الفلاحية  هي إحدى مدن أقليم الأهواز (عربستان) الذي ضمت إلى إيران بعد سقوط خزعل بن جابر بن مرداو الكاسبي آخر حكام الأقليم عام 1925. المدينة تسمى الفلاحية والقضاء يسمى الدورق وتعد مركز أمراء إِمارة الأهواز قبل بناء مدينة المحمرة.

تُلقب الفلاحية بمدينة الأدباء أو الشعراء نسبةً للكم الكبير من الشعراء الأهوازيين الذين تخرجوا من هذه المدينة وأبرز هؤلاء ابن السكيت والملا مهدي الشویكي صاحب دیوان الشویكي والشاعر الراحل ملا فاضل السكراني والذي أمتدح مدينته بقصيدته الشهيرة أحبج يا فلاحيتي الذي يقول في مطلعها:
 احبچ من نمت بفياي نخلات الشتلهن خالنا سبيتي
 احبچ من بنا البنّاي من معدن ذهب طينچ كَسُر بيتي
كما تحتوي على أحد أقدم وأكبر المكتبات العائلية المتخصصة في حفظ المخطوطات وتراث علماء المدينة والمنطقة بأسم مكتبة آل المحسني والتي تأسست على يد الفقيه الشيخ أحمد بن الشيخ محمد بن الشيخ محسن بن الشيخ علي الأحسائي (1157 – 1247هـ).

التسمية
الأرض تسمي الدروق علي ظروفها الجغرافية -اما معني اسم الدورق عند العرب لانها مصب للمياة و سميت أرض الدورق و هي كبيرة جداً في توسع الجغرافي اما الفلاحية منطقة سنكيه داخل الامارة الدورق

و الدورق اسم عيلامي أصيل

و بني تميم تولو حكم الدورق من قبل المولي محسن المشعشعي عندما وصلو من نجد و اخذو لقب الدورقية

تم تسمية هذه المدينة بالفلاحية من قبل المولي محسن بن محمد بن فلاح المشعشعي آنذاك  علي اسم جده فلاح المشعشعي

و كذالك عند وصول الشيخ سلمان الكعبي من القبان الي الفلاحية قال افلحو(عمرو) الفلاحية

و تغير الاسم في عهد حكم الدولة البهلويه عند احتلالهم للاراضي وسميت (شادگان) في دوائر الحكومية تمشي بهذا الاسم و عن الشعب الي الآن تمسي أرض الدورق و الفلاحية

الموقع
تقع الفلاحية على بعد حوالي 97 كيلومتر من الأهواز العاصمة. مساحتها 3600 كيلومتر مربع تقع شرق مدينة المحمرة آخر عاصمة أمارة الكعبيين وغرب مدينة معشور ولها حدود بحرية مع الخليج العربي عبر ميناء الفلاحية وتحت قليلاً منها تقع مدينة عبادان كما أنها ترتفع عن سطح البحر من 6 إلى 10 متر ويمر من وسط المدينة نهر يُسمى نهر الفلاحية أضافة لنهر الجراحي.

السكان
يبلغ عدد سكان مدينة الفلاحية 153355 الف نسمة حسب إحصائيات 2011 الرسمية والتي تشكل هذه الإحصائية ثلاثة والنصف بالمئة من عدد سكان إقليم الأهواز أو خوزستان كما تسميه إيران.

الثروات
تتربع الفلاحية على بحر من النفط و الغاز الطبيعي وتضم خمسة بالمئة من الآبار النفطية في الأقليم بالإضافة إلى ذلك تتمتع هذه المدينة بـ 12 ألف هكتار من مزارع النخيل موزعة في القرى والتي تثمر سنويا 50 الف طن من التمور يتم تصدير 35 بالمئة منه إلى الخارج وتعد من المدن الرئيسية المولدة للتمور على مستوى أقليم الأهواز وإيران.

