
 1951 Edirneli Murat Şener
 1952 Edirneli Murat Şener
 1953 Edirneli Nurettin Manyas
 1954 Edirneli Yaşar Yardımcı
 1955 Edirneli Mehmet Çardaktan
 1956 Edirneli İbrahim Bildik
 1957 Edirneli Hüseyin Özakıncı
 1958 Ahırköylü Ahmet Merter
 1959 Ahırköylü Ahmet Merter
 1960 Edirneli Salim Doğramacılar
 1961 Edirneli Hilmi Atakan
 1962 Edirneli Muhittin Ağaoğulları
 1963 İstanbullu Ali Rıza Keleşoğlu
 1964 Edirneli Hasan Vatan
 1965 Edirneli Hakkı Meriç
 1966 Karamürselli Muzaffer Bilge
 1967 Çanakkaleli Süleyman Şahin
 1968 Çanakkaleli Süleyman Şahin
 1969 Karamürselli Gazanfer Bilge
 1970 Karamürselli Gazanfer Bilge
 1971 İstanbullu Celal Hacı Eyüpoğlu
 1972 Babaeskili Doğan Görkey
 1973 Tokatlı Hamit Kaplan
 1974 Samsunlu Şevki Alan
 1975 Akyazılı Zülküf Karabulut
 1976 Akyazılı Zülküf Karabulut
 1977 Adapazarlı Fethi Atan
 1978 Tekirdağlı Sebahattin Tekcan
 1979 Bandırmalı Süleyman Özmercan
 1980 Edirneli Cemal Pul
 1981 Edirneli Mehmet İriş
 1982 Edirneli Ali Ayağ
 1983 Edirneli Ali Ayağ
 1984 İstanbullu Mustafa Bilgin
 1985 İstanbullu Mustafa Bilgin
 1986 İstanbullu Halil Kılıçoğlu
 1987 Samsunlu Hasbi Menteşoğlu

 1988 Bursalı İbrahim Çayla
 1989 Malatyalı Kemal Özkan
 1990 Çanakkaleli Murat Köse
 1991 Bayburtlu Alper Yazoğlu
 1992 Bayburtlu Alper Yazoğlu
 1993 Bayburtlu Alper Yazoğlu
 1994 İstanbullu Oğuzhan Bilgin
 1995 Tokatlı Hüseyin Şahin
 1996 Tokatlı Hüseyin Şahin
 1997 Tokatlı Hüseyin Şahin
 1998 Tokatlı Hüseyin Şahin
 1999 Babaeskili Ayhan Sezer
 2000 Emin Doğnasoy
 2001 Mustafa Saruhan Adına Oğlu Murat Saruhan
 2002 Mardinli M.Sait Yavuz
 2003 Necdet Çakır (Zübeyde Kavraz Ağalık Bedelini Ödemeyince Yerine Ağa Olmuştur)
 2004 Edirneli Mustafa Altunhan
 2005 İzmitli Adem Tüysüz
 2006 İzmitli Adem Tüysüz
 2007 İzmitli Adem Tüysüz
 2008 Mehmet Cadıl
 2009 Seyfettin Selim
 2010 Seyfettin Selim
 2011 Seyfettin Selim
 2012 Seyfettin Selim
 2013 Seyfettin Selim
 2014 Süleyman Mecek
 2015 Seyfettin Selim
 2016 Seyfettin Selim
 2017 Seyfettin Selim
 2018 Seyfettin Selim
 2019 Seyfettin Selim
 2021 Seyfettin Selim
 2022 Seyfettin Selim
 2023 Seyfettin Selim

Güreşlerin yapıldığı yer
Kırkpınar, Edirne'yi Ortaköy'e bağlayan 35 kilometrelik yolun üzerinde, Simavina (Samona) ile Sarı Hızır Köyleri arasında bulunan ve Balkan Savaşından sonra Yunanistan sınırlarında kalan Nazif Ağa tarlası da denilen çimenlik bir yerin adıdır. Bu alanın bir tarafı Topçu Ali Ağa'nın tarlası, bir tarafı çayırlık, bir tarafı Tikio'lu Recep Ağanın tarlası, bir tarafı Çilingiroğlu'nun sebze bahçesi ve bir tarafı da Kırklar çeşmesidir.

