Prosopis farcta ist eine Pflanzenart aus der Unterfamilie der Mimosengewächse (Mimosoideae).

Beschreibung
Prosopis farcta ist ein niedriger, buschiger und reich verzweigter, salztoleranter Strauch, Zwergstrauch oder Halbstrauch, eine Halophyte, der bis 0,5–3 Meter hoch wächst, manchmal klettert er auch Meter hoch an anderen Bäumen empor. Die Zweige sind dünn, flaumig und weißlich. An ihren Internodien befinden sich spitze Dornen. Die Wurzeln können über 15 Meter tief herabreichen.

Die kurz gestielten Laubblätter sind doppelt gefiedert. Jedes Blatt besitzt 3 bis 5 Paare Fiedern erster Ordnung, welche ungefähr 1,5 bis 2,2 Zentimeter lang sind. Die Fiedern erster Ordnung bestehen wiederum aus 9 bis 15 Paaren Fiederblättchen zweiter Ordnung. Die abfallenden Nebenblätter sind frei und seitlich angeordnet sowie bis 6 Millimeter lang. Die Blattspindel (Rhachis) ist 1,8 bis 3 Zentimeter lang, der Blättchenstiel 1 Millimeter. Die ganzrandige, meist behaarte bis kahle Blättchenspreite ist bis 7 Millimeter lang und bis 2 Millimeter breit, eilanzettlich, sehr ungleichseitig und spitz.

Die achselständigen, dichten Trauben sind 6 bis 10 Zentimeter lang. Die zwittrigen Blüten mit doppelter Blütenhülle sind fünfzählig. Der Blütenstiel ist 1 Millimeter lang. Der kleine, kahle Kelch ist ungefähr 0,8–1 Millimeter lang und fast kahl. Die Kelchzähne sind winzig. Die gelbe bis orange oder cremefarbene Krone misst ungefähr 3–4 Millimeter oder etwas mehr. Es sind 10 etwas vorstehende Staubblätter und ein oberständiger Stempel vorhanden.

Die kleinen, mehrsamigen, nicht öffnenden Hülsenfrüchte messen 1,2 bis 2,5, selten bis 4,5 Zentimeter in der Länge und 1,2, selten bis 2,3 Zentimeter in der Dicke. Sie sind wulstig, länglich, gerade oder gebogen, bis birnenförmig oder rundlich, dunkelbraun, stumpf, runzelig und sind plötzlich zum Stiel hin verschmälert. Das trockene Mesocarp ist schwammig, mehlig. Die braunen, abgeflachten und eiförmigen Samen sind hart.

Die Blütezeit reicht von April bis September.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 28 oder 56.

Vorkommen
Das Verbreitungsgebiet umfasst die Türkei, Zypern, von Algerien bis nach Israel, Palästina, Jordanien, Syrien, Arabien, Irak, Afghanistan, Pakistan sowie Teile Kaukasiens, Zentralasien, Iran bis nach Indien.

Systematik
Synonyme sind:
 Mimosa farcta
 Mimosa stephaniana
 Prosopis stephaniana

Nutzung
Kamele, Schafe und Ziegen fressen junge Pflanzenteile. Die Samen sollen medizinische Wirkungen haben.

Literatur
 Arturo Burkart: A monograph of the genus Prosopis (Leguminosae subfam. Mimosoideae). In: Journal of the Arnold Arboretum. Vol. 57, 1976, No. 3, S. 219–249 und No. 4,  450–525, online auf biodiversitylibrary.org.
 S. I. Ali: Prosopis farcta. In: Flora of Pakistan, Vol. 36 (online).
 Sh-hoob M. El-ahmir, Mohammed H. Mahklouf, Youssef M Azzu: The First Record of A medicinal Plant Species Prosopis farcta (Banks & Sol). J.F.Macbr (Fabaceae; Mimosoideae) from Libya. In: Quest Journals Journal of Research in Agriculture and Animal Science. Volume 8, Issue 6, 2021, S. 39–43, online auf researchgate.net.

Weblinks

 Syrian mesquite bei Feedipedia.

Einzelnachweise

Mimosengewächse
Mimosoideae

Prosopis farcta


Russia is a federation which consists of 83 subjects.  These subjects are of equal federal rights in the sense that they have equal representation—two delegates each—in the Federation Council (upper house of the Federal Assembly of Russia). However, they do differ in the degree of autonomy they enjoy. Autonomous okrugs, while federal subjects in their own right, are, at the same time, considered to be administrative divisions of other federal subjects (with Chukotka Autonomous Okrug being the only exception).

Types of federal subjects of Russia

Each subject of the federation belongs to one of the following categories:

List of federal subjects

The subjects have both numerical codes and two- or three-letter ISO 3166-2:RU codes. The numerical codes span from 01 to 89, although 6 of them are no longer in use after mergers.

Mergers

Plans existed to merge some of the federal subjects into larger territories, which started in December 2005. No new mergers have been planned since March 2008.

Further proposals for mergers

See also
 Subdivisions of Russia
 Federal districts of Russia
 Economic regions of Russia
 History of the administrative division of Russia
 Flags of federal subjects of Russia
 List of heads of federal subjects of Russia

References

External links
 Russian Classifier of Municipal Entities Territories (OTKMO)

Federal subjects of Russia

Post-Soviet Russia
Russia 1

Federal subjects of Russia


Svartháfur (fræðiheiti: Centroscyllium fabricii) er hákarl af dökkháfaætt.

Tenglar

Hákarlar

Svartháfur


جوان كراوفورد  (اسمها عند الولادة لوسيل فاي ليسور؛ ولدت في 23 مارس 1908 [لا يعرف التاريخ الحقيقي بالضبط وهو موضع خلاف] – توفيت في 10 مايو 1977) هي ممثلة سينمائية وتلفزيونية أمريكية بدأت حياتها المهنية كراقصة وفتاة استعراض. ووضعها معهد الفيلم الأمريكي في الترتيب العاشر على قائمته لأعظم نجمات سينما هوليوود الكلاسيكية في عام 1999.

بدأت كروفورد مسيرتها كراقصة ضمن المجموعات المسرحية الجوالة، قبل أن تصبح فتاة جوقة على مسرح برودواي، ثم وقعت عقدا مع مترو غولدوين ماير في عام 1925. وفي الثلاثينيات من القرن العشرين، تنافست كراوفورد في الشهرة مع نجمات أخريات مثل نورما شيرر وغريتا غاربو. غالبا ما لعبت كروفورد دور الشابة التي تجتهد في الحياة وتجد الحب والنجاح. وقد لقيت هذه القصص قبولا من قبل جمهور عصر الكساد الكبير وكانت ذات شعبية بين النساء. أصبحت كروفورد إحدى أبرز نجوم السينما في هوليوود وإحدى أعلى النساء أجرا في الولايات المتحدة، ولكن أفلامها بدأت تفشل على شباك التذاكر، ووصفت بلقب «سم شباك التذاكر» بحلول نهاية الثلاثينيات. لكن حياتها المهنية تحسنت تدريجيا في أوائل الأربعينيات، وعادت بنجاح في عام 1945 من خلال بطولها لفيلم ميلدريد بيرس، وفازت عنه بجائزة الأوسكار لأفضل ممثلة. كما ترشحت لاحقا عن نفس الجائزة في فيلم الممسوسة (1947) والخوف المفاجئ (1952).

في عام 1955، شاركت كروفورد في ملكية شركة بيبسيكو من خلال زواجها من رئيس الشركة ألفريد ستيل. ثم انتخبت لملء منصبه الشاغر في مجلس الإدارة بعد وفاته في عام 1959 ولكنها أجبرت على التقاعد في عام 1973. واصلت التمثيل في السينما والتلفزيون بانتظام خلال الستينات، على أن أدوارها أصبحت أقل؛ ثم تقاعدت كروفورد من الشاشة بعد إصدار فيلم الرعب البريطاني تروغ في عام 1970. ظهرت في حدث عام في سنة 1974، ونشرت لها صور بشعة، فانسحبت كراوفورد من الحياة العامة وانعزلت حتى وفاتها في عام 1977.

تزوجت جوان كروفورد أربع مرات. وانتهت زيجاتها الثلاثة الأولى بالطلاق؛ بينما انتهى الزواج الأخير بوفاة زوجها ألفريد ستيل. تبنت جوان خمسة أطفال، وقامت أم أحدهم باستعادته. كانت علاقتها شائكة مع طفليها الأكبرين، كريستينا وكريستوفر. قامت جوان بحذف الاثنين من وصيتها، ثم كتبت كريستينا مذكراتها بعد وفاة أمها وكانت بعنوان أمي العزيزة (1978).

مطلع حياتها
وُلدت جوان كراوفورد (لوسيل فاي ليسور) في سان أنطونيو في تيكساس، وكانت أصغر أبناء توماس إي. ليسور، وكان عامل بناء، وآنا بيل جونسون، وتوفيت الأخت الكبرى، ديزي، قبل ولادة لوسيل، أما أخوها فاسمه هال، وكان للوسيل أصول إنكليزية، وفرنسية هوغونوتية، وسويدية وأيرلندية.

هجر الأب العائلة عندما كانت لوسيل في الشهر العاشر من عمرها، فتزوجت أمها ثانيةً من هنري جاي. كاسين، فعاشت لوسيل مع أمها والزوج الجديد وأخيها في لوتون في أوكلاهوما، وهناك أدار كاسين دار رامزي للأوبرا، وتمكن من جلب العديد من المؤديين البارزين أمثال آنا بافلوفا وإيفا تانغواي، واستمتعت لوسيل الطفلة في مشاهدة مسرحيات الفودفيل الهزلية على مسرح زوج أمها، والذي يُزعم أنه بدأ بالاعتداء عليها جنسياً منذ أن بلغت الحادية عشرة من عمرها، واستمرت هذه الإساءة إلى أن أُرسلت إلى أكاديمية القديسة أغنيس، وهي مدرسة كاثوليكية للبنات، وقد أثر عدم استقرار أسرة لوسيل سلباً عليها، ولم تتقدم دراسياً أبعد من التعليم الابتدائي.

بدأ حلم كراوفورد بأن تصبح راقصة منذ الطفولة، ولكنها في محاولة للهرب من حصص البيانو ذات يوم للعب مع أصدقائها، قفزت من الشرفة الأمامية لمنزلها وجرحت قدمها بشدة يزجاجة حليب مكسورة، وكنتيجة لذلك، خضعت لثلاث عمليات جراحية لإصلاح الضرر، فلم تعد قادرة على ارتياد المدرسة الابتدائية ولا متابعة دروس الرقص طوال 18 شهر.

وبينما كانت العائلة تقيم في لوتون، اتهم زوج أم كراوفورد بالاختلاس، ورغم تبرئته في المحكمة، فإنه أُدرج على القائمة السوداء في لوتون، لذلك انتقلت العائلة إلى مدينة كانساس في ميسوري نحو عام 1916، بعد ذلك أرسل كاسين الكاثوليكي لوسيل إلى أكاديمية القديسة أغنيس، وبقيت هناك كطالبة عاملة عندما انفصلت والدتها عن زوجها، ولكنها قضت وقتاً أطول في العمل، وبشكل أساسي الطهي والتنظيف، من الدراسة، وبعد ذلك ارتادت أكاديمية روكينغهام، أيضاً كطالبة عاملة، وبدأت بالمواعدة في تلك الفترة، فكانت علاقتها الجدية الأولى مع عازف البوق راي ستيرلينغ، والذي يُشار إلي أنه شجعها على التقدم أكاديمياً.

في عام 1922، سجّلت في كلية ستيفينز في كولومبيا في ميسوري، ولكنها ارتادتها لعدة أشهر فقط قبل أن تدرك أنها غير جاهزة للدراسة في كلية، فانسحبت.

حياتها المهنية

بداياتها
بدأت كراوفورد بالرقص مستخدمة اسمها الحقيقي، لوسيل لوسير، في جوقات لمسرحيات ساخرة متنقلة، وقد لاحظها المنتج جيكوب شوبيرت وهي ترقص في ديترويت، فضمّها لجوقة في عرضه عام 1924، «أعين بريئة»، في مسرح وينتر غاردن في برودواي في مدينة نيويورك، حيث التقت كراوفورد بعازف الساكسفون جيمس ويلتون، ويُزعم أنهما تزوجها عام 1924، وعاشا سوية لعدة أشهر، لكن كراوفورد لم تذكر هذا الزواج في حياتها اللاحقة.

أرادت كراوفورد عملاً إضافياً، فتوجهت لوكيل دعاية مسارح لوز، وهو نيلز غرانلود، والذي أمّن لها وظيفة في عرض المغني هاري ريتشمان، ورتب لها إجراء اختبار تمثيل أرسله للمنتج هاري رابف في هوليوود، فأبلغ الأخير غرانلوند في 24 كانون الأول/ديسمبر عام 1924 أن ميترو-غولدوين-ماير قد عرضت على كراوفورد عقداً بسعر 27 دولار أسبوعياً، فأخبرها غرانلوند بذلك مباشرة، علماً أنها كانت قد عادت لبيت أمها في مدينة كانساس آنذاك، فاقترضت 400 دولار لتغطية نفقات السفر.

فأدت فيلمها الأول «سيدة الليل» باسمها الحقيقي عام 1925، كبديلة سينمائية لنورما شيرر، النجمة الأكثر شعبية لدى ميترو-غولدوين-ماير، وظهرت كذلك في كل من «الدائرة» و«سيدات جميلات» (كلاهما عام 1925) ببطولة الممثلة الكوميدية زاسو بيتس، وسرعان ما تبع ذلك دوران صغيران أيضاً في فيلمين صامتين عام 1925، هما «الشيء الوحيد» و«الأرملة المرحة».

أدرك رئيس قسم الدعاية في ميترو-غولدوين-ماير، بيت سميث، قدرة لوسيل على أن تصبح نجمة كبرى، ولكنه شعر بأن اسمها بدا مزيفاً، فنظم مسابقة أطلق عليها «سمِّ النجم» في موفي ويكلي ليتيح للقراء اختيار اسم لوسيل الجديد، فكان الخيار الأول هو «جوان أردن»، ولكن بعد اكتشاف مطالبة ممثلة أخرى بهذا الاسم، اختير لقب «كراوفورد» عوضاً عنه، وقد صرّحت لوسيل أنها كرهت الاسم ولكنها اعترفت أيضاً بأنها «أحبت الأمان» الذي ترافق معه.

ترويج الذات والنجاحات المبكرة
بعد تزايد إحباط كراوفورد من حجم وجودة الأدوار التي أُسندت لها، باشرت بحملة لترويج نفسها، فكما ذكرت كاتبة السيناريو لدى ميترو-غولدوين-ماير، فريدريكا ساغور ماس: «لم يقرر أحد أن يجعل من جوان كراوفورد نجمة، بل أصبحت نجمة لأنها قررت ذلك بنفسها»، إذ بدأت بحضور حفلات راقصة مساءً في فنادق محيطة بهوليوود، وفي أماكن الرقص على أرصفة الشاطئ، حيث اعتادت أن تفوز بمسابقات الرقص بتأديتها رقصتي الشارلستون والبلاك بوتوم.

فنجحت استراتيجيتها، واختارتها شركة ميترو-غولدوين-ماير لتمثل في الفيلم الذي حققت فيه انطباعها الأول لدى الجمهور، وهو إدموند غولدينز سالي، إيرين وماري (عام 1925)، ومنذ بدء مسيرتها المهنية، اعتبرت كراوفورد نورما شيرر خصمها المهني، إذ كانت شيرر متزوجة من مدير إنتاج الشركة المذكورة، إيرفينغ ثالبيرغ، وبالتالي كانت الخيار الأول في النصوص، وتمتعت بسلطة أكبر من النجوم الآخرين في اختيار الأفلام التي ستصنعها، ونُقل عن كراوفورد قولها: «كيف لي أن أتنافس مع نورما؟ إنها تضاجع رب العمل!»

