Sami Ofer (19 Şubat 1922, Galați, Romanya - 3 Haziran 2011, Tel Aviv), İsrailli iş adamıdır.

Hayatı
Sami Ofer kardeşi Yuli Ofer ile birlikte Ofer Biraderler (Ofer Brothers) grubunun sahibidir. 19 Şubat 1922'de doğmuştur. 1947'de Romanya'dan İsrail'e göçmüş olan babaları Joseph Herschovici'nin Hayfa'da başlattığı küçük gemi acentesi oğulları Sami ve Yuli'nin (sonradan soyadlarını Yahudi soyadlarından biri olan Ofer adını almışlardır) yönetiminde dev bir uluslararası gruba dönüşmüştür. İki kardeş bir arada, Forbes dergisi dünya zenginleri sıralamasında 2005'te 3.1 milyar dolarlık bir servetin başında 188'inci sıradadırlar. İsrail'in ikinci büyük zenginleridirler.

Kamuoyuna karşı ketum bir tarz benimsemiş olan iki kardeş, başta gemi taşımacılığı, bankacılık, inşaat ve emlak sektörlerinde faaldirler. Monako'da yaşayan Sami Ofer daha ziyade denizcilik sektörleri ile ilgili faaliyetleri, Tel Aviv'deki kardeşi Yuli ise emlak işlerini idare etmektedir. Ofer kardeşler, 2004 yılında, grup içindeki müşterek varlıklarını resmen ayıracaklarını (Sami Ofer'in varlığının kardeşi Yuli Ofer'den çok daha fazla olduğu tahmin edilmektedir) ve çocuklarına birbirlerinden ayrılmış varlıklar devredeceklerini açıklamışlardır. Sami Ofer aynı zamanda tanınmış bir sanat koleksiyoncusu olup, dünyanın en büyük Marc Chagall tabloları koleksiyonuna sahiptir. 3 Haziran 2011 tarihinde evinde ölü bulunmuştur.

2010'da Forbes'e göre Ofer ailesi, İsrail'in en zengin ailesidir. Aile dünya sıralamasında ise 109. sırada yer almaktadır

2008 yılında Ofer Greenwich'de bulunan National Maritime Müzesi'ne yaklaşık 20 Milyon Euro bağışladı. 2010 yılında yaptığı bir diğer büyük bağış ise 3.3 milyon Euro ile Cutty Sark'ın restorasyonu için oldu. Bu davranışları ile Büyük Britanya'da Onur Ödülü'ne layık görüldü.

Türkiye'deki işleri
Sami Ofer, 2005 yılı içinde Türkiye'de,
 Tüpraş'ın % 14.76 hissesini alması,
 Galataport ihalesini en yüksek teklifi vererek alması,
 Kuşadası limanını özelleştirme ihalesini kazanarak alması,
işlerinde gündeme gelmiş, kamuoyunun tepkisini çekmiştir.
Ankara 12. İdare Mahkemesi, TÜPRAŞ'ın yüzde 14.76'lık hissesinin Ofer'e satışını iptal etmiştir.

Dünyadaki işleri
 Yük gemi taşımacılığı
 Kendi adına kayıtlı 30 gemiyi aşkın filosu ile Ofer grubu İsrail özel sektörünün en büyük armatörüdür. Filoda konteyner gemileri, tankerler, şilepler gibi farklı gemi türleri bulunmaktadır. Ayrıca, gruba bağlı (% 53 hisse) Israel Corporation şirketi aracılığıyla dünyanın 12. büyük deniz yük taşımacılığı filosunu içeren Zim Israel Navigation Ltd. şirketinin sahibidirler.
 Gemi yolcu taşımacılığı
 Chicago lu Pritzker ailesi ile ortaklık halinde, lüks kruvazyer gemi taşımacılığının dünya devi Royal Caribbean'da 1.5 milyar dolar değerinde hisseleri bulunmaktadır.
 Bankacılık
 İsrail'in dördüncü büyük ticari bankası United Mizrahi Bank'ın % 51'lik hisse ile kontrolünü ellerinde tutmaktadırlar.
 Emlak
 İsrail'de toplamı 250 bin metrekareye varan ticaret ve hafif sanayi alanının sahibidirler. Ayrıca, İsrail'de 4 büyük alışveriş merkezi inşa etmiş bulunmaktadırlar ve bunların 3'ü 40'ar bin metrekare alanla ülkenin en büyükleridir. İsrail'de Eilat'ta 3 otel, Macaristan'da Budapeşte'de 2 otelin, yine İsrail'de Herzliya'da bir tatil köyünün mülk sahibi, Tel Aviv Sheraton City Tower Hotel'in hissedarıdırlar. Macaristan'da da birkaç alışveriş merkezi, ofis binası ve konut sitesi işletmektedirler.
 Kimya
 Yine Israel Corporation şirketi aracılığıyla Ölü Deniz ve Negev Çölü'nde bromin, potasyum, klorin ve tuz yatakları işletmektedirler. Israel Chemicals, İsrail'in en büyük kimya sektörü şirketi ve en büyük ihracatçı şirketlerinden biridir. Petrol sektöründe de Oil Refineries Ltd. şirketinin % 26 hissesi (kalanı İsrail devletinin) ile faaldirler. NASDAQ borsası şirketlerinden olan ve ileri teknoloji ile silikon parçacık üzerinde yarı iletken entegre devreleri üreten Tower Semiconductor da Ofer grubunundur.

Kaynakça

1922 doğumlular
Galați doğumlular
Romanya Yahudisi asıllı İsrailliler
İsrailli iş insanları
İsrailli milyarderler
İsrailli müzeciler ve koleksiyoncular
İsrail vatandaşlığına kabul edilenler
İsrailli hayırseverler
2011 yılında ölenler
Tel Aviv'de ölenler

Sami Ofer


Caelicola este un gen de molii din familia Lymantriinae.

Referințe

Legături externe
  Baza de date a genului Lepidoptera la Muzeul de istorie naturală

Lymantriidae
Molii
Genuri de insecte

Caelicola


Dongye, hvilket betyder det østlige Ye, var en koreansk høvdingerige som omfattede dele af den nordøstlige del af den koreanske halvø fra det 3. århundrede f.Kr. til begyndelsen af det 5. århundrede. Det grænsede til Goguryeo og Okjeo mod nord, Jinhan mod syd, og Kinas Lelang kommanderi mod vest. I dag består dette område af provinserne Syd-Hamgyong og Kangwon i Nordkorea, og Gangwon i Sydkorea. Det menes at være en af de gamle stammer, der udviklede sig til manchu-tungusiske folk.

Historie

Dongye fremstår i historien som en vasalstat af Goguryeo. I begyndelsen af 5. århundrede, annekterede kong Gwanggaeto den Store af Goguryeo imidlertid Dongye, hvilket førte til, at Goguryeo blev dominerende i hele den nordlige del af den koreanske halvø og det meste af Manchuriet. En lille del af Dongyes sydlige område blev absorberet i Silla.

Folk og kultur

Dongye anså sig som samme folk som Goguryeo og delte sprog og etnisk oprindelse for befolkningen i Okjeo og Goguryeo. Dette kan indikere, at Dongye også delt en fælles oprindelse med Buyeo og Gojoseon. Befolkningen blev opgjort til at være 280.000 familier.

Meget lidt information om Dongye har overlevet; de fleste af de bevarede oplysninger kommer fra diskussionen om de østlige barbarer i den kinesiske værk Sanguo Zhi. Skikken med "Mucheon" (무천, 舞 天), en festival for tilbedelse af himlen gennem sang og dans i den 10. måned, er nævnt i nogle annaler. Dette synes at have været tæt knyttet til Goguryeos Dongmaeng-festival, der blev afholdt på samme tid af året, og som også omfattede kampsport. Folk tilbad tigeren som en guddom.

Økonomien i Dongye var primært baseret på landbrug, herunder silkeavl og dyrkning af hamp. Mucheon-Festivalen havde fortrinsvis til formål at sikre en god høst i det kommende år. Deres landbrug synes at have været velorganiseret på landsbyniveau. Dongyes love fastlagde strenge straffe for dem, der forgreb sig på fælles jord.

Noter

Eksterne henvisninger
 Korea: in the beginning …  The Korea Times 11. januar 2011

Koreas historie

Dongye


Sudan ya da resmî adıyla Sudan Cumhuriyeti (Arapça: جمهورية السودان, Cumhûriyyetü's-Sûdân), Kuzey Doğu Afrika'da bir ülkedir. Başkenti Hartum, en yüksek nüfuslu şehri Omdurman'dır. Sudan kuzeyden Mısır, kuzey doğudan Kızıldeniz, doğudan Etiyopya ve Eritre, güneyden Güney Sudan, batıdan Orta Afrika Cumhuriyeti ve Çad, kuzey batıdan da Libya'yla çevrilidir. Yüz ölçümü bakımından Afrika'nın en büyük üçüncü ülkesidir. Nil, Sudan'ı Batı ve Doğu Sudan olmak üzere ikiye ayırır. Hartum'un Rafediye bölgesi yakınlarında Beyaz Nehir ile Mavi Nehir birleşir. Sudan'ın ortasından, dış ilişkilerinde kültürel, toplumsal ve ekonomik olarak büyük rol oynayan Nil Vadisi geçer.

İnsanların Sudan'da yaşamaya başlaması MÖ 5000 yılına kadar uzanır. 1.886.068 km'lik yüz ölçümü ile dünyanın en büyük 16. ülkesidir. Ülke, 2011 yılında Güney Sudan'ın bağımsızlık kazanmasından sonra yüz ölçümü bakımından Afrika'nın en büyük ülkesi olma özelliğini Cezayir'e kaptırmıştır. 2022 itibarıyla nüfusu 45,7 milyondur.

Tarihi
Tarihi kaynaklarda Sudan denirken kastedilen alan bugünkü Sudan'ın topraklarından çok daha geniş bir alandır. Araplar Afrika'ya girdikten sonra siyahilerin yaşadığı ve Kızıldeniz kıyılarından başlayarak Batı Afrika'ya kadar uzanan geniş bir alana Beledu's-Sudan (Siyahlar Ülkesi) adini vermişlerdi. Daha sonra "Beled" kelimesi atılarak bu bölgeye sadece Sudan denmiştir. Bugünkü Sudan ise, Doğu Sudan denirken kastedilen bölgedir.

Erken tarih
İnsanlar Taş Devri'nden beri Sudan'da yaşamaktadır. Bölgede siyahîlere ait kafatasları bulunmuş ve Hartum Bölgesi'nde yaşamış oldukları anlaşılmıştır. MÖ 3800 civarında Nil'in batısında insan gruplarının yaşadığı ve kültürler oluşturduğu anlaşılmıştır.

Yakın tarih
Mısır'ın 639'da Amr ibnu'l-As tarafından fethedilmesinden sonra bu ülkeye yerleşen Müslümanlar kısa süre sonra ticaret için Sudan pazarlarına gitmeye başladılar. Sudanlılar da İslam'ı ilk olarak bu tüccarlar sayesinde tanıdılar. Sudanlılardan bazıları İslam'ı tanıdıktan sonra kısa süre içinde bu dine ısındılar ve daha önce Sudan'a girmiş olan Hristiyanlığın etkisi zayıflamaya başladı. Mısır'a yerleşen Müslümanlar 7. yüzyılın ortalarından itibaren Sudan'ı ele geçirmek için birtakım askeri hareketler gerçekleştirdiler. Bu fetih hareketleri uzun süre devam etti. 1172'de Selahaddin Eyyubi'nin kardeşi Turan Şah, 1260'ta da I. Baybars bugünkü Sudan topraklarına birer sefer düzenlediler. Bu seferlerden sonra buralarda İslam daha da güçlenmeye başladı. 1517'de Osmanlı Devleti'nin Mısır'ı fethetmesi Sudan'da etkisini gösterdi. Ancak aynı dönemde Sudan'da varlığını sürdüren Func Devleti de güneye doğru kayarak varlığını sürdürdü. Mısır valisi Kavalalı Mehmed Ali Paşa 1821'de Func Devleti'nin üzerine ordu göndererek Sudan topraklarını ele geçirdi. Ancak Mehmed Ali Paşa, Sudan'da halkı hiç memnun etmeyen bir siyaset güttü. Mehmed Ali Paşa, Sudan'ı fetheden İsmail Paşa'yı görevden alarak yerine kendi oğlunu geçirdi. O da birtakım siyasi hesaplarla Fransız ve İngilizlerle iş birliği yaptı ve bazı eyaletlerin valiliklerine onların adamlarını getirdi. Bu durum Sudan'ın Müslüman halkını rahatsız etti. Muhammed Ahmed el-Mehdi adlı bir zat bazı kişileri etrafına toplayarak 1881'de bir hareket başlattı. Muhammed Ahmed el-Mehdi, etrafında topladığı kuvvete "ensar", hareketine de "ensar hareketi" adını veriyordu. Mehdi'nin hareketi kısa zamanda geniş bir alana yayıldı. Onun hareketini bastırmak için gönderilen ordular yenilgiye uğratıldılar. Ensar hareketi gösterdiği başarılarla hakimiyetine aldığı topraklar üzerinde ayrı bir yönetim kurdu. Mehdi, 22 Ocak 1885'te öldü ve yerine geçen oğlu Abdullah bin Muhammed, Omdurman'da Herbert Kitchner adlı İngiliz generalin komutasındaki Mısır kuvvetlerine yenildi. Daha sonra İngiliz güçler, Mısır'daki yönetimin yanlış uygulamalarını düzeltmeyi amaçladıklarını ileri sürerek 1899'da Sudan'a girdiler. İngilizler ilk iş olarak Muhammed Ahmet Mehdi'nin başlattığı hareketi tümüyle dağıttılar. 1920'lerin başlarındaki isyan hareketleri başta İngiliz yönetimini sarsar gibi olduysa da ilerleyen birkaç yılda bastırıldılar ve Sudan 1 Ocak 1956'da bağımsızlığını elde edinceye kadar İngiliz işgalinde kaldı.

