Donald Wayne Riegle Jr. (born February 4, 1938) is an American politician, author, and businessman from Michigan. He served for five terms as a Representative and for three terms as a Senator in the U.S. Congress.

Early life and family
Donald Wayne Riegle Jr. was born on February 4, 1938, to Donald Wayne Riegle Sr., son of John Louis Riegle, owner of the Riegle Press and future mayor of Flint, MI and Dorothy Grace Riegle in Flint, Michigan. Riegle is a graduate of Flint Central High School.

He attended Flint Junior College (now Mott Community College) and Western Michigan University, graduated with a B.A in business administration and economics from the University of Michigan-Flint in 1960, and received an M.B.A. in finance from Michigan State University in 1961. Riegle was employed by IBM as a financial analyst from 1961 to 1964. He completed required course work for doctoral studies in business and government relations at Harvard Business School, 1964 to 1966 before he left to run for Congress. Riegle taught at Michigan State University, Boston University, the University of Southern California, and Harvard University.

Political life
In 1966, Richard Nixon persuaded Riegle to return to Michigan to run for Congress.
Riegle was then 28 years old and considered to be a moderate Republican. Nixon attended an early campaign fundraiser, and talked up Riegle's prospects to reporters.

Riegle defeated incumbent Democratic U.S. Representative John C. Mackie, to be elected from Michigan's 7th congressional district to the 90th Congress. Mackie was one of the Michigan Five Fluke Freshmen who lost their seats after a single term. Riegle was subsequently re-elected as a Republican in the next three elections.

In 1973, Riegle changed party affiliation to become a Democrat over differences with the Nixon administration regarding the Vietnam War and the "Southern strategy". He was re-elected as a Democrat to the 94th Congress. He did not run for reelection to the House in 1976, but announced his candidacy for the U.S. Senate to succeed retiring Senator Philip Hart and defeated Michigan Secretary of State Richard H. Austin and fellow Congressman James G. O'Hara in the Democratic primary.  He defeated Republican Congressman Marvin L. Esch in the general election.

On December 30, 1976, before the new term began, Riegle resigned from the House and was appointed by the Governor to fill the vacancy caused by the death of Senator Hart for the term ending January 3, 1977. He was reelected to the Senate in 1982 and again in 1988, this time with the largest Democratic vote in the history of the state. Riegle did not seek re-election in 1994.

He served as chairman of the Senate Committee on Banking, Housing, and Urban Affairs, 1989–1995. Riegle also served on the Senate Committee on Finance, where he served as Chairman of the Subcommittee on Health for Families and the Uninsured, the Senate Committee on Labor and Human Resources, where he served as Chairman of the Subcommittee on Alcoholism and Drug Abuse, the Senate Committee on Commerce, Science and Transportation, where he served as the Chairman of the Subcommittee on Science and Space, and was a member of the Senate Committee on Budget from 1979 to 1994.

In his first action as Chairman of the Senate Banking Committee, Riegle led the efforts to reform the savings and loan industry, which resulted in the Financial Institutions Recovery, Reform, and Enforcement Act of 1989 ("FIRREA"). The toughest financial reform bill in 50 years, FIRREA ended the abuses and reformed the savings and loan industry.  FIRREA put controls on state-chartered thrifts, stopped excessive risk taking by savings and loans, limited brokered deposits, banned junk bond investments, and set new capital requirements for savings and loans.

Banking Committee chairman
Riegle also led the efforts to enact the "Thrift and Bank Fraud Prosecution Act of 1990" which was added as an amendment to the Omnibus Crime Bill of 1990.  Under this legislation, the maximum penalty for thrift and bank fraud was increased, including mandatory minimum jail sentences and authorized life imprisonment, provided the funds needed for prosecution in 1991, 1992, and 1993, established a new Financial Institutions Fraud Unit at the Justice Department, directed the Attorney General to establish savings and loan fraud task forces in key cities, allowed the freezing and seizure of assets of suspected savings and loan criminals, and provided for a national commission to examine the causes of the savings and loan crisis and recommend changes to prevent future problems.

In the area of banking reform, Chairman Riegle led the efforts to enact the "Federal Deposit Insurance Corporation Improvement Act of 1991 ("FDICIA"), which preserved the ability of the FDIC to protect depositors and reformed the way banks are run and regulated.  FDICIA also restricted the "too big to fail policy", strengthened regulation of foreign banks in the U.S., and improved disclosure requirements for banks to consumers.

Chairman Riegle also led the effort to create a system of community development banks.  The "Riegle Community Development and Regulatory Improvement Act of 1994" established the Community Development financial institutions Fund to seed and support financial institutions dedicated to supporting community development.  The legislation also provided increased consumer protections for high rate home equity loans, contained measures to increase credit availability to small businesses, streamline the regulation of depository institutions, and reform the National Flood Insurance Program.

The "Riegle-Neal Interstate Banking and Branching Efficiency Act of 1994" eliminated restrictions on interstate banking by permitting bank holding companies to acquire banks in any state, permitted banks to merge across state lines unless states opt-out, and reduced the competitive advantages that foreign banks had in the U.S. market over U.S. banks.

In 1994, Riegle led an investigation of the illnesses being experienced by veterans of the Gulf War, using the jurisdiction of the Senate Banking Committee over "dual use" exports—materials and technology that could be converted to military use.  The resulting investigative report to the Senate detailed at least three occasions on which U. S. military forces came into contact with chemical warfare agents that may have led to the development of Gulf War syndrome and that at least some of those biological agents (weapons of mass destruction) had been provided to Saddam Hussein by the US. Commonly referred to as the Riegle Report to the U.S. Senate, the report called for further government investigation and recourse for war veterans suffering from Gulf War syndrome.

Keating Five
Riegle was among the five senators included in the Keating Five, a banking and political contribution ethics investigation during the 1980s which grew out of the U.S. Savings and Loan Crisis. The Senate investigation involved Charles Keating and Lincoln Savings/Continental Homes, the owner of the Pontchatrain Hotel in Detroit, MI. The Senate Ethics Committee looked into the actions of the senators in relation to their actions connected with Charles Keating and concluded that Senators DeConcini, McCain, Glenn and Riegle "broke no laws or Senate ethics rules, but were aggressive in their actions on behalf of Charles Keating."

Later life
In 1995, he joined Weber Shandwick Public Affairs, in Washington, D.C. There, he was instrumental in building the company's government affairs practice and played an important part in the procurement of Powell Tate, a government affairs firm that is now owned by Weber Shandwick and still operating in Washington D.C., under its independent brand. As the company grew, he took on more responsibility and eventually served as deputy chairman. He joined public relations firm APCO Worldwide in 2001, as chairman of government relations in Washington, D.C.

In 1972, he authored a best-selling book, "O Congress," with Trevor Armbrister, Doubleday & Co., Inc. The book provides an inside look at the workings of Congress, Riegle's opposition to the Vietnam War, and his break with the Nixon White House.

On March 6, 2016, Riegle endorsed Bernie Sanders for the Democratic nomination for President of the United States and then again four years later.

See also
 List of American politicians who switched parties in office
 List of United States representatives who switched parties

References

External links

The Political Graveyard

|-

|-

|-

|-

|-

1938 births
Living people
Methodists from Michigan
Boston University faculty
Democratic Party United States senators from Michigan
Flint Central High School alumni
Harvard Business School alumni
Harvard University faculty
IBM employees
Democratic Party members of the United States House of Representatives from Michigan
Michigan State University alumni
Republican Party members of the United States House of Representatives from Michigan
University of Michigan–Flint alumni
20th-century American politicians
Members of Congress who became lobbyists

Donald Riegle


Neuendambach ist ein Weiler, der zum Ortsteil Gerhardtsgereuth der Stadt Hildburghausen im Landkreis Hildburghausen in Thüringen gehört.

Lage
Neuendambach liegt an der Südabdachung des Hildburghäuser Waldes am Dambach, einem rechten Nebenfluss der Werra. Der Ort ist über die Landesstraße 1134 und Kreisstraße 524 zu erreichen. Der Weiler befindet sich westlich von Gerhardtsgereuth in einer naturnahen Landschaft Südthüringens.

Geschichte
1494 wurde das Dorf erstmals urkundlich erwähnt. Bis 1815 gehörte der Ort zum hennebergischen bzw. kursächsischen Amt Schleusingen. Von 1815 bis 1945 gehörte Neuendambach zu Preußen, verwaltungsmäßig  zum Landkreis Schleusingen.

Seit der Eingemeindung, die am 1. Juli 1950 in Kraft trat, wird das Dorf von Gerhardtsgereuth betreut.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort im Landkreis Hildburghausen
Geographie (Hildburghausen)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Hildburghausen)
Ersterwähnung 1494
Gemeindeauflösung 1950

Neuendambach


Romero is a 1989 biographical film depicting the story of Salvadoran Archbishop Óscar Romero, who organized peaceful protests against the violent military regime, eventually at the cost of his own life. The film stars Raúl Juliá as Oscar Romero, Richard Jordan as Romero's close friend and fellow martyred priest, Rutilio Grande, as well as actors Ana Alicia and Harold Gould. Although the film depicts true events, there are some fictional characters.

Plot
During the 1977 El Salvadoran presidential election, public unrest is at an all-time high over fears of election fraud. In the midst of a Marxist-Leninist guerrilla insurgency by the Farabundo Martí National Liberation Front, the anti-communist military dictatorship uses death squads to abduct, torture and "disappear" anyone who speaks about their terrible human rights record. The military also prevents average voters from getting to the polls; soldiers are shown blocking a bus bringing people to town on election day. When the people decide to walk, the military shoots up their vans so that they have no transportation for the return journey.

The Vatican elevates theologically conservative Oscar Arnulfo Romero (Raul Julia) to the position of Archbishop of San Salvador, hoping that with he will not get involved in politics. Although apolitical, Romero is afraid of the government's increasing hostility. He initially refrains from stirring anti-government sentiments, but, as he spends more time as Archbishop, he sees evidence of deception, oppression, and systemic murder, after which he cannot support the government in good conscience and begins to speak out. After the assassination of Father Rutilio Grande (Richard Jordan), an outspoken Jesuit advocate for the poor and close friend of Father Romero's, Romero begins to take a stand against the government's policies, prompting the government to retaliate by ordering to death squads to target the priests of his Archdiocese.

After failing to rescue a pro-government hostage of the Pro-Soviet guerrillas in a botched ransom, Romero discovers that his friend Father Osuna (Alejandro Bracho), a militant critic of the military regime, has been captured and tortured. After securing his release, Romero instigates a boycott of the president-elect's inauguration, defying him by saying Mass in a church the Salvadoran military has taken over as a barracks. He later attempts to secure the release of a soldier taken hostage with Fr. Osuna by the guerrillas, but is arrested in the process. Fr. Osuna is subsequently tortured to death, despite Romero's protesting pleas.

Undeterred, Romero rejects the violent methods of the guerrillas, but is nonetheless assassinated while saying Mass, specifically while consecrating the Eucharist. The film concludes with text stating:

Archbishop Romero was assassinated on March 24, 1980. He had spoken the disturbing truth. Many chose not to listen. As a result, between 1980 and 1989 more than 60,000 Salvadorians were killed. But the struggle for peace and freedom, justice and dignity goes on.

By 1992, when the Salvadorian Civil War ended (three years after the movie was made), the total number of Salvadorians killed increased to over 75,000.

Cast
 Raúl Juliá as Archbishop Óscar Romero, archbishop of San Salvador
 Richard Jordan as Father Rutilio Grande, SJ
 Alejandro Bracho as Father Alfonzo Osuña, SJ
 Tony Plana as Father Manuel Morantes, SJ
 Evangelina Elizondo as Josephina Gatedo
 Lucy Reina as Lucia, Poor Campesino. (Fictional Character)
 Ana Alicia as Arista Zelada, An Upper-Class Friend of Romero's. (Fictional Character)
 Omar Chagall as Rafael Zelada, The Minister of Agriculture and Arista's Husband (Fictional character)
 Harold Gould as Francisco Galedo, Arista's Rich Father (Fictional Character.)
 Eddie Velez as Lieutenant Ricardo Columa, Right-Wing Military and Political Leader (Fictional Character)
 Robert Viharo as Colonel Ernesto Dorio (Fictional Character)
 Harold Cannon as General Carlos Humberto Romero, Military Dictator of El Salvador from 1977 to 1979 (No Relation to Archbishop Romero)
 Al Ruscio as Bishop Estrada, The Military Vicar of El Salvador and Opponent of Romero
 Claudio Brook as Bishop Flores, Vacillating Bishop
 Martin LaSalle as Bishop Arturo Rivera y Damas, Bishop of Santiago de María (He Became Archbishop of San Salvador After Romero's Death)
 Eduardo López Rojas as Bishop Cordova, An Ally of Romero
 Tony Perez as Father Rafael Villez, Secretary of The Bishops' Conference

Production
An international co-production between the United States and Mexico, Romero is the first feature film from Paulist Pictures, a company founded by the Paulist Fathers, a Roman Catholic society of priests. This was the first time a Catholic company produced a major film. The company was also known for the production of a long-standing television series called Insight. The film was screened in 1989 at the Toronto International Film Festival. It was directed by Australian filmmaker John Duigan and produced by Paulist Pictures founder Father Ellwood (Bud) Kieser. Alfonso Cuarón, a Mexican film director, worked as an assistant director for this film. Composer Gabriel Yared, who went on to win BAFTA Awards and an Oscar for his other scores, composed the music for Romero. The movie was filmed in Mexico and set in El Salvador.