هور الفلاحية
أحد أكبر الاهوار في العالم وأحد الثروات الطبيعية في الفلاحية بمساحة 537700 هكتار والذي كان في السابق طبقاً لـ اتفاقية رامسار العالمية في المرتبة الخامسة ولكن بسبب الأهمال المتعمد وحفر الآبار النفطية أصبح في المرتبة 22. هذا الهور كان ولا يزال رغم النكسة التي حصلت فيه أحد أكثر الأماكن جذباً للسائحين في المنطقة بزيارات يومية تصل إلى 3000 الآف شخص في العطل الرسمية كما انه مصدر رئيسي للأسماك في المدينة حيث تتواجد فيه في الشتاء اسماك كـ البني المفضلة لأهالي المنطقة. إضافة إلى نبات البردي وهو نوع من النباتات التي لها وجود كبير ويثمر طحين يُسمى الخريط يتم طبخه وتقديمه كحلوى باللون الأصفر ولها شعبية كبيرة كما في البصرة وعندما يكون الموسم بخير يتم تصدير الخريط عبر اللنجات إلى الاسواق الشعبية في الإمارات والكويت تحديداً في سوق المباركية بسعر يتراوح بين 20 إلى 30 دولار للكيلو جرام. كما ان هور الفلاحية مكان لتكاثر 40 نوع حيوان منهم الخنازير البرية وقضاعة والذي يشتهر محلياً بأسم (جليب الماي) إضافة للطيور التي يصل عددها إلى 152 نوع ومن أشهر هذه الطيور ما تُسمى باللهجة المحلية النكوى واللقلق.

الزراعة
تتمتع الفلاحية بـ 57 ألف هكتار من الأراضي الزراعية التي تنتج سنوياً 28 ألف طن من الحنطة والرز المعروف بـ (تمن الدورق) أضافة إلى بساتين واسعة موزعة في القرى لزراعة البطيخ والطرح والبامية والقطين والرقي التي توفر لأهالي القرى مصدر دخل أساسي في المواسم ولها نصيبها من شهرة الفلاحية حيث تباع هذه المحاصيل في كل مناطق الأقليم.

المصانع

التعليم
هناك جامعتان في مدينة الفلاحية وهم كالتالي:

الأولى: آزاد أسلامي أي (الجامعة الأسلامية الحرة) ويُدرس فيها عدة مجالات اهمها:
 الحاسب الآلي
 هندسة الكهرباء
 هندسة الإلكترونيات
 اللغة الإنجليزية
 هندسة المواد / ميثولوجيا

الثانية: پيام نور أي (رسالة النور) وهنا بعض التخصصات التي تُدرس فيها:
 الأدب الفارسي
 علم الأجتماع
 اللغات الأجنبية
 العلوم الأسلامية
 المحاسبة
 أدارة الأعمال
 الأقتصاد
 الهندسة الزراعية
 الهندسة الصناعية
 هندسة الكمبيوتر
 البيئة
 الرياضيات
 فيزياء

الرياضة

الموانئ
توجد في الفلاحية ميناء متصلة بالخليج العربي وتُعد السابعة على مستوى الأقليم تم الأكتمال من انشاؤها في عام 2012 بتكلفة 260 مليار ريال إيراني وتعد من المشاريع الحيوية والمهمة لرفع نسبة كبيرة من البطالة، ولكن رغم الأنتهاء منها لم يتم تشغيلها حتى الآن للتصدير الخارجي بسبب عدم استخراج ترخيص ميناء بحري لها

المواصلات
تستخدم في العادة سيارات الأجرة بلونها الأبيض والخط البرتغالي وسيارات الوانيت للنقل الداخلي في المدينة والقرى ويُستخدم عادة للتنقل خارج المدينة سيارت أجرة بيجو وسمند باللون الأصفر زائد الحافلات الكبيرة التي تتحرك كل ساعة من وسط المدينة إلى الأهواز العاصمة ومن جنوبها لمدينة عبادان ومعشور. كما يتواجد في هذه المدينة مطار بمدرج صغير ويقع في القرب من مدخل المدينة على هذه الأحداثيات (30.663348, 48.647289) كان يستخدم حتى الحرب الإيرانية العراقية وبعد ذلك لم يُستخدم سوى للطيارات التابعة لوزارة الزراعة التي تقوم سنوياً برش بعض المواد التي تحافظ على جودة التمور وتكافح بعض الحشرات التي تهدد المزارعين.

