Zygochloa, monotpski rod trajnica iz porodice trava. Jedina vrsa je Z. paradoxa, australski endem iz Južne Australije, Queenslanda, Sjevernog teritorija i Novog Južnog Walesa.

Po životnom obliku je hemikriptofit ili rizomski geofit.

Sinonimi
 Neurachne paradoxa R.Br. in C.Sturt, 1849.
 Panicum pseudoneurachne F.Muell., 1874.
 Spinifex paradoxus (R.Br.) Benth.,1877.

Izvori

Cenchrinae
Endemska flora Australije
Flora Sjevernog teritorija
Flora Južne Australije
Flora Novog Južnog Walesa
Flora Queenslanda

Zygochloa


O Prêmio Petrovski () é nomeado em memória do matemático russo Ivan Petrovsky. É concedido desde 1992 em intervalos irregulares (geralmente a cada três anos) pela Academia de Ciências da Rússia a cientistas por trabalhos notáveis no campo da matemática.

Recipientes
1992: Mark Vishik
1995: Olga Oleinik e Arlen Mikhailovich Ilyin
1998: Yuri Egorov e Vladimir Kondratiev
2001: Valentin Petrovich Mikhailov e Anatoly Konstantinovich Gushchin
2007: Viktor Solomonovich Ryabenky
2016: Alexander Leonidovich Skubachevsky
2019: Victor Vassiliev

Prémios de matemática
Petrovsky
Prêmios estabelecidos em 1992

Prêmio Petrovsky


Spomenik Nikoli Tesli (azerski: Nikola Teslanın heykəli) je spomenik srpskog znanstvenika Nikole Tesle, koji se nalazi u glavnom gradu Azerbajdžana, Bakuu. Podignuta je u parku na križanju avenije Azadlig i ulice Sulejmana Rahimova. Autori spomenika su kipar Omar Eldarov i arhitekt Sanan Salamzade. Spomenik je izliven od bronce. Njegova visina zajedno s postoljem je 3,3 metra.

Svečanost otvaranja spomenika održana je 8 veljače 2013. Svečanosti su prisustvovali predsjednik Azerbajdžana Ilham Alijev, prva dama Azerbajdžana, Mehriban Alijeva, predsjednik Srbije Tomislav Nikolić i prva dama Srbije, Dragica Nikolić. Na svečanom otvaranju predsjednici su održali govore.

Izvori

Spomenici
Građevine u Bakuu

Spomenik Nikoli Tesli u Bakuu


ග්යොංචොන්සා ස්තූපය යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ කොරියාවේ අං. 82වන ජාතික වස්තුවයි. 1962 දෙසැම්බර් 20 දින දකුණු කොරියානු රජය විසින් එය ජාතික වස්තුවක් ලෙස නම් කරන ලදී.

ස්තූපයේ පළමු මහලේ ඇති ශිලා ලේඛනයෙහි සඳහන් වන්නේ මෙම ස්තූපය ඉදිකරන ලද්දේ 1348දී, එනම් ගොර්යෝහි චුංමොක් රජුගේ සිව්වන වර්ෂයේ බවයි. මෙම ස්තූපය මුලින් පිහිටුවා තිබුණේ වර්තමාන ග්යොංගි-දෝ පළාතේ ගේපුං-ගුන්හි, ග්වංදොක්-මියොන් ප්‍රදේශයේ බුසෝ කන්ද පාමුල පිහිටා තිබූ ග්යොං‍චොන්සා විහාරයේ ය. නමුත් මෙම විහාරය වර්තමානයේ දක්නට නොලැබේ. ජපානය විසින් කොරියාව යටත් කරගෙන තිබූ සමයේ මෙම ස්තූපය ජපානය වෙත රැගෙන යන ලදී. නමුත් 1960දී එය නැවත කොරියාව වෙත රැගෙන ආ අතර, ග්යොංබොක්ගුං මාලිග භූමියේ එය ස්ථාපනය කරන ලදී. වර්තමානය වන විට, ස්තූපය කොරියාවේ ජාතික කෞතුකාගාරයේ ප්‍රධාන ශාලාවලින් එකක තැන්පත් කොට ප්‍රදර්ශනයට තබා ඇත.

තොරතුරු

මෙම ස්තූපය මීටර 13ක උසින් යුක්ත ය. එය මහල් දහයකින් සමන්විත ය. කෙසේනමුත්, ස්තර තුනකින් සමන්විත අත්තිවාරම හේතුවෙන් මෙම ස්තූපය සතුව මහල් දහතුනක් ඇතැයි බොහෝ විට වරදවා වටහාගනු ලැබෙයි. ගොර්යෝ යුගයේ බොහෝ ස්තූප මෙන් නොව මෙම ස්තූපය නිර්මාණය කොට ඇත්තේ කිරුගරුඬවලිනි. සාමාන්‍යයෙන් එකල කොරියානු ප්‍රතිමා ශිල්පීන් ප්‍රතිමාකරණයේ නියැළෙන්නට ප්‍රිය කළේ ග්‍රැනයිට් මාධ්‍යයෙනි. පසුකාලීනව ජොසොන් රාජවංශ යුගයේ ඉදිවූ වොන්ගක්සා ස්තූපය ශෛලිය අතින් මෙම ස්තූපයට බෙහෙවින් සමාන ය. මේ නිසා එම ස්තූපය නිර්මාණය කෙරෙහි ග්යොංචොන්සා ස්තූපයේ ආභාසය බෙහෙවින් බලපාන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ.

ග්යොංචොන්සා ස්තූපය පිහිටා ඇත්තේ ස්තර තුනකින් යුත් වේදිකාවක් මත ය. මෙය කුරුසියක ආකාරයෙන් සතර දිශාවන්ට නෙරා ඇත. ස්තූපයේ පළමු මහල් තුන අත්තිවාරමේ (වේදිකාවේ) හැඩයට සමාන හැඩයකින් යුක්ත ය. මෙම ස්තර තුනකින් යුත් අත්තිවාරමේ සෑම පනේලයක්ම බුද්ධ රූප, බෝධිසත්ත්ව රූප, පුෂ්ප සහ ලියකම් කැටයම්වලින් අලංකාර කොට ඇත.

සෙසු මහල් සමචතුරස්‍රාකාර හැඩයෙන් යුක්ත වන අතර, සංකීර්ණ කැටයම්වලින් සමන්විත ය. මේ නිසා මෙම කිරිගරුඬ ස්තූපය දැවයෙන් නිමවූවක් මෙන් පෙනේ. සෙසු මහල් ගරාදි වැටවල්, වක්වූ දෙපළ වහලවලින්, පියසි කෙළවරවල්වලින් යුක්ත බව සහ සෑම පියස්සක්ම උළු අතුරා ඇති බව පෙන්වීමට කැටයම් කොට තිබේ.

මෙම ස්තූපය අතිශයින් වටිනා නිර්මාණයක් ලෙස සැලකෙන්නේ එමගින් වර්තමානය වන විට බොහෝ සෙයින් දක්නට නොමැති ගොර්යෝ යුගයේ දැවමය ගෘහනිර්මාණ ශෛලිය නිරූපණය කරන හෙයිනි. දකුණු කොරියානු සංස්කෘතික උරුම පරිපාලනය අනුව මෙම ස්තූපය කොරියානු ශෛලමය නිමැවුම් අතර විශිෂ්ටතම නිදසුනක් වන අතර, ඉහළ කලාත්මක වටිනාකමකින් යුක්ත ය.

ගැලරිය

මේවාත් බලන්න
 වොන්ගක්සා ස්තූපය
 කොරියාවේ ජාතික කෞතුකාගාරය
 දකුණු කොරියාවේ ජාතික වස්තූන්
 උතුරු කොරියාවේ ජාතික වස්තූන්

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 සංස්කෘතික උරුමය: ග්යොංචොන්සා ස්තූපය

කොරියානු ස්තූප
ශෛලමය ස්තූප
කොරියානු කලාව
දකුණු කොරියාවේ ජාතික වස්තූන්
දකුණු කොරියාවේ ස්තූප

ග්යොංචොන්සා ස්තූපය


Die Denkmalnummern 5, 8, 10, 14, 16, 18, 33, 54, 57, 62, 65, 66, 67, 68, 72, 76, 77, 86, 88, 93, 94, 95, 96, 102, 109, 110, 111, 115, 117, 120, 127, 128, 129, 130, 133, 141, 152, 153, 154, 155, 156, 157 sind aufgrund Braunkohle-Umsiedlung gelöscht. Die Denkmalnummer 99 wurde aufgrund fehlender Eintragungsvoraussetzung gelöscht.

Die Denkmalnummern 38, 41, 43 sind z. Z. nicht in der Liste, da abkömmlich oder noch nicht wieder aufgestellt.

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Jüchen

!
Juchen

Liste der Baudenkmäler in Jüchen


An Vriesea harmsiana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Lyman Bradford Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Lyman Bradford Smith. An Vriesea harmsiana in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea harmsiana


Motodrom Poreč, karting pista u neposrednoj blizini Poreča, na sjevernoj strani Poreča, na glavnoj cesti Poreč – Tar. Opremljena je ugostiteljskim objektom iz kojeg se može pratiti svaku vožnju, utrku ili neki drugi športski događaj. Za opuštanje je pokraj njega uređen vrt. Otvoren je 1999. godine sukladno svjetskim standardima moto športa. Osim za natjecanja, otvorena i za za obiteljska druženja, velike skupine i teambuildinge. Otvoren je cijele godine. Glavna karting staza duga je 600 metara i široka od 7 do 9 metara. Uz nju postoji i staza za djecu za koju je posebno prilagođena.
Najkvalitetnija je karting staza u Hrvatskoj i spada u prvih deset športskih atrakcija u Hrvatskoj.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice
Instagram

Hrvatske automobilističke staze
Karting
Šport u Poreču

Motodrom Poreč


Thomas Tobias Seidelin (født 1. april 1987) er en dansk fodboldspiller, hvis nuværende klub er ukendt.

Klubarriere
Seidelin fik i juli 2008 ophævet sin kontrakt med Lyngby Boldklub og skiftede til Boldklubben Frem.

I sommeren 2009 skrev Seidelin under på en etårig kontrakt med Akademisk Boldklub, men efter et halvt år forlod han klubben.

Landsholdskarriere
Seidelin fik sin debut i landsholdssammenhæng den 29. oktober 2002 på Danmarks U/16-fodboldlandshold, da han startede inde og spillede alle 90 minutter i et 1-2-nederlag til Frankrig. Han spillede tre kampe for U/16-landsholdet og en kamp for U/20-landsholdet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Akademisk Boldklub
Fodboldspillere fra Lyngby Boldklub
Fodboldspillere fra Boldklubben Frem
Fodboldspillere fra Boldklubben Søllerød-Vedbæk

Thomas Seidelin


Etrüsk mitolojisi veya Etrüsk dini, Etrüsklerin mitolojik yazın ve inançları ile birlikte yaptıkları dini adet ve uygulamaların bütünüdür.

Etrüskler Kuzey İtalya'dan gelen, zaman içinde Roma'ya kenetlenmiş, kökeni hakkında farklı görüşler olan bir ulustur. Birçok Etrüsk mitolojisi öğesi, tanrı ve tanrıçası Roma mitolojisi'ne girmiştir. Bunların bir kısmı doğrudan girerken, bir kısmı zaten var olan ve benzer özellikler taşıyan öğelere etki ederek, bir tür sentez sonucu girmiştir.

Etrüsklerden geriye çok fazla yazın kalmamış, Etrüsk dili dahi bugün tam olarak anlaşılamamıştır. Ayrıca Romalı yazarların Etrüsklere, dillerine ve dinlere dair kaleme aldığı yazınlar da bugüne ulaşamamıştır. Tüm bu sebepler nedeniyle haklarında çok az şey bilinen Etrüsklerin dini ve mitolojik inanç, yaşayış ve yapılanmaları hakkında çok daha az şey bilinmektedir.

Arkeolojik bulgular da sınırlıdır. Örneğin bugüne ulaşmış mezar kitabelerinde genelde ölen kişinin ismi geçerken, tapınaklara sunulan adak plakalarında sadece adağın yapıldığı tanrı veya tanrıçanın ismi geçer. Bu tip bilgiler de Etrüsk mitolojisine dair ancak yüzeysel bir idrakın gelişebilmesine olanak tanımıştır. Zaten Etrüsk dilinin tamamen anlaşılamamış olması, ele geçecek bulguların da en etkili şekilde kullanılmalarını kısıtlamaktadır.