Reception
Romero was generally well received by critics. The film holds a 80% rating on Rotten Tomatoes, based on 8 reviews. Roger Ebert of the Chicago Sun-Times gave the film a mildly positive review, awarding it two and-a-half stars out of four. Ebert praised Julia's "restrained and reasonable" performance but felt that the film was predictable and therefore not as powerful as other biopics. Spirituality and Practice gave the film a positive review stating it as an "excellent drama" with most of the praise going towards Raul Julia in his performance as Romero.

Romero did receive criticism on how it did not shed light on US involvement. Kevin Thomas of the Los Angeles Times stated the fact that "the film doesn't deal with the role of the American government in El Salvador's plight, beyond a plea from Romero for the US to stop sending arms that will be only used against his country's people." Vincent Canby of The New York Times thought that the film "is more important as the brief, considerably simplified biography of a heroic man than as cinema. The film's manner is that of a textbook."

References

External links
Romero  at the Arts & Faith Top100 Spiritually Significant Films list
  Romero Movie Guide from the Foundation for Self Sufficiency in Central America, a non-profit group
 Interview with Raul Julia about the film

1989 films
Mexican biographical films
Films about Catholicism
Films about Christianity
Films about Catholic priests
1980s English-language films
Films directed by John Duigan
Films about the Salvadoran Civil War
Films about Latin American military dictatorships
Cold War films
Films scored by Gabriel Yared
Political thriller films
Cultural depictions of Óscar Romero
American political thriller films
American biographical films
American films based on actual events
1980s American films
1980s Mexican films

Romero (film)


Harf Devrimi, Türkiye'de 1 Kasım 1928 tarihinde 1353 sayılı "Türk Harflerinin Kabul ve Tatbiki Hakkında Kanun"un kabul edilmesi ve yeni alfabenin yerleştirilmesi sürecine genel olarak verilen isimdir. Yasa, 3 Kasım 1928 günü Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu yasanın onaylanmasıyla o güne değin kullanılan Arap harfleri esaslı Osmanlı alfabesinin geçerliliği son buldu ve Latin harflerini esas alan Türk alfabesi yürürlüğe kondu.

Türk alfabesinin içeriği, Latin harflerini yazı sistemlerinde kullanan diğer ülkelerin alfabeleriyle birebir aynı olmayıp, Türk dilinin seslerini karşılamaları amacıyla türetilmiş harfleri bulundurmaktadır (Ç, Ş, Ğ, I, İ, Ö, Ü). Bunun yanı sıra Türk alfabesindeki harflerin okunuşları Batı dillerindeki harflerin okunuşlarından farklıdır. Örneğin C harfinin okunuşu Türk alfabesinde  iken İngilizce alfabede 'dir.

Tarihçe
Türkler, 10. yüzyıldan itibaren İslam dini ile birlikte (eskiden İslam kültürünün vazgeçilmez ögesi sayılan) Arap alfabesini de Türkçe ses düzenine uyarlayarak benimsemişlerdi. Bunu izleyen 900 yıl boyunca Türkçenin gerek Batı (Osmanlı) gerek Doğu lehçeleri, Arap alfabesinin Türkçeye uyarlanmış bir biçimi ile yazıldı.

 Harf Devrimi gerçekleşmeden 1 yıl önce yapılan nüfus sayımları

 Yeni Türk harflerinden 7 yıl sonrası

Türkiye'de alfabe reformu önerileri 19. yüzyıl ortalarından itibaren duyulmaya başladı. Öneriler ikiye ayrılıyordu:
 Osmanlı yazısının düzeltilmesini isteyenler,
 Latin harflerinin kabulünü isteyenler.

Harf Devriminin gerekçeleri

Harf devriminin en önemli sebeplerinden biri Arap harflerinin Türkçeye uygun olmadığı düşüncesidir. Osmanlı yazısının düzeltilmesini isteyenlerin başlıca gerekçesi, bu yazının Türkçenin ünlü seslerini ifade etmekte yetersiz kalmasıydı. Arap alfabesinin Türkçeye uygun olmadığına ilişkin görüşler tarih boyunca pek çok kişi tarafından dile getirilmiş ve alfabede en azından bir revizyon yapılması gerektiği dile getirilmiştir. Arap alfabesinin yetersizliğini ilk dile getirenlerden biri Katip Çelebi'dir. Tanzimat döneminde ise Ahmet Cevdet Paşa, Arap harfleriyle gösterilemeyen sesler için yeni bir yazım yolu aranması gerektiğini belirtir. 1851'de Münif Paşa Arap harfleri ile okuyup yazmanın zor olduğunu, halkın eğitiminin yapılamadığını bu nedenle alfabenin düzeltilmesi gerektiğini söylemiştir. Şinasi, Namık Kemal, Ali Suavi, Yenişehirli Avni, Ziya Gökalp, Şemsettin Sami, Ebüzziya Tevfik, Feraizcizade Mehmet Şakir, Ispartalı Hakkı Bey gibi aydınlar da alfabenin sorunları hakkında görüşlerini dile getirmişlerdir. Enver Paşa gibi siyasi isimlerin de alfabe konusunda girişimleri (Enveriye) olması ortada bir sorun olduğuna ve bir çözüm arayışı içinde olunduğuna bir kanıttır. Latin alfabesi ya da başka bir alfabenin getirilmesi mi yoksa var olan alfabede bir revizyon yapılması mı gerektiği konusunda farklı fikirler olsa da Arap alfabesinin Türkçeye olan uyumsuzluğu ve sorunları olduğu konusunda çoğu kişi ortak görüşe sahipti. Bu görüşler Cumhuriyetten sonra da devam etmiş ve harf devrimine temel olmuştur.

Bu sorundan doğan imla kargaşası, yazılı basının ve resmi okul kitaplarının yaygınlaşması ile daha çok hissedildi. 1870'lerden itibaren Türkçenin standart bir sözlüğünü oluşturma çalışmaları da imla konusunu gündeme getirdi.

Bir diğer gerekçe bu alfabenin sorunları nedeniyle halkın eğitimine sekte vurduğu ve halkı cahil bıraktığı düşüncesidir. Nitekim Milaslı İsmail Hakkı Bey Latin alfabesine tamamen karşı olmasına rağmen, yazımız ıslah edilmedikçe bu asra göre terakkimizin mümkün olamayacağını, ıslah halinde Japonlar gibi ilerleme kaydedileceğini söylemiştir. Yine Celal Nuri, "Bu harfleri ve bunlarla yazılmış ibarâtı avâm sühûletle öğrenemiyor." demiştir. Hüseyin Cahit Yalçın ise "Biz ülkede ümmîliği (okuyup yazması olmayan) azaltamıyoruz. Çünkü harflerimiz buna engeldir." demiştir.

Latin harflerini benimseme gerekçeleri

Avrupa ile ilişkilerin kolaylaştırılmak ve geliştirilmek istenmesi.
Arap alfabesinin ıslah çalışmaları sırasında hurûf-ı munfasıla, yani harflerinin birbirinden ayrılarak yazılması yönteminin denenmesi. Harflerin ayrılarak yazıldığı bir alfabenin Türk dili için daha uygun olduğu düşüncesi.
Latin alfabesinin eğitimi çok kolaylaştırdığı düşüncesi.
Bakü'de yapılan I. Türkoloji Kongresi'nde bütün Türkler için Arap harfleri yerine Latin yazısının kabul edilmesine karar verilmesi. Atatürk'ün bu kongreyi yakından takip ettiğinin bilinmesi.
Latin alfabesi dışında daha iyi bir alternatifin olmaması. Dünyadaki en yaygın alfabe olan Latin alfabesi dışındaki bir alfabenin örneğin Kiril ya da Çin alfabesinin kabul edilmesinin herhangi bir mantığının olmaması.
1850-60'lardan itibaren Türk aydın sınıfının tümü Fransızca biliyor ve bazen kendi aralarındaki yazışmalarda Fransızca kullanacak kadar bu dili benimsiyordu. Telgrafın yaygınlaşmasıyla birlikte, Türkçenin Latin alfabesiyle ve Fransız imlasına göre yazılan bir biçimi de günlük yaşamın bir parçası haline geldi. Beyoğlu, Selanik, İzmir gibi kozmopolit çevrelerde dükkân tabelaları ve ticari reklamlarda çoğu zaman bu yazı kullanılıyordu.
19. yüzyılın son çeyreğinde İstanbul ve Anadolu'da Rum ve Ermeni harfleriyle basılan gazete ve kitaplar önemli bir sayı tutmaya başlamıştı. Bu yayınların kazandığı popülerlik, Türkçenin Arap yazısından başka yazıyla da yazılabileceği düşüncesinin benimsenmesine yardımcı oldu. 1908-1911'de Latin temelli Arnavut alfabesinin kabulü ve 1922'de Azerbaycan'ın Latin alfabesini kabulü, Türkiye'de büyük yankı uyandırdı.
Sovyetler Birliği'ndeki Türk devletleri Latin alfabesini kullanıyordu. Türkiye; Türk dünyası ile yakınlaşmak, ortak bir alfabeyi kullanmak için Latin alfabesine geçti. Fakat daha sonra SSCB, Stalin döneminde Türkiye ile Sovyetler Birliği'ne bağlı Türk cumhuriyetleri arasındaki bağı koparmak için Türk devletlerini Kiril alfabesine geçirtmiştir. 1991'de SSCB'nin dağılması üzerine Azerbaycan, Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan ve Türkmenistan olmak üzere 5 bağımsız Türk devleti kuruldu. Bunlar arasından Azerbaycan, Özbekistan ve Türkmenistan ve Kazakistan tekrar Latin alfabesine geçerken Kırgızistan ile Rusya'ya bağlı Başkurtistan, Çuvaşistan, Tataristan, Tuva gibi Türk cumhuriyetleri Kiril alfabesini kullanmaya devam etti. Özetle, Türkiye'de yapılan harf devrimi, diğer Türk cumhuriyetlerine yakınlaşmayı, Türk dillerine uyumlu bir yazı sistemi oluşturulup ortak bir alfabe kullanılmasını amaçlamıştır.
Arap alfabesinin Türkçeyi tam olarak ifade edememesi. Arap alfabesinde bulunan Vav (و) harfi V, O, Ö, U, Ü; Ye (ﻱ) harfi Y, I, İ; Kef (كـ) harfi ise K, G, N, nadiren de Y sesini verebilmektedir. Bu durum karışıklık çıkarmaktaydı.
İkinci Meşrutiyet döneminde, Türk ulusal kimliğini İslamiyet'ten bağımsız olarak tanımlama çabaları, özellikle İttihat ve Terakki'ye yakın aydınlar arasında ağırlık kazandı. Bazı kişiler tarafından Arap yazısı İslam kültürünün ayrılmaz bir parçası sayıldığı için bu yazının terk edilmesi aynı zamanda Türk ulusal kimliğinin laikleşmesi ve kendi öz benliğini ortaya çıkarması anlamına gelecekti.

İlk reform önerileri
Latin alfabesinin Türkçeye uyarlanması görüşü ilk kez 1860'lı yıllarda Azerbaycanlı Feth Ali Ahundzade tarafından ortaya atıldı. Ahundzade ayrıca Kiril alfabesi kökenli bir de alfabe hazırlamıştı.<ref>Agah Sırrı Levend (1972) 'Türk Dili'nde Gelişme ve Sadeleşme Evreleri. Ankara. s. 156.</ref>

1908-1911 döneminde Latin esaslı yeni Arnavut alfabesinin benimsenmesi, Türk aydınları arasında da yoğun tartışmalara neden oldu. 1911'de Elbasan'da hocaların Latin harflerinin şeriata aykırı olduğuna dair fetvasına karşı sert bir polemiğe giren Hüseyin Cahit, Latin esaslı Arnavut alfabesini savunmakla yetinmeyip Türklerin de aynısını uygulamalarını önerdi. 1911'de İttihat ve Terakki Cemiyetinin Arnavut kolu, Latin esaslı alfabeyi kabul etti.

1914 yılında Kılıçzade Hakkı'nın yayınladığı Hürriyet-i Fikriye adlı dergide çıkan beş imzasız makale, Latin harflerinin yavaş yavaş kullanılmalarını öneriyor ve bu değişikliğin kaçınılmaz olduğunu ileri sürüyordu. Ancak dergi, bu makaleler nedeniyle İttihat ve Terakki iktidarı tarafından yasaklandı.

