Fizikte, kütle, Newton'un ikinci yasasından yararlanılarak tanımlandığında cismin herhangi bir kuvvet tarafından ivmelenmeye karşı gösterdiği dirençtir. Doğal olarak kütlesi olan bir cisim eylemsizliğe sahiptir. Kütleçekim kuramına göre, kütle kütleçekim etkileşmesinin büyüklüğünü de belirleyen bir çarpandır(parametredir) ve eşdeğerlik ilkesinden yola çıkılarak bir cismin kütlesi kütleçekimden elde edilebilir. Ama kütle ve ağırlık birbirinden farklı kavramlardır. Ağırlık cismin hangi cisim tarafından kütleçekime maruz kaldığına göre ve konumuna göre değişebilir.

Aynı zamanda Einstein'ın  yasasına göre kütle enerji olarak da değerlendirilebilir veya enerji kütle olarak da düşünülebilir. Bu durum ışığın kütleçekim yasasından etkilenmesinde yatan temel sebebi oluşturur. Işığın enerjisi kütle olarak da düşünülebilir ama Einstein'ın genel görelilik kuramına göre hesaplamalar yapılmaktadır ve bunlar oldukça karmaşık denklemlerdir.  yasası çerçevesinde düşündüğümüzde bir gözlemci çerçevesinde enerji olarak değerlendirilen durumun, başka bir gözlemci çerçevesinde kütle olarak değerlendirilebileceği sonucuna ulaşabiliriz.

Kütleyi ölçmek için kullanılan birim kilogramdır. Kütleyi doğrudan ölçmek zordur. Bu yüzden kütleyi ölçmek için eşit kollu terazi kullanılır. Ayrıca cismin ilk olarak ağırlığını yaylı kantarla ölçüp daha sonra kütlesini hesaplayabiliriz. İnsanların günlük hayattaki kullanımları düşünüldüğünde, kütle bir cismin sahip olduğu madde miktarı şeklinde de tanımlanabilir. Ayrıca yüksek enerji fiziğinde, kütle cismin durağan kabul edildiği bir sistemde kendi gözlemci çerçevesinde o cismin sahip olduğu toplam enerji şeklinde düşünülür. Ama atom altı parçacıklar düşünüldüğünde temel parçacıkların, elektron veya kuark gibi, henüz nedeni bilinmeyen bir kütleye sahip oldukları görülür. Higgs parçacığı bu kütlenin nedeni olarak düşünülmektedir ama bu işle ilgili farklı kuramlar olmakla birlikte henüz tam olarak bu durumun nasıl olduğu açıklığa kavuşmamıştır ve güncel olarak çalışılan konulardan biridir.

Kütleyi ölçmek konusunda birçok farklı görüngü vardır. Bazı teorisyenler bu görüngüleri çözmeye çalışmasına rağmen bu görüngüler (fenomenler) başka görüngüleri (fenomenleri) ortaya çıkarmıştır. Şu an denenen deneylerde aşağıdakilerden farklı olarak kütleyi ölçmenin bir yolunu bulamamışlardır:

Eylemsizlik kütlesi, bir maddenin hızındaki değişimine (ivmelenmeye) gösterdiği dirençtir.
Aktif kütleçekim kütlesi, kütleçekim kuvvetine sebep olan maddenin kütleçekimde sağladığı çarpanın ifadesidir.
Pasif kütleçekim kütlesi, maddenin kütleçekim kuvvetinin etkisi altında kalmasına sebep olan büyüklüğüdür.

Kütle-enerji ölçümünde cismin kütlesine karşılık gelen enerji  formülü kullanılarak hesaplanır.

Bir cismin kütlesi, cisme belli bir kuvvet uygulandığında cismin ivmesini bulmamıza yardım eder. Bu görüngü eylemsizlik olarak adlandırılır. Newton'un ikinci yasasına göre, eğer herhangi bir cismin kütlesine , cisme uygulanan kuvvete , ivmesini de  olarak ele alırsak  olarak hesaplama yapabiliriz. Bir cismin kütlesi o cismin kütleçekim alanından ne kadar etkileneceğini belirler. Eğer ilk cismin kütlesine , ikinci cismin kütlesine , iki cismin merkezleri arasındaki uzaklığa da  dersek iki cisim arasındaki çekim kuvvetini (F), Fg = Gmamb/r2 formülünü kullanarak hesaplayabiliriz
(,kütleçekim sabiti). 17. yüzyıldan beri yapılan deneylerde kütleçekim kütlesi ve eylemsizlik kütlesi arasında bir fark bulunamamıştır. Bu deneylerde en yüksek hassasiyet  düzeyindedir, başka bir deyişle  de 5 seviyesine kadar kütleçekim kütlesi ve eylemsizlik kütlesi aynıdır.

Kütle Birimleri

Kütlenin birimi Uluslararası Birimler Sistemine (SI) göre kilogramdır. Bu ilk kez 1795'te donma noktasındaki bir santimetre küp su ile belirlenmiştir. Sonra 1889'da tekrar tanımlanmıştır. Daha sonra belirlenen bir örnek üzerinden yeniden tanımlamaya gidilmiştir. 2013'te Plank sabiti cinsinden yeniden hesaplanmasına yönelik bir öneri getirilmiştir.

SI sisteminde diğer birimler:
Bir ton bin kilograma eşittir.
Enerji birimi olan elektronvolt (eV) kütle-enerji formülünü uygulayarak kolayca kütleye çevrilebilir. Elektronvolt parçacık fiziğinde yaygın olarak kullanılır.
Atomik kütle birimi (u), karbon-12 atomu kütlesinin 1/12'sine eşittir, yaklaşık olarak 1,66 x 10−27kg'dır. Atomların ve moleküllerin kütlelerini bulmakta yardımcı olur.
Slug bir İngiliz ölçü birimidir. Yaklaşık 14,6 kilogramdır.
Pound hem kütle hem kuvvet birimidir. Genellikle Amerika'da kullanılır. Yaklaşık 0,45 kg ya da 4,5 Newton'dur.
Planck kütlesi bir parçacığın alabileceği en yüksek kütledir. Yaklaşık 2,18×10−8 kilogramdır. Genellikle parçacık fiziğinde kullanılır.
Çok büyük yıldızların, kara deliklerin kütlesini tanımlamak için cisimlerin Schwarzschild yarıçapınının kullanıldığı durumlar vardır. (1 cm ≈ 6,73×1024kg)

Kütle Tanımları
Fizik biliminde, yedi temel kütle kavramı vardır:

Belirli türlerdeki madde miktarı ürünlenimle yığma yöntemi ya da başka bir yöntemle tam olarak tespit edilebilir. Bir maddenin kütlesi o maddenin içerdiği atom ve moleküllerin içerdiği bağların kopma ya da birleşme enerjisi ile bulunabilir.
Bir cismin eylemsizlik kütlesi, o cismin ivmelenmeye karşı gösterdiği dirençtir. Kuvveti ve ivmeyi biliyorsak eylemsizlik kuvvetini hesaplayabiliriz. Aynı kuvvet uygulandığında küçük kütleli cisimler büyük kütleli cisimlere göre daha büyük bir ivmelenmede bulunacaklardır. Büyük kütleli cisimler büyük eylemsizliğe sahiplerdir.
Aktif kütleçekim kütlesi, maddenin kütleçekimsel alanının bir ölçüsüdür. Kütleçekim alanını, bir nesnenin serbest düşmesine izin verip ivmesini ölçerek hesaplayabiliriz. Örneğin, Ay'ın yüzeyinde serbest düşme yapan bir cismin ivmesi, Dünya'nın üzerinde serbest düşme yapan bir cismin ivmesinden küçüktür. Ay'daki kütleçekim alanının daha az olmasının sebebi Ay'ın kütleçekim kütlesinin daha az olmasından kaynaklanır.
Pasif kütleçekim kütlesi, maddenin kütleçekim alanıyla etkileşime giren ve ivmelenmeye maruz kalan büyüklüktür.
Kütle enerji eşitliğine göre enerji de kütle olarak düşünülebilir. Bu eşitlik ışığın kütleçekim ile bükülmesi, nükleer füzyon, parçacık-antiparçacık oluşumunu içeren yüksek enerjili fiziksel süreçlerle ispatlanmıştır. Nükleer füzyon ve parçacık-antiparçacık oluşumu deneyleri enerji ve kütlenin birbirleri arasında dönüşümünü de gösterir. Işığın kütleçekim ile bükülmesi olayında, saf enerjili fotonlar pasif kütleçekim kütlesine sahip gibi davranırlar.
Uzay zamanının eğriliği mevcut kütlenin göreceliğinin bir bulgusudur. Bu eğiklik oldukça küçüktür ve ölçülmesi çok zordur. Bu yüzden, Einstein genel görelilik kuramını açıklayana kadar keşfedilemedi. Dünyanın yüzeyindeki aşırı hassas atomik saatler zamanı uzayda sabitlenmiş saatlerden daha yavaş ölçer. Zamanın eğriliğinden dolayı her geçen süre zamanın genişlemesine yer çekimsel zaman genişlemesi denir.
Cismin kuantum kütlesi frekansının ve dalga boyunun arasındaki farkı gösterir. Bir elektronun kuantum kütlesi, Compton dalga boyu, spektroskopisinin çeşitli formları aracılığıyla belirlenebilir ve Rydberg sabiti, Bohr yarıçapı ve klasik elektron çapı ile yakından bağlantılıdır. Daha büyük cisimlerin kuantum kütleleri direkt olarak watt dengesi yöntemi kullanılarak ölçülebilir. Göreceli kuantum mekaniğinde kütle, Poincaré grubunun indirgenemez temsili etiketidir.

Kütle ve Ağırlık

Kütle, kilogram cinsinden ölçülebilen ve maddenin miktarı veya enerjisi ile ilgili bir büyüklüktür. Ağırlık ise kütleye etki eden kuvvetin büyüklüğüdür. Kütlenin birimi kilogramken, ağırlığın birimi kuvvet olduğu için Newton'dur.

Günlük kullanımda kütle ve ağırlık sıklıkla karıştırabilmektedir. Örneğin bir kişinin ağırlığı 75 kg olarak ifade edilebilir. Sabit bir kütleçekim alanında, bir nesnenin ağırlığı kütlesi ile orantılıdır ve bu iki kavram için aynı birimi kullanmak sorunsuz görülebilir ama Dünya'nın şeklinden dolayı, farklı yerlerinde kütleçekim alanındaki farklılıklardan dolayı bu ayrım, yaptığımız ölçümlerde tutarlılık sağlamamız için çok önemlidir. Sonuç olarak kütle(kilogram olarak ölçülen), bir nesnenin içsel bir özelliği anlamına gelirken, ağırlık(Newton cinsinden ölçülen), kütleçekim alanından etkilenip serbest düşmede kendi doğal seyrini yapan bir cismin kütleçekim alanından ne kadar etkilendiğini ölçer. Kütleçekim alanı ne kadar gücü olursa olsun, serbest düşmede cisimler cisimle beraber hareket eden bir gözlemci çerçevesinde ağırlıksızdır.

Ağırlık denilen kuvvetse, kütleye ve ona etki eden kütleçekim alanına bağlıdır. Örnek olarak, kütleçekim alanından dolayı meydana gelen serbest düşmeye maruz kalan bir cisim, sabit bir durumda olsa bile, bu kuvvet tarafından ivmelenmek isteyecektir ve bu da tartıda ölçüm yapabilmemizi sağlar. Etki eden kuvvet kullanılarak tartının göstergesinde kilogram ölçeğinde bu kuvvetin karşılık geleceği madde miktarı ölçülür. Dünya üzerinde kutuplarda ve ekvatorda aynı tartıda aynı insan tartının üzerine çıktığında farklı kilogram değerleri gözlemlenebilir, bu fark 70kglık bir insan için 1,5 kg civarındadır.

Ağırlık serbest düşme gibi durumlarda etken güçtür ve cisim bundan dolayı ivmelenmeye maruz kalır. Örneğin dünya üzerinde 50 kilogram kütleli bir nesne 491 Newton ağırlığa sahiptir. Bu da cisme serbest düşme sırasında etki eden kuvvettir. Aynı nesneyi Ay'ın yüzeyinde incelediğimizde kütlesi yine 50 kilogramdır fakat ağırlığı 81,5 Newton'dur. Çünkü Ay'ın oluşturduğu kütleçekim alanı, Dünya'nın oluşturduğu kütleçekim alanından zayıftır. Matematiksel olarak Dünya'nın yüzeyine yerleştirilmiş bir cismin ağırlığını W, kütlesini m, olarak kabul edersek W=mg formülünü kullanarak Dünya'nın yerçekimi ivmesini g=9,80665 olarak hesaplarız. Mekanik ivmelerin etkili olduğu diğer durumlarda da olduğu gibi kütle ile ivmenin çarpımı cisme etki eden net kuvveti verir. Asansörlerde, araçlarda, merkezcil kuvvetlerde ve benzeri mekanizmalarda(yüzeyden yukarı çıkan) yerçekimi etkilerine karşı direnç olduğu açıkça görülebilir. Bu direnç de maddenin eylemsizliği ile ilgilidir. Bunun gibi durumlarda cismin w ağırlığı için W = -ma denklemini kullanabiliriz.