الوضع العام
رغم كل ما تملك هذه المدينة من ثروات طبيعية ومصانع كبيرة للبتروكيمياويات إلى أن سقف البطالة مرتفع جداً ولم تعد المدينة ترمز لتقدم حضاري في البناء والشوارع، حيث تعاني من طرق رئيسية غير صالحة للأستخدام وتعد السبب الرئيسي لحوادث السير التي تسبب وفيات كثيرة كما انها لا تحتوى الا على مستشفى واحد كبير ولكن بخدمات واطباء لا تذكر حيث يتم تحويل حالات كثيرة يومياً لمستشفيات الأهواز.

مشاهير
 الأمير سلمان الكعبي - من الأمراء العرب الذين حكموا إمارة الاحواز.
 ابن السكيت - (186ق – 244ق؛  802 – 858م) إمام من أئمة اللغة العربية وعالم نحوي وأديب شهير.
 سلمان المحسني - (14 يونيو 1864 - 2 يناير 1923) فقيه جعفري وشاعر عربي.

وصلات خارجية
 شبكة الفلاحية الأخبارية
 الجبهة الديمقراطية الشعبية الأحوازية
 حزب التضامن الديمقراطي الأحوازي
 موقع كارون الثقافي

مصادر

أماكن مأهولة في مقاطعة الفلاحية
مدن محافظة خوزستان

الفلاحية


Fabián García Pacheco (Escalonilla, 19 de enero de 1725 - Madrid, 1808) fue un músico y compositor español.

Resumen biográfico
Hijo de Alfonso García Pacheco, natural de Toledo y en su momento regidor de la ciudad, y de María Teresa Sánchez, nacida en Cuerva, a la edad de diez años ingresó como seise en la Catedral de Toledo, donde realizó su formación musical con el maestro Jaume Casellas. En 1756 se trasladó a Madrid, donde fue empleado como maestro de capilla en la Iglesia de la Soledad, y en 1770 en el Convento de Nuestra Señora de las Victorias.

Obra musical
Compositor prolífico, su obra abarcó desde sainetes y música teatral hasta música sacra. Esta última gozó de buena reputación en América, por lo que sus obras se encuentran dispersas en sitios tan alejados como las catedrales de Cuenca,  Las Palmas, Sucre (Bolivia), Guatemala, Lima, y en la Biblioteca del Escorial.

Notas y referencias

Enlaces externos
 Céfiros Alegres, coro al Santísimo a 4 voces, dos violines y bajo continuo, de Fabían García Pacheco, 1799. Conjunto de Música Antigua dirigido por Sylvia Soublette.

Nacidos en Escalonilla
Fallecidos en Madrid
Compositores del Clasicismo de España
Compositores de España del siglo XIX
Catedral de Santa María de Toledo
Maestros de capilla de la Comunidad de Madrid
Maestros de capilla de la Catedral de El Burgo de Osma

Fabián García Pacheco


La Dancehall Pop est un sous-genre du genre jamaïcain dancehall, qui a vu le jour au début des années 2000. Issue des sons du reggae, la pop dancehall se distingue par sa fusion avec la musique pop occidentale et la production musicale digitale. La pop dancehall se distingue également du dancehall, car la plupart des chansons utilisent moins les dialectes jamaïcains dans les paroles, ce qui lui permet d'être comprise et consommée dans le monde entier. Elle incorpore également les éléments clés de la musique pop, à savoir des mélodies, des accroches et le format couplet-refrain.