في عام 1926، اختيرت كراوفورد كإحدى النجمات الفاتنات للرابطة الغربية لمروجي الصور المتحركة، إلى جانب ماري أستور، ودولوريس ديل ريو، وجانيت غينور، وفاي راي، وأخريات، وفي العام ذاته، أدت دورة البطولة في باريس بمشاركة تشارلز راي، وفي غضون بضع سنوات، أصبحت الأنثى الرومانسية الرئيسية الشريكة للعديد من أفضل نجوم ميترو-غولدوين-ماير الذكور، بمن فيهم رامون نوافرو، وجون غيلبيرت، وويليام هينز، وتيم ماكوي.

ظهرت كراوفورد في فيلم المجهول (عام 1927) من بطولة لون شاني، والذي لعب دور قاذف سكاكين كرنفالي دون يدين، بيمنا لعبت كراوفورد دور مساعدته اليافعة شبه العارية التي يأمل بأن يتزوجها، وقد صرّحت بأنها تعلمت المزيد عن التمثيل بمشاهدتها أداء شاني أكثر من أي شخص آخر طوال مسيرتها المهنية، فقالت: «أدركت حينها ولأول مرة الفرق بين الوقوف أمام الكاميرا والتمثيل»، وظهرت كذلك عام 1927 إلى جانب صديقها القريب، ويليام هينز، في حمى الربيع، والذي كان أول الأفلام الثلاثة التي صنعها هذا الثنائي معاً.

وفي عام 1928، لعبت كراوفورد دور البطولة أمام رامون نوفارو في عبوراً إلى سنغفورة، ولكن كان دورها كديانا ميدفورد في بناتنا الراقصات (عام 1928) هو الذي قذف بها إلى النجومية، إذ جعل منها هذا الدور رمزاً للأنوثة الحديثة على طراز عشرينيات القرن العشرين، منافسة بذلك كلارا باو.

مراجع

مواقع خارجية

أشخاص من بيبسيكو
أشخاص من سان أنطونيو
أصحاب أعمال أمريكيون في القرن 20
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل سويدي
أمريكيون من أصل فرنسي
ديمقراطيون من ولاية تكساس
ديمقراطيون من ولاية كاليفورنيا
ديمقراطيون من ولاية ميزوري
ديمقراطيون من ولاية نيويورك
راقصات أمريكيات
راقصون من ميزوري
سيدات أعمال أمريكيات في القرن 20
علماء مسيحية أمريكيون
كاتبات أمريكيات في القرن 20
كاتبات غير روائيات أمريكيات
كاتبات مذكرات أمريكيات
كاثوليك سابقون
كتاب غير روائيين أمريكيون في القرن 20
كتاب مذكرات أمريكيون
كتاب مذكرات أمريكيون في القرن 20
كتاب مذكرات في القرن 20
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 20
متعاقدو مترو غولدوين ماير
مدراء شركات أمريكية
مسيرات أعمال أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أفلام صامتة أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات إذاعة أمريكيات
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات حائزات على جائزة أوسكار لأفضل ممثلة
ممثلات من أصل أيرلندي
ممثلات من أصل بريطاني
ممثلات من أوكلاهوما
ممثلات من سان أنطونيو (تكساس)
ممثلات من كانساس سيتي (ميزوري)
ممثلون وممثلات من ولاية تكساس
مواليد 1904
مواليد عقد 1900
مواليد في سان أنطونيو (تكساس)
وفيات 1977
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات مرتبطة بالمرض في ولاية نيويورك
وفيات ناجمة عن الأمراض القلبية الوعائية في نيويورك

جوان كراوفورد


Književna republika časopis je za književnost Hrvatskog društva pisaca.

Povijest
Časopis Književna republika pokrenulo je 2003. Hrvatsko društvo pisaca nasljedujući zasade istoimena časopisa Miroslava Krleže, tj. koncepciju što ju je predstavljao časopis Republika u razdoblju od 1986. do 2002. godine kada joj je glavnim urednikom bio Velimir Visković. Visković je nastavio uređivati novopokrenutu Književnu republiku.

Povezani članci
 Književna republika
 Republika (časopis)

Izvori
Bilješke i literatura

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Književna republika , arhiv na stranicama Hrvatskog društva pisaca

Hrvatski književni časopisi

Književna republika (DHP)


Koraput (en oriya: କୋରାପୁଟ ଜିଲ୍ଲା) es un distrito de la India en el estado de Orissa. Código ISO: IN.OR.KO.

Comprende una superficie de 8534 km².

El centro administrativo es la ciudad de Koraput.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 1376934 habitantes, de los cuales 699 070 eran mujeres y 677 864 varones.

Patrimonio agrícola mundial
Koraput es un distrito tribal, más del 50% de la población forma parte de una de las más de 52 tribus de la zona. Los indicadores económicos son de los peores del mundo, con un índice de población por debajo de la pobreza de entre el 72 y el 83%. La mayoría de sus habitantes depende del bosque y de la agricultura de subsistencia. Sin embargo, se vive en un equilibrio perfecto con el medio ambiente, de forma que se han conseguido conservar hasta 79 especies endémicas, en un paisaje de entre 150 y 1.500 m de altitud, formado por llanuras, montañas, colinas, mesetas y valles, relativamente húmedo y donde el cultivo predominante es el arroz. Por esta razón, la zona forma parte de los Sistemas Importantes del Patrimonio Agrícola Mundial (SIPAM), designados por la FAO.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.
 Operation 2015: An Integrated Approach to Achieving UN MDG 1 in the Koraput Region of Odisha, FAO

Koraput

Distrito de Koraput


بيل ناي  ممثل إنجليزي من مواليد 12 ديسمبر 1949، حاصل عل جائزة بافتا مرتين وجائزة الغولدن غلوب مرة واحدة.

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
إنجليز من أصل أيرلندي
إنجليز من أصل إسكتلندي
حائزون على جائزة آني
حائزون على جائزة بافتا (أشخاص)
حائزون على جائزة غولدن غلوب
رواة كتب صوتية
مسرحيون إنجليز
ممثلو أداء صوتي إنجليز
ممثلو أفلام إنجليز
ممثلو ألعاب فيديو إنجليز
ممثلو تلفزيون إنجليز
ممثلو راديو ذكور إنجليز
ممثلون إنجليز في القرن 20
ممثلون إنجليز في القرن 21
ممثلون من سري
ممثلون وممثلات بريطانيون
مواليد 1949
مواليد في سري

بيل ناي


Os Jogos Islâmicos da Solidariedade de 2021 () foram a 5ª edição do evento, realizado de 9 a 18 de agosto de 2022 em Konya, Turquia, sob a égide da Federação Islâmica de Esportes de Solidariedade (ISSF). Foi a primeira vez na história que o evento foi organizado pelo Comitê Olímpico Turco.

Anteriormente programado para acontecer de 20 a 29 de agosto de 2021, o evento foi adiado para ser realizado de 10 a 19 de setembro de 2021 em julho de 2020 pela ISSF porque as datas originais coincidiam com os Jogos Olímpicos de Verão de 2020, que foram adiados devido a pandemia de COVID-19. Em maio de 2021, a ISSF adiou o evento para agosto de 2022 citando a situação de pandemia de COVID-19 nos países participantes.

Candidatura
Em 22/23 de dezembro de 2016, o Comitê Olímpico Turco apresentou sua candidatura para os Jogos Islâmicos da Solidariedade de 2021 durante uma Reunião de Coordenação com a Federação Islâmica de Esportes de Solidariedade realizada em Istambul, Turquia.

Em 13 de abril de 2017, Istambul foi premiada com o evento durante a 25ª reunião do Conselho Executivo da ISSF realizada em Baku, Azerbaijão. Em dezembro de 2019, a Turquia solicitou a mudança da cidade-sede de Istambul para Konya, o que foi posteriormente aprovado pela ISSF. O contrato da cidade-sede foi assinado em reunião no dia 19 de dezembro de 2019 em Ancara, na Turquia.

Locais de competição

Esportes
Em outubro de 2019, o Comitê Organizador em cooperação com a Federação Islâmica de Esportes de Solidariedade (ISSF) anunciou 24 disciplinas de 21 esportes a serem disputadas nesta edição dos Jogos Islâmicos da Solidariedade. Alguns esportes também incluíam suas contrapartes paralímpicas como atletismo, judô, natação e halterofilismo. Em março de 2022, o programa final foi anunciado com 22 disciplinas de 19 esportes, incluindo 4 paradesportos. Em relação ao programa dos 5 anos anteriores, os organizadores optaram por retirar 6 modalidades: polo aquático, saltos ornamentais, hóquei sobre a grama, tênis, wushu e zurkhaneh. Em seu lugar, eles optam por adicionar tiro com arco, bocha, esgrima e kickboxing. Nos eventos paralímpicos, o halterofilismo paralímpico e o judô para cegos foram descartados e em seus lugares foram adicionados o tênis de mesa paralímpico e o tiro com arco paralímpico. Ao longo destas provas, no tiro com arco foram incluídas 4 provas extra com a disciplina de Tiro com Arco Tradicional Turco.

Calendário
Os Jogos foram originalmente programados para acontecer de 20 a 29 de agosto de 2021 em Konya, Turquia. Em maio de 2020, a Federação Islâmica de Esportes de Solidariedade (ISSF), responsável pela direção e controle dos Jogos Islâmicos da Solidariedade, adiou os jogos, pois os Jogos Olímpicos de Verão de 2020 foram adiados para julho e agosto de 2021, devido a pandemia global de COVID-19.

Fonte:

Nações participantes
Era esperado que os 55 integrantes da Federação Islâmica de Esportes Solidários se apresentassem nos Jogos. Em maio de 2022, o Egito anunciou que não enviaria atletas. Em julho de 2022, o Iraque retirou-se da participação.

Abaixo está uma lista de todos os CONs participantes; o número de competidores por delegação é indicado entre parênteses.

Quadro de medalhas

Referências

2021
Islâmicos da Solidariedade
Islâmicos da Solidariedade
Eventos esportivos sediados na Turquia
Desporto na Turquia em 2022
Eventos desportivos adiados devido à pandemia de COVID-19


José María Velasco Maidana,  Director de cine, compositor, director, actor, pintor y bailarín. Es uno de los precursores del cine boliviano. Nació en Sucre, Bolivia el 4 de julio de 1896 y falleció el 2 de diciembre de 1989 en Huston, Estados Unidos.

Conocido por sus ballets y obras sinfónicas, algunos de los cuales abarcan temas nacionales/autóctonas" y también por sus películas.  Entró en la industria del cine "en el comienzo mismo de la producción boliviana de ficción".  Su primera película, La profecía del lago, se realizó en 1925, justo después de "Corazón Aymara", la primera película de ficción realizada en Bolivia por Pedro Sambarino en 1925. La profecía del lago cuenta la historia de amor contemporánea entre un aymara y la hija de un terrateniente.  La película fue censurada, debido a su "crítica social" y debido a los prejuicios sociales de la época respecto a las relaciones entre distintas clases sociales.

Velasco Maidana luego comenzó su propia compañía de producción, Urania Films. Sus dos siguientes películas, "Wara Wara" (1930) y "Hacia la Gloria"(1931) se realizaron y presentaron en formato cinematográfico y Wara Wara es la única película boliviana de la época del cine silente que sobrevive actualmente.  Velasco Maidana realizó también algunos cortometrajes documentales, "antes de regresar a la música".

Luego de su incursión en el cine, se dedicó exclusivamente a la música, y dejó a Bolivia para trabajar en el extranjero.  Entre sus ballets notables se puede citar "Amerindia" (1940).
 describe su interpretación de los indígenas bolivianos indígenas no sólo como una asimilación del espíritu de su tiempo, sino también como progresista para la época, poniendo de relieve la condición de los pueblos indígenas, denunciando el racismo, y planteando la cuestión de su papel en la sociedad.

En 1940,  Maidana, retorna a Bolivia de Alemania donde había estado el año anterior, y organiza la Orquesta Nacional de Conciertos con la que ese año estrenó su ballet Amerindia.  En torno al grupo de la Orquesta Nacional de Conciertos se constituiría luego la  Orquesta Sinfónica Nacional  de Bolivia, creada mediante Decreto Supremo Nro. 297 el 6 de abril de 1945.

Enlaces externos

 "Cine mudo y cine silenciado: la obra de Velasco Maidana" en www.cinemascine.net
 José María Velasco Maidana en www.cinelatinoamericano.org, portal del cine y el audiovisual latinoamericano y caribeño.

Referencias

Directores de cine de Bolivia
Chuquisaqueños

José María Velasco Maidana


Tihomil Beritić (Herceg-Novi, 24. lipnja 1919. – Zagreb, 6. travnja 1999.), hrvatski liječnik internist i toksikolog, specijalist medicine rada, akademik HAZU

Životopis
Rođen u Herceg Novome. Medicinu studirao u Zagrebu. Diplomirao 1943. godine. Specijalizirao medicinu rada u inozemstvu i internu medicinu u Hrvatskoj u Zagrebu. U Zagrebu je 36 godina od 1949. vodio Odjel za profesionalne bolesti Instituta za medicinska istraživanja i medicinu rada. Osnovao Centar za kontrolu otrovanja. Predavao na Medicinskom fakultetu u Zagrebu kao redoviti profesor. Glavni urednik Arhiva za higijenu rada (danas Arhiv za higijenu rada i toksikologiju ) od 1969. do 1973. godine.

Bavio se toksikologijom teških metala, posebno hematološkim promjenama.  Na toj temi je doktorirao 1979. na Medicinskom fakultetu u Zagrebu s tezom o olovnoj neuropatiji.  Dokazao je da je olovna neuropatija bolest motornih neurona.

Priznanja
Redovni član HAZU. Godine 1988. dobio Nagradu za životno djelo.
U nakladničkom nizu HAZU Spomenica preminulim akademicima u sv. 93 iz 2000. godine prikazan je dr. Tihomil Beritić. Izdanje je uredio Dragan Dekaris.

Godine 1994. proglašen Pravednikom među narodima. Tihomil je ratnih godina bio student medicine. On i njegova mati Đina (Zina)-Gertruda skrivali su židovsko dijete, Dinu Büchler, kći svoje prijateljice. Beritić ju je prihvatio kao svoju mlađu sestru. Dina je poslije rata i odlaska u Izrael k obitelji zadržala kontakt sa svojim spasiteljima.

Izabrana djela
 Patologija rada : profesionalne bolesti u rudarstvu, industriji i poljoprivredi , 1965.  (suautori M. Šarić, D. Majić-Prpić)
 Profesionalne bolesti , 1981.
 Toksikologija ugljikovodika, 1988.
 Mikotoksini i "Žuta kiša", 1989.
 Urgentna medicina: prethospitalni postupak, 1995.

Izabrani prijevodi
 Akutne intoksikacije : terapijski savjeti za kućnog liječnika i kliničara , 1979.
 Pogled u čudesni živi svijet : zlatna knjiga biologije (preveli Dunja Beritić i Tihomil Beritić)

Izvori

Vanjske poveznice
DiZbi.HAZU
WorldCat
Google Knjige
Hrvatska znanstvena bibliografija

Hrvatski internisti
Akademici HAZU
Toksikologija
Hrvatski pravednici među narodima
Životopisi, Zagreb
Životopisi, Herceg Novi

Tihomil Beritić


Philadelphia Gay News  PGN) lezbijske su, homoseksualne, biseksualne i transrodne (LGBT) novine na području Philadelphije. Publikaciju je 1976. osnovao Mark Segal kojeg je nadahnuo aktivist Frank Kameny kad su se upoznali 1970.