Kütle maddeyle ilişkilidir; ama madde tanımı kütleden farklı olarak bilimde yetersizdir. Atomaltı ölçekte, sadece fermiyonlar değil aynı zamanda kuvvet taşıyıcı bozonlar da kütleye sahip olabilir. Sıradan bir maddenin durgun kütlesi değişmez kütle olarak tanımlanır. Özel görelilikte bazı durumlarda kütlenin hıza göre değişen bir özelliği varmış gibi anlatılabilir. Ama bu ölçümlenebilen bir olgu olmadığı ve enerji ve durgun kütleden türetildiği için artık birçok yerde kullanımından vazgeçilmiş bir tanımlamadır. Standart Model Parçacık Fiziğinde, kütle bazı modellerde temel parçacıklar için Higgs alanı olarak bilinen alan için ortaya çıkan bir özellik olarak tanımlanır. Gözlemlenebilir evrenin toplam kütlesinin bazı modellerde 1052kg ve 1053 kg arasında olduğu tahmin edilmektedir, bu da 1079 ve 1080 arasında protonun durağan kütlesine karşılık gelmektedir.

Eylemsizlik ve Kütleçekim Kütlesi
Eylemsizlik kütlesi, pasif ve aktif kütleçekim kütleleri ile kavramsal olarak farklı olmasına rağmen, bugüne kadar hiçbir deney açık bir şekilde, aralarında bir fark gösterememiştir. Klasik mekanikte Newton'un 3. Yasası aktif ve pasif kütleçekim kütlesinin çok yakın ya da eşit olacağını açıklayabiliyor, ama klasik kuram, kütleçekim kütleleri ile eylemsizlik kütlesinin neden eşit olabileceği ile ilgili zorlayıcı bir sebep sunmuyor. Öyle ki sadece deneysel bir gerçektir.

Albert Einstein, eylemsizlik ve (pasif) kütleçekim kütlesi arasındaki bu uyuşmaların kaza sonucu olmadığı varsayarak genel görelilik kuramını geliştirmeye başladı: hiçbir deney aralarındaki farkı tespit edemez(denklik ilkesinin zayıf tarafı). Ortaya çıkan kuram, kütleçekimin sonucunun bir kuvvet olmadığını ve bu yüzden de Newton'un üçüncü yasasına bağlı olmayacağını ileri sürer. Ama bu kuramın içerisine Newton'un tanımladığı kütleçekim etkileşimi, genel göreliliğin zayıf alandaki limitinin Newton'un tanımladığı etkileşim olması gerekliliği ile elle dahil edilmiştir.

Eylemsizlik ve kütleçekim kütlelerinin eşitliği bazen "Galileo'nun Eşdeğerlik İlkesi" ya da "zayıf eşdeğerlik ilkesi" olarak atfedilir. Bu denklik ilkesinin en önemli sonucu, serbest düşen nesneler için geçerlidir. Eylemsizlik ve kütleçekim kütlelerini sırasıyla m ve M olarak varsayalım. Eğer cisme yalnızca kütleçekim alanı 'nin uyguladığı bir kuvvet etki ediyorsa, Newton'un ikinci yasasının, kütleçekim Kanunuyla birleştirirsek:

denklemini elde ederiz.
Eğer herhangi bir cisim, sabit bir kütleçekim alanına maruz kalıyorsa, bu cismin yerçekimsel kütlesi ile eylemsizlik kütlesinin oranı K'dir ve sabittir. Bu olgu "serbest düşme evrenselliği" olarak adlandırılır. Serbest düşmenin evrenselliğini gösteren ilk deneyler Galileo tarafından yapılmıştır. Galileo, genellikle, Pisa kulesinden nesneleri bırakarak sonuçları incelediği düşünülür. Ama bunun büyük olasılıkla bir uydurma olduğunu; aslında sürtünmesiz bir eğik düzlemde topları serbest bırakarak zamanlamaları incelediği yönünde deliller vardır. Bu eşdeğerlikle ilgili deneyler, 1889'da Loránd Eötvös'ün torsiyon denge sarkacını kullanarak yaptığı deneyle başlayan ve giderek hassaslaşan bir sürece girmiştir. 2008 yılı itibarıyla, evrenselliğinde ya da Galileo'nun eşitliklerinde 10−14 hassasiyetinden büyük hiçbir sapma belirtilmemiştir. Daha hassas deneylerin çalışmaları hala yürütülmektedir.

Kütleçekiminin evrenselliği sadece kütleçekiminin cisme etkiyen tek kuvvet olması durumunda geçerlidir. Cisme etkiyen sürtünme ve hava direnci gibi diğer kuvvetler olmamalı ya da ihmal edilebilir olmalıdır. Örneğin, hava sürtünmesinin olmadığını varsayarsak, bir çekiç ile bir tüy, Dünya'nın yüzeyinden eşit uzaklıkta ve aynı anda serbest düşmeye bırakıldıklarında, iki cisminde yere düşene kadar havada geçirdiği zaman kesinlikle eşit olacaktır. Bu deneydeki ortam, lise laboratuvarlarında, bir şeffaf fanusun havasının vakum pompasıyla alınması ile sağlanabilir. Daha sonra nesneleri bırakarak deney tamamlanabilir. Bu deney David Scott'ın Apollo 15 uçuşu sırasında, Ay'ın yüzeyinde yaptığı gibi, doğal olarak havasız olan ortamlarda yapıldığında daha çarpıcı sonuçlar verir. Denklik ilkesinin daha güçlü bir sürümü, Einstein'ın eşitlik denkliği ya da güçlü eşitlik denkliği olarak bilinir. Bu denklik uzay-zamanın yeteri kadar küçük bölgelerinde geçerlidir. Sabit bir ivmelenmeyle, kütleçekim alanını birbirinden ayrımsamanın yeterince küçük uzay-zaman aralığında mümkün olmadığı düşünülür. Bu yüzden, bu kuram, bir cismin, kütleçekim alanı tarafından bir kuvvete maruz kalmasının sonucunda cismin düz bir çizgi üzerinde hareket etme eğilimi oluşturur ve bu nedenle eylemsizlik kütlesinin bir fonksiyonunun, kütleçekim alanının gücü olduğunu öne sürer.

Kütle-Hız Değişimi
Kuantum mekaniğine göre hızı artan bir cismin kütlesi de artmaktadır. Fakat bu değişim küçük hızlarda ihmal edilebilecek kadar azdır. bu  değişim aşağıdaki formül ile hesaplanır:

Burada : Kütle değişimini, : İlk kütleyi, : Cismin hızını, : ışık hızını temsil eder.

Kütlenin Kökeni
Kuramsal fizikte, kütle oluşturma mekanizması, fiziğin en temel yasalarından gelen kütlenin kökenini açıklamaya çalışan bir kuramdır. Bugüne kadar kütlenin kökeni ile ilgili farklı modeller önerilmiştir. Kütle kavramı güçlü bir şekilde kütleçekim etkileşimi ile ilişkilidir. Fakat henüz parçacık fiziğinin kabul gören modeli olan standart modelle bağdaştırılabilen bir kuram geliştirilemedi.

Newton Öncesi Kavramlar

Madde miktarı olarak kütle

Kütle madde miktarı olarak da değerlendirilebilen bir kavramdır, ama bu günümüzde kullanılan bilimsel tanım değildir. Miktar kavramı çok eski ve kayıtlı geçmişten daha öncedir. İlk çağlarda insanlar, yakın ağırlıktaki cisimlerin bir araya getirilmesinden oluşan ağırlığın, cisimlerin sayısı ile doğru orantılı olduğunu fark etti: bir araya getirilen benzer her bir cismin ağırlığı W, bir araya getirilen cisimlerin sayısı n veya m ise, orantılılık tanımı gereği, iki değerin sabit bir orana sahip olduğu anlamına gelir.
,  ya da eşit bir biçimde ,

Bu ilişki kısaca bir araya getirilmiş n tane cismin toplam ağırlığı in n bölümünün ve bir araya getirilmiş m tane cismin toplam ağırlığı in m bölümünün aynı sonucu vermesi yani bir araya getirilen her bir cismin ağırlığı olan 'nun elde edilmesinden yola çıkılarak yazılmış bir ilişkidir.

Bu ilişkinin önceki kullanım türlerinden biri de dengeli terazidir. Dengeli terazide denge, bir nesnenin ağırlığının kuvvetine karşı, başka bir nesnenin ağırlığının kuvveti ile kurulur. Bu terazinin kollarına etki eden kütleçekim alanları oldukça yakındır. Dolayısıyla, eğer aynı kütleye sahip cisimlerin ağırlıklarını ölçersek, cisimlerin kütlelerini kıyaslamış oluruz. Sonuç olarak, tarihsel ağırlık standartları genellikle miktarları açısından tanımlanmıştır. Örneğin Hintler ve Romalılar, bir ölçüm standardı olarak küçük ağırlıklarlar için keçiboynuzu tohumu (karat veya siliqua) kullanırlardı. Keçiboynuzu tohumu ile ölçülen kütleler genelde elmas gibi değerli mallardı. Eğer bir nesnenin ağırlığı 1728 keçiboynuzu tohumuna eşdeğer olsaydı, nesnenin bir Roma poundu ettiğini söylerlerdi. Başka bir şekilde, eğer nesnenin ağırlığı 144 keçiboynuzu tohumuna eşit olsaydı, nesnenin ağırlığı bir ons (uncia) olacaktı. Roma poundu ve onsu farklı kütlelerdeki cisimleri belirtmek için kullanılmıştır.

Gezegensel Hareket

Milattan sonra 1600 yılında, Johannas Kepler, en hassas astronomik verilerin bazılarına sahip olan Tycho Brahe'nin yanına çalışmaya başladı. Brahe'nin hassas Mars gezegeni gözlemlerini kullanarak, Kepler, gezegensel hareketi karakterize etmek için kendi yöntemini geliştirmek adına 5 yıl çalıştı. 1609'da Kepler, gezegenlerin Güneş etrafındaki hareketini açıklayan üç yasa yayınladı. Kepler son hareket modelinde, gezegenlerin, merkezinin birinde Güneş olduğu eliptik bir yörünge etrafında nasıl hareket ettiklerini açıkladı. Kepler bir gezegenin yörüngesinin karesiyle, gezegenin yarı-büyük ekseninin küpü doğru orantılıdır ya da eşdeğerdir ve bu iki değerin oranı Güneş Sistemi'ndeki tüm gezegenler için sabittir şeklindeki üçüncü yasasını yayınlayarak bu hareketi açıklayacak en önemli adımlardan birini attı.

25 Ağustos 1606'da Galileo Galilei, Venedikli tüccar bir gruba ilk teleskobunu gösterdi ve Ocak 1610'un öncesinde Galileo, Jüpiter'in etrafında yıldızlara benzer ama çıplak gözle görülemeyen nesneler gözlemledi. Ancak gözlemlerinden birkaç gün sonra Galileo, bu "yıldızların" Jüpiter'in yörüngesinde olduğunu fark etti. Bu dört nesne(Keşfinin onuruna Galile uyduları olarak adlandırılır) Dünya'dan gözlenen ama Dünya'nın ve Güneş'in yörüngesi dışında başka bir yörünge etrafında döndüğü fark edilen ilk cisimlerdir. Galileo, sonraki on sekiz ay içinde bu uydularını gözlemeye devam etti ve 1611'in ortalarında uyduların devirlerinin zamanı hakkında tahminlerde bulundu. Bu tahminler belli bir hassayite kadar doğru olmasına rağmen Jüpiter ve Dünya arasındaki uzaklığın değişmesinden dolayı bir miktar hata payı barındırıyordu. Daha sonra Romer tarafından bu durum, Jüpiter ile Dünya'nın arasındaki uzaklığın değişmesi, kullanılarak ilk defa ışığın hızı hesaplandı. Bu hesap 26% lik hata payı içeriyordu ama zamanına göre yapılmış en iyi hesaptı ve Romer ışık hızını 220000 km/s (saniyede 220 bin kilometre) olarak hesaplamıştı.

Galileo Serbest Düşmesi

1630'lu yıllarda Galileo serbest düşme hareketi üzerinde çalışmaya başladı. Galileo Dünya'nın yerçekimi alanını araştıran ilk bilim insanı olmamasına rağmen, yerçekiminin temel özelliklerini doğru bir şekilde açıklayan ilk bilim insanıydı. Bunun yanı sıra, bu hesabı yaparken Galileo'nun fiziksel ilkeleri oluşturmak için bilimsel deneylere olan güveni gelecek nesillerdeki bilim insanları üzerinde önemli bir etkiye sahip olacaktı. Galieo eğik düzlem üzerinde deneyler yapmıştı ama Galileo'nun öğrencisi olan Vincenzo Viviani tarafından yazılan biyografide, Galileo'nun maddelerin düşme zamanlarının kütlelerinden bağımsız olduğunu göstermek için eğik Pisa Kulesinden aynı maddeden yapılmış ama kütleleri farklı toplar bıraktığını belirtti. (Pisa kulesinde yapılan deneyin Galileo sonrasında yaşamış bir keşiş olduğuna dair bilimsel metinler vardır.) Galileo kütleleri farklı olan iki cisim birbirine bağlanırsa, kütlesi daha çok olan karmaşık olan sistemin hafif olan sistemden önce düşüp düşmeyeceği şeklindeki soruya bütün cisimlerin aynı anda düşeceği şeklinde cevap vermiş oldu.

Bir sonraki deney, 1638 yılında yayınlanan Galileo'nun İki Yeni Bilimler (Two New Sciences) kitabında tanımlanmıştır. Galileo'nun kitabında geçen hayali karakterlerinden biri olan Salviati, bir bronz top ve ahşap bir rampa kullanılan bir deney anlatmaktadır. Ahşap rampada; düz, pürüzsüz, cilalı kanal şeklinde bir boşluk vardı ve 12,5 arşından üç parmak daha kalındı. Bu boşluk aynı zamanda yumuşak ve mümkün olduğunca cilalanmış parşömen ile kaplıydı. Bu boşluğun içine sert pürüzsüz ve yuvarlak bronz bir top yerleştirildi. İvmeyi yeterince düşürebilmek ve hesaplayabilmek için çeşitli rampa çeşitli eğimlerde yerleştirildi. Bronz top, uzunluğu bilinen yolda ilerlemesi için serbest bırakıldı ve rampanın alt ucuna kadar geçen süre kaydedildi. Zaman aşağıda tarif edilen bir saat kullanılarak ölçüldü:

Yüksek bir konumda bulunan büyük bir su teknesinin altından küçük bir delik açılır ve bir düzenek sayesinde sürekli olarak su damlatılır. Düşen damlalar bir bardakta toplanır. Bu bardak her düşüşten sonra hassas bir tartı ile tartılır. Su sabit bir kütlede damlayacağı için ve her aralık birbiriyle eş olacağı için, küçük bir denklem yardımıyla zamanı ölçebiliriz.