Balkan Savaşları ve I. Dünya Savaşı sonunda Kırkpınar Güreşleri Edirne ile Mustafapaşa yolu arasındaki "Virantekke" denilen yerde düzenlenmiştir.

Güreşler, 1923 yılından itibaren Edirne'nin "Sarayiçi" denilen yöresinde yapılmaya başlanmıştır.

Kırkpınar yağlı güreşlerinin ögeleri

Kıspet

Yağlı güreşe çıkan her pehlivanın güreş malzemesinin başında kıspet gelir. Manda, dana veya malak derisinden yapılan kıspetin bel kısmı dört parmak genişliğinde ve kalın olur. Beli sarması için kalın bir ip geçirilen bu kısma kasnak denir.

Kıspetin diz kapağının altına gelen yere paça denir. Paça ile etin arasında paçabent denilen keçe konur. Deri kısım keçenin üzerine çekilir ve üzeri sicimle sıkıca bağlanır.

Sıkı bağlanmayan paçadan içeri giren parmaklar sayesinde oyun almak kolaylaşır. Güreşten sonra yağlanan kıspet zembil'e konularak saklanır.

Zembil

Kıspet, zembil adı verilen ve sazdan yapılan bir torbada taşınır ve saklanır. Güreşi bırakan pehlivan, zembilini duvara asmasından belli olur.

Yağ
Güreşçiler, kavranmaları güç olsun diye yağlanırlar. Pehlivanlar, güreş meydanının uygun bir yerinde yağ ve su ile doldurulmuş kazanların etrafında yağlanırlar. Pehlivanlar önce sağ elle sol omuza, göğüse, kol ve kıspete yağ sürerler. Daha sonra sol el ile aynı işlemi tekrarlarlar.

Güreşçiler bu arada birbirlerinin sırtlarını da yağlarlar. Güreş başladıktan sonra pehlivanlar çayırda dolaşan yağcılardan diledikleri zaman yağ ve su alabilirler.

Davul ve zurna

Yağlı güreşin en önemli ögelerinden olan davul ve zurnada Kırkpınar'a has bir melodi bulunmaktadır. Yağlı güreşlere çalacak olan müzisyenlerin güreş ezgilerini çok iyi bilmeleri, güreşin gidişatına göre müziğin ritmini ayarlamaları gerekmektedir.

Peşrev

Güreşin başlangıcı ve güreşe hazırlıktır. Ahenkli  ve mevzulu bir biçimde güreşe ısınma hareketi olarak bilinen peşrev seyircilerin göz zevkini okşamasının yanında pehlivanın moralini yükseltir. Pehlivan peşrevle, kaslarını, nefsini, kalbini ve beynini başlayacak olan güreşe hazırlar. Güreşmek üzere çayıra çıkan pehlivanlar ahenkli bir şekilde ellerini ve kollarını sallayarak peşreve başlarlar. Peşrevde üç kez ileri üç kez de geri gidişten sonra yere sol diz ile çökülerek önce sağ el yere,dize,dudağa ve alına üç defa değdirilir. Bu merasim bittikten sonra sıçrayarak "Hadi bre" pehlivan diye nara atılır. Karşılıklı gidiş ve gelişten sonra rakibin paçaları yoklanır, sırtı sıvazlanır, enseler bağlanır, eller tutuşur ve böylece güreşe girilmiş olur.

Cazgır

Yağlı güreşlerdeki tüm pehlivanları seyircilere tanıtan, onları güreşe başlatan kişidir. "Salavatçı" da denilen Cazgır, hakem heyetinin ya da kura ile eşleştirilen pehlivanların adlarını, sanlarını, güreş oyunlarındaki hünerlerini uygun mısra ve dualarla tanıtır. Bu dua yörelere göre değişir. Pehlivanlıkta olduğu gibi cazgırlıkta da usta-çırak geleneği vardır. Ünlü cazgırlar arasında, Edirne Ayşekadın Camii imamı Sadık Hoca (Atılgan), Şirin Mustafa sayılabilir. Güreşlerin başlangıcının ilk günü olan Cuma günü, tüm güreşçiler pehlivanlar mezarlığını ziyaret ettikten sonra, Selimiye Camii'nde okutulan Mevlütün ardından Sarayiçi'ne gidilerek, küçük boylardan itibaren cazgırın duası ile güreşleri başlatırlar.

