El Internado Nacional Femenino Carmela Silva Donoso, conocido como INF, es una institución educativa de Ñuñoa, Chile, fundada en año 1898. Fue el primer liceo fiscal con una sección de internado femenino en Chile, creada en 1913. Actualmente, es un liceo de niñas municipalizado, que imparte la modalidad de  educación prebasica(pre-kinder y Kinder)ducación general básica N.B.6 (1°,2° básico y 5° a 8° años) y de educación media científico-humanista (1º a 4º años).

Su creación se originó para cubrir la demanda por educación femenina principalmente por la dispersión demográfica del país y la falta de liceos de niñas en las provincias.

Historia

Se fundó como la sección internado del Liceo fiscal femenino Nº 3, según el Decreto 11375. Su primera directora fue la profesora Carmela Silva Donoso, quien fue además la primera mujer que ejerció en el país la dirección de un liceo secundario público

Funcionó en el centro de Santiago como una sección del Liceo N.º3 hasta 1964, cuando comenzó a funcionar como liceo independiente al emigrar a ocupar los amplios espacios que le brindó una donación de terrenos gestionado por exalumnas en la comuna de Ñuñoa frente al Estadio Nacional, lugar que ha ocupado por décadas.

En 1982 dentro del proceso de municipalización de la enseñanza pasa a depender de la Municipalidad de Ñuñoa constituyéndose como el único liceo de Santiago que aún mantiene secciones de externado e internado femenino.

Actualmente es un liceo de excelencia que figura entre los diez primeras instituciones educativas del país.

Durante la Movilización estudiantil en Chile de 2011  este liceo tuvo un papel destacado dentro del proceso. Comenzó una toma por varios meses y destacó en los medios de comunicación cuando el alcalde Pedro Sabat indicó que este liceo se estaba convirtiendo en: "una casa de remoliendas", dado que según él "tendría antecedentes" que  "Se dedican a hacer fiestas y se llena de hombres" en alusión a una película homónima del momento que basada en un burdel. La reacción no se hizo esperar y aparte de poner en el frontis un cartel alusivo presentaron un recurso judicial contra el alcalde.

Al terminar el conflicto el alcalde Sabat volvió a la carga diciendo: "El Internado Nacional Femenino era un puterío", frase que tuvo honda repercusión en las redes sociales y motivó una nueva demanda.

Si bien el Alcalde intentó pedir disculpas al día siguiente en la misma conferencia de prensa catalogó a las alumnas como "tontitas", lo que enardeció los ánimos y le significó una funa y una inédita "Marcha de la putas (sic)" organizada desde el liceo.

Himno

"Entonemos un himno de gloria,

Jubiloso mensaje de Amor

que resuenen los ámbitos todos

juventud, esperanza y honor.

Es nuestra casa este Internado

aquí encontramos calor de hogar

aquí se tornan las horas leves

aquí aprendemos a laborar.

Es un refugio donde contentas

cada cual cumple con su deber

se abren los surcos de nuestras mentes

y en ellos caen con fe la mies.

Entonemos... (coro)

Suban al cielo hoy nuestras voces

enalteciendo ciencia y virtud

de la maestra, Mujer ilustre

que amará tanto a la juventud

fue tu bella alma Carmela Silva

la que dio rumbos a este plantel

cual visionaria tú comprendiste

Que un *Internado es de Chile un bien."

Letra: Ana Espinoza de Cancino.

Música: Pedro Núñez Navarrete.

La palabra "Internado" actualmente se canta como "Liceo".

Características del colegio

Actividades Especiales
Directora: Actualmente, la Directora del Internado es la Profesora Verónica Cisternas Castañeda,

Liceo

Infraestructura
El liceo dividido en el externado y el internado ocupan un amplio espacio de terreno en la Avenida Pedro de Valdivia. Dispone de biblioteca, casino y un sector deportivo con gimnasio.

6 Pabellones con tres pisos.

2 salones de estudio.

5 dormitorios

Capacidad: 250 alumnas internas (max)

Tiene 3,2 ha con una superficie construida de 1,3 ha

Referencias

Escuelas de Santiago de Chile
Ñuñoa

Internado Nacional Femenino


Sunshine Coast may refer to:

 Sunshine Coast, Queensland, Australia
Sunshine Coast Region, a local government area of Queensland named after the region
Sunshine Coast Stadium
 Sunshine Coast (British Columbia), geographic subregion of the British Columbia Coast
Sunshine Coast Regional District, regional district of British Columbia

See also
 Costa del Sol
 The Sunrise Coast, Suffolk, United Kingdom

Sunshine Coast


تتواجد العديد من الكنائس والأديرة المسيحية في العديد من المدن والقرى على امتداد العراق, والقائمة التالية تقوم بتوزيع الكنائس وفقاً للمحافظة والطائفة التي تتبع لها وسنة الإنشاء في حال توافرها:

محافظة بغداد

محافظة نينوى
 كنيسة مارت شموني لكنيسة المشرق الآشورية في تلكيف
 كنيسة مار توما للسريان الأرثوذكس في الموصل
 دير الربان هرمز في القوش
 دير السيدة مريم العذراء حافظة الزروع في القوش تأسس عام 1858م
 دير مار متي للسريان الأرثوذكس على سفوح جبل مقلوب.
 دير ناقورتايا في بغديدا
 كنيسة الطاهرة في بغديدا
 كنيسة سركيس وباكوس في بغديدا
 كنيسة القيامة في بغديدا تأسست عام 2008م
 كنيسة مار أدي الرسول في كرمليس وفيها دفن الأب رغيد عزيز كني
 كنيسة مار زينا في بغديدا
 كنيسة مار كوركيس لطائفة الكلدان الكاثوليك في كرمليس
 كنيسة مار كوركيس القديمة في برطلة
 كنيسة مار ميخا في القوش
 كنيسة مار كوركيس في القوش
 كنيسة مارت شموني في بغديدا
 كنيسة مارت شموني في برطلة
 كنيسة مار بهنام وسارة في قرة قوش
 كنيسة مار كوركيس لطائفة السريان الكاثوليك في برطلة تأسست عام 1933م
 كنيسة مريم العذراء في برطلة
 كنيسة مار بوبلص في الموصل. حي المهندسين .للكلدان الكاثوليك. وهي كنيسة المطران فرج رحو.
 كنيسة البشارة في الموصل. حي الثقافة. للسريان الكاثوليك.
 كنيسة مار إفرام في الموصل. حي الشرطة.للسريان الأرثوذكس.
 كنيسة مار إشعيا أحد الكنائس القديمة في الجانب الأيسر من مدينة الموصل.
 كنيسة شمعون الصفا.
 كنيسة/ دير مار كوركيس.
 كنيسة القديسة مسكنتة.
 كنيسة الطهرة للكلدان. مطرانية الكلدان سابقا.
 كنيسة الطاهرة للسريان الكاثوليك.
 كنيسة الطهرة العليا للأرثوذكس.

محافظة البصرة
 كنيسة مار أفرام للكلدان الكاثوليك في البصرة
 كنيسة القديسة تيريزا اللاتين
 كنيسة القلب الأقدس السريان الكاثوليك في حي الداكير في البصرة
 دير راهبات التقدمة للاتين في حي مناوي باشا في البصرة.
 كنيسة مريم العذراء للسريان الأرثوذكس في البصرة أسست عام 1936م
 كنيسة الأرمن الأرثوذكس في البصرة
 كنيسة الصخرة الرسولية في العشار في البصرة.
 الكنيسة الإنجيلية المشيخية في مدينة البصرة.
 كنيسة السريان الكاثوليك في العشار في البصرة
 كنيسة سيدة البشارة في الطويسة الكلدانية
 كنيسة مارتوما في البصرة القديمة الكلدانية
 كاتدرائية مريم العذراء المحبول بها بلا دنس أصلي الكلدانية
 كنيسة مريم العذراء الشرقية للاثوريين
 كنيسة الآثوريين في كوت الحجاج
 دير راهبات الكلدان في الكزارة
 كنيسة الأدفنتست السبتيبن في منطقة الكورنيش

محافظة أربيل
 كاتدرائية مار يوسف في عنكاوا
 كنيسة مار كوركيس في عنكاوا
 كنيسة أم المعونة الدائمة في عنكاوا
 كنيسة مار يوحنا لكنيسة المشرق الآشورية في عنكاوا
 كنيسة أم النور للسريان الأرثوذكس في عنكاوا.
 كنيسة كويسنجق الكاثوليكية في كويسنجق
 مزار مار يعقوب في شقلاوة

محافظة كركوك
 كاتدرائية قلب يسوع للكلدان الكاثوليك في منطقة ساحة الطيران في كركوك
 كنيسة مار أفرام للسريان الأرثوذكس في ساحة العمال في كركوك
 كنيسة مار كوركيس في مدينة كركوك
 الكنيسةالإنجيلية المشيخية العربية في حي الماس مدينة كركوك
 كنيسة مار يوسف للكلدان الكاثوليك في مدينة كركوك.
 كنيسة الحمراء للكلدان الكاثوليك في كركوك
ٌُّ# كنيسة العائلة المقدسة للسريان الكاثوليك في حي شاطرلو في كركوك

محافظة دهوك
 كنيسة مار كوركيس للكلدان الكاثوليك في زاخو
 كنيسة مار آيث الاها في دهوك
 كنيسة مريم العذراء للأرمن الأرثوذكس في زاخو
 كنيسة مريم العذراء كنيسة سريانية للسريان الكاثوليك في زاخو والتي يعتقد أن تاريخ تأسيسها يعود للقرن السابع عشر ميلادي
 كنيسة مار نرسي في دهوك
 كنيسة مار يوسف في مدينة دهوك.
 كنيسة مار متى في سرسنك
 كنيسة مار منصور في أفزروك شنو
 كنيسة مار كوركيس في زاخو
 كنيسة مار كوركيس في دهوك
 كنيسة الشهيد مار سركيس التابعة للكنيسة الشرقية القديمة في عقرة
 كنيسة العذراء أم الرحمة في سميل تأسست عام 1986م
 كنيسة القديس فارتان لطائفة الأرمن الأرثوذكس في قرية أفزروك تأسست عام 2000م

محافظة ميسان
 كنيسة أم الأحزان للكلدان الكاثوليك في العمارة, تأسست عام 1880م وهي أقدم كنيسة ما زالت قائمة في جنوب العراق.

محافظة بابل
 كنيسة مريم العذراء للكلدان الكاثوليك في الحلة

محافظة الأنبار
 كنيسة مار كيوركيس في الحبانية أنشأت عام 1932م, تدمرت على يد المسلحين بعد احتلال العراق عام 2003م
 كنيسة مريم العذراء ملكة السلام للكلدان الكاثوليك في الحبانية أسست عام 1936م
 كنيسة مار ساوا الطبيب في الحبانية منطقة كولي كمب أنشئت عام 1946

محافظة ديالى
1. كنيسة أم المشورة الصالحة وسط بعقوبة

2. كنيسة البشارة للكلدان في خانقين

محافظة السليمانية
 كنيسة مريم العذراء للكلدان الكاثوليك في مدينة السليمانية تأسست حوالي عام 1862م
 كنيسة مار يوسف في مدينة السليمانية.

محافظة كربلاء
 كنيسة الأقيصر، في محافظة كربلاء وهي كنيسة أثرية يعود تاريخ بنائها إلى القرن الخامس ميلادي غير مستخدمة حاليا لكنها كانت تزار سنويا من قبل طائفة الكلدان لإقامة قداديس فيها.

مصادر

أديرة وكنائس العراق
قوائم متعلقة بالمسيحية

قائمة كنائس العراق


عبد الله عمر إسماعيل (مواليد 1 يناير 1987 في انجمينا، تشاد) لاعب كرة قدم بحريني الجنسية تشادي المولد يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى المحرق البحريني في مركز الظهير الأيمن من 2016 كما يجيد اللعب في مركزي الوسط والجناح الأيمن.

السيرة الذاتية
ترعرع عبد الله في جدة بالسعودية وكان يلعب مع فريق الحرمين في حواري جدة في ملعب الصخرة.

الإنجازات

المحرق
 الدرجة الأولى (4): 2007، 2008، 2009، 2015
 كأس ملك البحرين (2): 2008، 2009
 كأس ولي العهد (3): 2007، 2008، 2009
 كأس الاتحاد الآسيوي (1): 2008
 كأس الاتحاد البحريني (1): 2009

الاتفاق
 الدرجة الأولى (1): 2016

روابط خارجية

مصادر

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم رجالية بحرينيون
لاعبو كرة قدم رجالية بحرينيون مغتربون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من انجمينا
أظهرة كرة قدم
رياضيون بحرينيون مغتربون في السعودية
لاعبو الدوري البحريني الممتاز
لاعبو النادي الأهلي (قطر)
لاعبو دوري الدرجة الأولى السعودي
لاعبو دوري الدرجة الثانية القطري
لاعبو دوري السوبر السويسري
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو دوري نجوم قطر
لاعبو كأس آسيا 2007
لاعبو كأس آسيا 2011
لاعبو كأس آسيا 2015
لاعبو كرة قدم بحرينيون
لاعبو كرة قدم بحرينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم في دورة الألعاب الآسيوية 2006
لاعبو كرة قدم مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم مغتربون في قطر
لاعبو منتخب البحرين لكرة القدم
لاعبو نادي الاتحاد (السعودية)
لاعبو نادي الاتفاق (السعودية)
لاعبو نادي المالكية
لاعبو نادي المحرق
لاعبو نادي نيوشاتل خاماخ
متنافسون بحرينيون في دورة الألعاب الآسيوية
مواليد 1407 هـ
مواليد 1987
مواليد في انجمينا
رياضيون من انجمينا
لاعبو كرة قدم من انجمينا

عبد الله عمر


A regnal name, regnant name, or reign name is the name used by monarchs and popes during their reigns and, subsequently, historically. Since ancient times, some monarchs have chosen to use a different name from their original name when they accede to the monarchy.

The regnal name is usually followed by a regnal number, written as a Roman numeral, to differentiate that monarch from others who have used the same name while ruling the same realm. In some cases, the monarch has more than one regnal name, but the regnal number is based on only one of those names, for example Charles X Gustav of Sweden. If a monarch reigns in more than one realm, they may carry different ordinals in each one, as some realms may have had different numbers of rulers of the same regnal name. For example, the same person was both King James VI of Scotland and King James I of England.