Galileo serbest düşen bir nesnenin, yerdeğiştirişinin, geçen sürenin karesiyle doğru orantılı olduğunu buldu:

Galileo serbest düşme yapan bir cismin, Dünya'nın yerçekimi kuvvetinin etkisi altında olduğunu göstermişti, Johannes Kepler ise gezegenlerin güneşin kütleçekim kuvvetinin etkisi altında eliptik yollarını takip ettiğini göstermişti. Ancak Galileo'nun serbest düşme hareketleri ve Kepler'in gezegen hareketleri Galileo'nun ömrü boyunca ayrı kaldılar. Bu iki konu daha Newton'un çalışmalarıyla bir araya getirilecekti.

Newton mekaniğinde kütle

Robert Hooke 1674 yılında kütleçekim kuvvetleri ile ilgili düşüncelerini yayınladı. Bu yayında, bütün astronomik objelerin merkezlerine doğru bir kütleçekime sahip olduğunu belirtiyordu ve bu objelerin etraflarındaki bütün objeleri çektiğini belirtiyordu. Bunun yanı sıra, bu kütleçekimin şiddetinin objenin merkezine yaklaştıkça arttığını belirtiyordu. Newton ile fikir alışverişlerinde Hooke kütleçekimin iki cismin arasındaki mesafe arttığında aralarındaki mesafenin iki katına göre azaldığını da belirtiyordu. Hooke'un bu düşüncesi sonsuz küçük matematiğini (calculus) icat eden Newton'u harekete geçirdi ve Newton Kepler orbitlerini inceleyerek Hooke'un düşüncesinin doğru olup olmadığını anlamak üzere hesap yapmaya başladı. Newton'un hesaplamaları Hooke'un düşüncesinin doğru olduğu yönündeydi ama Newton bu sonuçları uzun bir süre saklı tuttu. 1684 yılında Newton hesaplarından Edmond Halley'e bahsetti ve Halley onu hesaplarını yayınlaması gerektiğine ikna etti. Halley tarafından cesaretlendirilen Newton, 1684 Kasım'ında çalışmalarını "De motu corporum in gyrum" (Orbit hareketi yapan cisimler üzerine) başlığıyla Halley ile paylaştı. Halley Newton'un çalışmalarını Kraliyet Akademisi (Royal Society)'ye sundu. Newton sonra çalışmalarını "Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica" (doğa felsefesinin matematiksel ilkeleri) başlığıyla üç kitaplık bir set halinde yayınladı. Kraliyet Akademisi 1686 yılında Newton'un çalışmalarını yayınladı.

Newton, Kepler'in kütleçekimsel kütle ve Galileo'nun kütleçekimsel ivme kavramları arasındaki boşluğu dolduran

bağıntıyı ispatladı. Bu denklemde g kütleçekimden etkilenen cismin gözlemlenen ivmesine, μ kütleçekime sebep olan cismin kütleçekimsel kütlesine ve R etkileşimde bulunan iki cismin merkezleri arasındaki uzunluğa karşılık gelmektedir.

Bu ilişkiyi, cismin kütlesi ve cismin kütleçekimin sebep olduğu ivme arasındaki ilişki, bularak Newton, kütleçekimsel kütlenin hesaplanması için yeni bir yöntem daha geliştirmiş oldu. Dünya'nın kütlesi Ay'ın hareketinden yola çıkılarak Keplerin metodu sayesinde, veya Dünya'nın yüzeyindeki kütleçekimsel ivmenin hesaplanması bunun Dünya'nın yarıçapının karesi ile çarpılması sayesinde bulunabileceğini gösterdi. Dünya'nın kütlesi Güneş'in kütlesinin üç milyonda biri kadardır.

Newton'un Top Mermisi

Newton'un Top Mermisi, Galileo'nun kütleçekim ivmesi ve Kepler'in eliptik yörüngeleri arasında köprü olan bir düşünce deneyi olmuştur. Bu ilk kez Newton'un 1728'de yayınlanan kitabında (Dünya Sistemi Üzerine Bir İnceleme) yayınlandı. Galileo'nun düşüncesine göre, bir taş Dünya'ya doğru sabit bir ivmeyle düşer. Ancak Newton taşı yere yatay (kütleçekim ivmesine dik) olarak atıldığında, taş kavisli bir yol izler. Taşı ne kadar hızlı atarsak Dünya üzerinde o kadar çok yol kat eder. Eğer taşı bir dağ üzerinden yeteri kadar hızlı bir şekilde atılabilseydi, taş yine aynı eğriyi çizecekti fakat eğer uygun hızla atılmışsa bu sefer eğri taşın atıldığı yere Dünya'nın etrafını dolaşarak ulaşmasını sağlayacak şekilde olacaktı.

Evrensel Kütle

Önceki teoriler göklerin tamamen farklı malzemeden yapılmış olduğunu belirtirken, Newton'un kütleçekim kuramı çığır açıcı bir etki yarattı çünkü evrensel kütleçekimini tanımladı: Her nesne kütleçekimsel kütleye sahiptir ve bu nedenle, her nesne bir kütleçekim alanı oluşturur. Newton iki madde arasındaki kütleçekim alanının, iki maddenin arasındaki uzaklığın karesiyle ters orantılı olacağı varsayımında bulundu. (Kütleçekim alanı1/r2, r:aradaki uzaklık.) Newton akla yatkın varsayımlarda bulunarak, küçük cisimlerden oluşturulmuş dev bir küresel cismin ortalama kütleçekim alanını hesaplamıştır. Newton çok büyük küresel cisimlerin kütleçekim alanının, cismin kütlesiyle doğru orantılı ve cismin merkezine olan uzaklığın karesi ile ters orantılı olduğunu buldu.

Newton'un evrensel kütleçekim kuramına göre, her cisim, mesela her keçiboynuzu tohumu bir kütleçekim alanı üretir. Yani keçiboynuzu tohumları ile bir küre yapılmak istenseydi bu kürenin (Dünya'nın ve Güneş'inki gibi) kütleçekim alanı, kürenin bulundurduğu keçiboynuzu tohumu sayısı ile doğru orantılı olacaktır. Sonuç olarak, yeterli bilgiye sahipsek, kürenin içinde bulunan keçiboynuzu tohumlarının tam sayısını kuramsal olarak bulabilmemiz mümkündür. Birim dönüşümlerini kullanmak bu hesaplamalarda kullanılan basit bir yöntemdir. Kütleçekimsel kütleyi, prensipte geleneksel kütle birimi cinsinden yazabiliriz ancak bu pratikte oldukça zor bir iştir. Newton'un kuramına göre, bütün objelerin bir kütleçekim alanı vardır. Kuramda bu objeyi oluşturmak için sonsuz küçük parçayı birleştirmek mümkündür. Fakat olaya pratiksel bir bakış açısıyla baktığımızda, küçük nesnelerin zayıf olan çekim alanlarını ölçmek son derece zordur. 1680'lerde Newton'un Evrensel Kütleçekim kitapları yayınlandı. Dünyanın kütlesini, geleneksel kütle birimi cinsinden ölçen ilk başarılı ölçüm Cavendish deneyi ile yaklaşık yüz yıl sonra, 1797'de, gerçekleştirildi. Cavendish Dünya'nın yoğunluğunu, suyun yoğunluğunun 5.448 ± 0.033 katı olduğunu ortaya çıkardı. 2009 yılında Dünya'nın kütlesini kilogram cinsinden sadece 5 haneli sayılarda olduğu bilinirken, kütleçekimsel kütlesi 9 haneli sayılarda biliniyordu. Bu kütleçekim kütlesi ile hesap yapılınabilen uyduların hareketi ile elde edilebilecek bir sonuçtur.

Newton'a göre kütleçekimsel kütle kavramı, Newton'un kütleçekim yasasına dayanmaktadır. A ve B'yi iki cisim, aralarındaki uzaklığı RAB, cisimlerin kütlesini MA ve MB olarak varsayalım. G'yi evrensel kütleçekim sabiti olarak düşünürsek, bu iki cisim arasındaki kütleçekim kuvveti:

,
şeklinde elde edilir ve  iki cisim arasındaki birim yöneye (vektöre) karşılık gelmektedir.

Kütleçekim kuvvetini, kütleçekim ivmesini biliyorsak : formülünü kullanarak da hesaplayabiliriz. Burada  diğer denklemden  şeklinde elde edilebilir. Bu kütlelerin tartılmasında kullanılan temel prensiptir. Örneğin yaylı basit tartılarda, F kuvveti, Hooke yasasına göre, tartma kabının yayının esnemesi ile doğru orantılıdır ve tartılar kütleçekim ivmesi göz önünde bulundurularak M kütleli bir cismin kütlesinin okunmasına izin verecek şekilde ayarlanabilir.

Eylemsizlik Kütlesi

Eylemsizlik kütlesi, bir nesnenin ivmelenmeye karşı direnci ile ölçülen kütlesidir. Klasik mekanikteki tanımıyla, özel görelilikteki tanımı birbirinden farklı olsa da temel anlam aynıdır. Klasik mekanikte Newton'un ikinci yasasına göre, herhangi bir zamanda, m kütlelei bir cisme, F şeklinde bir kuvvet uygulanırsa, cisim a ivmesi ile ivmelenir
.
Bu denklem kütle, ivme ve kuvvet arasındaki ilişkiyi vere denklemdir.

Şimdi bu denklemdeki "cisme uygulanan kuvvet"'in ne demek olduğuna bakalım.
Bu denklem kütlenin eylemsizlikle nasıl ilişkili olduğunu göstermektedir. Eğer farklı kütlelere sahip iki cisim düşünürsek ve ikisine de özdeş kuvvet uygularsak, büyük kütleli cisim, küçük kütleli cisimden daha az ivmelenecektir. Bunun sonucunda, büyük kütleli cisimlerin yer değiştirmeye karşı daha dirençli olduğunu söyleyebiliriz.

Farklı cisimlere uygulanan özdeş kuvvet konusuna dönersek aslında kuvvetin tanımının hala tam olarak yapılmadığı konusuyla yüzleşmeliyizdir. Bu tanımlamanın zorluğundan Newton'un üçüncü yasasının yardımı ile kaçabiliriz. Newton'un üçüncü yasası, eğer bir obje başka bir objeye bir kuvvet uyguluyorsa, ikinci objenin de birinci objeye eşit bir kuvvet uygulayacağını söyler. Eylemsizlik kütleleri m1 ve m2 olan iki obje düşünelim, bu iki objenin diğer fiziksel etkilerden etkilenmediğini varsayarsak, sadece m1'in m2'ye uyguladığı F12 ve m2'nin m1'e uyguladığı F21 kuvveti vardır. Newton'un ikinci yasasına göre bu kuvvetler;

şeklindedir.
a1 ve a2'nin cisimlerin ivmeleri olduğunu ve sıfırdan farklı olduğunu varsayarsak. Bu iki objenin birbirine uyguladığı kuvvetler sıfırdan farklıdır. Newton'un üçüncü yasasını incelersek

şeklindedir. Yani

Eğer |a1| sıfırdan farklıysa ve m1 kütlesinin değerini biliyorsak m2'yi ölçebiliriz. Ayrıca, bir nesnenin momentumu(p) o nesnenin hız vektörü ve kütlesi ile ilişkilidir:
,
Ve nesnenin kinetik enerjisi(K):
.
şeklindedir.

Atomik Kütle

Atom (ἄτομος) ismi antik yunandan gelmektedir ve anlamı bölünemezdir. Herhangi bir nesneyi sonsuza dek bölmeye kalkıştığımızda bölünemez bir noktaya ulaşmamız gerektiği düşüncesiyle meşhur Antik Yunan Filozofu Demokritos tarafından ortaya atılmış bir kavramdı. Bu kökenine rağmen maddenin parçalanamaz birimlerden oluştuğu iddiası çok soyut kaldı ve üzerine çalışılabilecek imkanlara sahip olunamadığından uzun bir süre düşünsel bir çıkarım olarak kaldı ve bu durum 18. yüzyılda kimyacıların katlı oranlar yasasını bulmasıyla değişti. Kimyacılar iki ya da daha fazla elementin, bir bileşik oluşturmak için bir araya gelmesinin, her zaman sabit bir oran içinde olacağını fark ettiler. Bunu açıklamak için John Dalton, maddenin küçük atomlardan yapılmış olduğunu öne sürdü. 1805 yılında göreceli atom ağırlıkları ile yaptığı ilk tabloda 6 element vardı: hidrojen, oksijen, nitrojen, karbon, sülfür ve fosfor; Hidrojenin 1 atom ağırlığında olduğunu tahsis etti. 1815'te kimyacı William Prout, diğer bütün atomların hidrojen atomundan türediğini düşünüyordu. Prout'un hipotezinde küçük yanlışlar vardı. Elementlerin kütleleri hidrojenin kütlesinin yakın katlarıydı (yaklaşık %1 oranında sapma vardı). Fakat bu farklılıklar göz ardı edilemezdi. Hidrojenin hafif izotopu, örneğin tek bir proton ile 1,007825 u kütleye sahiptir. Demirin en bol izotopu 26 protona ve 30 nötrona sahiptir. Yani atom kütlesi hidrojenin kütlesinin 56 katı olması beklenebilir, ama aslında atom kütlesi sadece 55,93383 u'dur. Bu çekirdekte meydana gelen etkileşimlerle ilgili bir durumdur ve bağlanma enerjisinin proton ve nötron kütlelerinden çıkarılması gerektiği ile ilgili deneysel bir veriden yola çıkılarak yapılan bir hesaptır. Eksikliklerine rağmen, Prout teorisinin kavramları, atomik kütle ölçümleri için kullanılmaya devam etmektedir.