1911 yılında Manastır-Bitola'da Latin harfleriyle basılan ilk Türkçe gazete yayımlandı. Zekeriya Sami Efendi'nin neşrettiği, adı Eças olup Fransızca imla ile "esas" diye okunan ve cumartesi günleri yayınlanan bu gazetenin ancak birkaç sayısı günümüze ulaşmıştır.

 Atatürk ve Harf Reformu

Mustafa Kemal de bu konuyla 1905-1907 tarihleri arasında Suriye'deyken ilgilenmeye başladı. 1922 yılında Atatürk Halide Edib Adıvar'la yine bu konu hakkında konuşmuş ve böylesi bir değişikliğin sert önlemler gerektireceğini söylemişti.

Eylül 1922'de Hüseyin Cahit'in İstanbul basın yayın üyelerinin katıldığı bir toplantıda Atatürk'e sorduğu "Neden Latin harflerini kabul etmiyoruz?" sorusuna, Atatürk "Henüz zamanı değil." yanıtını vermişti. 1923'teki İzmir İktisat Kongresi'nde de aynı yolda bir öneri sunulmuş, ancak öneri kongre başkanı Kâzım Karabekir tarafından "İslam'ın bütünlüğüne zarar vereceği" gerekçesiyle reddedilmişti. Ancak tartışma basında geniş yer bulmuştu.

28 Mayıs 1928'de TBMM, 1 Haziran'dan itibaren resmî daire ve kuruluşlarda uluslararası rakamların kullanılmasına yönelik bir yasa çıkarttı. Yasaya önemli bir tepki gelmedi. Yaklaşık olarak bu yasayla aynı zamanda da harf reformu için bir komisyon kuruldu.

Komisyonun tartıştığı konulardan biri eski yazıdaki kaf ve kef harflerinin yeni Türkçe alfabede q ve k harfleriyle karşılanması önerisiydi. Ancak bu öneri Atatürk tarafından reddedildi ve q harfi alfabeden çıkartıldı. Yeni alfabenin hayata geçirilmesi için 5 ila 15 senelik geçiş süreçleri öngören komisyonda bulunan Falih Rıfkı Atay'ın aktardığına göre Atatürk, "Bu ya üç ayda olur ya da hiç olmaz." diyerek zaman kaybedilmemesini istedi. Alfabe tamamlandıktan sonra 9 Ağustos 1928'de Atatürk, harfleri Cumhuriyet Halk Partisinin Gülhane'deki galasına katılanlara tanıttı. 11 Ağustos'ta Cumhurbaşkanlığı hizmetlileri ve milletvekillerine, 15 Ağustos'ta da üniversite öğretim üyeleri ve edebiyatçılara yeni alfabe tanıtıldı. Ağustos ve eylül aylarında da Atatürk farklı illerde yeni alfabeyi halka tanıttı. Bu sürecin sonunda komisyonun önerileriyle, kimi ekleri ana sözcüğe birleştirme amaçlı kullanılan kısa çizginin atılması ve düzeltme işaretinin eklenmesi gibi değişiklikler yapıldı.

8-25 Ekim tarihleri arasında resmî görevlilerin hepsi yeni harflerin kullanımı ile ilgili bir sınavdan geçirildi.

 Eleştiriler
2019'da Erdoğan, Mustafa Kemal Atatürk'ü anma programında yaptığı konuşma sırasında, Osmanlı'daki tarihi okuma yazma oranının toplumun yarısından yüksek olduğunu, bu oranın dönemin Rusya, İtalya gibi ülkelerinin üzerinde yer aldığını, Harf İnkılabı'nın okuryazarlıkta düşüşe yol açtığını ve "Harf Devrimi ile her şeyin sıfırlandığını" iddia etmiştir. Bu ifadeler çeşitli akademisyenler ve medya kuruluşlarınca doğru olmadığı sebep gösterilerek eleştirilmiştir.  "Bir gecede cahil bırakıldık!" söz öbeği, Harf Devrimi'ni eleştirenler tarafından kullanılan bir söylem hâline gelmiştir.

 Ayrıca bakınız

 Hurûf-ı munfasıla

 Okuma
 Cengiz Dönmez (2009). Tarihî Gerekçeleriyle Harf İnkılâbı ve Kazanımları. Ankara: Gazi Kitabevi.
 Mehmet Ali Ağakay (der., 1962). Dil Devriminin 30 Yılı. Ankara: TDK.
 Agop Dilaçar (1962). Devlet Dili Olarak Türkçe. Ankara: AÜ.
 İsmail Doğan (der.) (1999). Atatürk'ün Harf Devrimi ve Türk Dünyasına Yansımaları Sempozyumu, 27 Ekim 1998: Bildiriler. Trabzon: KTÜ.
 M. German (der., 1938). 1928, 9 Ağustos Harf İnkılabı. İstanbul: Beşiktaş Halkevi.
 İsmet Giritli (1989). Harf İnkılâbı ve Atatürk. Ankara.
 Nurettin Gülmez (2006). Tanzimat'tan Cumhuriyet'e Harfler Üzerine Tartışmalar. Bursa: Aktüel Yayınları.
 Harf Devrimi'nin 50. Yılı Sempozyumu (1981). Ankara: TTK.
 Agâh Sırrı Levend (1949). Türk Dilinde Gelişme ve Sadeleşme Safhaları. Ankara: TDK.
 Sevan Nişanyan (2009), Yanlış Cumhuriyet: Atatürk ve Kemalizm Üzerine 51 Soru, Kırmızı Yayınları.
 İsa Öztürk (1998). Harf Devrimi ve Sonuçları. Ankara: Kültür Bakanlığı.
 İhsan Sungu (1941). Harf İnkılabı ve Millî Şef İsmet İnönü. Ankara: Maarif.
 Mehmet Tekin (1988). Harf İnkılabı: Türk Ocaklarının Çalışmaları ve Hatay'da Yeni Yazı. Antakya.
 Neriman Tongul (1990). Türk Harf İnkılabı. HÜ Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi.
 Mehmet Şakir Ülkütaşır (2000). Atatürk ve Harf Devrimi. Ankara: TDK.
 Ruşen Eşref Ünaydın (1943). Hatıralar: Türk Dili Tetkik Cemiyeti'nin Kuruluşundan İlk Kurultaya Kadar''. Ankara: Recep Ulusoğlu Basımevi.
 Türkiye'de Latin Harfleri Meselesi (1908-1928)  makalesi, Arş. Gör. Selami Kılıç, Ankara Üniversitesi Türk İnkılap Tarihi Enstitüsü, Atatürk Yolu dergisi, 1991, Cilt: 2, Sayı: 7, ISSN:1303-5290 (Kâzım Karabekir Paşa ve Prof. Avram Galanti'nin görüşlerini de içermektedir.)
Bilal N. Şimşir (2008). Türk Yazı Devrimi. Türk Tarih Kurumu.

Kaynakça

Atatürk Devrimleri
1928'de Türkiye

Harf Devrimi


Sümbüllü Kilise, Aksaray'da Ihlara Vadisi'nde bulunur.

Manastır mekanları iki kat halinde kaya kütlesine oyulmuş bir kilisedir. Mikail ile Cebrail arasında Meryem, İsa ve fırında üç İbrani genci ile azizlerin tasvirleri vardır.

Aksaray'daki kiliseler

Sümbüllü Kilise


Mesobuthus philippovitschi est une espèce de scorpions de la famille des Buthidae.

Distribution
Cette espèce est endémique d'Iran. Elle se rencontre dans les provinces du Golestan, du Mazandéran et de Khorassan-e Razavi.

Description
Le mâle syntype mesure  et la femelle syntype .

Le mâle décrit par Kovařík, Fet, Gantenbein, Graham, Yağmur, Šťáhlavský, Poverenni et Nouvruzov en 2022 mesure  et la femelle .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite sous le protonyme Buthus eupeus philippovitschi par Birula en 1905. Elle suit son espèce dans le genre Mesobuthus en 1950. Elle est placée en synonymie avec Mesobuthus eupeus eupeus par Kovařík, Yağmur, Fet et Navidpour en 2011. Elle est relevée de synonymie et élevée au rang d'espèce par Kovařík, Fet, Gantenbein, Graham, Yağmur, Šťáhlavský, Poverenni et Nouvruzov en 2022.

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur d'E. M. Philippovitsch.

Publication originale
 Birula, 1905 : « Beiträge zur Kenntniss der Scorpionenfauna Persiens (Dritter Beiträge). » Bulletin de l'Académie impériale des sciences de St.-Pétersbourg, , ,  (texte intégral).

Liens externes
 The Scorpion Files : Jan Ove Rein, Trondheim, Norwegian University of Science and Technology

Notes et références

Buthidae
Espèce de scorpions (nom scientifique)
Faune endémique d'Iran

Mesobuthus philippovitschi


Anaerobna digestija je skup procesa kod kojih mikroorganizmi razlažu bio-razgradivi materijal bez prisustva kisika. Proces se koristi za potrebe industrije i domaćinstava kao način zbrinjavanja otpadom ili za proizvodnju goriva. U prirodi nailazimo na anaerobnu digestiju u zemlji i u sedimentima na dnu jezera i oceana. Tamo se proizvodi metan kojeg je 1776. Otkrio Alessandro Volta. Digestija se dijeli u 4 faze: hidrolizu, acidogenezu, acetogenezu i metanogenezu. Anaerobna digestija se koristi kao dio procesa za tretiranje biorazgradivog otpada i kanalizacije. Kao dio integriranog sustava gospodarenja otpadom, anaerobna digestija smanjuje emisije deponijskih plinova u atmosferu. Anaerobna digestija se naširoko koristi kao izvor obnovljive energije. Jedan od krajnjih produkata je bioplin koji se sastoji od metana, ugljikovog dioksida i ostalih plinova u tragovima. Može se koristiti direktno kao gorivo ili tretirati da se dobije biometan. Digestat, bogat mineralima se može koristiti kao gnojivo.  S napretkom tehnologije i snižavanjem troškova, mnoge države posvećuju povećanu pozornost anaerobnoj digestiji (Velika Britanija, Njemačka, Danska).

Proces
Jedni od glavnih sudionika u anaerobnoj digestiji su bakterije koje proizvode kiseline (acetogeni) i archae bakterije koje proizvode metan (metanogeni).  Kisik u obliku plina je u procesu je fizički odstranjen iz reakcije. Anaerobi stoga moraju naći druge izvore tvari koja će poslužiti kao primatelj elektrona. To može biti sami organski materijal ili se može dovoditi u obliku anorganskih oksida. Ako je izvor kisika sam organski materijal onda su međuprodukti dominantno alkoholi, aldehidi, organske kiseline i ugljikov dioksid. Uz prisutnost metanogena ti međuprodukti su pretvoreni u metan, ugljikov dioksid, i hidrogen sulfid u tragovima. Većina kemijske energije početnog materijala se ispusti preko metanogena u obliku metana.

S obzirom na to da populacije mikroorganizama trebaju značajan period da se organiziraju čim efektivnije, uobičajeno je da se u početni materijal ubacuju mikroorganizmi s materijala s već postojećim i razvijenim populacijama.

Faze u procesu
Cjelokupni proces se može opisati na primjeru razgradnje glukoze u CO2 i CH4:

C6H12O6 → 3CO2 + 3CH4

 Hidroliza
U većini slučajeva biomasa se sastoji od velikih organskih polimera. Kako bi bakterije lakše iskoristile energetski potencijal iz materijala, lanci u velikim organskim polimerima se moraju razbiti da bi se dobili manji dijelovi tj. monomeri. Proces razbijanja tih lanaca i otapanja manjih molekula u otopinu, zove se hidroliza. Hidrolizom se kompleksnije molekule razgrađuju u jednostavne šećere, aminokiseline i masne kiseline. Acetat i vodik proizvedeni u prvoj fazi mogu direktno koristiti metanogeni.

 Acidogeneza
U ovoj fazi acidogene bakterije proizvode hlapljive masne kiseline uz amonijak, ugljikov dioksid i hidrogen sulfid uz ostale nusprodukte.

 Acetogeneza
U ovoj fazi produkti nastali acidogenezom se pretvaraju u acetat uz prisustvo ugljikovog dioksida.

 Metanogeneza
U zadnjoj, ključnoj fazi digestije produkti iz prošlih faza se pretvaraju u metan, ugljikov dioksid i vodu koji čine većinu u proizvedenom bioplinu. Metanogeneza je osjetljiva na pH vrijednosti (mora se održavati u rasponu od pH 6.5 do pH 8). Preostali neiskorišteni materijal koji bakterije ne mogu probaviti i ostaci mrtvih bakterija sačinjavaju digestat.