Références

Dancehall
Reggae

Dancehall Pop


, bir rol yapma oyunudur. Japon Square Co. Ltd (şimdiki Square-Enix) tarafından tasarlanmıştır. 1999 senesinde PlayStation için piyasaya çıkmıştır. Bir zaman sonra PC için de çıkmıştır.

Başlangıç
Balamb Garden: Bir okuldur, öğrencileri bu okulda özel eğitim alırlar ve sınavlar sonrasi başarılı çıkanlar SeeD olurlar.

SeeD: Garden'ların elite asker grubudur, kiralık iş yapıp yaşarlar.

Squall Leonhart: Oyunun ana karakteridir.

Sınavı başarıyla geçenler SeeD olarak nitelendirilirler. İlk sınav Dollet isimli bir şehirde, Galbadia tarafından yapılan Dollet saldırısı altındadır. Galbadian askeriyesi acil "İletişim Kulesi"ni ele geçirmek ve aktifleştimek istemektedir. Biggs ile Wedge (az maaş alan iki Galbadian askeri) bu görevi yapmak üzeredirler ve "İletişim Kulesi"nin üstündedirler. Başlangıç, gidip onları engellemektir.

Karakterler

PlayStation Network oyunları
Microsoft Windows oyunları
Japonya'da geliştirilen video oyunları
PlayStation oyunları
Rol yapma video oyunları
Kurguda savaşlar
Kurguda istilalar
1999 video oyunları
PlayStation 4 oyunları

Final Fantasy VIII


In the Kalevala, the Finnish national epic, Ilmatar () was a virgin spirit and goddess of the air.

Origins
The name Ilmatar is derived from the Finnish word ilma, meaning "air," and the female suffix -tar, corresponding to English "-ress". Thus, her name means Airress. In the Kalevala she was also occasionally called Luonnotar (), which means "female spirit of nature" (Finnish luonto, "nature").

She was impregnated by the sea and wind and thus became the mother of Väinämöinen.

Sibelius's Luonnotar

Jean Sibelius composed the tone poem Luonnotar, for soprano and orchestra in 1913. In this work, the mythical origin of the land and sky, recounted in craggy verses from the Kalevala, becomes an intense Sibelian metaphor for the inexorable force—even the terror of all creation—including that of the artist. One of the composer's most compelling works, it alternates between two musical ideas. As heard at the outset, these are the shimmering stirrings of ever-growing possibility; and, underpinned with dissonant, static, harp strokes, the even more incantatory, distressed cries of the "nature spirit" (Luonnotar) herself, heavy with child.

Homage
 Ilmatar is an album by the Finnish band Värttinä, released in 2000. Its theme was inspired by the goddess's origin-story in the Kalevala and similar Finnish folk-lore and magic.
 The Main Belt asteroid 385 Ilmatar is named after the goddess.
 In the book The Quantum Thief, members of a humanoid race living in the Oort cloud sometimes pray to Kuutar and Ilmatar.
Tales Eldelórne trilogy by Karleigh Bon, book one, introduces Ilmatar as the "womb of their gods, where immortal elves are reborn". 2014-2019
 One of the protagonists of the anime Strike Witches, Finnish aviator Eila Ilmatar Juutilainen, shares part of her name with that of the goddess.
 Two passenger liners of the now-defunct Finland Steamship Company were named after the goddess: the  of 1929 and the  of 1964.

References

Finnish goddesses
Finnish gods
Sky and weather goddesses
Characters in the Kalevala

Ilmatar


[[Dosya:Phaseolus vulgaris MHNT.BOT.2016.24.73.jpg|küçükresim|Phaseolus vulgaris"]]

Fasulye (Phaseolus vulgaris), baklagiller (Fabaceae) familyasının Phaseolus cinsinden Orta Amerika menşeli, bir yılda yetişen otsu bir bitki türü. Günümüzde fasulyenin; Orta Amerika (Mesoamerica) ve Güney Amerika (Andean) bölgeleri olmak üzere iki gen havuzuna sahip olduğu çeşitli araştırıcılar tarafından rapor edilmiştir.