Bağımsızlığın kazanılması ve sonrası

İsmail el-Ezheri 1952'de Ulusal Birlikçi Parti'nin başkanlığına seçildi ve partisi 1953 seçimlerinde büyük bir zafer kazanmasıyla el-Ezheri Ocak 1954'te başbakan oldu. Başbakan olduktan sonra Mısır'la birleşme politikası yürüten el-Elheri, bunun iç savaşa yol açabilecğini görünce, politikasından vazgeçti ve Mayıs 1955'ten itibaren ülkesinin tam bağımsızlığı için mücadele vereceğini açıkladı.

1 Ocak 1956 tarihinde Sudan bağımsızlığını kazandı. Kısa bir süre sonra, Ulusal Birlikçi Parti içindeki çekişmeler nedeniyle İsmail el-Ezheri iktidardan düştü.

1965 yılında İsmail el-Ezheri, devlet başkanlığına eş konumdaki Yüksek Konsey başkanlığına getirildi. Ama toplumsal huzursuzluklar, 25 Mayıs 1969 tarihinde Sudan'da ikinci kez askerî darbe sonuçlandı.  ile el-Ezheri devrierek tutuklandı. Hapisteyken sağlığı kötüleşti ve hastanede 26 Ağustos'ta hayatını yitirdi. Daha sonra da Sudan siyaseti, adeta bir darbeler tarihi olarak 1968, 1971, 1975, 1976, 1977, 1985, 1989, 1990, 1992, 2004, 2012, 2013, 2019 yıllarında askerî darbelere sahne oldu. Ayrıca her ikisi de Sudan Halk Kurtuluş Ordusu ve müttefikleri ile merkezi otorite arasında gerçekleşen, 18 Ağustos 1955 – 27 Mart 1972 tarihleri arasında süren  ve Haziran 1983-Ocak 2005 arasındaki İkinci Sudan İç Savaşı, ülkeyi maddi ve manevi olarak harap etmiştir. Hatta İkinci Sudan İç Savaşı -tek başına- II. Dünya Savaşı sonrası en çok sivil kaybın gerçekleştiği savaşlardan biri olmuştur. Her iki tarafa da uluslararası devlet ve devlet dışı olmak üzere geniş destek sağlanmış, bu da savaşın uzama nedenlerinden biri olmuştur. Çatışmalar resmî olarak 9 Ocak 2005 tarihinde bir barış anlaşmasının Nairobi'de imzalanmasıyla sona erdi.

Laiklik mücadelesi
Dini ve etnik olarak farklı toplulukların bir arada yaşadığı bir ülke olan Sudan'da laiklik sürekli gündemde oldu. Sudan'da din, dil, ırk ayırımı gözetilmeyecek bir devletin kurulması için verilen mücadele, bağımsızlığın kazanıldığı 1958 yılı öncesinde başladı. İlk yıllarda merkezi yönetimin güney kesiminin farklılıklarını hesaba katmadan ülke içinde eritmek istemesi, güneydeki halkın bağımsızlık talep etmesine ve silahlı mücadelesini bu yönde yoğunlaştırmasına neden oldu. Özerklik verilmesinden sonra önemli ölçüde uzlaşı sağlanmış olsa da, 1983 yılında Devlet Başkanı Cafer El Numeyri'nin anlaşmayı feshetmesiyle İç Savaş yeniden başladı. Sudan'da laik bir sistemi hedefleyen Sudan Halk Kurtuluş Hareketi ile 1985 yılında Numeyri'nin düşürülmesinden sonra yönetime gelen Sudan yönetimi, anlaşmayı yürürlüğe koydu ve şeriat kanunlarının yürürlüğünün durdurulması konusunda da uzlaşıldı. Ancak 1989 askerî darbesiyle başa geçen Ömer El Beşir anlaşmayı bozdu, şeriat kanunlarını da yeniden devreye aldı.

Darfur sorunu

başkent Hartum'un 1300 km batısında yer alan, yerel ve Arap kabilelerin hayvancılıkla geçindiği Darfur bölgesinde su kaynakları ve otlakların paylaşımı konusundaki uyuşmazlıklar, kuraklığın etkisi ile büyümüş, 2003 yılında yerel bir isyanın ardından, bölgedeki kabileler "Toro Boro" ile Sudan hükûmeti tarafından kurulan ve desteklenen milis kuvvetleri (Canjavid) arasında çatışmalar başlamıştır. Bu çatışmalarda Darfur nüfusunun üçte birine yakın, yaklaşık 2 milyon kişiyi zorla yerinden edilirken, yüz binlerce insan öldürüldü. Hâlen 1,5 milyon kişi yerleştirildikleri mülteci kamplarında yaşamaktadır.

Hükûmetin, Darfur bölgesinde, geniş çaplı bir "etnik temizlik" başlattığı iddiaları üzerine, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi, 18 Eylül 2004 tarihinde, 1564 no'lu kararıyla genel sekreterden Sudan'da bir araştırma komisyonu kurulmasını istemiştir. Kurulan komisyon, 25 Ocak 2005'te, BM Genel Sekreteri'ne bir rapor sunmuş ve sivil halkın korunması ve suçluların cezalandırılması için harekete geçilmesini tavsiye etmiştir. Raporun ardından, Güvenlik Konseyi, 31 Mart 2005 tarihli ve 1593 no'lu kararı ile olayı Uluslararası Ceza Mahkemesi'ne taşıma kararı almıştır.

6 Haziran 2005'te UCM savcısı Luis Moreno Ocampo, Darfur'da işlenen suçlar hakkında soruşturmayı resmî olarak açmış ve dosya Hakim Akua Kuenyehia (Gana) başkanlığındaki 1 no'lu Ön Yargılama Dairesine iletilmiştir.

2007'de Sudan hükûmeti destekli Canjavid adı verilen paramiliter gruplarla, (Toro Boro) Sudan Özgürlük Hareketi (Haraka Tahrir Sudan) denen asiler arasındaki çatışmalara sahne olmaya başlamıştır. Militer gruplara destek olduğunu ve etnik temizliği kabul etmeyen Sudan hükûmeti, Nisan 2007'de Amerikan ambargosu ve diğer baskılara da dayanamayarak, Birleşmiş Milletler'in (BM) Darfur'da barışı sağlamaya yönelik operasyonlarını, "silahlı havadan konuşlandırma dahil" kabul ettiklerini açıkladı.

4 Mart 2009 tarihinde Uluslararası Ceza Mahkemesi Sudan Devlet Başkanı Ömer el-Beşir hakkında Darfur Bölgesinde soykırım, savaş suçu ve insanlığa karşı suç işlemekten dolayı tutuklama emri çıkartmıştır. Böylece görev başındaki bir lidere ilk kez soykırım, savaş suçu ve insanlığa karşı suç cezası onanmış oldu. Ömer el-Beşir, Uluslararası Ceza Mahkemesi'nin kuruluşundan (2002 yılından) bu yana hakkında tutuklama emri çıkartılan en üst düzey yetkilidir.

Ülkenin bölünme süreci
2005 anlaşması sonrasındaki gelişmeler 2011 yılında güneye kendi kaderini tayin hakkının verilmesini sağladı. Bu da Sudan'ın ikiye bölünmesi ve Güney Sudan'ın kurulmasıyla sonuçlandı. 9 ila 15 Ocak tarihlerinde yapılan 2011 Güney Sudan bağımsızlık referandumunda oyların %98.83'ü bağımsızlık yönünde kullanıldı.

Coğrafya

Afrika kıtasının kuzeydoğusunda yer alan Sudan, 1.886.068 km² yüzölçümüne sahiptir. Ülke; güneyde Güney Sudan, güneybatıda Orta Afrika Cumhuriyeti, batıda Çad, kuzeybatıda Libya, kuzeyde Mısır, güneydoğuda Etiyopya, doğuda Eritre ile komşudur. Ayrıca doğusundaki Kızıldeniz ile 853 km sahil şeridi bulunmaktadır. Düz bir coğrafyaya sahip ülkenin güneyi, güneydoğusu ve batısı dağlarla çevrili iken kuzeyi ise çöllerle kaplı bulunmaktadır. Ülkenin yaklaşık %24'ü çöllerden oluşmaktadır.

Beyaz Nil, Mavi Nil ve Atbarah gibi akarsular Sudan içerisinde birleşerek Nil nehrini oluşturmaktadır. Başkent Hartum'da Beyaz Nil ve Mavi Nil'in birleşiminde kurulmuştur.

Sudan'ın en önemli yer altı zenginliği petroldür. Diğer yeraltı kaynakları; doğalgaz, demir, bakır, krom, çinko, kurşun, nikel, tungsten, mika, gümüş ve altın olarak sıralanmaktadır.

İklim

Yağış miktarı Sudan'ın güneyine doğru artar. Ülkenin orta ve kuzey kısımları, kuzeydoğuda Nübye Çölü ve doğuda Bayuda Çölü gibi aşırı derecede kurak çöl alanlarına sahiptir, güneyde ise otlaklar ve tropikal savan vardır. Sudan'ın yağmur mevsimi kuzeyde yaklaşık dört ay (Haziran-Eylül) ve güneyde altı aya kadar (Mayıs-Ekim) sürer.

Kurak bölgeler güneşi tamamen engelleyebilen haboob denilen kum fırtınaları'yla boğuşur. Kuzey ve batı yarı çöl bölgelerinde, insanlar tarım için kıt yağışlara bel bağlar ve bunların çoğu göçebe olup koyun ve deve sürüleriyle dolaşır. Nil Nehri yakınında, mahsul yetiştiren iyi sulanan çiftlikler de vardır. Ülkenin her yerinde güneş ışığı süresi çok uzundur ve özellikle çöllerde bu süre yılda 4.000 saatin üzerine çıkabilir.

Çevre sorunları
Çölleşme Sudan'da ciddi bir sorundur. Toprak erozyonu konusunda da endişeler vardır. Hem kamu hem de özel tarımsal büyüme, koruma önlemleri olmadan ilerledi. Sonuçlar ormansızlaşma, toprağın kuruması ve toprak verimliliği'nin ve su tablasının düşmesi şeklinde kendini gösterdi.

Ülkenin yaban hayatı kaçak avlanma nedeniyle tehdit altındadır. 2001 yılı itibariyle, yirmi bir memeli türü ve dokuz kuş türü ile iki bitki türü tehlike altındadır. Kritik olarak nesli tükenmekte olan türler şunlardır: kelaynak, kuzey beyaz gergedanı, tora hartebeest, ince boynuzlu ceylan ve şahin gagalı kaplumbağa. Sahra antilopu'nun nesli vahşi doğada tükenmiştir.

Yönetim

Sudan, 2011 yılı itibarıyla 15 eyalete (wilayat, çoğul: wilayah) ayrılmıştır. Bu eyaletler de kendi içinde ilçelere ayrılır.

Önemli şehirleri
 Hartum (başkent)
 Omdurman (en büyük şehir)
 Port Sudan
 Vad Medeni
 El Obeid
 El Gadarif
 Nyala
 Atbara
 Kassala
 Wau
 Kosti

Ekonomi

2010'da Sudan dünyanın en hızlı büyüyen 17. ekonomisi olarak kabul ediliyordu ve uluslararası yaptırımlarla karşı karşıya kaldığında bile ülkenin büyük ölçüde petrol gelirlerinden elde ettiği hızlı kalkınma The New York Times tarafından 2010'da kaydedildi. 2006 tarihli bir makale Sudan'ın petrol sahalarının yaklaşık yüzde 75'ini içeren Güney Sudan'ın ayrılması nedeniyle, Sudan stagflasyon aşamasına girdi, GSYİH büyümesinin 2014'te yüzde 3,4'e, 2015'te yüzde 3,1'e gerilediği ve 2016'da yavaş yavaş toparlanarak yüzde 3,7'ye çıkacağı tahmin edilirken enflasyon 2015 itibariyle yüzde 21,8'de kaldı. Sudan'ın GSYİH'si 2017'de 123.053 milyar ABD dolarından 2018'de 40.852 milyar dolarına indi.