Regulacija

Kontinuirani ili obročni tip
Anaerobna digestija se može vršiti u obrocima ili kontinuirano. Kod procesa u obrocima biomasa se stavlja u reaktor na početku procesa i za vrijeme trajanja procesa reaktor je zatvoren. U jednostavnijoj izvedbi potrebno je "oplemeniti" biomasu s već procesuiranim materijalom da bi se započela digestija. Najčešće se proizvodnja bioplina vrši po uzorku normalne distribucije. Znajući tu činjenicu može se procijeniti kad je proces završen. Ako se slučajno otvori reaktor mnogo prije završetka može doći do ozbiljnih problema sa smradom.

U kontinuiranom procesu digestije postoji konstantan priljev biomase ili se dodaje u fazama. Krajnji produkti se kontinuirano ili periodički odstranjuju što rezultira konstantom proizvodnjom bioplina.

Temperatura
Postoje 2 temperaturna režima na kojima se može vrši digestija i oni određuju kakvi će metanogeni biti prisutni.
 Mezofilička digestija, optimalno na temperatiurama od oko 30 °C do 38 °C ili na okolišnim temperaturama od 20 °C do 45 °C, gdje su mezofili primarni mikroorganizmi prisutni
 Termofilička digestija, optimalno na temperaturama od 49 °C do 57 °C ili na povišenim temperaturama do 70 °C gdje su termofili primarni mikroorganizmi prisutni

Sadržaj krutina
Najčešće postoje 3 parametra koji su asocirani s dobavom u digestore:
 Velik udio krutina (suhi supstrat)
 Velik udio krutina (mokri supstrat)
 Mali udio krutina (mokri supstrat)

Digestori s visokim udjelom krutina (suhi) su napravljeni da obrađuju materijale s udjelom krutina između 25 i 40%. Za razliku od mokrih digestora koji obrađuju tekuće mješavine koje se mogu pumpati, suhi digestori moraju obrađivati substrate bez dodatka vode.  Primarni načini djelovanja su kontinuirani vertikalni digestori i slijedni tunelski horizontalni digestori. Kod kontinuiranih vertikalnih digestora sirovina pod utjecajem gravitacije vertikalno pada u digestor. Kod slijednih tunelskih digestora sirovina se polaže u komore nalik tunelima s nepropusnim vratima. Kod kontinuiranog pristupa sirovina se može samljeti da bi se ubrazao proces razgrađivanja.

Digestori s visokim udjelom krutina (mokri) obrađuju gustu suspenziju za koju treba više energije da se miče i procesuira. Debljina materijala može dovesti do problema s abrazijom. Kod ovakvih tipova digestora potrebno je izvršiti određene korekcije u proračunu proizvodnje koji se inače bazira na razrjeđenim otpadnim vodama jer se veliki dio mase sirovine može pretvoriti u bioplin.

Digestori s malim udjelom krutina (mokri) mogu prevesti materijal kroz sustav koristeći pumpe sa znatno nižim unosom energije. Dodatno, potrebna je veća površina zemljišta gdje se odvija digestija zbog velikog omjera pretvorbe tekućine u sirovinu u digestoru. Prednost ovakvog procesa je bolji kontakt bakterija sa sirovinom što utječe na veću stopu proizvodnje bioplina.

Kompleksnost

Kod jednostupanjskog digestivnog sustava sve se biološke reakcije odvijaju u jednom zatvorenom reaktoru. Rezultat su manji troškovi proizvodnje, ali zato i manjak kontrole nad reakcijama u sustavu. Acidogene bakterije smanjuju pH vrijednost u spremniku, a metanogene bakterije djeluju u posebnom intervalu pH vrijednosti što znači da su reakcije tih bakterija u kontrastu jedna s drugom. Anaerobna laguna je jedna vrsta jednostupanjskog digestivnog sustava. Te lagune nalikuju bazenima u zemlji koje se koriste za obradu i skladištenje stajnjaka.

Kod dvostupanjskih digestivnih sustava, različite posude za digestiju se optimiziraju da bi se osigurala maksimalana kontrola nad različitim populacijama bakterija u digestoru. Acidogene bakterije proizvode organske kiseline i razmnožavaju se brže od metanogenih bakterija. Metanogne bakterije zahtijevaju stabilnu temperaturu i pH da bi se poboljšala njihova učinkovitost.

Vrijeme odvijanja
Vrijeme odvijanja digestije ovisi o količini i tipu sirovina i s konfiguracijom digestivnog sustava. Kod dvostupanjske mezofiličke digestije, vrijeme odvijanja je između 15 i 40 dana dok je za jednostupanjsku termofiličku digestiju oko 14 dana. Zbog osobina nekih sustava potpuna razgradnja materijala neće biti moguća unutar zadanog vremena. U tom slučaju digestat koji izlazi će biti tamnije boje i imat će intenzivniji smrad.

Inhibicija
Anaerobna digestija se može pospješiti s raznim spojevima koje utječu na razne bakterijske grupe. Potencijalni inhibitori su amonijak, sulfidi, ioni lakih metala, teški metali itd.

Sirovine
Velik naglasak se mora staviti na odabir sirovina za procesuiranje. Skoro svaki organski materijal se može procesuirati anaerobnom digestijom, ali ako je proizvodnja bioplina cilj onda je važno uzeti one sirovine koje su lakše probavljivije.

Sirovine za procesuiranje mogu biti: otpadni papir, pokošena trava, kanalizacijske vode i klaonički otpad. Sirovine na bazi drva su teško razgradive zbog lignina kojeg anaerobi ne mogu razgraditi te se stoga izbjegava. Eventualno se toplinskom obradom ili ksilofagnim anaerobima može razgraditi lignin. Iako je anaerobna digestija prvotno osmišljena da se tretira kanalizacija, otpadne vode i stajnjak, količina energije nastala razgradnjom je puno manja od maksimalne potencijalne jer su određeni dio energije potrošile životinje koje su proizvele taj otpad.

Količina vlage
Jedan od parametara koje treba uzeti u obzir je količina vlage sirovine.  Suši substrati kao npr. hrana su pogodniji za digestiju u komorama nalik tunelima. Ti sistemi uobičajeno ne ispuštaju otpadne vode što je prednost u slučajevima kada je ispuštanje tekućina iz digestora problem. Što je materijal vlažniji to je pogodniji za rukovanje s običnim pumpama umjesto energetski intenzivnih betonskih pumpi i fizičkog pomicanja materijala. Dodatno čim je vlažniji materijal tim više zauzima prostora u odnosu na proizvedenu količinu plina.

Zagađivanje
Stupanj fizičkih zagađivača unutar sirovine kao npr. stakla, plastike ili metala je važan parametar kod anaerobne digestije. Kod povećanog udjela zagađivača potrebno je iste filtrirati jer mogu dovesti do nepravilnog rada digestora. Što je veći udio zagađivača tim je potreban i veći broj strojeva i aparature koji će ih filtrirati i samim time se povećava trošak cijelog sustava.

Sastav supstrata
Sastav supstrata je važan čimbenik za određivanje prinosa metana i stopu produkcije metana iz biomase. Parametri poput količine krutina i organske analize su važni za projektiranje i rad digestora. Prinos metana se može odrediti iz elementarnog sastava supstrata kao i procjena probavljivosti. Da bi se predvidio sastav bioplina potrebno je procijeniti razdiobu ugljikovog dioksida između tekućih i plinskih faza za što je potrebno znati dodatne informacije poput pH vrijednosti, temperature.

Primjene
Tehnologija koja primjenjuje anaerobnu digestiju može pomoći u smanjenju emisija stakleničkih plinova na ove načine:
 Zamjena fosilnih goriva
 Smanjenje ili eliminacija energijskog utiska postrojenja za tretiranje otpada
 Smanjenje emisija metana s odlagališta
 Smanjenje industrijski proizvedenih kemijskih gnojiva
 Smanjenje korištenja LP plina za kuhanje

Otpad i tretiranje otpadnih voda
Anaerobna digestija je posebno prikladna za organski materijal i često se koristi za tretiranje otpadnih voda i kanalizacije. Proces anaerobne digestije može značajno smanjiti količinu organske materije koja bi mogla završiti izbačena u more, na odlagališta ili biti spaljena u spalionicama.  U razvijenim zemljama anaerobna digestija se sve više koristi kao proces za smanjenje otpada i za generiranje korisnih nusprodukta. Da se otpad koji se inače tretira anaerobnom digestijom bacio na odlagalište prirodno bi se razgrađivao i vrlo vjerojatno anaerobno. Stvoreni plin (metan) bi tada pobjegao u atmosferu. S obzirom na to da je metan staklenički plin s 20 puta većim efektom na efekt staklenika nego CO2 to predstavlja ekološki problem. U zemljama gdje se skuplja kućanski otpad, korištenje lokalnih postrojenja za anaerobnu digestiju mogu pomoći pri smanjenju otpada koje se mora prevesti do centraliziranih odlagališta ili spalionica. Time se smanjuje i količina emisija CO2 iz vozila koje vrše taj transport.

Proizvodnja energije
U zemljama u razvoju jednostavni kućni anaerobni digestivni sustavi i sustavi bazirani na farmama pružaju potencijal za jeftinu energiju za kuhanje i osvjetljenje. Trenutno projekti za anaerobnu digestiju u zemljama u razvoju mogu dobiti financijsku potporu od Ujedinjenih naroda preko Mehanizma čistog razvoja ako uspiju dokazati da će proizvoditi smanjene emisije CO2.

Metan i energija dobivena iz postrojenja koja koriste anaerobnu digestiju se mogu koristiti da zamjene energiju dobivenu iz fosilnih goriva i time smanje emisije stakleničkih plinova jer ugljik iz biorazgradivog materijala je dio ugljikovog ciklusa. Ugljik pušten u atmosferu spaljivanjem bioplina su prije uzele biljke da bi ga iskoristile za svoj rast u nekoj bližoj prošlosti, najčešće u prošlom desetljeću. Ako se nove biljke posade koje će ponavljati ovaj proces onda će sustav biti neutralan u pogledu emisija ugljika. Za usporedbu ugljik iz fosilnih goriva se taložio u zemlji milijunima godina i sagorijevanje istih znatno povećava količinu ugljikovog dioksida u atmosferi.

Bioplin dobiven tretiranjem kanalizacije se nekad koristi za pokretanje plinskog motora koji proizvodi električnu snagu. Dio otpadne topline motora se koristi za zagrijavanje digestora. Ta otpadna toplina je u pravilu dovoljna da zagrije digestor do traženih temeperatura.

Opskrba mreže
Postoji koncept ubacivanja bioplina u mrežu koja koristi prirodni plin. Bioplin se pritom mora preraditi u biometan. Prerada podrazumijeva odstranjivanje zagađivača poput hidrogen sulfida i ugljikovog dioksida. Najkorištenije su metode adsorpcije tlaka (PSA) i procesi absorpcije vodom, a u zadnje vrijeme i razdvajanje preko membrane. Kao alternativa, toplina i električna energija se mogu koristiti u postrojenju gdje se i proizvodi bioplin što rezultira smanjenim gubicima u transportu energije. Prosječni gubici kod sistema transporta plina je oko 1-2%, dok trenutni gubici kod transporta električne energije u velikim sistemima iznosi 5-8%.

Gorivo za automobile
Nakon prerade bioplina u biometan, isti se može koristiti kao gorivo u za to primjerenim automobilima. Ovakav način pogona automobila je najrašireniji u Švedskoj, gdje postoji više od 38,600 automobila na plin i 60% plina korištenog je biometan koji je nastao u postrojenjima za anerobnu digestiju.

Gnojivo
Kruta, vlaknasta komponenta obrađenog materijala se može koristiti kao gnojivo da poveća sadržaj organskih tvari u tlu. Takvo gnojivo za razliku od umjetnog gnojiva ne treba velike količine energije da se proizvede i transportira. Iz toga slijedi da gnojiva nastala anaerobnom digestijom ispuštaju manje ugljikovog dioksida da se naprave nego umjetna gnojiva.

Produkti
3 glavna produkta su : bioplin, digestat i voda.

Bioplin
Bioplin je dominantni produkt anaerobne razgradnje organskog materijala i sastoji se pretežno od metana i ugljikovog dioksida s malom količinom vodika i hidgogen sulfida u tragovima. Najveći dio bioplina se proizvede nakon što populacija bakterija naraste, i s vremenom opada kako se smanjuje udio materijala kojeg mogu razgraditi bakterije. Bioplin se obično skladišti pri vrhu digestora u napuhnutom mjehuru ili se izdvaja i skladišti pokraj postrojenja u plinskom spremniku.

Metan iz bioplina se može sagorijevati da proizvodi i toplinu i električnu energiju. Višak električne energije se može prodati dobavljačima električne energije ili poslati u električnu mrežu. Električna energija proizvedena u digestorima se smatra obnovljivim izvorom energije i država može dati subvencije kao poticaj za njen razvoj.