PGN je najstarija LGBT publikacija osnovana kao tjednik u Sjedinjenim Državama i najveća je LGBT publikacija na Istočnoj obali s 25.000 čitatelja tjedno. PGN je član Nacionalnog gay novinskog ceha.

Misija
Misija Philadelphia Gay News je služiti kao forum za raspravu o LGBT zajednici i djelovati kao platforma za komuniciranje LGBT problema s glavnim medijima. U intervjuu s Julijom Klein, pokretač časopisa Mark Segal je izjavio:

Povijest
1976. - Mark Segal osnovao je PGN 3. siječnja kao mjesečnu publikaciju.

1993. - Magazin Philadelphia dodjeljuje izdavaču PGN-a Marku Segalu nagradu "Best of Philadelphia".

2016. - Hillary Clinton piše članak za PGN, što je prvi put da predsjednički kandidat glavne stranke piše članak za LGBT novine.

2020. - U ožujku je PGN odobren za prigodni znak Povijesne i muzejske komisije Pennsylvanije. Natpis će glasiti: "Prvi put objavljeni 1976. godine, ovaj rani list LGBTQ zajednice bio je mjesto za intrakomunikaciju kad je bilo malo drugih na raspolaganju. Služio je kao sredstvo za izgradnju zajednice u vrijeme dok se LGBTQ pokret za prava još uvijek formirao. Na izbijanju epidemije HIV/AIDS-a postala je spasonosni izvor za zajednicu u potrebi. Danas je to najnagrađivanija LGBTQ publikacija u zemlji."

Cirkulacija
Philadelphia Gay News distribuiraju se besplatno i mogu se podići u prodajnim kutijama diljem Šireg pordručja Philadelphije, Istočne Pensilvanije, Južnog New Jerseyja i Delawarea.

Prodajni automati
Philadelphia Gay News primila je svoju seriju od oko 30 prodajnih kutija 1976. godine. Besplatno ih je osigurao Philadelphia Evening Bulletin, koji je umirovio staru flotu. Dugogodišnji direktor distribucije PGN-a, Don Pignolet, odveo ih je u Earl Shibe Auto na bojanje. Trgovina je bila spremna donirati boju za kutije, ali samo jednu boju: svježi orah ili RAL-0007.

"Nitko drugi nije imao tu boju", rekao je Pignolet, "i to se činilo tako gay."

Pignolet i njegov otac pričvrstili su mehanizme s novčićima na kutije, u početku naplaćujući 50 centi po izdanju. Danas su novine besplatne. Tijekom godina kutije su se koristile kao kante za smeće i vandalizirale naljepnicama i grafitima. Ljudi su zalijepili kutije i na njih ispisali homofobne grafite, poput "Gay=Got AIDS Yet?" (Imaš li već AIDS?) U nekoliko navrata kutije su minirane domaćim bombama koje su se sastojale od vatrometa M-80.

Izvori

Vanjske poveznice
Philadelphia Gay News Online

Časopisi
Pokret za prava LGBT osoba u SAD-u
LGBT mediji
Pennsylvania

Philadelphia Gay News


Marc Recasens Llobet né le 13 septembre 1999, est un joueur de hockey sur gazon. Il évolue au poste de défenseur au poste de défenseur au Club Egara et avec l'équipe nationale espagnole.

Il a participé aux Jeux olympiques d'été de 2020.

Carrière

Championnat d'Europe
 Top 8 : 2021

Jeux olympiques
 Top 8 : 2020

Références

Liens externes

Joueur espagnol de hockey sur gazon
Naissance en septembre 1999
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020

Marc Recasens


Perilla frutescens var. crispa, also known by its Japanese name shiso, is a cultigen of Perilla frutescens, a herb in the mint family Lamiaceae. It is native to the mountainous regions of China and India, but is now found worldwide. The plant occurs in several forms, as defined by the characteristics of their leaves, including red, green, bicolor, and ruffled. Shiso is perennial and may be cultivated as an annual in temperate climates. Different parts of the plant are used in East Asian and Southeast Asian cuisine.

Names
The herb is known in Chinese as zǐsū ( "purple perilla"), which is the origin of the Japanese name shiso () and the Vietnamese name . It is also called huíhuísū ( "Muslim perilla") in Chinese. In Korean, it is known as soyeop (). In ancient Japan, it was called inue ("pseudo-perilla"), though this name is no longer used.

In English, it is sometimes called the "beefsteak plant", because purple-leaf varieties resemble the blood-red color of meat. Other common names include "perilla mint", "Chinese basil", and "wild basil". The alias "wild coleus" or "summer coleus" probably describe ornamental varieties. Red-leaf varieties are sometimes called "purple mint". In the Ozarks, it is called "rattlesnake weed", because the sound the dried stalks make when disturbed along a footpath is similar to a rattlesnake's rattle. The Japanese name shiso became part of the English lexicon in the 1990s, owing to the growing popularity of sushi.

The plant is sometimes referred to by its genus name, Perilla, but this is ambiguous as perilla could also refer to a different cultigen (Perilla frutescens var. frutescens). To avoid confusion, Perilla frutescens var. frutescens is called egoma ("perilla sesame") in Japan and deulkkae ("wild sesame") in Korea.

When red-leaf shiso was introduced into the West in the 1850s, it was given the scientific name Perilla nankinensis, after the city of Nanking. This name is now less common than Perilla frutescens.

Origins and distribution
It is suggested that the native origins of the plant are mountainous regions of India and China, although other sources point to Southeast Asia.

History
Perilla frutescens was cultivated in ancient China. One of the early mentions comes from the Supplementary Records of Renowned Physicians ( Míng Yī Bié Lù), written around 500 AD, where it is listed as su (), and some of its uses are described. The plant was introduced into Japan around the eighth to ninth centuries.

Red shiso became available to gardening enthusiasts in England around 1855. By 1862, the English were reporting overuse of this plant, and proposing Coleus vershaeffeltii or Amaranthus melancholicus var. ruber made available by J.G. Veitch as an alternative. It was introduced later in the United States, perhaps in the 1860s. Today, it is considered a weed or invasive species.

Description
Shiso grows to  tall. It has broad ovate leaves with pointy ends and serrated margins, arranged oppositely with long leafstalks. Shiso seeds are about 1mm in size, and are smaller and harder compared to other perilla varieties. Seeds weigh about 1.5 g per 1000 seeds.
The plants are not frost hardy. In USDA zones 11 and above, they grow as perennials.

Varieties
Several forms of shiso exist. They are defined by the color and morphology of the leaves, though coloring is also found on the stalk and flower buds. Redness in shiso is caused by shisonin, an anthocyanin pigment found in perilla. Ruffled red shiso was the first form examined by Western botanists, and Carl Peter Thunberg named it P. crispa (meaning "wavy" or "curly"). That Latin name crispa was later retained when shiso was reclassified as a cultigen.

 Red shiso (f. purpurea) Leaves red on both sides, flat surface. Often called simply "shiso".
 Ruffled red shiso (f. crispa) Leaves red on both sides, ruffled surface.
 Green shiso (f. viridis) Leaves green on both sides, flat surface.
 Ruffled green shiso (f. viridi-crispa) Leaves green on both sides, ruffled surface. Cultivar.
 Bicolor shiso (f. discolor) Leaves green on top side, red on back side, flat surface. Cultivar.
 Variegated shiso (f. rosea) Leaves a mix of green and red on both sides, flat surface.

Culinary use
Cultivated shiso is eaten in many East Asian and Southeast Asian countries. Wild, weedy shiso are not suitable for eating, as they do not have the characteristic shiso fragrance, and are high in perilla ketone, which is potentially toxic.

East Asia

Japan

Shiso (紫蘇) is extensively used in Japanese cuisine. Red, green, and bicolor varieties are used for different purposes.

Red shiso is called akajiso (赤紫蘇). It is used in the making of umeboshi (pickled plums) to give the plums a red color. The leaves turns bright red when steeped in umezu, the vinegary brine that results as a byproduct of pickling plums. It can also be combined with umezu to make certain types of sushi. In the summer, it is used to make a sweet, red juice. In Kyoto, red shiso and its seeds are used to make shibazuke, a type of fermented eggplant.

Red leaves are dried and pulverized into flakes, then mixed with salt to make a seasoning called yukari. The word yukari is an ancient term for the color purple, and was first used by Mishima Foods Co. to describe their shiso product, though the word is now used to refer to shiso salt in general. Red shiso leaf flakes are a common ingredient in furikake seasonings, meant to be sprinkled over rice or mixed into onigiri (rice balls).

Green shiso is called aojiso (青紫蘇) or ōba (大葉 "big leaf"). It is used to garnish noodle dishes like hiyamugi or sōmen, meat dishes like sashimi, tataki and namerō, and tofu dishes like hiyayakko. Whitebait (shirasu) sashimi is often garnished with green shiso. Whole leaves are also used as receptacles to hold wasabi, or tsuma (garnishes). Leaves can also be battered on one side and fried to make tempura, and are served with other fried items. Chopped leaves are used to flavor any number of fillings or batter to be cooked, for use in warm dishes. In Japan, pasta is sometimes topped with dried or freshly chopped shiso leaves, which is often combined with raw tarako (pollock roe). Originally, green shiso was used in place of basil, and has even been used in pizza toppings. In the summer of 2009, Pepsi Japan released a seasonal flavored beverage, the green colored Pepsi Shiso.

Shiso seed pods (fruits) are called shiso no mi, and are salted and preserved like a spice. They can be combined with fine slivers of daikon (radish) to make a simple salad. Oil pressed from the seeds was once used for deep-frying.

Shiso sprouts, buds and cotyledons are all called mejiso (芽紫蘇), and used as garnish. Red sprouts are called murame, and green sprouts are called aome. Although not often served in restaurants, mejiso are used as microgreens.

Shiso flowers are called hojiso (穂紫蘇), and used as garnish for sashimi. They are intended to be scraped off the stalk with chopsticks, and added as flavoring to the soy sauce dip. The flowers can also be pickled.

Korea
In Korea, shiso is called soyeop () or chajogi (). It is less popular than the related cultigen, P. frutescens (deulkkae). Soyeop is commonly seen as a wild plant, and the leaves are occasionally used as a ssam vegetable. Red leaves are sometimes pickled in soy sauce or soybean paste as a jangajji, or deep-fried as bugak with a thin coat of rice-flour batter.

China
Chinese cuisine also utilizes shiso, named zi su (紫苏), bai su (白苏), or huihui su (回回苏) in Chinese. It is sometimes used as a decorative ingredient, and is sometimes eaten to reduce grease (as with barbecue). It is common practice to accompany fish and crab dishes with zisu, as it is believed that zisu leaves can offset the toxins in seafood.

Southeast Asia

Laos
In Laos, red shiso leaves are called pak maengda (ຜັກແມງດາ). They are used to add fragrance to khao poon (ເຂົ້າປຸ້ນ), a rice vermicelli dish that is similar to the Vietnamese bún.

Vietnam
In Vietnam, shiso is called tía tô. Compared to Japanese shiso, it has slightly smaller leaves but a much stronger aromatic flavor. Vietnamese tía tô are often bicolored, with leaves that are red on the backside.

Tía tô leaves are used in Vietnamese cuisine for salads, soups, or stir-fried dishes. The strong flavors are perfect for cooking seafoods such as shrimp and fish dishes. They are eaten as a garnish with  (rice vermicelli). Leaves are also pickled.

Biochemistry
Shiso's distinctive flavor comes from perillaldehyde, which is found only in low concentrations in other perilla varieties, including Perilla frutescens. The oxime of perillaldehyde, perillartine, is about 2,000 times sweeter than sucrose. However, perillartine has a bitter aftertaste and is not soluble in water, and is only used in Japan as an artificial sweetener to sweeten tobacco.

Wild shiso is rich in perilla ketone, which is a potent lung toxin to some livestock. When consumed by cattle and horses, it causes pulmonary edema, leading to a condition sometimes called perilla mint toxicosis. Effects on humans remain to be studied.

The plant produces the natural product perilloxin, which is built around a 3-benzoxepin moiety. Like aspirin, perilloxin inhibits the enzyme cyclooxygenase with an IC50 of 23.2 μM.

Other chemotypes include eschscholzia ketone, perillene, and the phenylpropanoids myristicin, dillapiole, elemicin, citral, and a type rich in rosefuran.

Shiso contains only about 25.2–25.7% lipid, but still contains a comparable 60% ratio of ALA. Aromatic essential oils present are limonene, caryophyllene, and farnesene.

Bactericidal and preservative effects of shiso, due to the presence of terpenes such as perilla alcohol, have been noted.

Cultivation

In temperate climates, the plant is self-sowing, but the seeds are not viable after long storage, and germination rates are low after a year.

Japan

The bar graph shows the trend in total production of shiso in Japan, as given by the Ministry of Agriculture, Forestry and Fisheries

The biggest producer of shiso for the food market is Aichi Prefecture, boasting 3,852 tons, or 37.0% of national production (2008 data). Data for greenhouse production, which is a better indicator of crop yield, gives 3,528 tons for Aichi Prefecture, or 56% share of national production. The difference in percentage is an indicator that in Aichi, the leaves are 90% greenhouse produced, whereas nationwide the ratio is 60:40 in favor of indoors over open fields.  In Aichi Prefecture, the city of Toyohashi produces the most shiso in Japan. They are followed in ranking by Namegata, Ibaraki.

There seems to be a growth spurt for shiso crops grown for industrial use. The data shows the following trend for crops targeted for oil and perfumery.

History
Green shiso was not industrially grown until the 1960s. Production volume remained negligible until 1976. Several accounts exist regarding the beginnings of shiso production.

According to one anecdote, in 1961, a food co-operative from Shizuoka specializing in tsuma (garnishes) began shipping green shiso to the Osaka market, where it grew so popular the name ōba (大葉 "big leaf") became the trade name for bunches of picked green leaves.

Another account places the start of green shiso production origin in the city of Toyohashi, the foremost ōba producer in the country. It claims that the Toyohashi Greenhouse Horticultural Agricultural Cooperative experimented with planting green shiso around 1955, and started merchandising the leaves as ōba around 1962. In 1963 they organized "cooperative sorting and sales" of the crop, and achieved year-round production around 1970.

In the 1970s refrigerated storage and transport became available, bringing fresh produce and seafood to areas away from farms or seaports. Foods like sashimi became daily fare, and so too did sashimi garnishes like green shiso.

The word ōba was originally a trade name and was not listed in the popular dictionary Shin Meikai Kokugo Jiten as "green shiso" until its 5th edition (1997).

See also

 Tantakatan

References

Notes

Works cited

(Herb books)

(Cookbooks)

(Nutrition and chemistry)

, pp. 26–7

(Japanese dictionaries)

(Japanese misc. sites)
: right navbar "9 農業(野菜)"

(Ministry statistics)
. It gives to ink to H12 (FY2000), H14 (FY2002),  H16 (FY2004), H18 (FY2006), H20 (FY2008) figures. They are not direct links to Excel sheets, but jump to TOC pages at e-stat.go.jp site.  The latest available is TOC for The FY2008(年次) Regional Specialty Vegetable Production Status Study,  published 11/26/2010.  Under  Category 3-1 Vegetables by crop and prefecture: acreage, harvest yield, etc. (野菜の品目別、都道府県別生産状況 作物面積収穫量等), find 10th crop shiso (しそ), and click Excel button to open p008-20-014.xls.  Under Category 3–2, you can also retrieve Vegetable by crop and prefecture: major cutivars at major-producing municipalities (野菜の品目別、都道府県別生産状況 主要品種主要市町村 ).
 . for data (h001-21-071.xls).
. Links to H14 (FY2000) - H19 (FY2007) biannual figures, not direct link to Excel but jump to TOC pages at e-stat.go.jp site.  The latest available is TOC for The FY2007(年次) Specialty Vegetable Production Realized Study,  published 3/23/2010.  Locate 1-1-10  is Shiso (しそ), where heading reads " Industrial crop sown acreage and production"  (工芸作物の作付面積及び生産量, and click Excel button to open p003-19-010.xls.

  pdf (in Japanese except abstract)

Herbs
Japanese condiments
Vietnamese cuisine
Lamiaceae

Shiso


An Melica teneriffae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel ngan Christ. An Melica teneriffae in nahilalakip ha genus nga Melica, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Melica

Melica teneriffae


طاهر بن الحسين اسمه طاهر بن الحسين بن زريق ماهان الخزاعي ولد سنة 159هـ وهو أشهر قائد في قوات الخليفة العباسي المأمون وكان يعرف بذي اليمينين وقال فيه الشاعر:

و قد سيّره لمحاربة أخيه الأمين من خراسان لما خلع بيعته فتقدم طاهر إلى بغداد بعد كسر جيش الخليفة بالري وأخذ ما في طريقه من البلاد وحاصر بغداد وقتل الأمين سنه 198 هـ وحمل رأسه إلى خراسان وعقد للمأمون على الخلافة فكان المأمون يرعاه لمناصحته وخدمته وقد قام المأمون بتوليته على خراسان سنه 205 هـ وأسس هناك الدولة الطاهرية وتوفي في 207 هـ.