Güney Sudan'ın ayrılmasından önceki petrol kârlarına rağmen Sudan hâlâ zorlu ekonomik sorunlarla karşı karşıyaydı. Kişi başına düşen çok az üretime rağmen hâlâ büyümesi artıyordu. Sudan ekonomisi 2000'li yıllarda istikrarlı şekilde büyüdü ve Dünya Bankası raporuna göre 2010'da GSYİH'deki genel büyüme, 2009'daki yüzde 4,2'lik büyümeye kıyasla yüzde 5,2 idi. Bu büyüme, Güney Sudan'ın bağımsızlığından önceki Darfur Savaşı ve güney özerklik dönemi sırasında bile sürdü.

Petrol, Güney Sudan'ın Temmuz 2011'de bağımsızlığını kazanmasından önceki yıllarda, 2000'lerin sonlarında üretimin önemli ölçüde artmasıyla Sudan'ın ana ihracatıydı. Artan petrol gelirleriyle, Sudan ekonomisi 2007'de yaklaşık yüzde dokuzluk büyüme oranıyla patlama yaşadı. Ancak petrol zengini Güney Sudan'ın bağımsızlığı, büyük petrol sahalarının çoğunu Sudan hükümetinin doğrudan kontrolünün dışına çıkardı ve Sudan'daki petrol üretimi yaklaşık  den  altına düştü. O zamandan beri üretim toparlanarak 2014–15 için  civarında seyretti.

Güney Sudan denize kıyısı olmayan bir ülke olduğundan, Güney Sudan petrol ihraç etmek için Sudan'ın Kızıldeniz kıyısındaki Port Sudan'a giden boru hattına ve Sudan'daki petrol arıtma tesislerine dayanır. Ağustos 2012'de Sudan ve Güney Sudan, Güney Sudan petrolünü Sudan boru hatları üzerinden Port Sudan'a taşımak için anlaşma imzaladı.

Çin Halk Cumhuriyeti Sudan'ın en büyük ticaret ortaklarından biridir. Çin'in Greater Nile Petroleum Operating Company'nde yüzde 40 hissesi vardır. Ülke ayrıca Sudan'a, Darfur ve Güney Kordofan'daki çatışmalar gibi askeri operasyonlarda kullanılan küçük silahları da satmaktadır.

Tarihsel olarak tarım, Sudanlıların yüzde 80'inden fazlasının ana gelir ve istihdam kaynağı olmaya devam ederken ve ekonomik sektörün üçte birini oluştururken, petrol üretimi Sudan'ın 2000 sonrası büyümesinin çoğunu sağladı. Halen Uluslararası Para Fonu (IMF), sağlam makroekonomik politikalar uygulamak için Hartum hükümeti ile el ele çalışmaktadır. Bu, 1980'lerde borca batmış Sudan'ın IMF ve Dünya Bankası ile ilişkilerinin bozulduğu ve sonunda IMF'den askıya alınmasıyla sonuçlanan çalkantılı bir dönemi takip etmektedir.

Yolsuzluk Algı Endeksi'ne göre Sudan, dünyadaki en çok yolsuzluk yapılan ülkelerdendir. 2013 Küresel Açlık Endeksi'ne (GHI) göre Sudan'ın GHI gösterge değeri 27,0 idi. Bu, ülkenin 'Alarm Verecek Açlık Durumu'na sahip olduğunu gösterir. Sudan, Dünyanın en aç beşinci ülkesi olarak derecelendirilmektedir.

2015 İnsani Gelişme Endeksi'ne (İGE) göre Sudan, insani gelişmede 167. sıradaydı ve bu, Sudan'ın hâlâ dünyadaki en düşük insani gelişme oranlarından birine sahip olduğunu göstermektedir.
2009'da %43'e kıyasla, 2014'te nüfusun %45'i günde 3,20 ABD Dolarından daha az bir gelirle yaşadı.

Demografi

Sudan'ın 2008 nüfus sayımında kuzey, batı ve doğu Sudan'ın nüfusunun 30 milyonun üzerinde olduğu kaydedildi. Bu, Güney Sudan'ın ayrılmasından sonra Sudan nüfusunun 30 milyonun biraz üzerinde olduğuna dair mevcut tahminleri ortaya koyar. 1983 nüfus sayımı, günümüz Güney Sudan'ı da dahil olmak üzere Sudan'ın toplam nüfusunu 21,6 milyon olarak verdiğinden, bu son yirmi yılda önemli bir artıştır. Büyük Hartum'un nüfusu (Hartum, Omdurman ve Kuzey Hartum dahil) hızla artmakta ve toplam nüfus 5,2 milyon olarak kaydedilmiştir.

Sudan, mülteci veren ülke olmasının yanı sıra, diğer ülkelerden gelen büyük bir mülteci nüfusunu da barındırır. BMMYK istatistiklerine göre, Ağustos 2019'da Sudan'da 1,1 milyondan fazla mülteci ve sığınmacı yaşıyordu. Bu nüfusun çoğunluğu Güney Sudan (858.607 kişi), Eritre (123.413), Suriye (93.502), Etiyopya (14.201), Orta Afrika Cumhuriyeti (11.713) ve Çad'dan (3.100) geldi. Bunların dışında, BMMYK raporu 1.864.195 Ülke içinde yerinden edilmiş kişiler olduğunu raporlamaktadır. Sudan, mültecilerin durumuna ilişkin 1951 Mültecilerin Hukuki Durumuna Dair Sözleşme'sine taraftır.

Etnik gruplar

Arap, nüfusunun ulusal toplamın %70'i olduğu tahmin edilmektedir. Neredeyse tamamı Müslüman ve ağırlıklı olarak Sudan arapçası konuşur. Diğer etnik kökenler arasında Beja, Fur, Nubyalılar, Ermeniler ve Kıptiler vardır.

Arap olmayan gruplar genellikle etnik, dilsel ve değişen derecelerde kültürel olarak farklıdır. Bunlar arasında Beja (2 milyonun üzerinde), Fur (1 milyonun üzerinde), Nuba (yaklaşık 1 milyon), Moro, Masalit, Bornu, Tama, Fulanîler, Hausa, Songhay, Nubians, Berta, Zaghawa, Nyimang, Ingessana, Daju , Koalib, Gumuz, Midob ve Tagale bulunmaktadır.

Hausaca ticaret dili olarak kullanılır.[where?] Ayrıca küçük ama önemli bir Yunan topluluğu vardır.

Necd Arapçası konuşan Awadia ve Fadnia kabileleri ve Bani Arak kabileleri gibi bazı Arap kabileleri ve Hicâzi Arapçası konuşan Beni Hassan, Al-Ashraf, Kawhla ve Reşaideler arapça'nın diğer bölgesel biçimlerini konuşur.

Kuzeydeki Rizeigat birkaç Arap Bedevi Sudan arapçası konuşur ve Sudanlı Araplarla aynı kültürü paylaşır. Bazı Baggara ve Tunjurlar Çad Arapçası konuşur.

Kuzey ve doğu Sudan'daki Sudanlı Araplar, esas olarak Arap Yarımadası'ndan gelen göçmenlerin ve Sudan'ın yerli halklarıyla yapılan evliliklerin soyundan geldiklerini iddia eder. Nübye halkı güney Mısır'daki Nubianlarla ortak bir tarihi paylaşır. Sudan'daki Arap kabilelerinin büyük çoğunluğu 12. yüzyılda Sudan'a göç etti, yerli Nübye ve diğer Afrikalı halklarla evlendi ve yavaş yavaş İslam'ı tanıttı. Ayrıca, Batı Arabistan'dan bölgeye daha önceki göçlerden Sudan'da birkaç İslam öncesi Arap kabilesi vardı.

Sudan halkının Araplaştırılmasıyla ilgili birkaç çalışmada, tarihçiler Arap ve Arap olmayanların kültürel kimlik'lerinin anlamını tartışmışlardır. Örneğin tarihçi Elena Vezzadini, farklı Sudanlı grupların etnik karakterinin Sudan tarihinin bu bölümünün yorumlanma biçimine bağlı olduğunu ve bu ayrım için net tarihsel argümanlar olmadığını savunur. Kısaca, "Arap göçmenlerin yerel yapılar tarafından asimile edildiğini, 'Sudanlılaştığını' ve "Bir grup Arap olduğunu iddia etmeye başlayınca bir bakıma Araplaştığını" belirtir.

Fransız arkeolog ve dilbilimci Claude Rilly, farklı Sudanlı etnik grupların soyağacı'yla ilgili bir makalede, Arap soyunun önemli bir erkek ataya dayandığını iddia eden Sudanlı Arapların çoğunun DNA'larının büyük ölçüde nesiller boyu Afrikalı veya Afrikalı-Arap eşlerden ve çocuklarından oluştuğu gerçeğini görmezden geldiğini ve bu iddiaların biyolojik gerçeklerden çok sözlü geleneklere dayandığı anlamına geldiğini savunur.

Diller
Resmî diller ve eğitim dilleri Arapça ve İngilizcedir. Halkın çoğunluğu Sudan Arapçası konuşur. Bunun yanı sıra Nübyece, Beja, Fur, Nuban, Ingessana gibi diller de konuşulur.

Resmî din
Sudan 2020 yılında seküler bir devlet olmuştur. Halkın %90'ı Müslüman, geriye kalan kısım ise animizm ve Kıpti ve Ortodoks Hristiyan mezhebine mensuptur. Müslümanların çoğunluğu Sünni ve Sünnilerin bir kısmı Şafii ve öbür kısmı da Maliki'dir.

Ulaşım

Deniz
Sudan'ın doğuda Kızıldeniz'e kıyısı olması sebebiyle hem Akdeniz hem de Hint Okyanusu'na bağlantısı vardır. Ülkenin deniz kıyısındaki en önemli şehri ve limanı Kızıldeniz kıyısındaki Port Sudan şehridir. Port Sudan, balıkçılık ve turizmin yanı sıra deniz ticaretinin ve ulaşımının da hareketli olduğu bir merkezdir.

Hava
Başkent Hartum, Sudan'ın en büyük havaalanına ev sahipliği yapmaktadır. Bu havaalanı, Sudan'ın en büyük havayolu şirketi olan Sudan Havayolları'nın ana terminalidir. Şehrin güneydoğu sınırına yakın inşa edilmiş olan terminal, şehrin hızlı gelişimi ile şehrin kalbi konumuna gelmiştir. Omdurman'da yeni yapılmakta olan uluslararası havaalanı Sudan'ın en büyük havaalanı olma özelliğini alacaktır. Bu havalimanları dışında Güney Sudan'daki Juba Uluslararası Havalimanı ve Port Sudan Havalimanı da büyüklük sırası ile ardında yer alırlar.

Köprüler
Mavi Nil'i geçen aşağıdaki köprüler Hartum'u Kuzey Hartum'a bağlarlar:
 El Mek Nimir Köprüsü
 Mavi Nil Kara & Demiryolu Köprüsü
 Kober Köprüsü
 Şambat Köprüsü
 Tuti Köprüsü

Demiryolu

Sudan'da, başkent Hartum'u Mısır'a, Port Sudan'a ve El-Ubeyd'e bağlayan demiryolları bulunmaktadır. Batı da Nyala ve güneyde Wau şehirlerine kadar uzanan toplam 3500 ila 4000 km. uzunluğunda demiryolu şebekesi mevcuttur.

Ayrıca bakınız
 1989 Sudan askerî darbesi
 Birleşmiş Milletler-Afrika Birliği Darfur Misyonu (UNAMID)
 2019 Sudan askerî darbesi

Bibliyografya

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sudan Yönetimi Resmî internet sitesi
 Sudan Cumhurbaşkanı

İslam İşbirliği Teşkilatı ülkeleri
1956'da Afrika'da kurulan oluşumlar
Arapça konuşan bölgeler ve ülkeler
Afrika kıtasındaki ülkeler
Doğu Afrika ülkeleri
İngilizce konuşan ülkeler
Federal cumhuriyetler
Afrika Birliği ülkeleri
Arap Birliği ülkeleri
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Askerî diktatörlükler
Sahra ülkeleri
1956'da kurulan bölgeler ve ülkeler

Sudan


1990 දශකයේ ශ්‍රී ලංකාවේ තිරගත වු චිත්‍රපට නාමාවලිය පහතින් දැක්වේ.