Güreş ağası
Yağlı güreşin ilk zamanlarında birkaç eski pehlivan köy ağaları veya güreşlerden anlayan birkaç kişi kurallara aykırı iş yapılmasın diye güreş meydanının bir köşesine oturur güreşleri kontrol ederlerdi. Bugün ise kuralları uygulayan hakem heyetleri oluşturulmuştur.

Kırkpınar Ağası

Kırkpınar güreşlerinin en temel ögelerinden biri ağalık müessesesidir. Önceleri pehlivanları güreşe çağıran, yarışmaları düzenleyen, gelen konukları ağırlayan, yemek ve yatacak yerlerini temin eden, örf ve adetlere uygun olarak güreşlerin yapılmasını sağlayan, ödüller veren Kırkpınar Ağaları idi. Ancak şimdi "Kırkpınar Ağası", saydığımız bu faaliyetlerin hepsini karşılayamadığından ve bir etkinlik çerçevesine toplandığından, masrafların büyük çoğunluğu Belediyelerce karşılanmaktadır.

Altın kemer

Kırkpınar başpehlivanına verilen, Kırkpınar'ın en büyük ödülüdür. Kırkpınar'da başpehlivan olan güreşçi 1 yıl süreyle altın kemerin sahibi olur. Ancak aralıksız üç yıl arka arkaya başpehlivan olan güreşçi altın kemerin sürekli sahibi olur. Zamanımızda  Altın Kemer'ler Belediyelerce yaptırılmaktadır.

Kırmızı dipli mum
Kırkpınar'ın davet simgesi "Kırmızı Dipli Mum"dur. Eskiden şehir ve köylerdeki kahvelere "Kırmızı Dipli Mum"lar asılarak, oradaki halk Kırkpınar'a davet edilirdi. Diğer bir deyişle davet için sadece "Kırmızı Dipli Mum" kullanılırdı.

Kırkpınar duası
Evliya Çelebi'nin aktardığına göre güreşlerde şu dua okunurdu:

"Allah Allah,
Hoca-i âlem,
Seyyid-i kâinat ve
Mu'ciz-i mevcudat,
Pür kemal cemal,
Muhammed Mustafa'ya salâvat
Engürü'de er yatar,
Rum'da Mehmed Buhari Sarı Saltuk,
Ton giyer."

Kurallar
Sırtüstü getirmek: Yağlı güreşin, en basit ve en çok bilinen kuralıdır. Rakip yerde iken sırtüstü çevrilerek veya ayakta iken düşürülerek yapılabilir.
Açık düşürmek: Rakibini kıç üstü yere düşürmek ya da rakibin kendi düşmesi. Rakibin sırtı yere gelmemiş olsa bile göbeği meydana çıkacak kadar arka üstü veya yan düşmüş ise düşen güreşçi kaybeder.
Çivi yukarı: Rakip ayaklarından yakalanır, baş üstü dikilir, sonra sırtı yere getirilirse, müsabaka kazanılmış olur.
Kıspet çıkarmak: Kıspetin herhangi bir nedenle tamamen çıkması ya da boydan boya yırtılması bir yenilgi sebebidir.
Pes etmek: Güreşçilerden biri herhangi bir nedenle "Pes ediyorum!" ya da sadece "Pes!" der veya rakibinin cinsel organına vurursa müsabakayı kaybetmiş olur.
Tartarak yenmek: Taraflardan biri rakibini kucaklar, ayaklarını yerden keser, en az 3 adım yürürse müsabakayı kazanmış olur.
Boylar

Kırpınar'da pehlivanlar, şu kategorilerden birinde yarışabilirler: Minik 1, minik 2, minik 3, teşvik, tozkoparan, deste küçük boy, deste orta boy, deste büyük boy, küçük orta küçük boy, küçük orta büyük boy, büyük orta, başaltı ve baş.

Bunların haricinde en iyi peşrev yapan pehlivana ve en centilmen pehlivana da ödül verilmektedir.