The ordinal is not normally used for the first ruler of the name, but is used in historical references once the name is used again. Thus, Queen Elizabeth I of England was called simply "Elizabeth of England" until the accession of Queen Elizabeth II almost four centuries later in 1952; subsequent historical references to the earlier queen retroactively refer to her as Elizabeth I. However, Tsar Paul I of Russia, King Umberto I of Italy, King Juan Carlos I of Spain, Emperor Haile Selassie I of Ethiopia and Pope John Paul I all used the ordinal I (first) during their reigns. In spoken English, such names are pronounced as "Elizabeth the First", "George the Sixth", etc.

In some countries in Asia, monarchs took or take era names. While era names as such are not used in many monarchies, sometimes eras are named after a monarch (usually long-lived), or a succession of monarchs of the same name. This is customary; there is no formal or general rule. For example, the whole period during which a succession of four Georges (George I, II, III, and IV) of the Hanoverian dynasty reigned in Great Britain became known as the Georgian era. Conversely, although there were many Edwards, the Edwardian era always refers to the reign of Edward VII at the beginning of the 20th century.

Monarchies

Ancient rulers

Ancient rulers in many parts of the world took regnal names or throne names which were different from their personal name.  This is known to be true, for instance, of several kings of Assyria, and appears to be the case for several kings of Judah.  In Ancient Egypt, Pharaohs took a number of names—the praenomen being the most commonly used, on occasion in conjunction with their personal name.

Africa

Ethiopia
In the Ethiopian Empire, especially during the Solomonic dynasty, many Emperors would take a throne name, though this was not a general practice; a great number of rulers would remain known during their reign by their birth names. Yekuno Amlak, the founder of the Solomonic dynasty, took his father's name, Tasfa Iyasus, as his throne name. Yagbe'u Seyon, his son and heir, took the throne name Salomon after the biblical figure. Amda Seyon took the throne name Gebre Mesqel, "slave of the cross"; Tewodros I was Walda Ambasa, "son of the lion"; Sarwe Iyasus was Mehreka Nañ "distributor of your [the Lord's] mercy"; etc. Tafari Makonnen, the last sovereign Emperor of Ethiopia, took as his throne name Haile Selassie, meaning "Power of the Trinity".

Nigeria
In the various extant traditional states of Nigeria, the regnal names of the titled monarchs, who are known locally as the traditional rulers, serve two very important functions within the monarchical system. Firstly, seeing as how most states are organised in such a way as to mean that all of the legitimate descendants of the first man or woman to arrive at the site of any given community are considered its dynastic heirs, their thrones are usually rotated amongst almost endless pools of contending cousins who all share the names of the founders of their houses as primary surnames. In order to tell them all apart from one another, secondary surnames are also used for the septs of each of the royal families that are eligible for the aforementioned rotations, names that often come from the names of state of the first members of their immediate lineages to rule in their lands. Whenever any of their direct heirs ascend the thrones, they often use their septs' names as reign names as well, using the appropriate ordinals to differentiate themselves from the founders of the said septs. An example of this is found in the kingdom of Lagos, where the Adeniji-Adele family is distinguished from their numerous Adele cousins by the word Adeniji, which was actually the first name of the reigning founder of their branch of the dynasty, the Oba Adeniji Adele II. This distinction notwithstanding, both groups of dynasts (as well as a number of other ones that do not have the name Adele as an official surname, such as that of the Oloye Adekunle Ojora, a prominent nobleman of royal descent) are part of what is known as the Adele Ajosun Ruling House of Lagos.

Beyond that which is described above, regnal names also serve in Nigeria and indeed in much of Africa as chronological markers in much the same way that those of Europe do (e.g. the Victorian era). Whenever one hears of a person describing what happened at the time when so and so ruled over any particular place or people, what he or she is actually saying is that an event happened within a finite period of time, one that is equal to the duration of the reign of the monarch in question. Now seeing as how it is possible (and in fact common, particularly among the southern tribes) for one individual to have several different names and aliases in a single life, a certain degree of uniformity in usage is required if the history of an entire state is to be tied to his or her name. It is for this reason that when new monarchs are enthroned, the uniqueness of their names is usually considered to be a matter of considerable importance (even when it is caused by nothing more than the adding of ordinals to them or the allowing of more than a generation to pass before their subsequent usage). An example of this can be found in the kingdom of Benin, where the throne name of Erediauwa I became the surname of all of his immediate family in the Eweka royal house of the state, thus nominally tying them and their descendants to the era of his reign. This is especially obvious when their branch's name is compared to the last names of the said king's brothers and their heirs, named the Akenzuas after his father Akenzua II, and his uncles and their heirs, named the Ewekas after his grandfather Eweka II.

In the case of the comparatively small number of Nigerian monarchs, such as Obi Nnaemeka Achebe of Onitsha, who do not make use of regnal names as a result of a variety of reasons, pre-coronation names are maintained during their reigns.

Asia

Sinosphere

In the Chinese cultural sphere, the personal names of monarchs were to be avoided, a tradition known as naming taboo.

During the reign of a monarch, he/she could adopt regnal names (; ), even though adoption was not widespread throughout history.

Since the Shang dynasty, Chinese sovereigns could be honored with temple names (; ) after their death, for the purpose of ancestor worship. Temple names consisted of two or three Chinese characters, with the last word being either  (; "progenitor") or  (; "ancestor"). Since the Zhou dynasty, Chinese monarchs were frequently accorded posthumous names (; ) after their death. Posthumous names were adjectives originally intended to determine the achievements and moral values, or the lack thereof, of one's life. Since both titles were accorded only after one's death, they were not effectively regnal names. As a result of Chinese cultural and political influence, temple names and posthumous names were adopted by monarchs of Korea and Vietnam, whereas monarchs of Japan adopted only posthumous names.

Since 140 BC, during the reign of the Emperor Wu of Han, Chinese sovereigns proclaimed era names (; ) for the purpose of identifying and numbering years. Prior to the Ming dynasty, it was common for Chinese monarchs to proclaim more than one era name during a single reign, or that a single era name was used by several rulers. Monarchs of the Ming and Qing dynasties, however, often adopted only one era name throughout their reign; thus, Chinese sovereigns of the Ming and Qing dynasties are commonly known by their respective era name with few exceptions, although era names were not effectively regnal names. The era name system had also been adopted by rulers of Korea, Vietnam and Japan, with Japan still using the system to this day.

The following table provides examples from China, Japan, Korea and Vietnam to illustrate the differences between monarchical titles in the Sinosphere. Bold characters represent the most common way to refer to the monarchs.

Southeast Asia
 Rama (Kings of Thailand)
 List of kings of Cambodia

Europe

Hungary
During the Medieval Age, when the House of Árpád disappeared in 1301, two of the monarchs that claimed the throne and were crowned chose a different name. Otto III, Duke of Bavaria became Bela V of Hungary, taking the name of his maternal grandfather, Béla IV of Hungary. On the other hand, Wenceslaus III of Bohemia signed his royal documents in Hungary as Ladislas, this being a very traditional name in the Kingdom.

Later during the first half of the 14th century, Charles I of Hungary signed as "Carolus rex", but in fact his birth name was the Italian Caroberto. This is why he is often referred to by Hungarian historians as "Charles Robert of Hungary".

Netherlands
All ruling male members of the House of Orange-Nassau bore the name Willem (William). The current king of the Netherlands was christened Willem-Alexander. During an interview in 1997 he said he intended to rule under the name of Willem IV, but he had a change of mind. In a televised interview just before his inauguration, he announced he would continue to use the name Willem-Alexander, saying "I spent 46 years of my life under the name Willem-Alexander, and specifically under the nickname of Alexander. I think it would be weird to discard that because I become king of the country." Furthermore, he said he did not consider himself "a mere number", adding that regnal numbers reminded him of Dutch cattle naming conventions.

Poland
When the House of Piast disappeared and the Lithuanian House of Jagiellon was elected in the figure of the High Duke Jogaila, this monarch took the name of Władysław II, in honour of the previous Polish king (Władysław I the Elbow-high) with this traditional name. Similarly, when the Elector of Saxony, Frederick Augustus I, was elected king in 1697, he took the name of Augustus II. His son Frederick Augustus II crowned in 1734, also took the name of Augustus, becoming Augustus III.

Portugal
The monarchs of Portugal have traditionally used their first baptismal name as their regnal name upon their accession. The only notable exception was Sancho I, who was born Martin of Burgundy (Martinho de Borgonha, in Portuguese). As he was a younger son, Martin was expected to join the clergy, and was named after Saint Martin of Tours, on whose feast day he had been born. When the heir apparent, Henry, died, the prince's name was changed to Sancho, one with a more established royal tradition in the other Iberian monarchies (Navarre, Castile and Aragon).

United Kingdom
Though most monarchs of the United Kingdom have used their first baptismal name as their regnal name, on three occasions monarchs have chosen a different name.

First, Queen Victoria had been christened Alexandrina Victoria, but took the throne under the name Victoria.

When Victoria's son, Prince Albert Edward, became king in 1901, he took the regnal name Edward VII, against the wish of his late mother. The new king declared that he chose the name Edward as an honoured name borne by six of his predecessors, and that he preferred that the name Albert be only associated in royal history with his father.

In 1936, after the abdication crisis, Prince Albert, Duke of York, assumed the throne. His full name was Albert Frederick Arthur George, but he became King George VI rather than "King Albert".

Before his 2022 accession, there was occasional speculation that the then-Prince Charles might use a different name, to avoid association with Charles I (executed after the English Civil War), or Charles II (known as the Merry Monarch for his womanising), and to avoid conflict or confusion with the "Young Pretender" Charles Edward Stuart (who styled himself as "Charles III"). For example, one 2005 report suggested that he might instead use his fourth given name and be known as "George VII" in honour of his grandfather.

Scotland
When John, Earl of Carrick ascended the Scottish throne in 1390, it was deemed imprudent for him to take the regnal name of "John II", as recent kings named John had turned out badly in Scotland and in England. Furthermore, royal propaganda of the time held that John Balliol had not been a legitimate king of Scots, making the new king's regnal number also a tricky issue. To avoid these problems, John took the regnal name of Robert III, honouring his father and great-grandfather.

Upon the 1952 accession of Elizabeth II, the title Elizabeth II caused controversy in Scotland as there had never been a Scottish Elizabeth I. Winston Churchill suggested that British sovereigns would use either the Scottish or the English number, whichever was higher; this convention fit the pattern of prior reigns since the Acts of Union 1707, all subsequent monarchs either having higher regnal numbers in England (namely William IV, Edward VII, and Edward VIII) or had names not used before the Union (George and Victoria). New Royal Mail post boxes in Scotland bearing the cypher EIIR, were vandalised, after which, to avoid further problems, post boxes and Royal Mail vehicles in Scotland bore only the Crown of Scotland. A legal case, MacCormick v. Lord Advocate (1953 SC 396), contested the right of the Queen to title herself Elizabeth II in Scotland, arguing that to do so would be a breach of the Act of Union. The case, however, was dismissed on the grounds that the pursuers had no title to sue the Crown, and also that the numbering of monarchs was part of the royal prerogative, and thus not governed by the Act of Union.

Roman Empire
The Roman Emperors usually had the titles of "Imperator Caesar Augustus" in their names (which made these regnal names). Caesar came from the cognomen of Gaius Julius Caesar, Imperator meant Commander and Augustus meant venerable or majestic. The name usually went in two ways, Imperator (Praenomen, Nomen and Cognomen) Caesar Augustus or Imperator Caesar (Praenomen, Nomen and Cognomen) Augustus. Also, Imperator became a Praenomen of Roman Emperors, Augustus and Caesar became a cognomen of theirs.

Religious offices

Catholic Church

Immediately after a new pope is elected, and accepts the election, he is asked by the Dean of the College of Cardinals, "By what name shall you be called?" The new pope chooses the name by which he will be known. The senior Cardinal Deacon, or Cardinal Protodeacon, then appears on the balcony of Saint Peter's Basilica to proclaim the new Pope, informing the world of the man elected Pope, and under which name he would be known during his reign.

Annuntio vobis gaudium magnum:
Habemus Papam!
Eminentissimum ac Reverendissimum Dominum,
Dominum [forename],
Sanctæ Romanæ Ecclesiæ Cardinalem [surname],
qui sibi nomen imposuit [papal name].
I announce to you a great joy:
We have a Pope,
The Most Eminent and Most Reverend Lord,
Lord [forename],
Cardinal of the Holy Roman Church [surname],
who conferred upon himself the name [papal name].

During the first centuries of the church, priests elected bishop of Rome continued to use their baptismal names after their elections. The custom of choosing a new name began in AD 533 with the election of Mercurius. Mercurius had been named after the Roman god Mercury, and decided that it would not be appropriate for a pope to be named after a Roman god. Mercurius subsequently decreed that he would be known as John II. Since the end of the tenth century the pope has customarily chosen a new name for himself during his Pontificate; however, until the 16th century some pontiffs used their baptismal names.

The last pope to use his baptismal name was Pope Marcellus II in 1555, a choice that was even then quite exceptional. The names chosen by popes are not based on any system other than general honorifics. They have been based on immediate predecessors, mentors, political similarity, or even after family members—as was the case with Pope John XXIII. The practice of using the baptismal name as papal name has not been ruled out and future popes could elect to continue using their original names after being elected pope.

Often the new pontiff's choice of name upon being elected to the papacy is seen as a signal to the world of whom the new pope will emulate or what policies he will seek to enact. Such is the case with Benedict XVI who, in fact, explained the reasons for his choice of name during his first General Audience in St. Peter's Square, on 27 April 2005. On that occasion, he said that he wanted to remember "Pope Benedict XV, that courageous prophet of peace, who guided the Church through turbulent times of war", and also "Saint Benedict of Nursia, co-patron of Europe, whose life evokes the Christian roots of Europe".

There has never been a Pope Peter II. Even though there is no specific prohibition against choosing the name Peter, bishops elected to the Papacy have refrained from doing so even if their own given name was Peter. This is because of a tradition that only Saint Peter should have that honor. In the 10th century John XIV used the regnal name John because his given name was Peter. While some antipopes did take the name Peter II, their claims are not recognized by the mainstream Roman Catholic Church, and each of these men only either has or had a minuscule following that recognized their claims.

Probably because of the controversial Antipope John XXIII, new popes avoided taking the regnal name John for over 600 years until the election of Angelo Cardinal Roncalli in 1958. Immediately after his election, there was some confusion as to whether he would be known as John XXIII or John XXIV. Cardinal Roncalli thus moved to immediately resolve by declaring that he would be known as John XXIII.