1990 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව
1990 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව

1991 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව
1991 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව

1992 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව
1992 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව

1993 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව
1993 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව

1994 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව
1994 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව

1995 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව
1995 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව

1996 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව
1996 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව

1997 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව
1997 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව

1998 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව
1998 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව

1999 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව
1999 සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව

1990 දශකයේ සිංහල චිත්‍රපට ලැයිස්තුව


Doludibek, Tunceli ilinin Ovacık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski ismi "Mamlis"dir. 1955 yılı nüfus sayımında da Mamlis olan köyün adı sonrasında değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır. Ekim 1994'te güvenlik güçleri tarafından PKK'ya yönelik başlatılan operasyonlar kapsamında tamamen boşaltılan köye 2013 yılından itibaren yeniden yerleşim başlamıştır.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 88 km, Ovacık ilçesine 26 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Ovacık belde ve köyleri

Doludibek, Ovacık


Velika Gorica (; meaning "Great Vineyard/Forest") is the largest and most populous city in Zagreb County, Croatia. According to the 2011 census the city itself has a population of 31,341, while the municipality has a population of 63,517 inhabitants.

Velika Gorica is the centre of the historical Turopolje region. Franjo Tuđman Airport, the largest and busiest airport in Croatia, is located in the area of Velika Gorica.

Name
The name of the city consists of two words. The first one, "Velika", is an adjective, meaning big or great. Second one is "Gorica", which is in standard Croatian diminutive of the word "gora", meaning hill. But in local Kajkavian dialect, "gorica" means vineyard, hence literally translated city's name is  Great Vineyard or Big Vineyard. That is because this area was wine producing since ancient times.

Velika Gorica also has (or had) its names in other languages, notably Hungarian: Nagygoricza and German: Gross-Gorica.

Geography
The City of Velika Gorica, located  south of Zagreb, is the centre of an area covering . Up until 1990 Velika Gorica had the status of a municipality and after that it became a part of Zagreb. Velika Gorica gained city status in 1995. The area of the old Municipality of Velika Gorica was split into three municipalities – Kravarsko, Orle and Pokupsko.

Velika Gorica is the largest settlement and the administrative centre of the traditional Turopolje region. Regarding the Turopolje name, among the most common opinions is that the name, meaning "Tur field", comes from an old Slavic word "tur" which means Aurochs, an ancient type of cattle with long horns, which was a symbol of fertility and the sun god. These cattle died out in the 16th century. The cattle were closely related to agriculture. Plowing had a symbolic meaning, the fertilization of Mother Earth, so these cattle were often assumed to have "sacred" characteristics. Because of its importance in the life of the plowmen, "tur" became the basis for numerous toponyms. However, as recently as the 16th century, Turopolje was called Campus Zagrebiensis, i.e. "Zagreb field", or just Campus (field). At that time the name was replaced by "Tur field", i.e. Turopolje.

The A11 (Zagreb-Sisak) highway is planned to become the western bypass of Velika Gorica. State route D31 will be the eastern bypass. It is planned that these bypasses will relieve the traffic along the overcrowded Velikogorička road, the fastest link between Zagreb and Velika Gorica .

Population
In the census of 2011, the total population of administrative area of the city (the municipality) was 63,517, in the following settlements:

 Bapča, population 129
 Bukovčak, population 65
 Buševec, population 886
 Cerovski Vrh, population 93
 Cvetković Brdo, population 32
 Črnkovec, population 412
 Donja Lomnica, population 1,732
 Donje Podotočje, population 375
 Drenje Šćitarjevsko, population 203
 Dubranec, population 349
 Gornja Lomnica, population 580
 Gornje Podotočje, population 491
 Gradići, population 1,860
 Gudci, population 374
 Gustelnica, population 118
 Jagodno, population 521
 Jerebić, population 41
 Ključić Brdo, population 214
 Kobilić, population 533
 Kozjača, population 342
 Kuče, population 1,453
 Lazi Turopoljski, population 57
 Lazina Čička, population 566
 Lekneno, population 383
 Lukavec, population 1,140
 Mala Buna, population 261
 Mala Kosnica, population 49
 Markuševec Turopoljski, population 328
 Mičevec, population 1,286
 Mraclin, population 1,074
 Novaki Šćitarjevski, population 158
 Novo Čiče, population 1,255
 Obrezina, population 555
 Ogulinec, population 292
 Okuje, population 467
 Petina, population 213
 Petravec, population 76
 Petrovina Turopoljska, population 708
 Poljana Čička, population 688
 Prvonožina, population 42
 Rakitovec, population 570
 Ribnica, population 802
 Sasi, population 159
 Selnica Šćitarjevska, population 535
 Sop Bukevski, population 85
 Staro Čiče, population 790
 Strmec Bukevski, population 366
 Šćitarjevo, population 442
 Šiljakovina, population 672
 Trnje, population 62
 Turopolje, population 952
 Velika Buna, population 856
 Velika Gorica, population 31,553
 Velika Kosnica, population 770
 Velika Mlaka, population 3,334
 Vukomerić, population 158
 Vukovina, population 947
 Zablatje Posavsko, population 61

History

Velika Gorica and surrounding plain area by the Sava river have always been fertile and lush so it is no wonder it has been constantly inhabited since Neolithic. First major settlement was Andautonia, founded in 1st century where village of Šćitarjevo stands nowadays. It was an important Roman port on Sava river and city on roads connecting Siscia with Emona and Poetovio. The Roman town was large at the beginning of the 5th century.

Croats came to these parts in the 8th century and remains from early Croat culture were found in numerous places around city of Velika Gorica. Velika Gorica is first mentioned in 1228 as a seat of parish. In 1278 noblemen from Turopolje joined into a union called Plemenita opčina turopoljska ("Noble municipality of Turopolje"). Plemenita opčina turopoljska was granted a rule over Turopolje by Croatian monarchs and exists still today with mainly ceremonial and not political role.

In the late 19th and early 20th century, Velika Gorica was a district capital in the Zagreb County of the Kingdom of Croatia-Slavonia.

The 20th century was by far the most important one in history of Velika Gorica as it grew from a small village of 2,871 inhabitants to an important and one of the largest cities in Croatia with population over 60 thousand inhabitants. Until 1995 Velika Gorica was part of City of Zagreb and since then it has a city status of its own.

During the Croatian War of Independence the city played an important role because of two airports in its near distance. Velika Gorica's 153rd brigade of Croatian Army fought on battlefields all around Croatia.

People

 Vladimir Bakarić - communist politician in Socialist Yugoslavia
 Ivana Banfić - pop singer
 Igor Bišćan - former football player
 Tomislav Butina - former football player
 Mario Cvitanović - former football player
 Martina Dalić - former Croatian Minister of Finance
 Barbara Jelić-Ružić - former volleyball player
 Gordan Kožulj - swimmer
 Tonino Picula - former Croatian Minister of Foreign Affairs
 Ivo Pukanić - journalist and editor of Nacional
 Rene Medvešek - actor
 Sonja Smolec - writer
 Ivan Šuker - former Croatian Minister of Finance
 Robert Troha - basketball player
 Jacques Houdek - singer
 Marcelo Brozović - football player
 Ivanka Mazurkijević - singer
 Ivana Mišerić - radio host
 Adrian Benko - esports player

Landmarks and sights
Main Velika Gorica's sight is the Turopolje Museum which traces human presence in Turopolje since Neolithic. There are also a number of monuments scattered around the city and its environs.

Vrata od krča ("The Timber Gate") is a unique wooden monument to human labour, risen up in forest near the city. Monument was risen in 1779 as a symbol of reclaiming the fertile land from forest. It was torn down by the flood in 1914 and restored two years later.

Old town Lukavec is a very well preserved fortification first mentioned in 1256 as Caput Lukavec. It was built by wood as a defense from Ottoman invasion. It was first owned by Zagreb noblemen and Turopolje noblemen gained control over castle in 1553 when it already became a ruin. It was soon rebuild in stone and became a regular site of assembly of Turopolje noblemen.

Wooden chapels from Turopolje and Pokuplje are unique in the world. They can be traced far back in the early Middle Ages, but most of the preserved ones date from the 17th century. Today there are only 11 preserved wooden chapels left, three in Turopolje, two in Vukomeričke gorice and six in Pokuplje. They were built by groups of timber-workers and as a rule they were made of oak-tree.

There are several small monuments to World War II anti-fascist resistance movement (most famous being The Bomber Man in near city center) and also many monuments to Croatian soldiers who fought in Croatian War of Independence. The city has a monument to soldiers from the city who lost their lives in the Croatian War of Independence.

In a competition held among 5,300 European cities, Velika Gorica was awarded the Silver Flower of Europe – an award presented by the European Association for Flowers and Landscape Entente Florale. The award was accepted on 9 September 2004, in the French town of Aix-les-Bains.

Education
Velika Gorica has four elementary schools (Eugen Kvaternik, Eugen Kumičić, Juraj Habdelić and Nikola Hribar) and four high schools (Vocational School Velika Gorica, Gymnasium Velika Gorica, Economy School of Velika Gorica and Aviation Technical School Rudolf Perešin). In addition, there is a higher education institute, the Velika Gorica University of Applied Sciences.

Culture

People's Open University
Established in 1960, the People's Open University (hr: Pučko otvoreno učilište, shortform POU) began a phase of rich and complex development in its first home, a building which was previously an inn, and which was situated opposite the present-day building of this institution at 37 Zagrebačka Street. In the year of its establishment the institution as connected with the already existing Public Library, and three years later, in 1963, by the Cinema Company "Prosvjeta". Together, they conducted their activities in the former House of Cooperatives "Zadružni dom", where the present administration is situated and a part of the POU's activities are still performed today.

By initiating and developing numerous activities the University has spread out to new locations. The most important step was made in 1980, when the Cultural Centre was built, with an art gallery, an additional library and a chamber hall in Galženica, a part of Velika Gorica.

In the late 1980s the University was also using space in the old Secondary School at 5 Zagrebačka Street (the Music School), in the House of Social Protection (Dom društvene samozaštite), today's Fire Brigade building (the radio-station) and in the Podbrežnica settlement (the library). In 1993 the Music School moved to a new building in Kolarova Street where it has remained until the present day.

It was on the premises of the People's Open University that many people in Velika Gorica saw their first film or theatre performance, borrowed their first book or attended their first concert or exhibition. There they learned to play their first notes and master the basics of a foreign language. They entered a disco for the first time in their lives. They learned how to drive a car or heard their own voices on a radio station. Some of them, thanks to this broad spectrum of activities, published their first books or displayed their first exhibitions right here.

In recent years, the building of the Open University has been renovated and technically equipped. The philosophy of the institution has been to listen attentively to the needs of the local populace and design programmes in accord with their changing requirements.

Today, the People's Open University seeks to satisfy the diverse cultural needs of Velika Gorica's citizens through its theatre, gallery, concerts, publishing, cinema and other activities that encourage people to meet and exchange ideas. A great deal was achieved between 2006 and 2010, when actress Senka Bulić served as Head of the POU and brought the University's theatre, Scena Gorica, to the attention of the theatre-going public throughout the country. During her tenure Klub 100, a multimedia space for the development of urban culture, was additionally founded and became an important part of the cultural landscape for young people especially.

Libraries and galleries
Libraries and reading rooms have a long tradition in Turopolje, since there is a deeply rooted interest in and love for books in this region. The Velika Gorica city library is the descendant of the Reading Room in Velika Gorica, established in 1886. Since October 1999 it has operated independently in two locations: the Central Library at 37 Zagrebačka Street and the Regional Galženica Library at 5 S. Radić Square.

Turopolje Museum
Founded in 1960, the Turopolje Museum is concerned with the preservation and promotion of the cultural heritage of the historic Turopolje, Pokuplje, Posavina and Vukomeričke gorice regions. The Museum is housed in a building dating from 1750, which previously served as the city hall of the Noble Commune of Turopolje. It is situated in the centre of Velika Gorica, on the eastern edge of the main park. This two-storey building with a colonnade on the ground floor was built in a Baroque style with elements of the traditional Turopolje architectural style. Assemblies called "spravišća" were once held in the large hall on the upper floor. The rooms next to the hall were archives where the important documents of the Noble Commune were kept. The ground floor at one time housed prison cells. The Museum has a collection comprising some 3,500 objects and over 10,000 photographical records. The Museum library has around 700 volumes on subjects relating to the region's history.

Public monuments
At the end of the 1970s in particular, moderately intensive development of Velika Gorica's city centre and the surrounding districts took place. In an attempt to accommodate the need both for green space and for an aesthetic dimension to development, over the city history a number of parks have been created, most of which contain pieces of public sculpture.

The beginning of the 21st century was most important for urban uprising of Velika Gorica. New central park was created that carries the name of first Croatian president, dr. Franjo Tuđman. Tuđman's park soon became one of the most important urban spaces in Velika Gorica.