 Morfolojik özellikleri
Boğumlu gövdesinde tüylü ve yeşil renkli bileşik yaprakları bulunur. Yaprakların koltuğundan salkımlar hâlinde çıkan kelebeksi çiçekler beyaz, pembe ya da mor renklidir. Dik çalı biçiminde (yüksekliği 30–75 cm) ve sarılıcı özellikte (yüksekliği 1–2 m) başlıca iki formu vardır. Yassı, yuvarlak, düz ya da kıvrık olabilen meyvelerinin uzunluğu 5–15 cm arasında değişir ve genellikle yeşil renktedir.

 Ekolojik özellikleri
Soğuğa duyarlı bir bitki olan fasulye hemen her tür toprakta yetişir. Fasulyenin bugün dünyanın pek çok yerinde yaygın olarak tarımı yapılmaktadır. Yaklaşık 80 çeşidi vardır. Bütün baklagiller içinde en çok tüketilen sebzelerden biridir. Tohumdan yetiştirilir.

 Çeşitleri
Fasulye yeşil halde veya tohumları birleşik yapraklardan ayrılıp kurutulmuş olarak tüketilebilir. Yeşil halde iken Çalı fasulyesi, Ayşe kadın fasulyesi gibi isimlerle adlandırılan çeşitleri vardır. Kurutulmuş halde de dermason, horoz, barbunya, boncuk, şeker, göbekli, börülce (karnıkara), Dombay fasulyesi diye adlandırılan çeşitlere sahiptir.

Barbunya pembe-beyaz dış kabuğu ve beyaz ağırlıklı iç taneleri ile standart yeşil fasulyelerden ayrılır. Karnıkara, tohumun göbek kısmının siyah renkli olmasından dolayı bu adı alır. Dombay, "manda" anlamına gelir ve bu tür fasulye -manda gibi- aşırı iri olduğundan bu ad verilmiştir. Bu tür Bombay fasulyesi, Bomba fasulyesi gibi adlarda da bilinmektedir. Bu bağlamda, "Bombay fasulyesi" galat-ı meşhur olarak değerlendirilebilir. Soya fasulyesi ise yemeği yapılan bu fasulye çeşitlerinden farklı olarak sucuk, salam, sosis, hazır köfte gibi et ürünleri başta olmak üzere diğer gıda ürünlerine dolgu amacıyla katılarak maliyeti düşürmek için kullanılır.

Kuru fasulye
Diğer fasulyelere benzer şekilde, fasulye nişasta, protein ve diyet lifi bakımından zengindir ve mükemmel demir, potasyum, selenyum, tiamin, B6  vitamini ve folat kaynağıdır.

Kuru fasulye serin ve kuru bir yerde saklanırsa süresiz olarak saklanır ancak zaman geçtikçe besleyici değeri ve tadı bozulur ve pişirme süresi uzar. Kuru fasulye hemen hemen her zaman kaynatılarak genellikle birkaç saat suda bekletildikten sonra pişirilir. Islatma şart olmasa da pişirme süresini kısaltır ve daha eşit dokulu taneler elde edilmesini sağlar. Ayrıca fasulyeleri ıslatmak, bazı insanlarda şişkinliğe neden olabilen gaz üreten şekerlerin %5 ila %10'unu ortadan kaldırır. Yöntemi, gece ıslatma ve fasulyenin üç dakika kaynatılıp sonra 2-4 saat bir kenarda bekleterek güçlü şekilde ıslatmaktır. Pişirmeden önce bu ıslatma suyu boşaltılıp dökülür. Kuru fasulyenin pişirilmesi çoğu bakliyat'dan daha uzundur: pişme süresi bir ila dört saat arasında değişir ancak düdüklü tencerede basınçlı pişirme ile süre bayağı azalır.