In 1978, Albino Luciani became the first pope to use two names for his regnal name when he took the name John Paul I, including the "I". He took the "John Paul" name to honor both John XXIII and Paul VI. With the unexpected death of John Paul I a little over a month later, Karol Wojtyła took the name John Paul II to honor his immediate predecessor.

Antipopes also have regnal names, and also use the ordinal to show their position in the line of previous pontiffs with their names. For example, David Bawden took the name Michael I when declared pope in 1990.

Coptic Church
Coptic popes also choose regnal names distinct from their given names.

Islamic caliphates

The use of regnal names () was uncommon in the Medieval Islamic era until the Abbasid Caliphate, when the first Abbasid caliph, Abu al-Abbas Abdullah ibn Muhammad, who overthrew the Umayyad dynasty, used the  as-Saffah ("the Blood-Shedder"). This name carried a messianic association, a theme that would be continued by as-Saffah's successors. The use of regnal names among the caliphs lasted throughout the reign of the Abbasid Caliphate, until the institution was deposed after the defeat of the Mamluk Sultanate and the capture of Caliph al-Mutawakkil III by the Ottoman Army in 1517.

The Fatimid caliphs adopted the Abbasid use of the  to assert their claims of authority.

See also
Chinese era name
Japanese era name
Korean era name
Vietnamese era name
Temple name
Posthumous name
Rama (Kings of Thailand)
Religious name

Notes

References

External links
 Regnal Chronologies

Monarchy
Human names
Ancient Korean institutions

Regnal name


Cheilosporum, rod crvenih algi smješten u potporodicu Corallinoideae, dio porodice Corallinaceae. Rod je opisan 1844. i taksonomski se vodi kao sinonim za Jania J.V.Lamouroux, 1812 ali je vrsta C. planiusculum još priznata pod ovim imenom.

Sinonimi za C. planiusculum
 Amphiroa tuberculosa f. planiuscula (Kützing) Setchell & Gardner
 Amphiroa planiuscula (Kützing) Foslie
 Corallina planiuscula Kützing 1858, bazionim

Izvori

Koralinske alge

Cheilosporum planiusculum


بدوى أحمد طبانة (18 سبتمبر 1914 - 19 فبراير 2000) أحد ابرز علماء اللغة العربية المعاصرين ولد في مدينة الشهداء في محافظة المنوفية بمصر. حفظ القرآن الكريم وأتم دراسته الابتدائية في مسقط رأسه. رحل بعدها إلى القاهرة، وأتم دراسته بها حتى تخرج في كلية دار العلوم في اللغة العربية وآدابها سنة 1938م، حصل على الماجستير سنة 1951م من جامعة القاهرة في النقد الأدبي والبلاغة، وكان موضوع دراسة الماجيستير أبو هلال العسكري ومقاييسه البلاغية، ثم حصل على الدكتوراه في عام 1953م وكانت بعنوان قدامة بن جعفر والنقد الأدبي.

عمل مدرساً بعد تخرجه من دار العلوم بوزارة المعارف المصرية، ثم انتقل إلى التدريس الجامعي مدرساً فاستاذاً مساعداً، فأستاذاً، فأستاذ كرسي ورئيساً لقسم البلاغة والنقد في دار العلوم، عمل بعدها استاذاً للنقد الأدبي في جامعات بغداد وطرابلس.

عمل بعدها سنوات طويلة أستاذاً للنقد الأدبي في كلية اللغة العربية في جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية بالمملكة العربية السعودية. خلال عمره العلمي أشرف على عدد كبير قارب السبعين من حملة الماجستير والدكتوراه في الجامعات التي درس فيها، ومنهم كثير في جامعة الإمام الإمام محمد بن سعود الإسلامية بالرياض. يضاف إلى ذلك مشاركته في عدد من المؤتمرات الأدبية ومؤتمرات الأدباء العرب.

نال الدكتور بدوى طبانة جائزة الدولة التقديرية في الاداب والفنون في 29 يولية سنة 1996، وتصادف ان يكون هذا اليوم هو يوم وفاة زوجته.

للدكتور بدوى طبانة ثلاثة أبناء ذكور وبنت واحدة الدكتور صيدلى بشر بدوى طبانة والضابط بسام بدوى طبانة والسيد بهجت بدوى طبانة والابنة الدكتورة طبيبة بتول بدوى طبانة رحل منهم بسام وبهجت وعلى قيد الحياة بشر وبتول متعهم الله بالصحة والعافية وله من الاحفاد الكثير ولم يكن منهم من نهج نفس المنهج في الاهتمام باللغة العربية أو البلاغة أو جمع تراث الدكتور طبانة. للدكتور بدوى طبانة إنتاج شعرى متميز لم ير النور ولم يحظى بالاهتمام لعدم نشره ولانه كان يحب ان يتميز بالعلم لابالشعر كما كانت فلسفته في الحياة

كان الدكتور بدوي من رواد ندوة الرفاعي في الرياض التي تعقد ليلة الجمعة لا يكاد يتخلف عن حضورها، وقد ألقى فيها كثيراً من شعره، وقد قيل انصرف عن الشعر لأنه أراد ان يعرف بالعلم لا بالشعر، وكان يتسم بالتواضع وحسن التعامل واللطف والنكتة. توفي الدكتور طبانة في شهر فبراير عام 2000م عن 86 عاما حفلت بالكثير من الابداعات واثرت الحياة اللغوية والأدبية والنقدية.

مؤلفاته
من مؤلفات الدكتور طبانة التي أثرى بها المكتبة العربية:
 التيارات المعاصرة في النقد الأدبي.
 دراسات في نقد الأدب العربي، وهو عن نشأة النقد وآثار النقاد ومناهجهم حتى القرن الرابع الهجري.
 قدامة بن جعفر والنقد الأدبي، وهو تحقيق لحياته وآثاره ومنهجه في النقد.
 أبو هلال العسكري ومقاييسه البلاغية والنقدية.
 قضايا النقد الأدبي الوحدة والالتزام والوضوح والإطار والمضمون.
 النقد الأدبي عند اليونان، وهو دراسة للنقد قبل أرسطو ثم لأراء أرسطو في الشعر والخطابة وأثر الفكرة اليونانية في النقد العربي.
 السرقات الأدبية، وهو دراسة في ابتكار الأعمال الأدبية وتقليدها.
 نظرات في أصول الأدب والنقد، وهو دراسة في بنية الأدب واتجاهات النقد.
 معلقات العرب، وهو دراسة نقدية تاريخية.
 البيان العربي، وهو دراسة في تطور الفكرة البلاغية عند العرب ومناهجها ومصادرها الكبرى.
 علم البيان، وهو دراسة تاريخية فنية.
 معجم البلاغة العربية، وهوموسوعة في فنون البلاغة وأدواتها ومصطلحاتها مرتبة حسب ترتيب حروف الهجاء.
 معروف الرصافي.
 أدب المرأة العراقية.
 الصاحب بن عباد.
 شاعرية أحمد محرم.
 المثل السائر في أدب الكاتب والشاعر لابن الأثير، تحقيق وشرح.
 الفلك الدائر على المثل السائر لابن أبي الحديد، شرح وتحقيق.
 مقدمة في التصوف، وهو دراسة تحليلية لشخصية الغزالي وفلسفته في كتاب احياء علوم الدين.
 شعراء الصحوة في المملكة العربية السعودية.
 البلاغة العربية، تخطيط لمنهج جديد في البحث البلاغي.
 معاني الكلام الفكرة والصورة في الفن الأدبي.
 فرسان الحلبة في الشعر العراقي الحديث، وهو دراسة لخمسة شعراء ربطته بهم صداقة عند تدريسه هناك.
 فريدة القصر وجريدة العصر للعماء الأصفهاني، تحقيق للقسم المصري منها ولا أدري ان كان قد أخرجها أم لم يخرجها بعد طباعة د. شوقي ضيف لها فقد سمعت منه كلاماً حولها صار بينه وبين د. ضيف.
 خواطر وذكريات,, على هامش الحياة الأدبية.
 طلائع النهضة في الشعر السعودي الحديث، وهو دراسة تحليلية نقدية لطائفة من شعرائه المتقدمين وقد يكون هو ما سبق برقم 20 حيث لم أطلع عليهما لكنه نشر الاسمين ضمن قائمة مؤلفاته.
 بقايا الحصاد، وهو دراسة نقدية في مصنفات وبحوث أدبية حديثة.
 قدامى ومحدثون من أدباء العربية وشعرائها، وهو دراسة لطائفة من أعلام الأدب.

وصلات خارجية

 الاثنينية - حفل تكريم سعادة الأستاذ الدكتور بدوي طبانة

مراجع

أعضاء مجمع اللغة العربية بالقاهرة
خريجو جامعة القاهرة
لغويون مصريون
مواليد 1332 هـ
مواليد 1914
وفيات 2000
لغويون عرب في القرن 20

بدوي طبانة


Victor Wembanyama (Le Chesnay, 4 de janeiro de 2004) é um jogador francês de basquete profissional, que joga no San Antonio Spurs da NBA. Ele foi a 1ª escolha no Draft da NBA de 2023, é considerado um dos melhores prospectos da história do basquete.

Início da carreira
Nasceu em 4 de janeiro de 2004 em Le Chesnay, França. Seu pai, Félix, é descendente de congoleses e foi atleta de atletismo que competiu no salto em altura, salto em distância e salto triplo. Sua mãe, Elodie de Fautereau, é treinadora de basquete e ex-jogadora. O pai e a mãe de Wembanyama têm  e  de altura, respectivamente. Sua irmã mais velha, Eve, joga basquete profissionalmente, e seu irmão mais novo, Oscar, jogou basquete e handebol nas categorias de base. Seu avô, Michel de Fautereau, jogava basquete profissional, e sua avó, Marie Christine, também praticava o esporte.

Jogou futebol como goleiro e praticou judô antes de se concentrar no basquete. Ele aprendeu a jogar basquete com sua mãe, que treinava times juvenis. Aos sete anos, Wembanyama começou a jogar pelo Entente Le Chesnay Versailles, antes de ingressar no sistema juvenil do Nanterre 92 aos 10 anos Ele chamou a atenção do Nanterre em 2013 depois que Michaël Allard, treinador de juniores do clube, o notou no banco em um jogo de sub-11 devido à sua altura excepcional, com , inicialmente confundindo-o com um treinador. Em fevereiro de 2018, Wembanyama foi emprestado ao FC Barcelona para a Minicopa del Rey, torneio sub-14 da Espanha, levando seu time ao terceiro lugar. Ele recusou uma oferta para continuar sua carreira no Barcelona, alegando que os treinadores não estavam dispostos a desafiá-lo.

Nascido em Le Chesnay, na França, Wembanyama iniciou sua carreira profissional no Nanterre 92 do LNB Pro A em 2019. Dois anos depois, mudou-se para ASVEL e conquistou o título Pro A em sua única temporada com a equipe. Em 2022, Wembanyama assinou com o Metropolitans 92 e assumiu um papel de liderança. Ele foi nomeado LNB All-Star em duas ocasiões, vencendo o All-Star Game MVP uma vez, e duas vezes LNB Pro A Best Young Player. Joga pela seleção francesa de basquete. No nível juvenil, ele levou seu time a duas medalhas de prata, inclusive na Copa do Mundo Sub-19 da Fiba de 2021, onde estabeleceu o recorde da Fiba de bloqueios por jogo em um único torneio.

Em 4 de julho de 2022, Wembanyama assinou um contrato de dois anos com o Metropolitans 92 do LNB Pro A. Ele foi atraído para a equipe devido à reputação do técnico Vincent Collet de desenvolver e oferecer oportunidades para jovens jogadores. Em outubro de 2022, Wembanyama ganhou o reconhecimento da mídia americana após dois jogos de exibição contra o NBA G League Ignite, apresentando a segunda escolha geral projetada Scoot Henderson, em Las Vegas. Os jogos, que marcaram a estreia de Wembanyama nos Estados Unidos, foram televisionados nacionalmente e contaram com a presença de mais de 200 olheiros e executivos da NBA. No primeiro jogo, em 4 de outubro, ele registrou 37 pontos, cinco bloqueios e quatro rebotes na derrota por 122–115. Wembanyama levou seu time a uma vitória por 112–106 sobre o Ignite em seu segundo jogo, marcando 36 pontos e pegando 11 rebotes. Em 27 de outubro, a NBA anunciou que transmitiria todos os jogos da temporada regular e dos playoffs do Metropolitans 92 por meio de seu aplicativo.

Na temporada 2022–23 do Pro A, Wembanyama emergiu como um dos jogadores mais dominantes da liga. Em 4 de novembro de 2022, ele registrou o recorde de sua carreira com 33 pontos, 12 rebotes, quatro assistências e três bloqueios na vitória por 78-69 sobre o Limoges CSP. Em 2 de dezembro, Wembanyama registrou seu quarto jogo consecutivo de 30 pontos, com 32 pontos, 10 rebotes, quatro bloqueios e três assistências na vitória por 96-85 sobre o Fos Provence, levando seu time à nona vitória consecutiva. Ele foi nomeado capitão da seleção francesa no LNB All-Star Game em 29 de dezembro. No All-Star Game, ele marcou 27 pontos, 12 rebotes e quatro assistências, levando seu time à vitória por 136–128 sobre o time mundial e se tornou o MVP mais jovem do jogo. Em 9 de janeiro de 2023, Wembanyama fez uma enterrada para a vitória com 3,5 segundos restantes no regulamento e registrou 15 pontos, nove rebotes e cinco bloqueios na vitória por 84-83 sobre o ASVEL.

Ele então competiu na Copa do Mundo de Basquete Sub-19 da Fiba de 2021 na Letônia. Wembanyama teve média de 14 pontos, 7,4 rebotes e 5,7 bloqueios por jogo, e foi nomeado para a equipe de todo o torneio depois de levar a França à medalha de prata. Ele registrou 22 pontos, oito rebotes e oito bloqueios na derrota por 83-81 para os Estados Unidos na final. Wembanyama estabeleceu o recorde da Fiba para blocos por jogo em um único torneio.

Estava na lista preliminar de 17 jogadores da seleção francesa para o EuroBasket 2022, mas foi descartado um mês antes, devido a uma lesão que sofreu no final da temporada 2021-22. Ele foi selecionado novamente para as eliminatórias da Copa do Mundo em novembro. Em sua estreia com o time principal, em 11 de novembro de 2022, ele marcou 20 pontos e pegou nove rebotes na vitória por 90-65 sobre a Lituânia.

No dia 22 de junho, ele assinou com o San Antonio Spurs sendo a 1° escolha geral do draft.