Tarihte Kırkpınar'ın yapılamadığı yıllar
1877–1878 Osmanlı Rus Savaşı nedeniyle 1878, 1879, 1880 ve 1881 yıllarında da Kırkpınar Güreşleri yapılamadı.

Balkan Savaşı'nda Edirne, 26 Mart–10 Temmuz 1913 tarihine kadar, Bulgar işgalinde kaldı. Bu nedenle 1913 yılı güreşleri de yapılamadı. Barış antlaşmasında Kırkpınar güreşlerinin yapıldığı yer, Türk sınırları dışında bırakıldığı için 1914 yılı güreşleri Edirne-Mustafa Paşa yolu üzerinde bulunan Viran- Tekke köyü ile Meriç Nehri arasındaki çayırlıkta yapıldı. Kara Emin Başpehlivanlığı kazandı.
I. Dünya Savaşı nedeniyle (1914–1918) ve savaştan sonra Trakya, Yunan işgalinde kaldığı için 1919, 1920, 1921 ve 1922 yıllarında Kırkpınar Güreşleri yapılamadı.
25 Kasım 1922 tarihinde, Türk Ordusu Edirne'yi Yunanların işgalinden kurtarıldıktan sonra Cumhuriyet döneminde ilk güreşler 30 Mayıs 1924 günü Himaye-i Etfal (Çocuk Esirgeme Kurumu) yararına Sarayiçi'nde yapıldığı için 1923 yılında da Kırkpınar Güreşleri yapılamadı.
2020 yılında yapılması gereken 659. Kırkpınar Yağlı Güreşleri, Covid 19 salgını kapsamında alınan tedbirler nedeniyle yapılamamıştır.

Ayrıca bakınız
 Yağlı güreş
 Kırkpınar başpehlivanları

Kaynakça ve dipnotlar

Dış bağlantılar
 Türkiye Geleneksel Güreşler Federasyonu
 Resmi internet sitesi
 Edirne Belediyesi
 Kırkpınar.org

Yağlı güreş
Yağlı güreş turnuvaları
Türkiye'deki güreş müsabakaları
Edirne ilinde kültür
Edirne'de spor

Kırkpınar Yağlı Güreşleri


أنطونيو كاندريفا  (مواليد 28 فبراير 1987 في روما - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليًا لنادي الدرجة الأولى ساليرنيتانا الإيطالي معارًا من نادي سامبدوريا في مركز الوسط المهاجم كما يجيد اللعب في مركز الجناح الأيمن والأيسر.

مراجع

وصلات خارجية

 Profile on الاتحاد الإيطالي لكرة القدم official website
 Profile on إي إس بي إن

لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
إيطاليون من أصل ألباني
رياضيون من روما
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو أودينيزي
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو بارما
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2016
لاعبو ساليرنيتانا
لاعبو سامبدوريا
لاعبو كأس العالم 2014
لاعبو كأس القارات 2013
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون أولمبيون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة قدم من روما
لاعبو لاتسيو
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي تريستينا
لاعبو نادي تشيزينا
لاعبو نادي تيرنانا
لاعبو نادي ليفورنو
لاعبو يوفنتوس
مواليد 1987
مواليد في روما

أنطونيو كاندريفا


A 61.ª cúpula de chefes de Estado do Mercosul foi uma das edições bianuais do bloco sediada na cidade de Montevidéu em um encontro promovido pelo Uruguai; país que até então estava na Presidência Rotativa Pro-tempore do Mercosul.

O encontro ocorreu em um clima de tensão devido à discordância dos presidentes sobre o rumo do bloco econômico. Essa tensão ocorre pelo fato do Uruguai ter anunciado em 2021 uma série de acordos comerciais com a China – que não faz parte do Mercosul – e isso vai contra o protocolo de Ushuaia, assinado pelos membros do bloco, no que obriga os países–membros a negociarem sempre em conjunto com os demais integrantes do Mercosul e nunca sós. Por esse motivo o Uruguai foi criticado pelos demais membros; Brasil, Paraguai e Argentina.

A cúpula também marcou a passagem da presidência rotativa do bloco econômico do Uruguai para a Argentina.