Bununla birlikte bugüne ulaşan büyük oranda ikonografik materyal bulunmaktadır. Vaso süslemeleri, anıtlar, heykeller, taşlar, rölyefler ve kabartmalardaki ikonografi bize Etrüsk mitolojisi hakkında bilgi sunabilir. Her ne kadar bu ikonografi yoğun bir Helenistik etki altında kalsa ve Yunan mitolojisinden tasvirler içerse de, Etrüsk mitolojisi ile Yunan mitolojisi arasında kurulan bağlar Etrüsk mitolojisini, en azın karşılaştırmalı bir şekilde, anlamaya yardımcı olur niteliktedir. Örneğin Etrüsk mitolojisindeki tanrıların Yunan mitolojisindeki denkleri ve bazı daha yerel tanrıların Yunan mitolojisindeki benzerleri bu ikonografilerden anlaşılabilir. Bu da en azından mitolojik yapılanma ve anlayışa dair önemli ipuçları barındırır.

Etrüsk tanrı ve tanrıçaları
Etrüsk mitolojisindeki çoğu tanrının Romalı ve İtalik denkleriyle olan ilişkisi ve hatta isimlerini bu denklerinden almaları Etrüsk dininin İtalyan Yarımadası'ndaki diğer milletlerin dinleriyle birlikte aynı zaman diliminde geliştiğinin düşünülmesine yol açmıştır. Genel görüşe göre dini yapı MÖ 1. binyılın başlarında gelişmeye başlamıştır. Etrüsk panteonu Yunan ve Roma panteonları gibi bir ana tanrı barındırır. Zeus ve Jüpiter'e denk olan bu tanrı Tinia veya Tin olarak anılır. İsminin anlamı "parlayan gün" olan bu figür tasvir anlamında büyük oranda Zeus'a benzer. Yunan Hera veya Romalı Juno ile denk olan ve Tinia'nın eşi konumunda olan Uni isimli bir tanrıça bulunmaktadır. Etrüsk mitolojisindeki, Roma benzeri üçleme Tinia, Uni ve Menerva şeklindedir. Menerva, Romalı Minerva'nın kökünü oluşturan akıl tanrıçasıdır.

Bunların dışında birçok Yunan mitolojisi kökenli figür, çoğu zaman tüm mitleriyle birlikte, Etrüsk mitolojisine nüfuz etmişlerdir. Örnek olarak Apulu verilebilir. Apulu Yunan tanrısı Apollo'nun dengidir ve gerek isim gerekse tüm mitleriyle Yunanlardan Etrüsklere geçmiştir. Bunun dışında ünlü Yunan kahramanı Herkül de Hercle ismiyle Etrüsk mitolojisindeki yerini almıştır. Bunlar ve birçok tanrı ve tanrıçanın özelliklerinin yanı sıra isimlerinin de Yunan mitolojisindeki isimlerden köken almış olması Etrüsk mitolojisindeki Yunan ve Roma etkisini aşikar kılmaktadır.

Etrüsk mitolojisinde yer alan Tinia dışında tanrılara bakılırsa su tanrısı Nethuns, güneş tanrı Usil, orman tanrısı Selvans, zaman tanrısı Satre zikredilebilir. Yunan ve Roma mitolojileriyle olan yakın ilişki bu tanrılarda da göze çarpar. Satre Roma mitolojisindeki Satürn ile denkken Usil Yunan mitolojisindeki Helios ile denktir.

Akıl tanrıçası Menerva, aşk, doğa ve bereket tanrıçası Turan, yer altı tanrıçası Culsu ve ana tanrıça Cel ati adı belirtilebilecek önemli tanrıçalardandır. Etrüsk mitolojisindeki önemli ve güçlü arz tanrıçası Cel ati'nin ismini oluşturan iki sözcük "dünya" ve "ana"dırlar; yani onun ana tanrıça karakteri ismiyle barizdir. Yunan Demeter ile Romalı Terra Mater'e denktir. Bunların dışında daha önemli tanrıçalarla ilişkilendirilmiş daha küçük tanrıçalar bulunur, bunlara özgün bir isim ile Lasa denir. Örneğin Alpanu, Achavisur ve Zipna aşk tanrıçası Turan'ın yardımcısı Lasalardır.

Etrüsk dininin özellikleri

Etrüsk mitolojisindeki Yunan etkisi yoğun olsa ve neredeyse her noktaya nüfuz etmiş olsa da, özgün temellerinin yanı sıra Etrüsklerin bu tip etki sonucu dahil olmuş figürleri geliştirdiği de bilinmektedir. Bunun en bariz örneklerinden biri Etrüsk mitolojisindeki yer altı/ahiret inancının yapısı, özellikleri ve tasviridir. Etrüsk yer altı dünyası Yunandakinin temellerine sahiptir. Örneğin kayıkçı Kharoon, Kharun (veya Charun) ismiyle Etrüsk mitolojisinde yer alır. Burada ölecek olanların canını alırken kullanacağı büyük bir çekiçle tasvir edilmiştir. Bununla birlikte Etrüsk yer altı inancının barındırdığı demonoloji Yunandakinden çok daha gelişmiştir. Eril ve dişil birçok özgün iblisin yanı sıra Yunan mitolojisindeki iblis ve canavarlar da bulunur.

Bunların dışında belki de Etrüsk din ve mitolojisini Roma ve Yunan'dan ayıran en önemli noktalardan biri tanrıların oluşturduğu bir dinî sistemin varlığıdır. Romalıların Etrusca disciplina diye andıkları bir tür Etrüsk din bilimi mevcuttur ve Etrüskler bunun tanrıların insanlara ilham etmesi yoluyla, tanrıların işi olduğuna inanmıştırlar. İlham edilen şeylerin yazılması kutsal kitap fikrini de doğurmuştur.

Bu bilim veya sistem İbrahimi Dinler gibi peygamber benzeri bir öğe de barındırır. Ayrıca içinde birçok farklı gelenek bulunur. Bu geleneklerden biri Tarquinia'dandır. Bu geleneğe göre dünyanın doğurduğu Tages isimli bir çocuk bir köylü tarafından ıssız bir arazide bulunur. Çocuk mucizevi bir şekilde konuşabilen çocuk etrafa ona ilham olunmuş dini mesajları verir ve daha sonra da esrarengiz bir biçimde kaybolur. Etrüsklerin en çok etkilendiği Yunan ve Roma din ve mitolojilerinde bu tip bir peygamber benzeri kişiye rastlanmadığı gibi bu tip sembolizm ancak çeşitli millet, ülke, uygarlık veya kahramanların kökenine dair anlatılarda kullanır.

İlham (veya vahiy) kültürü kutsal kitap edebiyatına yol açmıştır. Örneğin bu kutsal kitaplarından biri yıldırım kitaplarıdır ve yıldırımlara dini bir bakış açısı barındırır. Ayrıca Etrüsk dininde kutsal kitaplarla birlikte özgün bir ruhban sınıfıda mevcuttur. Bu sınıftan kişiler çok saygındılar ve Etrusca disciplina uzmanlarıydılar. Bu sebepten örneğin Yunandaki dini görevlilerden çok daha farklı özelliklere sahiptirler. Daha sonra bu ruhban sınıfı Roma İmparatorluğuna yayılmış ve Roma dinine nüfuz etmiştir.

Roma İmparatorluğu'ndaki paganist yapıya adapte olan ve Roma diniyle çok yakın bağlara sahip olan Etrüsk dini, kendisi Roma mitolojisinden etkilenirken Roma mitolojisinin ve özellikle dini yapısını etkilemiştir. Bunun en bariz göstergesi Roma sistemine Etrüsklerden geçmiş olan haruspexler yani özel ruhban sınıfıdır. Özellikle ibadet, ritüel anlamında Etrüsk dininin Romadaki dini anlayışa önemli katkıları olmuştur. Hristiyanlığın yükselişiyle Roma paganizmiyle birlikte Etrüsk dini de büyük zarar görmüş ve sonunda paganist inançların yasaklanmasıyla, Roma diniyle birlikte Etrüsk dini de yok olmuştur.

Ayrıca bakınız
 Etrüskler
 Etrüsk mitolojisi figürleri listesi
 Roma mitolojisi
 Yunan mitolojisi

Kaynakça

 14 Haziran 2006 tarihli İngilizce Vikipedi Etrüsk mitolojisi maddesi
 Encyclopedia of Religion, Second Edition, Thomson Gale; Volume 5 (Eternity-God), "Etruscan Religion", s.2870-2875.

Konuyla ilgili yayınlar
 Religio Etrusca, Ambros Josef Pfiffig, Graz, Avusturya, 1975.
 Les religions étrusque et romaine, Albert Grenier, Paris, 1948.
 La religion romaine archaïque isimli eserde, Georges Dumézil, "La religion des Etrusques", s.593-600, Paris, 1966.

Etrüsk Tanrıları ve Demonolojisi Üzerine
 Lasa, iconografia e esegesi, Antonia Rallo, Floransa, 1974.
 Todesdämonen und Totengötter im vorhellenistischen Etrurien, Kontinuität und Wandel, Ingrid Krauskopf, Floransa, 1987.
 Charun, démon étrusque de la mort, Franz de Ruyt, Roma, 1934.

Etrusca Disciplina Üzerine
 Die etruskische Disciplin, Carl Thulin, Göteborg, İsveç, 1906-1909.

Dış bağlantılar
 Etruscan Religion
 Etruscans - Religion and mythology

Etrüsk mitolojisi


Calcium sulfate (or calcium sulphate) is the inorganic compound with the formula CaSO4 and related hydrates. In the form of γ-anhydrite (the anhydrous form), it is used as a desiccant. One particular hydrate is better known as plaster of Paris, and another occurs naturally as the mineral gypsum.  It has many uses in industry. All forms are white solids that are poorly soluble in water. Calcium sulfate causes permanent hardness in water.

Hydration states and crystallographic structures
The compound exists in three levels of hydration corresponding to different crystallographic structures and to minerals:
  (anhydrite): anhydrous state.  The structure is related to that of zirconium orthosilicate (zircon):  is 8-coordinate,  is tetrahedral, O is 3-coordinate.
  (gypsum and selenite (mineral)): dihydrate.
  (bassanite): hemihydrate, also known as plaster of Paris. Specific hemihydrates are sometimes distinguished: α-hemihydrate and β-hemihydrate.

Uses

The main use of calcium sulfate is to produce plaster of Paris and stucco. These applications exploit the fact that calcium sulfate which has been powdered and calcined forms a moldable paste upon hydration and hardens as crystalline calcium sulfate dihydrate. It is also convenient that calcium sulfate is poorly soluble in water and does not readily dissolve in contact with water after its solidification.

Hydration and dehydration reactions

With judicious heating, gypsum converts to the partially dehydrated mineral called bassanite or plaster of Paris. This material has the formula CaSO4·(nH2O), where  0.5 ≤ n ≤ 0.8. Temperatures between  are required to drive off the water within its structure. The details of the temperature and time depend on ambient humidity. Temperatures as high as  are used in industrial calcination, but at these temperatures γ-anhydrite begins to form.  The heat energy delivered to the gypsum at this time (the heat of hydration) tends to go into driving off water (as water vapor) rather than increasing the temperature of the mineral, which rises slowly until the water is gone, then increases more rapidly.  The equation for the partial dehydration is:

 CaSO4 · 2 H2O   →   CaSO4 ·  H2O +  H2O↑

The endothermic property of this reaction is relevant to the performance of drywall, conferring fire resistance to residential and other structures. In a fire, the structure behind a sheet of drywall will remain relatively cool as water is lost from the gypsum, thus preventing (or substantially retarding) damage to the framing (through combustion of wood members or loss of strength of steel at high temperatures) and consequent structural collapse. But at higher temperatures, calcium sulfate will release oxygen and act as an oxidizing agent. This property is used in aluminothermy. In contrast to most minerals, which when rehydrated simply form liquid or semi-liquid pastes, or remain powdery, calcined gypsum has an unusual property: when mixed with water at normal (ambient) temperatures, it quickly reverts chemically to the preferred dihydrate form, while physically "setting" to form a rigid and relatively strong gypsum crystal lattice:

CaSO4 ·  H2O +  H2O    →   CaSO4 · 2 H2O

This reaction is exothermic and is responsible for the ease with which gypsum can be cast into various shapes including sheets (for drywall), sticks (for blackboard chalk), and molds (to immobilize broken bones, or for metal casting). Mixed with polymers, it has been used as a bone repair cement. Small amounts of calcined gypsum are added to earth to create strong structures directly from cast earth, an alternative to adobe (which loses its strength when wet). The conditions of dehydration can be changed to adjust the porosity of the hemihydrate, resulting in the so-called α- and β-hemihydrates (which are more or less chemically identical).