Perfil do jogador

Listado como  potência para a frente com uma estimativa  envergadura, Wembanyama entrará na NBA como um dos jogadores mais altos da liga, embora sua altura tenha levantado questões sobre sua durabilidade. Ele costuma jogar no perímetro e tem mobilidade e habilidades excepcionais para seu tamanho, com habilidade para manusear e chutar a bola como um guarda. Wembanyama é um arremessador de três pontos capaz e seu arremesso é difícil de bloquear por causa de seu comprimento. Ele é um artilheiro produtivo no paint, com toque macio e variedade de jogadas de trave, e se destaca no pick and roll. Defensivamente, ele é um excelente bloqueador de chutes devido ao seu comprimento e antecipação, e sua fluidez permite que ele defenda jogadores menores. Seu corpo magro e falta de força foram rotulados como pontos fracos e encorajam os oponentes a usar um estilo físico de jogo contra ele. Por esse motivo, ele pode lutar para boxar durante o rebote e defender post-ups.

Embora os analistas tenham notado a natureza sem precedentes de seu jogo, Wembanyama atraiu comparações com Kareem Abdul-Jabbar e Ralph Sampson. O analista de draft da ESPN, Mike Schmitz, comparou seu impacto defensivo a Rudy Gobert e seu potencial de chute a Kristaps Porziņģis, embora com melhor manuseio de bola e habilidades de passe. John Hollinger, do The Athletic, descreveu seu jogo como uma combinação de Sampson, Porziņģis e Dirk Nowitzki. Wembanyama modela partes de seu jogo após Kevin Durant e Giannis Antetokounmpo.

Ligações externas

 perfil LNB

Basquetebolistas do JSF Nanterre
Basquetebolistas do Paris-Levallois Basket
Basquetebolistas do Asvel Basket
Basquetebolistas do San Antonio Spurs
Basquetebolistas da França

Victor Wembanyama


Feminist and Queer International Film Festival, cunoscut mai ales după abrevierea FAQiff, este primul festival de film feminist și queer din România. FAQiff promovează filmele și artiștii care explorează feminismul, genul, expresia de gen, orientarea sexuală și sexualitatea. FAQiff oferă publicului ecranizări de lungmetraje și scurtmetraje, întâlniri cu regizori străini, discuții de grup și o serie de evenimente speciale dedicate temelor LGBT și/sau feminismului. Prima ediție a FAQiff a avut loc între 6 și 10 noiembrie 2015, la Cinema Studio, în București. 160 de lungmetraje și peste 1.000 de scurtmetraje din 85 de țări au fost proiectate în cadrul primei ediții.

Organizare
FAQiff este organizat de regizori, realizatori de film, fotografi, designeri, creatori grafici, antreprenori independenți și de Asociația TRANSform, în parteneriat cu: UCIN, Asociația ACCEPT, Ambasada Israelului la București, Ambasada Finlandei la București, Centrul FILIA, CARE Cafe, Feminism-Romania.ro, Tomboy, Missy Magazine, Q-Space, Artă la Purtător și cu alți prieteni ai festivalului. ActiveWatch, organizație care militează pentru comunicare liberă în interes public, susține FAQiff.

Ediții

2015

Prima ediție a Feminist and Queer International Film Festival s-a desfășurat între 6 și 10 noiembrie 2015, sub sloganul "Arta zonei interzise". Programul a inclus o competiție cu 48 de scurtmetraje și cinci lungmetraje selectate dintre aproximativ 1.500 de filme înscrise din peste 80 de țări, plus proiecții de film experimental, ateliere și master class-uri. Înscrierile în secțiunea competițională au putut fi trimise organizatorilor până pe 20 mai.

Juriul, din care au făcut parte criticul de teatru Iulia Popovici, criticul de film Irina Trocan și fostul concurent X Factor Paolo Lagana, a oferit o mențiune specială scurtmetrajului Le beau-frère/Cumnatul, în regia lui Hassene Belaïd, și premiul pentru cel mai bun film regizorului Joel Moffett, pentru Technical Difficulties of Intimacy/Dificultăți tehnico-intime. Premiul pentru cel mai bun lungmetraj a revenit filmului Open Up to Me, regizat de Simo Halinen. Din juriul acestei secțiuni au făcut parte regizorul Laurențiu Damian, criticul de film Dana Duma și directorul Tel Aviv International LGBT Film Festival, Yair Hochner.

Pe lângă filmele pe care le-au adus la București, festivalul a avut și o serie de evenimente conexe. Cel mai important a fost master class-ul susținut de Bruce LaBruce, la Journey Pub. Tot în afara competiției a avut loc și proiecția documentarului Frauen/Femei, regizat de Adriana Radu, inițiatoarea programului de educație sexuală "Sexul vs. Barza".

Înainte de festival a fost organizat FAQ Dating Bazar, un eveniment de fundraising. Banii obținuți în urma evenimentului au contribuit la organizarea ediției din 2015 a FAQiff.

Note

Legături externe
 Interviu despre prima ediție a FAQiff 2015
 Pagina de Facebook a FAQiff

Vezi și
 Serile Filmului Gay, primul festival cu tematică LGBT din România, organizat anual în Cluj-Napoca
 Bucharest Pride, festivalul anual al comunității LGBT din România, sponsorizat, printre alții, și de FAQiff
 Festivaluri de film din România

Festivaluri de film din România
LGBT
Evenimente LGBT în România


මුල දී ගිංපොලA (දිං) අතු වලින් නිර්මාණය කළ කෝලම් මුහුණු ආලෝක කීර්ති නැමති කුමාරයෙකුගේ

පැමිණීමෙන් පසු වෙල් කදුරු ලීයෙන් නිර්මාණය කළ බව සමහරකුගේ අදහසයි. මෙය ඇදහීමට නොහැකිවා පමණක් නොව හාස්‍ය ද දනවන කතාවකි. ලංකා ඉතිහාසයේ රාජාවලියේ ආලෝක කීර්ති නමින් රජ වූ කෙනෙකු හමු නොවේ. එනිසා මේ කථාව මනෝරාජිකය. අනෙක නම් මේ අදහස නිසා අපේ මූලික වෙස් මුහුණු නිර්මාපකයන්ට සිදුවන නිගාවකි. පැරණි කෝලම්කරුවන්ට ගිංපොල් (දිං) අතු වෙනුවට වෙස්මුහුණු කැපීම ස`දහා වෙල් කදුරු ලීය යෝග්‍ය බව තේරුම් ගියේ ලීයේ සැහැල්ලූ බවත්, ඒවා කල්තබා ගැනීමට හැකි බවත්, කැටයම් කිරීමට පහසු බවත් තේරුම් ගැනීමට ඔවුන් සතුව තිබූ නිර්මාණශීලී විඥානය නිසාය.

කලාගුරු ටුක්කා වඩු ගුණදාස ගුරුන්නාන්සේගේ  අත්පිටපතෙහි දැක්වෙන පරිදි කෝලම් නැටුමෙහි පාත්‍ර වර්ගයා අනුපිළිවෙලින් මෙසේය.

ශිව දෙවියනට හා මහා බ්‍රහ්මට නමස්කාර කිරීම, අගස්ති ඍෂිවරයන්ට, කතරගම දෙවියන්ට නමස්කාර කිරීම,  ඒ දෙවිදේවතාවුන්ගේ ආශිර්වාදය පැතීම යනා දී ලක‍ෂණ ඇතුළත් සංස්කෘත ශ්ලෝකයක් ද, තෙරුවන් නමදින කෙටි කවි කීපයක්ද ආරම්භයේ ඇත. ඊළගට කෝලම් උපත දක්වා චරිත සභාවට පිවිසේ.

01. සභාපති පැමිණීම (සභාවට නමස්කාර කීරීම, සභාව පිළිගැනීම, සහ කෝලම් නැටුම් ගුරුවරුන් ගැන විස්තර කිරීම)

02. පොලිස් භටයන් පැමිණිීම

03. විදාන ආරච්චි සහ ලියනප්පු

04. හේවායන් පැමිණීම

05. අණඛෙරකාරයන් පැමිණීම

06. නොංචි අක්කා පැමිණීම

07.  ජසයා පැමිණීම

08. ලෙන්චිනා පැමිණීම

09. මුදලි පැමිණීම (සංවාද සමග)

10. රජකට්ටුව පැමිණීම

11. ස`දකිදුරු කතාව

12. නාගරාක‍ෂ

13. ගුරු`ඵ රාක‍ෂ කෝලම

14.  පූර්ණකගේ පැමිණීම

කොලම්


Lode Van Hecke O.C.S.O. (nascido em 16 de março de 1950) é um prelado católico belga que atua como bispo de Ghent. Anteriormente, foi abade da Abadia de Orval de 2007 a novembro de 2019. Monge desde 1976, é o único trapista a ser nomeado bispo de uma diocese belga.

Vida
Van Hecke nasceu em Roeselare, na Flandres Ocidental , em 16 de março de 1950. Depois de se formar na escola secundária, passou um ano no seminário de Bruges e depois estudou filosofia em KU Leuven . Ele interrompeu seus estudos para o serviço militar e tornou-se secretário do capelão-chefe do exército belga. Ele voltou para KU Leuven e obteve sua licenciatura em filosofia com uma dissertação sobre AN Whitehead.  Em 24 de setembro de 1976 entrou na Abadia de Orval e fez seus votos perpétuos como trapista em 6 de março de 1983. Obteve o grau de Licenciatura em Teologia Sagrada de KU Leuven em 1988, com uma tese sobre Bernardo de Claraval, e foi ordenado sacerdote em 20 de agosto de 1995.

Em Orval foi Mestre dos noviços de 1990 a 1998, diretor da Cervejaria Orval de 1998 a 2001, e prior e tesoureiro de 2000 a 2002. Deixou a Abadia para trabalhar como secretário do Abade Geral dos Cistercienses em Roma de 2002 a 2004. De volta à Orval, em 2005 tornou-se gerente de atendimento ao hóspede. Foi eleito abade de Orval em 25 de janeiro de 2007 e instalado em 2 de junho.

O Papa Francisco o nomeou bispo de Ghent em 27 de novembro de 2019.  Ele recebeu sua consagração episcopal de Jozef De Kesel, arcebispo de Mechelen-Bruxelas, em 23 de fevereiro de 2020 em um serviço com a presença da rainha Paola e representantes do muçulmano e comunidades judaicas; Cerveja trapista foi servida na recepção que se seguiu.

Trapistas
Abades cistercienses
Abades

Lode Van Hecke


منتخب السعودية لكرة اليد هو الممثل الرسمي للسعودية في منافسات كرة اليد للرجال, شارك في بطولة كأس العالم 9 مرات آخرها في نسخة 2019.

إنجازات المنتخبات السعودية لكرة اليد

تعتبر كرة اليد السعودية من أقوى المنتخبات الآسيوية والعربية ومن كبارها والمنتخب السعودي لكرة اليد هو كثر المنتخبات الخليجية تأهلاً لكأس العالم وفيما يلي قائمة بأشهر إنجازات كرة اليد السعودية :

كأس العالم
تأهل المنتخب السعودي لكرة اليد لكأس العالم 9 مرات أعوام :
 نهائيات كأس العالم في اليابان عام 1997م
 نهائيات كأس العالم في مصر عام 1999م
 نهائيات كأس العالم 2001م بفرنسا
 نهائيات كأس العالم لكرة اليد للرجال 2003م بالبرتغال
 نهائيات كأس العالم لكرة اليد للرجال 2009م في كرواتيا
 بطولة العالم لكرة اليد للرجال 2013
 بطولة العالم لكرة اليد للرجال 2015
 بطولة العالم لكرة اليد للرجال 2017
 بطولة العالم لكرة اليد للرجال 2019
 بطولة العالم لكرة اليد للرجال 2023 في (بولندا - السويد)

أخرى
 حقق المنتخب السعودي لكرة اليد المركز الثاني في دورة ألعاب التضامن الإسلامي الأولى كرة اليد في مكة المكرمة
 المركز الثالث والميدالية البرونزية في دورة الألعاب العربية في مصر عام 2007 م
 تحقيق كأس الخليج الأولى لكرة اليد عام 2007 م
 فاز المنتخب السعودي لكرة اليد بالمركز الأول في بطولة آسيا لكرة اليد التي أقيمت في ديسمبر عام 1996م بمدينة بانكوك في تايلاند
 حقق المركز الثاني في تصفيات غرب آسيا عام 1997م
 حقق المركز الأول في التصفيات الآسيوية عام 1999م
 المركز الثالث والميدالية البرونزية في دورة الألعاب الخليجية (الأولمبياد الخليجي) في البحرين عام 2011م
 المركز الثالث والميدالية البرونزية والتأهل لكأس العالم في كأس آسيا 2008 في إيران بعدما فاز المنتخب السعودي على إيران في عقر دارها واخرجها وتأهل لكأس العالم للمرة الخامسة
 حقق منتخب المملكة كأس العرب الثانية بالقارة الآسيوية عام 1999م.
 1998السعودية تحقق المركز الأول في البطولة العربية المدرسية الثانية عشرة في المغرب
 المركز الثالث في بطولة آسيا المؤهلة للكأس التي أقيمت بإيران عام 2003 وتأهل من خلالها إلى كأس العالم.
 حقق المنتخب السعودي لكرة اليد المركز الأول في دورة ألعاب التضامن الإسلامي الأولى كرة اليد في أذربيجان

 أحرز المنتخب السعودي للشباب لكرة اليد الميدالية الفضية لفوزه بالمركز الثاني في بطولة آسيا لكرة اليد التي أقيمت عام 1996م.
 أحرز المنتخب السعودي للشباب لكرة اليد الميدالية الفضية والمركز الثاني في كأس آسيا للشباب في البحرين عام 1998م.
 أحرز المنتخب السعودي للشباب لكرة اليد المركز الثالث في كأس آسيا للشباب لكرة اليد 2006
 تأهل منتخب المملكة للشباب إلى نهائيات كأس العالم بتركيا عام 1997م بعد تحقيقه المركز الثاني في البطولة الآسيوية الخامسة بالإمارات 1996م.
 تأهل منتخب المملكة للشباب إلى نهائيات كأس العالم بقطر 1999م بعد تحقيقه المركز الثاني في البطولة الآسيوية السادسة بالبحرين 1998م.
 المركز الأول في البطولة العربية الأولى للشباب التي أقيمت في جدة 1983م.
 حقق منتخب المملكة للناشئين المركز الأول في البطولة الخليجية الرابعة للناشئين التي أقيمت بالدمام 1990م.
 حقق منتخب المملكة للناشئين المركز الثاني في البطولة الخليجية الخامسة التي أقيمت في الدوحة 1998م.