Ayrıca bakınız
 E=mc²
 Enerji
 Kara delik
 Görelilik
 Momentum

Kütle


أندري زارماخ ، من مواليد 10 مايو 1950 في غدانيسك في بولندا، لاعب كرة قدم بولندي سابق، ومدرب كرة قدم بولندي.

لعب مع منتخب بولندا لكرة القدم.

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية بولنديون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
مهاجمو كرة قدم رجالية
أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
بولنديون فازوا بالميدالية الفضية الأولمبية
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 1976
حاصلون على ميداليات أولمبية في كرة القدم
رياضيون من غدانسك
لاعبو أركا غدينيا
لاعبو أوكسير
لاعبو الدوري البولندي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو غورنيك زابجه
لاعبو غينغان
لاعبو كأس العالم 1974
لاعبو كأس العالم 1978
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كرة قدم أولمبيون بولنديون
لاعبو كرة قدم بولنديون
لاعبو كرة قدم بولنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1976
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كليرمونت
لاعبو منتخب بولندا لكرة القدم
مدربو كرة قدم بولنديون
مدربو كرة قدم بولنديون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في فرنسا
مدربو نادي أنغوليم
مدربو نادي شاتورو
مدربو نادي كليرمونت 63
مغتربون بولنديون في فرنسا
مواليد 1950
مواليد في غدانسك
لاعبو كرة قدم من غدانسك

أندري زارماخ


Laurent Pedrosa, né le  à Tarbes, est un joueur français de rugby à XV qui évolue au poste de talonneur.

Il est le frère aîné de Yves Pedrosa, également talonneur.

Biographie
Laurent Pedrosa est formé au Stadoceste tarbais.

Il joue ensuite à US vicquoise, au CA Lannemezan avant de revenir au Stadoceste tarbais.

Il joue ensuite deux saisons au Racing CF avant de rejoindre le Stade français.
Pour sa première saison il remporte le Bouclier de Brennus, en dominant largement l'USA Perpignan en finale. Laurent Pedrosa glane alors son premier titre de champion de France.
Il reste dans le club de la capitale jusqu'en 2001, remportant au passage une coupe de France et un nouveau titre en championnat en 2000.

En 2001 il rejoint le CA Bègles Bordeaux puis le FC Grenoble en 2002 avant de terminer sa carrière à l'Union sportive testerine.

Palmarès
 Championnat de France de première division :
 Champion (2) : 1998, 2000.
 Coupe de France :
 Vainqueur (1) : 1999.
 Finaliste (1) : 1998.
 Coupe d'Europe :
 Vice-champion (1) : 2001.

Notes et références

Liens externes

Joueur français de rugby à XV
Joueur du CA Lannemezan
Joueur du Stado Tarbes PR
Joueur du Racing 92
Joueur du Stade français Paris
Joueur du CA Bordeaux Bègles
Joueur du FC Grenoble
Talonneur (rugby à XV)
Naissance en novembre 1970
Naissance à Tarbes

Laurent Pedrosa


În timp ce unele filme critică conflictele armate într-un sens general, altele se concentrează asupra unor acțiuni în cadrul unui război specific, cum ar fi utilizarea unui gaz otrăvitor sau genocidul civililor (de exemplu Hotel Rwanda din 2004). Unele filme anti-război, cum ar fi Dr. Strangelove (1964), folosesc elemente de parodie și de comedie neagră pentru a satiriza războaiele și conflictele.

Aceasta este o listă de filme anti-război:
{| class="wikitable sortable"

!Film
!data-sort-type="number"|An
|-
|All Quiet on the Western Front (Nimic nou pe frontul de vest)
|1930
|-
|The Americanization of Emily
|1964
|-
|American Sniper (Lunetistul american)
|2014
|-
|Apocalypse Now
|1979
|-
|The Battle of Algiers
|1966
|-
|Beyond Treason
|2002
|-
|Das Boot
|1981
|-
|Born on the Fourth of July
|1989
|-
|Breaking The Silence: Truth and Lies in The War On Terror
|2003
|-
|The Bridge on the River Kwai
|1957
|-
|Die Brücke
|1959
|-
|Les Carabiniers
|1963
|-
|Casualties of War
|1989
|-
|Catch-22
|1970
|-
|Civilization
|1916
|-
|Come and See
|1985
|-
|Coming Home
|1978
|-
|Les Croix de bois
|1932
|-
|The Deer Hunter
|1978
|-
|Don't Cry, It's Only Thunder
|1982
|-
|Dr. Strangelove
|1964
|-
|Enemies of the People
|2009
|-
|The Enemy Below
|1957
|-
|L'Ennemi Intime
|2007
|-
|Escalation
|1968
|-
| Fahrenheit 9/11|2004
|-
|Fail Safe
|2000
|-
|Fail-Safe
|1964
|-
|Fear and Desire
|1953
|-
|Field of Honor
|1986
|-
|Fires on the Plain
|1959
|-
|Flags of Our Fathers
|1991
|-
|Fort Apache
|1948
|-
|The Four Horsemen of the Apocalypse
|1921
|-
|F.T.A.
|1972
|-
|Friendly Fire
|1979
|-
|The Frozen War
|1973
|-
|Full Metal Jacket
|1987
|-
|Gallipoli
|1981
|-
|Gardens of Stone
|1987
|-
|Go Tell the Spartans
|1977
|-
|Goodbye Billy
|1971
|-
|Grace Is Gone
|2007
|-
|La grande guerra
|1959
|-
|La Grande Illusion
|1937
|-
|Grave of the Fireflies|1988
|-
|The Great Dictator
|1940
|-
|Greenery Will Bloom Again|2014
|-
|Greetings
|1968
|-
|The Ground Truth| 2006
|-
|Hacksaw Ridge|2016
|-
|Hair
|1979
|-
|Hamburger Hill
|1987
|-
|Hearts and Minds
|1974
|-
|Heaven & Earth
|1993
|-
|Hedd Wyn
|1992
|-
|Hell Is for Heroes
|1962
|-
|Hell on Earth
|1928
|-
|Hiroshima, dragostea mea (Hiroshima mon amour)
|1959
|-
|Hijacking Catastrophe
|2004
|-
|Home of the Brave|2006
|-
|Hotel Rwanda
|2004
|-
|Hôtel Terminus: The Life and Times of Klaus Barbie|1988
|-
|How I Won the War
|1999
|-
|Iluminados por el fuego
|1989
|-
|In the Valley of Elah
|2007
|-
|In the Year of the Pig
|1989
|-
|J'accuse
|1919
|-
|Jacob's Ladder
|1990
|-
|Johnny Got His Gun
|1971
|-
|Journey's End
|1930
|-
|Joyeux Noël
|2005
|-
|Kameradschaft
|1931
|-
|Kanal
|1956
|-
|Kelly's Heroes
|1970
|-
|King and Country
|1964
|-
|King of Hearts
|1966
|-
|King Rat
|1965
|-
|Ladybug Ladybug
|1963
|-
|Last Ounce of Courage
|2012
|-
|Letters from Iwo Jima
|2006
|-
|Lions for Lambs
|2007
|-
|Little Big Man
|1970
|-
|Lord of War
|2005
|-
|Love and Honor
|2013
|-
|Main Hoon Na
|2004
|-
|Major Dundee
|1965
|-
|Manufacturing Consent: Noam Chomsky and the Media
|1992
|-
|Many Wars Ago|1970
|-
|MASH
|1970
|-
|The Memory of Justice
|1978
|-
|The Men|1950
|-
|Men in War
|1957
|-
|Mickey Mouse in Vietnam
|1969
|-
|The Mortal Storm
|1940
|-
|Nausicaä of the Valley of the Wind
|1984
|-
|Neighbours
|1952
|-
|No Man's Land
|2001
|-
|Occupation 101: Voices of the Silenced Majority
|2006
|-
|Off Limits|1988
|-
|Oh! What a Lovely War
|1969
|-
|The Oil Factor
|2004
|-
|O.k.|1970
|-
|On the Beach
|1959
|-
|The Outsider|1961
|-
|The Outlaw Josey Wales
|1976
|-
|Palestine Is Still the Issue
|2002
|-
|The Panama Deception
|1992
|-
|Paths of Glory
|1957
|-
|The Patrol
|2014
|-
|Paying the Price: Killing the Children of Iraq
|2000
|-
|Peace on Earth,
|1939
|-
|Peace, Propaganda & the Promised Land
|2004
|-
|The Peacemaker|1997
|-
|Plan Colombia: Cashing-In On The Drug War Failure
|2002
|-
|Platoon
|1986
|-
|Platoon Leader|1988
|-
|Pretty Village Pretty Flame
|1996
|-
|Pride of the Marines
|1945
|-
|The Promise of Love
|1980
|-
|Purple Hearts
|1984
|-
|Purple Sunset
|2001
|-
|Quiet Nights of Blood and Pain
|2009
|-
|The Rack
|1956
|-
|The Red Baron
|2008
|-
|Redacted
|2007
|-
|Rendition
|2007
|-
|The Road Back
|1937
|-
|The Road to Glory
|1936
|-
|The Road to Guantanamo
|2006
|-
|Romero
|1989
|-
| Rosa Luxemburg
|1986
|-
|Salvador
|1986
|-
|The Sand Pebbles
|1966
|-
|Savior
|1998
|-
|Saving Private Ryan
|1998
|-
|The Secret Government: The Constitution in Crisis
| 1987
|-
|Shame
|1968
|-
|She Wore a Yellow Ribbon
|1949
|-
|Shenandoah
|1965
|-
|The Siege of Firebase Gloria
|1989
|-
|Sir! No Sir!
|2006
|-
|Slaughterhouse-Five
|1972
|-
|So Proudly We Hail!
|1943
|-
|Soldier Blue
|1970
|-
|Some Kind of Hero
|1982
|-
|Sophie Scholl - Die letzten Tage
|2005
|-
|The Sorrow and the Pity
|1969
|-
|South Park: Bigger, Longer & Uncut
|1999
|-
|Stalingrad
|1993
|-
|Stop-Loss
|2008
|-
|Taegukgi
|2004
|-
|Taking Chance
|2009
|-
|Tango Charlie
|2005
|-
|Un taxi pour Tobrouk
|1960
|-
|Taxi to the dark side
| 2007
|-
|Tell England
|1931
|-
|Tell Me Lies
|1968
|-
|Testament
|1983
|-
|The Thin Red Line
|1998
|-
|Things to Come
|1936
|-
|Threads
|1984
|-
|Three Comrades
|1938
|-
|Tigerland
|2000
|-
| Too Late the Hero
| 1970
|-
|Triage
|2009
|-
|Turtles Can Fly
|2004
|-
|Two Women
|1960
|-
|The Unknown Soldier
|2017
|-
|Unmanned: America's Drone Wars
|2013
|-
|Verdun, visions d'histoire
| 1929
|-
|The Visitors
|1972
|-
|Waltz with Bashir
|2008
|-
|The War
|1994
|-
|The War at Home
|1996
|-
|War, Inc.
|2008
|-
|The War on Democracy
|2007
|-
|War Made Easy: How Presidents & Pundits Keep Spinning Us to Death
| 2007
|-
|The Water Diviner
| 2014
|-
|We Are Many
| 2014
|-
|Welcome to Dongmakgol
|2005
|-
|Westfront 1918
|1930
|-
|When Hell was in Session
|1979
|-
|When Trumpets Fade
|1998
|-
|Why We Fight
|2005
|-
|Winter Soldier
|1972
|-
|-
|}

Vezi și
Listă de filme cu holocaust nuclear

Referințe și note

Filme anti-război
anti-război

Listă de filme anti-război


An Paspalum cymbiforme in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eugène Pierre Nicolas Fournier. An Paspalum cymbiforme in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalum

Paspalum cymbiforme


Diocleinae, podtribus mahunarki, dio tribusa Abreae, potporodica Papilionoideae. Postoji 14 rodova a tipični je Dioclea iz tropske Amerike

Rodovi
 Canavalia DC. (62 spp.)
 Camptosema Hook. & Arn. (13 spp.)
 Galactia P. Browne (119 spp.)
 Lackeya Fortunato, L. P. Queiroz & G. P. Lewis (1 sp.)
 Collaea DC. (6 spp.)
 Cratylia Mart. ex Benth. (5 spp.)
 Cymbosema Benth. (1 sp.)
 Cleobulia Mart. ex Benth. (4 spp.)
 Dioclea Kunth (14 spp.)
 Macropsychanthus Harms (49 spp.)

Izvori

Abreae

Diocleinae


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

Smrti

 28. ožujka – Eugène Ionesco, francusko-rumunjski književnik i dramatičar (* 1909.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1994.


First of the Year (Equinox) ist ein Lied des US-amerikanischen Electro, Dub- und Brostep-Produzenten Skrillex. Die Single wurde erstmals am 7. Juni 2011 als erste Single der EP More Monsters and Sprites veröffentlicht. Musikalisch ist das Lied hauptsächlich von Dubstep geprägt. Die Stimmen in dem Lied stammen von einer Frau aus einem YouTube-Video, die laut "Call 911 now!" ruft. Das Lied konnte in den USA, in Schweden, Kanada, Norwegen und Australien die Charts erreichen.