وكان المأمون أكبر من الأمين ويرى نفسه أجدر بالخلافة من أخيه لذا فلقد عمل المأمون على ترسيخ أقدامه في خراسان واستعان على ذلك بشخصيات قوية أمثال الفضل بن سهل وكان داهية ذا فطنة وفراسة عظيمة فاكتشف مهارة طاهر بن الحسين وتفرّس فيه النباهة وعلو الهمة فلما قام المأمون بدعوة الناس لبيعته وخلع الأمين عين طاهراً قائداً على جيوش خراسان بناء على نصحية الفضل بن سهل المسيطر الحقيقي على مقاليد الأمور والمحرك لها.

بدأت شهرة طاهر بن الحسين عندما استطاع بفضل مهارته الحربية أن ينتصر على الجيوش الضخمة التي أرسلها الأمين لتأديب المأمون رغم أن جيش طاهر كان أربعة آلاف فقط في حين أن جيوش الأمين كانت عشرات الآلاف وكان طاهر بن الحسين ذا همة عالية وعزيمة لا تلين وواجه مواقف عصيبة خرج منها بذكائه وحزمه منها أن الأمين قد استطاع أن يستميل قادة جيشه بالمال حتى انحاز معظمهم للأمين ولكن هذا لم يفت في عضد طاهر ودخل الحرب معه وانتصر بجنوده القليلة ثم استمال هؤلاء القادة بالرغبة والرهبة حتى عادوا إليه فرد على الأمين بنفس كيده واستطاع طاهر أن يستولي للمأمون على كثير من المدن والبلاد التابعة للأمين فاستولى على الأهواز وواسط والري والمدائن واقترب من العراق وضرب عليها الحصار الشديد وأصرَّ الأمين على مواصلة القتال حتى أخذ الأمين فقتله وذلك سنة 198هـ وأخذ طاهر بن الحسين القضيب والبردة وخاتم الخلافة وأرسل بهم للمأمون.

أمر المأمون طاهرا أن يلتقي معه ببغداد فأكرمه وولاه بلاد الجزيرة والسواد وجانبي بغداد واعترف المأمون بفضل طاهر فقال عنه 'ما حابى طاهر في جميع ما كان فيه أحداً ولا مال لأحد ولا داهن ولا وهن ولا وني ولا قصر في شيء وفعل في جميع ما ركن إليه ووثق به فيه أكثر مما ظن به وأمله وأنه لا يعرف أحداً من نصحاء الخلفاء وكفاتهم فيمن سلف عصره ومن بقي في أيام دولته على مثل طريقته ومناصحته وغنائه وإجزائه' وحلف المأمون على ذلك عدة مرات مؤكداً ما يقول.

في سنة 205هـ دخل طاهر ذات يوم على المأمون فلما رآه المأمون بكى فحاول طاهر أن يعرف سبب بكائه فلم يخبره المأمون فاحتال طاهر على أحد خدم المأمون حتى عرف أن سبب بكائه هو تذكر المأمون ما جرى لأخيه الأمين من قتل على يد طاهر بن الحسين فخاف طاهر من ذلك وقابل وزير المأمون وطلب منه إقناع المأمون بتوليته على خراسان التي كان بها اضطرابات في هذا الوقت وكان المأمون متوجساً من طاهر أن يذهب لخراسان لأنها بلده ومولده بها فخاف أن يستقل بخراسان فولّاه عليها وجعل عليه عينا تنقل أخبار طاهر يوماً بيوم وتولّى طاهر خراسان فضبطها بقوته وحزمه وبصفحه عن المخطئ وكرمه الشهير فقد كان كثير الصدقة في منتهى الكرم واستمر طاهر في عمله حتى سنة 207هـ وفي يوم الجمعة 24 جمادى الآخرة خطب الجمعة ولم يدع في خطبته للمأمون كما هي العادة وقطع الخطبة بمثابة إعلان العصيان والخلاف لقد قطع الدعاء للخليفه العباسي في الخطبة وبهذا فهو يعلن عن خروجه عن الدولة العباسية فقامت العين بنقل ذلك الخبر للمأمون وفي نفس اليوم أصبح طاهر ميتاً في فراشه ولما وصل الخبر للمأمون قبل يديه ظهراً لوجه ثم قال 'الحمد لله الذي خدمه وأضرنا' واختلف الناس في سبب وفاته فقال البعض إن المأمون قد سمّه عن طريق أحد خدامه خوفاً من خروج طاهر عليه واعتذر هؤلاء للمأمون أن الخروج على الخليفة يبيح دم الخارج وقال البعض الآخر إنه مات بالحمى والله أعلم بالحقيقة وتولّى من بعده طلحة والعجيب في الأمر أنه تولّى بأمر من الخليفة العباسي المأمون وظل الطاهريون يحكمون خراسان ولكن يتبعون الدولة العباسية تبعية اسمية ولكن كانت الدولة العباسية في بعض الأحيان تطلب المساندة والمساعدة من الدولة الطاهرية للتصدّي لبعض الثورات التي كانت تقوم ضدها ومن أشهر هذه الفتن والثورات الثورة التي قام بها نصر بن شبث في شمال حلب في 209هـ وتصدّى لها عبد الله بن طاهر وعاد بنصر بن شبث أسيراً وأيضا اشترك عبد الله في إخماد ثورة حدثت ضد الخليفة المعتصم في طبرساتان وظلَّ الطاهريون على ولائهم للعباسين إلى أن انتهت الدولة الطاهرية وقامت على أنقاضها دولة جديدة وهي الدولة الصفارية.

مراجع

حكام في القرن 9
ولاة خراسان الطاهريون
الفتنة الرابعة
أشخاص من الدولة العباسية في القرن 9
أشخاص من نيسابور
إيرانيون في القرن 8
إيرانيون في القرن 9
جنرالات إيرانيون
حكام في آسيا في القرن 9
دهقان
فرس
قادة عسكريون عباسيون
مواليد 139 هـ
مواليد 159 هـ
مواليد 775
مواليد عقد 770
مواليد في هراة
وفيات 207 هـ
وفيات 822
وفيات في مرو الشاهجان
ولاة الموصل العباسيون
ولاة خراسان العباسيون

طاهر بن الحسين


Le 750 Naval Air Squadron ou 750 NAS est un escadron de formation du Fleet Air Arm de la Royal Navy. Il est basé à la Royal Naval Air Station Culdrose (RNAS Culdrose) en Cornouailles. L'escadron a été formé en 1939, dissout en 1954 et reformé en 1952.

Origine
Le 750 NAS provient de la création du Royal Navy Observer School né de la HM Naval Seaplane Training School du  à la suite d'une série de changements d'identité et d'unité mère. De 1918 à 1939, la Royal Air Force était responsable de l'aéronautique navale, y compris la formation et la fourniture d'équipages à la Royal Navy.

Avec le retour de l'aviation navale dans la Royal Navy le , l'école d'observateur aérien a été créée en tant que 750 Naval Air Squadron. Pendant la Seconde Guerre mondiale, l'escadron s'est déplacé à Trinidad pour continuer à former le personnel navigant.

Il a été temporairement dissout en octobre 1945. L'escadron s'est reformé en 1952 et est actuellement basé au RNAS Culdrose, où il forme environ 30 observateurs de la Royal Navy chaque année.

Actuellement
Le 750 NAS est chargé de fournir une formation de base au vol aux observateurs de la Fleet Air Arm. Après avoir suivi une formation initiale au Britannia Royal Naval College, les officiers stagiaires du personnel navigant se joignent pour une période de formation de sept mois dans tous les aspects de la navigation aéroportée, du pilotage et d'autres compétences tactiques.

À la fin de la formation en vol, les observateurs servent dans les hélicoptères Wildcat HMA2 ou Merlin HM2. Ces avions aident à élargir les yeux et les oreilles de la flotte en mer et font partie intégrante des capacités d'observation en surface et de lutte anti-sous-marine.
L'escadron exploite quatre Beechcreft Avenger T1 appartenant à des entreprises commerciales mais immatriculés à l'armée, employant un mélange de personnel militaire et civil pour accomplir la tâche d'instruction. En plus de former des observateurs de la Fleet Air Arm, il forme également des officiers des systèmes d'armes et des opérateurs de systèmes d'armes de la Royal Air Force.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Fleet Air Arm
 Histoire de la Royal Navy

Unité ou formation militaire créée en 1939
Escadron aéronaval de la Royal Navy

750 Naval Air Squadron


The 2003 Liberal Party of Canada leadership election ended on November 14, 2003, electing former Finance Minister Paul Martin as the party's new leader, replacing outgoing Prime Minister Jean Chrétien.

Stakes for the race were high as the winner would go on to become prime minister, in addition to leading a party that was high in the polls without a significant challenger.

Paul Martin spent the entire race as the front runner, as his supporters had secured a lock on the party executives of the federal and most provincial sections of the party. Because of Martin's apparent strength, several prominent candidates, such as Allan Rock, and Brian Tobin, did not go beyond the formative stages.

Martin's only serious challengers were John Manley and Sheila Copps, the former of whom withdrew before delegate selection began. Martin easily captured the leadership with 93.8% of the delegates.

The party would be beset by significant infighting afterwards, as he and his supporters moved to remove Chrétien supporters from cabinet and even from Parliament. Martin's initial tactics to secure the leadership were generally seen, in retrospect, as weakening his eventual tenure as prime minister.

Timeline

2002
June 2 - Paul Martin resigns as Finance Minister of Canada. John Manley is named to replace him.
August 21 - Prime Minister Jean Chrétien tells Canadians he will step down in February 2004.

2003
February 13 - Sheila Copps announces she is going to run for leadership.
March 7 - Martin announces he is going to run for leadership.
March 17 - Manley announces he is going to run for leadership.
July 22 - Manley drops out of the race.
September 21 - Paul Martin's victory becomes a certainty when he secures 92% of the party delegates from across the country.
November 14 - Martin officially becomes leader of the Liberal Party of Canada winning 3,242 of 3,455 votes against Copps.
November 28 - Manley announces his retirement from politics.
December 12 - Martin is sworn in as Canada's prime minister, along with his cabinet.

Candidates

Sheila Copps

Background
Sheila Copps, 50, had been MP for Hamilton East, Ontario, since 1984. At the time of the leadership election, she was Minister of Canadian Heritage, since 1996. Previously, Copps had been Deputy Prime Minister (1993–1996, 1996–1997), Minister of the Environment (1993–1996), Minister of the Multiculturalism and Citizenship (1996), Minister of the Communications (1996), and Minister of Amateur Sport (1996–1999). Copps was a candidate during the 1990 leadership election, finishing in third.
Date campaign launched:  February 13, 2003

Paul Martin

Background
Paul Martin, 65, had been MP for LaSalle—Émard, Quebec since 1988. From 1993 to 2002, he was Minister of Finance. Martin had previously stood for the leadership in the 1990 leadership election, finishing second. The combination of his leadership ambitions and Jean Chrétien's slim win during the 1997 election led to a period of infighting within the party, resulting in Martin leaving cabinet in June 2002, and Chrétien, in the face of a leadership review, announcing his intention to step down February 2004.
Date campaign launched:  March 7, 2003

Withdrawn candidates

John Manley

Background
John Manley, 53, had been MP for Ottawa South, Ontario since 1988. At the time of his candidacy, he was the incumbent Deputy Prime Minister and Minister of Finance, both since 2002. Previously, Manley had been Minister of Industry, Science and Technology (1993–1995), Minister of Consumer and Corporate Affairs (1993–1995), Minister of Industry (1995–2000) and Minister of Foreign Affairs (2000–2002).Manley withdrew from the race on July 22, 2003 and endorsed Martin.
Date campaign launched:  March 17, 2003
Date campaign ended:  July 22, 2003

Endorsements

Declined to run
Don Boudria, MP for Glengarry—Prescott—Russell and Leader of the Government in the House of Commons
Martin Cauchon, MP for Outremont and Minister of Justice and Attorney General
Herb Dhaliwal, MP for Vancouver South—Burnaby and Minister of Natural Resources
Frank McKenna, former Premier of New Brunswick
Anne McLellan, MP for Edmonton Centre and Minister of Health
Dennis Mills, MP for Toronto—Danforth
Maria Minna, MP for Beaches—East York
Pierre Pettigrew, MP for Papineau—Saint-Denis and Minister for International Trade
Allan Rock, MP for Etobicoke Centre and Minister of Industry
Brian Tobin, former Premier of Newfoundland

Results

Notes

References

External links
 CBC report from the Convention, Video

2003
2003 elections in Canada
Liberal Party of Canada leadership election


Esposa de Aluguel é um filme brasileiro de comédia romântica escrito por Luanna Guimarães e com direção de Cris D'Amato. É estrelado por Caio Castro, Thati Lopes, Patrícya Travassos, Mariana Xavier e Polliana Aleixo. O filme foi lançado em 11 de outubro de 2022 na Netflix.

Premissa
O jovem Luiz é um solteirão que estabeleceu regras sobre suas relações com as mulheres e a principal delas é não se comprometer; de fato, depois de três meses, ele corta categoricamente suas relações, temendo que elas possam se transformar em algo sério. No entanto, para cumprir os desejos de sua mãe prestes a morrer e evitar a sua exclusão do testamento, ele decide contratar uma atriz que terá que fingir ser sua namorada.

Elenco

Produção
Em 26 de abril de 2021, foi anunciado que Caio Castro e Thati Lopes iriam estrelar uma comédia romântica produzida para a Netflix. Em outubro do mesmo ano, foi iniciada a produção do filme, com locações em São Paulo.

Lançamento
O filme foi lançado na Netflix em 11 de outubro de 2022.

Ligações externas

Filmes do Brasil de 2022
Filmes em língua portuguesa
Filmes de comédia romântica do Brasil
Filmes de comédia romântica da década de 2020

Esposa de Aluguel


Yıldız Savaşları: Bölüm III - Sith'in İntikamı, Yıldız Savaşları serisine ait 2005 yılı yapımı bir bilimkurgu filmi. Senaristi ve yönetmeni George Lucas'dır. Film yapım sırasına göre serinin altıncı filmidir. Fakat hikâyenin kronolojik sıralamasına göre üçüncü filmidir.

Film 19 Mayıs 2005 tarihinde vizyona çıkmıştır. Revenge of the Sith 115 ülkede gösterilmiştir. Film 850 million $ gelir elde etmiş ve 2005 yılında Harry Potter and the Goblet of Fireın ardından en yüksek hasılata ulaşan ikinci film olmuştur.. Film açılış gününde Kuzey Amerika'da 2900 sinemada gösterilmiş ve 16.5 million $ hasılata ulaşmıştır. Toplamda açılış gününde 50 milyon $ elde etmiştir. Ertesi yıl Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest açılış gününde  55.5 million $ gelir elde etmiş ve rekoru kırmıştır.