إنجازات الاندية السعودية لكرة اليد

تعتبر الاندية السعودية من أقوى الاندية الآسيوية والعربية والخليجية حيث سيطرت على أكثر البطولات بأنديتها الشهيرة وهي : نادي الأهلي السعودي ونادي مضر السعودي ونادي النور السعودي ونادي الوحدة السعودي ونادي الخليج السعودي وهذه بعض الانجازات الخارجية للاندية السعودية :
 حقق نادي الاهلي لسعودي بطولة أبطال الكؤوس لدول مجلس التعاون الخليجي 8 مرات كأكثر نادي خليجي يحققها.
 حقق نادي النور السعودي بطولة أبطال الكؤوس لدول مجلس التعاون الخليجي عام 1997م.
 حقق نادي الاهلي السعودي البطولة الآسيوية لكرة اليد للاندية عام 2009 م في جدة وتأهل من خلالها لكأس العالم للاندية ولكنها لم تقام.
 حقق نادي مضر السعودي البطولة الآسيوية لكرة اليد للاندية عام 2011 في السعودية وتأهل من خلالها لكأس العالم للاندية لكرة اليد التي اقيمت في قطر عام 2012.
 حقق نادي الاهلي السعودي المركز الثالث في البطولة الآسيوية للاندية مرتين.
 حقق نادي النور السعودي المركز الثاني في البطولة الاسوية للاندية 2009 بعد أن تقابل النور السعودي والاهلي السعودي في نهائي آسيا في جدة.
 حقق نادي مضر السعودي المركز الثاني في البطولة الاسوية للاندية 2010 في لبنان.
 تعتبر الاندية السعودية الأكثر حصولاً على البطولة العربية للاندية لكرة اليد بـ5 ألقاب وهي كالتالي :
 حقق نادي الخليج السعودي لكرة اليد البطولة العربية مرتين اعوام 2002 و 2007 م.
 حقق نادي الاهلي السعودي البطولة العربية لكرة اليد مرتين اعوام 1980 و 2005 م.
 حقق نادي النور السعودي البطولة العربية لكرة اليد مرة واحدة عام 1996 م
 نظم الاتحاد السعودي لكرة اليد بطولة الأمير فيصل بن فهد للقارات لكرة اليد التي أقيمت بالدمام خلال الفترة من 2 7 ربيع الأول 1421هـ.. وفاز بالمركز الأول منتخب السويد.. ومنتخب كوريا الجنوبية بالمركز الثاني.. ومنتخب مصر بالمركز الثالث.
 نظم الاتحاد السعودي لكرة اليد البطولة الأسيوية الخامسة عشرة للرجال لكرة اليد 2012 في جدة.
 استطاع الاتحاد السعودي لكرة اليد الحصول على حقوق نقل البطولات الآسيوية حصرياً على قناة لاين سبورت السعودية.

مصادر

وصلات خارجية
 http://www.al-jazirah.com.sa/2010jaz/feb/6/sp10.htm
 http://kooora.com/default.aspx?g=53&winners=true
 http://kooora.com/default.aspx?g=277&winners=true
 http://kooora.com/default.aspx?g=662&winners=true
 http://kooora.com/default.aspx?team=5434&mode=r
 http://kooora.com/default.aspx?region=-6&team=4523&tc=2393

كرة يد سعودية
منتخبات آسيا لكرة اليد
منتخبات كرة اليد
منتخبات كرة يد وطنية رجالية
منتخبات وطنية سعودية

منتخب السعودية لكرة اليد


Campanula candida er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Íran.

Tilvísanir

Bláklukkur

Campanula candida


Susannes Gods er en dansk dokumentarfilm fra 2010 instrueret af Katrine Philp.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2010

Susannes Gods


2008 în științifico-fantastic — 2009 în științifico-fantastic — 2010 în științifico-fantastic
2009 în științifico-fantastic implică o serie de evenimente:

Nașteri

Decese
 30 ianuarie : Lino Aldani, scriitor italian, decedat la  82 de ani.
 25 februarie : Philip José Farmer, scriitor american, decedat la 91 de ani.
 9 martie : André Caroff, scriitor  francez, decedat la 85 de ani.
 19 aprilie : J. G. Ballard, scriitor britanic, decedat la 78 de ani.
 29 noiembrie : Robert Holdstock, scriitor britanic, decedat la 61 de ani.

Cărți

Romane
 1Q84  de Haruki Murakami
 Another de Yukito Ayatsuji
 Chronic City de Jonathan Lethem
 Fata modificată de Paolo Bacigalupi
 Sub Dom de Stephen King
 The Winds of Dune de Brian Herbert și Kevin J. Anderson

 Abyss is novel de Troy Denning
 And Another Thing... de Douglas Adams
 Ark de Stephen Baxter
 The Ask and the Answer de Patrick Ness
 Black and White de Jackie Kessler și Caitlin Kittredge
 Boneshaker de Cherie Priest
 The Carbon Diaries: 2015 de Saci Lloyd
 The Caryatids de Bruce Sterling
 Catching Fire de Suzanne Collins
 Chronic City de Jonathan Lethem
 Death Troopers de Joe Schreiber
 Flinx Transcendent de Alan Dean Foster
 Frozen in Time de Ali Sparkes
 Gardens of the Sun de Paul J. McAuley
 The Golden City de John Twelve Hawks
 Hidden Empire de Orson Scott Card
 The Honour of the Knights de Stephen J Sweene
 The Lost Fleet: Relentless de Jack Campbell
 Norse Code de Greg van Eekhout
 Orbus de Neal Asher
 Patterns of Force de Michael Reaves
 Red Claw de Philip Palmer
 Red Planet Noir de D. B. Grady
 Shades of Grey de Jasper Fforde
 The Temporal Void de Peter F. Hamilton
 Time Travelers Never Die de Jack McDevitt
 The Year of the Flood de Margaret Atwood

Filme

{| class="wikitable"
|-
! Titlu !! Regizor !! Distribuție !! Țara !! Sub-Gen /Note
|-
|2012 || Roland Emmerich || John Cusack, Amanda Peet, Danny Glover, Woody Harrelson ||   ||Dezastru
|-
|9||Shane Acker|| ||||Animație
|-
|Alien Trespass || R. W. Goodwin || Eric McCormack, Jenni Baird, Robert Patrick, Jody Thompson, Dan Lauria ||  ||Comedie
|-
|Astroboy||David Bowers||Nicolas Cage, Donald Sutherland, Freddie Highmore||    ||Animated
|-
|Avatar||James Cameron||Sam Worthington, Zoe Saldana, Sigourney Weaver, Stephen Lang||||Acțiune, Aventură
|-
|Battle for Terra||Keith Calder||Brian Cox, James Garner, Evan Rachel Wood||||Animated Acțiune
|-
|The Box||Richard Kelly||Cameron Diaz, James Marsden, Frank Langella||||Psihologic Groază
|-
|Cargo||Ivan Engler, Ralph Etter||Anna-Katharina Schwabroh, Martin Rapold, Michael Finger, Claude-Oliver Rudolph, Yangzom Brauen||||Mister Thriller
|-
|District 9||Neill Blomkamp||Jason Cope, Robert Hobbs, Sharlto Copley ||  ||Thriller
|-
|Gamer||Mark Neveldine, Brian Taylor||Gerard Butler, Michael C. Hall||||Thriller
|-
|G.I. Joe: The Rise of Cobra||Stephen Sommers||Dennis Quaid, Channing Tatum, Joseph Gordon-Levitt, Marlon Wayans||||Acțiune
|-
|Kenny Begins||Carl Åstrand, Mats Lindberg||Johan Rheborg, Bill Skarsgård||||Comedie
|-
|Knowing||Alex Proyas||Nicolas Cage, Rose Byrne, Chandler Canterbury||||Dezastru Thriller
|-
|Land of the Lost||Brad Silberling||Will Ferrell, Anna Friel, Danny McBride||||Comedie
|-
|Metropia||Tarik Saleh||Vincent Gallo, Juliette Lewis, Udo Kier, Stellan Skarsgård, Alexander Skarsgård||||Animație
|-
|Mock-Up on Mu||Craig Baldwin||Stoney Burke, Jeri Lynn Cohen, David Cox, Ed Holmes, Damon Packard||||Comedie
|-
|Film cu monștris vs. Aliens||Conrad Vernon, Rob Letterman||Reese Witherspoon, Hugh Laurie, Kiefer Sutherland, Stephen Colbert||||Animated Comedie
|-
|Moon||Duncan Jones||Sam Rockwell, Kevin Spacey||||Dramatic
|-
|Mr.Nobody||Jaco Van Dormael||Jared Leto, Diane Kruger, Linh Dan Pham, Sarah Polley, Natasha Little, Rhys Ifans, Daniel Mays||||Dramatic Fantastic Romance
|-
|Pandorum||Christian Alvart||Dennis Quaid, Ben Foster, Cam Gigandet|| ||Acțiune Thriller
|-
|Planet 51||Jorge Blanco|| ||||Animație
|-
|Frequently Asked Questions About Călătorie în timp||Gareth Carrivick||Chris O'Dowd, Marc Wootton, Dean Lennox Kelly, Anna Faris, Meredith MacNeill||||Comedie
|-
|Push||Paul McGuigan||Chris Evans, Dakota Fanning, Camilla Belle, Djimon Hounsou||||Acțiune Thriller
|-
|Race to Witch Mountain||Andy Fickman||Dwayne Johnson, Carla Gugino, AnnaSophia Robb||||Aventură
|-
|Redline||Takeshi Koike||Takuya Kimura, Yū Aoi, Tadanobu Asano||||Anime
|-
|The Road||John Hillcoat||Viggo Mortensen, Kodi Smit-McPhee||||Post-apocaliptic Dramatic
|-
|Robo-geisha||Noboru Iguchi|| ||||Acțiune
|-
| Splice||Vincenzo Natali||Adrien Brody, Sarah Polley, David Hewlett|| ||Groază
|-
|Star Trek||J. J. Abrams||Chris Pine, Zachary Quinto, Eric Bana, Karl Urban, Simon Pegg, Zoe Saldana||||Acțiune Aventură
|-
|Stingray Sam||Cory McAbee||Cory McAbee, Joshua Taylor||||Musical western Comedie
|-
|Surrogates || Jonathan Mostow || Bruce Willis, Radha Mitchell ||  ||Acțiune
|-
|Terminator Salvation||McG||Christian Bale, Sam Worthington||||Acțiune
|-
|Tetsuo: The Bullet Man||Shinya Tsukamoto||Eric Bossick, Akiko Monō, Shinya Tsukamoto||||Acțiune cyberpunk
|-
|The Călătorie în timper's Wife || Robert Schwentke || Eric Bana, Rachel McAdams ||  ||Călătorie în timp Mister Dramatic
|-
|Transformers: Revenge of the Fallen||Michael Bay||Shia LaBeouf, Megan Fox, Josh Duhamel, Tyrese Gibson, John Turturro||||Acțiune Thriller
|-
|Watchmen||Zack Snyder||Jackie Earle Haley, Patrick Wilson, Malin Åkerman, Billy Crudup, Matthew Goode||||Film cu supereroi
|-
|    ||    ||    ||    ||
|-
|}
 Filme TV

Seriale TV
 Jocuri video
Premii
 Premiul Saturn
 Cel mai bun film SF:  Avatar Premiul Nebula pentru cel mai bun roman
 Fata modificată de Paolo Bacigalupi
 Premiul Hugo pentru cel mai bun romanCartea cimitirului'' de Neil Gaiman

Note

Vezi și
 2009 în literatură

2009 în științifico-fantastic

2009 în științifico-fantastic


Abdürrezzak Abdi Efendi, (1835, İstanbul - 1914, İstanbul) Osmanlı tuluat sanatçısıdır. Türk tiyatro dünyasında İbiş tiplemesini ilk olarak giyim ve davranış ekseninde kişileştiren kişidir.

Yoksul bir aileden olduğundan öğrenimini sürdüremeyen Abdi Efendi, sahneye ilk kez Aksaray'da, kahveden bozma bir tiyatroda çıktı. Daha sonra Amerikan Tiyatrosu'nda çalıştı. Direklerarası'nda Handehane-i Osmani adlı tiyatro kumpanyasını kurarak İstanbul'un en ünlü komiği oldu. Mülazım-ı sâni rütbesiyle saraya alınarak, Muzika-i Hümayun'a girdiyse de, bir nüktesi yüzünden saraydan ayrılmak zorunda kaldı. İkinci Meşrutiyet'ten sonra serbest çalıştı. 1914 yılında İstanbul'da öldü.

Kaynakça

Erkek tiyatro oyuncuları
1835 doğumlular
İstanbul doğumlu sanatçılar
1914 yılında ölenler
20. yüzyılda Osmanlılar
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler

Abdürrezzak Abdi Efendi


ඒ රටට අලුතෙන් ආ සත්ව විශේෂ ආගන්තුක විශේෂ ලෙස හදුන්වනවා.

ආගන්තුක විශේෂය


Der Kundelbaach ist ein gut einen Kilometer langer Bach in der  wallonischen Provinz Luxemburg. Er ist ein rechter und südwestlicher Zufluss der Drouattert.

Verlauf
Der Kundelbaach entspringt auf einer Höhe von etwa  nordwestlich von Thiaumont. Er fließt zunächst etwa zweihundert Meter in nordöstlicher Richtung durch ein kleines Wäldchen und vereinigt sich dann mit einem nördlichen Quellast. Gut dreihundert Meter bachabwärts wird er auf seiner rechten Seite von einem Waldbächlein gespeist. Der Kundelbaach unterquert nun die Rue de l'Église und mündet er schließlich auf einer Höhe von etwa  von rechts in  die Drouattert.

Einzelnachweise

Attert

Kundelbaach


Mehmet Ali Talat, (d. 6 Temmuz 1952, Girne), Kıbrıs Türkü siyasetçidir.

Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin ikinci Cumhurbaşkanıdır.

Orta öğrenimini Kıbrıs'ta tamamlayan Talat, 1977 yılında Ortadoğu Teknik Üniversitesi Elektrik Mühendisliği Bölümü'nden lisans programından mezun oldu. Doğu Akdeniz Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Bölümünde yüksek lisansını ise 2004 yılında tamamladı.