Hintergründe
Als Skrillex' EP More Monsters and Sprites und das Album gemischte Kritiken bekam, waren Kritiker skeptisch, als mit First of the Year (Equinox) die erste Single aus diesem Album veröffentlicht wurde. Die Single mit Einflüssen von Electro-House und Dubstep, die auch Teile aus anderen Liedern von Skrillex wie Fucking Die 1 oder Rude Boy Bass (die Demoversion von Make It Bun Dem) enthält, wurde jedoch erfolgreich und bekam in der Regel positive Kritiken.

Musikvideo
Am 10. August 2011 wurde das Musikvideo, welches von Tony Truand gedreht wurde, erstmals auf iTunes veröffentlicht. Bei den Grammy Awards 2012 war es ein Kandidat für das "Best Short Form Music Video". Am 17. August dieses Jahres wurde es dann auch auf den offiziellen YouTube-Kanal von Skrillex gestellt. Innerhalb weniger Monate wurde das Video mehr als 45 Millionen Mal angesehen. In diesem sieht man einen pädophilen Mann auf einer Bank neben einem Spielplatz sitzen, wie er ein Mädchen beobachtet, das die Straße entlangläuft. Er läuft ihr hinterher. Auf einmal geht das Mädchen eine Treppe hinab in einen Keller, woraufhin ihr der Mann weiter folgt. Sie steht an einer Wand mit einem Telefon in der Hand. Als der Pädophile ihr näher kommt, ruft sie laut "Call 911 now!" und man sieht, dass sie ein "Black Eyed Kid" ist. Daraufhin lässt sie das Telefon fallen, was eine Druckwelle erzeugt. Das Mädchen benutzt die Telekinese der "Black Eyed Kids", sodass der Pädophile hin- und hergeschleudert wird. Der Mann fällt in eine Art Trance und greift nach Puppen, die er in seiner Vorstellung sieht, bevor er wieder erwacht, seine Brille aufsetzt, sein Handy herausholt und auch "Call 911 now!" ruft. Hinter dem Mädchen taucht eine Gestalt auf, die als "Black Creature" bezeichnet wird und der Mann wird erneut in alle Richtungen geschleudert und gegen eine Wand gepresst. Am Ende des Videos steht das Mädchen vor einer großen Strichliste und fügt einen weiteren Strich hinzu.

Kritik

Chartplatzierungen

Weblinks
 Musikvideo zu First of the Year (Equinox) bei YouTube

Einzelnachweise

Lied 2011
Dubstep-Song
Skrillex-Lied
Lied von Skrillex

First of the Year (Equinox)


Sankt Margarethen Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 13,24 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla 994 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Albert Heinrich Siemen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.wilstermarsch.de

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Sankt Margarethen, Holstein


La Faculté des sciences et techniques de Nantes est une unité de formation et de recherche, composante de l'université de Nantes depuis 1962.

Elle rassemble environ  et 300 enseignants-chercheurs (maîtres de conférences, professeurs des universités) ou enseignants (professeur agrégés) autour de 6 départements :
 le département de biologie ;
 le département de chimie ;
 le département d'informatique ;
 le département de mathématiques ;
 le département de physique ;
 le département de sciences de la terre et de l'univers.

C'est le plus vaste lieu nantais d'enseignement supérieur de sciences et techniques quant au nombre d'étudiants et aux champs disciplinaires. Elle comporte aussi une cellule locale d'insertion professionnelle (CLIP Sciences), un service langues, un service histoire des sciences et des techniques, ainsi que l'observatoire des sciences de l'univers de Nantes Atlantique.

Historique
Aucune école ou faculté de sciences n'a été créée à Nantes pendant le Premier Empire après la Révolution française. Au cours du , les sciences naturelles se développent au Muséum de Nantes et, à partir de 1863, ses cours publics de géologie sont une particularité de la ville. En 1919, l'Institut polytechnique de l'Ouest est fondé pour apporter des solutions d'ingénierie aux industries de la ville.

La faculté des sciences et des techniques est fondée en 1959 comme future composante de l'Université créée en 1962. Elle rassemble à l'origine des enseignants-chercheurs de l'École nationale supérieure de mécanique de Nantes et de la faculté des sciences de Rennes.

Les premiers étudiants arrivent sur l'actuel campus de la Lombarderie en 1964. La faculté des sciences et techniques de Nantes ouvre plus tard une antenne sur le campus de Gavy à Saint-Nazaire pour sa filière Génie civil, en lien avec la construction navale.

Au , elle est intégrée au nouveau Pôle Science et technologie de Nantes Université.

Campus de la Lombarderie
Le campus de la Lombarderie, occupe environ 20 hectares le long de l'Erdre entre les quartiers Petit-Port et Saint-Félix. Il fut conçu par l'architecte Louis Arretche. Il est longé par la seconde ligne du tramway à partir de 1993 et desservi par l'arrêt Michelet-Sciences. Depuis 2021, le campus accueil une station météo.

Bibliothèque universitaire
La bibliothèque universitaire (BU) comporte de nombreuses collections scientifiques et techniques. L'étage de la BU accueille des expositions plusieurs fois par an. Son fronton présente la phrase :  Cette maxime ajoute le questionnement scientifique a une célèbre citation d'André Malraux sur la culture.

Restaurants universitaires
À l'entrée du campus, le restaurant a été ouvert pour les étudiants et les personnels. Une cafétéria est aussi située entre les bâtiments de cours au centre du campus.

Associations
De nombreuses associations étudiantes sont hébergées sur le campus :
 ANEM - Association des Étudiants en MIAGE
 ANESV - Association Nantaise des Étudiants en Science de la Vie
 ASCII - Association de Service et Conseil en Ingénierie Informatique
 ASN - Accompagnement Sciences Nantes:  propose du tutorat et du parrainage
 ASTN - Association des Sciences de la Terre de Nantes
 AZEN - Association de Zoologie des Étudiants Nantais : organisation d'activités, conférences et autres animations autour de la zoologie
 CMI Nantes - Association des étudiants en Cursus Master en Ingénierie
 CNEN - Cercle Naturaliste des Étudiants Nantais : projets, sorties autour de la nature
 Escales en génie civil - Activités de promotion de la formation Génie Civil
 GREEN - Groupe Responsable en Écologie des Étudiants Nantais : sensibilisation à l'écologie, au développement durable et aux enjeux environnementaux
 iGEM Nantes
 InstruLab - Création projets musicaux
 Lab Sciren - Laboratoire Sciences Innovation Recherche et Expérimentation de Nantes : projets technologiques, scientifiques ou de vie étudiante
 Laepton - Association étudiante de physique de Nantes
 LOGIN - Regroupement des jeunes chercheurs en informatique
 Mach'Nantes - Association des étudiants du Master Chimie
 MécaNantes - Association des étudiants en filière Mécanique
 SciNaPSE - Sciences Nantes Pour Ses Étudiants : association des étudiants en Sciences

Formation
Les étudiants de la facultés des sciences peuvent sortir diplômés de Licence, Master et Doctorats reconnus par l'État français et dans tout l'Espace économique européen.

Licence
La licence constitue le premier cycle universitaire (bac + 3 ans) et est l'équivalent des bachelors internationaux. Les étudiants sont formés à partir de l'un des trois parcours initiaux durant un semestre :

 biologie, géologie, chimie ;
 mathématique, informatique, physique ;
 physique, chimie, géologie, sciences pour l'ingénieur ;

avant de choisir leur mention de licence pour une durée totale de trois ans.

Master
Les études sont généralement poursuivies par un Master qui constitue le deuxième cycle universitaire (bac + 5 ans). En ce sens, c'est l'équivalent du diplôme d'ingénieur français dans la quasi-totalité des pays du monde. La faculté des sciences de Nantes délivre 19 masters, appliqués (ancien DEA) ou spécialisés pour la recherche (ancien DESS) :

 Bio-Informatique
 Biologie-Santé
 Biologie Végétale
 Chimie
 Électronique, Énergie électrique, Automatique
 Épistémologie, Histoire des Sciences et des Techniques
 Génie Civil
 Gestion de l'environnement
 Informatique
 Mathématiques et Applications
 Mécanique
 Méthodes Informatiques Appliquées à la Gestion des Entreprises
 Nutrition et Sciences des Aliments
 Physique Fondamentale et Applications
 Risques et Environnement
 Sciences de la Matière
 Sciences de la Terre et des Planètes
 Sciences du médicament et des produits de santé
 Technologie Marine

Doctorat
Certains étudiants terminent par un Doctorat qui clôt le troisième cycle universitaire. Il est effectué dans un laboratoire de recherche, éventuellement conventionné avec une entreprise privée, et dans le cadre d'une des écoles doctorales liés à la faculté des sciences :

 Biologie-Santé
 Mathématiques et sciences & technologies de l'information et de la communication

 Matière, molécules, matériaux et géosciences
 Sciences pour l'ingénieur
 Sociétés, temps, territoires
 Végétal, animal, aliment, mer, environnement

Autres diplômes
La facultés délivre aussi des diplômes de licence professionnelle qui spécialisent directement l'étudiant sur un métier technique :
 Biotechnologies en Santé et Alimentaire
 Bois et Ameublement
 Géologie de l'Aménagement
 Gestion de Travaux, Encadrement de Chantier et Construction Durable
 Métrologie Chimique et Nucléaire
 Performance Énergétique, Génie Climatique
 Radioprotection et Environnement

Recherche
La recherche à la faculté des sciences est structurée dans 11 laboratoires. Ces laboratoires sont souvent co-administrés avec d'autres établissements publics de recherche de Nantes ou des villes universitaires du grand ouest. Neuf de ces laboratoires sont des unités mixtes de recherche (UMR) du Centre National pour la Recherche Scientifique (CNRS).

 ISOMer - Institut des Substances et Organismes de la Mer (Unité de Recherche - UR)
 US2B - Unité en Sciences Biologiques et Biotechnologies (UMR CNRS 6286)
 CEISAM - Laboratoire Chimie Interdisciplinarité, Synthèse, Analyse, Modélisation (UMR CNRS 6230)
 CFV - Centre François Viète (Épistémologie, Histoire des Sciences et des Techniques) (UR 1161)
 LS2N - Laboratoire des sciences du numérique de Nantes (UMR CNRS 6004)
 LMJL - Laboratoire de Mathématiques Jean Leray (UMR CNRS 6629)
 GeM - Institut de Recherche en Génie Civil et Mécanique (UMR CNRS 6183)
 IETR - Institut d'Électronique et des Technologies du numéRique (UMR CNRS 6164), principalement localisé à Rennes mais dont une équipe est hébergée par la faculté de sciences Nantes
 Subatech - Laboratoire de physique subatomique et des technologies associées (UMR CNRS 6457)
 IMN - Institut des Matériaux Jean Rouxel (UMR CNRS 6502)
 LPG - Laboratoire de planétologie et géodynamique de Nantes (UMR CNRS 6112)

Parmi les enseignants-chercheurs de la faculté des sciences, certains font partie d'autres laboratoires, majoritairement en recherche bio-médicale.

Personnalités liées

Doyens de la faculté

Jean-Michel Dunoyer de Segonzac
Serge Renaudin

Enseignants

Anciens étudiants

Armelle Guinebertière
Gilles Retière

Notes et références

Université de Nantes


Frieda Belinfante (født 10. maj, 1904 i Amsterdam, Holland - død 5. marts, 1995 i Santa Fe, New Mexico) var en hollandsk cellist, dirigent, prominent lesbisk og en del af modstandsbevægelsen under 2. verdenskrig.

Familie og baggrund

Frieda Belinfante var datter af den jødiske pianist Aron Belinfante og Georgine Antoinette Hesse. Hun var det tredje barn i en søskendeflok på fire. Belinfantes far, Aron, var en prominent pianist i Amsterdam, og var den første der opførte alle Beethovens klaversonater udenad på en enkelt sæson. Desuden grundlagde han forbundet for musiklærere i Holland. Frieda Belinfante begyndte at spille cello, da hun var 10 år gammel, og hun dimitterede fra musikkonservatoriet i Amsterdam som 17-årig. Hun spillede sin debutkoncert i Kleine Zaal i Concertgebouw.

Belinfante levede sammen med komponisten og pianisten Henriëtte Hilda Bosman fra 1922-1929. I 1931 blev hun gift med John Falcon, men de blev skilt i 1936.

Karriere
Belinfante begyndte at dirigere i 1930'erne i Amsterdam og overgik sine mandlige klassekammerater på et dirigentkursus i 1939. I 1947 rejste hun til USA og flyttede til Laguna Beach for at undervise i cello på universitetet og for at dirigere. Her ledte hun et ensemble ved amfiteateret Irvine Bowl, og senere udviklede dette sig til Orange County Philharmonic. Belinfante dirigerede seks til otte koncerter årligt med Orange County Philharmonics ind til 1961, hvor hun ikke blev genansat som orkestrets dirigent. Ifølge Belinfante selv, skyldtes dette rygter om hendes liv som lesbisk kvinde. På trods af dette fortsatte Frieda Belifante med at dirigere forskellige ungdomsorkestre i de efterfølgende år.

Modstand under krigen
Frieda Belinfante blev en aktiv del af den hollandske modstandsbevægelse under 2. verdenskrig, og var primært med til at producere falske personlige dokumenter til jøder. Hun var sammen med bl.a. med kunsteren Willem Arondeus en del af CKC modstandsgruppen, som stod bag bombningen af folkeregistret i Amsterdam d. 27 marts, 1943, som destruerede tusindvis af dokumenter og forhindrede nazisterne i at sammenligne falske personlige dokumenter med rigtige. Attentatet var succesfuldt, men mange medlemmer af gruppen med anholdt og henrettet. For at skjule sig for nazisterne og Gestapo levede Belinfante i 3 måneder forklædt som en mand. Hun flygtede til Schweiz, og vendte først tilbage til Holland efter krigens afslutning.