Essa foi a segunda cúpula consecutiva que o então presidente do Brasil, Jair Bolsonaro, não participou do evento.

Presidentes participantes

Abaixo estão os nomes dos presidentes que participaram do evento presencialmente.

Presidentes ausentes

  Jair Bolsonaro – O Brasil foi representado pelo vice–presidente Hamilton Mourão.

Ver também

 Presidência Rotativa Pro-tempore do Mercosul

Referências

Reuniões do Mercosul
2022 no Uruguai

61.ª Cúpula de Chefes de Estado do Mercosul


A Bênção do Santíssimo Sacramento, também chamada de Bênção com o Santíssimo Sacramento ou Rito de Exposição e Bênção Eucarística, é uma cerimônia devocional, celebrada especialmente na Igreja Católica Romana, mas também em algumas outras tradições cristãs, como o anglo-catolicismo, pelo qual um bispo, sacerdote ou diácono abençoa a congregação com a Eucaristia no final de um período de adoração.

Exposição antes da bênção
A benção ou bênção propriamente dita segue a exposição do Santíssimo Sacramento, ou seja, a colocação da Hóstia consagrada em um ostensório colocado sobre o altar ou pelo menos a exposição de um cibório contendo o Santíssimo Sacramento. Assim, "a bênção com a Eucaristia é precedida de um tempo razoável para leituras da palavra de Deus, cânticos, orações e um período de oração silenciosa", enquanto "é proibida a exposição meramente para dar a bênção".

As leituras, cânticos e orações destinam-se a chamar a atenção para o culto de Cristo na Eucaristia. O espírito de oração é encorajado também por períodos de silêncio e por uma homilia ou breves exortações destinadas a desenvolver uma melhor compreensão do mistério da Eucaristia.

Os hinos latinos tradicionalmente cantados durante a exposição são " O Salutaris Hostia ", " Tantum Ergo ", "Laudate Dominum" ( Salmo 117 ) e " Ave verum corpus ". Os Louvores Divinos são uma oração tradicionalmente recitada, mas nenhum hino ou oração específica é exigido, exceto que, imediatamente antes da bênção, uma ou outra das sete orações dadas no Rito de Exposição e Bênção Eucarística, 98 e 224-229 deve ser recitada .

Igreja Católica Ocidental
Antes da publicação do Rito de Exposição e Bênção Eucarística de 1973, não havia codificação do rito. No entanto, as diretrizes para a Diocese de Roma emitidas pelo Papa Clemente XII (e, portanto, chamada de Instrução Clementina) e elaboradas pelo Cardeal Vigário, Prospero Lambertini (mais tarde Papa Bento XIV), foram amplamente adotadas.

O rito agora em vigor para a Igreja latina exige o uso de incenso no início da exposição e antes da bênção, se o Santíssimo Sacramento for exposto em custódia, mas não se for usado um cibório (embora às vezes isso seja omitido). Da mesma forma, o sacerdote ou diácono, usando alva ou sobrepeliz, também deve colocar um manto e usar um véu umeral ao dar a bênção com o Santíssimo Sacramento em um ostensório, mas o manto não é necessário quando se usa um cibório.

Uma pessoa que não seja um sacerdote ou diácono autorizado a expor a Eucaristia para adoração não pode dar a bênção com ela.

Imediatamente após a bênção, o Santíssimo Sacramento é recolocado no tabernáculo da igreja, enquanto uma aclamação como "Ó Sacramento Santíssimo", ou o hino Santo Deus, Louvamos o Teu Nome.

O solidéu deve ser removido durante a Bênção (e a adoração anterior) - eles só podem ser vestidos novamente quando o Santíssimo Sacramento for guardado.

Cristianismo Oriental
Entre as igrejas católicas orientais, a Igreja Católica Ucraniana, a Igreja Católica Ruteniana, a Igreja Católica Melquita, e a Igreja Católica Maronita, têm um rito de Bênção.