On heating to , the nearly water-free form, called γ-anhydrite (CaSO4·nH2O where n = 0 to 0.05) is produced. γ-Anhydrite reacts slowly with water to return to the dihydrate state, a property exploited in some commercial desiccants. On heating above 250 °C, the completely anhydrous form called β-anhydrite or "natural" anhydrite is formed. Natural anhydrite does not react with water, even over geological timescales, unless very finely ground.

The variable composition of the hemihydrate and γ-anhydrite, and their easy inter-conversion, is due to their nearly identical crystal structures containing "channels" that can accommodate variable amounts of water, or other small molecules such as methanol.

Food industry
The calcium sulfate hydrates are used as a coagulant in products such as tofu.

For the FDA, it is permitted in cheese and related cheese products; cereal flours; bakery products; frozen desserts; artificial sweeteners for jelly & preserves; condiment vegetables; and condiment tomatoes and some candies.

It is known in the E number series as E516, and the UN's FAO knows it as a firming agent, a flour treatment agent, a sequestrant, and a leavening agent.

Dentistry
Calcium sulfate has a long history of use in dentistry. It has been used in bone regeneration as a graft material and graft binder (or extender) and as a barrier in guided bone tissue regeneration. It is a biocompatible material and is completely resorbed following implantation. It does not evoke a significant host response and creates a calcium-rich milieu in the area of implantation.

Other uses

When sold at the anhydrous state as a desiccant with a color-indicating agent under the name Drierite, it appears blue (anhydrous) or pink (hydrated) due to impregnation with cobalt(II) chloride, which functions as a moisture indicator.

Up to the 1970s, commercial quantities of sulfuric acid were produced in Whitehaven (Cumbria, UK) from anhydrous calcium sulfate. Upon being mixed with shale or marl, and roasted, the sulfate liberates sulfur dioxide gas, a precursor in sulfuric acid production, the reaction also produces calcium silicate, a mineral phase essential in cement clinker production.

 2 CaSO4 + 2 SiO2 → 2 CaSiO3 + 2 SO2 + O2

The plant made sulfuric acid by the "Anhydrite Process", in which cement clinker itself was a by-product. In this process, anhydrite (calcium sulfate) replaces limestone in a cement rawmix, and under reducing conditions, sulfur dioxide is evolved instead of carbon dioxide. The sulfur dioxide is converted to sulfuric acid by the Contact Process using a vanadium pentoxide catalyst.

CaSO4 + 2 C → CaS + 2CO2

3 CaSO4 + CaS + 2 SiO2 → 2 Ca2SiO4 (belite) + 4 SO2

3 CaSO4 + CaS → 4 CaO + 4 SO2

Ca2SiO4 + CaO → Ca3OSiO4 (alite)

2 SO2 + O2 → 2 SO3
(in the presence of the catalyst vanadium pentoxide)

SO3 + H2O → H2SO4

Because of its use in an expanding niche market, the Whitehaven plant continued to expand in a manner not shared by the other Anhydrite Process plants. The anhydrite mine opened on 11/1/1955, and the acid plant started on 14/11/1955. For a while in the early 1970s, it became the largest sulfuric acid plant in the UK, making about 13% of national production, and it was by far the largest Anhydrite Process plant ever built.

Production and occurrence
The main sources of calcium sulfate are naturally occurring gypsum and anhydrite, which occur at many locations worldwide as evaporites. These may be extracted by open-cast quarrying or by deep mining. World production of natural gypsum is around 127 million tonnes per annum.

In addition to natural sources, calcium sulfate is produced as a by-product in a number of processes:
In flue-gas desulfurization, exhaust gases from fossil-fuel power stations and other processes (e.g. cement manufacture) are scrubbed to reduce their sulfur oxide content, by injecting finely ground limestone:

Related sulfur-trapping methods use lime and some produces an impure calcium sulfite, which oxidizes on storage to calcium sulfate.
In the production of phosphoric acid from phosphate rock, calcium phosphate is treated with sulfuric acid and calcium sulfate precipitates. The product, called phosphogypsum is often contaminated with impurities making its use uneconomic.
In the production of hydrogen fluoride, calcium fluoride is treated with sulfuric acid, precipitating calcium sulfate.
In the refining of zinc, solutions of zinc sulfate are treated with hydrated lime to co-precipitate heavy metals such as barium.
Calcium sulfate can also be recovered and re-used from scrap drywall at construction sites.

These precipitation processes tend to concentrate radioactive elements in the calcium sulfate product. This issue is particular with the phosphate by-product, since phosphate ores naturally contain uranium and its decay products such as radium-226, lead-210 and polonium-210. Extraction of uranium from phosphorus ores can be economical on its own depending on prices on the uranium market or the separation of uranium can be mandated by environmental legislation and its sale is used to recover part of the cost of the process.

Calcium sulfate is also a common component of fouling deposits in industrial heat exchangers, because its solubility decreases with increasing temperature (see the specific section on the retrograde solubility).

Retrograde solubility
The dissolution of the different crystalline phases of calcium sulfate in water is exothermic and releases heat (decrease in Enthalpy: ΔH < 0). As an immediate consequence, to proceed, the dissolution reaction needs to evacuate this heat that can be considered as a product of reaction. If the system is cooled, the dissolution equilibrium will evolve towards the right according to the Le Chatelier principle and calcium sulfate will dissolve more easily. Thus the solubility of calcium sulfate increases as the temperature decreases and vice versa. If the temperature of the system is raised, the reaction heat cannot dissipate and the equilibrium will regress towards the left according to Le Chatelier principle. The solubility of calcium sulfate decreases as temperature increases. This counter-intuitive solubility behaviour is called retrograde solubility. It is less common than for most of the salts whose dissolution reaction is endothermic (i.e., the reaction consumes heat: increase in Enthalpy: ΔH > 0) and whose solubility increases with temperature. Another calcium compound, calcium hydroxide (Ca(OH)2, portlandite) also exhibits a retrograde solubility for the same thermodynamic reason: because its dissolution reaction is also exothermic and releases heat. So, to dissolve the maximum amount of calcium sulfate or calcium hydroxide in water, it is necessary to cool the solution down close to its freezing point instead of increasing its temperature.

The retrograde solubility of calcium sulfate is also responsible for its precipitation in the hottest zone of heating systems and for its contribution to the formation of scale in boilers along with the precipitation of calcium carbonate whose solubility also decreases when CO2 degasses from hot water or can escape out of the system.

On planet Mars
2011 findings by the Opportunity rover on the planet Mars show a form of calcium sulfate in a vein on the surface. Images suggest the mineral is gypsum.

See also
 Calcium sulfate (data page)
Alabaster
Anhydrite
Bathybius haeckelii
Chalk (calcium carbonate)
Gypsum
Gypsum plaster
Phosphogypsum
Selenite (mineral)
Flue-gas desulfurization

References

External links
International Chemical Safety Card 1215
NIOSH Pocket Guide to Chemical Hazards

Calcium compounds
Sulfates
Desiccants
Food additives
Pyrotechnic colorants
E-number additives

Calcium sulfate


The year 1886 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events
 Patrick Manogue, Sacramento's first bishop, acquires the land to build the Cathedral of the Blessed Sacrament in the United States, designed by Bryan J. Klinch.

Buildings and structures

Buildings opened

 June 30 – Founder's Building at Royal Holloway College for women, Egham, near London, designed by William Henry Crossland.
 July – Neuschwanstein Castle in Bavaria, designed by Christian Jank and realized by Eduard Riedel, is opened to the public, although incomplete.
 October 28 – Statue of Liberty in New York Harbor, United States, designed by Frédéric Auguste Bartholdi with engineering by Gustave Eiffel and Maurice Koechlin.
 October 31 – Dom Luís Bridge in Porto, designed by Téophile Seyrig.

Buildings completed
 Iowa State Capitol in Des Moines, designed by John C. Cochrane and Alfred H. Piquenard
 National Assembly building in Sofia, designed by Konstantin Jovanović.
 Hotel Cecil, London, United Kingdom, designed by Perry & Reed.
 Hawick Town Hall, Scotland, designed by James Campbell Walker.
 Oulu City Hall, Finland, designed by Johan Erik Stenberg.

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – Charles Garnier.
 Grand Prix de Rome, architecture:  Albert Louvet (First Prize & Second).

Births
 March 24 – Robert Mallet-Stevens, French architect (died 1945)
 March 27
 Ludwig Mies van der Rohe, German-American architect (died 1969)
 Clemens Holzmeister, Austrian architect and stage designer (died 1983)
 June 17 – George Howe, American International Style architect and educator (died 1955)
 July 27 – Ernst May, German architect and city planner (died 1970)
 Yehuda Magidovitch, Ukrainian-born Israeli architect (died 1961)

Deaths
 April 18 – Sancton Wood, English railway station architect (born 1815)
 April 27 – Henry Hobson Richardson, American architect (born 1838)
 July 17 – David Stevenson, Scottish lighthouse engineer (born 1815)
 October 6 – E. W. Godwin, English architect and designer (born 1833)
 November 4 – George Devey, English country house architect (born 1820)

References

Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1886 in architecture


Langenlehsten er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Büchen under Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Kommunen ligger ca. 15 km nordøst for Lauenburg og omkring 45 km øst for Hamborg. Den støder mod nordvest til Elbe-Lübeck-Kanal. I kommunen ligger ud over Langenlehsten bebyggelserne Fortkrug, Bergholz, Neu Bergholz og Waldfrieden.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Herzogtum Lauenburg

Langenlehsten


Salman bin Abdulaziz Al Saud (Rijad, 31. prosinca 1935.) kralj je Saudijske Arabije i skrbnik dviju svetih džamija.

Salman, 25. sin kralja Abdulaziza, bio je zamjenik guvernera Rijada, a kasnije guverner Rijada 48 godina od 1963. do 2011. Tada je imenovan ministrom obrane.

Prijestolonasljednikom Saudijske Arabije imenovan je 2012. godine nakon smrti svog brata Nayef bin Abdulaziza. Salman je postao kralj 2015. godine, nakon smrti svog polubrata, kralja Abdullaha. Nakon smrti očeva 17. sina Mutaiba bin Abdulaziza u prosincu 2019. godine, on je najstariji preživjeli sin kralja Abdulaziza.

Njegove glavne kraljevske inicijative uključuju saudijsku intervenciju u jemenskom građanskom ratu i uredbu iz 2017. kojom se saudijskim ženama omogućuje vožnja. Njegov sin, prijestolonasljednik Mohammed bin Salman Al Saud, smatra se de facto vladarom Saudijske Arabije i vodio je mnoge reforme u zemlji, kao i izazivao brojne kontroverze, uključujući uhićenje članova saudijske kraljevske obitelji 2017. i atentat Jamala Khashoggija.

Rani život
Salman je rođen 31. prosinca 1935. godine, a navodno je 25. sin Abdulaziza, prvog monarha i osnivača Saudijske Arabije. Odgojen je u palači Murabba. Salman je rano obrazovanje stekao u glavnom gradu Rijadu. Studirao je religiju i modernu znanost.

Guverner Rijada
Salman je 17. ožujka 1954. imenovan zamjenikom guvernera provincije Rijad, star 19 godina, i obnašao je dužnost do 19. travnja 1955. Za provincijskog guvernera imenovan je 5. veljače 1963., a na tom je mjestu ostao do 5. studenoga 2011. Kao guverner, doprinio je razvoju Rijada od srednjega grada do velike urbane metropole. Služio je kao važna veza za privlačenje turizma, kapitalnih projekata i stranih ulaganja u svoju zemlju. Favorizirao je političke i ekonomske odnose sa Zapadom. Tijekom Salmanovih pet desetljeća kao guvernera Rijada, postao je vješt u upravljanju osjetljivom ravnotežom plemenskih i kneževskih interesa koji određuju saudijsku politiku. Kralj Salman također je poduzeo nekoliko inozemnih turneja dok je bio guverner. 1974. posjetio je Kuvajt, Bahrein i Katar kako bi ojačao odnos Saudijske Arabije s tim zemljama. Tijekom posjeta Montrealu u Kanadi 1991. godine otvorio je galeriju. Godine 1996. primio ga je u Elizejskoj palači u Parizu tadašnji francuski predsjednik Jacques Chirac. Iste godine obišao je Bosnu i Hercegovinu dajući donacije muslimanskim građanima zemlje. Kao dio azijske turneje 1998. godine, Salman je posjetio Pakistan, Japan, Brunej i Kinu...