Frieda Belinfante døde i april 1995, og ifølge hendes bekendte var årsagen en kræftsygdom.

Film
I 1998 udkom en dokumentar om Frieda Belinfante med navnet But I Was a Girl: The Story of Frieda Belinfante.

Referencer

2. verdenskrig
Modstandsbevægelser under 2. verdenskrig
Modstandsfolk fra Nederlandene
Dirigenter fra Nederlandene
Cellister
LGBT-personer

Frieda Belinfante


Kuća Šperac je kuća u Splitu, na adresi Zagrebačka 5, između Zgrade umjetničke akademije i zgrade Dujmović-Stock.

Opis
Sagrađena je  godine. Neostilsku dvokatnicu s elementima secesije je 1900. godine za mjernika Marina Šperca projektirao u više varijanti splitski graditelj prof. Ante Bezić, no od tri sačuvane varijante, niti jedna u potpunosti ne odgovara izvedenom stanju. Kuća je razvedenog tlocrta, ima predvrt, podrumsku etažu i dva ulaza. Prvi ulaz je sa zapadne strane. Nad njim se diže lođa otvorena s tri polukružna luka te ponad nje balkon s jednostavnom željeznom ogradom. Drugi je ulaz na istočnoj strani građevine. Na jugoistočnom se, odsječenom uglu nalazi polukružna terasica kojom se s nekoliko stuba silazi u vrt, dok je iznad nje na prvom katu smješten balkon koji slijedi tlocrtni obris ugla građevine.

Zaštita
Pod oznakom Z-5835 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština", javne građevine.

Izvori

Zgrade u Splitu
Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Kuća Šperac


Larry Yuma naslovni je lik talijanske western serije stripova koji su stvorili crtač Carlo Boscarato i autor stripa Claudio Nizzi. Objavljen je u časopisu za stripove Il Giornalino od 1971. do 1992. godine, ukupno 164 epizode. Na strip su snažno utjecali talijanski Spaghetti Westerni.

Izvori

Vanjske poveznice
 (talijanski) Larry Yuma  sul sito delle Edizioni Paoline
 (talijanski) Larry Yuma sul sito "Slumberland. L'Enciclopedia del fumetto on-line"
http://connect.collectorz.com/comics/database/larry-yuma?viewType=cover

Talijanski strip

Larry Yuma


Višňov este o comună slovacă, aflată în districtul Trebišov din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 229 de locuitori.

Istoric
Localitatea Višňov este atestată documentar din 1245.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Višňov


Kyai Gede Pamanahan fue un consejero de guerra de Hadiwijaya, fundador y soberano del reino de Pajang. El rey decidió que gracias a sus acertados consejos y su fuerza había derrotado a Arya Penangsang de Jipang, su principal enemigo, ganado una batalla importante de fecha incierta, en la década de 1540 o en la de 1550. Por ello le prometió la entrega de un señorío llamado Mataram, en torno a la moderna ciudad de Surakarta, en la región central de Java (actual Indonesia). Este territorio, de la mano de su hijo Panembahan Senopati, absorbería Pajang y se convertiría en el Reino de Mataram, potencia hegemónica de Java durante el siglo XVII.

Sin embargo, Mataram no le fue concedido debido a la intervención disuasoria de Sunan Kalijaga. Probablemente en la década de 1570, Gede Pamanahan ocupó militarmente Mataram y se autoproclamó kyai o ki. Tras su muerte, en torno al año 1584, las crónicas del Reino de Mataram escribieron que era descendiente del último soberano del imperio Majapahit, aunque probablemente se trató simplemente de legitimar su poder.

A mediados del  el embajador de la Compañía Neerlandesa de las Indias Orientales en Java, Rijklof van Goens, escribió que el hijo de Gede Pamanaan, Panembahan Senopati, había conquistado Mataram por sus propios medios en torno a 1576. En cualquier caso existen muchos problemas historiográficos para detectar la veracidad de las fuentes. Algunos historiadores han concluido que tanto Gede Pamanahan como Panembahan Senopati son solo personajes utilizados para dotar de antigüedad y legitimidad la dinastía de Agung de Mataram, considerando que éste fue verdaderamente el fundador del reino.

Véase también
 Anexo:Soberanos de Mataram
 Sultanato de Mataram

Bibliografía

Sultanato de Mataram

Gede Pamanahan


A rigid inflatable boat (RIB), also rigid-hull inflatable boat or rigid-hulled inflatable boat (RHIB), is a lightweight but high-performance and high-capacity boat constructed with a rigid hull bottom joined to side-forming air tubes that are inflated with air to a high pressure so as to give the sides resilient rigidity along the boat's topsides. The design is stable, light, fast and seaworthy. The inflated collar acts as a life jacket, ensuring that the vessel retains its buoyancy, even if the boat is taking on water. The RIB is an evolutionary development of the inflatable boat with a rubberized fabric bottom that is stiffened with flat boards within the collar to form the deck or floor of the boat.

History

Origins in Wales
The combination of rigid hull and large inflatable buoyancy tubes had been conceived by a Royal National Lifeboat Institution (RNLI) team working under Inspector of Lifeboats Dag Pike in 1964 as a means of reducing the wear and tear of the fabric bottoms of the existing inflatable inshore lifeboats. Although working versions were built, the plywood rigid hulls were not strong enough and broke up in waves.

Development of the RIB was originally undertaken by students and staff at Atlantic College in South Wales, under the direction of retired Navy Admiral Desmond Hoare, who headed the school, which opened in 1962. A series of experimental and prototype solutions for effectively combining a hard hull form with an inflated fabric sponson lasted for over a decade. The RIB craft developed at Atlantic College served as an effective seafront activities safety and rescue boat for the college's fleet of sailing dinghies on the often challenging Bristol Channel, and the college went on to become an Inshore Lifeboat Station for the RNLI in 1963, carrying out countless rescues over the next 50 years.

The RNLI's "B-Class Atlantic Inshore Lifeboat" (including the Atlantic 21, the Atlantic 75, and Atlantic 85) was named in honor of the college's role in its development. The Atlantic College Lifeboat Station was decommissioned by the RNLI in 2013. The video RIB History at UWC Atlantic College provides a visual historical summary.

In 1964, Rear-Admiral Hoare and his students at Atlantic College replaced the torn bottom of their  sailing activity rescue inflatable boat with a plywood sheet glued to the inflatable tubes. This proved a successful modification but was rather uncomfortable at speed offshore, and so the hull was rebuilt with a shallow-vee bow entry transitioning to a nearly flat section stern. This boat was named Atlanta and later that year an Atlantic College RIB was displayed at the London Boat Show.

By 1966 the students had built a further five rigid inflatable boats – the  Aphrodite and  Triton for the college's own use, and the  X1 and  X2 which were made  under a development agreement with the Royal National Lifeboat Institution (RNLI) and were launched in 1965 by Queen Elizabeth II. They were taken by the RNLI for trials at Gorleston (X1) and Great Yarmouth (X2) from which they returned to Atlantic College in Spring 1967. X3 was an experimental vortex-lift hull funded by a private developer and was not greatly successful.

By that time Hoare had concluded that for the conditions under which they operated a boat of around  long was optimum which led to X4 (launched 1966), X5 and X6 (launched 1967), and X7 to X8 (launched 1968). These boats were used to support the college's sailing activities and also to fulfil the college's responsibility as an inshore lifeboat station for the RNLI – a responsibility it discharged up until 2013. At the same time, work started on a smaller series of beach-launchable boats, – ft long, designated MX1–MX6) to support lifeguards on local beaches.

All the above boats' hulls were built from plywood. In summer 1968, student Paul Jefferies designed and constructed a hull (X10) from fiberglass, which was not a success due to lack of strength. However that development led to the building of Psychedelic Surfer, a twin-engined  RIB, for John Caulcutt, Graeme Dillon and Simon de'Ath to race in the 1969 Round Britain Powerboat Race, in which it was one of the few boats to finish.

From that time, the RNLI transferred development to its research centre in Cowes, who took the Atlantic College designs and developed from them the  Atlantic 21 class of inshore lifeboats which entered service from 1970 through 2007. Atlantic 21-class lifeboat provides a class history of this vessel.

The first commercially saleable RIB was introduced in 1967 by Tony and Edward Lee-Elliott of Flatacraft, and patented by Admiral Desmond Hoare in 1969 after research and development at Atlantic College.

The first commercial RIB is believed to be the Avon Rubber Searider which was launched at the January 1969 London Boat Show.

The 108th Engineering Heritage Award by the Institution of Mechanical Engineers was presented to UWC Atlantic College on 30 July 2017 by Carolyn Griffiths, President of the IMeche, for its development of the X Alpha Rigid Inflatable Boat.

Introduction to North America

In the mid-1970s Avon tubes for two 21-foot RHIBs were ordered by the recently opened sister school of Atlantic College that had been established on the west coast of Canada, the Lester B. Pearson United World College of the Pacific, at Pedder Bay near Race Rocks, British Columbia in the Strait of Juan de Fuca. Three former Atlantic College students built the first hull during the summer of 1974. Three more graduates who likewise were trained as RNLI inshore lifeboat coxswains worked at the school during its inaugural year and coached some Pacific College students to build and operate the two boats, which were referred to as X-27, propelled by twin outboard engines and X-28, propelled by inboard-outboard stern drive.

During summer, the college loaned their fast rescue craft to the Canadian Coast Guard (CCG) on the west coast, which was introducing rigid inflatables into its then new summer seasonal inshore rescue boat service operation. Meanwhile, CCG inshore rescue stations on the Great Lakes were started up utilizing 5.4 metre (18 ft) Avon Seariders in the late 1970s. The CCG's inshore rescue boat crews included university students during the summer, in part due to the success of the student crews operating these ever-buoyant rescue craft at the Atlantic and Pearson Colleges.

Introduction to the southern hemisphere

The first inflatable boat manufacturer in the Southern Hemisphere is Lancer Industries Ltd, of Auckland, New Zealand in 1971. The founder Chris Marks had visited Europe and brought the concept to NZ. He pioneered many of the initial inflatable boat construction and material methods. Lancers innovate designs and engineering approach to inflatable design still applies and the company holds many patents. Lancer is noted for manufacturing large RIBs, in 1987 it provided tubes for a 17m RIB and then 19 the late 1990s Protector (Rayglass) of New Zealand built two 20m RIB support boats for the Americas Cup which were tubes by Lancer.

In 1976 Steve Schmidt introduced the RHIB concept to New Zealand under the brand Naiad. While it was slow to be accepted for the first few years, it gained momentum with police, Rescue, marine farmers and Government agencies.

The Naiad RHIB developed by Steve Schmidt differed from the existing RHIB designs in two ways.  It had a twin skin, incorporating an air retaining inner and a robust replaceable outer. These were held in place by tracks. This system allowed for easy removal of the outer or inner for repair or replacement. The other feature was the unusually deep variable V hull with extreme turned down chines aft.

In 1978 the demand grew for more protection in the form of an integral cabin and outboard well to protect the crew in adverse conditions. Though basic to start with cabins soon became more sophisticated. Naiad were one of the early pioneers in designing RHIBs and models range from 2.5m to 23m.

In the 2010s, the traditional RHIB was reimagined using High-Density Polyethylene (HDPE) as the hull material.  HDPE, an engineered polymer, possesses a number of properties which make it a superior marine construction material for RHIB's.  Of note, it absorbs vibration leading to a quieter, more comfortable ride, with less slamming load transferred to operators.  HDPE does not corrode, or suffer from electrolysis, reducing maintenance costs and increasing operational availability.  It was the PFG Group, of Hobart, Tasmania, who recognised and applied the advantages into RHIB construction.  In partnership with One2Three Naval Architects, Stuart Downham of PFG developed a range of RHIB designs and builds which have such significantly favourable characteristics in the water that the future of RHIB's and high performance small water craft will shift towards HDPE as the preferred hull material.

In 1979, Gemini Marine based in Cape Town started building RIBs for the local market. Early on they joined forces with the NSRI and started to design and build rescue craft for the South African Sea Rescue Institution.

General characteristics

RIBs are commonly four to nine metres (13 to 28 ft) long, although they can range in length between 2.5 and 18 metres (7.5 and 55 ft). A RIB is often propelled by one or more outboard motors or an inboard motor turning a water jet or stern drive. Generally the power of the motors is in the range of .

RIBs are used as rescue craft, safety boats for sailing, dive boats or tenders for larger boats and ships. Their shallow draught, high maneuverability, speed and relative immunity to damage in low-speed collisions are advantages in these applications.

RIBs up to about seven metres in length can be towed on trailers on the road; this, coupled with their other properties, is making them increasingly attractive as leisure craft.

Performance

RIBs are designed with planing hulls. Due to their low weight, RIBs often outperform some types of similarly sized and powered boats.

RIBs can also generally cope better with rougher seas, although this may be partially due to an increased level of confidence in knowing that a RIB is hard to sink, and better absorption of heavy loads by the flexible tubes, which therefore make heavy seas less unpleasant.

The maximum speed of the RIB depends on its gross weight, power, length and profile of hull, and sea conditions. A typical seaborne  RIB, with six passengers,  engines, in Beaufort force 2 is very likely to have a top speed of around . High-Performance RIBs may operate with a speed between , depending on the size and weight.

Uses

Uses include work boats (supporting shore facilities or larger ships) in trades that operate on the water, military craft, where they are used in patrol roles and to transport troops between vessels or ashore, and lifeboats.