Aralık 1993'te yapılan genel seçimler sonrasında kurulan ilk Demokrat Parti (DP)- Cumhuriyetçi Türk Partisi (CTP) Koalisyon Hükûmeti'nde, Eğitim ve Kültür Bakanı olarak görevlendirildi. İkinci DP-CTP Koalisyon Hükûmeti'nde de aynı görevi üstlendi. Üçüncü DP-CTP Koalisyon Hükûmeti'nde ise, Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcısı oldu.

14 Ocak 1996 tarihinde yapılan 14. Kurultay'da Cumhuriyetçi Türk Partisi Genel Başkanı oldu. 1998'de ve 2003'te yapılan genel seçimlerde ve 20 Şubat 2005 tarihinde yapılan erken genel seçimde Lefkoşa'dan Milletvekili seçildi.

13 Ocak 2004 tarihinde kurulan 1. CTP-DP Koalisyon Hükûmeti'nin ardından, 8 Mart 2005 tarihinde Cumhurbaşkanlığı seçimine kadar görev yapacak 2. CTP-DP Koalisyon Hükûmeti'ni kurdu.

17 Nisan 2005'te yapılan Cumhurbaşkanlığı seçimlerini 1. turda %55 ile kazanan Cumhurbaşkanı Mehmet Ali Talat, görevi Rauf Denktaş'tan 24 Nisan 2005'te devraldı. 18 Nisan 2010 tarihinde yapılan seçimler sonucu oyların %43'ünü alarak Derviş Eroğlu'na yenildi. 14 Haziran 2015 tarihinde yapılan kurultayda ise yeniden Cumhuriyetçi Türk Partisi Genel Başkanlığı'na seçildi.

Talat, evli ve biri erkek, biri de kız iki çocuk babasıdır. 13 Kasım 2016'da gerçekleşen CTP-BG kurultayında, cumhurbaşkanlığı dönemindeki müzakere heyetinde görevli olan ve KKTC Cumhuriyet Meclisi 9. Dönem Lefkoşa Milletvekili olan Tufan Erhürman'a Genel Başkanlığı devretti.

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1952 doğumlular
Girne doğumlular
Cumhuriyetçi Türk Partisi mensubu siyasetçiler
KKTC Cumhuriyet Meclisi 4. dönem Lefkoşa milletvekilleri
KKTC Cumhuriyet Meclisi 5. dönem Lefkoşa milletvekilleri
KKTC Cumhuriyet Meclisi 6. dönem Lefkoşa milletvekilleri
Cumhuriyetçi Türk Partisi genel başkanları
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti başbakan yardımcıları
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti devlet başkanları
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti başbakanları
Orta Doğu Teknik Üniversitesi Mühendislik Fakültesinde öğrenim görenler
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti siyasetçileri
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti millî eğitim bakanları
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti kültür bakanları
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti devlet bakanları
Kıbrıs Türkü sosyalistler
Sosyal demokratlar
Barış aktivistleri

Mehmet Ali Talat


Vincent Tyrtée Tastet (Dax,  - Saint-Germain-en-Laye, ) est un auteur dramatique français qui se faisait appeler Tyrtée ou Tyrtée Tastet. Le Tyrtée original était le poète officiel de Sparte au .

Il est surtout connu aujourd'hui pour son Histoire des quarante fauteuils de l'Académie française depuis la fondation jusqu'à nos jours : 1635-1844.

Il fut rédacteur en chef de L'Essor, décrit par Jean Finot comme une des , qui employa Ferdinand Dugué, Albéric Second et Emmanuel Gonzalès et publia la première nouvelle de Labiche, Les plus belles sont les plus fausses.

Il était l'ami du compositeur Félicien David (qui mit en musique plusieurs de ses poèmes), à tel point que celui-ci demanda dans son testament à . Il avait passé les dernières années de sa vie chez la veuve de Tyrtée Tastet, à Saint-Germain-en-Laye, villa Juno (détruite), dans ce qui est maintenant la rue Félicien-David (29, rue des Monts-Grevets jusqu'en 1878), et c'est là qu'il mourut.

Œuvres
 1832 : La Réputation d'une femme, musique de M. Adrien, mise en scène de M. Grandville, par MM. Octave de Cès-Caupenne [le baron de Cès-Caupenne, directeur de l'Ambigu, 1830-38] et Tyrtée [Tastet]. Mélodrame en trois actes et dix tableaux, tiré des Contes de l'Atelier [de Michel Masson]. Représenté pour la première fois, à Paris, sur le théâtre de l'Ambigu-Comique, le 12 mai 1832. Paris Dondey-Dupré, 1832.

Le critique du Figaro fit de cette œuvre une critique sévère, accusant l'auteur de plagiat
 1832 : L'Amant en gage, vaudeville en 1 acte, par MM. Laurencin et Tyrtée (Tastet). Création : théâtre de l'Ambigu-Comique, le 20 mai 1832. Paris, A. Leclaire, 1832.
 1838 : Le Toréador, drame en cinq actes, par M. Tyrtée Tastet, représenté pour la première fois à Paris sur le théâtre de la Gaîté le 29 avril 1858. Paris, impr. de J.-R. Mévrel (s. d.) http://www.xn--thtre-documentation-cvb0m.com/content/le-tor%C3%A9ador-tyrt%C3%A9e-tastet
 1847 : L'Amour créateur (Quand l'ombre voile je jour), paroles de Mr Tyrtée Tastet. Paris, Brandus et Cie, musique de Félicien David, 1866, Éd. E. Gérard.
 1847 : Formosa (Je tremble à te voir si charmante), paroles de Mr Tyrtée Tastet, musique de Félicien David. Paris, Brandus et Cie, 1866.
 1870 : La Patrie ! Départ de la Garde mobile. La Fiancée du Franc-tireur. Une bataille de l'armée française. Le Salut du drapeau, Le Talion (réponse à l'ode de Ruckker [Friedrich Rückert, Geharnischte Sonette (Sonnets cuirassés), 1813]). Nantes, Morel, 1870 (posthume).

Notes et références

Liens externes

Dramaturge français du XIXe siècle
Naissance en juillet 1809
Naissance à Dax au XIXe siècle
Décès en janvier 1865
Décès à Saint-Germain-en-Laye
Décès à 55 ans

Tyrtée Tastet


Autorski pregled (Author's review), vrsta pregleda. Sadrže cjelovit i kritički prikaz nekog područja i među njima i autorove radove. U članku mogu biti i još neobjavljeni rezultati koji ne čine temelj članka. Podliježe recenziji.

Izvori

Znanost

Autorski pregled


Baytown may refer to:

Baytown, Texas, a city in the United States near Houston, Texas
Baytown culture, an archaeological culture in the United States
Operation Baytown, British invasion of Italy in 1943 during World War II

Baytown


Avro Lancaster, II. Dünya Savaşı Büyük Britanya ağır-bombardıman uçağı.

Hizmete 1942 yılında girdi. İngiliz Milletler Topluluğu ülkeleri tarafından da kullanıldı. Handley-Page Halifax ile birlikte Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin ana bombardıman uçağıydı. Genel olarak gece-bombardıman görevlerinde kullanıldı. Savaş sonuna kadar 7,366 adet Lancester üretilmiştir.

Gelişim süreci
Lancester, Avro firması tarafından tasarlanan Avro Manchester (Mençestır) uçağı temel alınarak tasarlanmıştır. Avro firması bu uçakları iki motorlu orta seviye bir bombardıman uçağı olarak düşünmüştü. Uçağın hızlı olması için Rolls-Royce Vulture motorları takıldı. Ancak bu motorlar emniyetli bulunmadı ve bu uçaklar 1942 yılında hizmetten alındı.

Bunun üzerine dört adet Rolls-Royce Merlin motorlu ve daha geniş kanatlı bir uçak yapılmasına karar verildi. Bu motorlar daha güçsüz ama daha emniyetliydi. İlk deneme uçuşları 9 Ocak 1941'de yapıldı. Uçak çok başarılı bulunmuştu ve üretilmekte olan bütün Manchester'lar Lancester'a dönüştürüldüler. İki uçakta burun taretine, çift kuyruğa, ve greenhouse kokpit sistemine sahiptiler bunun için dönüştürme işlemi kolay oldu. Modele bağlı olmak üzere avcı uçaklarına karşı 8 veya 10 adet makinalı tüfekle donatıldılar.

Lancester'ın en önemli özelliği yüksek bomba yükü kapasitesidir. Taşıyabildikleri bomba yükü dönemindeki uçakların neredeyse iki katıdır. II. Dünya Savaşı'nda kullanılan en büyük bomba olan Grand Slam'i de bu uçaklar taşımıştır. Bu bomba yaklaşık 9944 kg¹'dır.

Yaklaşık 300 adet Lancaster MK II çeşitlemesi yapıldı bunlar Bristol Hercules motorlarına sahiptiler. Yeni Merlin motorlarına sahip Lancaster MK III'lerden ise 3.030 adet üretildi. 1943 yılında bir Lancaster 45-50.000 £'a mal oluyordu.

Lancaster'lar tahtadan yapılma uçaklar olduğundan avcı atışına ve uçak-savar atışına karşı dayanıksız olup daha çok gece görevlerine veriliyorlardı. Bunun için Kraliyet Hava Kuvvetleri Lancaster'ların radarlarını ve sefer sistemlerini geliştirmeye çalıştı. Bu sistemlerden en ünlüleri 1155 radyo alıcısı ve 1154 radyo vericisidir. Bunlar yol bulma faaliyetleri için kullanıldıkları gibi iletişim ve Mors amaçlı da kullanılmıştır. Aşağıda Lancaster'a ait radar sistemlerini görebilirsiniz:

 H2S: Yer tabanlı radar sistemi. Bu sistemin gönderdiği sinyaller Alman avcı uçakları tarafından fark edilebildiği için dikkatli kullanılması lazımdı.
 Monica: Yakın çevredeki uçakları tespit etmek için kullanılmıştır. Alman avcılarını tespit etmek için kullanılan bu sistem tam bir hayal kırıklığıydı. Çünkü aynı düzende uçan diğer dost uçaklarını da bildirdiklerinden mürettebat tarafından dikkate alınmayan bu sistem Alman avcı uçakları tarafından tespit edilebiliyordu.
 Fishpond: H2S sistemine bir eklentidir. Uçağın altından gelen avcı uçaklarına karşı mürettebatı uyarmak için yapılmıştır.
 GEE: Bir alıcıdan oluşan bu sistem. Birleşik Krallık'tan gönderilen sinyallere göre kendi yerini tespit edebiliyordu. Menzili yaklaşım 3-400 mildi.
 Oboe: Çok başarılı bir yol bulma sistemidir. Kara radar üstü yalnız bir uçakla meşgul olabildiğinden konvoyun önünde giden uçaklara takılmıştır. Daha sonra GEE-H eklentisi ile buna gerek kalmamış her uçağın konumu ayrı olarak hesaplanabilmiştir.
 Village Inn: Radar ile nişanlama yapabilen bir top yuvasıdır. 1944 yılından sonra kullanılmaya başlanmıştır.

¹Rakam kesin değildir

Önemli muharebeler

1942-1945 yılları arası 156.000 operasyonda görev alan Lancaster'lar yaklaşık olarak 608.612 ton bomba bırakmışlar, 3.249 da kayıp vermişlerdir. Sadece 35 Lancaster 100'den fazla görev yapmayı başarmış bunların en uzun ömürlüsü 139 görevi tamamlamıştır. Bu uçak 1947 yılında hurdaya ayrılmıştır.

Lancester'ların en büyük başarısı Ruhr vadisine yapılan Chastise Operasyonudur. Bu operasyonun amacı Almanların hidro elektronik santrallerini yıkmak ve Alman sanayisini sekteye uğratmaktı. Operasyonda Branes Wallis tarafından tasarlanan varil şeklindeki bombalar kullanılmıştır. Bu görevdeki başarılarından dolayı Dambusters(Barajları Yıkanlar) adını almışlardır.

Alman zırhlısı Tirpitz'i bir dizi saldırı ile batırmışlardır. Bu saldırılarda Tall Boy bombası kullanılmıştır.

Savaşın sonlarına doğru Lancesterlar Japonya'ya saldırmak için "Tiger Force" adı altında hazırlanıyorlardı. Ama savaşın bitmesiyle bu görevi yerine getiremediler. Savaş sonrasında Lancester'lar birçok ülkeye satıldı ve nakliye uçağı olarak da kullanıldı.

Lancaster
Birleşik Krallık savaş uçakları
1942 tanıtımları
II. Dünya Savaşı'nda kullanılan uçaklar

Avro Lancaster


Mary, Mother of Jesus est un téléfilm américain réalisé par Kevin Connor, diffusé en 1999 sur la chaîne NBC. Il relate l'histoire de Jésus à travers les yeux de Marie, sa mère. Le film est inédit en France.

Synopsis

Le film met l'accent sur l'importance de Marie dans la vie de Jésus et suggérè que ses paraboles de son fils ont été inspirées par des histoires qu'elle lui a racontées dans son enfance. Ceci, ainsi que d'autres détails similaires de l'éducation de Jésus, ne peut être confirmé, mais n'est pas impossible. Jésus ressuscité apparaît également à sa mère en privé. Encore une fois, cet événement ne figure pas dans les évangiles, mais il est probablement fondé sur une ancienne tradition catholique (qui n'est pas l'enseignement officiel) selon laquelle Marie a été la première à qui Jésus est apparu. La tradition a influencé, entre autres, les Exercices spirituels de saint Ignace de Loyola.
Le film se termine avec Marie suggérant aux disciples de commencer à prêcher sur son fils.