Embora a Bênção com o Santíssimo Sacramento não seja uma prática da maioria das igrejas ortodoxas orientais ou ortodoxas orientais, ou da Igreja Assíria do Oriente, essas igrejas acreditam na Presença Real. Como sinal disso, em muitas igrejas ortodoxas orientais, a Eucaristia é venerada durante a Divina Liturgia; no entanto, isso faz parte da liturgia e não uma forma distinta de bênção. Quando o diácono traz o cálice diante da Comunhão dos Fiéis, todos fazem uma prostração completa ou uma reverência. Também, na Liturgia dos Dons Pré-santificados, durante a Grande Entrada, enquanto o sacerdote leva o cálice e o diskos (patena) às Portas Santas, todos se prostram em veneração diante da Eucaristia. A Igreja Ortodoxa Ucraniana dos EUA teve um rito de Bênção.

Bênção do Santíssimo Sacramento no Brasil

Bênção do Santíssimo Sacramento em Portugal

Referências

Sacramentos

Bênção do Santíssimo Sacramento


Stolna bušilica je najčešće korišteni alatni stroj za obradu provrta, a koristi se za bušenje manjih provrta do 15 mm. Stolna bušilica je izvedena tako da je vretenište čvrsto vezano za temeljnu ploču preko stupa, dok se u nekim izvedbama omogućuje pomicanje vreteništa po stupu u okomitom smjeru. Temeljna ploča služi kao radni stol na koji se priteže obradak.

Radni stol kod stolnih bušilica nalazi se na podložnoj ploči. Vretenište se može visinski pomicati. Prijenos snage u vreteništu s motora na glavno vreteno vrši se klinastim remenom. Radno vreteno je uležišteno u pinoli koja omogućuje posmično gibanje ručnom polugom. Stolne bušilice se najjednostavniji alatni strojevi za izradu provrta, promjera najviše do 15 mm i dubine bušenja do 70 mm. Mijenjanjem položaja remena na remenicama može se postići više različitih brojeva okretaja, zavisno o vrsti i broju stupnjeva na stupnjevitim remenicama. Postolje bušilice je izrađeno od lijevanog željeza i ujedno služi kao radni stol. Postolje se pomoću vijaka učvršćuje na podlogu radnog stola ili posebnog stalka za bušilicu. Na postolju se nalaze "T" utori, u koje se postavljaju vijci za učvršćivanje škripca. Stup bušilice je izrađen također od lijevanog željeza i fino je obrađen. Stup se može blokirati ručicom. Pomoćno gibanje alata omogućeno je mehanizmom smještenim u kućištu vretena. Radnik djelujući na ručicu okreće zupčanik koji je ozubljen sa zubnom letvom. Po završetku radnog hoda ručica se vraća u početni položaj pomoću povratne opruge. Pomoćno gibanje može se regulirati na željenu dubinu ("slijepi provrti") pomoću graničnog vijka, ili se dubina bušenja može očitati na podjeli koja se nalazi na kućištu.

Strojne bušilice
Strojne bušilice su alatni strojevi kojima se pomoću alata za bušenje izrađuju okrugle rupe. Dijele se na: stolne bušilice, stolno stupne bušilice, stupne bušilice, redne bušilice, revolverske bušilice, viševretene bušilice, radijalne bušilice, horizontalne bušilice, bušilice glodalice,  koordinatne bušilice, bušilice za duboko bušenje, bušilice za urezivanja navoja.

Stolne i stolno-stupne bušilice
Vretenište se ovih bušilica može visinski premještati po okruglom stupu i u svakom položaju učvrstiti steznim vijkom. Pogonski motor s jednom do dvije brzine dodan je vreteništu i s njega se na glavno vreteno prenosi snaga plosnatim ili klinastim remenom preko međusobno izmjenjivih višestepenih remenica. Broj brzina glavnog vretena jednak je dvostrukom broju stepena samih remenica. Ugrađene poteznice omogućuju brzo ručno prebacivanje remena s jednog stepena na drugi kad treba promijeniti brzinu okretanja glavnog vretena. Manje stolne bušilice imaju i tarni pogon s bestepeno udesivim brojem okretaja (varijator) manjeg područja regulacije. Okomiti hod i posmak glavnog vretena, koje je uležišteno u kuglične ležaje pinole, vrši se ručnom polugom, koja okreće zupčanik vezan za zubnu letvu pinole. Glavno vreteno ima Morse-konus 2 za prihvat svrdla ili steznih glava.