Meksika, Orta Amerika ve Güney Amerika'da fasulye ile birlikte kullanılan geleneksel baharat, sindirime yardımcı olduğu da söylenen epazotedir. Doğu Asya'da ise bir tür deniz yosunu olan kombu fasulyelere aynı amaçla pişirilirken eklenir. Tuz, şeker ve domates gibi asitli yiyecekler pişmemiş fasulyeleri sertleştirebilir ve bu da biraz daha uzun pişirme süreleri pahasına fasulyeyi baharatlı yapar.

Kuru fasulye ayrıca pişmiş ve konserve olarak veya Frijoles refritos olarak su, tuz ve bazen şeker ile bütün satın alınabilir.

Yeşil fasulye ve sarı kabuklu fasulye
Çok bilinen üç yeşil fasulye türü yuvarlak veya yassı olabilen çalı fasulyesi; kapsülü boyunca uzanan sert, lifli kılçığı olmayan kılçıksız taze fasulye veya Fransız fasulyesi; ve ayrı bir türe ait çalı fasulyesi Phaseolus coccineus'dir. Yeşil fasulye pişirildiğinde yeşile dönüşen yeşil yerine mor kapsüllü de olabilir.
Sarı taze fasulye P. vulgaris'' sarı veya beyaz taneli fasulyedir. Sarı taze fasulye çeşitleri yaygın olarak yetiştirilir; bitkiler genellikle çalı veya cüce formundadır.

Ayşekadın fasulyesi, (İngilizce: snap beans) kapsülü büküldüğünde kolayca kırılır ve çıt sesi verir. Taneler (yeşil, sarı ve mor renkli) hızla büyürken, etli, yumuşak (sert ve lifli değil), parlak renkliyken ve taneler küçük ve gelişmemişken (çiçek açtıktan 8 ila 10 gün sonra) hasat edilir.).

Kuru fasulye ile karşılaştırıldığında yeşil ve sarı kabuklu fasulye (İngilizce: wax beans) daha az nişasta ve protein ve daha fazla A vitamini ve C vitamini sağlar. Yeşil fasulye ve sarı kabuklu fasulyesi genellikle buharda pişirilir, kaynatılır, tavada kızartılır veya güveçte pişirilir pişirilir.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Bruchus

Kaynakça

Yenilebilir baklagiller
Sebzeler
Yunancadan Türkçeye geçen sözcükler
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Fasulye


Mitsunari Kanai (金井満也; Mandžukuo, 1939. – Kanada, 28. ožujka 2004.), japanski majstor borilačkih vještina. Izravni je učenik Moriheija Ueshibe. Nositelj je 8. Dana u aikidu.

Životopis
Mitsunari Kanai je bio u jednoj od posljednjih skupina koji su bili učenici Moriheija Ueshibe. U Hombu dojo je ušao 1958. godine kao uchi-deshi. Preselio se u Sjedinjene Američke Države 1966. godine kada je imao 4. Dan, a potom je osnovao u gradu Cambridge, u državi Massachusetts, svoj dojo New England Aikikai. Kanai je imao ključnu ulogu u ranom razvoju aikida u Sjedinjenim Američkim Državama i Kanadi. Držao je seminare širom Sjedinjenih Američkih Država, Kanade i Europe. Bio je jedan od osnivača i tehnički ravnatelj i Aikido federacije Sjedinjenih Američkih Država (USAF) i Kanadske aikido federacije (CAF).

Mitsunari Kanai je također bio vješt i u iaido-u. Svoje starije učenike je podučavao ovoj vještini, od kojih mnogi imaju Dan zvanja i u iaidu i u aikidu. Također je bio izuzetno cijenjen zbog svojih vještina obrade metala i dubokog povijesnog znanja o japanskom maču, katani, zbog čega je ponekad služio kao specijalni savjetnik za istočnoazijsku zbirku u obližnjem Muzeju likovnih umjetnosti u Bostonu.