Bioplin nekad treba tretirati da bi se mogao koristiti za gorivo. Jedan od štetnih nusprodukata je hidrogen sulfid, otrovan plin koji nastaje iz sulfata u sirovini. Hlapljivi siloksani isto mogu zagaditi bioplin, često se mogu naći u kućnom otpadu i otpadnim vodama.

Digestat

Digestat je kruti ostatak ulaznog materijala u digestor koji bakterije više ne mogu razgraditi. Sastoji se i od mineraliziranih ostataka mrtvih bakterija iz digestora. Digestat može doći u 3 oblika: vlaknastom, tekućem ili mulju kao kombinacija prije spomenutih oblika.

Drugi nusprodukt (acidogeni digestat) je stabilni organski materijal koji se većinski sastoji od lignina i celuloze, ali i mineralnim komponentama sadržanim u mrtvim bakterijskim stanicama. Kruti digestat se može koristi kao sirovina za proizvodnju etanola.

Treći nusprodukt je tekućina (metanogeni digestat) bogat nutrijentima, koja se može koristiti kao gnojivo što ovisi o kvaliteti materijala koji se razgrađuje. Razine potencijalno otrovnih tvari se trebaju kemijski tretirati. U slučaju kada otpad dolazi iz industrije razine potencijalno otrovnih tvari će biti više i treba se uzeti u obzir kod pronalaženja svrhe tog materijala.

Otpadne vode
Završni produkt iz anaerobne digestije je voda koja potječe iz količine vlage iz početnog otpada koji se tretirao i iz vode koja je nastala bakterijskim reakcijama u digestoru. Otpadna voda koja izlazi iz postrojenja će imati povišene razine biokemijske potrebe kisika i kemijske potrebe kisika. Ove vrijednosti upućuju na sposobnost voda da zagade okoliš. Ako bi se otpadna voda s visokom razinom biokemijske potrebe kisika pusti u vodotok, došlo bi do cvjetanja vode. Zato se mora takva voda obraditi, što se i čini tako da se zrak propušta kroz vodu u posebnim reaktorima i jedinici za povratnu osmozu.

Primjena u Hrvatskoj
Anaerobna digestija i njena primjena dobivaju sve više na važnosti u posljednjih desetak godina u Hrvatskoj, stoga se razvoj i istraživanje stavljaju u prvi plan. Tvrtka Centar za razvoj održivih tehnologija (CROTEH) je osnovana kao razvojno-projektantska tvrtka na području projektiranja, inženjeringa i razvoja tehnologija za obradu i energetsko iskorištavanje biorazgradivih materijala i otpada te komunalnih i industrijskih otpadnih voda. U sastavu CROTEH-a djeluje i laboratorij koji provodi ispitivanja procesa proizvodnje bioplina i određivanja bioplinskog potencijala te analizu i karakterizaciju biorazgradivih otpadnih materijala.

Kao primjer uspješno implementirane anaerobne digestije služi nam Centralni uređaj za pročišćavanje otpadnih voda grada Zagreba (CUPOVZ) čije bioplinsko postrojenje u kogeneraciji proizvodi 70% električne energije za potrebe velikog pogona na Žitnjaku i iz kojeg u Savu izlazi pročišćena voda. Bioplinsko postrojenje kao sirovinu koristi primarni i sekundarni mulj nastao obradom otpadnih voda. Postrojenje podmiruje čak 70% vlastitih potreba za električnom energijom dok viškove isporučuju u mrežu.

Trenutno je u planu i izgradnja jednog bioplinskog postrojenja u gradu Slatini snage 1MW tvrtke Bioplin Proizvodnja d.o.o. koje bi trebalo početi s radom u 2018. godini.

Izvori

Energetika

Anaerobna digestija


Vakif (od tur. vȃkif, došlo iz arapskog), u osmanskom pravu je osoba koja je osnovala vakuf odnosno zakladu. U zapadnom pravu odgovara pojmovima zakladnika, zavještača i donatora.
Naznamenitiji vakifi u Bosni i Hercegovini su: Ishak-beg Ishaković, Gazi Husrev-beg, Rustem-paša Hrvat, Mehmed-paša Sokolović, Ferhad-paša Sokolović, h. Mehmed-beg Karađoz Hrvat, Ali-paša Rizvanbegović, Turali-beg, Ali-aga Kučukalić, Husein-kapetan Gradaščević i dr.

Izvori

Vakif


(16 de diciembre de 1966) es un luchador profesional japonés, más conocido por su nombre artístico Mens Teioh.

Carrera

Michinoku Pro Wrestling (1993-1996)
Otsuka inició su carrera en la recién creada Michinoku Pro Wrestling, donde inicialmente luchó con un gimmick de cowboy y bajo el nombre de Terry Boy. Boy se reveló face y se enfrentó a Super Delfín, Jinsei Shinzaki y otros heels.

Extreme Championship Wrestling (1997)
En febrero de 1997, los luchadores de Michinoku Pro iniciaron un tour por Estados Unidos, compitiendo para Extreme Championship Wrestling. Su aparición más famosa fue en ECW Barely Legal, donde Togo, Michinoku y Teioh aparecieron formando parte de la versión japonesa de Blue World Order.

World Wrestling Federation (1998)
A mediados de 1998, Teioh debutó en la World Wrestling Federation como parte de Kaientai. Compitiendo exclusivamente por equipos, Teioh fue el miembro que menos duró, siendo liberado de su contrato meses después.

Big Japan Pro Wrestling (2000-2007)
A su retorno a Japón, Teioh fue contratado por Big Japan Pro Wrestling, donde se convirtió en uno de sus principales miembros. Allí, además, cambió su nombre de Mens Teioh a MEN's Teioh.

MEN's World
En 2007, Teioh fundó la marca MEN's World para ayudar a dar protagonismo a luchadores de peso crucero de todas las empresas independientes de Japón, trayéndolos como nuevos miembros de su stable MEN's Club. Teioh organizó en esta marca defensas por el UWA Middleweight Championship, contando con la presencia de luchadores como Onryo, Shinobu, Speed of Sounds (Tsutomu Oosugi & Hercules Senga), Makoto Oishi & Shiori Asahi, Madoka y Yuki Sato.

En lucha
 Movimientos finales
 Teioh Lock (Double underhook hold)
 Miracle Ecstasy / Nodowa Bomb (Falling leg trap chokeslam)
 Sexual Ecstasy (Testicular claw falling leg trap chokeslam) - 2007
 Stiff running elbow smash a la cara del oponente

 Movimientos de firma
 Tornado Clutch (Spinning fireman's carry cradle pin)
 C.K. - Calvin Klein (Modified atomic drop)
 Armani X (Vertical suplex slam)
 Abdominal strecht
 Belly to back suplex sitout side slam
 Brainbuster
 Discus elbow smash
 Dropkick
 European clutch
 Full nelson slam
 Headlock takedown
 Inverted atomic drop, a veces desde una posición elevada
 Jumping enzuigiri
 Modified figure four leglock
 Octopus hold
 Running big boot
 Scissored armbar crossface
 Single leg Boston crab
 Sitout belly to back piledriver
 Snap scoop slam
 Spinning toehold
 Standing spinebuster
 Tornado DDT
 Tilt-a-whirl backbreaker

 Mánagers
 Yamaguchi-san

Campeonatos y logros
 Big Japan Pro Wrestling
 BJW Junior Heavyweight Championship (1 vez)
 BJW Heavyweight Championship (3 veces)
 BJW Tag Team Championship (1 vez) - con Daisuke Sekimoto
 BJW Tag Team League (2001) - con Daisuke Sekimoto
 BJW Six Man Tag Team League (2001) - con Daisuke Sekimoto & Ryuji Ito
 Maximum Tag League (2002) - con Daisuke Sekimoto

 Combat Zone Wrestling
 CZW World Junior Heavyweight Championship (1 vez)
 CZW World Tag Team Championship (1 vez) - con Jun Kasai

 Dramatic Dream Team
 GAY World Anal Championship (1 vez)

 Frontier Martial-Arts Wrestling
 WEW Hardcore Tag Team Championship (1 vez) - con Daisuke Sekimoto

 Kaientai Dojo
 UWA World Middleweight Championship (1 vez)

 Michinoku Pro Wrestling
 UWF Super Welterweight Championship (1 vez)
 Futaritabi Tag Team League (1996) - con Dick Togo
 Futaritabi Tag Team Tournament (2008) - con Shinobu

 Secret Base
 Captain of the Secret Base Tag Team Championship (1 vez, actual)

Pro Wrestling Illustrated
 Situado en el N°440 dentro de los mejores 500 luchadores de la historia - PWI Years, 2003

Referencias

Luchadores profesionales de Japón
Exluchadores de la WWE

Takeo Otsuka


رداء ذو قلنسوة أو الرداء المقلنس أو الهودي هو قميص ثقيل مع وجود قلنسوة للرأس . ويشمل التصميم جيوب أمامية كبيرة، غطاء للرأس، أحيانا رباط لتحديد سعة فتحة القلنسوة .

التاريخ
يعود تاريخ صنع الرداء ذو القلنسوة إلى حقبة الثلاثينات من القرن العشرين أما الشكل الأصلي فهو مستوحاة من القرون الوسطى . اللباس الرسمي للرهبان الكاثوليك يضم قلنسوة وزخرفة. الرداء بشكله الحالي تم صنعه للمرة الأولى لصالح عمال البرادات المجمدة في نيويورك. حاليا فهو يعتبر من أشهر أنواع القمصان الرياضية . في ثقافة موسيقى الهيب هوب فإن لبس الرداء ذو قلنسوة أصبح رمزا لها . عادت ظاهرة انتشار لبس هذا القميص بقوة بعدما قام الممثل الأمريكي سيلفستر ستالون بالقيام ببطولة فيلم روكي حيث كان يلبس دوما هذا اللباس في أوقات التدريبات وغيرها . في حقبة التسعينات انتشر لبس هذا الرداء بين متزلجي اللوحات أو راكبي الأمواج في ولاية كاليفورنيا . استخدم أشهر مصممي الأزياء أمثال تومي هيلفغر، جورجو أرماني ، ورالف لورين الرداء ذو القلنسوة كتصميم أساسي لمجموعاتهم في نفس الفترة .

المراجع

الموضة في القرن 20
الموضة في القرن 21
الموضة في عقد 1990
الموضة في عقد 2000
الموضة في عقد 2010
ملابس
ملابس أمريكية
ملابس علوية
موضة البانك
موضة الهيب هوب

رداء ذو قلنسوة


Quiroga, Lugo, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin kuzeybatı köşesinde bulunan Galiçya otonom bölgesine bağlı dört eyaletten biri olan Lugo'ya bağlı 67 belediyeden biridir. Quiroga, Lugo belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 4144 kişidir.

Lugo'daki belediyeler

Quiroga, Lugo


Les Sablons () is a station on Line 1 of the Paris Métro in the commune of Neuilly-sur-Seine west of the city.  In 2019 Les Sablons ranked 53rd in passenger volume among the system's 302 stations. The station is located under Avenue Charles de Gaulle, a major traffic artery between Etoile and La Defense.  It has four entrances, a pair located on each of the medians on opposite sides of the Avenue.

The name of the station and its immediate neighborhood derives from the Plaine des Sablons, as much of present-day Neuilly was known prior to its urbanization. The station signage is subtitled "Jardin d'Acclimatation," referring to the leisure park in the Bois de Boulogne 300 meters to the south.  The Jardin is linked to the station area by the Boulevard des Sablons, whose name changes to Rue d'Orleans as it approaches Avenue Charles de Gaulle.

History
The station opened in April 1937, when Line 1 of the Paris Metro was extended west from Porte Maillot to Pont de Neuilly under Neuilly's principal commercial thoroughfare, the Avenue de Neuilly (renamed Avenue Charles de Gaulle in 1971). At the same time, the Avenue was significantly widened to serve as an arterial route for automobile traffic, and the project marked the end of the Fête de Neuilly, a summer street carnival held for over a century in what had become a well-heeled urban district.  Initial planning in the early 1930s envisaged two stations between Porte Maillot and Pont de Neuilly, at Place du Marché and Rue St. Pierre, but Les Sablons was built instead. Work on the Line 1 extension was pressed to completion in time for the 1937 International Exposition.  In the 1970s the station was remodeled in the style Andreu-Motte. In 2003, the corridors were remodeled as part of a system-wide program.  In 2009, the platforms were fitted with platform screen doors in anticipation of the fully-automated operation of Line 1.

Prior to its urbanization, much of the area immediately to the north of the Bois de Boulogne was known as the Plaine des Sablons, for its sterile soil and sand pits whose output was much used in the construction of Paris. In the 1780s, Louis XVI granted part of the Champs des Sablons, an area used for training by the King's Guards, to Antoine-Augustin Parmentier, who demonstrated the growing of potatoes, and promoted their acceptance in continental Europe as safe for human consumption. During the 19th century, this rural area gave way to suburban, then urban, development.