Radni stol stolnih bušilica nalazi se direktno na podnožju bušilice i ima jedan T-utor ili više njih za prihvat izratka ili stezne glave, dok stolno-stupne bušilice imaju osim radnog stola podnožja još jedan radni okrugli stol s T-utorima na stupu koji se visinski i zaokretno oko stupa može podesiti. Sam stol se može još i okretati na svojoj konzoli.

Učini (kapaciteti) bušenja se kreću od 2 do 16 mm promjera provrta u punom materijalu, dubina bušenja iznosi od 30 do 160 mm, broj brzina glavnog vretena do 6, od 1 500 do 20 000 okr/min kod bušilica učina bušenja od 2 mm, od 200 do 4 000 okr/min kod bušilica učina bušenja od 16 mm. Pogonska snaga se kreće od 0,2 do 0,8 kW. Posmak glavnog vretena je obično ručni.

Izvori

Obrada metala
Alati

Stolna bušilica


Marifet Kapısı, Alevî-Bektaşi anlayışında gönül yolunda en yüce düzeye ulaşma, tanrısal gizlere(sır) erme evresidir. Bu evre "arifler"le özdeşleştirilir. Su gibi arılık aranılır.

"Dört Kapı Kırk Makam" inancında Marifet Kapısı'nın makâmları şunlardır

Edepli olma
Alevî-Bektaşîliğin ünlü ahlâk ve toplum ilkesi burada temel alınır. Eline, diline, beline sahip olmak anlayışı yaşama geçirilir. Kötü hal ve hareketlerden uzak durmak amaçlanır.

Bencillik, kin ve garezden korkma ve uzak durma
Tarikattan marifete geçen kişinin bu makamdan düşme endişesini taşıyarak korkuya kapılması, kendine yönelik eleştirileri sürekli canlı tutup özünü bencillikten, kin ve garezden uzak tutmasıdır. Engelleyici bir korkunun kuşatıcılığında her vicdanın sesi dinlenerek, kendini yoklayarak, eksiklerini saptama ve geleceğe daha arınmış olarak çıkmaktır.

Perhizli olma
Hiçbir şeyde aşırı olmamak, aşırıya kaçmamak, ulaşılan manevi aşamanın verdiği sarhoşluktan korunmak, bu duyguyu yanlış algılayıp kendini yitirmemek ve mahrem olan şeylerden uzak durmaktır.

Sabır gösterme ve yetinme
Bir olgunluk evresi olarak algılanan bu makamda; Tanrı'dan başkasına yakınmamak, kutsal gerçeğe giderken aceleci olmamak, taşkınlık yapmamak, ölçülü olmak, mürşidin verdiği kadarıyla yetinmek, nefsine uyup mürşidinden kaldıramayacağı isteklerde bulunmamaktır.

Utanma
Yakışıksız davranışlardan ve uygunsuz işlerden kaçınmak, kınanma, ayıplanma kuşkusuyla bir şeyi yapmaktan ya da yapmamaktan sıkılmak.

Cömert olma
Bilgisini ehlinden esirgememek, bilgisinden layık olanı yararlandırmak, bunu ibadetin bir gereği olarak algılamak ve bu yolla insanın kendisini arı kılmasıdır.

Marifet ilmini öğrenme
Tarikat yolunda gönül yoluyla önce kendini, sonra kendi özünde Tanrı'yı bulmak, sezgisel aklını kullanarak kesin bilgiye ulaşmaktır.

Gösterişsiz yaşama, miskinlik
Kişinin kendisine hiçbir varlık tanımaması, teslim olması, uzlaşması, yola, yolun kurallarına tam olarak uyması ve bağlanmasıdır.

Arif olma (marifet/hüner)
Tanrı'nın gönül bilgisi, duyarlığı, derinliği yoluyla kendi özüyle bütünleşmesine izin verdiği ve bu yolla kendi yüce varlığını görebilmesi lütfunu sağladığı, kendi özünü tanıma tadının zevkini verdiği biçimindeki yüksek olgunluk aşamasına ulaşmasıdır.