Kralj Saudijske Arabije
2015. Salman je naslijedio prijestolje nakon što mu je polubrat Abdullah umro od upale pluća u dobi od 90 godina. Novi kralj objavio je izjavu u kojoj je stajalo "Njegovo visočanstvo Salman bin Abdulaziz Al Saud i svi članovi obitelji i narod žali skrbnika dviju svetih džamija kralja Abdullaha bin Abdulaziza, koji je preminuo jutros točno u 1 sat. " Svog mlađeg polubrata, Muqrina bin Abdulaziza, imenovao je prijestolonasljednikom. U veljači 2015. primio je princa Charlesa tijekom njegove šestodnevne turneje po Bliskom istoku. Oni su "razmijenili srdačne razgovore i razmotrili bilateralne odnose" između zemalja.

Privatni život

Salman bin Abdulaziz ženio se tri puta. Od 2017. ima trinaestero djece. Salmanu je bilo devetnaest godina kad mu se rodilo prvo dijete, Fahd. 2020. bio je podvrgnut uspješnoj operaciji žučnog mjehura

Izvori

Saudijski političari
Vladari

Salman bin Abdulaziz Al Saud


Sultanahmet Meydanı, İstanbul'un Fatih ilçesinin Binbirdirek mahallesinde bulunan tarihî bir meydan. Bizans İmparatorluğu döneminde Konstantinopolis'teki adı Hipodrom, Osmanlı İmparatorluğu zamanında ise Atmeydanı olarak adlandırıldı. Şehrin en önemli meydanlarından birisi olan alanın içerisinde Roma sirki, bugün Sultanahmet Camiinin olduğu noktada ise Büyük Saray bulunmaktaydı.

Kuzeydoğu-güneybatı doğrultusunda uzanan meydanın doğusunda Sultanahmet Camii, batısında ise Türk ve İslam Eserleri Müzesi ile İbrahim Paşa Sarayı yer alır. Trafiğe kapalı iki yönlü geniş yürüme yollarının ortasında Örme Dikilitaş, Yılanlı Sütun, Theodosius Dikilitaşı ve Alman Çeşmesi gibi yapılar bulunur.

Tarihçe

Günümüze çok az kalıntıları kalan Bizans devri önemli yapıları ve abideleri Hipodrom çevresinde inşa edilmişti. "Büyük Saray" diye bilinen İmparatorluk Sarayı; hipodromun yanından başlar, aşağılara, deniz kenarına kadar uzanırdı. Bu saraydan günümüze bir büyük salonun yer mozaik panosu gelebilmiştir. Şehrin en önemli meydanı Agusteion ve burası ile cadde arasında Milerium Zafer Takı bulunurdu. Cadde, Roma'ya kadar uzanan yolun başlangıcı idi ve ilk kilometre taşı da buradaydı. Hamamlar, mabetler; dinî, kültürel, idare ve sosyal merkezler bu civara yerleşmişlerdi. Semt, Bizans ve Türk devirlerinde de merkezî önemini devam ettirmiştir. İstanbul'un en önemli abideleri Ayasofya, Sultan Ahmet Camii, Türk ve İslam Eserleri Müzesi, Yerebatan Sarnıcı burada, hipodromun çevresindedir. Şehrin ana caddeleri (aşağı limana inen ve batıya şehir surlarına doğru gidenler) hipodromdan başlar ve yamaçları takip ederdi. Yol kenarları ticari kuruluşlar ve ikametgâhlarla çevrili idi. Yan yollar dar ve bazıları basamaklarla yokuş aşağı uzanırlardı. Anayol kaldırımları bazen iki katlı, galerili inşa edilmişlerdi.

Roma İmparatorluğu ve sonradan Bizans İmparatorluğu devrinde hipodrom şehrin toplantı, eğlence, heyecan ve spor merkezi olarak 10. yüzyıla kadar önemini sürdürmüştü. Araba yarışları yanında, müzisyen toplulukları, dansözler, akrobatlar, vahşi hayvanlarla kavga gösterileri, toplantılar yapılırdı. Bütün bu faaliyetler için ise Roma devrinde bol tatil günleri mevcuttu. Hipodrom, Bizans döneminde devlete karşı ayaklanmaların da merkezi olmuştur. İustianus'un saltanatında yaşanan Nika Ayaklanması bunlardan biridir ve Komutan Belisarios'un yine burada kıstırdığı ayaklanmacılardan 30.000 kadarını öldürmesiyle bastırılmıştır. Daha sonra 1185'te İmparator I. Andronikos'un linç edilmesi de burada olmuştur.
Dev ölçüde bir U harfi şeklinde olan hipodromun doğu uzun tarafında, damında dört bronz at bulunan, balkon şeklinde, imparator locası yer alırdı. Ortada hipodromun kum kaplı sahasını ikiye bölen, arabaların etrafında yarıştığı alçak bir duvar, bu duvarın üstünde de imparatorluğun çeşitli yerlerinden getirilen abideler ve meşhur at yarışçıları ile atlarının heykelleri bulunurdu. Şöhretli bir araba yarışçısı akla gelebilecek her türlü maddi olanak içinde yüzerdi. Yarışçılar yeşil-mavi-beyaz-kırmızı gibi politik güçleri de olan takımlara ayrılmışlardı. Zaman zaman yarışlara politika karışır, karşılıklı güçlerin mücadeleleri korkunç katliamlara dönüşebilirdi. Hipodrom günümüze zemini 4-5 metre yükselmiş ve kalabilmiş üç abide ile gelmiştir.

Bunlar Örme Dikilitaş, Mısır'dan getirilen Obelisk ve Delfi'deki Apollon tapınağından getirtilen Yılanlı Sütun'dur. Osmanlı devrinde, bu meydanda bazen, eski günlerindeki zengin gösteriler gibi, çeşitli festival ve gösteriler tertiplenmişti. Hipodrom'un batısında, Sultanahmet Camii'nin karşısında yer alan Kanuni'nin sadrazamı İbrahim Paşa Sarayı 16'ncı yy. zengin ve tipik özel sarayların günümüze gelen tek örneğidir. Bu güzel yapı Türk ve İslam Eserleri Müzesi olarak ziyarete açıktır. Hipodromdan günümüze yuvarlak güney ucu kalmıştır. Bu büyük kemerlerle donatılmış tuğla bir yapıdır. Sonraki devirlerde Hipodromun taş blokları ve sütunlarının tamamı başka yapılarda kullanılmıştır. Hipodrom girişi sağındaki parkta 4-5 yy. ait özel saray kalıntıları, az ilerisinde de Aya Öfemiya Bizans Kilisesi'nin kalıntıları bulunmaktadır.

Osmanlı zamanında da Yeniçeri isyanları bu bölgede yaşanır, kırk gün kırk gece süren şehzade sünnet düğünleri ve şenlikler burada yapılırdı. İstanbul'da Halide Edip'in işgale karşı konuşma yaptığı 1920 Sultanahmet Mitingi de burada yapılmıştır.

Mekan
Sultanahmet Meydanı'nın yanında Yerebatan Sarnıcı ve Binbirdirek Sarnıcı bulunmaktadır. Binbirdirek Sarnıcı'nda 224 sütun direk bulunur ve 4. yüzyılda yapıldığı tahmin edilmektedir. Yerebatan Sarnıcı ise 336 sütundan oluşur ve MS 527-565'te yapılmıştır. Osmanlı döneminde ikişer kez restore edilen bu sarnıçlar, şu an kültürel faaliyetler için halkın kullanımına açılmıştır.

Meydanın orta yerinde Kayzer Wilhelm'in ziyaret hatırası olarak yapılmış olan Alman Çeşmesi bulunmaktadır. Meydanın batısında ise İstanbul İl Millî Eğitim Müdürlüğü (Eski İstanbul Adliyesi) yer almaktadır. Meydan günümüzde İstanbul'un en önemli turistik merkezidir.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Sultanahmet Meydanı ve Taıtımı

Binbirdirek
Sultan Ahmet, Fatih
Cankurtaran, Fatih

Sultanahmet Meydanı


B
 Bad Tatzmannsdorf
 Freilichtmuseum Bad Tatzmannsdorf
 Kurmuseum
 Pannonisches Brotmuseum
 Radiomuseum
 Bernstein
 Bernsteiner Felsenmuseum
 Bildein
 burgenländisches geschichte(n)haus
 Breitenbrunn am Neusiedler See
 Wehrturm Breitenbrunn
 Bruckneudorf
 Steinmetzmuseum Kaisersteinbruch
 Bunkeranlage Ungerberg

D
 Deutsch Jahrndorf
 Dorfmuseum
 Deutschkreutz
 Carl-Goldmark-Gedenkhaus
 Harkauer-Museum
 Schloss Deutschkreutz

E

 Eisenstadt
 Diözesanmuseum
 Burgenländische Landesgalerie
 Burgenländisches Feuerwehrmuseum
 Eichkundliche Sammlung
 Haydn-Haus Eisenstadt
 Landesmuseum Burgenland, von 1926 bis 1938 im Leinnerhaus
 Österreichisches Jüdisches Museum
 Weinmuseum Burgenland

G
 Gerersdorf-Sulz
 Freilichtmuseum Ensemble Gerersdorf
 Gols
 Erwin-Moser-Museum
 Güssing
 Burg Güssing
 Burgenländisches Auswanderermuseum und Josef-Reichl-Museum in der Alte Hofmühle (Güssing)
 Gläsersammlung Güssing

H
 Heiligenbrunn
 Heiligenbrunner Kellerviertel

I
 Illmitz
 Nationalpark Neusiedler See-Seewinkel
 Seevogel- und Tiermuseum

J
 Jennersdorf
 Bauernmuseum Jennersdorf
 Jois
 Ortskundliches Museum Jois

K
 Kaisersteinbruch
 Steinmetzmuseum Kaisersteinbruch
 Kittsee
 Ethnografisches Museum Schloss Kittsee
 Kohfidisch
 Steinmuseum mit Bibelzitaten
 Krensdorf
 Hofmuseum Krensdorf
 Kukmirn
 Schnapsbrennerei-Museum

L
 Lackenbach
 Museum Der Natur auf der Spur in Schloss Lackenbach
 Lockenhaus
 Brettersäge Lockenhaus

M
 Mannersdorf an der Rabnitz
 Europäisches Hundemuseum im Kloster Marienberg in Klostermarienberg
 Markt Neuhodis
 Wallner-Mühle
 Markt Sankt Martin
 Burgruine Landsee
 Mida-Huber-Haus in Landsee
 Minihof-Liebau
 Bachmühle Jost Minihof-Liebau
 Mogersdorf
 Kreuzstadlmuseum
 Mönchhof
 Dorfmuseum Mönchhof
 Mörbisch am See
 Heimathaus Mörbisch
 Moschendorf
 Weinmuseum Moschendorf

N
 Neckenmarkt
 Weinbau- und Fahnenschwingermuseum
 Neuberg im Burgenland
 Privatmuseum Eduard Dergovics
 Neudorf bei Parndorf
 Heimathaus Neudorf – Seoski muzej
 Neufeld an der Leitha
 1. Burgenländisches Bäckereimuseum
 Neutal
 muba – Museum für Baukultur
 Nikitsch
 Sammlung Anica

O
 Oberpullendorf
 Eisenverhüttungs-Schauraum
 Oberschützen
 Museum Oberschützen
 Schul- und Fassbindermuseum Willersdorf
 Uhrenstube Aschau
 Oberwart
 Bierarium, 1. Burgenländisches Brauereisouvenier-Museum

P
 Pinkafeld
 Stadtmuseum Pinkafeld mit Feuerwehrmuseum
 Piringsdorf
 Flechtmuseum
 Podersdorf am See
 Podersdorfer Windmühle
 Potzneusiedl
 Ikonen- und Bibelmuseum Schloss Potzneusiedl
 Purbach am Neusiedler See
 Ortsgeschichteausstellung Purbach

R
 Raiding
 Franz-Liszt-Geburtshaus
 Rechnitz
 Csizmenmachermuseum (Stiefelmachermuseum)
 Kreuzstadl Rechnitz
 Rotenturm an der Pinka
 Feuerwehrmuseum
 Heimatmuseum Siget in der Wart
 Rust
 Stadtmuseum Kremayr Rust

S
 Sankt Michael im Burgenland
 Landtechnikmuseum Burgenland
 Stadtschlaining
 Bergbaumuseum Goberling
 Europäisches Friedensmuseum in der Burg Schlaining
 Stadtmuseum
 Stegersbach
 Regional- und Telegraphenmuseum Stegersbach
 Stinatz
 Heimathaus Stinatz
 Stoob
 Töpfermuseum Stoob

U
 Unterwart
 Unterwarter Heimathaus – Alsoöri otthon

W
 Winden am See
 Freilichtmuseum Wander Bertoni

Weblinks
 burgenlandkultur.at und dort Museen als Auswahl

Einzelnachweise

!Liste
Burgenland

Liste der Museen im Burgenland


Jill Tracy Jacobs Biden (fædd Jacobs, áður Stevenson; fædd 3. júní 1951) er bandarískur kennari og núverandi forsetafrú Bandaríkjanna, fædd í Hammonton í New Jersey í Bandaríkjunum. Hún var varaforsetafrú Bandaríkjanna frá 2009 til 2017. Hún er gift Joe Biden, 46. forseta Bandaríkjanna og 47. varaforseta Bandaríkjanna.