Film eleştirilerinin bulunduğu Rotten Tomatoes isimli internet sitesinde yapılan  247 yorumdan %80'i filmi olumlu yönde değerlendirmiştir. Bu oran ikinci üçlemenin filmleri arasında en yüksek orandır. İkinci üçlemenini ilk filmi The Phantom Menace  %63, ikinci filmi Attack of the Clones  %66  düzeyindedir. Film Internet Movie Database'de 134,000 civarında oy almış (Nisan 2008 itibarıyla) ve 10 üzerinden 7.9 seviyesinde değerlendirilmiştir. 2007 yılında Rotten Tomatoes'deki En İyi 100 Bilimkurgu Filmi listesinde 51. sırada yer almış ve Yıldız Savaşları serisinden bu listeye girebilen tek film olmuştur.

Hikâye
Klon Savaşları'nın sonuna yaklaşılmışken, General Griveous komutasındaki droid ordusu Coruscant'a saldırırak Şansölye Palpatine'ini kaçırır. Jedi Master Obi-Wan Kenobi ve öğrencisi Jedi Şövalyesi  Anakin, Şansölye'yi kurtarmak, aynı zamanda da General Griveous'u yakalamak amacıyla görevlendirilerek, Coruscant'a geri çağrılırlar. Zorlu bir operasyon sonrası şansölye kurtarılır. Bu operasyonda Anakin, düellonun sonucunda daha önce Obi-Wan Kenobi ile birlikte yenildikleri Kont Dooku'nun başını iki ışın kılıcının arasına almayı başarmıştır. Önce "Jedi yolu bu değil" diyerek öldürmek istemez. Ama Şansölye "öldür" emrini verince bunu uygular. Dönüşte Jedi konseyi tarafından karşılanırlar. Görüşme devam ederken gruptan ayrılan Anakin Padmé ile kucaklaşır. Evlilikleri hala bir sırdır. Padme hamile olduğu müjdesini verir. Bulundukları konum dolayısıyla endişelidir. Anakin Jedi bağlılık yemini etmiştir ve duygusal bağ kurması yasaktır. Yine de O aldığı haberden son derece mutlu olur. Ancak bir süredir ölümünden önce annesine dair gördüğü türden kabuslar kendisini rahatsız etmektedir. Çünkü bu kez doğum sırasında Padme ölmektedir. İsim vermeksizin kabusları hakkında Bilge Yoda ile  konuşur. Master Jedi Yoda ölümün hayatın doğal bir parçası olduğunu gidenler için üzülmemesi gerektiğini aksi halde bağlılığın kıskançlığa, kaybetmenin acı ve öfkeye dolayısıyla da O'nu Gücün Karanlık tarafına götüreceğini söyler.Anakin bu görüşmede ikna olmuş gözükmez.

Şansölyenin çağrısı ile Anakin O'nu görmeye gider. Palpatine, General Griveous'un yerinin saptandığını söyler. Konuşma Jedi konseyi Jedi öğretiisi ve Güç'ün karanlık tarafı konusuna kayar. Palpatine, bir Sith efsanesi olan Darth Plagueis'in hikâyesini anlatır. Sith ve Jedi arasındaki farkı sorgulayan yorumlar yapar. Anakin ikisini  bir tutmamak konusunda inatçı bir tavır sergilese de kafası karışmış gözükür.

Senatonun yetkilerini arttırdığı Şansölye Palpatine yepyeni bir kararla Anakin'e O'nu jedi konseyine özel temsilcisi olarak atadığını söyler. Anakin Jedi Konseyi'nin bunu onaylamayacağını çünkü üyelerini kendisini belirlediğini belirtir. Gerçekten de konsey bu tayinden hoşnut olmaz. Şansölyenin genişleyen yetkilerinden rahatsızlık duymaktadır. Konseye kabul edilse bile Jedi Master seviyesine getirilmeyeceği görüşünde hemfikir olunur. Anakin hakaret olarak değerlendirdiği karar karşısında öfkelenir. Palpatin'in bir diğer önerisi olan General Grievous'u yakalama Obi-Wan Kenobi'ye görevi de verilir. Toplantı sonrası Obi-Wan Palpatine'i yakından izlemek isteyen Konsey'in bunu Anakin aracılığyla yapmak istediğini eklediğinde Anakin bir kez daha hayal kırıklığına uğrar. Çünkü kendisinden istenilen şey onur kırıcı Jediların başvuracağı bir yol değildir. İkisi arasında soğuk bir konuşma gerçekleşir. Aslında Obi-wan da öğrencisini hoş olmayan bu duruma soktuğu için rahatsız gözükür. Gezegenden ayrılmadan hemen önce Anakin küstahlığı ve  hayal kırıklığına uğratan bir öğrenci olduğu için ustasından özür diler. Obi-Wan ise kendisinden memnuniyetini dile getirir ve sabretmesini öğütler. Ayrılırken O'na "Hoşçakal eski dostum" diye hitap eder.

Coruscant'ta kalan Anakin, bir kez daha  Şansölye Palpatine'le bir araya gelir. Palpatine gücün karanlık tarafını tanımasını ancak bu şekilde eşini kesin ölümden kurtarabileceğini söyler. Anakin Şansölye'nin Güç'ü biliyor olması karşısında şaşkındır. Palpatine artık kozunu açık oynayacaktır. Sonunda Anakin aslında O'nun Sith olduğunu anlar. Bunu konseye bildireceğini söyler. Ancak bir kere Palpatine O'nu zayıf noktasından yakalamıştır.

Konseye geri dönen Anakin Mace Windu'ya gerçeği anlatır. Sith'in ortadan kaldırılması konusunda yardımına ihtiyacı olacağını söylese de Mace Windu buna sıcak bakmaz. Bir kez daha dışlanan Anakin'in yanlış seçim yapmasında, Padme'yi kurtarabileceği tek yolun yok olmak üzere olduğu gerçeği rol oynar. Palpatine'i tutuklamak üzere gelen Mace Windu O'nunla düello yapar. Şansölye'nin yıldırımlarını ışın kılıcıyla geri gönderir. Dolayısıyla Palpatine geri tepen saldırısıyla fiziksel değişime uğrar, bedeni harap olur. Düello devam ederken Anakin araya girerek müdahale eder. Bu fırsatı değerlendiren Darth Sidious Mace Windu'yu öldürür. Yaptığı şey karşısında dehşete düşmüş gözüken Anakin için artık çıkış yolu yoktur. Önünde diz çökerek O'na itaat edeceğine söz verir ve Darth Sidious Sith geleneklerine uygun olarak kendisine Darth Vader adını verir. Cumhuriyeti ve barışı korumak adına ilk olarak Jedi Tapınağı'na gidip tüm Jediları öldürmesini sonrasında ise Mustafar Sistemi'ndeki ayrılıkçıları ortadan kaldırmasını emreder. Ardından klon birliklerine sızdırdığı gruplara Emir 66'yı uygulatır; galaksilerde Jedilara karşı bir kıyım başlatılır. Yoda ve Obi-Wan Kenobi hariç bütün Jedi'lar, yok edilir. Palpatine, Padme'nin de katıldığı olağanüstü Senato'da Jedi'ların Cumhuriyeti ele geçirme girişimini açıklayan olağanüstü yetkilerine dayanarak I. Galaktik İmparatorluğu'nu ilan eder. Bu karar tüm üyelerin büyük alkışları arasında kabul edilir. Padme Senato Bail Organa'ya "Demek hürriyet böyle görkemli alkışlarla kaybediliyormuş." der. Palpatine de imparator olur.

General Grievous'u yok eden Obi-Wan kendisine karşı hazırlanan komplodan -Emir 66'dan- son anda kurtulur. Usta Yoda ve Senator Bail Organa ile bir araya gelir. Jedi Tapınağına giderler. Arşiv kayıtlarında Padawan adayı küçük çocukları öldüren ve Sith Lorduna dönüşen öğrencisi Anakin'in hologramı karşısında dehşete düşer. Şansölye Palpatine'in gerçekte yıllardır kendini gizlemeyi başarmış Darth Sidious olduğunu fark ederler. Tüm Jedi'lar öldürüldüğü için geriye tek çare kalır: Darth Sidious ve yeni karanlık lord Darth Vader, yani Anakin'in yok edilmesi. Obi-Wan Kenobi, eski öğrencisi ve dostu olan Anakin'i öldüremeyeceğini, o yüzden Darth Sidious, diğer bir deyişle Palpatine'i, yani İmparator'u yok etmeye gitmeyi, Anakin'i ise Yoda'ya bırakmayı ister. Ancak Usta Yoda, duyguları bir kenara bırakmak gerektiğini düşünerek bunu reddeder ve Obi-Wan Kenobi'yi Anakin'i yok etmek üzere gönderir, kendisi de İmparator'un yani Darth Sidious'un peşine düşer. Obi-Wan, gönüllü olmaksızın Anakin'in yerini öğrenmek için Padme ile konuşur ve Anakin'in karanlık tarafa geçtiğini ve Jedi tapınağında yaptığı kıyımı anlatır. Padme, Obi-wan'ın  anlattıklarına inanmak istemez, Anakin'in nereye gittiğini söylemekten kaçınır. Gerçekle yüzleşmek üzere 3PO ile Mustafar sistemine  gider. Obi-Wan da onun gemisine gizlenir. Padme Anakin'le konuşur ve çok geçmeden Obi-Wan'ın haklı olduğunu anlar. Sözleri Anakin'i çileden çıkarır. O' da diğer tüm Jedi'ların yaptığı gibi kendisini sırtından vurduğu için suçlar. Obi-Wan'ı görünce öfkesi artar. Kıskançlığa kapılır. Gücü kullanarak boğazını sıktığı Padme bayılır.

İki eski dost ve iki yeni düşman karşı karşıya gelir. Bu esnada, Yoda da, Darth Sidious'un karşısına çıkar. Fakat, ışın kılıcını kaybeder, başarısızlığa uğradığı için geri çekilmek zorunda kalır. Uzun süren düello sonucunda, Obi-Wan Kenobi, Anakin'in hatasından ve kibirinden yararlanarak, düelloyu kazanır, ancak eski dostunu "sen benim kardeşimdin" diyerek öldüremeden oradan uzaklaşır. Anakin iki bacağını ve sağlam kolunu kaybeder. Lavlardan sıçrayan ateşle tüm bedeni yanar. Obi-Wan iki droid ve baygın Padme ile gezegeni terk eder. Darth Vader'ın parçalanmış ve yanmış bedeni, yardıma ihtiyacı olduğunu uzaklardan hissedip oraya gelen ustası Darth Sidious tarafından bulunur. Geçirdiği operasyon sonrası Anakin, yüzünü örten maske ve üzerine giydirilen karanlık kostümle yarı organik - yarı robot halinde tekrar hayat bulur. Kendine geldiğinde İmparator'a (Darth Sidious'a), ilk olarak Padme'yi sorar. İmparator Padme'yi onun öfkesinin öldürdüğünü söyler. Oysa Padme henüz hayattadır.

Padmé Amidala, biri erkek ve diğeri kız  ikiz çocuk dünyaya getirir. Onlara Luke ve Leia adlarını verir, ve Obi-Wan'a Anakin'in içinde hala iyilik olduğunu söyleyerek hayatını kaybeder.

Yoda, Obi-Wan'a yenildiklerini ve inzivaya çekilmek zorunda olduklarını söyler. Kehanete göre bir kurtarıcı gelmelidir ama güce denge getireceğine inanılan bu kurtarıcının Anakin olduğuna inanmalarına rağmen tam tersi olmuştur. İnzivaya çekilmeden önce Obi-Wan'a son bir eğitimden bahseder. Her şeyi öğrendiğini düşünen Obi-Wan buna şaşırır. Yoda, eski bir dostun -Qui-Gon Jinn- kendisiyle gücü kullanarak bağlantıya geçtiğini söyler. Bu yepyeni bir tekniktir ve ölümün Jedi'lar için sadece fizikî anlama gelmesi, ölümden sonra da hayatla bağlantıda kalabilmeleri demektir.

Obi-Wan Kenobi, Luke'u Tatooine'deki Anakin'in üvey kardeşi Owen Lars'a verir ve burada inzivaya çekilir. Leia ise Senatör  Bail Organa tarafından evlat edinilir. 1. Galaktik İmparatorluk kurulur, ve imparatorun yardımcısı Grand Moff Tarkin tarafından devasa bir savaş gemisi olan Ölüm Yıldızı'nın yapımına başlanır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ayrıca bakınız

 Distopik filmler listesi

3
2005 çıkışlı filmler
2000'lerde bilimkurgu filmleri
Satürn Ödülü kazanan filmler
İntikam teması içeren Amerika Birleşik Devletleri filmleri
Sith
Yıldız Savaşları Öncül Serisi
George Lucas'ın yönettiği filmler
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu aksiyon filmleri
Amerika Birleşik Devletleri uzay macerası filmleri
Amerika Birleşik Devletleri epik filmleri
Amerika Birleşik Devletleri devam filmleri
2000'lerde devam filmleri
Gebelik ile ilgili Amerika Birleşik Devletleri filmleri
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu savaş filmleri
En İyi Bilimkurgu Filmi Saturn Ödülü kazanan fimler


Keiki Shimizu (født 10. december 1985) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Omiya Ardija.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Keiki Shimizu


Sunt rezultate la un eveniment intern sau extern care cauzează distrugerea totală al unui element esențial psihologic care crează o reacție în lanț. Acest lucru cauzează un comportament anormal care se numește afecțiune psihică.

Boli afectiv emoționale
Acestea reprezinta reacția la un eveniment care cauzează o distrugere emoționala,cauzând o cogniție complet greșita legata de viata. Totuși este singura care se poate vindeca total cu terapie și medicamente.De asemenea pot însoți alte boli din celelalte categorii.Se recunosc ușor și sunt sub forma de depresie,anxietate sau chiar si lucruri care pot fi considerate normale gen coșmarurile repetate. In concluzie orice ce are legătura cu emoțiile.

Tulburări de caracter
Sunt boli cauzate de traume psihice in general din copilărie și se bazează pe un caracter ciudat in funcție de categorie.Categoria A se bazează pe o percepție asupra vieții foarte deteriorata una dintre ele este paranoia.Categoria B se bazează pe lipsa de empatie si una dintre ele este psihopatia. Categoria C se bazează pe anxietatea exagerata.Acestea nu se pot vindeca si nu au un mod de a le controla.

Boli fizico-mentale

Sunt bolile cele mai grave care afectează cel mai important element psihologic,raționamentul. In cazul celorlalte categorii raționamentul nu este deloc afectat.Dar mai toate elementele sunt dependente de el.Odată ce este afectat emoțiile nu mai sunt controlate,cogniția este distrusa iar cei afectați le este greu sa stabilească relații. Deci aceștia trăiesc in lumea lor. Aceștia se pot controla cu medicamentație și terapie și unele sunt catalogate ca vindecabile deși nu este sigura acesta chestie.Cauzele pot fi o trauma psihica sau fizica,abuzul de substanțe sau nașterea cu acestea(sindrom).Exemple:autism,schizofrenie și dementa.

Tulburări psihologice

Afecțiune psihică


Elektra Records (áður Elektra Entertainment Group Inc.) er bandarísk tónlistarútgáfa í eigu Warner Music Group sem var stofnuð árið 1950 af Jac Holzman og Paul Rickolt. Hún gegndi mikilvægu hlutverki í þróun alþýðutónlistar og rokktónlistar á árunum 1950 til 1980. Árið 2004 var hún sameinuð Atlantic Records Group. Eftir fimm ár af óvirkni var starfsemi fyrirtækisins hafin aftur sem merki Atlantic, árið 2009. Í október 2018 var Elektra tekið úr tengslum við Atlantic Records og endurskipulagt undir Elektra Music Group.