 Fiche technique
 Titre original : Mary, Mother of Jesus Titre québécois : Marie, mère de Jésus''
 Réalisation : Kevin Connor
 Scénario : Albert Ross
 Photographie : Elemér Ragályi
 Montage : Barry Peters
 Producteur : Eunice Kennedy Shriver, Howard Ellis
 Société de Production : Hallmark Entertainment, Metropolitan Productions, The Shriver Family Production Company
 Musique : Ken Thorne
 Format : couleur •  • 1,37:1 • son : stéréo
 Pays d'origine : États-Unis
 Genre : Biographie historique, drame
 Durée : 88 minutes (1 h 28)
 Date de sortie :  (États-Unis)

Distribution
 Christian Bale : Jésus-Christ
 Toby Bailiff : Jésus, jeune
 Pernilla August : Marie (mère de Jésus)
 Melinda Kinnaman : Marie, jeune
 David Threlfall : Joseph
  : Marie de Magdala
 Robert Addie : Ponce Pilate
 John Shrapnel : Simon
 Christopher Routh : Jean le Baptiste
 Edward Hardwicke : Zacharie (père de Jean le Baptiste)
 Geraldine Chaplin : Élisabeth (mère de Jean le Baptiste)
 Hywel Bennett : Hérode
 Michael Mears : Jean
 Mark Jax : Pierre
 Anna Mathias : Anne (mère de Marie)
 Crispian Belfrage : Jacques de Zébédée
 Andrew Grainger : Barrabas
 John Light : Gabriel (archange)
 David Schofield : Micah
 Iván Darvas : Silas
 Lajos Balázsovits : Chamberlin

Liens externes

Téléfilm diffusé en 1999
Téléfilm américain des années 1990
Téléfilm biographique
Téléfilm dramatique
Téléfilm historique
Vierge Marie au cinéma
Jésus-Christ au cinéma
Film sur le christianisme
Adaptation de la Bible au cinéma
Film biographique sur une personnalité religieuse
Film tourné à Budapest
Téléfilm de NBC
Film réalisé par Kevin Connor

Mary, Mother of Jesus


Raznorotkovke  (lat. Marsileaceae), biljna porodica u redu nepačkolike. Ime je dobila po rodu raznorotka (Marsilea). U ukupno tri roda (raznorotka, loptarka i regnelidijum) priznato je 57 vrsta.

U Hrvatskoj rastu četverolisna raznorotka (Marsilea quadrifolia), Pilularia globulifera i Pilularia minuta.

Rodovi
 Marsilea L. (50 spp.)
 Regnellidium Lindm. (1 sp.)
 Pilularia L. (6 spp.)

Vanjske poveznice

Izvori

Nepačkolike

Raznorotkovke


Coffea stenophylla é uma espécie de Coffea originária da África Ocidental.

Atualmente não é cultivada comercialmente devido ao seu baixo rendimento e pequenos frutos, o que a torna inferior às duas espécies economicamente dominantes Coffea arabica e Coffea canephora (robusta).

Pesquisas estão sendo feitas para avaliar os benefícios sensoriais e agronômicos de cultivá-lo comercialmente como um método para expandir a diversificação genética do estoque global de café e aumentar a resiliência às mudanças climáticas e às pressões de doenças nas plantações.

Descrição
C. stenophylla é nativa dos países da África Ocidental da Guiné, Costa do Marfim, Libéria e Serra Leoa. A planta cresce como um arbusto ou árvore, a uma altura de até 20 pés e foi considerada uma espécie de café tolerante ao calor.

As bagas maduras de C. stenophylla são de um roxo escuro, em contraste com a C. arabica, cujas bagas ficam vermelhas quando maduras.

Tem um perfil de sabor comparável ao C. arabica e foi descrito como complexo e naturalmente doce com acidez média-alta, frutado e uma boa sensação na boca.

Etimologia
O epíteto específico é derivado do grego: stenos (estreito) e phyllon (folha) para dar "folhas estreitas".

História
C. stenophylla foi descoberto pelo botânico sueco Adam Afzelius no século 18, e publicado pela primeira vez pelo botânico escocês George Don.

Uma amostra de sementes foi obtida por Sir William H. Quayle Jones, vice-governador de Serra Leoa, no ano de 1894. A planta foi cultivada pelo Royal Botanical Gardens em Kew, e as amostras foram enviadas para Trinidad.

JH Hart, FLS, o Superintendente do Royal Botanic Gardens, Trinidad, relatou em 1898 que as plantas haviam frutificado pela primeira vez, quatro anos após serem plantadas. Ele descreveu o sabor da xícara de café preparada como excelente e igual ao melhor Coffea arabica.

C. stenophylla produz bagas pequenas e tem baixo rendimento em comparação com as espécies comercialmente dominantes e, portanto, não é amplamente utilizada na produção global de café. Pesquisas de campo feitas em 2018 indicam que C.stenophylla não estava sendo cultivada comercialmente, e uma busca foi realizada para tentar encontrar espécimes vivos. As amostras foram finalmente localizadas em 2019 e 2020 crescendo na natureza. Este estoque de plantas silvestres está atualmente sendo propagado para futura avaliação sensorial e agronômica, bem como proteção de espécies.

De acordo com Aaron Davis, chefe de pesquisa de café no Royal Botanic Gardens da Grã-Bretanha, Kew, o cultivo de C. stenophylla poderia ser usado para diversificar ainda mais o portfólio genético de café cultivado em todo o mundo. A diversificação adicional é considerada necessária para aumentar a resiliência às mudanças climáticas, bem como às pressões de doenças globais das culturas, como a ferrugem.

C. stenophylla foi encontrado para ter um bom desempenho agronômico em baixas altitudes (c. 150 m). Isso poderia expandir a área potencial usada para o cultivo de café, que normalmente é de altitudes mais altas de 800 metros acima.

Descobriu-se que é uma espécie tolerante ao calor e alguns cientistas acreditam que poderia ajudar a reduzir o impacto das mudanças climáticas nos cafeicultores.

Ameaças
Apesar de ser cultivado em pequena escala em grande parte da África Ocidental, ainda é considerado Vulnerável pela Lista Vermelha da IUCN devido ao forte desmatamento e fragmentação de habitat nas últimas décadas em sua área nativa nas florestas da Alta Guiné, o que pode afetar populações selvagens.

Referências

Coffea

Coffea stenophylla


Ambulance cannibale non identifiée este un roman science-fiction  de Serge Brussolo. A apărut prima oară în 1985 la editura 	Fleuve Noir. Este al doilea roman din seria Les soldats de goudron, după Les Fœtus d'acier (1984), fiind urmat de Le rire du lance-flammes (1985).

Povestea

O epidemie ciudată a pus stăpânire pe umanitate: mii de oameni, sub conducerea ideologilor nebuni, părăsesc totul, locul de muncă, casa, familia, fără niciun motiv doar pentru a începe să meargă fără încetare pe drumuri, până la epuizare. Ideologii "marelui marș" golesc treptat toate orașele și provoacă teroare celor pe care îi numesc "susținători ai imobilității". După ce au încercat toate mijloacele de represiune, autoritățile, copleșite, trimit ambulanțe ciudate pentru a recupera și a încerca să vindece pietonii. Dar "marele marș" este de fapt o boală infecțioasă și ceva se întâmplă cu cei care dispar în burțile ambulanțelor. Jane, eroina romanului, conduce una dintre aceste mașini uriașe și automatizate. Încetul cu încetul, pune la îndoială totul.

Autorul explică el într-o notă că s-a inspirat din legenda sindromului comportamentului sinucigaș colectiv care ar anima coloniile de lemming, rozătoare care trăiesc în Scandinavia.

Traduceri în limba română
 N/A

Referințe și note

Vezi și
 1985 în științifico-fantastic

Legături externe

Romane științifico-fantastice
Romane de Serge Brussolo
Cărți din 1985
1985 în științifico-fantastic

Ambulance cannibale non identifiée


Slavlar, Avrupa'da yaşayan en kalabalık etnik topluluk. Daha çok Avrupa'nın doğusunda ve güneydoğusunda yaşarlar. Ayrıca Asya'nın kuzey kesimlerinde de yaşamaktadırlar.

Slavlar; Doğu Slavları, Batı Slavları ve Güney Slavları olmak üzere üç gruba ayrılırlar. Ruslar, Ukraynalılar ve Beyaz Ruslar Doğu Slavları grubuna girer. Polonyalılar (Lehler), Çekler ve Slovaklar Batı Slavları grubuna girer. Boşnaklar, Hırvatlar, Sırplar, Pomaklar, Karadağlılar, Bulgarlar, Slovenler ve Makedonlar ise Güney Slavları grubuna girer. Slavlar dini bakımdan Ortodokslar ve Katolikler olarak iki ana grupta toplanır. Ayrıca Müslüman ve Protestan Slavlar da vardır. Ortodoks Slavlar geleneksel olarak Kiril alfabesini, Katolik ve Müslüman Slavlar ise Latin alfabesini kullanırlar.

Günümüz Slav Devletleri

Slavların kökeni

Slavların Hint – Avrupa kökenli uluslarla aynı ırktan oldukları antropolojik ve dil araştırmalarıyla tespit edilmiştir. İlk Slav vatanının Vistül nehri, Polesiye ve Dnepr sahasına kadar yayıldığı anlaşılmaktadır. Slav kelimesi ilk olarak milattan sonra 6. yüzyılın başlarında bir eser kalem alan kilise babası Pseudo Cesarios'ta ortaya çıkar.

MS 330-800 yılları arasında doğuda Hristiyan hattı Bizans güçlerince tutulmuştur. Ama Müslüman varlığı Slav hinterlandının derinliklerinde hissedilmektedir. Yahudi tacirler ve Vikingler komisyonculuk ve özellikle Kırım üzerinden (Hazarya), daha sonra ise Baltık ve Orta Avrupa'da nakliyecilik yapmaktadırlar. Slavların köle ticaretiyle iç içe oluşu yaygın bir şekilde "Slav" ve "slave" (köle) sözcüklerinin eş anlamlı oldukları düşüncesine yol açmıştır. Hadım harem ağası karşılığında kullanılan Arapça sakaliba'nın da "Slav"dan türediği kabul edilir. Slav ülkeleri hakkında günümüze kalan ilk görgü tanığı raporunun, Tortosalı bir tüccar olan bir Kuzey Afrika Yahudi'si tarafından yazılmış olması rastlantı değildir. İslam kaynaklarında ise Saklap olarak adlandırıldığı görüşmüştür.

Slavlar ilk dönemlerinde uzun süre Avar hakimiyetinde kalmış ve bu durum Slavların tarihi gelişmeleri üzerinde büyük tesir yapmıştır. Slavların aktif olarak tarih sahnesine çıkmaları, Balkanlarda ve Bohemya'da yerleşmeleri, ilk siyasi teşkilatlarını kurmaları ve etnik yapılarının değişmeleri hep Avarların hakimiyeti altındayken olmuştur. Avarların zayıflayarak Slav topraklarından çekilmeleri üzerine, Doğu Slavları bir Türk kavimi olan Hazarlar'ın hakimiyeti altına girmişlerdir.

Slavların inanışları

İlk pagan Slav toplulukları 7. ve 12. yüzyıllarda Hristiyanlaştırılmıştır. Ortodoks Hristiyanlık daha çok Doğu ve Güney Slavların dini inancı iken Katoliklik daha çok Batı Slavlar arasında yayılmıştır. 7. yüzyıldan itibaren yayılmaya başlayan İslam inancı özellikle Güney Slavlar tarafından kabul edilmiştir. Müslüman Slavların büyük bölümü Sünni inancın Hanefi mezhebine bağlıdır.

Çoğunluğu Doğu Ortodoks Kilisesi'ne bağlı olanlar:
 Ruslar
 Ukraynalılar
 Sırplar
 Bulgarlar
 Belaruslular
 Makedonlar
 Karadağlılar

Çoğunluğu Katolik Kilisesi'ne bağlı olanlar:
 Polonyalılar (Silezyalılar, Keşublar, Goral'lar dahil)
 Hırvatlar
 Slovaklar
 Slovenler
 Sorblar
 Rusinler
 Banat Bulgarları

Çoğunluğu İslam dinine bağlı olanlar:
 Boşnaklar
 Pomaklar
 Goralılar
 Torbeşler
 Etnik Müslümanlar

Ayrıca bakınız
 Orta Çağ Slav Kavimleri
 İvan Kupala
 Panslavizm
 Slav dilleri
 İlk Vakayiname
 Küçük Asya Slavları

Not listesi

Kaynakça

Slavlar


Takatāpui (također i takataapui) je maorska riječ znači odanog partnera istog spola. U modernoj terminologiji, osoba koja se identificira kao takatāpui je maorijska osoba koja je gay, lezbijka, biseksualna ili transrodna (LGBT). Takatāpui se danas koristi kao odgovor na zapadnjačku konstrukciju "seksualnosti, roda i odgovarajućih izraza identiteta" (rodni identitet i seksualni identitet), iako su maorski rodni identifikatori (wāhine, tāne) i rodne uloge (marae protokol, ratovanje), definirani muški i ženski načini odijevanja i smještaja tetovaže Tā moko, postojali prije i izvan zapadnog utjecaja. Pojam ne obuhvaća samo aspekte seksualnosti već i kulturni identitet. Takatāpui uključuje i osjećaj autohtonog identiteta i komunicira seksualnu orijentaciju; postao je krovni pojam za izgradnju solidarnosti među seksualnošću i rodnim manjinama unutar Māori zajednica.

Takatāpui nije novi pojam, ali njegova primjena je novija. Rječnik jezika Maori - koji je prvi sastavio misionar Herbert Williams 1832. godine - bilježi definiciju kao "intimni suputnik istog spola". Nakon dugog razdoblja neuporabe, od 1980-ih je ponovno došlo do pojave etikete koja opisuje pojedinca koji je i Maori i neheteroseksualac. Utvrđeno je da je riječ takatāpui postojala na prijekolonijalnom Novom Zelandu kako bi opisala odnose među ljudima istog spola. Postojanje ove riječi opovrgava tvrdnje konzervativnh Māora da homoseksualnost nije postojala u maorskom društvu prije dolaska Europljana.

Hinemoa i Tutānekai
Klasični i najraniji cjeloviti prikaz porijekla bogova i prvih ljudskih bića sadržan je u rukopisu pod naslovom Nga Tama a Rangi (Nebeski sinovi), koji je 1849. napisao Wī Maihi Te Rangikāheke, iz plemena Ngāti Rangiwewehi iz Rotorua. Rukopis "daje jasan i sustavan prikaz māorskih vjerskih vjerovanja i vjerovanja o podrijetlu mnogih prirodnih fenomena, stvaranju žene, podrijetlu smrti i ribolovu zemalja. Niti jedna druga verzija ovog mita nije prikazana na tako povezan i sistematičan način, ali svi rani zapisi, s bilo kojeg područja ili plemena, potvrđuju opću valjanost inačice Rangikāheke. Počinje ovako: 'Prijatelji moji, slušajte me. Narod Māori potječe iz samo jednog izvora, naime Velikog neba koje stoji gore i Zemlje koje leži ispod. Prema Europljanima, Bog je stvorio nebo i zemlju i sve stvari. Prema Māorijima, nebo (Rangi) i Zemlja (Papa) sami su izvor '.