Hún er með bakkalárgráðu og doktorsgráðu frá háskólanum í Delaware. Þá lauk hún prófi í kennsluréttindum frá West Chester háskóla og lauk meistaraprófi í ensku frá Villanova háskóla. Hún kenndi ensku og ritlist við Tækniskólann í Delaware á árunum 1993 - 2008. Hún starfaði auk þess við kennslu inni á geðheilbrigðisstofnunum fyrir ungt fólk með geðrænan vanda.

Árið 2009 tók hún við stöðu prófessors í ensku við framhaldsskólann í Virginíu og er talin vera fyrsta varaforsetafrúin sem gegnir launuðu starfi á meðan maki hennar situr í embætti. Hún hefur beitt sér fyrir góðgerðarmálefnum af ýmsu tagi; er stofnandi Biden Breast Health - samtakanna sem starfa í þágu baráttunnar gegn brjóstakrabbameini. Hún er meðstofnandi Book Buddies - verkefnisins í þágu læsis meðal fátækra barna í Bandaríkjunum; meðstofnandi Biden-samtakanna, virk í starfi Delaware Boots on the Ground - samtakanna sem styðja við fjölskyldur bandarískra hermanna og er einnig meðstofnandi Joining forces, samtaka sem einnig starfa í þeim tilgangi, ásamt fyrrverandi forsetafrú Bandaríkjanna Michelle Obama.

Jill Biden hefur lýst yfir að hún hyggist halda áfram kennarastörfum á forsetatíð eiginmanns síns. Hún verður þar með fyrsta forsetafrú Bandaríkjanna sem starfar utan Hvíta hússins.

Tilvísanir

Fólk fætt árið 1951
Bandarískir kennarar
Forsetafrúr Bandaríkjanna
Makar varaforseta Bandaríkjanna

Jill Biden


Rachel Khoo ()
este o bucătăreasă, scriitoare și radiodifuzoare englezească, cu propria ei serie de gătit difuzată pe BBC. De asemenea, este fondatoare și redactor-șef a revistei online a stilului de viață Khoollect.

Note

Nașteri în 1980
Bucătari englezi
Scriitori englezi din secolul al XXI-lea
Oameni în viață

Rachel Khoo


Essex (eng. izgovor ) je nemetropolitanska, ceremonijalna i matična grofovija na jugoistoku Engleske. Administrativni centar je Chelmsford. Cijela grofovija ima 1 832 752 ljudi prema podatcima iz polovine 2019.godine.

Etimologija toponina

Prema staroengleskom jeziku naziv dolazi od East-Seaxe "Istočni Saksonci", koji su u 7. stoljeću imali tamošnje kraljevstvo Essex.

Riječ Saxon nastaje od kasno-latinskog izraza Saxonem (nominativ Saxo, također od francuskog Saxon, španjolskog Sajon, talijanskog Sassone), obično se nalazi u množini Saxones, vjerojatno iz starovisokonjemačkog jezika Sahsun- "Saxon", koji se tradicionalno smatra doslovce "ratnikom s noževima" (usporedi staroengleski Seax, starofrizijski, staronorveški "sax" nož, kratki mač, bode; također, prema germanskoj mitologiji na starovisokonjemačkom jeziku Saxnot ili Seaxnēat - nacionalno božanstvo, dok iz protogermanskog  sahsa, ima značenje "nož", iz korijena sek - "rezati".
Korelaciji s modernom njemačkom državom Saskom (njemački Sachsen, francuski La Saxe) svjedoče nazivi iz 1630-ih. Saxon je korijen za --sex u Essexu, Sussexu itd. (usporedi Middlesex, iz staroengleskog Middel-Seaxe "Middle Saxons"). Bede je razlikovao Anglosaksonce, koji su osvojili veći dio južne Britanije, od "Starih Saxona", koji su ostali živjeti u germanskim dijelovima Europe.

Geografija

Ukupna površina grofovije je 3670 km2 dok je teritorij administrativnih jedinica 3465 km2. Na jugozapadu Essex graniči s Velikim Londonom, na zapadu s Hertfordshirom, na sjeveru s Cambridgeshirom i Suffolkom, a na jugu s Kentom.
U jugozapadnom dijelu Essexa nalazi se stara šuma Epping (Epping Forest), koja se prvi put pod tim imenom spominje u 17. stoljeću, te je istim imenom nazvan jedan od današnjih okruga grofovije.

Povijest

Rimska osvajanja

Cijeli prostor koji Essex trenutno zauzima naseljavalo je keltsko pleme Trinovantes prije dolaska Rimljana. Godine 55. pr. Kr. stalne svađe i povremeni sukobi između njih i njihovih susjeda, Rimljani su pod vodstom Cezara iskoristili kao izgovor za invaziju u korist Trinovantesa. 49. pr. Kr. Kada je 43. AD godine došlo do ponovne invazije pod vodstvom cara Klaudija, Trinovanti su postali saveznici Rimljana. To je dovelo do toga da je grad Camulodun (moderni Colchester) prešao iz ruku Trinovanta u ruke Rimljana i postao glavni grad rimske Britanije. Nakon toga, Trinovanti su se pridružili plemenu Iceni u borbi protiv Rimljana.
Camulodunum (/ˌkæmjʊloʊˈdjuːnəm, ˌKæmʊloʊˈduːnəm /; latinski: Camvlodvnvm), je antičko rimsko ime za današnji Colchester u Essexu koji je bio važan grad u rimskoj Britaniji i prvi glavni grad pokrajine.

Anglosaksonski period

527. godine anglosaksonski kralj Ashwin osnovao je kraljevinu Istočnu Seaxu, zauzimajući teritorije sjeverno od Temze i istočno od rijeke Lea. 825. godine Essex je postao dio Wessexa, a kasnije, 878. – 890., nakon sporazuma iz Weldmora, postaje dio Kraljevine Istočne Anglije. 991. godine dogodila se bitka u Essexu u blizini grada Maldon, u kojoj su Anglosaksonci pretrpjeli teški poraz od Vikinga i u čiju je čast napisana poema "Bitka kod Maldona".

Normansko osvajanje

Godine 1066. došlo je do normanskog osvajanja Engleske. Osvojivši Englesku, kralj Vilim I. se na nekoliko mjeseci smjestio u opatiji Barking, drevnom ženskom samostanu, sve dok se u gradu nisu stekli uvjeti za uspostavu sigurnog uporišta, koje je na kraju postalo zamkom Tower of London. Tijekom perioda provedenog u Barkingu, Vilimu su se podčinjavali neki od vodećih engleskih plemića i na taj način priznavali njegov autoritet. Od samoga dolaska u Englesku osvajači su bili organizirani i pristupili su izgradnji brojnih dvoraca u okrugu novonastalog Towera u cilju zaštite novopridošle elite koja je sve vrijeme bila okružena neprijateljskim domicilnim stanovništvom. Značajniji dvorci su bili Colchester, Hedingham, Rayleigh a građeni su i na drugim mjestima. Iako se nalazi u relativnoj blizini, dvorac Hadleigh izgrađen je mnogo kasnije, u vrijeme kralja Henrika III. u trinaestom stoljeću.

Vilim Osvajač bio je veliki ljubitelj lova i uspostavio je sustav zakona za zaštitu šuma. To je djelovalo izvan uobičajenih zakona i služilo je zaštiti životinja i divljači u njihovom prirodnom šumskom staništu od uništenja. Šuma Essex (the Forest of Essex) ustanovljena je kao Kraljevska šuma. Šuma je pokrivala velike dijelove grofovije; međutim, važno je napomenuti da je u to vrijeme pojam Šuma bio pravni pojam koji je, u ovoj fazi, imao slabu korelaciju između šume i zajedničkog dobra. Stoga je većina Šume Essex u to vrijeme bila poljoprivredno zemljište. Prirodoslovac Oliver Rackham izvršio je analizu Knjige Sudnjeg dana za Essex i uspio je procijeniti da je 1086. godine 20% grofovije bilo pošumljeno, što je rapidno opadalo s povećanjem broja stanovnika. Taj pritisak je popustio 1348./1349., prilikom ozbiljne depopulacije uzrokovane Crnom smrću što je donijelo relativnu stabilnost na nivou opstanka i prirodnog obnavljanja šumskog pokrivača u Essexu i drugdje.
1327. kralj Engleske Eduard III. potvrdio je Povelju o Šumama uklanjajući većinu dijelova okruga iz Zakona o Šumama, čime je okončao Vilimovu Šumu Essex kao takvu. Zakon o šumama se od tada primjenjivao samo na kraljevska vlastelinstva i jako šumovita područja na jugozapadu Essexa.

Period Tudora

Između 1536. i 1541. godine Henrik VIII. raspušta samostane u Engleskoj, Walesu i Irskoj, a prelat opatije sv. Ivana u Colchesteru Thomas Marshall je pogubljen, a od crkve je do danas ostala samo ulazna građevina.
Henrikova kći i nasljednica trona Elizabeta I. tijekom svoje duge vladavine suočavala se s mnogim izazovima - od Marije I., škotske kraljice, do španjolske armade. Bila je oprezan vladar koja je pažljivo djelovala kako bi očuvala sigurnost Engleske.

Jedan od izazova bila je, u konačnici neuspješna pobuna koju je 1601. godine vodio Robert Devereux (1565. – 1601.),  protiv kraljice Elizabete I. i dvorske frakcije koju je vodio Sir Robert Cecil (1563. – 1612.), kako bi stekao veći utjecaj na dvoru. Inicijator pobune bio je Robert Devereux koji je bio jedan od najbližih Elizabetinih savjetnika. Očito nezadovoljan njezinim odnosom prema njemu, jer je Elizabeta dva puta promovirala svog savjetnika Cecila umjesto grofa od Essexa koji je, umjesto priželjkivane promocije, bio poslan u Irsku da ratuje protiv pobunjenika u devetogodišnjem ratu (1593. – 1603.). Suprotno naredbama, Devereux je sklopio mir s pobunjenicima čime se direktno suprotstavio Elizabetinim naredbama i autoritetu. Nakon toga mu je bio zabranjen dolazak na dvor i osuđen je na smrt radi izdaje.

Viktorijanski period

Velik udio u razvoju grofovije Essex imala je željeznica. Do 1843. 'Željeznice Istočnih Grofovija' (Eastern Counties Railway) povezale su željezničku postaju Bishopsgate u Londonu s Brentwoodom i Colchesterom.

Okružna vijeća stvorena su u Engleskoj 1889. godine. Okružno vijeće Essexa bilo je sa sjedištem u Chelmsfordu, iako se sastajalo u Londonu sve do 1938. godine. Njegova kontrola nije pokrivala cijelu grofoviju. Londonsko predgrađe West Ham, a kasnije East Ham i odmaralište Southend-on-Sea postali su grofovijski okruzi, ali neovisni o kontroli grofovijskog vijeća.