Özünü bilme
Son amacını "alem- i asgar"da bulan ve küçük evren olarak algılanan insanı tanımak, bu yolla son amacını "alem- i ekber"de bulan ve büyük evren olarak algılanan alemin farkına varmak, bu bağlamda Tanrı'nın bütün sıfatlarının insanda ortaya çıktığının ayırımına ermektir.

Marifet Kapısı'nın tasavvuftaki yeri

Kaynakça

Bektaşilik
Tasavvuf felsefesi

Marifet Kapısı


Leul Lippy și Hardy Har Har (engleză Lippy The Lion and Hardy Har Har) este o serie de desene animate produsă de Hanna-Barbera începând din 1962. Această serie a fost inițial distribuită și difuzată în sindicare de mai multe stații de televiziune împreună cu încă două serii animate, acestea fiind Aligatorul Wally (Wally Gator) și Țestosul Touché și Dum Dum (Touché Turtle and Dum Dum), toate aceste serii fiind cunoscute sub numele de promovare în afara ecranului The Hanna-Barbera New Cartoon Series. Primul episod s-a difuzat pe data de 3 septembrie 1962.

În România, aceste desene s-au difuzat pe canalul Boomerang, însă disponibile doar în engleză.

Premis
Leul Lippy și Hardy Har Har sunt o pereche de personaje antropomorfice, un leu într-un joben ferfenițos și vestă și o hienă într-o pălărie porkpie și papion. Numele celui de-al doilea este ironic, deoarece sugerează răsete asociate unei hiene, iar Hardy este un pesimist eternal.

Episoadele serialului se învârt asupra încercările mereu pline de spernață ale lui Lippy să se îmbogățească rapid, cu Hardy cel șovăitor fiind lobul lui. Oricare ar fi consecințele schemelor lui Lippy, Hardy este mereu cel ce o pățește mai tare - lucru ceea ce el pare a realiza mereu din timp, cu suspinele sale "Oh me, oh my, oh dear" (traducere: "O vai mie, o vai, o doamne"). Chiar dacă genericul de început îi arată pe cei doi într-o junglă, cele mai multe întâmplări ale desenului se petrec într-un cadru urban.

Mai târziu, după terminarea serialului, duoul a fost în mod nefrecvent inclus în cadrul personajelor din serialele de ansamblu Hanna-Barbera (cum ar fi Gașca lui Yogi). Ei nu mai apelau mereu la schemele lui Lippy de îmbogățire, dar personalitățile lor au rămas aceleași: Lippy rămâne cel optimist și vesel iar Hardy cel pesimist și trist.

Episoade

Sezonul 1
 "See-Saw"
 "Water-Melon Felon"
 "Scare to Spare"
 "Gulp and Saucer"
 "Map Happy"
 "Smile the Wild"
 "Charge of the Fright Brigade"
 "Film Flam"
 "Gun Fighter Lippy"
 "Hick Hikers"
 "A Thousand and One Frights"
 "Double Trouble"
 "Laugh a Loaf"
 "Genie Is a Meany"
 "Banks for Everything"
 "Fiddle Faddled"
 "Kidnap Trap"
 "Witch Crafty"
 "Gas Again"
 "Horse and Waggin"

Sezonul 2
 "Baby Bottled"
 "Hard Luck Hardy"
 "Show Use"
 "Injun Trouble"
 "Mouse in the House"
 "Crazy Cat Capers"
 "Phoney Pony"
 "Egg Experts"
 "Rabbit Romeo"
 "Bird in the Hand"
 "Legion Heirs"
 "Hoots and Saddles"
 "Monster Mix-Up"
 "Bye-Bye Fly-Guy"
 "Wooden Nickels"
 "Two for the Road"
 "King's X"
 "Amusement Park Lark"
 "T for Two"
 "Tiny Troubles"
 "Flood for a Thought"
 "Hocus Focus"
 "Shamrocked"
 "Ole Fuddy Duds"
 "Chow You Feelings"
 "Easy Doesn't It"
 "Drop Me a Lion"
 "Map Sap"
 "Shark Shock"
 "No Spooking Allowed"
 "Me-My-Mine"
 "Together Mess"

Legături externe

Desene animate
Seriale de animație
Personaje de desen animat
Boomerang
Hanna-Barbera

Leul Lippy și Hardy Har Har