Sport

Sports clubs in Velika Gorica include the football clubs HNK Gorica and NK Udarnik, a men's handball club HRK Gorica, a women's volleyball club OK Azena and a men's basketball club KK Gorica.

HNK Gorica plays its home games at Stadion Radnik, built for 1987 Summer Universiade while NK Udarnik has its own field in Kurilovec neighborhood. Indoor sports are mainly played in the city sports hall. There also three elementary school sports halls in the city that are used by sports clubs for trainings and youth categories.

Notable people
 Joe Raduka

References

Sources

External links

Velika Gorica official web page
Velika-gorica.org – Informativni Portal Velike Gorice

Cities and towns in Croatia
Populated places in Zagreb County
Zagreb County (former)
13th-century establishments in Croatia
1228 establishments in Europe

Velika Gorica


Et præpareret guitar er et guitar, der har fået sin lyd ændret ved at der placeres ting mellem eller på strengene.

Fred Frith och Keith Rowe er kendt som den der først skrev musik for præpareret guitar fra 1965.

Konceptet er afledt af præpareret piano oprindeligt lanceret af John Cage.

Guitarister
 Derek Bailey
 Glenn Branca
 Fred Frith
 Nikita Koshkin
 Yuri Landman
 Thurston Moore
 Lee Ranaldo
 Keith Rowe

Literatur
 Prepared Guitar Techniques - Matthew Elgart/Peter Yates (Elgart/Yates Guitar Duo) , California Guitar Archives, 1990
 Nice Noise  - Bart Hopkin & Yuri Landman , Experimental Musical Instruments, 2012.

Guitar

Præpareret guitar


Kent Vernon "Rommel" Rominger (born  August 7, 1956) is an American former astronaut, former NASA Chief of the Astronaut Office at Johnson Space Center, and a captain in the United States Navy. Rominger holds the Space Shuttle Orbiter flight time record with 1610 hours. He joined ATK Launch Systems Group in 2006 as Vice President of Advanced Programs.

Personal data
Kent Rominger was born August 7, 1956, in Del Norte, Colorado. He graduated from Del Norte High School in 1974. In 1978, he received a Bachelor of Science degree in Civil Engineering from Colorado State University, and in 1987 a Master of Science degree in Aeronautical Engineering from the U.S. Naval Postgraduate School. He and his wife Mary Sue have one daughter.

Naval service
Rominger received his commission through the Aviation Reserve Officer Candidate (AVROC) Program in 1979, and was designated a Naval Aviator in September 1980. Following training in the F-14 Tomcat, he was assigned to Fighter Squadron 2 (VF-2) from October 1981 to January 1985 aboard the aircraft carriers  and . While assigned to VF-2, Rominger attended the Navy Fighter Weapons School (TOPGUN). In 1987 he completed the Naval Postgraduate School/Test Pilot School Cooperative Program, and was assigned as F-14 Project Officer to the Carrier Suitability Branch of the Strike Aircraft Test Directorate at Naval Air Station Patuxent River, Maryland. During his tour of duty, Rominger completed the initial carrier suitability sea trials of the F-14B, logging the first aircraft carrier arrestment and catapult launch in the upgraded Tomcat. In September 1990, he reported to Fighter Squadron 211 (VF-211), where he served as Operations Officer and completed a Desert Storm Deployment to the Persian Gulf aboard .

He has logged over 5,000 flying hours in over 35 types of aircraft and 685 carrier landings.

NASA career
Selected by NASA in March 1992, Rominger reported to the Johnson Space Center in August 1992. He completed one year of training and qualified for assignment as a pilot on future Space Shuttle flight crews. Rominger was initially assigned to work technical issues for the Astronaut Office Operations Development Branch. He also served as Chief of the Astronaut Office Shuttle Operations Branch, and Deputy Director, Flight Crew Operations. A veteran of five space flights, Rominger has logged over 1,600 hours in space These were all as a STS Orbiter crew member, the highest total in this category. He flew as pilot on STS-73 in 1995, STS-80 in 1996 and STS-85 in 1997, and was crew commander on STS-96 in 1999 and STS-100 in 2001. Rominger served as Chief of the Astronaut Office and professional head of the NASA Astronaut Corps from 2002 to 2006, responsible for the mission preparation activities of all Space Shuttle and future International Space Station crews and their support personnel.

Space flight experience
STS-73 in Space Shuttle Columbia (October 20 to November 5, 1995) was the second United States Microgravity Laboratory mission. The mission focused on materials science, biotechnology, combustion science, fluid dynamics, and numerous scientific experiments housed in the pressurized Spacelab module. In completing his first space flight, Rominger orbited the Earth 256 times, traveled over 6 million miles, and logged a total of 15 days, 21 hours, and 52 minutes in space.

STS-80, also in Columbia (November 19 to December 7, 1996) was a 17-day mission during which the crew deployed and retrieved the Wake Shield Facility (WSF) and the Orbiting Retrievable Far and Extreme Ultraviolet Spectrometer (ORFEUS) satellites. The free-flying WSF created a super vacuum in its wake and grew thin film wafers for use in semiconductors and other high-tech electrical components. The ORFEUS instruments, mounted on the reusable Shuttle Pallet Satellite, studied the origin and makeup of stars. In completing his second space flight, Rominger orbited the Earth a record 278 times, traveled over 7 million miles and logged 17 days, 15 hours and 53 minutes in space.

STS-85 in Space Shuttle Discovery (August 7–19, 1997) was a 12-day mission during which the crew deployed and retrieved the CRISTA-SPAS satellite, operated the Japanese Manipulator Flight Demonstration (MFD) robotic arm, studied changes in the Earth's atmosphere and tested technology destined for use on the future International Space Station. The mission was accomplished in 189 Earth orbits, traveling 4.7 million miles in 11 days, 20 hours and 27 minutes.

STS-96, also in Discovery, (May 27 to June 6, 1999) was a 10-day mission during which the crew delivered 4 tons of logistics and supplies to the International Space Station in preparation for the arrival of the first crew to live on the station. The mission included the first docking of a Space Shuttle to the International Space Station and was accomplished in 153 Earth orbits, traveling 4 million miles in 9 days, 19 hours and 13 minutes.

STS-100, in Space Shuttle Endeavour (April 19 to May 1, 2001) was a 12-day mission during which the crew installed the Canadian-built Robotic Arm and the Rafaello Logistics Module to the International Space Station. Endeavour was docked 8-days on the most complex robotics flight in the history of the Space Shuttle program and was made up of a very diverse international crew, representing the United States, Russia, Canada and Italy. The mission was completed in 187 Earth orbits, traveling 4.9 million miles in 11 days, 21 hours and 30 minutes.

Organizations
He is a member of the Association of Space Explorers, the Society of Experimental Test Pilots, the American Institute of Aeronautics and Astronautics, the Association of Naval Aviation, The Mars Generation, and the Chi Epsilon Civil Engineering Society.

Awards and honors
He has been awarded the Defense Superior Service Medal, the Distinguished Flying Cross, the Defense Meritorious Service Medal and the NASA Distinguished Service Medal.  He is a Distinguished Graduate of the U.S. Naval Test Pilot School and was the Naval Air Test Center Test Pilot of the Year in 1988. He received the Society of Experimental Test Pilots Ray E. Tenhoff Award in 1990, the Jack Northrop Award in 1996, and the Colorado State University Distinguished Service Award in 1997. He was named West Coast Tomcat Fighter Pilot of the Year in 1992 and was listed in the Top Ten Carrier Landing Distinction in Airwings Two and Nine. In 2000 he was nominated and inducted into the Colorado Aviation Hall of Fame. He is an inductee into the United States Astronaut Hall of Fame.

References

External links

Spacefacts biography

NASA

1956 births
Living people
United States Navy astronauts
People from Rio Grande County, Colorado
Military personnel from Colorado
Colorado State University alumni
Naval Postgraduate School alumni
United States Naval Test Pilot School alumni
United States Navy officers
United States Naval Aviators
American test pilots
Aviators from Colorado
Recipients of the Distinguished Flying Cross (United States)
Recipients of the Defense Superior Service Medal
Recipients of the NASA Distinguished Service Medal
United States Astronaut Hall of Fame inductees
Space Shuttle program astronauts

Kent Rominger


Fatal Prediction/Demoniac Possession es el primer Ep de la banda de Thrash Metal, Pentagram. Este EP contiene dos temas versionados del demo anterior. Fue producido por "Dinosaur" quien trabajó como Roadie de Celtic Frost, este EP fue el responsable de llevar el nombre de Pentagram a varios rincones del mundo entero.

Lista de temas
 1. Fatal Prediction
 2. Demoniac Possession

Álbumes de Pentagram Chile
Álbumes de Chile de 1987

Fatal Prediction/Demoniac Possession


Adnan Tönel (d. 31 Mayıs 1965, İstanbul), Türk oyuncu, akademisyen ve yazardır.

Gençlik yılları
Adnan Tönel, Kocamustafapaşa Mehmet Akif İlköğretim Okulu'nda okuduğu yıllarda (8 yaşında) Namık Kemal'in Vatan Yahut Silistre oyunundaki rolüyle sahneye ilk adımını attı. Lise yıllarında Moliere'in Cimri adlı oyunundaki "Jacques Usta" rolünü oynadı. Diğer zamanlarında ise amatör fotoğrafçılığı hobi edindi.

Çalışmaları
TRT İstanbul Radyosu Çocuk Kulübü'nde on yıl süreyle seslendirme yaptı. 1998-1999 yıllarında TRT 2 televizyonunun tanıtım sesi oldu.

Tiyatro bölümünün ilk mezunu olarak, İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı'nı 1989 yılında bitirdi. 1992'de Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Sahne Sanatları Ana Sanat Dalında "20. yüzyıl Avant-Garde Tiyatronun Oyunculuk Tekniği" başlıklı yüksek lisans tezini tamamladı. Doktorasını BMA Müzikoloji Bölümünde (2007) "Türkiye ve Azerbaycan'da Layla ve Ninnilerin Musiki ve Edebi Özellikleri" alanında yaptı.

Adnan Tönel, 1999 ve 2000 yıllarında, Kanal E televizyonunda kültür koordinatörlüğü görevinde bulundu. Hazırlayıp sunduğu; "Mozaik", sinema programı "Kısa Sınır Tanımaz" ve "Artvizyon" adlı kültür-sanat programlarıyla iki yıl yayında kaldı.

Haliç Üniversitesi ve Yeni Yüzyıl Üniversitesi tiyatro bölümlerini kurdu. İTÜ ve bazı vakıf üniversitelerinde; oyunculuk, ses eğitimi, diksiyon, etkili iletişim, drama, sahne tekniği ve bireysel ses eğitimi dersleri verdi. W. Shakespeare'in Hamlet adlı oyununu Can Yücel çevirisinden uyarladı ve Türkiye'de ilk kez tek başına sahneye koydu. Patrick Süskind'in Kontrabas, Peter Handke'nin Kaspar ve Günter Grass'ın On dakka sonra Buffalo adlı oyunlarını ise İstanbul Goethe Institut'un katkılarıyla sahneye koydu. 7 sinema filminde ve 2 TV dizisinde rol aldı. Devlet Tiyatrolarında 4 oyunda rol aldı (Jül Sezar, Canlı Yayın, Köprüdeki Adam, Kral Üşümesi); reji asistanlığı (S. K. Aksal: Kral Üşümesi) yaptı.

Ufo Bebek adlı bir çocuk oyunu da yazan Tönel'in, Hayy Kitap'tan Uzaktan Kumandalı Çocuklar adında, çocukların televizyondan ve İnternet'ten korunmasına dönük bir araştırma kitabı yayımlandı. Tönel'in, Tek Başına Tiyatro adlı araştırma kitabı 2012 yılında yayımlandı. Çeşitli ulusal sempozyumlarda konuyla ilgili bildiriler sundu. Yanı sıra amatör olarak fotoğrafçılığı sürdürüyor. Son sergisi olan Dünya Rögarları'nı, TBMM Beylerbeyi Sarayı'nda açtı. Ardından İFSAK ve Bursa Fotoğraf Günleri'nde de sergiyi yineledi. Sonraki iki yılda çeşitli kültür merkezlerinde tiyatro ağırlıklı atölyeler verdi. Tönel'in, Avrupa Konseyi Genel Sekreterliği, Kültür ve Spor Direktörlüğü "Okumayı Teşvik Performans Ödülü" bulunmaktadır. Son olarak Türk ve Azeri Ninnilerinde Ortak Motifler adlı kitabı Lambert Academic Publishing'den çıkmıştır. Hâlen Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi'nde öğretim üyesidir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1965 doğumlular
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk tiyatro yönetmenleri
Türk eğitimciler
Türk performans sanatçıları
Türk radyocular
Yaşayan insanlar
Yüzüncü Yıl Üniversitesi öğretim üyeleri
Türk yazarlar

Adnan Tönel


Marie Scott Poulsen (født 15. april 1971) er en dansk kommunikationsrådgiver, forfatter og foredragsholder. Privat er hun gift og mor til fire børn, heraf én bonussøn.