Moderno doba

Velik dio Essexa zaštićen je od razvoja u blizini granice s Velikim Londonom i čini dio gradskog zelenog pojasa (Metropolitan Green Belt). 1949. godine stvoreni su novi gradovi Harlow u blizini granice s Hertfordshirom i Basildon. Ovi razvojni projekti trebali su riješiti kronični nedostatak stanova u Londonu, ali nisu trebali postati gradovi koji, u privrednom smislu, nisu samoodrživi, već se nadalo da će gradovi stvoriti svoje gospodarstvo koje bi bilo neovisno o glavnom gradu. Željeznička stanica u Basildonu, s izravnom vezom do Londona, otvorena je tek 1974. godine i to nakon učestalih pritisaka njegovih stanovnika.
Essex je postao dijelom Ureda vladinog ureda Istočne Engleske 1994. godine i statistički se računao kao dio te regije od 1999. godine, dok je prethodno bio dio regije Jugoistočne Engleske.

1998. općine Thurrock i Southend-on-Sea dobile su status unitarne uprave i prestale su biti pod nadzorom grofovijskog vijeća, ali su i dalje ostale dijelom ceremonijalne grofovije.

Galerija

Izvori

Engleske grofovije

Essex (grofovija)


التفاؤل عبارة عن ميل أو نزوع نحو النظر إلى الجانب الأفضل للأحداث أو الأحوال، وتوقع أفضل النتائج.
أو هو وجهة نظر في الحياة والتي تبقي الشخص ينظر إلى العالم كم كان إيجابياً، أو تبقي حالته الشخصية إيجابية، والتفاؤل هو النظير الفلسفي للتشاؤم. المتفائلون عموما يعتقدون بأن الناس والأحداث جيدة أصلاً، وأكثر الحالات تسير في النهاية نحو الأفضل.

بغض النظر عن ذلك يعتقد بعض المتفائلين بأنه بغض النظر عن العالم أو الحالة الخارجية، يجب على الشخص أن يختار شعور الارتياح ويستفيد إلى أبعد الحدود منه. هذا النوع من التفاؤل لا يقول أي شيء حول نوعية العالم الخارجي؛ هو تفاؤل داخلي حول مشاعر الخاصة.

هناك لغز مشهور يصور التفاؤل مقابل التشاؤم عبر الأسئلة، يعتبر اللغز أن شخصاً ما أعطى قدح ماء، مملوء إلى النصف من مساحته أو سعته بينما يكون السؤال أي نصف ترى؟ النصف الكامل أو النصف الفارغ؟ تتوقع الحكمة التقليدية أن المتفائلين سيجيبون: "النصف الكامل"، والمتشائمون يردون: "بالنصف الفارغ" (على افتراض أن "كامل" يعتبر جيد، وسيئ يعتبر "فارغ").

أقوال عن التفاؤل
 الأمل ربما يتـلاشى. لكن لا ينعدم.
 بيت أضحك فيه خير من قصرٍ أبكي فيه.
 كن كالنخلة تُرمى بالأحجار وتعطي أطيب الثمار.
 لا تثقل يومك بهموم غدك فقد لا تأتي هموم غدك وتكون قد انحرمت سرور يومك.
 ليس الفخر أن لا تسقط ولكن الفخر أن تنهض كلما سقطت.
 يوجد دائماً من هو أشقى منك، فابتسم.
 لا يجرؤ بعض الناس أن يكونوا ملوكاً حتى في أحلامهم، وهذا هو الخطأالجسيم.

 تفاءلوا بالخير تجدوه.
يرى المتشائم الصعوبة في كل فرصة، أما المتفائل فيرى الفرصة في كل صعوبة.

مصادر

 Optimism

دافع
شخصية
فلسفة الحياة
مصطلحات أدبية
معتقدات الفكر الجديد
نظريات فلسفية

تفاؤل


Elmo Andre De Witt (né à Potchefstroom, province du Transvaal, le 18 mars 1935 et mort le 31 mars 2011 à  Uvongo, KwaZulu-Natal en Afrique du Sud) est un producteur, réalisateur et scénariste sud-africain, actif durant du début des années 60 au début des années 90.

Biographie
Elmo de Witt travaille d'abord auprès de Jamie Uys, notamment en tant que cameraman (Geld Soos Bossies, die Bosvelder), avant de réaliser ses premiers films (d'abord un court métrage intitulé Jabulani Afrika puis Satanskoraal) et de devenir producteur. Son premier grand succès est Debbie mais le film est controversé et interdit aux  moins de 21 ans. Il enregistre un nouveau succès avec Hoor my Lied deux ans plus tard, qu'il produit pour Kavalier Films.

En 1973, il fonde sa propre maison de production intitulé Elmo de Witt Films. Dans les années 80, il participe à plusieurs coproductions pour des séries télévisées, notamment au niveau international comme la série Bonne Espérance en 1987, avec la SABC et Telecip France.

Filmographie
 1959 : Satanskoraal
 1965 : Debbie
 1966 : Die Kavaliers
 1967 : Hoor my Lied
 1969 : Geheim van Nantes
 1970 : Lied in My Hart
 1971 : Freddie's in Love
 1971 : Z.E.B.R.A. [Escape from the Jungle]
 1972 : Sperrgebiet: Diamantgebied No. 1
 1973 : The Last Lion (adaptation d'un roman de Wilbur Smith)
 1975 : Vergeet My Nie
 1978 : Someone Like You
 1979 : Grensbasis 13
 1986 : You Must Be Joking (Adieu les anges)
 1987 : Heritage (Bonne Espérance)
 1989 : Abafana a bahle
 1990 : Tolla is Tops
 1991 : Enemy Unseen

Notes et références

Liens externes

 Veteran SA filmmaker dies, News24, 1er avril 2011
 Biographie sur Mimosa Films

Réalisateur sud-africain
Scénariste sud-africain
Producteur sud-africain de cinéma
Décès en mars 2011

Elmo de Witt


L'édition féminine 2022 du tournoi de tennis de Dubaï se déroule du 14 au , sur dur en extérieur.

Faits marquants

Forfaits
  Belinda Bencic, remplacée par  Veronika Kudermetova
  Angelique Kerber, remplacée par  Elise Mertens
  Anastasia Pavlyuchenkova, remplacée par  Camila Giorgi
  Karolína Plíšková, remplacée par  Jeļena Ostapenko
  Elena Rybakina, remplacée par  Danielle Collins
  María Sákkari, remplacée par  Ajla Tomljanović
  Anett Kontaveit, remplacée par  Jil Teichmann

Lauréates
La lettone Jeļena Ostapenko remporte son  WTA, le  en catégorie WTA 500, en dominant en finale Veronika Kudermetova.
La paire Veronika Kudermetova / Elise Mertens remporte le double.

Primes et points

Source:

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis de Dubaï (ATP 2022)
 Tournoi de tennis de Dubaï
 Saison 2022 de la WTA

Liens externes
  Site officiel du tournoi

Navigation

WTA 2022
Dubaï
Tennis en février 2022
Sport aux Émirats arabes unis en 2022

Tournoi de tennis de Dubaï (WTA 2022)


Clovis IV (c. 677–694/695) was the king of the Franks from 690 or 691 until his death. If the brief reign of Clovis III (675) is ignored as a usurpation, then Clovis IV may be numbered Clovis III.

A member of the Merovingian dynasty, Clovis was the son of King Theuderic III and Queen Chrodochild. He was born around 677 or possibly towards 682. He succeeded his father as the sole ruler of the Franks upon the latter's death in 690 or 691. He ruled an undivided kingdom including Austrasia, Burgundy and Neustria. According to the Annals of Metz, a pro-Pippinid source, he was appointed by Pippin of Herstal, the mayor of the palace of Austrasia, and reigned four years.

Clovis was a minor at his accession, and real power was in Pippin's hands. His minority, coming as it did on the heels of his father's efforts to strengthen royal power, was an important factor in the decline of the Merovingian dynasty. Clovis resided primarily in Compiègne (the traditional site of the Marchfield) and Montmacq.

Nine of Clovis's charters have been edited and published. Four of them are records of placita (public judicial hearings) held in the king's presence. Despite the rise of Pippin and his family, which is a major theme of the Annals of Metz, the royal court was still important in Clovis's reign. During a placitum in Valenciennes in 693, Clovis was attended by twelve bishops, twelve viri illustres (including Nordebert, the Neustrian mayor of the palace), nine counts and numerous other officials. The future Neustrian mayor of the palace Ragamfred started out as a domesticus under Clovis. Warno, the Neustrian comes palatii of Chilperic II, also began his career at the court of Clovis.

In 692, Clovis confirmed for the Abbey of Saint-Denis the right to collect certain tolls in Marseille, a right which it had been granted by Dagobert I. He also granted to the Abbey of Saint-Médard the nearby house that had been the primary residence of the former mayor of the palace, Ebroin, in Soissons.

The anonymous continuator of the Chronicle of Fredegar devotes two sentences to Clovis IV: "King Theuderic died ... and his little son Clovis was chosen to succeed him as king. But it was not long before King Clovis fell ill and died, having reigned four years." He died in either 694 or 695. He was succeeded by his brother, Childebert III. Clovis does not appear to have made much of an impression on his contemporaries; his brother was more highly regarded.

References

Sources

External links

670s births
690s deaths
Merovingian kings
Monarchs who died as children
Medieval child monarchs
Rois fainéants
7th-century Frankish kings

Clovis IV


Julia Franck () este o scriitoare germană.

Viața
Julia Franck este fiica actriței Anna Franck și a producătorului de televiziune Jürgen Sehmisch.

În 1978 familia s-a mutat în Berlinul de Vest, acolo unde au petrecut nouă luni într-un lagăr de refugiați. Franck a studiat literatură germană și studii americane la Universitatea Liberă din Berlin și a petrecut câtva timp în Statele Unite, Mexic și Guatemala. A lucrat ca editor la diverse publicații periodice. Trăiește acum în Berlin.

Opere literare
Franck este autoarea mai multor romane, colecții de povestiri și eseuri. Cele mai recente romane, Lagerfeuer, Die Mittagsfrau și Rücken an Rücken tratează teme aferente istoriei germane de secol 21. Acțiunea din  se petrece în lagărul de refugiați Berlin-Marienfelde în anii 1970 și relatează povestea a patru personaje, una dintre ele, Nelly Senff fugise împreună cu cei doi copii mici din Estul Berlinului. Rücken an Rücken se petrece tot în timpul anilor Cortinei de Fier, în timp ce Die Mittagsfrau abordează perioada dintre primul război mondial și finalul anilor 1950.

Familie
Julia Franck este nepoata sculptorului Ingeborg Hunzinger (1915-2009) și strănepoata graficianului Philipp Franck (1860-1944).

Distincții
În 2007, Julia Franck a câștigat Premiul German de Carte pentru romanul Die Mittagsfrau, tradus și în limba româna cu titlul "Femeia din amiază".

Opere
 Liebediener (1999)
 Bauchlandung (2000)
 Lagerfeuer (2003)
 Mir nichts, dir nichts (2006)
 Die Mittagsfrau (2007)
 Grenzübergänge (2009)
 Rücken an Rücken (2011)

Traduceri

 "Femeia din amiază", traducerea de Ramona Trufin, Humanitas Fiction, București, 2011

Adaptări cinematografice
West este o adaptare a romanului Lagerfeuer.

Note și referințe

Legături externe

 Pagina oficială a Juliei Franck la Editura S. Fischer

 "Schreiben zum Überleben" – Interviu despre "Femeia din amiază", 27 septembrie 2007
 ORF despre Julia Franck la concursul Ingeborg-Bachmann

Nașteri în 1970
Germani în viață
German people of Jewish descent
Waldorf school alumni
Oameni din Berlin
Scriitoare germane
Scriitori de limbă germană
German Book Prize winners

Julia Franck


أبو زكرياء محمد الشيخ المهدي المعروف بمحمد الشيخ الوطاسي (? - 1505م.) سلطان المغرب من الوطاسيين، تولى الحكم سنة 1472م بعد دخوله فاس قادما من أصيلا التي استقر بها منذ 1465م.