Jedna od velikih ljubavnih priča svijeta Maori legenda je o Hinemoi i Tūtānekaiju. Priča je popularna i prepričava se u pjesmama, filmovima, kulturnom kazalištu i plesu. Hinemoa prkosi svojoj obitelji da tvrdi da je Tūtānekai, njezina "srčana želja" - dijete ljubavi šefove supruge koja joj nije bila socijalna ravnopravna. Čitajući originalnu verziju Te Rangikāhekea u jeziku Māori, Laurie je otkrila da je Tūtānekai imao muškog prijatelja, hoa takatāpui, zvanog Tiki, a Tūtānekai je bio "Hinemoa toliko impresioniran kako ga je protumačila romantična viktorijanska pripovijest". Nakon što se Tūtānekai ujedinio s Hinemoom, Tiki je slavno tugovao zbog gubitka svoje hoa takatāpui. Tūtānekai je, osjećajući se također ožalošćenim, dogovorio da se njegova mlađa sestra uda za Tikija da ga tješi. Iako nitko ne može reći da su Tūtānekai i Tiki bili seksualno upleteni, prihvaćeno je da su njihovi odnosi prisni, a ne samo prijateljstvo, a priča ilustrira koncept da takatāpui u tradicionalnom maorskom životu nije bio potpuno isti kao konstrukcije suvremene homoseksualnosti u zapadnim društvima.

Uporaba
Jedna od prvih suvremenih upotreba takatāpuija bila je u izvješću Povjerenstvu za javno zdravstvo Herewinija i Sheridan (1994.), koji je tim terminom obuhvatio homoseksualce Māori, kao i muškarce koji imaju spolne odnose s muškarcima, ali koji se ne identificiraju kao gay. Povijesna upotreba izraza možda se neće podudarati sa suvremenim razumijevanjem LGBT identiteta, dok su informacije o neheteroseksualnoj seksualnosti i varijacijama od rodnih uloga kakvu ih danas razumijemo u biti iskorijenjene viktorijanskim moralom koji su donijeli kolonizatori i kršćanski misionari. Iako su posredni, postoje neki dokazi da je takatāpui živio bez diskriminacije u predeuropsko doba. Neki suvremeni Māori LGBT ljudi koriste izraze gay i lezbijke kao pogodnost, dok se drugi samoidentificiraju kao takatāpui kako bi se oduprijeli kolonizaciji svog identiteta i tijela koja bi "uskratila pristup važnom znanju predaka". Neki koriste oba izraza ovisno o kontekstu. Korištenje takatāpui za samoidentifikaciju zahtijeva prihvaćanje sebe kao Māorija, kao i pripadnost LGBT osobama. Otprilike petina Māorija su mladi ljudi, ali državni obrazovni sustav izričito ne predviđa istraživanje višestrukih identiteta. Tradicionalne duhovne i društvene uloge koje su takatāpui imali u povijesnim Māori društvima nisu lako ugraditi u nastavne planove i unatoč mandatu Ministarstva obrazovanja iz 2002. godine, i dalje postoji "veliko odsustvo kulturno primjerenog kurikuluma o seksualnosti u školama za Māore".

Izvedenice takatāpui uključuju takatāpui kaharua za biseksualne, takatāpui wahine za lezbijke i takatāpui wahine ki tāne ili takatāpui tāne ki wahine za trans muškarce ili trans žene. Takatāpui služi kao krovni izraz za sve ove identitete.

Vidi također
 Aikāne, sličan koncept u havajskoj kulturi
 LGBT na Novom Zelandu
 Popis transrodnih tema

Izvori

Literatura

 Ember, Carol R., Encyclopedia of medical anthropology, Springer, 2004, , .
 Grey, G., Polynesian Mythology, Illustrated edition, reprinted 1976. (Whitcombe and Tombs: Christchurch), 1956.
 Grey, G., Nga Mahi a Nga Tupuna, fourth edition. First published 1854. (Reed: Wellington), 1971.

LGBT
Novozelandska kultura

Takatāpui


The Gemfields is a former locality in the Central Highlands Region, Queensland, Australia. In the , The Gemfields had a population of 1,449 people.

On 17 April 2020,  the Queensland Government re-drew the boundaries of localities within the Central Highlands Region by removing the locality of The Gemfields in order to create three new localities of Rubyvale, Sapphire Central and Anakie Siding (around the towns of Rubyvale, Sapphire, and Anakie respectively).

Geography
The locality contained three small towns: Anakie, Rubyvale, and Sapphire.

The nearest major town was Emerald.

The Western railway line passed through the locality from east (Emerald) to west (Willows). There was a railway station at Anakie () and a railway siding at Taroborah ().

As the name suggested, the main industry in The Gemfields was sapphire mining, supported by tourism.

History
Anakie Provisional School opened on 27 July 1885. It became Anakie State School on 1 January 1909. Due to low attendances it opened and closed at times, but continues to operate to the present day.

Taraborah Provisional School (also written as Taroborah) opened in 1900. On 1 July 1909 it became Taraborah State School. It closed on 1911.

In the , The Gemfields had a population of 1,630.

In the , The Gemfields had a population of 1,449 people.

On 17 April 2020,  the Queensland Government re-drew the boundaries of localities within the Central Highlands Region by discontinuing the locality of The Gemfields in order to create three new localities of Rubyvale, Sapphire Central and Anakie Siding (around the towns of Rubyvale, Sapphire, and Anakie respectively).:

Amenities
The Central Highlands Regional Council operated a public library at 7 Burridge Road, Rubyvale.

Education
Anakie State School is a government primary (Prep-6) school for boys and girls at Cook Street ().  In 2017, the school had an enrolment of 83 students with 7 teachers (6 full-time equivalent) and 7 non-teaching staff (4 full-time equivalent). In 2018, the school had an enrolment of 77 students with 7 teachers (6 full-time equivalent) and 9 non-teaching staff (5 full-time equivalent).

There were no secondary schools in The Gemfields. The nearest government secondary school was Emerald State High School in Emerald to the east.

Events
GemFest was an annual festival in the region, attracting large numbers of visitors.

See also

Geology of Australia

References

Geology of Queensland
Central Highlands Region
Localities in Queensland

The Gemfields


Die Veilchenschnecke (Janthina janthina), auch als Floßschnecke bezeichnet, ist eine Schnecke aus der Gattung der Veilchenschnecken (Janthina) in der Familie der Floßschnecken (Janthinidae). Die Schnecke in ihrem veilchenfarbenen Gehäuse treibt zeitlebens mit Hilfe eines aus Schleim und Luftblasen gebildeten Floßes an Ozeanoberflächen (holoplanktisch) der gemäßigten und tropischen Zonen. Sie ernährt sich von Nesseltieren.

Verbreitung
Die Veilchenschnecke kommt in gemäßigten bis tropischen Breiten aller drei Ozeane sowie (selten) im Mittelmeer vor.

Aussehen

Wie die meisten Schnecken besitzt die Veilchenschnecke ein rechtsdrehendes Gehäuse. Es ist leicht und zerbrechlich, seine Form näherungsweise konischaber variabel und hat eine flache Spitze. Die bis zu vier Umgänge enden in einer nahezu dreieckigen bis gerundeten, weiten Gehäusemündung. Der Körperumgang ist groß. Die Spindel ist gerade, oft mit einer leichten Drehung. Das veilchenblau gefärbte, dünne Gehäuse ist fast glatt mit deutlich sichtbaren Zuwachsstreifen. Die Schale wird bis zu 31 mm hoch, die Mündung bis zu 22 mm weit. Während die Veliger-Larve noch ein Operculum besitzt, ist dieses beim adulten Tier nicht mehr vorhanden.

Die Schnecke besitzt einen großen Kopf auf einem sehr beweglichen Hals. Die sehr kleinen Augen sitzen an der Basis der Fühler.

Blasenfloß

Die Schnecke bildet unter einer chitinhaltigen Membran ein transparentes Blasenfloß  aus körpereigenem Schleim und luftgefüllten Blasen, an dem sie mit der Ventralseite nach oben hängt und an der Wasseroberfläche treibt. Deswegen ist das Schneckenhaus umgekehrt konterschattiert. Aus der Luft ist das Blasenfloß und das darunter treibende Schneckengehäuse praktisch unsichtbar.

Lebenszyklus
Die Schnecke ist zunächst ein Männchen und später ein Weibchen. Veilchenschnecken haben keinen Penis, vielmehr gelangen die Spermien über das Wasser vom Männchen zum Weibchen. Während andere Janthina-Arten bis zu zweieinhalb Millionen Eier an ihrem Floß befestigen, ist Janthina janthina ovovivipar, d. h. die Eier entwickeln sich im Eileiter des Muttertiers, bis zahlreiche zerplatzende Eipakete mit voll entwickelten Veliger-Larven abgestoßen werden, aus denen diese herausschwimmen. Wenn sich die Eipakete bereits im Eileiter öffnen, schwimmen die Larven aus der Geschlechtsöffnung des Muttertiers heraus. Aus einem Paket kommen etwa 20 oder mehr Larven, die einen Schalendurchmesser von 100 bis 230 µm haben. Es folgt eine längere Phase der Veliger-Larve als Zooplankton, bis sich aus ihr die fertige Schnecke entwickelt.

Zum Zeitpunkt der Metamorphose bildet die Jungschnecke einen langen schleimigen Stiel mit einem Ballen von Luftblasen am Ende, mit Hilfe dessen das Tier die Oberfläche erreicht, wo das endgültige Floß gebildet wird. Die lufthaltigen Schleimblasen werden mit dem Fuß gebildet, wobei für eine Blase etwa 10 Sekunden gebraucht werden. Verliert die Schnecke ihr Floß, kann sie ein neues nur dann bilden, wenn sie Kontakt zur Wasseroberfläche und somit zur Luft hat.

Nahrung
Die Veilchenschnecke ernährt sich von Nesseltieren, insbesondere von Segelquallen und Staatsquallen, darunter auch von der hochgiftigen Portugiesischen Galeere. Daneben werden auch andere holoplanktische Schnecken sowie Meerwasserläufer angegriffen.

Gefährdung
Die Gefährdungssituation der Veilchenschnecke nach IUCN ist unbestimmt. Im Mittelmeer kann sie zwar nur selten beobachtet werden, aber ihr weltweites Vorkommen in den Ozeanen scheint sie wenig gefährdet erscheinen zu lassen. Allerdings ist das Holoplankton möglicherweise ernsthaft bedroht durch die zunehmende Plastikverschmutzung mit Mikroplastik und Nanoplastik. Stellenweise übertrifft die Masse treibender Kunststoffteile die der Meeresorganismen. Insbesondere treibende Veilchenschnecken werden innerhalb solcher Treibinseln beobachtet. Nachvollziehbare Forschungsergebnisse fehlen, die Gefährdungslage einschätzen zu können.

Einzelnachweise

Literatur
 Douglas P. Wilson and M. Alison Wilson (1956): A contribution to the biology of Ianthina janthina (L.) (PDF; 9,8 MB). Journal of the Marine Biological Association of the United Kingdom, vol. 35, pp. 291–305.
 Carol M. Lalli, Ronald W. Gilmer: Pelagic Snails. The Biology of Holoplanktonic Gastropod Mollusks. Stanford University Press, Stanford (California) 1989. Chapter 2, pp. 8–26: The Janthinid Snails: Raft Builders.

Weblinks

 Weichtiere.at: Meeresschnecken des offenen Meeres: Die Veilchenschnecke (Jantina janthina, Janthinidae, Caenogastropoda)
 Des Beechey, The Seashells of New South Wales: Janthina janthina (Linnaeus, 1758)
 Marine Species Identification Portal: Zooplankton and Micronekton of the North Sea – Janthina janthina

Sorbeoconcha (Ordnung)

Veilchenschnecke


A Gomesa radicans, também conhecida como Ornithophora Radicans, é uma micro-orquídea que recebe popularmente os nomes de pelo-de-urso, barba-de-bode-das-árvores, pelo-de-urso ou barba-de-bode-das-árvores. Trata-se de uma planta epífita ou, em algumas ocasiões, herbácea  pertencente ao gênero Gomesa e à família Orchidaceae.

Distribuição
Nativa do Brasil, sendo encontrada principalmente em áreas de mata atlântica nos estados do Rio de Janeiro, São Paulo e Minas Gerais, esta espécie de orquídea é admirada por suas flores pequenas e vibrantes, em formato que se assemelham a pequenos pássaros. Suas hastes florais se desenvolvem em estruturas pendentes, sendo apreciadas por colecionadores de orquídeas em todo o mundo.

Em termos ecológicos, é encontrada nos  domínios fitogeográficos de Cerrado e Mata Atlântica, em regiões com vegetação de mata ciliar, Floresta Estacional Perenifólia, floresta ombrófila pluvial e mata de araucária.

Etimologia
O nome Ornithophora vem do grego ornithos (pássaro) e phoros (portador), em referência à aparência das flores, que se assemelham a pássaros em pleno voo.

Descrição
A Gomesa radicans, é uma orquídea epífita, o que significa que cresce sobre outras plantas, geralmente árvores, sem parasitá-las. Suas folhas são alongadas e verde-escuras, com cerca de 20 centímetros de comprimento e 2 centímetros de largura. As flores crescem em hastes finas, que podem chegar a 30 centímetros de comprimento, e são formadas por pétalas e sépalas de cor vermelho-alaranjado, com cerca de 1,5 centímetros de comprimento. A parte central da flor é formada por um labelo curvo, que mede cerca de 1,5 centímetros de comprimento e é de cor amarelo-pálido podendo apresentar algumas  manchas avermelhadas.

Esta orquídea pode ser facilmente confundida com outras espécies, como Ornithophora tricolor e Ornithocephalus radicans.

Detalhes

Cultivo
Embora seja de presença bastante rara na natureza, sendo encontrada apenas em áreas muito específicas da mata atlântica, esta orquídea pode ser cultivada em vasos com substrato de casca de pinus, fibra de coco, carvão vegetal e esfagno, contando com boa drenagem e manutenção da umidade.

Deve ser mantida em ambiente com temperaturas entre 15°C e 30°C, com boa luminosidade, mas sem exposição direta ao sol. É importante manter o substrato sempre úmido, mas sem encharcamento. É recomendável a adubação com fertilizantes específicos para orquídeas a cada duas semanas.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 2009 por Norris H. Williams, Norris H. Williams, Mark W. Chase e Mark W. Chase.
Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Sigmatostalix radicans  Rchb.f.
 Ornithophora quadricolor  Barb.Rodr.
 Ornithophora radicans alba  Xim.Bols.
 Ornithophora radicans  (Rchb.f.) Garay & Pabst

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Meneguzzo, T.E.C. Gomesa  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Gomesa radicans no projeto Flora e Funga do Brasil

Gomesa
Plantas descritas em 2009
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Gomesa radicans