Opvækst og karriere

Marie voksede op på Bornholm, og blev Cand. Mag. fra Københavns Universitet i 1999. Derefter fulgte forskellige kommunikationsjobs.
Allerede som 32-årig i 2003 fik Marie Scott Poulsen sin første lederstilling, da hun tiltrådte som kommunikationschef for Håndværksrådet. Denne stilling havde hun indtil 2006, hvor hun trådte ind en tilsvarende stilling hos COOP og herefter fulgte 10 år med chef-stillinger i Københavns Kommune, Madkulturen, Sampension og C40 Cities Climate Leadership Group. I 2016 havde hun et kort besøg på bureau-siden. Allerede i 2017 var hun dog tilbage på virksomhedssiden da Københavns Lufthavne A/S tilbød hende en rolle som senior kommunikationsrådgiver med lufthavnens eksterne relationer, brand og kampagner som ansvarsområde.

CV
2017 – nuv.		Senior kommunikationsrådgiver, Københavns Lufthavne
2016 – 2017		Kommunikationsrådgiver, Geelmuyden Kiese
2014 – 2016		Kommunikationsdirektør, C40 Cities Climate Leadership Group
2013 – 2014		Kommunikationschef, Sampension
2013 – 2013		Kommunikationschef (midlertidig), Madkulturen
2008 – 2013		Kommunikationschef, Københavns Kommune
2006 – 2008		Kommunikationschef, COOP
2003 – 2006		Kommunikationschef, Håndværksrådet
2001 – 2003		Kommunikationskonsulent, Bergsøe4 A/S

Forfatterskab
Marie Scott Poulsen debuterede som forfatter i 2002 med bogen 'Børn på gule plader', der er en samling af beretninger fra 14 moderne familier. I 2004 udkom 'Drenge', hvor Marie Scott Poulsen gennem samtaler med 40 drenge mellem 12 og 16 portrætterer almindelige drenge,  I 2006 bidrog Marie Scott Poulsen til bogen 'Tro på det! - en bog om konfirmation, tro og tvivl' og året efter udkom hun med sin fjerde bog 'Talent' der gennem interviews med otte danskere, der er nået til tops på deres respektive felter, havde til formål at sætte talentpleje og succes til diskussion.

Der skulle gå ti år før Marie Scott Poulsens femte og seneste bog udkom. I et skifte fra den interviewbaserede stil, der prægede hendes første bøger var 'Lokal Lobbyisme - Få indflydelse i kommunen' i stedet en guide til indflydelse på lokalpolitik, som blev skrevet sammen med den daværende kollega hos Geelmuyden Kiese Maria Steno.

Bibliografi
'Lokal Lobbyisme - Få indflydelse i kommunen' af Marie Scott Poulsen & Maria Steno, Djøf Forlag, 2017
'Talent' af Marie Scott Poulsen, Forlag: Jepsen & Co., 2007
'Tro på det! - en bog om konfirmation, tro og tvivl' af Dorthe Maisie, Marie Pedersen og Marie Scott Poulsen, Forlag: Jepsen & Co., 2006
'Drenge' af Marie Scott Poulsen, Forlag: Shønberg, 2004
'Børn på gule plader' af Marie Scott Poulsen, Politikens Forlag, 2002

Tillidsposter
Bestyrelsesmedlem i Teatret ved Sorte Hest 2013 - nuv.
Bestyrelsesmedlem i  2021 - nuv. Levende Musik i Skolen

Uddannelse
Cand.mag. i religionssociologi fra Københavns Universitet 1999

Kilder

Personer i Kraks Blå Bog

Marie Scott Poulsen


Dansk porcelæn er en dansk dokumentarfilm fra 1942, der er instrueret af Gunnar Robert Hansen efter eget manuskript.

Handling
Skildring af porcelænsindustriens udvikling i store træk. Desuden en detailleret gennemgang af arbejdet på Den Kongelige Porcelainsfabrik og Bing & Grøndahl.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1942

Virksomhedsfilm fra Danmark
Dokumentarfilm fra Danmark

Dansk porcelæn


Karap, Rize ilinin, Çamlıhemşin ilçesine bağlı bir yayla konumundadır. 2400 rakımdadır ve 20-25 ev barındırır.

Rize ilinin yaylaları

Karap Yaylası


Drii Winter est un film germano-suisse réalisé par Michael Koch et sorti en 2022.

Synopsis

Anna et Marco vivent à Isenthal, un village de montagne dans le canton d'Uri, en Suisse. Anna est une enfant du pays, elle a une fille, Julia, d'une précédente relation. Elle travaille comme postière et sert le soir dans l'auberge qui appartient à sa mère. Marco, robuste et taiseux, vient de la plaine. Il travaille comme ouvrier agricole pour Alois. Anna et Marco s'aiment et décident de se marier.

Mais Marco se met à souffrir de maux de tête, et sa vision de l'œil droit se détériore. À la suite d'un accident de moto sans gravité, des examens complémentaires révèlent une lésion suspecte dans son cerveau qui s'avère être une tumeur. Peu à peu, le comportement de Marco évolue, il devient imprévisible. Il perd son emploi. Nicole, une amie d'Anna, le surprend un jour en train de s'exhiber devant Julia. La vie commune n'est alors plus possible et Marco va vivre chez Alois.

L'état de santé de Marco continue à se détériorer. Il passe ses derniers jours chez Anna, qui s'occupe de lui jusqu'à son dernier souffle.

A la façon d'un chœur de tragédie antique, une chorale apparaît régulièrement avec des chants dont les paroles sont en rapport avec l'action en cours.

Fiche technique

 Titre original : Drii Winter
 Titre français : Trois hivers
 Titre international : A Piece of Sky
 Langue originale : suisse allemand
 Réalisation et scénario : Michael Koch
 Photographie : Armin Dierolf
 Musique : Jannik Giger, Tobias Koch
 Costumes : Sara Giancane
 Montage : Florian Riegel
 Producteur : Christof Neracher
 Coproducteurs : Christoph Friedel, Claudia Steffen
 Pays de production : ,
 Format : Couleurs
 Genre : drame
 Durée : 136 minutes
 Date de sortie :
 Allemagne :  (Berlinale 2022)
 Allemagne :
 Suisse allemande :
 Suisse romande :

Distribution
 Michèle Brand : Anna
 Simon Wisler : Marco
 Elin Zgraggen
 Daniela Barmettler
 Josef Aschwanden : Alois

Accueil

Accueil critique
Dans Le Temps, Stéphane Gobbo juge le film "impressionnant de maîtrise, même si, derrière des plans toujours savamment pensés, on aurait parfois aimé un peu moins d'intellectualisation et un peu plus d'émotion." Dans la Tribune de Genève, Pascal Gavillet estime qu'il s'agit d'"un des grands films suisses de ces dernières années."

Distinction

Sélection
 Berlinale 2022 : en compétition officielle

Récompenses
 Festival du film de Gand 2022 :
 Prix du cinéma suisse 2023 : meilleur film de fiction

Notes et références

Liens externes

Film suisse sorti en 2022
Film allemand sorti en 2022
Film dramatique suisse
Film dramatique allemand

Drii Winter


Agence nationale de Protection civile (ANPC) anciennement direction de la prévention de la protection civile est un établissement public béninois, dotée de la personnalité morale et de d'autonomie financière dont la  mission principale est de réduction des risques de catastrophes et la gestion des inondations. Elle est placée sous la tutelle du Ministère chargé de l'Intérieur, de la Sécurité Publique.

Mission
l'Agence nationale de Protection civile plusieurs mission dont entre autres:
 prévenir tout risque de catastrophe sur l'ensemble du territoire national ;
 assurer la formation des cadres, du personnel permanent de la Protection Civile et des collaborateurs bénévoles ;
 préparer les autorités politico administratives, de même que les populations, à faire face aux risques majeurs ;
 assister les Comités de Protection Civile dans la mise en œuvre des mesures de prévention et pour assurer la maîtrise des événements dommageables ;
 centraliser et coordonner les secours à sinistrées ;
 apporter aux populations
 coordonner l'action des équipes d'intervention spécialisées, en cas de crise ;
 veiller à la préservation de l'environnement ;
 préparer et organiser des exercices de simulation ;
 assurer la protection des réfugiés et participer à la réglementation de leur séjour en République du Bénin.

Notes et références

Articles connexes
 Protection civile
 Aide médicale urgente
 Ministère de l'Intérieur (Bénin)

Liens externes
Site web officiel

Établissement public à caractère administratif au Bénin

Agence nationale de Protection civile


Hermanivka (en ukrainien Германівка) est une commune rurale du Raïon d'Oboukhiv situé dans l'oblast de Kiev, en Ukraine. Sa population s'élevait à  en 2001.

Géographie
Hermanivka est située à  au sud de Kiev.

Administration
Hermanivka   fait partie du raïon d'Oboukhiv.

Histoire
Le village est mentionné pour la première fois en 1096 sous le nom de Краснa car situé sur la rivière Krasna (Красна), un affluent du Dniepr long de 48 km.

Au XVIIIe siècle, les paysans d'Hermanivka, qui faisait alors partie de l'Empire russe, participèrent activement au mouvement anti-servage.

Hermanivka a beaucoup souffert pendant la famine de l'Holodomor de 1932 à 1933, perdant 20 % de sa population.

À l'heure actuelle, Hermanivka compte plusieurs écoles, bibliothèques et églises.

Dniprova Tchaïka, poétesse, écrivaine pour enfants, nouvelliste, traductrice et éducatrice ukrainienne, y est morte le .

Liens externes
  Archives en langue russe
  Encyclopédie polonaise

Commune rurale dans l'oblast de Kiev

Hermanivka


Palacio de Correos puede referirse a cualquiera de los siguientes palacios:

Argentina
 Palacio de Correos (Buenos Aires).
 Palacio de Correos (Rosario).

Chile
 Correo Central de Santiago, edificio que alberga las oficinas centrales de Correos de Chile.

España
 Real Casa de Correos (Madrid, Puerta del Sol, actual sede de la Presidencia de la Comunidad Autónoma).
 Palacio de Comunicaciones, Correos y Telégrafos o Telecomunicaciones (Madrid, Plaza de Cibeles, actual sede del Ayuntamiento).
 Casa de Correos y Telégrafos (Málaga).
 Delegación de Correos en Santander.
 Palacio de Correos y Telégrafos (Valladolid).

México
 Palacio Postal, Palacio de Correos de México o Quinta Casa de Correos.

Rumanía
 Palacio de Correos de Bucarest.

Uruguay
 El palacio de Correos de Montevideo es desde 1925 la casa matriz de la Administración Nacional de Correos .

Venezuela
 Correo de Carmelitas, edificación colonial de Caracas, Venezuela.

Palacio de Correos


Lago Débo (en francés: Lac Débo) es un lago en la parte central de Malí, formado por la inundación estacional de la cuenca del río Níger.

El Lago Debo, en su mayor extensión, se encuentra a unos 80 kilómetros de Mopti en su extremo de aguas arriba y 240 km de Tombuctú en su extremo de aguas abajo. Es el más grande de muchos de dichos humedales estacionales y lagos que se forman en el delta interior del Níger y el lago más grande de Malí. Es reducido en gran medida durante los meses de marzo a septiembre en la época seca.

Véase también
 Geografía de Malí
 Geografía de África

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización del Lago

Lagos de Malí

Lago Débo


Hugues Occansey, (Moyeuvre-Grande, Francia, 18 de diciembre de 1966), es un exjugador y actual entrenador de baloncesto francés. Con una altura de 2.00 cm su posición en la cancha era la de alero. Desde 2015 ejerce como seleccionador de Costa de Marfil

Trayectoria
1982-1988  CSP Limoges
1988-1993  Olympique Antibes
1993-1994  Montpellier Paillade Basket
1994-1995  ASVEL Villeurbanne
1995-1998  CSP Limoges
1998-2000  Peristeri BC
2000-2001  Valencia Basket
2001  ALM Évreux Basket
2001-2002  Strasbourg IG

Palmarés
 Copa Korac : 1983 (Limoges)
 Recopa de Europa : 1988 (Limoges)
 LNB :
 1983-84, 1984-85, 1987-88,  con el Limoges
 1990-91, Con el Antibes

Enlaces externos
 Ficha en ACB.COM
 Ficha en LNB.fr (jugador)
 Ficha en LNB.fr (entrenador)

Baloncestistas de Francia
Entrenadores de baloncesto de Francia
Baloncestistas de la selección de Francia
Baloncestistas del Olympique Antibes
Baloncestistas del CSP Limoges
Baloncestistas del ASVEL Lyon-Villeurbanne
Baloncestistas del Peristeri
Baloncestistas del Valencia Basket
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas del Strasbourg IG
Baloncestistas del ALM Evreux Basket
Baloncestistas del Montpellier
Entrenadores del CSP Limoges
Entrenadores del ASVEL Lyon-Villeurbanne
Nacidos en Moyeuvre-Grande

Hugues Occansey


Tucker ist ein kleiner Einschlagkrater am östlichen Rand der Mondvorderseite im Osten der Ebene des Mare Smythii, südöstlich des Kraters Warner und südwestlich von Lebesgue. Der Krater ist schüsselförmig und kaum erodiert.