The Jardin d'Acclimatation opened in 1860 on 20 hectares in the northwest corner of the Bois de Boulogne, as a feature in the transformation of the Bois from public woodlands into an urban park.  The Jardin was initially a zoo and botanical garden emphasizing species from tropical and sub-tropical regions. From 1877 to 1927 it also included an "ethnological garden", a human zoo featuring the physiques and cultures of non-European indigenous peoples.  After 1910, there was increased focus on carnival rides and entertainments, following the example of Copenhagen's Tivoli Gardens. These, in turn, were displaced in the 1950s in favor of an area "for walks and outdoor activities of an instructional, sporting, and family nature", and in the 1960s and '70s the Jardin featured popular, rural, and traditional French culture.  In recent years, amusements and wild animals have returned to what is now a family-oriented leisure park, focusing on children's activities.  The original name has never changed.

Station layout

Places of interest
Nearby on the northern edge of the Bois de Boulogne are the Musée national des Arts et Traditions populaires and the Jardin d'Acclimatation. One of the exits is in front of the private gate into the offices of the M6 television channel.

Gallery

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in Neuilly-sur-Seine
Railway stations in France opened in 1937

Les Sablons station


Die BNP Paribas Open 2009 waren ein Tennisturnier, das vom 11. bis 22. März in Indian Wells stattfand. Es war Teil der ATP World Tour 2009 und wurde im Freien auf Hartplatz ausgetragen. In dieser Saison war es das erste von neun Turnieren der Kategorie ATP World Tour Masters 1000. Parallel dazu wurden in Indian Wells auch die BNP Paribas Open der Damen ausgetragen.

Titelverteidiger im Einzel war Novak Đoković, er schied im Viertelfinale gegen Andy Roddick aus. Im Finale trafen Rafael Nadal und Andy Murray aufeinander. Der Spanier siegte in zwei Sätzen mit 6:1, 6:2 und holte sich den 33. Einzeltitel der Karriere sowie den zweiten Titel in Indian Wells, nachdem er sich bereits 2007 den Titel sicherte. Im Doppel traten Jonathan Erlich und Andy Ram nicht mehr gemeinsam zur Titelverteidigung an. Während Ram mit einem anderen Partner spielte, verzichtete Erlich ganz auf die Teilnahme am Turnier. Sieger im Doppel wurden Mardy Fish und Andy Roddick. Diese besiegten im Finale Maks Mirny und Andy Ram in drei Sätzen mit 3:6, 6:1, [14:12].

Das Teilnehmerfeld der Einzelkonkurrenz bestand aus 96 Spielern, jenes der Doppelkonkurrenz aus 32 Paaren. Die 32 topgesetzten Spieler im Einzel bekamen jeweils ein Freilos in die zweite Runde. Das Gesamtpreisgeld betrug 3.645.000 US-Dollar, die gesamten finanziellen Verbindlichkeiten lagen bei 4.500.000 US-Dollar.

Qualifikation
Die Qualifikation fand vom 9. bis 10. März 2009 statt. Ausgespielt wurden vier Qualifikantenplätze, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten. Hinzu kam ein Lucky Loser.

Folgende Spieler hatten die Qualifikation überstanden und spielten im Hauptfeld des Turniers:

Preisgelder und Weltranglistenpunkte
Es wurden die folgenden Preisgelder und Weltranglistenpunkte für das Erreichen der jeweiligen Runde ausgezahlt bzw. gutgeschrieben. Spieler, die über die Qualifikation ins Hauptfeld einzogen, erhielten die angegebenen Qualifikationspunkte zusätzlich zu denen für das Erreichen der jeweiligen Runde. Ansonsten sind die Beträge nicht kumulativ zu verstehen. Preisgelder für den Doppelwettbewerb gelten pro Team.

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Viertelfinale, Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Obere Hälfte 3

Obere Hälfte 4

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Untere Hälfte 3

Untere Hälfte 4

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks und Quellen
 Offizielle Homepage des Turniers

Tennisturnier in Indian Wells
Turnier der ATP World Tour 2009

BNP Paribas Open 2009/Herren


An eastern seaboard can mean any easternmost part of a continent, or its countries, states and cities.

Eastern seaboard may also refer to:

 Eastern states of Australia
 East Coast of the United States
 Eastern seaboard of Thailand
 Northeast megalopolis, often coterminous with "Eastern seaboard", the most heavily urbanized region of the United States

See also
 East Coast (disambiguation)
 West Coast (disambiguation)

Eastern seaboard


Ekki má rugla Lindarhvol ehf saman við bæinn Lindarhvol, Þverárhlíð í Mýrasýslu.
Lindarhvoll ehf  er eignarhaldsfélag í eigu ríkissjóðs, sem stofnað var þann 15. apríl 2016 og hefur það hlutverk að annast umsýslu og sölu þeirra eigna sem voru í eigu slitabúa viðskiptabankanna þriggja  eftir hrun  eða eins og segir á heimasíðu þeirra: félagið hefur það hlutverk að annast umsýslu, fullnustu og sölu, eftir því sem við á, á eignum ríkissjóðs. [..] Lindarhvoll ehf. mun [einnig] annast umsýslu, fullnustu og sölu annarra eigna og hafa eftirlit með fjársópseignum.

Tilvísanir

Tenglar
 Greinargerð setts ríkisendurskoðanda; af vef Dv.is; pdf-skjal

Íslensk fyrirtæki

Lindarhvoll ehf


Saç kavurma este un fel de mâncare turcească.

Acest fel de mâncare constă din bucăți de carne de miel, care sunt prăjite cu ceapă, ardei si ardei iute într-o tigaie turcească (saç). Drept garnitură sunt servite, de multe ori bulgur și salată, precum și pâine proaspătă, care se înmoaie în uleiul din tigaie. Mâncarea este servită la masă, în tigaie.

Saç kavurma trece drept o specialitate tradițională din bucătăria turcească.

Link-uri

Bucătăria turcă

Saç Kavurma


Chapel and Hill Chorlton es una parroquia civil del distrito de Newcastle-under-Lyme, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Chapel and Hill Chorlton tiene una superficie de 7,06 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Chapel and Hill Chorlton tenía 402 habitantes (53,48% varones, 46,52% mujeres) y una densidad de población de 56,94 hab/km². El 14,93% eran menores de 16 años, el 76,37% tenían entre 16 y 74, y el 8,71% eran mayores de 74. La media de edad era de 43,51 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 21,64% estaban solteros, el 64,33% casados, y el 14,04% divorciados o viudos.

Según su grupo étnico, el 98,25% de los habitantes eran blancos, el 0,75% mestizos, y el 1% asiáticos. La mayor parte (96,53%) eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,49% de la población, mientras que el 1,99% había nacido en cualquier otro lugar. El cristianismo era profesado por el 82,46% y el sijismo por el 1%, mientras que el 7,77% no eran religiosos y el 8,77% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 177 hogares con residentes y 4 vacíos.

Referencias

Parroquias civiles de Staffordshire

Chapel and Hill Chorlton


Crkva sv. Benedikta  je rimokatolička crkva u općini Petrovsko.

Opis
Crkva sv. Benedikta u Petrovskom sagrađena je sredinom 18. stoljeća pod patronatom grofovske obitelji Keglević. Smještena je na brijegu pored groblja. Prostor definiraju kvadratični brod, nešto uže, oblo, križno svođeno svetište i južna sakristija. Vanjština je raščlanjena plitkim lezenama, jednostavno oblikovanim otvorima i velikim masivnim zvonikom. Unutrašnjost je dekorirana iluzionistički slikanim retablima iz 18. st. koji svojom veličinom ispunjavaju cijeli apsidalni prostor.

Zaštita
Pod oznakom Z-2494 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Krapinsko-zagorskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj

Crkva sv. Benedikta u Petrovskom


Mario Sergio Angulo (Cali, Valle del Cauca, Colombia; 27 de julio de 1983) es un exfutbolista colombiano. Jugaba como delantero y se retiró en el Dragón de El Salvador.

Es hijo del también exfutbolista y actual entrenador Sergio Angulo.

Clubes

Palmarés

Torneos nacionales

Enlaces externos
 Ficha en BDFA
 Ficha en SoccerWay

Futbolistas de Colombia
Futbolistas del América de Cali
Futbolistas del Real Cartagena
Futbolistas del Cúcuta Deportivo
Futbolistas del Unión Magdalena
Futbolistas del Deportes Quindío
Futbolistas de la Academia Fútbol Club
Futbolistas del Atlético Bucaramanga
Futbolistas del Deportivo Pereira
Futbolistas del Centauros Villavicencio
Futbolistas del Club Deportivo Árabe Unido
Futbolistas del Club Sport Huancayo
Futbolistas del Fortaleza Fútbol Club
Futbolistas del Portuguesa Fútbol Club
Futbolistas del Club Deportivo Dragón

Mario Sergio Angulo


There are two places in the United States named Ramsey County:
Ramsey County, Minnesota, the seat of the state capital, Saint Paul
Ramsey County, North Dakota

Ramsey County


Fockeeae, tribus zimzelenovki smješten u potporodicu Asclepiadoideae. Sastoji se od dva roda s ukupno 9 vrsta iz Afrike.

Rodovi
 Cibirhiza Bruyns 3
 Fockea Endl. 6

Izvori

Svileničevke

Fockeeae


Łebieniec ( Labenz, kaschubisch Łebińc) ist ein Dorf in der Landgemeinde Wicko im Powiat Lęborski (Powiat Lauenburg in Pommern) der polnischen Woiwodschaft Pommern.

Geographische Lage
Die Ortschaft liegt in Hinterpommern, etwa sechs Kilometer südöstlich der Stadt Łeba an der Ostsee, 22 Kilometer nordnordwestlich der Stadt Lauenburg i. Pom. (Lębork) und fünf Kilometer nördlich des Kirchdorfs Charbrow (Charbrowo). Die Entfernung zum Sarsener See im Norden beträgt etwa vier Kilometer.

Etwa sechs Kilometer südlich  des Dorfs verläuft die Woiwodschaftsstraße 213 Słupsk–Krokowa.

Geschichte
Im Jahr 1564 kaufte der Lauenburger Landeshauptmann Ernst von Weiher, der ältere Bruder des Camminer Bischofs Martin von Weiher, die Dörfer Charbrow, Labenz  und Ossecken, die zuvor zum Besitz des Klosters Zuckau gehört hatten, von dem Leslauer Bischof Jakub Uchański für 12.000 Taler.
Um 1784 gab es in Labenz sechs Vollbauern, einen Halbbauern, ein Schulhaus und insgesamt zehn Haushaltungen. Besitzer des Dorfs, das ein reines Bauerndorf war, war zu diesem Zeitpunkt Carl Heinrich von Somnitz, dem laut Vasallentabelle von 1804 außerdem die Güter Charbrow, Speck, Freist und Schönehr gehörten. Vor 1822 hatte Labenz 94 Einwohner.

Im Jahr 1925 standen in Labenz 66 Wohngebäude, und es wurden 398 Einwohner gezählt, die auf 95 Haushaltungen verteilt waren.

Vor 1945 gehörte Labenz zum Landkreis Lauenburg i. Pom., Regierungsbezirk Köslin, der Provinz Pommern. Die Gemeindefläche war 4,7 km² groß. In der Gemeinde Labenz gab es insgesamt vier Wohnorte:
 Fixenhaspel
 Labenz
 Pollackenberg
 Schottland

Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs wurde Labenz Anfang März 1945 von der Sowjetarmee besetzt. Nach Kriegsende wurde das Dorf zusammen mit ganz Hinterpommern unter polnische Verwaltung gestellt. Labenz wurde in Łebieniec umbenannt.

In den Jahren 1975 bis 1998 gehörte der Ort zur Woiwodschaft Słupsk.

Das Dorf ist heute der Landgemeinde Wicko im Powiat Lęborski der Woiwodschaft Pommern angegliedert. Am 31. März 2011 hatte Łebieniec 397 Einwohner.

Kirche
Die vor 1945 in Labenz anwesenden Dorfbewohner waren weitaus überwiegend evangelischer Konfession. Im Jahr 1925 gab es im Dorf einen Katholiken und einen Juden. Die Protestanten von Labenz gehörten zum Kirchspiel Degendorf.

Literatur
 Ludwig Wilhelm Brüggemann: Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königlich-Preußischen Herzogtums Vor- und Hinterpommern. II. Teil, 2. Band, Stettin 1784, S. 1073, Absatz (42).
 Franz Schultz: Geschichte des Kreises Lauenburg in Pommern. Lauenburg i. Pom. 1912, S. 383.