كان محمد الشيخ الوطاسي صاحب سلطة اسمية في فاس، ولم يكن بيده، ومن خلفه من ذريته، في حقيقة الأمر شيء من السلطة أو السلطان، حيث شهدت تلك الفرة أكبر وأخطر تطور في الأوضاع السياسية في المغرب الأقصى، حيث كانت أوراق اللعبة غير واضحة، فقد كانت الكيانات السياسية متداخلة، لاسيما بعد التواجد العثماني في المغرب الأوسط والأدنى، والإيبيريين في سواحل المغرب الأقصى.

مسيرته
يعتبر أحد الناجين من المذبحة الكبيرة التي دبرها عبد الحق المريني آخر السلاطين المرينيين لأقربائه الوطاسيين،

دخول فاس
استقر محمد الشيخ المهدي منذ 1465م في أصيلا، وانطلق منها لمحاربة الشريف محمد العمراني الذي نصبه أهل فاس سلطانا بعد مقتل عبد الحق المريني في رمضان من عام 869هـ حتى غلبه واستولى على فاس سنة 1472م وبويع بها سلطانا. وقضى نهائيا على الحكم المريني.

الغزو البرتغالي
استغل البرتغاليين والإسبان الفوضى التي ضربت المغرب في آخر أيام الأسرة المرينية وبداية حكم الأسرة الوطاسية، فقاموا عام 872هـ بهجوم بحري عنيف على مدينة أنفا وتمكنوا من تخريب المدينة ثم شرعوا يعدون حملة بحرية في سرية تامة لاحتلال بعض مراسي المغرب، فجمعوا 477 سفينة شراعية ركب على ظهورها 30 ألف مقاتل.

في 20 أغسطس 1471م تراءت هذه الحملة أمام مدينة أصيلة وشرع الغزاة في النزول إلى البر، فحكموا السيف في رقاب أهلها بعدما استماتوا في الدفاع عنها في الدروب وداخل المساجد وفي القصبة. وبلغ عدد قتلاهم الألفين وأسراهم خمسة آلاف. وكان من بين الأسرى زوجتا محمد الشيخ وبنته وابنه محمد البرتغالي الذي أصبح فيما بعد سلطانا، وحول البرتغاليون الجامع الكبير إلى كنيسة واستولوا على بيت المال. ولما بلغت أنباء هذا الغزو محمد الشيخ وهو محاصر لفاس ذهب على رأس 300 فارس إلى القصر الكبيرو منه إلى أصيلة فعقد مع البرتغاليين صلحا مدته 20 سنة، وأعادوا إليه زوجتيه وبنته وماله، واحتفظوا بولده محمد رهينة لديهم

سقوط غرناطة
في عهد الشيخ الوطاسي سقطت غرناطة آخر معقل للمسلمين في الأندلس ولجأ لآخر أمراء بنو الأحمر أبو عبد الله الصغير إليه. وشهدت فترة حكمه مد تصاعدي للعنصر اليهودي في كل الأجهزة والمؤسسات المخزنية، استفحل بشكل كبير خلال الحكم الوطاسي، وصادف ذلك انكسارات كارثية في المنظومة السياسية المغربية، التي انهارت بشكل سريع أمام الصحوة التي حدثت في الضفة الجنوبية لأوربا الغربية، وخاصة في شبه جزيرة أيبيريا، التي وضعت لنفسها إطار عمل يرمي إلى دحض التواجد العربي الإسلامي في الديار الأندلسية، والتمكين للمسيحية الكاثوليكية المدعمة رسميا من قبل حكام أرغون وقشتالة. مما جعل كل الذين هم من غير المسيحيين يتعرضون لعمليات تصفوية قل مثيلها، وخاصة المسلمون واليهود، الذين بدأوا ينزحون إلى المغرب بأفواج ضخمة فرارا من محاكم التفتيش الإسبانية، التي تضمنت أحكامها بنودا قاسية في حق الفئات اليهودية، كرفض تنصر اليهود، فتم طردهم رسميا من إسبانيا سنة 1492 ومن البرتغال 1497.

مراجع

سلاطين مغاربة
سنة الولادة غير معروفة
ملوك الأمازيغ
وطاسيون
وفيات 1504
وفيات 1505
وفيات 1511
ملكيون في إفريقيا في القرن 15

محمد الشيخ المهدي


Vladimir Hofmann es un escultor francés de origen ruso,  nacido el  en París. Fue alumno de  Yury Annenkov, pintor de vanguardia ruso de principio del  y de Étienne Martin en la Escuela de Bellas Artes de París.

Datos biográficos
Descendiente de una familia de San Petersburgo. Su abuelo era Modest Hofmann - poeta, historiador de literatura, instalado en París desde 1922 era amigo de Serge Diaghilev y Serge Lifar. Su padre Rostislav Hofmann era historiador de música.

Obras
Entre las obras más conocidas de Vladimir Hofmann se incluyen las siguientes:
 Le ballet, con prefacio de Sergej Mihajlovic Lifar,   editado por Bordas, París 1986 253 pags,  ISBN 204014004
 "Les artistes russes hors frontière". Libro de la exposición presentada en el Museo de Montparnasse en 2010 con motivo del año de Rusia en Francia.

 Es también traductor del ruso al francés del libreto de la ópera  La nariz  de Dmitri Shostakóvich

Notas y referencias

Enlaces externos

Alumnado de la École nationale supérieure des beaux-arts
Escultores de Francia del siglo XX
Escultores de Francia del siglo XXI
Escultores de París
Escultores de Rusia en Francia
Nacidos en París

Vladimir Hofmann


بجيرم إحدى قرى مركز قويسنا التابع لمحافظة المنوفية في جمهورية مصر العربية، ومن أعلامها أمين هويدي رئيس المخابرات العامة المصرية الأسبق والمفكر فهمي هويدي والفنانين شفيق نور الدين ونبيل نور الدين.

التاريخ
ذكرها علي مبارك في كتابه الخطط التوفيقية، حيث ذكر أنها من قرى مديرية الغربية بقسم زفتى، وأنها قرية صغيرة بالقرب منها قنطرة بثلاث عيون.

السكان
بلغ عدد سكان بجيرم 7,543 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضاً
قائمة قرى محافظة المنوفية

مصادر

الوحدة المحلية لقرية بجيرم (قويسنا)

بجيرم


كاتو أسيتي (Κάτω Ασίται) هي مدينة في إراكليون في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1250 نسمة.

المراجع

مدن اليونان

كاتو أسيتي (إراكليون)


Le Chinatown de Washington est un petit quartier à l'est du centre-ville.

Historiquement, la région abritait des milliers d'immigrants chinois, nombre tombé à moins de 300 en 2017. Le quartier actuel est le deuxième de Washington à s'appeler Chinatown depuis 1931. À l'origine, le premier quartier chinois est construit dans le triangle fédéral du côté sud de Pennsylvania Avenue après 1851, mais est déplacé lorsqu'un nouveau bâtiment fédéral y est construit. Dès 1997, la construction d'édifices tels que la Capital One Arena ont entraîné la gentrification du quartier. Le quartier est desservi par la station Gallery Place du métro de Washington.

Histoire

La zone de Chinatown abritait autrefois de nombreux immigrants chinois. Les immigrants chinois ont commencé à s'installer dans la région dans les années 1930, après avoir été déplacés du quartier chinois d'origine de Washington le long de Pennsylvania Avenue par le développement du complexe de bureaux du gouvernement du triangle fédéral.

En 1986, la ville a consacré la , une porte traditionnelle chinoise. Il s'agit d'une collaboration entre le gouvernement de Washington D.C. et sa ville sœur Pékin. Elle visait à attirer des visiteurs en plus de reconnaître les résidents chinois locaux.

Démographie
En 2010, le secteur de recensement qui contient Chinatown compte environ . Chinatown n'est asiatique qu'à 21 %, par rapport à 1990, quand il avait une population majoritairement sino-américaine. En 1990, sa population était à 66 % asiatique et à 20 % afro-américaine.

Après les émeutes meurtrières de 1968 qui ont suivi l'assassinat de Martin Luther King Jr. en avril, de nombreux chinois ont cherché un environnement plus stable et plus sûr sur le plan économique et ont quitté le quartier chinois, pour s'installer dans des quartiers de banlieue du comté de Fairfax, en Virginie et du comté de Montgomery (Maryland). En 1970, il y avait environ  chinois dans le quartier chinois de Washington. En 2016, le nombre était inférieur à 600, dont bon nombre d'aînés résidant dans deux ensembles de logements à loyer modéré.

De nombreux auteurs ont cité Chinatown comme un exemple de gentrification et un exemple de marchandisation de la culture. En 2015, le Washington Post rapporte qu'il ne reste que  dans l'arrondissement et beaucoup d'entre eux sont chassés par leurs propriétaires.

Urbanisme

Des bâtiments historiques ont été rénovés et loués, principalement avec des boutiques de marques et des restaurants. En peu de temps, un important développement à usage mixte de bureaux, d'habitations et de commerces de détail a commencé. Ces développements, qui comprenaient des restaurants, des boutiques, un complexe de cinéma et un bowling, ainsi que le Verizon Center, ont transformé le quartier en une scène animée pour la vie nocturne, le shopping et les divertissements.

La plupart des commerces ne sont plus représentatifs de Chinatown, mais en raison des directives de conception de la ville encourageant les entreprises à utiliser des caractères chinois, même des chaînes nationales telles que Starbucks, Hooters, Ruby Tuesday, Ann Taylor, Urban Outfitters, Bed Bath et Beyond et Legal Sea Foods affichent leurs noms en chinois devant leurs magasins. Chinatown est devenu le foyer de nombreuses entreprises technologiques à forte croissance, telles que Blackboard, Blue State Digital, LivingSocial et The Knowland Group. C'est aussi l'emplacement de la succursale de Washington du Goethe-Institut.

Les entreprises les plus importantes de Chinatown sont les quelque vingt restaurants chinois et asiatiques, qui appartiennent presque tous à des familles américaines d'origine asiatique. Parmi les plus connus figurent Chinatown Express, Eat First, Full Kee et Tony Cheng's. L'un des restaurants, Wok & Roll, occupe ce qui était autrefois la pension de Mary Surratt, le lieu de rencontre de John Wilkes Booth et de ses conspirateurs dans l'assassinat d'Abraham Lincoln. Un autre est situé dans une maison qui appartenait autrefois à l'association des marchands chinois On Leong, qui a été l'une des premières organisations chinoises à s'installer dans le quartier. Aujourd'hui, la structure est inscrite au registre national des lieux historiques.

Références

Liens externes

Quartier de Washington (district de Columbia)
Washington

Chinatown (Washington, D.C.)


Gliese 581g je nepotvrđeni egzoplanet na procijenjenoj udaljenosti od 20,3 svjetlosnih godina u orbiti zvijezde Gliese 581. Šesti je planet po redu od svoje matične zvijezde. Smatra se da je u zoni pogodnoj za život. Ako na njemu postoje povoljni atmosferski uvjeti mogao bi na površini imati tekuću vodu nužnu za sav poznati život.

Otkriven je 2010., no gotovo odmah su se pojavile sumnje u njegovo postojanje. Tijekom kasnijih godina nije uopće bio detektiran, a studija iz 2014. navodi ga kao rezultat zvjezdane buke, zajedno s drugim planetom, ali dok je taj planet danas smatra postojeći, Gliese 581 g se i dan danas osporava.

Fizičke karakteristike
Revolucija planeta traje 37 dana, što znači da godišnja doba traju svega nekoliko dana. Jedna strana planeta stalno je okrenuta prema zvijezdi i na njoj je uvijek dan, dok je druga strana u tami, ali područje umjerene temperature trebalo bi postojati u rubnom području između tamne i svijetle polovice. Na tom području moguć je nastanak i razvoj života.

Gliese 581 g sličnog je geološkog sastava kao i Zemlja, promjer mu je 1,2 do 1,5 puta veći od Zemljina, a gravitacija je, pretpostavlja se, također slična. Planet kruži oko svoje matične zvijezde Gliese 581 u eliptičnoj orbiti. Njegovo Sunce je crveni patuljak, masivna zvijezda pri kraju svog života, pretamna za noćno promatranje sa Zemlje bez teleskopa.