Der Krater wurde 1979 von der IAU nach dem US-amerikanischen Astronomen Richard Hawley Tucker offiziell benannt.

Weblinks

 Tucker auf The-Moon Wiki

Einschlagkrater (Mond)

Tucker (Mondkrater)


The polar archipelago of Svalbard was first discovered by Willem Barentsz in 1596, although there is disputed evidence of use by Pomors or Norsemen. Whaling for bowhead whales started in 1611, dominated by English and Dutch companies, though other countries participated. At that time there was no agreement about sovereignty. Whaling stations, the largest being Smeerenburg, were built during the 17th century, but gradually whaling decreased. Hunting was carried out from the 17th century by Pomors, but from the 19th century it became more dominated by Norwegians.

Exploration was initially conducted to find new whaling grounds, but from the 18th century some scientific expeditions took place. These were initially large scale, but from the late 19th century they became smaller and increasingly focused on the interior. The most important scientific explorers were
Baltazar Mathias Keilhau, Adolf Erik Nordenskiöld and  Martin Conway. Sustainable mining started in 1906 with the establishment of Longyearbyen and by the 1920s, permanent coal mining settlements had been established at Barentsburg, Grumant, Pyramiden, Svea and Ny-Ålesund. The Svalbard Treaty came into effect in 1925, granting Norway sovereignty of the archipelago, but prohibiting "warlike activities" and establishing all signatories the right to mine. This both eliminated the mare liberum status of the islands, and also saw a name change from the Spitsbergen Archipelago to Svalbard. By the 1930s, all settlements were either Norwegian or Soviet.

During the Second World War, the settlements were first evacuated and then bombed by the Kriegsmarine, but rebuilt after the war. During the Cold War there were increased tensions between Norway and the Soviet Union, particularly regarding the building of an airport. There was limited oil drilling, and by 1973 more than half the archipelago was protected. Starting in the 1970s, Longyearbyen underwent a process of "normalization" to become a regular community. Arktikugol closed Grumant in 1962 and Pyramiden in 1998, while King Bay had to close mining at Ny-Ålesund after the Kings Bay Affair. The 1990s and 2000s have seen major reductions of the Russian population and the creation of scientific establishments in Ny-Ålesund and Longyearbyen. Tourism has also increased and become a major component of the economy of Longyearbyen.

During the Golden Age of Dutch exploration and discovery (c. 1590s–1720s)

First verified discovery of Svalbard as a terra nullius

There is no conclusive evidence of the first human activity on Svalbard. Swedish archeologist Hans Christiansson found flint and slate objects he identified as Stone Age tools dating from ca. 3000 BC, but there is little support among his peers as no dwelling place has been found. An analysis of the lithic (stone) material in 1997 concluded they were not Stone Age artifacts. During the 19th century, Norwegian historians proposed that Norse seamen had found Svalbard in 1194. This is based on annals that found Svalbarði four days sailing from Iceland. Although it forms the basis for the modern name of the archipelago, there is no scientific consensus that supports the hypothesis. Russian historians have proposed that Russian Pomors may have visited the island as early as the 15th century. This line was largely pursued by Soviet scholars, but again, no conclusive evidence has been found. The Portuguese may also lay claim to have discovered or known about Svalbard first due to the close resemblance of the archipelago in the Cantino Planisphere, an early map famous for documenting Portuguese discoveries in the New World. If proven this would predate the official discovery by 94 years.

The first undisputed discovery of the archipelago was an expedition led by the Dutch mariner Willem Barentsz, who was looking for the Northeast passage to China.  He first spotted Bjørnøya on 10 June 1596 and the northwestern tip of Spitsbergen on 17 June. The sighting of the archipelago was included in the accounts and maps made by the expedition and Spitsbergen was quickly included by cartographers. Henry Hudson explored the islands in 1607.

International whaling base

The first hunting expedition, to Bjørnøya, was organized by the Muscovy Company led by Steven Bennet in 1604. Although they found thousands of walrus, they were only able to kill a few because of their lack of experience. The following year he was more successful and returned annually until they in a few years had achieved local extinction. After Jonas Poole reported seeing a "great store of whales" off Spitsbergen in 1610, the Muscovy Company sent a whaling expedition to the island under command of Poole and Thomas Edge in 1611. They hired Basque experts to hunt the bowhead whale, but both ships were wrecked and the crews rescued by English interlope. The following year, the Muscovy Company sent a new expedition, but was met by both Dutch and Spanish whalers. The company claimed exclusive rights to the area and sent away the contenders. In 1613, seven armed English ships were sent on the expedition which expelled a few dozen Dutch, Spanish and French vessels.

This led to an international political conflict. The Dutch rejected the English exclusive rights, claiming the mare liberum principle. Christian IV claimed that Denmark–Norway had the rights to all of Northern Sea in view of Greenland being an old Norwegian tax-land. England offered to purchase the rights from Denmark–Norway in 1614, but the offer was turned down, after which the English reverted to their exclusive rights claim. In 1615, Denmark–Norway sent three man-o-wars to collect taxes from English and Dutch whalers, but all refused to pay. The issue ended in a political deadlock, with Denmark–Norway and England both claiming sovereignty and France, the Netherlands and Spain claiming it a free zone under mare liberum.

In 1614, the English and Dutch partitioned the island, as the aggression was hampering the profitability of both groups. That year, the Netherlands created Noordsche Compagnie as a whaling cartel. After the Muscovy Company fell into financial difficulties some years later, the Noordsche Compagnie got the upper hand and was able to dominate the whaling and fend off the English. They established themselves in the northwestern corner of Spitsbergen (around Albert I Land) and only permitted a limited Danish presence. The English whaled further south, while the French were allocated to the north coast and the open sea. From the 1630s, the situation stabilized and there were only a limited number of aggressive incidents.

Initially, all nations hired Basque whalers, although they gradually disappeared after their knowledge was learned by their companions. The whaling method was based on landing the whale, where it would be partitioned and the blubber boiled. With a high concentration of whales close to land, the method was efficient, as the companies would split the crew between the land station and hunting. The most famous land station was the Dutch Smeerenburg on Amsterdam Island which had up to 200 people employed. Because of the high costs involved, only larger companies conducted whaling. By the late 17th century there were between 200 and 300 ships and in excess of 10,000 whalers around Spitsbergen. The first overwintering was accidentally experienced by an English group in Bellsund in 1630–31. The first planned overwintering was achieved by the Noordsche Compagnie in 1633–34.

A limited amount of open-sea whaling was performed by interlopers—independent entrepreneurs. The Noordsche Compagnie was disbanded by the government in 1642. The decade also saw an increase in whaling outside the main bays and fjords. This gradually resulted in the abandoning of land stations as technological innovation allowed flensing along the ship, which allowed for pelagic whaling. Cooking of the oil was moved to the mainland. While more cost-efficient, it resulted in a large portion of the meat being wasted. During the 18th century, Dutch whaling was reduced, until it ceased after 1770. The British gradually took the lead in Arctic whaling, but by around the start of the 19th century bowhead whales were scarce around Spitsbergen and the whalers moved elsewhere.

Hunting
It is not known when Pomors first came to Svalbard, although permanent activity had been established by the mid-16th century. Hunters were sent by merchants, and monasteries, such as Solovetsky Monastery, and settled in smaller stations along the coast. They would hunt reindeer, Arctic fox, seals, walrus and polar bears. The activity was most extensive at the end of the 18th century, when an estimated 100 to 150 overwintered. Unlike the whaling, Pomor activity was sustainable, they alternated stations between seasons and did not deplete the natural resources.

Seal hunting in the waters between Svalbard and Greenland was started by Germans in the late 17th century. The activity was later taken over by Norwegians and Danish in the 18th century. Sealing was less profitable but could be carried with much less capital. Norwegians came in contact with the Russians through the Pomor trade. Despite earlier attempts, not until 1794 did a Norwegian party reach Bjørnøya and the following years Spitsbergen. The first Norwegian citizens to reach Spitsbergen proper were a number of Coast Sámi from the Hammerfest region, who were hired as part of a Russian crew for an expedition in 1795. From the 1820s the Norwegian hunting expeditions were taken up and continued through the rest of the century. Tromsø gradually replaced Hammerfest as the main port of origin. In the last third of the century, an average 27 Norwegian ships sailed to Svalbard. In the winter of 1872–73, seventeen seal hunters died in the Svenskehuset Tragedy.

Further exploration
Exploration of the archipelago started in the 1610s as the whaling companies would send out small ships to find new areas to exploit. By 1650 it was established that Spitsbergen was an island and not connected to Greenland. Whalers gradually accumulated a good geographic knowledge of the coastline, but the interior remained uncharted. The first scientific expedition to Svalbard was the Russian Čičagov Expedition between 1764 and 1766, which passed Svalbard in an unsuccessful attempt to find the Northern Sea Route. It made among water and topography measurements. The second expedition was organized by the Royal Navy and led by Constantine Phipps in 1773. His two ships, the Racehorse and the Carcass got stuck in the ice around Sjuøyane before returning. They collected zoological and botanical samples and measured water temperatures, among others.

Scientific exploration increased through the 18th century, with the most extensive surveys being carried out by William Scoresby, who published several papers on the Arctic, and Baltazar Mathias Keilhau. The latter was the first to carry out expeditions in the interior, abandoning the large-scale operations used by the British and Russians. With the exception of the British, smaller more targeted expeditions became the norm. Science also took foot as the dominant motivation for expeditions until the end of the 19th century. A notable exception was the French Recherche expedition of 1838–39, which resulted in numerous publications in multiple fields and the construction of an observatory. Swedish exploration started with Sven Lovén in 1837, with lead way to Sweden dominating scientific investigations in the last half of the century. Particularly Otto Torell and Adolf Erik Nordenskiöld dedicated much of their research to the archipelago. Martin Conway was the first to produce a map of the interior of Spitsbergen.

Svalbard was used as the starting point for several expeditions to reach the North Pole by air. S. A. Andrée's Arctic Balloon Expedition failed in 1897. Ny-Ålesund was the basis for four attempts between 1925 and 1928, including Roald Amundsen's first attempt with a flying boat; Floyd Bennett and Richard E. Byrd claimed they succeeded in 1926, but this has since been rejected. Amundsen's airship Norge is now credited as the first to the pole. Umberto Nobile's airship Italia crashed in 1928, resulting in the largest search in polar history.

Industrialization

The first attempt at creating a permanent settlement was carried out by Sweden's Alfred Gabriel Nathorst. He established Kapp Thordsen on Isfjorden in 1872, but the planned phosphorite mining was not carried out and the settlement abandoned. Coal had always been mined and gathered by whalers and hunters, but industrial mining did not start until 1899. Søren Zachariassen of Tromsø was the first to establish a mining company to exploit Svalbard minerals. He claimed several places in Isfjorden and exported coal to the mainland, but lack of capital stopped further growth.

The first commercially viable mining company was John Munroe Longyear's Arctic Coal Company, which established Longyear City (from 1925 Longyearbyen). By 1910, 200 men were working for the company. The town and mines were bought by the Norwegian-owned Store Norske Spitsbergen Kulkompani in 1916. Another early entrepreneur was Ernest Mansfield and his Northern Exploration Company. He started marble mining on Blomstrandhalvøya, but the marble was unusable and his company never had any profitable ventures, despite surveying large parts of the island. By the 1910s, it was established that coal was the only economically viable mining activity on Svalbard. Swedish interests established mines at Pyramiden and Sveagruva, while Dutch investors established Barentsburg in 1920. During the First World War, Norway saw the advantage of increasing self-supply of coal and Kings Bay established mining in Ny-Ålesund in 1916.

Jurisdiction
Although Denmark–Norway never formally gave up its claim to Svalbard, the archipelago continued to be a terra nullius—a land without a government. The work to establish an administration was initiated by Nordenskiöld in 1871, in which he established that only Russia and Norway would object to an annexation of the island. Fridtjof Nansen's endeavors raised the Norwegian public's consciousness of the Arctic, which again brought forth public support for annexation of Svalbard. Yet the need for jurisdiction came from the mining community. Firstly, there was no means to make a mining claim legal. Secondly, there was a need for conflict resolution, particularly regarding labor conflicts, which often saw the mining company and the workers have different nationalities.