Weblinks
 Die Gemeinde Labenz im ehemaligen Kreis Lauenburg i. Pom. (Gunthard Stübs und Pommersche Forschungsgemeinschaft, 2011)

Fußnoten

Ort in Pommern
Ort der Woiwodschaft Pommern
Gmina Wicko

Łebieniec


Muhammad ibn Hibban al-Busti ( ; vers 270-354 / 884-965) était un érudit arabe musulman Sunnite Shafi'ite, Muhaddith, historien et auteur d'ouvrages bien connus, « Cheikh de Khorasan ».

Biographie
Ibn Hibban est né en 270 AH (884 CE) à Bust ou Bost dans le sud de l'Afghanistan (l'ancien nom de la capitale de la province d'Helmand était Bost ou Bust, son nouveau nom est Lashkargah). Il a étudié les sciences islamiques avec de nombreux scientifiques éminents de l'époque, tels que al-Nasa'i, al-Hasan ibn Sufyan, Abu al-Ya'la al-Mosuli, al-Husayn ibn Idris al-Harawi, Abu al-Khalifa al -Jamhi, Imran ibn Musa ibn Madzhashi', Ahmad ibn al-Hasan al-Sufi, Ja'far ibn Ahmad al-Dimashqi, Abu Bakr ibn Khuzaymah etc. Ses étudiants comprenaient Muhammad ibn Manda, Abū 'Abd-'Allāh al-Hakim et d'autres. Ibn Hibban Qadi par intérim à Samarqand, versé dans le fiqh, les hadiths et les sciences de l'astronomie, de la médecine et de nombreuses autres disciplines.

Ibn Fayçal est mort à Bust un vendredi soir, huit jours avant la fin du mois de Shawwal en 354 AH. Il a été enterré dans sa ville natale Bost ou Bust (actuellement Lashkargah ) dans le sud de l'Afghanistan actuel.

Théologie
De retour au Sijistan, après avoir étudié à Nishapur avec Ibn Khuzaymah, Ibn Hibban s'est heurté à l'opposition de certains Hanbalis car il enseignait que Dieu n'a pas de limites, rejetant leur croyance anthropomorphique en al-Hadd lillah (limites pour Allah). De plus, ces locaux Hanbalis l'a accusé de Zandaqa (hérésie) pour sa déclaration al-Nubuwwa 'ilmun wa' amal (prophétie se compose d'une connaissance et d' action). Pour cette raison, il partit pour Samarkand, où il devint juge.

L'un de ses ennemis, al-Sulaymani (mort en 404/1014) affirma qu'Ibn Hibban devait sa nomination au vizir samanide Abu al-Tayyib al-Mu'sabi pour lequel il écrivit une réfutation des Karmatis.

Selon ses propres mots, chaque fois qu'il se trouvait à Mashhad pendant la détresse, il rendait visite au sanctuaire Imam Reza et demandait un soulagement qui viendrait toujours, « maintes fois ».

Travaux
Khatib al-Baghdadi lui a recommandé (de lire) 40 livres pour étude. La plupart de ses œuvres ont cependant péri même s'il s'est efforcé de les conserver en quittant sa maison et sa bibliothèque à Nishapur en tant que Waqf pour la transmission de ses livres. Son Tarikh al-Thikat, une œuvre d'Ilm al-Rijal, a été utilisé par des critiques de hadiths tels que al-Dhahabi, Ibn Hajar al-Asqalani etc.

Au total, Ibn Hibban a écrit près de 60 livres sur différents sujets de la science islamique, mais son chef-d'œuvre est Sahih Ibn Hibban (intitulé à l'origine : Al-Musnad al-Sahih ala al-Takasim wa al-Anwa). Certains d'entre eux sont énumérés ci-dessous :

 Kitab al Sahaba (cinq volumes)
 itab al Tabi`yyun (douze volumes)
 Kitab al-Atba` al Tabi`yeen (quinze volumes)
 Kitab Taba al-Atba` (dix-sept volumes)
 Kitab Taba` al Taba` (vingt volumes)
 Kitab `ala al Awham (dix volumes)
 Kitab al Rihla (deux volumes)
 Kitab al Fasl Bayna Akhbarna wa Haddathana
 Tarikh al-Thiqat,
 Ilal wa Awham al-Mu'arrikhin
 Ilal Manaqib al-Zuhri (vingt volumes)
 Ilal Hadith Malik (dix volumes)
 Ilal ma Asnada Abu Hanifah (dix volumes)
 Ghara'ib al-Kufiyeen (dix volumes)
 Ghara'ib ahl al-Basrah (huit volumes)
 Mawquf ma Rufi`a (dix volumes)
 Al-Mu`jam `ala al-Mudun (dix volumes)
 Al-Hidayah ila al-`Ilm al-Sunan

Bibliographie

Références

Liens externes

 Données sur MuslimScholars.info

Date de naissance incertaine (IXe siècle)
Érudit musulman sunnite
Compilateur de hadiths
Commentateur du hadith
Asharites
Ouléma chaféite
Décès en 965
Personnalité du haut Moyen Âge par nom
Muhaddith du haut Moyen Âge
Historien du haut Moyen Âge

Ibn Hibban


Encke ist ein Einschlagkrater auf der westlichen Mondvorderseite in der Ebene des Oceanus Procellarum, südöstlich des Kraters Kepler und nordwestlich von Kunowsky.
Der Kraterrand ist unregelmäßig und wenig erodiert, das Kraterinnere ist flach und weist ein System von Bruchrillen auf.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Astronomen Johann Franz Encke offiziell benannt.

Weblinks

 Encke auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
Johann Franz Encke als Namensgeber

Encke (Mondkrater)


An Dactylorhiza influenza in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Sennholz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Károly Rezsö Soó von Bere. An Dactylorhiza influenza in nahilalakip ha genus nga Dactylorhiza, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dactylorhiza

Dactylorhiza influenza


Macrocoma rubripes é uma espécie de escaravelho de folha da Europa, Ásia e possivelmente Norte de África. Foi primeiro descrito por Ludwig Wilhelm Schaufuss em 1862, como espécies de Pseudocolaspis.

Subespécie
Há duas subespécies de M. rubripes:

 Macrocoma rubripes rubripes: A subespécie nominotípica.  Está distribuído na Península balcánica, Chipre, Turquia, Síria e o Caucaso. Também se encontra na Arábia Saudita, Egipto, Líbia, e Argélia.
 Macrocoma rubripes turkmena Lopatin, 1976: Encontrado no Turcomenistão.

Alguns autores reconhecem uma terceira subespécie, Macrocoma rubripes balcanica (Apfelbeck, 1912), distribuído na Bulgária e norte de Dobruja.

Referências

rubripes
Coleópteros da Europa
Coleópteros da Ásia

Macrocoma rubripes


Unterahorn ist ein Gemeindeteil der Stadt Feuchtwangen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Das Dorf liegt am Ahornbach, einem rechten Zufluss der Wieseth. 0,5 km südlich des Orts liegt das Muschelholz, 0,5 km östlich das Mühlholz. Die Kreisstraße AN 52 führt an der Jakobsmühle vorbei nach Thürnhofen zur Staatsstraße 2222 (1,6 km südwestlich) bzw. nach Aichau (1,3 km nordöstlich). Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Oberahorn (0,8 km westlich).

Geschichte
Der Ort wurde am 2. Juni 1409 erstmals urkundlich genannt, als Heinz Jakob, Bürger zu Dinkelsbühl, seine zwei Güter zu Niederahorn mit einem Gut des Stifts Feuchtwangen in Zumberg tauschte.

Unterahorn lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Feuchtwangen. Im Jahr 1732 bestand der Ort aus 7 Anwesen mit 9 Mannschaften (2 Mühlen, 2 Höfe mit doppelter Mannschaft, 2 Höfe, 1 Ziegelhütte) und 1 Gemeindehirtenhaus. Die Dorf- und Gemeindeherrschaft und die Grundherrschaft über alle Anwesen hatte das Stiftsverwalteramt Feuchtwangen. An diesen Verhältnissen änderte sich bis zum Ende des Alten Reiches nichts. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Unterahorn dem Steuerdistrikt Heilbronn und der Ruralgemeinde Aichau zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform wurde Unterahorn am 1. Januar 1972 nach Feuchtwangen eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Johannis (Feuchtwangen) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Ulrich und Afra (Feuchtwangen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Feuchtwangen)
Ort im Landkreis Ansbach
Ersterwähnung 1409
Dorf

Unterahorn


Hubert Le Loup de Beaulieu est un officier de marine français, né à Nantes le  et mort dans le golfe du Bengale à bord de la frégate  le .

Biographie
Descendant du maire Michel Le Lou, Hubert Le Loup de Beaulieu est le fils de Jean François Le Lou, sieur de Beaulieu, et de Jeanne Guérin, dame de La Roche-Pallière.

Engagé dans la guerre de Sept ans, Hubert Le Lou de Beaulieu sert dans les états-majors des vaisseaux de la Compagnie des Indes à partir de 1759. Deuxième enseigne sur le Comte de Provence de la Compagnie des Indes de 1763 à 1764, puis premier enseigne sur la corvette affrétée Sage armée pour l'Île de France le , il fait campagne avec le grade de premier lieutenant sur le Duc de la Vrillière (1773-1775).

En 1776, il commande le navire marchand Carnate pour un voyage vers la Chine.

En 1796, Beaulieu-Leloup sert dans la Marine à Rochefort avec le grade de commandant. Il commande la frégate  dans l'escadre de Sercey.

En , Sercey le fait relever de son commandement et il est alors remplacé par le capitaine Ravenel, mais il est finalement réintégré sur l'insistance du gouverneur Malartic, qui cède aux pressions de l'Assemblée coloniale et envoie la  et la Forte s'engager dans le commerce indépendant en pillant le Bengale, perturbant les plans de Sercey. Sercey, furieux, écrit au ministère de la Marine : .

Le , la Forte engage le combat contre l'East Indiaman . Après la bataille, Beaulieu-Leloup, jugeant le feu de Forte trop bas, ordonne de relever ses canons en diminuant leurs pierres d'angle de .

Le combat du

Dans la , il capture les navires Endeavour et Lord Mornington ; à son insu, les éclairs de la bataille sont repérés par le HMS Sybille de 38 canons, commandé par le capitaine Edward Cooke. Elle est repérée par les officiers de Forte et identifiée comme une frégate britannique, mais Beaulieu-Leloup insiste sur le fait qu'elle est un autre navire de la British East India Company et envoie son équipage dormir pour la nuit. Ce n'est que lorsque l'intention d'intercepter de la Sybille devient évidente que Beaulieu-Leloup appelle aux postes de combat ; même à ce moment, il se rapproche et ordonne une attaque modérée, tirant un par un avec ses fusils pour tester son adversaire.

Cooke réserve son feu et manœuvre dans une position de ratissage avant de livrer une bordée dans la poupe de Forte. Dans les dégâts, la confusion et la fumée causés par l'incendie de la Sybille, la Forte commence à tirer par erreur sa batterie de tribord sur l'une de ses propres prises, laissant la Sybille libre de venir et de livrer une deuxième bordée de ratissage de son autre batterie. Les deux frégates commence alors à échanger des bordées à bout portant, blessant mortellement Cooke à  ; dix minutes plus tard, Beaulieu-Leloup est tué par un boulet de canon.

Après la mort de Beaulieu-Leloup, le commandement de la Forte passe au lieutenant Vigoureux, qui se tue lui-même à 14 heures. Le lieutenant Luco prend à son tour le relais et tente de manœuvrer la Forte, mais tout son gréement s'est effondré, mettant fin à sa résistance.La Sybille grêle. Le lendemain matin, la Sybille hisse un drapeau français pour tromper l'équipage de prise sur Endeavour et Lord Mornington et reprend les navires, mais la ruse est déjouée et les deux Indianams s'échappent.

Références

Bibliographie
 Antoine-Vincent Arnault. Biographie nouvelle des contemporains [1787-1820]. 4. (1827)
 Balthazard-Marie Émérigon (1783). Traité des Assurances. 2. J. Mossy.
 Louis Garneray. Voyages, aventures et combats: Mémoires. La Découvrance.(2007) .
 Joseph-François-Gabriel Hennequin. Biographie maritime ou notices historiques sur la vie et les campagnes des marins célèbres français et étrangers. 2. Paris: Regnault éditeur.(1835)
 Mark Lardas. "Sybille vs Forte". British Frigate vs French Frigate 1793–1814. Osprey Publishing. (20 May 2013) .
 Onésime Joachim Troude. Batailles navales de la France. 3. Challamel ainé.(1867)
 Fonds Marine. Campagnes (opérations ; divisions et stations navales ; missions diverses). Inventaire de la sous-série Marine BB4. Tome premier : BB4 1 à 482 (1790-1826)
 Gilbert Buti, Philippe Hrodej (dir.), Dictionnaire des corsaires et pirates, CNRS éditions, 2013

Navigateur français
Naissance en 1739
Naissance à Nantes
Officier de marine
Décès en 1799
Décès en mer
Famille Le Loup
Militaire français des guerres de la Révolution française

Hubert Le Loup de Beaulieu


Alfred Thayer Mahan (27 Eylül 1840 – 1 Aralık 1914), Amerikalı tarihçi. Babası Dennis Hart Mahan, ABD Askeri Akademisi'nde (United States Military Academy) görevli bir profesördür.