Dva otprije otkrivena planeta u tom sustavu smatrana su potencijalno naseljivima. No leže u ekstremnim dijelovima sustava, jedan, Gliese 581 c u iznimno vrućem, drugi, Gliese 581 d u hladnijem dijelu, iako se smatra potencijalno naseljivim. Gliese 581 g, za razliku od njih, "leži" točno u sredini između njih, u idelanim uvjetima, točnije u samoj sredini nastanjive zone. Smatra se da je naseljiviji od planeta Gliese 667 Cc, koji se smatra jednim od najnaseljivijih, te je Gliese sustav vjerojatno najbolja prilika za potragu života izvan naše Zemlje i slanje međuzvjezdane misije u nekoj budućnosti.

Izvori

g

Gliese 581 g


Chełminek (antes en alemán: Leitholm) es una pequeña isla deshabitada localizada en la laguna de Szczecin, en Polonia. Se encuentra ubicada en la desembocadura del río Oder (Odra) en la laguna, a la salida de agua Pape (Roztoka Odrzańska). Directamente al oeste de la isla, la ruta de navegación principal pasa a través del río hacia el puerto de Stettin (Szczecin). En el extremo norte y en el extremo sur de la isla se encuentran faros. La isla está deshabitada.

La isla fue en la segunda mitad del  creada artificialmente con el fin de evitar la sedimentación en las tierras cercanas.

Referencias

 Johannes Hinz: Pommern. Wegweiser durch ein unvergessenes Land. Flechsig-Buchvertrieb, Würzburg 2002, ISBN 3-88189-439-X, S. 195.

Véase también
 Geografía de Polonia

Enlaces externos

 Mapa de la Isla en Wikimapia

Archipiélagos e islas del mar Báltico de Polonia
Geografía del voivodato de Pomerania Occidental
Islas fluviales de Polonia
Islas lacustres de Polonia

Chełminek


CroBaskets je košarkaški klub Hrvata u Njemačkoj iz Essena.

Povijest
Tomislav Brekalo osnovao je KK Drazen Petrovic e.V. u Essenu. CroBaskets Essen e.V. osnovan je 13. travnja 2005. godine. Počeli su od najniže lige i borili su se s teškim financijskim uvjetima i uspjeli su. 2008. osvojili su prvenstvo najnižeg razreda Kreisligu i plasirati se u Bezirksligu. Osvojili su Kreispokal 2008. i 2009. godine.
Sezone 2016./2017. plasirali su se u više ligu bez ijednog poraza u 20 utakmica.

Sezone 2017./2018. natječu se u 1. Kreisligi u kojoj su vodeća momčad s 19 pobjeda iz 20 utakmica.
Klub održava treninge u SH Frida-Levy-Gesamtschule. U klubu djeluje sekcija za seniore, juniore, juniorke, kadete te za najmlađe do 10 i do 8 godina.
U spomen na košarkašku legendu čije ime nosi KK Dražen Petrović, hrvatski klub iz Essena održava od 2006. memorijalni košarkaški turnir turnir hrvatskih košarkaških klubova turnir Dražen Petrović ("Drazen Petrovic Turnier"). Dosadašnji sudionici bili su još, KK Komusina Haiterbach, KK Croatia Berlin, KK Croatia Frankfurt, Zrinski Waiblingen , Croatia Freundenstadt, KK Bevanda Zurich  i Croatia Bonn. Cilj turnira promicanje je fair-playa. Na turniru Drazen Petrovic svi sudionici su pobjednici.

Izvori

Vanjske poveznice
 CroBaskets Satzung - Statut (na njemačkome)
 Facebook - CroBaskets (na njemačkome)
 Youtube - Memorijalni Turnir Drazen Petrovic
 Kroatischer Weltkongress in Deutschland 7. Drazen Petrovic Gedenkturnier

Hrvati u Njemačkoj
Njemački košarkaški klubovi
CroBaskets Essen

CroBaskets Essen


Conchocarpus, biljni rod iz porodice rutovki (Rutaceae). Četrdesetak vrsta rasprostranjeno je od Nikaragve do južnog Brazila

Rod je opisan 1820., tipična vrsta je C. macrophyllus iz Brazila.

Vrste

 Conchocarpus acuminatus (Pilg.) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus adenantherus (Rizzini) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus bellus Kallunki
 Conchocarpus cauliflorus Pirani
 Conchocarpus concinnus Kallunki
 Conchocarpus cuneifolius Nees & Mart.
 Conchocarpus cyrtanthus Kallunki
 Conchocarpus dasyanthus Kallunki
 Conchocarpus diadematus Pirani
 Conchocarpus elegans (A.St.-Hil.) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus fanshawei (Sandwith) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus fissicalyx Pirani
 Conchocarpus fontanesianus (A.St.-Hil.) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus furcatus Kallunki
 Conchocarpus gaudichaudianus (A.St.-Hil.) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus grandiflorus (Engl.) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus grandis Kallunki
 Conchocarpus guyanensis (Pulle) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus hamadryadicus Pirani & Kallunki
 Conchocarpus heterophyllus (A.St.-Hil.) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus hirsutus Pirani
 Conchocarpus inopinatus Pirani
 Conchocarpus insignis Pirani
 Conchocarpus jirajaranus Kallunki & W. Meier
 Conchocarpus larensis (Tamayo & Croizat) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus longifolius (A.St.-Hil.) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus longipes Kallunki
 Conchocarpus macrocarpus (Engl.) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus macrophyllus J.C.Mikan
 Conchocarpus marginatus (Rizzini) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus mastigophorus Kallunki
 Conchocarpus minutiflorus Groppo & Pirani
 Conchocarpus modestus Kallunki
 Conchocarpus nicaraguensis (Standl. & L.O.Williams) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus obovatus (Nees & Mart.) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus odoratissimus (Lindl.) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus oppositifolius Kallunki
 Conchocarpus ovatus (A.St.-Hil. & Tul.) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus paniculatus (Engl.) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus pentandrus (A.St.-Hil.) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus punctatus Kallunki
 Conchocarpus racemosus (Nees & Mart.) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus ramiflorus (Spruce ex Engl.) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus santosii Pirani & Kallunki
 Conchocarpus silvestris (Nees & Mart.) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus sordidus Kallunki
 Conchocarpus toxicarius (Spruce ex Engl.) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus transitionalis (Rizzini) Kallunki & Pirani
 Conchocarpus ucayalinus (Huber) Kallunki & Pirani

Sinonimi
 Almeidea A.St.-Hil.
 Dangervilla Vell.
 Diglottis Nees & Mart.
 Lasiostemum Nees & Mart.
 Obentonia Vell.
 Rossenia Vell.

Izvori

Zanthoxyloideae

Conchocarpus


El mochuelo de Ceilán (Glaucidium castanotum ) es una especie de ave estrigiforme de la familia Strigidae endémica de Sri Lanka, donde habita los bosques húmedos tropicales. No tiene subespecies reconocidas.

Referencias

Enlaces externos

Xeno-canto. G. castanotum. Canto.

castanotum
Aves endémicas de Sri Lanka
Animales descritos en 1846
Taxones descritos por Edward Blyth

Glaucidium castanotum


Ben Arus ili (Arapça: ولاية بن عروس) Tunus'un kuzeyinde yer alan bir il.

761 km² yüzölçümündeki vilayetin nüfusu 521.100 kişidir. İl merkezi Ben Arus şehridir.

Tunus'un illeri

Ben Arus (il)


بلدية كالوس (بالكاتالانية: Callús) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.610 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في باجس
بلديات في مقاطعة برشلونة

كالوس


Anna Egger ist der Name folgender Personen:

* Anna Egger, Geburtsname von Anna von Lucam (1840–1921), österreichische Sozialarbeiterin und Verbandsfunktionärin
 Anna Egger (Malerin) (1872–1966), Schweizer Vedutenmalerin
 Anna Egger, Pseudonym von Gertrud Fussenegger (1912–2009), österreichische Schriftstellerin
 Anna Egger (Ordensfrau), deutsche Ordensfrau der Missionarinnen Christi
 Anna Egger (Curlerin), österreichische Curlerin
 Anna Egger (Grafikerin) (* 1983), italienische Grafikerin und Illustratorin

Anna Egger


Yadgir (en canarés: ಯಾದಗಿರಿ ) es una ciudad de la India, centro administrativo del distrito de Yadgir, en el estado de Karnataka.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 405  a 490 km de la capital estatal, Bangalore, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 74 334 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Karnataka

Yadgir


Les Challenges de la Marche Verte sind eine Serie von drei Rad-Eintagesrennen in der Westsahara rund um die Stadt El Aaiún. Die Rennserie wird seit 2010 ausgetragen und umfasst den Grand Prix Sakia El Hamra, den Grand Prix Oued Eddahab und den Grand Prix Al Massira. Der königlich-marokkanische Radsportverband FRMC ist Ausrichter des Wettbewerbs, der nach seiner ersten Austragung im November 2010 ein Jahr später ausfiel und in den Februar 2012 verlegt wurde. Die drei Rennen der Challenges de la Marche Verte sind Teil der UCI Africa Tour in der Kategorie 1.2. 2021 und 2022 wurden die Rennen aufgrund der COVID-19-Pandemie abgesagt.

Sieger

Grand Prix Sakia El Hamra
 2022:  Ahmed Al Mansoori
 2019:  Hermann Keller
 2018: nicht ausgetragen
 2017:  Ahmed Galdoune
 2016: nicht ausgetragen
 2015:  Salaheddine Mraouni
 2014:  Essaïd Abelouache
 2013:  Essaïd Abelouache
 2012:  Tarik Chaoufi
 2010:  Mouhssine Lahsaïn

Grand Prix Oued Eddahab
 2022:  Heiko Homrighausen
 2019:  Jason Oosthuizen
 2018: nicht ausgetragen
 2017:  Ivan Balykin
 2016: nicht ausgetragen
 2015:  Essaïd Abelouache
 2014:  Mouhssine Lahsaïn
 2013:  Adil Jelloul
 2012:  Andris Smirnovs
 2010:  Abdelatif Saadoune

Grand Prix Al Massira
 2022:  Jules de Cock
 2019:  Gustav Basson
 2018: nicht ausgetragen
 2017:  Ahmet Örken
 2016: nicht ausgetragen
 2015:  Abdelatif Saadoune
 2014:  Aleksandar Aleksiew
 2013:  Ismail Ayoune
 2012:  Ismail Ayoune
 2010:  Tarik Chaoufi

UCI Africa Tour
Eintagesrennen
Sportveranstaltung in Westsahara
Erstveranstaltung 2010
Straßenradrennen

Les Challenges de la Marche Verte


Kmeťovo este o comună slovacă, aflată în districtul Nové Zámky din regiunea Nitra, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 844 de locuitori.

Istoric
Localitatea Kmeťovo este atestată documentar din 1214.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kmeťovo


نهج أنقلترا بمدينة تونس ينطلق من ساحة برشلونة وينتهي عند نهج الجزيرة. كان يحتضن مقرا عدد من الجمعيات من أهمها مقر الحزب الدستوري القديم وجمعية الكشافة التونسية إلى التسعينات، وما زال يحتضن مقر الهلال الأحمر التونسي. كما يوجد به متحف البريد المحاذي لوزارة النقل. ويشتهر نهج أنقلترا بوجود محلات بيع الكتب القديمة.

معرض صور

شوارع في مدينة تونس

نهج أنقلترا (مدينة تونس)


L'AK-100 est un canon naval de 100 mm équipant des navires de la marine soviétique puis russe depuis les années 1970.

Spécifications

 Poids : 35,5 tonnes
 Hausse : -10 / +85 degrés
 Élévation : 30 degrés par seconde
 Azimut : 360 degrés
 Vitesse de déplacement : 35 degrés par seconde
 Recul : 51 cm
 Cadence de tir : 50 à 60 coups par minute
 Stockage de munitions : 350 obus pour une frégate de 4 000 tonnes

A-190
LA-190, également connu sous le nom d'AK-190, est une version légère modernisée de l'AK-100 développée par l'Institut central de recherche scientifique Burevestnik qui est entrée en service en 1997. Les livraisons sont destinées à remplacer l'affût de canon AK-176. Plus de 30 systèmes avec une portée de tir de plus de 20 km ont été livrés à partir de 2020.

Spécifications

 Poids : 15 tonnes
 Hausse : -15 / +85 degrés
 Azimut : ± 170 degrés
 Cadence de tir : 80 coups par minute
 Stockage de munitions : 80 obus par arme interne

Notes et références

Artillerie de calibre 100 mm
Artillerie navale

AK-100 (canon naval)