Tenglar

Bandarískar tónlistarútgáfur

Elektra Records


Gábor Wéber (* 4. Dezember 1971 in Budapest) ist ein ungarischer Automobilrennfahrer. Er gewann 2003 und 2004 den ungarischen Renault Clio Cup und entschied 2010 den SEAT Leon Eurocup für sich. Er startet 2012 in der Tourenwagen-Weltmeisterschaft (WTCC).

Karriere
Wéber begann seine Motorsportkarriere im Tourenwagensport 2002 für Zengõ Motorsport im ungarischen Opel Astra Classic Cup, den er auf dem fünften Platz beendete. In der nächsten Saison nahm er zwei Rennen dieser Serie teil und gewann eines davon. Sein Hauptaugenmerk lag jedoch auf dem ungarischen Renault Clio Cups, den er mit zehn Siegen aus zwölf Rennen für sich entschied. Außerdem startete er 2003 zu einem Rennen des Porsche Supercups. Wéber bestritt die nächsten drei Saisons im ungarischen Renault Clio Cup und wurde nach einem weiteren Meistertitel in den Jahren 2005 und 2006 Gesamtzweiter. 2007 nahm er an einem Rennen dieser Kategorie teil und entschied es für sich.

Sein Hauptaugenmerk lag 2007 jedoch auf den ungarischen SEAT Leon Cup, den er als Vizemeister abschloss. 2008 startete Wéber für Zengõ Motorsport im SEAT Leon Eurocup. Er gewann ein Rennen und belegte den elften Gesamtrang. Intern setzte er sich gegen seinen Teamkollegen Norbert Michelisz durch, dessen Entdecker er war. Außerdem nahm Wéber an sieben von zehn Rennen des ungarischen SEAT Leon Cups teil. Er gewann zwei und wurde Gesamtsiebter. 2009 trat Wéber nur zu zwei Rennen des SEAT Leon Eurocups an. Dabei erzielte er einen zweiten Platz. Sein Teamkollege Michelisz gewann den Meistertitel. 2010 absolvierte Wéber die komplette Saison des SEAT Leon Eurocups. Er gewann drei Rennen und entschied den Meistertitel mit 48 zu 42 Punkten vor Michaël Rossi für sich. Nachdem der SEAT Leon Eurocup Ende 2010 eingestellt worden war, verließ Wéber Zengõ Motorsport und startete 2011 für T.A.C. Race Solutions im deutschen SEAT Leon Supercopa. Er beendete die Saison als Gesamtfünfter.

2012 kehrt Wéber zu Zengõ Motorsport zurück und nimmt in einem BMW 320 TC erstmals an der Tourenwagen-Weltmeisterschaft (WTCC) teil. Im Gegensatz zu seinem Teamkollegen Michelisz, der die komplette Saison absolviert, wird Wéber nur bei den europäischen Rennen eingesetzt. Nach dem zweiten Rennwochenende war ein elfter Platz sein bestes Resultat.

Karrierestationen

Einzelnachweise

Weblinks
 Karrierestatistik von Gábor Wéber (englisch)

Rennfahrer (Ungarn)
Ungar
Geboren 1971
Mann

Gábor Wéber


ජේජකභුක්තියේ චන්දේලවරුන් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ මධ්‍ය ඉන්දියාවේ රාජ්පුත් රාජවංශයකි. 9වන සහ 13වන සියවස් අතර කාලයේ බුන්දෙල්ඛාන්ද් ප්‍රදේශයේ (එකල ජේජකභුක්ති නම් විය) ඔවුහු පාලනය ගෙනගියහ.

චන්දේලවරුන් මුලින් කාන්‍යකුබ්ජයේ (කනෞජ) ගුර්ජර-ප්‍රතිහාරයන්ගේ වැඩවසම් රාජ්‍යයක් ලෙස පාලනය ගෙනගොස් තිබේ. 10වන සියවසේ දී, චන්දේල පාලක යශෝවර්මන් අර්ධව ස්වාධීන විය. නමුත් ඔහු ප්‍රතිහාරයන්ගේ අධිපතීත්වය පිළිගත්තේ ය. ඔහු‍ගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වූ ධංග රජ සමය වන විට, චන්දේලවරුන්ට ස්වාධිපත්‍යයෙන් නැගී සිටීමට හැකි විය. ඔවුන්ගේ බලය ගොඩනැගීම හා බිඳවැටීම තීරණය වූයේ සිය අසල්වැසි රාජවංශ වූ මාල්වාහි පරමාරවරුන් සහ ත්‍රිපූරිහි කලචූරිවරුන් අතර ඇතිවූ සටන් හේතුවෙනි. 11වන සියවසේ සිට, චන්දේලවරුන්ට උතුරින් මුස්ලිම් රාජවංශවල ආක්‍රමණවලට මුහුණපෑමට සිදු විය. මෙම මුස්ලිම් ආක්‍රමණිකයන් අතර ඝස්නවිද්වරුන් සහ ඝූරිද්වරුන් ඇතුළත් විය. 13වන සියවසේ දී චාහමාන සහ ඝූරිද් ආක්‍රමණ හේතුවෙන් 13වන සියවසේ ආරම්භය වන විට චන්දේල බලය අවසන් විය.

චන්දේලවරුන් ඔවුන්ගේ කලාව සහ ගෘහනිර්මාණ හේතුවෙන් සුප්‍රකට ය. විශේෂයෙන්ම ඔවුන්ගේ මුල් අගනුවර වූ ඛජුරාහෝවේ පිහිටි දේවාල මේ අතුරින් ප්‍රධාන ස්ථානයක් හිමි කරගනියි. මීට අමතරව ඔවුන් විසින් දේවාල, ජලාශ, මාලිග සහ වෙනත් ගොඩනැගිලි ගණනාවක් ඉදිකොට ති‍බේ. මේ අතරට අජේගාර්, කලින්ජාර් බලකොටු සහ ඔවුන්ගේ පසුකාලීන අගනුවර වූ මහෝබා අයත් වේ.

සම්භවය

වර්ණ රත්නාකර, පෘථිවිරාජ් රසෝ සහ කුමාරපාල-චරිත වැනි ලේඛන රැසකම චන්දේලවරුන් රාජ්පුත් වංශ 36 යටතට ඇතුළත් කොට ඇත. සෙසු රාජ්පුත් රාජවංශ මෙන් ඔවුන්ගේ සම්භවය ද අපැහැදිළි අතර ඒවා මිත්‍යාමය ප්‍රවාද සමග මුසු වී පවතී.

රාජවංශය පිළිබඳ ශිලාලේඛන වාර්තා මෙන්ම බාලභද්‍ර-විලාස සහ ප්‍රබෝධ-චන්ද්‍රෝදය වැනි ග්‍රන්ථවල සඳහන් වන්නේ ඔවුන් අයත්වන්නේ ජනප්‍රවාදගත චන්ද්‍රවංශයට බවයි. බාලභද්‍ර-විලාස මූලාශ්‍ර මෙහි මුතුන්මිත්තකු ලෙස ආත්‍රි නැමැත්තකුගේ නම සඳහන් කරයි. ඛජුරාහෝ ශිලාලේඛනයක දැක්වෙන්නේ චන්දේල ධංග රජු, යාදවවරුන්ගේ වෘෂ්ණි වංශයේ සාමාජිකයකු බවයි. (චන්ද්‍රවංශයේ කොටසක් යැයි සැලකෙන)

හේමාවතීගේ පුරාවෘත්තය මගින් චන්දේලවරුන්ගේ චන්ද්‍ර සම්භවය මෙසේ විස්තර කරයි: බරණැස ගහාර්වාර් රාජ ඉන්ද්‍රජිත් රජුගේ පුරෝහිතයා වූ හේම්රාජ්ගේ දියණිය හේමාවතී වූවා ය. ඇගේ පුත්‍රයා චන්ද්‍රවර්ම නම් විට. ඇයව චන්ද්‍රයා (සෝම) විසින් සිපගත් අතර, එවිට චන්ද්‍ර වර්ම ඇයට උපත ලැබිණි. ඇය චන්ද්‍රයා සමග විවාහ වී නොසිටි බැවින් අපකීර්තිය වළක්වා ගැනීමට ඇයට භණ්ඩ යාඥාවේ නිරතවීමට උපදෙස් හිමි විය. ඔහු සිය පුත්‍රයාට ආශිර්වාද කළ අතර, දේශපාලනය ඉගැන්වී ය. මෙම පිරිමි දරුවා දක්ෂ, බුද්ධිමත්, අභීත දරුවකු විය. වයස 16වන විට ඔහු සිය ප්‍රථම ව්‍යාඝ්‍රයාව මරාදැමී ය. අනතුරුව ඔහුව මහෝත්සව නගර් (මහෝබා) හි රජු ලෙස පත්කෙරුණු අතර, ඔහුගේ දරුමුණුපුරෝ චන්දේල යන නාමයෙන් දිව්‍යමය රාජ්‍ය පාලනය ගෙනගියහ.

කෙසේනමුත්, චන්දේලවරුන්ගේ නිල වාර්තාවල හේමාවතී පිළිබඳ සඳහන් නොවේ. මෙවැනි ජනප්‍රවාද ප්‍රතික්ෂේප කරන ආර්. කේ. දික්ෂිත් පවසන්නේ "ඒවා හුදු ප්‍රශස්ති නිපැයුම් සහ මනඃකල්පිතයන්" පමණක් බවයි.

එක් මතයක් අනුව, චන්දේලවරුන්ට ඇත්තේ ගෝත්‍රික සම්භවයකි. ඔවුන් ගොන්ඩ්වරුන් හා සම්බන්ධ යැයි සිතිය හැක. ඔවුන් විසින් වන්දනාමාන කළ මණියා නැමැති දෙවඟනගේ දේවාල මහෝබා සහ මණියගාධ් යන ප්‍රදේශවල පිහිටා ඇත.

ඉතිහාසය

මුල්කාලීන පාලකයින්

චන්දේලවරු මුලින් ගුර්ජර-ප්‍රතිහාරයින්ගේ යටත්වාසීන් වූහ. රාජවංශයේ ආරම්භකයා වන නන්නුක (රාජ්‍ය. 831-845) ඛජුරාහෝ කේන්ද්‍ර කරගත් කුඩා රාජධානියක පාලනය මෙහෙයවී ය.

චන්දේල ශිලාලේඛන අනුව, නන්නුකගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වූ වාක්පති විසින් සතුරන් කිහිප දෙනකු පරාජය කොට ඇති බව පෙනේ. වාක්පතිගේ පුත්‍රයින් වන ජයශක්ති (ජේජ) සහ විජයශක්ති (විජ) විසින් චන්දේල බලය ශක්තිමත් කරන ලදී. මහෝබා ශිලාලේඛනය අනුව, චන්දේල භූමිය "ජේජකභුක්ති" ලෙස නම්කෙරුණේ ජයශක්තිගේ නාමය අනුව ය. විජයශක්තිගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වූ රහිලා විසින් ඇතැම් යුධ ජයග්‍රහණ ලබාගත් බව ශිලාලේඛනවල ප්‍රශංසාත්මකව සඳහන් කොට තිබේ. රහිලාගේ පුත්‍රයා වන හර්ෂ විසින් මහීපාල නැමැති ප්‍රතිහාර රජුගේ පාලනය ප්‍රතිෂ්ඨාපනයට වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටුකොට ඇත. මෙය රාෂ්ට්‍රකූට ආක්‍රමණ සමයේ හෝ මහීපාල සහ ඔහුගේ අර්ධ සොයුරු IIවන භෝජ අතර අරගලයෙන් පසු කාලයක මෙය සිදුවන්නට ඇත.

ස්වාධිපත්‍යය හිමි කරගැනීම

හර්ෂගේ පුත් යශෝවර්මන් (රාජ්‍ය. 925-950) තවදුරටත් ප්‍රතිහාර අධිපතීත්වය පිළිගත්තේ ය. නමුත් ප්‍රායෝගිකව ඔහු ස්වාධීන විය. ඔහු විසින් කලන්ජාරාහි වැදගත් බලකොටුවක් ආක්‍රමණය කරන ලදී. ක්‍රි.ව. 953-954 සමයට අයත් ඛජුරාහෝ හිලාලේඛනයක ඔහු විසින් යුධ ජයග්‍රහණ කිහිපයක් හිමිකරගත් බව දක්වා ඇත. මේ අතරට, ගෞඩවරුන්ට (පාලවරුන් ලෙස හඳුනාගෙන ඇත), ඛාසවරුන්, චේදිවරුන් (ත්‍රිපූරියේ කලචූරිවරුන්), කෝසලවරුන් (ඇතැම්විට සෝමවංශිවරුන් විය හැක), මිථිල (සුළු යටත් පාලකයකු විය හැක), මාල්වාවරුන් (පරමාරවරුන්), කුරුවරුන්, කාෂ්මීරවරුන් සහ ගුර්ජරවරුන් සමග සිදුකළ ආක්‍රමණ ඇතුළත් විය. මෙවැනි ප්‍රකාශ අතිශයෝක්ති බැව් පෙනේ. උතුරු ඉන්දියාවේ මෙවැනි ආක්‍රමණ පිළිබඳ සමාන වාර්තා වෙනත් සමකාලීන රජුන් වන කලචූරි රජකු වූ යුව-රාජ සහ රාෂ්ට්‍රකූටයේ IIIවන ක්‍රිෂ්ණ රජුන් හා සම්බන්ධව ද හමුවේ. යශෝවර්මන් රාජ්‍ය සමය සුප්‍රකට චන්දේල-යුගයේ කලා සහ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පයේ ඇරඹුම සනිටුහන් කරයි. ඔහු විසින් ඛජුරාහෝවේ ලක්ෂ්මණ දේවාලය ඉදිකරවන ලදී.

සෙසු චන්දේල ශිලාලේඛන මෙන් නොව යශෝවර්මන්ගේ අනුප්‍රාප්තික ධංග (රාජ්‍ය. 950-999) රජ සමයේ ප්‍රතිහාරවරුන්ගේ ආධිපත්‍යයක් පිළිබඳ සඳහන් නොවේ. මෙමගින් පෙනෙන්නේ ධංග විසින් නිල වශයෙන් චන්දේල ස්වාධිපත්‍යය ගොඩනගා ගත් බවයි. ඛජුරාහෝ ශිලාලේඛනයක දැක්වෙන්නේ කෝසල, ක්‍රාඨ (විදර්භ ප්‍රදේශයේ කොටසක්), කුන්තාල, සහ සිංහල රාජ්‍යයන්හි පාලකයින් ධංගගේ නිලධාරීන්ගේ නියෝගවලට අවනත වූ බවයි. ඊට අමතරව ඔහු ලත් යුධ ජයග්‍රහණ හේතුවෙන් ආන්ධ්‍ර, අංග, කාංචි සහ රාධ රජවරුන්ගේ භාර්යාවන්ගේ ඔහුගේ සිරභාරයේ පසුවූ බව ය. මෙය රාජමාලිග කවියකුගේ අතිශයෝක්ති බැව් පෙනේ. නමුත් ධංග විසින් යුධ ආක්‍රමණ ගණනාවක් මෙහෙයවූ බැව් ඉන් පැහැදිළි වේ. සිය පූර්වප්‍රාප්තිකයා මෙන්, ධංග විසින් ද ඛජුරාහෝවේ අනර්ඝ දේවාලයක් ඉදිකළ අතර, එය විශ්වනාථ දේවාලය ලෙස ප්‍රකට විය.

ධංගගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වූ ගන්ධ ද සිය භූමිය රැක ගැනීමට සමත් වූ බැව් පෙනේ. ඔහුගේ පුත් විද්‍යාධර විසින් කනෞජයේ ප්‍රතිහාර රජුව (රාජ්‍යපාල විය හැක) මරාදමන ලද්දේ ඝස්නවිද් ආක්‍රමණික ඝස්නියේ මහමුද් සමග සටන් නොකොට අගනුවරින් පලායාම නිසායි. පසුව මහමුද් විසින් විද්‍යාධරගේ රාජධානිය ආක්‍රමණය කරන ලදී. මුස්ලිම් ආක්‍රමණියකයන් අනුව, මෙම අරගලය අවසන් වූයේ විද්‍යාධර විසින් මහමුද් හට පඬුරු කප්පම් ගෙවීමෙනි. විද්‍යාධර විසින් සිදුකළ විශිෂ්ට කර්තව්‍යයක් ලෙස කන්දාරියා මහාදේව දේවාලය ඉදිකිරීම සැලකේ.

චන්දේල කලාව සහ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය එහි උච්චස්ථානයට පත්වූයේ මෙම යුගයේ ය. ලක්ෂ්මණ දේවාලය (ක්‍රි.ව. 930–950 පමණ), විශ්වනාථ දේවාලය (ක්‍රි.ව. 999-1002 පමණ) සහ කන්දාරියා මහාදේව දේවාලය (ක්‍රි.ව. 1030 පමණ) යන දේවාල ඉදිවූයේ පිළිවෙලින් යශෝවර්මන්, ධංග සහ විද්‍යාධර යන රජවරුන්ගේ සමයේ ය. මෙම නගර-ශෛලියේ දේවාල ඛජුරාහෝවේ පූර්ණ ව‍ශයෙන් වර්ධනය වූ කලා ආර නිරූපණය කරයි.

පරිහානිය

විද්‍යාධරගේ රාජ්‍ය සමය අවසන් වන විට, ඝස්නවිද් ආක්‍රමණ හේතුවෙන් චන්දේල රාජධානිය දුර්වල විය. මෙහි වාසිය ලබාගත් කලිචූරි රජ ගංගේය-දේව විසින් රාජධානියේ නැගෙනහිර පෙදෙස් ආක්‍රමණය කරන ලදී. චන්දේල ශිලාලේඛන අනුව පෙනෙන්නේ විද්‍යාධරගේ අනුප්‍රාප්තික විජයපාල (රාජ්‍ය. 1035-1050) විසින් සටනක දී ගංගේයව පරාජය කළ බවයි. කෙසේනමුත්, විජයපාලගේ රාජ්‍ය සමයේ චන්දේල බලය පරිහානියට පත්වීම ඇරඹිණි. මේ කාලයේ ග්වලියෝර්හි කච්ඡපඝාතවරුන් චන්දේලවරුන්ට දැක්වූ අවනතභාවය අත්හැරි බැව් පෙනේ.

විජයපාලගේ වැඩිමහල් පුත් දේවවර්මන්, ගංගේගේ පුත් ලක්ෂ්මී-කර්ණ අතින් පරාජයට පත් විය. ඔහුගේ බාල සො‍යුරු කීර්තිවර්මන් විසින් ලක්ෂ්මී-කර්ණ පරාජය කොට චන්දේල බලය යළි සියතට ගන්නා ලදී. කීර්තිවර්මන්ගේ පුත්‍ර සල්ලක්ෂණවර්මන් පරමාරයන්ට සහ කලචූරිවරුන්ගේ රාජ්‍ය ආක්‍රමණය කරමින් යුධ ජයග්‍රහණ අත්කරගත් බැව් විශ්වාස කෙරේ. මෞ ශිලාලේඛනය අනුව යෝජනා වී ඇත්තේ ඔහු විසින් අන්තර්වේදී ප්‍රදේශයේ (ගංගා-යමුනා දෙගංමැදිය) සාර්ථක ආක්‍රමණ මෙහෙයවා ඇති බවයි. ඔහුගේ පුත් ජයවර්මන් ආගමික අංශය කෙරෙහි නැඹුරු වූ අතර, රාජ්‍ය පාලනයෙන් හෙම්බත් වූ ඔහු සිහසුන අත්හැරී ය.

ජයවර්මන් උරුමකරුවකු නොමැතිව මියගිය බැව් පෙනේ. මේ නිසා ඔහුගේ මාමණ්ඩිය වූ පෘථිවිවර්මන් සිහසුනට පත් විය. පෘථිවිවර්මන් යනු කීර්තිවර්මන්ගේ බාල පුත්‍රයායි. චන්දේල ශිලාලේඛනවල ඔහු විසින් ලබාගත් කිසිදු යුධ ජයග්‍රහණයක් පිළිබඳ සඳහන් නොවේ. මේ අනුව පෙනීයන්නේ ඔහු විසින් ආක්‍රමණික ප්‍රතිපත්තිය අත්හැර තමන් සතු වූ භූමිය රැකගන්නට කටයුතු යෙදූ බවයි.

පුනරුත්ථානය

පෘථිවිවර්මන්ගේ පුත් මදනවර්මන් (රාජ්‍ය. 1128–1165) සිහසුනට පත්වන විට, යාබද කලචූරි සහ පරමාර රාජධානි ආක්‍රමණ හේතුවෙන් දුර්වල වී පැවතිණි. මෙම අවස්ථාවේ වාසිය ලබාගත් මදනවර්මන් කලචූරියේ ගයා-කර්ණ රජුව පරාජය කළ අතර, ඇතැම්විට බාඝෙල්ඛාන්ද් ප්‍රදේශයේ උතුරු කොටස ඈඳාගන්නට ඇත. කෙසේනමුත්, ගයා-කර්ණගේ අනුප්‍රාප්තික නරසිංහ විසින් චන්දේලවරුන්ගෙන් මෙම භූමිය යළි සතුකරගන්නා ලදී. මදනවර්මන් විසින් මීට අමතරව භිල්සා (විදිශා) අවට පරමාර රාධානියේ පර්යන්ත පෙදෙස් අල්ලාගන්නා ලදී. මෙය බොහෝවිට පරමාර රජකු වූ යශෝවර්මන් හෝ ඔහුගේ පුත් ජයවර්මන් රාජ්‍ය සමයේ සිදුවන්නට ඇත. නැවත වරක්, චන්දේලවරුන්ට අලුතෙන් ඈඳාගත් භූමි ප්‍ර‍දේශ සිය අණසක යටතේ තබාගත නොහැකි විය. එම ප්‍රදේශය යශෝවර්මන්ගේ පුත් ලක්ෂ්මීවර්මන් විසින් නතු කරගන්නා ලදී.

ගුජරාටයේ චාලුක්‍ය රජකු වූ ජයසිංහ සිද්ධරාජ විසින් ද චන්දේල සහ චාලුක්‍ය රාජධානි අතර පිහිටි පරමාර දේශය ආක්‍රමණය කරන ලදී. මෙය මදනවර්මන් සමග අරගලයකට හේතු විය. මෙහි ප්‍රතිඵලය අපැහැදිළි ය. එයට හේතුව මෙම රාජධානි දෙකේම වාර්තා තමා ඉන් ජයගත් බව පවසා තිබීමයි. කලන්ජාරා ශිලාලේඛනයක් අනුව යෝජනා වී ඇත්තේ මදවර්මන් විසින් ජයසිංහව පරාජය කළ බවයි. අනෙක් අතින්, ගුජරාටයේ විවිධ වංශකථාවල දැක්වෙන්නේ ජයසිංහ විසින් මදනවර්මන්ව පරාජය කළ බව හෝ ඔහුගේ පඬුරු කප්පම් ලබාගත් බව ය. කෙසේනමුත්, මදනවර්මන් සිය උතුරු අසල්වැසියන් වූ ගහදවාලයන් සමග මිත්‍රශීලී ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කොට ඇත.

මදනවර්මන්ගේ පුත් IIවන යශෝවර්මන් රාජ්‍ය පාලනය සිදුනොකරන්නට ඇත. නැතහොත් ඉතා සුළු කාලයක් රාජ්‍ය පාලනය කරන්නට ඇත. මදනවර්මන්ගේ මුණුපුරු පරමාර්දි-දේව අවසන් බලවත් චන්දේල රජු ලෙස සැලකේ.

අවසන් බිඳවැටීම

පරමාර්දි (රාජ්‍ය. 1165-1203) චන්දේල සිහසුනට පත්වූයේ ලාබාල අවධියේ ය. ඔහුගේ රාජ්‍ය සමයේ මුල් වර්ෂ සාමකාමී යුගයක් විය. නමුත් ක්‍රි.ව. 1182-1183 අවට, චාහමාන පාලක පෘථිවිරාජ් චෞහාන් විසින් චන්දේල රාජධානිය අක්‍රමණය කරන ලදී. මධ්‍යකාලීන ජනප්‍රවාදගත කාව්‍ය අනුව, පෘථිවිරාජ්ගේ හමුදාව තුර්කි හමුදාවන‍්ගේ හදිසි ප්‍රහාරයක් හේතුවෙන් විනාශයට පත් විය. නොදැනුවත්ව ඔවුන් චන්දේල අගනුවර වූ මහෝබා අසල කඳවුරු බැඳ තිබේ. මෙය චන්දේල සහ චෞහාන් අතර කෙටිකාලීන අරගලයක් සඳහා හේතු වූ අතර, පසුව පෘතිවිරාජ් දිල්ලිය කරා පිටත් විය. ඉන් මඳ කලකට පසු, පෘථිවිරාජ් විසින් චන්දේල රාජධානිය ආක්‍රමණය කළ අතර, ම‍හෝබාව අල්ලාගන්නා ලදී. බියපත් වූ පරමාර්දි රැකවරණ පතා කලන්ජාරා බලකොටුව වෙත පලාගියේ ය. අල්හා, උදාල් සහ සෙසු සෙන්පතීන් විසින් මෙහෙයවන ලද චන්දේල හමුදා මෙම සටනේ දී පරාජයට පත් විය. නොයෙකුත් කථා කාව්‍ය අනුව, පරමාර්දි අවමානය හේතුවෙන් සියදිවි නසාගන්නට හෝ විශ්‍රාමගෙන ගයා වෙත පිටත් වන්නට ඇති බව විශ්වාස කෙරේ.

පෘථිවිරාජ් චෞහාන්ගේ මහෝබා ආක්‍රමණය පිළිබඳ ඔහුගේ මදන්පූර් ශිලා ලේඛනවල දැක්වේ. කෙසේනමුත්, මෙවැනි ප්‍රශස්ති පුරාවෘත්තවල නොයෙකුත් ඓතිහාසික සාවද්‍ය කරුණු අන්තර්ගතව පවතී. උදාහරණයක් ලෙස, චෞහාන් ආක්‍රමණයෙන් වහාම අනතුරුව පරමාර්දි විශ්‍රාමගත් හෝ මියගිය බව හඳුනාගෙන නැත. ඔහු චන්දේල බලය ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කළ අතර, ක්‍රි.ව. 1202-1203 දක්වා ස්වාධීනව පාලනය ගෙනගොස් ඇත. මෙකල දිල්ලි සුල්තානය විසින් චන්දේල රාජධානිය ආක්‍රමණය කරන ලදී. දිල්ලා සුල්තානයේ වංශකථාවක් වූ තාජ්-උල්-මාසීර් අනුව, පරමාර්දි දිල්ලි සුල්තාන් අධිරාජ්‍යයට යටත් වී තිබේ. ඔහු සුල්තාන් හට පඬුරු කප්පම් ගෙවීමට එකඟ වූ නමුත්, එය ඉටු කිරීමට ප්‍රථම හෙතෙම මියගියේ ය. ඔහුගේ දේවන් ආක්‍රමණික බලපෑම්වලට තරමක ප්‍රතිරෝධයක් දැක්වූ අතර, අවසානයේ ඔහු ද පරාජය විය. 16වන සියවසේ ඉතිහාසඥ ෆිරිෂ්තා පවසන්නේ දිල්ලි හමුදාවලට යටත් වීමට එකඟනොවූ අමාත්‍යවරයකු විසින් පරමාර්දිව මරාදැමූ බවයි.

දිල්ලි සුල්තානයට පරාජය වීමෙන් පසු චන්දේල බලය යළි යථා තත්ත්වයට පත්නොවිණි. පරමාර්දිගෙන් පසු, ත්‍රෛලෝක්‍යවර්මන්, වීරවර්මන් සහ භෝජවර්මන් යන රජවරුන් සිහසුනට පත්ව තිබේ. ඉන් පසුව සිහසුනට පත් හම්මීරවර්මන් (රාජ්‍ය. 1288-1311) විසින් මහාරාජාධිරාජ යන අධිරාජ විරුදය භාවිතාකොට නොමැත. මින් පෙනෙන්නේ මේ කාලයේ චන්දේල රජුට හිමිවූයේ පහළ තත්ත්වයක් බවයි. මුස්ලිම් බලපෑම් මෙන්ම බුන්දේලවරුන්, බඝේලවරුන් සහ ඛාන්ගර්වරුන් වැනි දේශීය රාජවංශවල පිබීදීමත් සමග චන්දේල රාජවංශය බිඳවැටිණි.

හම්මීරවර්මන්ගෙන් පසු IIවන වීරවර්මන් සිහසුනට පත් විය. නමුත් ඔහුට ඉහළ දේශපාලන තත්ත්වයක් හිමිවූ බවක් නොපෙනේ. මෙම පවුලේ එක් කුඩා ශාඛාවක් විසින් දිගටම කලන්ජාරාවේ පාලනය ගෙනයන ලදී. නමුත් ක්‍රි.ව. 1545දී ෂේර් ෂා සූරිගේ හමුදා විසින් එහි පාලකයාව මරාදමන ලදී. මෙහිම තවත් පවුල් ශාඛාවක් විසින් මහෝබාව පාලනය කරන ලදී. එම ශාඛාවේ කුමරියකව මණ්ඩ්ලහි ගොන්ඩ් රාජකීය පවුලට විවාහ කරදෙන ලදී. තවත් පාලන පවුල් කිහිපයක්ම චන්දේල සම්භවයක් ඇතැයි කියනු ලැබේ. (චන්දේල් බලන්න)

කලාව සහ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය

චන්දේලවරුන් ඔවුන්ගේ කලාව සහ ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය හේතුවෙන් ප්‍රකට වී ඇත. ඔවුන් විසින් විවිධ ස්ථානවල දේවාල, ජලාශ, මාලිගා සහ බලකොටු ගණනාවක් ඉදිකොට ඇත. ඔවුන් ලත් සංස්කෘතික ජයග්‍රහණයන් අතුරින් සුප්‍රකටම නිදසුන ඛජුරාහෝවේ හින්දු සහ ජෛන දේවාලයි. තවත් වැදගත් චන්දේල බලකොටු තුනක් නම් ජයපුර-දුර්ග (වර්තමාන අජේගාර්), කලන්ජාරා (වර්තමාන කලින්ජාර්) සහ මහෝත්සව-නගර (වර්තමාන මහෝබා) ය.

සෙසු කුඩා චන්දේල ඓතිහාසික ස්ථාන අතරට, චන්ද්පූර්, දියෝගාර්, දුදාහි, කාකදියෝ සහ මදන්පූර් යන ස්ථාන අයත් වේ.