Hayatı
Alfred Thayer Mahan, 2 yıl Columbia Üniversitesi'ne devam etmiş, ancak daha sonra, ailesinin onaylamamasına rağmen, Deniz Harp Okulu'na (United States Naval Academy) geçmiştir. 1859 yılında Deniz Harp Okulu'ndan ikincilikle mezun olmuştur. 1861-1865 yılları arasında süren Amerikan İç Savaşı'nda çeşitli görevler almıştır. Her ne kadar düşünceleriyle Amerika'ya yön vermiş, tarihe iz bırakmış bir asker olsa da, başarılı bir komutan olmadığı ve yönettiği gemilerin çeşitli savaşlarda ciddi yaralar aldığı bilinmektedir.

1886–1889 yılları arasında, 1885 yılında kurulan Amerikan Deniz Savaşları Koleji'nin 2. başkanı olmuştur. 1892 – 1893 yılları arasında aynı görevi tekrar icra etmiştir. Bu görev sırasında, 1887 yılında, Theodore Roosevelt ile tanışmış ve arkadaşlık yapmıştır. Bu süreçte ders notlarını düzenleyerek, 1890 yılında, "The Influence of Sea Power upon History, 1660-1783" isimli kitabını ve 1892 yılında "The Influence of Sea Power upon the French Revolution and Empire, 1793-1812" isimli kitabını yayımlamıştır.

Mahan, akademik çalışmalarına emekli olduktan sonra da devam etmiştir. Harvard, Yale, Kolombiya, Dartmouth ve McGill okullarından fahri dereceler almıştır. 1906 yılında, Kongre'nin İç Savaşa katılan tüm albayları, tuğgeneral/tuğamiral yapma kararı sonucu tuğamiral olmuştur.

Etkileri ve anısı
1902 yılında Mahan, "Orta Doğu" tanımını icat etmiş ve "The Persian Gulf and International Relations" makalesinde bu tanımı kullanmıştır.
Mahan'a atfen, birçok gemiye USS Mahan ismi verilmiştir.
Öğretilerinden hareketle geliştirilen Kantai Kessen doktrini II. Dünya Savaşı sırasında Japon İmparatorluk Deniz Kuvvetleri tarafından kullanılmıştır.

1840 doğumlular
Amerikalı amiraller
Askerî teorisyenler
1914 yılında ölenler
Amerikalı askerî yazarlar
Amerikalı askerî tarihçiler
İrlanda asıllı Amerikalılar
Naval War College öğretim üyeleri
Amerikan Tarih Derneği başkanları
New York (eyalet) doğumlu yazarlar
Amerika Birleşik Devletleri tarihçileri
Columbia Üniversitesinde öğrenim görenler
Amerika Birleşik Devletleri Deniz Kuvvetleri Akademisinde öğrenim görenler

Alfred Thayer Mahan


Les guerres d'Arkel se sont déroulées entre 1401 et 1412.

Le conflit entre les seigneurs d'Arkel et les comtes de Hollande a commencé lorsque Jean V d'Arkel n'a plus voulu participer aux actions contre les Frisons et les rebelles dans le nord de la Hollande. Jean, cependant, était un vassal de la Hollande, mais ces dernières années, il avait accumulé beaucoup d'expansion et de richesse qui l'avaient rendu puissant. Il a peut-être pensé qu'il avait les moyens de faire du Pays d'Arkel un comté. À cela s'ajoutent les querelles des Hameçons et des Cabillauds, dans lesquelles Jean se range du côté du parti des Cabillauds, tandis que le comte de Hollande, Guillaume, se range du côté des Hameçons. Une confrontation est inévitable.

Début du conflit

Batailles d'Oudewater et de Noordeloos
Le tout premier mouvement de cette série de batailles débute lorsque Jean d'Arkel attaque la ville d'Oudewater en 1401. Le siège échouant, Jean met le feu au château de Giessenburg. Avec cela, il a fait son premier pas sur les terres du comté de Hollande. Albert Ier, le souverain de facto de la Hollande, était malade à l'époque. Son fils, Guillaume, prend alors les choses en main et mène un raid contre les hameaux de Hoornaar et Meerkerk. Jean y répond par une attaque de flanc, forçant Guillaume et son armée à se retirer en Hollande. Cette opération prit le nom de bataille de Noordeloos.

Après cette défaite de Noordeloos, Guillaume consulta son père en convalescence, Albert. Ils conclurent que des alliés étaient nécessaires pour combattre les seigneurs d'Arkel. Albert a envoyé des lettres au diocèse d'Utrecht et aux villes de Dordrecht, de Gouda et d'Oudewater pour une alliance. Toutes les parties trouvèrent un accord, alimenté par l'opinion selon laquelle Jean d'Arkel avait imposé un péage trop élevé sur le Lek. Le duché de Gueldre et le comté de Clèves avaient également promis leur soutien. Guillaume part alors pour le Hainaut recruter une centaine d'hommes.

Siège de Gorinchem

L'ensemble de ces armées se rassembla en juin 1402 pour assiéger la ville de Gorinchem. Ce siège a pris fin sans succès en septembre. Jean d'Arkel aurait juré allégeance à Albert, mais il a conservé le territoire acquis. Cela contraria Guillaume. Les alliés s'en sont toutefois satisfaits, car le péage sur la rivière du Lek a été levé. Et cela mit temporairement fin à la guerre. Le comte Albert mourut en 1404, et Guillaume hérita du comté de Hollande de son père. Il laissa exprimer pleinement son ambition d'expansion. Le conflit avec les seigneurs d'Arkel a rapidement repris.

Intervention d'Utrecht et de Gueldre

Destruction de Hagestein et Everstein
Le reprise des hostilités s'est produit en avril 1405, alors qu'une dispute s'est déclarée près de Haastrecht. L'évêque d'Utrecht, Frédéric de Blankenheim, était furieux des exactions de Jean et a de nouveau conclu une alliance avec la Hollande. Avec les armées de Hollande et du Sticht d'Utrecht dirigées par Guillaume de Hollande, le Pays d'Arkel est envahi et pillé. Les deux principales villes, Hagestein à l'ouest et Everstein près d'Everdingen à l'est, ont été incendiées et détruites en une année ; les châteaux ont été rasés. Jean d'Arkel perd ainsi son emprise sur le nord-ouest et ses routes commerciales sont coupées, y compris celles fluviales sur le Lek.

Blocus de Gorinchem
En 1406, la ville de Gorinchem a renoncé à sa confiance en Jean d'Arkel, en partie à cause du pillage de la Hollande dans la campagne, qui a créé une pénurie alimentaire. Le fils de Jean, Guillaume Othon d'Arkel, a été proposé comme successeur par la noblesse au sein de la ville, mais il s'est rapidement avéré n'être qu'un jouet manipulé par la noblesse et il lui a été empêché d'exercer le pouvoir. Guillaume s'est alors rapidement réconcilié avec son père Jean. Le conseil de la ville de Gorinchem décide alors d'écrire une lettre à Guillaume de Hollande pour obtenir un accord de transfert et de laisser la ville passer sous administration hollandaise. Avant que Guillaume ne puisse venir à Gorinchem, les D'Arkel assiégèrent leur propre ville. Ils ont finalement récupéré la ville et rétabli l'ordre en 1407 en raison de la famine exercée sur la population. Malgré cette victoire des seigneurs d'Arkel sur la ville rebelle, les raids hollandais sur le territoire d'Arkel se poursuivent.
Jean d'Arkel eut de plus en plus de mal à maîtriser la situation. Cependant, il a refusé de céder et de demander grâce à Guillaume de Hollande. Jean d'Arkel a cherché une solution et s'est tourné vers Renaud IV, duc de Gueldre. Il était sceptique quant à l'issue des guerres d'Arkel, bien qu'il ait participé au siège de Gorinchem en 1402. Jean offrit sa fille, Marie d'Arkel comme épouse, et elle épousa le cousin de Renaud et son héritier, Jean II d'Egmont. Jean voulait également devenir vassal du duc de Gueldre à la place du comte hollandais, en échange d'un soutien politique et militaire. Renaud accepte ce plan en 1409.

Alliance entre Arkel et Gueldre
Guillaume de Hollande entendit parler de cette alliance entre Arkel et Gueldre et déclara alors également la guerre à la Gueldre. Les affrontements suivants se sont principalement déroulés sur le territoire d'Arkel et ont duré deux ans. En 1411, les deux parties voulaient parvenir à une solution et la paix a été conclue entre la Gueldre et la Hollande, avec laquelle les Terres d'Arkel a été rendu à la Hollande pour une grosse somme d'argent. Jean d'Arkel, alors complètement démuni, a pu obtenir le domaine d'Ooyen de la part de Renaud, mais n'en était pas satisfait. Avec une petite armée, il affronta une armée hollandaise, mais celle-ci s'avéra trop forte et Jean dut fuir. Il a été capturé près de Vuren. Il passa le reste de sa vie dans la prison de Gouda.

Chronologie de la guerre d'Arkel
 1401 : Le conflit entre le comté de Hollande et les D'Arkel commence, Oudewater est assiégé et Giessenburg est incendié par Jean d'Arkel, Guillaume de Hollande pille les terres d'Arkel et la bataille de Noordeloos a lieu.
 1402 : Le siège de Gorinchem a lieu, entre juin et septembre.
 1403 : Il y a quelques pillages mineurs dans la région, mais sans grande manœuvres militaires.
 1404 : Le comte Albert meurt, il y a une autre bataille près d'Haastrecht et la guerre se poursuit.
 1405 : Les bourgs d'Hagestein et d'Everstein sont pris et incendiés.
 1406 : Guillaume Othon d'Arkel prend le gouvernement de Gorinchem mais, trompé par la bourgeoisie, il se réconcilie avec son père. Le conseil des citoyens chasse les D'Arkel, les forçant à assiéger leur propre ville.
 1407 : Une alliance est conclue entre D'Arkel avec Renaud de Gueldre.
 1408 : Le , Renaud IV de Gueldre apparaît avec une "grande armée" devant Gorinchem et défie Guillaume de Hollande pour une bataille, mais ce dernier décline la confrontation et Renaud s'en retourne en Gueldre.
 1409 : Le Duché de Hollande prend désormais réellement le contrôle de l'administration d'Arkel et une guerre avec la Hollande continue encore sur deux années.
 1410 : La plupart des affrontements entre les armées de Hollande et de Gueldre se déroulent sur le terres du Pays d'Arkel.
 1411 : Renaud IV offre à Jean d'Arkel la seigneurie d'Ooyen.
 1412 : La paix entre le Comté de Hollande et celui de Gueldre est signée et consacre en conséquence la fin de l'existence du Pays d'Arkel.

Conséquences
Après que Guillaume de Hollande eut pris possession de la ville de Gorinchem, il fit démolir le château des seigneurs d'Arkel et un nouveau château fut construit au sud près de la rivière Merwede.

En 1417, Guillaume d'Arkel réussit à assiéger et même à pénétrer dans la ville de Gorinchem avec une armée brabançonne, mais une fois dans les rues à l'intérieur des murs de la ville, il fut tué d'une flèche tirée dans la poitrine.

Notes et références

Bibliographie
 Waale, M.J. (1990) De Arkelse Oorlog, 1401-1412. Hilversum: Verloren.
 O. Merckens, Arkeliana vetera, De Nederlandsche Leeuw n°61 (1943).

Articles connexes
 Terres d'Arkel

Liens externes
  Le château des seigneurs d'Arkel

Histoire des Pays-Bas

Guerres d'Arkel


Forsvunden er en dansk ungdomsfilm fra 2006 med instruktion og manuskript af Kaspar Munk.

Handling
Christine slår op med sin kæreste, Martin, lige før de skal af sted på lejrskole. Hun ønsker ikke at deltage, hun ønsker at forsvinde. Mens de er på lejrskolen trækker Christine sig mere og mere ind i sig selv - og væk fra de andre. En uventet voldsom oplevelse i skoven - og dens konsekvenser - hjælper Christine til fuldstændig at ændre sin selvopfattelse.

Medvirkende
 Marie Søderberg - Christine
 Stine Stengade - Mia, lærerinde
 Frederik Paarup - Martin, ekskæreste
 Benjamin Boe Rasmussen - Thomas, lærer
 Kirstine Rosenkrands Mikkelsen - Karen
 Thomas Bang - Mias mand
 Julie Christiansen - Line
 Oscar McWilliam - Peter
 Fred Salmon - Casper
 Elisabeth von Rosen - Mor

Referencer

Eksterne henvisninger

Ungdomsfilm fra Danmark
Danske film fra 2006

Forsvunden