RIBs and ordinary inflatable boats are much used by scuba divers to reach dive sites.

Construction

Hull
The hull is made of steel, wood, aluminium, or more commonly, a combination of wood for the structure and glass-reinforced plastic (GRP) composite for the shaped and smooth surface. Some manufacturers also weave Kevlar into the GRP sheets for extra strength. The hull of a RIB is shaped to increase the performance of the boat in the water by optimising its hydroplaning characteristics. "Deep-V" hulls cut through waves easily but require greater engine power to start planing than "shallow-V" hulls, which plane at lower speed but with a more uncomfortable ride. As with the design of most boat hulls they represent a compromise of different design characteristics. Modern "all round" RIB hulls combine a deep v hull at the bow which flattens out to present a broad planing pad. This is a flat area on the rear of the hull designed to allow the boat to have a stable surface to plane on.

Tubes
The tubes are usually constructed and then partitioned with separate chambers to reduce the effect of a puncture, each with a valve to add or remove air and more recently pressure release valves. Larger boats (7m+) have six or more chambers with a valve and pressure release for each chamber. If only one of these chambers is punctured, the rest of the chambers will still provide buoyancy, providing redundancy. In recent years, tubes tend to be fitted with both valves and pressure relief valves. As temperature increases, the air inside the tube expands, opening the pressure release valves. This prevents the tubes bursting from overpressure. Common materials for the tubes are Hypalon and PVC (Polyvinyl chloride), though some manufacturers use PU (Polyurethane).

Hypalon
Chlorosulfonated Polyethylene(csm) registered under the trade name hypalon.

Tubes made of hypalon (csm/cr) are easy to manufacture and can be repaired with simple puncture repair kits. Hypalon (csm) is not airtight and so must be combined with neoprene (cr) when used to build tubes. Tubes made with Hypalon and Neoprene layers can last up to twice as long as PVC tubes and have been known to last over 20 years. Hypalon is probably the most popular material used for the construction of RIBs manufactured in the UK.

Polyvinyl chloride
As a material for building tubes, polyvinyl chloride (PVC) has the disadvantage of lacking flexibility. To make it supple, an additive is used with the polymer. This additive vaporizes as the material ages, making the PVC brittle and allowing it to crack. A PVC tube is the cheapest option and can last approximately 10–15 years.

PVC does have some advantages, it is cheap, it can be welded, and it is guaranteed for longer than hypalon. PVC RIBs are usually very well made and with welded seams they are less prone to blowouts and leaks.

A newer form of PVC has made its way in to production. Known as valmex it is said to have a blackout layer on the inside to reduce UV damage to the adhesives usually used to fix tubes to the hulls and various other parts.

Polyurethane
Tubes made of polyurethane (PU) are difficult to manufacture and are consequently not often used for RHIB construction. PU has an advantage of being very tough, it can be made knife-proof or bulletproof. Earlier PU had a disadvantage of aging quickly but newer types are much more resistant to degradation when exposed to ultraviolet-light. The issue with most of the older PU built RIBs is theUV rays and heat penetrate the fabric and, much like with PVC, destroy the adhesive bond. More recent fabrics are said to have a blackout layer to help combat UV rays.

While PU tubes have been thermal welded, fittings and attachments will still usually be bonded using adhesives. A high-quality PU-made tube lasts over 20 years. PU tubes are often to be found on commercial RIBs, in applications where strength and durability are needed. Replacing the tubes when they wear out usually costs one third as much as the complete RIB.

Wheelhouse/cabins

Larger RIBs can have hard-tops or wheelhouses made of GRP or aluminium.  Wheelhouses offer protection from the elements to both the crew and passengers – and can also protect equipment such as suspension seats and navigation equipment.  Some RIB manufacturers, particularly those popular in Ireland and the West Coast of Scotland provide optional canopies which form fabric and perspex wheelhouses but can be easily removed in good weather.  Increasingly, RIBs are becoming available with small cabins (usually with accommodation for two people and in some cases sea toilets or chemical toilets), widening the application of RIBs as cruising craft.

Seafari setup
Seafari boats are set up to accommodate tourists for a typically smaller duration. Typical setups use jockey seating to accommodate passengers. Coding in the UK and the EU typically limits the number of passengers to 12 while in some countries, such as Poland, more seats are placed on the boat. Thrill rides are common with high speeds and turns adding to their lure.

Tube Replacement

Often also known as tube replacement, retube, collar replacement, retubing, re-tube,

This is where the old damaged or worn out tube is removed and new tubes are fitted, this is common practice and are known to be replaced with new hypalon, pvc and Polyurethane Tubes however most commonly hypalon unless the boat has a slide on tube rail, luff system implemented.

Foldable rigid inflatable boat (FRIB)
A foldable rigid inflatable boat has a 3-section articulated folding rigid hull. The hull sections have interlocking tabs and slots, held together by the pressure in the tubes. Once assembled it's difficult to tell they fold.
Once inflated, they are fully rigid.

Flying inflatable boat (FIB)

A flying inflatable boat, or FIB, is a RIB with microlight-type wings and air propeller. "FIB" is used as a model name by Polaris Motor of Italy for their Polaris FIB.

Amphibious rigid inflatable boat (amphibious RIB)

The amphibious rigid inflatable boat is designed with a four wheels drive system consisting of motorized, retractable and steerable wheels

See also
 Subskimmer for a RIB that can transform into a submerged diver propulsion vehicle and back.

References

External links

 AllInflatable's History of Inflatables

Inflatable boats
Welsh inventions
Military boats

Rigid inflatable boat


Hrvatsko-mađarski odnosi odnose se na bilateralne međunarodne odnose između Hrvatske i Mađarske. Diplomatski odnosi između dvije zemlje uspostavljeni su dana 18. siječnja 1992. godine. Hrvatska ima veleposlanstvo u Budimpešti te konzulate u Pečuhu i Velikoj Kaniži, a Mađarska ima veleposlanstvo u Zagrebu te konzulate u Splitu i Rijeci.

Povijest političkih odnosa između Hrvatske i Mađarske datira još iz doba ranog srednjeg vijeka, a u suvremeno doba obnovljeni su nakon stjecanja neovisnosti Republike Hrvatske.

Povezani članci
Središnja knjižnica Mađara u Hrvatskoj

M

Hrvatsko-mađarski odnosi


La Peyra levada, appelée aussi dolmen de Saint-Pierre ou dolmen de Jourdes, est un dolmen situé à Le Verdier, dans le département du Tarn, en France.

Description
Le dolmen était inclus dans un tumulus de  de diamètre. Il est légèrement orienté nord-ouest/sud-est. C'est un dolmen simple composé de deux orthostates et d'une table de couverture de forme triangulaire ( sur  sur ). Celle-ci s'est effondrée à l'intérieur de la chambre sur chant et elle repose contre le pilier oriental.

Le monument a été fouillé plusieurs fois, clandestinement à une époque inconnue comme l'attestent les traces d'une ancienne fosse de fouille, puis par les abbés Terral et Ravailhe au début du  et enfin par MM. Farenc et Delpech au milieu du . Des restes osseux correspondant à quatre individus distincts y ont été découverts. Le mobilier archéologique recueilli  comprend un petit matériel lithique (1 biface acheuléen, 5 armatures de flèches dont 3 avec pédoncule et 2 avec ailerons), une épingle en os, des éléments de parure (1 bague en coquillage, 41 perles en calcaire, 1 dent de loup perforée, 1 pendeloque) et deux tessons de poterie.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes

 Sites mégalithiques du Tarn

Peyra Levada

Peyra Levada


USS Tripoli (CVE-64) was a  of the United States Navy. Tripoli is the first US Navy ship named for the Battle of Derne in 1805. It was the decisive victory of a mercenary army led by a detachment of United States Marines and soldiers against the forces of Tripoli during the First Barbary War. It was the first recorded land battle of the United States fought overseas.

Construction
She was built under a Maritime Commission (MARCOM) contract (MC hull 1101) at Vancouver, Washington, and was laid down by the Kaiser Shipyards on 1 February 1943, as Didrickson Bay (ACV-64). Renamed Tripoli on 3 April 1943, and launched on 13 July 1943, sponsored by Mrs. Leland D. Webb, and commissioned on 31 October 1943, at Astoria, Oregon.

Service history

World War II
Following shakedown training off the California coast, the escort carrier entered the repair base at San Diego, California. There, on 4 January 1944, gasoline was inadvertently dumped into the water around the forward part of the ship, on the starboard side. Acetylene torch sparks ignited the volatile mixture, and flames quickly spread from the bow to frame 82, engulfing the forward galley walkway and the island superstructure. Yardcraft and the ship's crew battled the flames and soon had the fire under control, but not before two men had died.

Atlantic
Subsequently repaired, Tripoli departed San Diego on 31 January, bound for the Panama Canal and duty with the Atlantic Fleet. She arrived at her new home port, Norfolk, Virginia on 16 February. Embarking Composite Squadron 13 (VC-13) - 13 Grumman FM-2 Wildcats and Grumman TBM Avengers - the carrier put to sea on 15 March as the center ship in Task Group 21.15 (TG 21.15). Supported by five destroyer escorts of Escort Division 7 (CortDiv 7), Tripoli patrolled west of the Cape Verde Islands to break up German U-boat refuelling activities in that area.

After providing air cover for a convoy routed to the British West Indies, Tripolis Wildcats and Avengers searched the sea lanes northwest, southwest, and west of the Cape Verdes before putting into Recife, Brazil on 5 April, to refuel and provision. Back at sea again two days later, Tripoli continued the routine of daily launchings and recoveries of her aircraft, guarding the Allied sea lanes against the incursions of enemy U-boats.

About one hour before sunrise on 19 April, one of Tripolis Avengers made radar contact with a German U-boat as the submarine cruised on the surface awaiting the arrival of her "Milch Cow" or refuelling partner.  put up a spirited anti-aircraft barrage while the Avenger made three attacks. A pattern of rockets bracketed the submarine on the first pass as the Germans prepared to dive for comparative safety. On the second run, the aircraft's depth charges failed to release, giving the enemy submersible the time she needed to dive. The U-boat evaded the aircraft's last attack - a mine - but also missed her fuelling rendezvous with .

Returning to Norfolk on 29 April, Tripoli underwent voyage repairs before embarking VC-6 - 12 Avengers and nine Wildcats. She then formed up with CortDiv 7 and departed Hampton Roads on 24 May for further searches in the vicinity of the Cape Verdes. Four days out, she changed course to intercept a German submarine estimated to be proceeding southwest from a position west of the Madeira Islands. When no contact was made by 30 May, Tripoli and her consorts steamed north to rendezvous with a convoy bound for Nova Scotia.

Following her return to Norfolk on 18 June, Tripoli spent two months in carrier qualification training off Quonset Point, Rhode Island, before making port again at Norfolk on 15 July. Embarking Composite Squadron 6, she conducted two weeks of pilot qualifications in the Chesapeake Bay area before departing Hampton Roads on 1 August, bound for her new base of operations, Recife.

Screened by  and , the escort carrier proceeded south until 1 August, when O'Toole developed a sonar contact and gave chase. Aircraft from Tripoli laid patterns of sonobuoys at the initial contact point and dropped smoke floats and float lights on an oil slick. Picking up the "scent", O'Toole straddled the floats with her Hedgehog projectiles and depth charges and soon radioed victoriously "We hit the rodent!" A brief visual examination of the evidence - debris and a large quantity of diesel oil - satisfied the hunter-killer group that they had indeed sunk an enemy submarine. However, a post-war examination of German records did not confirm the kill. As night fell, Tripoli vectored two aircraft to another sonar contact by O'Toole, and four depth bombs were dropped -  keeping another U-boat down and running.

Tripoli and her group then returned to Recife on 13 August, and reported for duty with Admiral Jonas H. Ingram's 4th Fleet. Designated as the center of TG 47.7, the escort carrier put to sea on 22 August with the four destroyer escorts of CortDiv 24 to operate against a homeward-bound German submarine estimated to pass at 25° south latitude and 5° west longitude.

After a fruitless search pursuing two fading sonar contacts in the mid-South Atlantic narrows, Tripoli and her group returned to Recife on 11 September for provisioning and fuelling. Underway again two days later, TG 47.7 headed out to conduct another search - this time along the estimated track of two U-boats slated to rendezvous for refuelling. One of the target U-boats was , bound from Penang, British Malaya with a cargo of valuable petroleum products for the German war effort. Ordered to fuel, outward-bound for the Far East, U-1062 prepared to rendezvous with her smaller sister boat in the South Atlantic narrows - directly in the path of the Tripoli escort group.

Passing to the westward of the Cape Verdes, TG 47.7 made rendezvous with s escort group to conduct a joint hunter-killer operation against the two enemy boats. Round-the-clock searches by radar-equipped Avengers continued until 40 minutes after sunset on 28 September, when an Avenger piloted by Lieutenant William R. Gillespie reported a definite contact with the surfaced U-219 only 11 miles from the enemy's estimated track.

Gillespie went in to conduct a low-level rocket attack, but was shot down by heavy flak. Another Avenger, drawn to the battle, braved the flak to conduct another rocket run and also dropped depth bombs, while a Wildcat strafed the U-boat which struggled desperately to dodge the harassing attacks by the American aircraft.

U-219 emerged from the firefight unscathed, but U-1062 did not enjoy similar good fortune. , one of Mission Bays screen, homed in on sonobuoy indications on 30 September and sank the "Milch Cow" with a four-charge pattern. In the meantime, U-219 was not yet home free - one of Tripolis Avengers dropped depth bombs on the fleeing boat on 2 October. American sonar-men felt that they had definitely "killed" the U-boat, but post-war accounting showed that U-219 had escaped to Batavia, Java.