පාලකයින් ලැයිස්තුව

ශිලාලේඛන වාර්තා මත පදනම්ව ඉතිහාසඥයින් විසින් ජේජකභුක්තියේ පහත චන්දේල පාලක ලැයිස්තුව ගොඩනගා ඇත:
 නන්නුක, ක්‍රි.ව. 831-845 පමණ
 වාක්පති, ක්‍රි.ව. 845-865 පමණ
 ජයශක්ති සහ විජයශක්ති, ක්‍රි.ව. 865-885 පමණ
 රාහිල, ක්‍රි.ව. 885-905 පමණ
 ශ්‍රී හර්ෂ, ක්‍රි.ව. 905-925 පමණ
 යශෝ-වර්මන්, ක්‍රි.ව. 925-950 පමණ
 ධංග-දේව, ක්‍රි.ව. 950-999 පමණ
 ගන්ධ-දේව, ක්‍රි.ව. 999-1002 පමණ
 විද්‍යාධර, ක්‍රි.ව. 1003-1035 පමණ
 විජය-පාල, ක්‍රි.ව. 1035-1050 පමණ
 දේව-වර්මන්, ක්‍රි.ව. 1050-1060 පමණ
 කීර්ති-වර්මන්, ක්‍රි.ව. 1060-1100 පමණ
 සල්ලක්ෂණ-වර්මන්, ක්‍රි.ව. 1100-1110 පමණ
 ජය-වර්මන්, ක්‍රි.ව. 1110-1120 පමණ
 පෘථිවි-වර්මන්, ක්‍රි.ව. 1120-1128 පමණ
 මදන-වර්මන්, ක්‍රි.ව. 1128-1165 පමණ
 යශෝ-වර්මන් II (ක්‍රි.ව. 1164-65 පමණ); රාජ්‍ය පාලනය නොකරන්නට හෝ ඉතා කෙටි කාලයක් රාජ්‍ය පාලනය කරන්නට ඇත.
 පරමාර්දි-දේව, ක්‍රි.ව. 1165-1203 පමණ
 ත්‍රෛලෝක්‍ය-වර්මන්, ක්‍රි.ව. 1203-1245 පමණ
 වීර-වර්මන්, ක්‍රි.ව. 1245-1285 පමණ
 භෝජ-වර්මන්, ක්‍රි.ව. 1285-1288 පමණ
 හම්මීර-වර්මන්, ක්‍රි.ව. 1288-1311 පමණ
 වීර-වර්මන් II (පහළ පදවි නාම සහිත අප්‍රකට පාලකයෙකි. ක්‍රි.ව. 1315ට අයත් එක් ශිලාලේඛනයකින් පමණක් තොරතුරු ලැබේ.)

ආශ්‍රේයයන්

ග්‍රන්ථාවලිය

බාහිර සබැඳි

ජේජකභුක්තියේ චන්දේලයෝ
මධ්‍යකාලීන ඉන්දියාව
හින්දු රාජවංශ
බුන්දෙල්ඛාන්ද්
මධ්‍ය ප්‍රදේශ්හි ඉතිහාසය
උත්තර් ප්‍රදේශ්හි ඉතිහාසය

චන්දේල


Rez war ein französisches Gewichtsmaß für Getreide. Es sollte etwa ½ Scheffel Roggen  in Pfund entsprechen. Das Maß wurde, wie Rezal, durch metrische Maße verdrängt.
 Philippeville 1 Rez = 52 ½ Pfund
 Givet 1 Rez = 42 Pfund

Literatur
 Johann Georg Krünitz, Friedrich Jakob Floerken, Heinrich Gustav Flörke: Ökonomische-technologische Enzyklopädie der Land-, Haus- und Staats-Wirtschaft. Band 123, Joachim Pauli, Berlin 1813, S. 189.

Altes Maß oder Gewicht (Frankreich)
Masseneinheit

Rez (Einheit)


Wiklatmu'j (Pukulatmuj), su mali duhovi stijena sjevernoameričkih Micmac Indijanaca (ponekad na engleskom zvani Kameni patuljci ili Kameni Indijanci) koji žive u planinskim špiljama ili stjenovitim mjestima u šumi. Wiklatmu'j ima zastrašujuće magične moći, ali su dobroćudna stvorenja koja općenito ne nanose štetu ljudima, iako vole izvoditi bezopasne, ali dosadne trikove s ljudima (kao što je vezanje čvorova u kosi ili oblačenje odjeće naopako) i mogu uništiti imovinu nepoštenih ljudi ili im proklinjati lošu sreću.

Alternativni nazivi
Wiklatmuj, Wiklatmúj, Wiglatmuj, Wiguladumuch, Wigela'demutc. U množini ovaj naziv dolazi kaso Wiklatmu'jk (Wiguladumuchuk, Wiggulladun-Moochik, etc.); Ostali nazivi: Pukulatmuj, Pukulatamuj, Pugulatamutc, Pukelatemu'jk, Pukalutumush, Kameni ljudi, Kameni patuljci.

Izvori

Micmac mitologija

Wiklatmu'j


نادي ريال مدريد (بالإسبانية: Real Madrid Club de Fútbol) وتعني فريق مدريد الملكي لكرة القدم. هو فريق كرة قدم محترف إسباني أُسس عام 1902، مقره العاصمة الإسبانية مدريد. يلعب الفريق في الدوري الإسباني واختير كأفضل فريق كرة قدم في القرن العشرين، وقد فاز بالدوري الإسباني 35 مرة (رقم قياسي)، وتسعة عشر مرة بكأس ملك إسبانيا وأحرز رقماً قياسياً بحيازته 14 بطولة في دوري أبطال أوروبا. وهو أيضا أحد أعضاء جي–14 للأندية القيادية في أوروبا التي تم إلغاؤها حاليًا واستبدلت بـرابطة الأندية الأوروبية.

ظهر النادي بقوة على ساحة كرة القدم الأوروبية والإسبانية خلال عقد الخمسينيات من القرن العشرين، وبحلول عقد الثمانينيات من القرن سالف الذكر كان هذا النادي يتمتع بإحدى أفضل الفرق الرياضية في أوروبا، المعروفة باسم «جماعة النسر» ، الذي فاز بدوري أوروبا – كأس الاتحاد الأوروبي آنذاك – مرتين متتاليتين، وخمس بطولات إسبانية، وكأس إسبانيا مرة واحدة، وثلاثة كؤوس سوبر إسبانية. يُعد واحدًا من ثلاثة أندية إسبانية لم يسبق لها أن هبطت من قمة كرة القدم الإسبانية، إلى جانب أتلتيك بيلباو وبرشلونة، كما أنه أحد أوسع النوادي من حيث القاعدة الشعبية حول العالم. ويشتهر النادي كذلك بمنافسته طويلة الأمد مع ناديا برشلونة وأتلتيكو مدريد، حيث تعرف المنافسة الأولى باسم الكلاسيكو ، والثانية باسم ديربي مدريد .

المفاتيح

كأس لاتينا
في عام 1949 ، أطلقت اتحادات كرة القدم في إسبانيا وإيطالياوفرنسا والبرتغال بطولات الأندية الخاصة بها. ولم يكن باستطاعت الأندية الأوروبية تحمل تكاليف السفر الباهظة، لذا تم إقامة كأس لاتينا في نهاية كل موسم في بلد مضيف واحد. تميزت البطولة بنصف النهائي، والمركز الثالث في المباراة النهائية. بعد إنشاء كأس أوروبا، تم إيقاف كأس لاتينا وفي الوقت الحاضر ليست معترف بها من قبل الاتحاد الأوروبي.

كأس أوروبا / دوري أبطال أوروبا

أنشئت كأس أوروبا في عام 1955، وفاز ريال مدريد بالنسخ الخمس الأولى. ومع ذلك، بعد الفوز بالكأس خمس مرات على التوالي في الخمسينات، ومرة أخرى في عام 1966، حقق النادي نجاحًا طفيفًا حتى نهاية التسعينات، بخلاف الوصافة في عام 1981. منذ ذلك الحين، فاز ريال مدريد بالبطولة سبع مرات، في أعوام 1998 و2000 و2002 و2014 و2016 و2017 و2018 وأثبت نفسه كواحد من أقوى الفرق في المسابقات الأوروبية ان لم يكن الأفضل.

كأس الكؤوس الأوروبية
بدأت بطولة كأس الكؤوس في عام 1960، ولكن الأمر استغرق 11 عاما حتى شارك ريال مدريد لأول مرة. في مشاركتهم الأولى، خسروا في النهائي من قبل تشيلسي. خسروا النهائي الثاني في هذه البطولة في عام 1983 عندما خسروا من أمام أبردين بعد الوقت الإضافي. وألغيت البطولة في عام 1999. هذه هي البطولة الأوروبية الوحيدة التي لعب فيها ريال مدريد ولم يفز بها.

كأس المعارض الأوروبية / كأس الاتحاد الأوروبي / الدوري الأوروبي
أُنشئت كأس المعارض الأوروبية في 18 أبريل 1955، بعد أسبوعين من كأس أوروبا، للترويج للمعارض التجارية من خلال لعب مدن مختلفة ضد بعضها البعض. لم يشارك ريال مدريد أبداً في كأس المعارض قبل أن يُدمج مع كأس الاتحاد الأوروبي في عام 1971.

تعتبر بطولة كأس المعارض رائدة لكأس أوروبا، ولكن لم يتم الاعتراف بها كبطولة رسمية من قبل الاتحاد الأوروبي لكرة القدم. ولهذا السبب، لا تحسب بطولات كأس المعارض من ضمن عدد مرات الفوز في الدوري الأوروبي. هذه القائمة بعد دمج كأس المعارض مع الدوري الأوروبي. في كأس الاتحاد الأوروبي / الدوري الأوروبي، فاز ريال مدريد باللقب مرتين على التوالي، في 1984–85 وفي 1985–86.

كأس السوبر الأوروبي
أنشئت بطولة كأس السوبر الأوروبي في عام 1973 كطريقة لتحديد أفضل فريق في أوروبا، عن طريق مواجهة بين حامل لقب كأس أوروبا / دوري أبطال أوروبا وحامل لقب كأس الاتحاد الأوروبي / الدوري الأوروبي. شارك ريال مدريد لأول مرة في نسخة 1998، بعد فوزه في دوري أبطال أوروبا 1997–98. وخسروا 0-1 ضد تشيلسي. وفاز النادي بأول بطولة في عام 2002 بعد هزيمة فاينورد 3-1.

كأس الإنتركونتيننتال / كأس العالم للأندية
في عام 1960، أنشأ الاتحاد الأوروبي وأمريكا الجنوبية (كونميبول) كأس الإنتركونتيننتال كطريقة لتحديد أفضل فريق في العالم، عن طريق مواجهة بين حامل لقب كأس أوروبا -دوري أبطال أوروبا الآن- و حامل لقب كأس ليبرتادوريس. في عام 2000، أطلق الفيفا مسابقة دولية للأندية التي أطلق عليها اسم بطولة العالم للأندية، والتي تضم فرقًا من جميع الاتحادات الأعضاء. في النسخة الثانية -التي أعيد فيها تسمية البطولة إلى كأس العالم للأندية - في عام 2005.

السجل العام
اعتبارًا من 28 سبتمبر 2021.

إحصائيات متفرقة
 حتى موسم 2021–22 ريال مدريد شارك في البطولات الأوروبية الرسمية حسب التالي:
 53 مشاركة في دوري أبطال أوروبا: 16 مرة في النهائي (13 مرة فوز باللقب)، 30 مرة في نصف النهائي، 36 مرة في ربع النهائي.
 9 مشاركات في كأس الاتحاد الأوروبي: 2 مرتين في النهائي (كلها فوز)، 3 مرات في نصف النهائي، 5 مرات في ربع النهائي، 6 مرات في دور الـ16، 7 مرات في دور الـ32 و 9 مرات في دور الـ64.
 4 مشاركات في كأس الكؤوس الأوروبية: 2 مرتين في النهائي (خسرها كلها)، 2 مرتين في نصف النهائي، 4 مرات في ربع النهائي و 4 مرات في دور الـ16.
 7 مشاركات في كأس السوبر الأوروبي.
 5 مشاركات في كأس الإنتركونتننتال.
 5 مشاركات في كأس العالم للأندية.

الملاحظات

المراجع

وصلات خارجية
 سجل ريال مدريد في بطولات الاتحاد الأوروبي.
 المباريات الرسمية الرسمية لريال مدريد منذ عام 1955
 إحصائيات الكأس اللاتينية

أندية كرة قدم إسبانية في كرة القدم الأوروبية
ريال مدريد

ريال مدريد في بطولات كرة القدم الدولية


Rita Levi-Montalcini OMRI OMCA (22. apríl 1909 – 30. desember 2012) var ítalskur Nóbelsverðlaunahafi, heiðruð fyrir störf sín í taugalíffræði. Hún hlaut Nóbelsverðlaunin í lífeðlis- og læknisfræði árið 1986 ásamt kollega sínum Stanley Cohen fyrir uppgötvun á taugavaxtarþætti (NGF). Frá 2001 til dauðadags sat hún einnig í öldungadeild ítalska þingsins sem öldungadeildarþingmaður til lífstíðar. Henni hlotnaðist sá heiður vegna framlags hennar til vísinda. Þann 22. apríl 2009 varð hún fyrsti Nóbelsverðlaunahafinn sem náði 100 ára aldri og var dagurinn haldinn hátíðlegur með veislu í ráðhúsinu í Róm.

Tilvísanir

Nóbelsverðlaunahafar í lífeðlis- og læknisfræði
Ítalskir taugalíffræðingar
Fólk dáið árið 2012
Fólk fætt árið 1909

Rita Levi-Montalcini


DIN 7967 er en DIN-standard for en palmøtrik.

Kilde
http://bolte.dk/din-7967-pal-moetrikker/
DIN-standarder

DIN 7967


Pavlice este o comună slovacă, aflată în districtul Trnava din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 569 de locuitori.

Istoric
Localitatea Pavlice este atestată documentar din 1266.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Pavlice


Gasværksvejens Skole er en kommuneskole med adresse Gasværksvej 22, beliggende mellem Gasværksvej og Eskildsgade på Indre Vesterbro i København. Skolen blev opført fra 1878 til 1880.

Nørrevold Skole fra 1850 som lå på Nørre Voldgade 28, flyttede i 1880 til Gasværksvej og blev Gasværksvejens Skole. I 1880'erne gik der over tusind elever i skolen, men i kriseårene omkring første verdenskrig faldt børnetallet, og det fortsatte op gennem århundredet. I 1945 var der 600 elever, gennem 1960'erne 500 og i 1996 cirka 100. Kun seks nye var skrevet op til det næste skoleår, og skolen blev derefter nedlagt, men genåbnede i 2006. I skoleåret 2017/18 var der 548 elever. Årlig vækst i elevtal har været på omkring. 7 %.

Skolen består af tre bygninger, den oprindelige bevaringsværdige skolebygning tegnet af Hans Jørgen Holm fra 1880 og to tilbygninger tegnet af Hans Christian Hansen opført i 1969-71.

Kendte elever
 Olaf Carl Seltzer

Noter

Eksterne henvisninger

 Skolens websted

Folkeskoler i Københavns Kommune
Etableret i 1880
Etableret i 2006
Indre Vesterbro

Gasværksvejens Skole


Dokuztay, Kahramanmaraş ilinin Afşin ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı uzun yıllar Kerevin olarak kalmış, cumhuriyet döneminde Dokuztay olarak değiştirilmiştir.

Coğrafya
Kahramanmaraş il merkezine 187 km, Afşin ilçesine ise 37 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Yerelnet

Afşin'in mahalleleri

Dokuztay, Afşin


Džamija Sinan-paše Sijerčića, džamija u Goraždu. Smještena je na lijevoj obali Drine, oko pola kilometra od središta grada Goražda. Dao ju je podići osmanski paša Bosanskog ejaleta Sinan-paša Sijerčić. Podignuta je 1600. godine, u mahali na lijevoj obali grada i dugo je bila jedina gradska džamija na ovom području. Rekonstruirana je 1963. godine. U velikosrpskoj agresiji 1990-ih je razorena. Danas je jedan od triju spomenika koji su na privremenoj listi nacionalnih spomenika BiH.

Izvori

Vjerski objekti u Goraždu
Džamije u Bosni i Hercegovini

Džamija Sinan-paše Sijerčića