The Government of Norway took initiative in 1907 for negotiations between the involved states. Multilateral conferences were held in 1910, 1912 and 1914, all of which proposed various types of joint rule. The break-through came at the Paris Peace Conference. Germany and Russia had both been excluded, while Norway enjoyed much goodwill after their neutral ally policy during the war and was at the same time seen as harmless. The Svalbard Treaty of 9 February 1920 granted Norway full sovereignty over Svalbard, although with two major limitations: all parties to the treaty had equal rights to economic resources and the archipelago was not to be used for "warlike purposes".

After significant political debate, a proposal to establish Svalbard as a dependency and administer it from Tromsø was rejected. Instead the Svalbard Act specified that the islands would be administered by the Governor of Svalbard and was considered "part of the Kingdom of Norway", although not regarded as a county. The islands had until then been known as the Spitsbergen Archipelago, and it was at this time the term Svalbard was introduced. The legislation took effect on 14 August 1925. A mining code was passed in 1925 and by 1927 all mining claims, some of which conflicted, were resolved. All unclaimed land was taken over by the Norwegian Government. Although the Soviet Union was initially skeptical to the treaty, they were willing to trade a signing of it in exchange for a Norwegian recognition of the Soviet regime.

During the 1920s, mining fell into an economic slump, with several of the mining communities being closed. By the 1930s, only Store Norske and the Soviet state-owned Arktikugol were left. This led to more large-scale production, but left the archipelago with only two geopolitical interests, which led to a bilateralization of politics. Because both the Governor and the Commissioner of Mining only had a single person, which was stationed on the mainland during the winter, there was little Norwegian control over the Soviet communities. Pre-war coal production peaked at  in 1936, 57 percent of which was from Norwegian mines, and at which time the archipelago had a population of 1,900. The 1930s also saw a limited cod fishery from Ny-Ålesund and a limited tourism with a scheduled ship service to the mainland.

World War II

Svalbard was initially unaffected by the occupation of Norway by Nazi Germany on 9 April 1940. However, following the German attack on the Soviet Union, Svalbard became of strategic importance to secure supplies between the Allies. At first, the Soviet Union proposed Soviet–British occupation of the archipelago, but this was rejected by the Norwegian government-in-exile. Instead, an evacuation of all Norwegian and Soviet settlements were carried out by Operation Gauntlet in August and September.

With the island evacuated, German troops occupied Longyearbyen, where they built an airstrip and a weather station. In May 1942, a Norwegian expedition was sent to liberate the island; they were attacked by German aircraft, but were able to set up a garrison in Barentsburg. The German outpost was subsequently abandoned. The Germans, presumably underestimating the Allied forces' size, initiated Operation Zitronella. Along with nine destroyers, the battleships Tirpitz, the Scharnhorst were sent to Isfjorden where they leveled Barentsburg, Grumant and Longyearbyen. Sveagruva was bombed in an air raid in 1944. The Germans established a weather station on Hopen, which was taken over by Norway after the war.

Cold War

In 1944, the Soviet Union proposed that Svalbard become a condominium under joint Norwegian and Soviet rule, except for Bjørnøya, which would be transferred to the Soviet Union. Although the proposal was discussed in Norway, it was ultimately rejected in 1947. Reconstruction of the Norwegian settlements started in 1945 and they were quickly operational, and reaching pre-war production levels within a few years. Soviet reconstruction started in 1946, but Arktikugol was slower at gaining momentum in production. The Norwegian population stabilized at about 1,000 people, while there were about twice as many Soviets. The two nations built infrastructure, such as a postal service, radio stations and transport, independent of each other.

The political tension between Norway and the Soviet Union became heated after Norway joined NATO in 1949. The Soviet Union issued memorandums to Norway stating that Svalbard could not be under a NATO joint command, but this was rejected by Norway, and the issue laid at rest. A new protest was issued in 1958 after Norsk Polar Navigasjon proposed building a private airport at Ny-Ålesund, which was then actively opposed by the Norwegian Government to avoid agitating the Soviet Union. New protests were issued against the establishment of the European Space Research Organization's Kongsfjord Telemetry Station, although the protests did not stop construction. A compromise about a Norwegian civilian airport was reached in 1971 and Svalbard Airport, Longyear opened in 1975, serving both Soviet and Norwegian towns.

Grumant was closed in 1961. The following year, 21 miners were killed in an accident in Ny-Ålesund, which led to the Kings Bay Affair, ultimately resulting in the withdrawal of Gerhardsen's Third Cabinet. Oil drilling was started by Caltex in 1961. They were granted claims based on indications, rather than samples, of oil, which was not granted to Arktikugol, leading to strained relations with the Soviet Union. No commercially viable wells were found. A new round of searching in the 1980s was also fruitless.

Both the Kings Bay Affair and the Caltex Affair initiated public debate about the administration of Svalbard, and in particular the lack of resources and control of Soviet settlements. Funding for local and central administration was increased heavily and the Governor increased its activities in Soviet settlements. After mining was closed in Ny-Ålesund, the Norwegian Polar Institute took a dominant role in converting it to an international research station. In 1973, more than half the archipelago was protected through four national parks, fourteen bird sanctuaries and four nature reserves. Store Norske was nationalized between 1973 and 1976. From 1973, they started mining at Svea, but operations ceased in 1987. They resumed in 1997 but closed definitively in 2020.

Normalization

"Normalization" was a term coined in the 1970s to transform Longyearbyen from a company town to a regular community. The first steps towards local democracy were taken with the 1971 establishment of the Svalbard Council for the Norwegian population, although it only had a commentary function. Public services were transferred to the company Svalbard Samfunnsdrift in 1989, while private enterprise established services such as construction companies and a mall. Tourism became a livelihood with the establishment of hotels from 1995. From 2002 Longyearbyen Community Council was incorporated with many of the same responsibilities as a municipality.

Since the 1990s, several research and hi-tech institutes have established themselves, such as the University Centre in Svalbard, the European Incoherent Scatter Scientific Association, the Svalbard Satellite Station, the Svalbard Undersea Cable System and the Svalbard Global Seed Vault. The 1990s saw a large reduction in Russian activity. Schools were closed in 1994 and children and mothers were sent to the mainland, reducing the population of Barentsburg to 800 and of Pyramiden to 600. Operations resumed at Svea in 1997, while Pyramiden was abandoned in 1998. The Svalbard Environmental Protection Act came into effect in 2002 and was followed up with three new national parks and three new nature reserves. From 1990 to 2011, the Russian and Ukrainian population fell from 2,300 to 370, while the Norwegian population increased from 1,100 to 2,000.

References

Bibliography

Notes

Svalbard
1590s in the Dutch Empire
Dutch exploration in the Age of Discovery

History of Svalbard


فيرديناندو سفورزيني  (مواليد 4 ديسمبر 1984 في تيفولي - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى باري الإيطالي منذ 2009 في مركز المهاجم .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من تيفولي
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو أودينيزي
لاعبو باري
لاعبو باليرمو
لاعبو بسكارا 1936
لاعبو دوري الدرجة الأولى الروماني
لاعبو رافينا
لاعبو فيتشينزا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في رومانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في رومانيا
لاعبو كرة قدم من لاتسيو
لاعبو لاتسيو
لاعبو مودينا
لاعبو نابولي
لاعبو نادي أفيلينو
لاعبو نادي غروسيتو
لاعبو نادي كلوج
لاعبو هيلاس فيرونا
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1984
مواليد في روما

فيرديناندو سفورزيني


Das Haus mit den Löwen (, volkstümlich Löwenhaus) ist ein barockes "historisches Monument" () im nordwestlich gelegenen Teil des Piața Unirii in Timișoara, Rumänien.

Geschichte
Im Jahr 1758 fand ein erstes zweigeschossiges Gebäude auf diesem Grundstück Erwähnung. Das Gebäude wurde um die Wende zum 20. Jahrhundert im Stil des habsburgischen Barocks im Stil der Wiener Secession der 1900er Jahre restauriert. Anlässlich dieser Umbauarbeiten erhielt die Fassade einen als Turm ausgeführten Erker, die beiden namensgebenden, heute aber stark verwitterten Löwen auf dem Dach, und das Wappen der Eigentümer, der Familie des Unternehmers Weiss auf dem Giebel über dem Balkon auf Eingangsseite. Auf dem Wappen kreuzen sich vier Schwerter zu einem "W". Es wird von zwei geflügelten Adlerlöwen flankiert. Die anliegenden Fenster des ersten Stocks sind mit verschiedenen Maskaronen verziert.

Über die Jahre trug das Gebäude verschiedene Namen und wurde zu verschiedenen Zwecken genutzt. 1828 war es als Haus Johann Palekutsevny bekannt. 1840 beherbergte es das Gasthaus Zur goldenen Sonne (), später das Lebensmittelgeschäft Zum weißen Hund () und das Geschäft Zur großen Flöte (). Es ist auch als Haus Weiss () oder als Geschäftsgebäude Weiss-Grünbaum () bekannt.

Zur Zeit des Kommunismus in Rumänien residierten hier verschiedene Ämter. Derzeit werden die Räume des Gebäudes als Büros genutzt.

Literatur

Weblinks

 timisoara-info.ro, Casa cu Lei, in rumänischer Sprache

Siehe auch
 Palais Weiss

Einzelnachweise

Kulturdenkmal in Timișoara
Barockbauwerk in Timișoara

Haus mit den Löwen


Povijest svijeta zabilježena je ljudska povijest od izuma pisanja utvrđena pomoću arheologije, antropologije, genetike, lingvistike i drugih disciplina.

Pisanoj povijesti čovječanstva prethodila je prapovijest, počevši od staroga kamenoga doba poslije čega dolazi neolitik – mlađe kameno doba. Neolitik je započeo poljoprivrednu revoluciju, između 8000. i 5000. godine pr. Kr., u plodnom polumjesecu Bliskoga Istoka. Za vrijeme ovoga razdoblja, ljudi su započeli sustavni uzgoj biljaka i životinja. Napretkom poljoprivrede, većina ljudi je prešla iz nomadskoga u sjedilački način života, kao poljoprivrednici u stalnim naseljima. Relativna sigurnost i povećana produktivnost poljoprivrede omogućili su zajednicama, da se šire.

Ljudi su od pamtivijeka uvijek trebali biti u blizini pouzdanih izvora pitke vode. Naselja su se razvijala na obalama rijeka već oko 3000 godina pr. Kr. u Mezopotamiji, na obalama egipatske rijeke Nil, te u dolinama rijeke Ind, i duž više glavnih kineskih rijeka. Kako se ratarstvo razvijalo, žitarice su postale sve naprednije i započela je podjela rada radi skladištenja hrane. Podjele rada dovele su do uspona slojevite više klase i razvoja gradova, što će doprinijeti nastanku više civilizacija. Rastuća složenost ljudskih društava zahtijevala je sustave računovodstva i pisanja.

Nakon što se oblikovalo nekoliko civilizacija, razdoblje staroga vijeka (kasna antika, klasično doba), do otprilike 500. godine doživjelo je uspon i pad carstava. U postklasičnoj povijesti ("srednji vijek", oko 500. – 1500. godine, došlo je do rasta kršćanstva, zlatnoga islamskoga doba (750. – 1258.) te rane talijanske renesanse (oko 1300). Izum tiskarstva sredinom 15. stoljeća u Europi donio je revoluciju u komunikaciji i omogućio sve brže šire širenje informacija, ubrzavši kraj srednjeg vijeka. Rano moderno razdoblje trajalo je od približno 1500. do 1800. godine, i uključuje prosvjetiteljstvo i Velika geografska otkrića. Do 18. stoljeća, gomilanje znanja i tehnologije doseglo je kritičnu masu, koja je dovela do industrijske revolucije i započelo je kasno moderno razdoblje, koje je započelo oko 1800. i nastavlja se sve do danas.

Ova povijesna periodizacija (dijeljenje povijesti na antičko, postklasično, rano moderno i kasno moderno razdoblje) najbolje se primjenjuje na povijest Starog svijeta, posebno Europu i Sredozemlje. Izvan ove regije, u što pripadaju drevna Kina i drevna Indija, povijesna razdoblja drukčije se dijele. Međutim, do 18. stoljeća, zbog rastuće međunarodne trgovine i kolonizacije, povijest većine civilizacija znatno se ispreplela, započevši proces globalizacije. U posljednjem tisućljeću stope rasta stanovništva, znanja, tehnologije, komunikacije, trgovine, smrtnosti oružja i degradacije okoliša uvelike su se ubrzale.

Izvori

Vidite i:
  Popis osnovnih tema iz povijesti

Povijest svijeta