When fuel supplies ran low, Tripoli returned to Recife on 12 October. She conducted one further search of the narrows from 26 October-12 November before heading for a much-needed overhaul at Norfolk. Subsequently, the escort carrier sailed for the Pacific and, after transiting the Panama Canal and touching at San Diego, arrived at Pearl Harbor on 10 January 1945.

Pacific
Tripoli transferred Composite Squadron 8 ashore to conduct operations from Hilo, Hawaii, before she loaded a miscellaneous cargo of fighters and bombers to be offloaded at Roi, in the Marshall Islands, where she made port on 20 February 1945. Returning to Pearl Harbor after this ferry run, the escort carrier commenced training operations which would continue through the end of the war, and into late 1945. With Japan's surrender and the end of hostilities in the Pacific, Tripoli was assigned to Operation Magic Carpet.

Arriving at San Diego on 29 August, with 500 Navy veterans, Tripoli returned to Pearl Harbor on 8 September, before resuming local operations - including night carrier qualifications - through November. She subsequently made one trip with Army passengers to San Pedro, California, and a further "Magic Carpet" run to San Diego. The carrier departed the west coast on 15 January 1946, for deactivation overhaul at Norfolk. On 22 May 1946, the need for her services not required, Tripoli was decommissioned and laid up in reserve.

Korean War
The outbreak of the Korean War in the summer of 1950 resulted in the return of many of the Navy's reserve ships to active service to support American operations in the Far East. Accordingly, Tripoli was recommissioned at New York on 5 January 1952. Assigned to the Military Sealift Command (MSC), Atlantic Area, the former "hunter-killer" began her new career as an aircraft transport and ferry.

Over the next six years, Tripoli conducted 44 transport voyages, mostly to European and Mediterranean ports, but with one visit to Hawaii and two to the Far East. Following the ship's third voyage to Europe, Tripoli was berthed at the Port Newark Terminal on 5 August 1952, where she loaded 45 F-84 Thunderjets, 90 wingtip fuel tanks, and related gear for transport to the Far East. After going to sea on 7 August, bound for Japan, Tripoli steamed via the Panama Canal and San Diego and made port at Yokosuka with her vital cargo on 5 September, where cranes lifted the reinforcements ashore - soon to be in action in their ground-attack role in Korea. After loading battle-damaged aircraft for repairs in the United States, the carrier embarked 245 Navy and Marine Corps personnel for rotation back to Alameda Naval Air Station, California. Making port on the West Coast on 22 September, she then put to sea for the Far East a second time, once again carrying jet aircraft to Yokosuka, as well as transporting men of the Sea Echelon of Boat Unit 1. Loading a cargo of helicopters and military passengers, Tripoli returned to the west coast and arrived at Alameda on 11 November 1952. Subsequently making her sole Hawaiian voyage with the MSC, Tripoli then headed east to finish her career with transport voyages to European and Mediterranean ports.

At Alameda May 1954, fifty F-86D aircraft were loaded on board Tripoli and cocooned for a 21-day trip thru the Panama Canal to St Nazaire, France. 13 June approx 500 US Air Force personnel of the 440th FIS from Spokane WA and 441st FIS from Hamilton AFB in San Francisco, CA boarded the ship. One source identifies the units as the 496th Fighter Squadron from Hamilton AFB, and the 440th from Geiger Air Force Base. On 2 July the ship arrived at the port of St Nazaire, France. The two squadrons were bound for Landstuhl AFB, Germany.

Receiving "smart ship" awards from in the intervening years, Tripoli was reclassified a utility carrier and redesignated CVU-64 on 12 June 1955. Again redesignated T-CVU-64 on 1 July 1958, Tripoli was decommissioned at New Orleans, La., on 25 November 1958 and subsequently struck from the Naval Vessel Register on 1 February 1959. Her hull then scrapped by a Japanese firm in January 1960.

References

External links

Photo gallery at navsource.org

Casablanca-class escort carriers
World War II escort aircraft carriers of the United States
Cape Esperance (CVE-88)
Cold War auxiliary ships of the United States
1943 ships
S4-S2-BB3 ships

USS Tripoli (CVE-64)


Carlo Perinello (født 13. februar 1877, død 6. januar 1942) er en italiensk musiker og komponist.

Perinello var elev på Leipzigs Konservatorium, fra 1904 lærer ved konservatorierne i Triest og Milano.

Han har komponeret en opera, symfoniske værker, kammermusik, kor- og klaverværker. Han har desuden skrevet en biografi om Verdi.

Litteratur
 William Behrend: "Perinello, Carlo" i: Salmonsens Konversationsleksikon, 2. udgave, bind XVIII; København 1924; s. 1093

Komponister fra Italien
Musikpædagoger
Musikhistorikere
Faglitterære forfattere fra Italien
Italienere i 1800-tallet
Italienere i 1900-tallet

Carlo Perinello


St. Faith's ist die  anglikanische Kirche der Ortsgemeinde des Stadtteils Ohinemutu von Rotorua in Neuseeland.

Geografische Lage

Die Kirche liegt nördlich des Stadtzentrums von Rotorua im Stadtbezirk Ohinemutu unmittelbar am Ufer des Rotorua-Sees und gegenüber dem Kultur-Zentrum der in Ohinemutu lebenden Maori.

Geschichte

Der erste christliche Gottesdienst im Bereich des heutigen Rotorua wurde am 30. Oktober 1831 in Ohinemutu gehalten. Eine erste Kirche für den heutigen Gemeindebereich wurde 1835 zusammen mit einer Missionsstation errichtet, aber schon im folgenden Jahr bei einem Stammeskonflikt der Maori wieder zerstört.

Eine zweite Kirche wurde 1885 errichtet. Sie trug die Bezeichnung Te Hahi o Te Whakaono / The Church of the Faith. Sie war das erste dauerhafte Kirchengebäude im Bereich von Rotorua.

Diese zweite Kirche war nach 25 Jahren zu klein geworden. Ab 1910 wurde deshalb die heutige Kirche als dritte Kirche der Gemeinde errichtet und 1918 geweiht. 1965 wurden vier weitere Gemeinden in Rotorua mit der von Ohinemutu zusammengefasst. Deshalb musste die Kirche in den folgenden Jahren um ein Seitenschiff, die "Galilea-Kapelle", erweitert werden.

Gebäude

Das Äußere der Kirche erhielt 1910 eine Fachwerk-Architektur mit Anklängen des Tudorstils. Das Innere dagegen wurde weitgehend der Maori-Architektur eines whare runanga (Versammlungshaus) angeglichen, mit geschnitzten vertikalen tragenden Elementen, deren Zwischenräume im Wandbereich mit geflochtenen Matten (Tukutuku) im traditionellen Stil verkleidet sind. Auch der Dekor der Ausstattungsstücke wurde weitestgehend in Maori-Stil ausgeführt. So ist die Kanzel ebenfalls mit geflochtenen Matten (Tāniko) verkleidet. Bei der Erweiterung der Kirche 1965 bis 1967 wurde auf die überkommene Ausstattung Rücksicht genommen und insbesondere das Innere im Maori-Stil ergänzt. Sechs neue, geschnitzte Stützen kamen hinzu als im Süden des Kirchenschiffs – zu diesem offen – die Galiläa-Kapelle angefügt wurde. Auch die Wandverkleidung wurde erneuert. Die Galiläa-Kapelle wurde ebenfalls im Maori-Stil ausgeführt. Ihre östliche Wand besteht überwiegend aus einem Klar-Glas-Fenster, durch das der Rotorua-See zu sehen ist. Auf dem Glas ist lebensgroß die Figur von Jesus sandgestrahlt eingeschliffen. Das ergibt für den Betrachter, der in der Galiläa-Kapelle steht, den Eindruck, als laufe die Figur des Jesus über das Wasser des Sees – eine Anspielung auf ein im Matthäus-Evangelium berichtetes Ereignis. Die Figur ist in Nazarener-Stil ausgeführt. Sie trägt einen Häuptlingsmantel der Maori (Korowai), aus Kiwi-Federn mit einer geflochtenen Einfassung (Taniko). Ursprünglich war der Schliff farbig hinterlegt. Die Farbe wurde aber zwischenzeitlich entfernt, um den kitschigen Eindruck, den das hinterließ, zu vermeiden.

Wissenswert

Zu der Kirche gehört ein Friedhof. Da die Kirche unmittelbar in einer vulkanisch sehr aktiven Zone liegt – unmittelbar neben der Kirche treten Dämpfe aus Erdspalten aus – werden die Toten hier nicht in der Erde, sondern in Beton-Sarkophagen oberirdisch bestattet.

Literatur

Church Missions Publishing Company (Hrsg.): St. Faith's Church. Ohinemutu, Rotorua (Außentitel), The Church of the Faith (Te Hahi o Te Whakapono) (Innentitel). Hartford, Connecticut, USA. 1969.
Info-Tafel in der Kirche.

Einzelnachweise

Ohinemutu
Bauwerk in der Region Bay of Plenty
Erbaut in den 1910er Jahren
Kultur der Māori
Historic Place der Kategorie I
Ohinemutu
Ohinemutu
Ohinemutu
Rotorua
Religion (Region Bay of Plenty)
Kulturdenkmal in der Region Bay of Plenty
Anglican Church in Aotearoa, New Zealand and Polynesia

St. Faith’s


Region Scania () is the regional council of Scania County in Sweden. Scania County was formed on January 1, 1999, by the amalgamation of the county councils of Malmöhus County and Kristianstad County and some of the tasks handled by Malmö Municipality.

The regional council assembly is the highest political body in the region and its members are elected by the population of Scania County, as opposed to the County Administrative Board (länsstyrelsen) which guards the interests of the state in the region under the chairmanship of the county governor.

The regional council's main responsibility is for the public healthcare system, public transport and development within the region, which includes co-ordination of development of commerce, communication, culture and collaboration with other regions both in and outside of Sweden.

By devolution the newly formed regional council assumed some powers from the Scania County Administrative Board, the state authority in Scania County.

Before Region Scania was formed in 1999 on a trial basis, the regional development was the responsibility of a Regional Association, comprising the 33 municipalities together with the then current health services principals, namely the Kristianstad and Malmöhus county councils and the Health Services authority in the City of Malmö.

Similar provisions had also been extended to the Västra Götaland Regional Council and the Gotland Council during a trial period.

Regional council
The regional council (, formerly landstingsfullmäktige) meets at Scania Town Hall in Kristianstad. Elections are held every fourth year in conjunction with the national and municipal elections, on the third Sunday of September.

The executive body of the Scania Regional Council is the Regional Executive Committee (regionstyrelsen). The current chair of the executive committee is Carl Johan Sonesson of the Moderate Party, who succeeded Henrik Fritzon of the Social Democratic Party following the 2018 elections.

See also
 Politics of Sweden
 Elections in Sweden

References

External links

 Official website in English

County Councils of Sweden
Scania
Organizations established in 1999
1999 establishments in Sweden

Scania Regional Council


O Grupo de Solidariedade aos Trabalhadores de Jasic (Chinês: 佳士工人声援团) foi um movimento trabalhista liderado por estudantes na cidade de Huizhou, Guangdong em 2018, para protestar contra as condições de trabalho dos trabalhadores de fábrica da JASIC International, um fabricante de máquinas de soldagem. O grupo de estudantes e trabalhadores descontentes buscou formar legalmente um sindicato. Seus esforços foram, apesar dos sinais iniciais de apoio, rejeitados pela Federação de Sindicatos de Toda a China, que raramente se envolve em negociações coletivas e foi descrita como 'ineficaz na representação dos trabalhadores'. Os sindicatos na China são legais apenas se estiverem sob a FSTC. Portanto, a oposição da Federação constituiu uma desculpa legal para a supressão dos sindicalistas do JASIC e seus aliados estudantes. O movimento consistia principalmente de estudantes de esquerda da Universidade de Pequim e foi caracterizado como maoísta, feminista e socialista.

História
Em janeiro de 2018, o movimento Me Too, inicialmente americano, começou a ganhar popularidade nos círculos acadêmicos chineses. Yue Xin, uma estudante da Universidade de Pequim, começou uma campanha contra o professor Shen Yang por causa de acusações de estupro e má conduta sexual em 1998, que levaram ao suicídio de uma estudante.

Em setembro de 2018, os trabalhadores da fábrica da JASIC em Huizhou, Guangdong, tentaram formar um sindicato em protesto contra as más condições de trabalho e salários inadequados. A notícia dos protestos dos trabalhadores se espalhou pelas redes sociais chinesas, levando um grupo de quarenta estudantes a viajar a Huizhou para protestar em solidariedade aos trabalhadores. Membros do grupo se caracterizam como marxistas e maoístas.

Membros

 Yue Xin: ativista #MeToo na Universidade de Pequim
 Zhang Shengye
 Chen Kexin
 Zhang Yunfan: ativista marxista
 Liu Penghua: Um dos quatro funcionários da Jasic que tentou formar um sindicato.
 Li Zhan: Ex-funcionário da Jasic que apoiava a sindicalização
 Mi Jiuping: "Trabalhador-Poeta" e uma dos princípais organizadores do JASIC.
 Yu Juncong: funcionário da Jasic que apoiou a sindicalização e autor da primeira carta aberta à Jasic Technology.

Reações
A Universidade Cornell anunciou que não mais cooperaria com a Universidade Renmin da China após a repressão aos ativistas estudantis. A organização de direitos humanos Amnistia Internacional divulgou uma declaração condenando a repressão dos trabalhadores em greve e a detenção de activistas estudantis.

Ver também

 Movimento Me Too (China)
 Nova Esquerda na China

Organizações fundadas em 2018
Fundações na China em 2018
Universidade de Pequim
!Artigos com texto em chinês simplificado
Sindicalismo na China
Dissidentes da China