Umro je u Kanadi 2004. godine. Na području Bostona, njegovi stariji i dalje upravljaju New England Aikikaijem, kao i dojo-ima Framingham Aikikai, Boston Aikikai i Aikido Tekkojuku u Bostonu. Njegovi studenti također vode sveučilišne aikido klubove na Sveučilištu Harvard, Massachusetts Institute of Technology i Sveučilištu Tufts. Osim Bostona, njegovi studenti vode dojo-e u mnogim gradovima diljem SAD-a i Kanade, uključujući Providence, Portland, Toronto, North Vancouver i Montreal.

Izvori

Vanjske povezice
 Mitsunari Kanai

Japanske aikidoke

Mitsunari Kanai


Kamloops, Kanada'nın Britanya Kolumbiyası eyâletinin orta kesiminde yer alan bir şehirdir. Kent merkezinde 77.281, çevresiyle birlikte ise 86.491 nüfusa sahiptir. Kent, Kanada'nın "Turnuva Başkenti" olarak bilinmektedir.

1811'de Avrupalılar'ın bölgeye varmalarından önce Kamloops, Secwepemc (Shuswap) yerlilerinin yaşadığı bir yerdi. 1850'lerdeki "Altına hücum" ve 1880'de Kanada Pasifik Demiryolu'nun (Canadian Pacific Railway) açılmasının getirdiği büyümeyle, Kamloops 1893'te yalnızca 500 olan nüfusuyla kent ilan edildi.

Kentte, Thompson Rivers Üniversitesi bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Britanya Kolumbiyası

Dış bağlantılar
 Kamloops resmi sitesi

Kamloops, Britanya Kolumbiyası


Víctor Manuel Gerena (* 24. Juni 1958 in New York City, Vereinigte Staaten) ist ein mutmaßlicher US-amerikanischer Verbrecher, der seit 1984 als chronologisch 386. Person auf der Liste der zehn meistgesuchten Flüchtigen des FBI steht. Seit dem 11. April 2010 ist er der am längsten auf der Liste befindliche Flüchtige. Zuvor hielt diesen Rekord der mutmaßliche Polizistenmörder Donald Eugene Webb. Für Informationen, die zu seiner Ergreifung führen, wurde eine Million Dollar bereitgestellt.

Laut Strafverfolgungsbehörden überfiel Gerena am 12. September 1983 einen Panzerwagen einer Sicherheitsfirma in West Hartford, Connecticut. Dabei soll er zwei Angestellte des Sicherheitsdienstes mit Waffengewalt in Handschellen gelegt und ihnen eine Substanz injiziert haben, die sie aber nicht betäubte wie beabsichtigt. Er erbeutete 7.000.000 Dollar der Wells Fargo Bank, der viertgrößten Bank in den Vereinigten Staaten. Der Raub wurde vermutlich durch Filiberto Ojeda Ríos angestiftet, den Anführer der militanten puerto-ricanischen Unabhängigkeitsbewegung Volksarmee Boricua, besser bekannt als Los Macheteros.

Seither ist Gerena vermutlich auf freiem Fuß und soll sich in Kuba aufhalten. Sein genauer Aufenthaltsort ist unbekannt.

Weblinks
 Fahndungsaufruf des FBI (englisch)

Einzelnachweise

Kriminalfall in den Vereinigten Staaten
Kriminalfall 1983
US-Amerikaner
Geboren 1958
Mann

Víctor Manuel Gerena


MP3 (okunuşu Türkçe: me-pe-üç veya İngilizce: em-pi-tri, açılımı MPEG-1 Audio Layer III) (Film Uzmanlar Grubu Ses Katmanı 3) olan sıkıştırılmış ses biçimi ve bu biçimde kaydedilen seslere verilen ad. Fraunhofer-Institute tarafından geliştirilmiştir. Sayısal hale getirilmiş sesler üzerinden insan kulağının duyamayacağı titreşimlerin silinmesi yöntemine dayanır.

MP3 kelimesi, MPEG Layer 3'ün kısaltmasından oluşmuştur. (MPEG=Motion Pictures Experts Group). MP3 formatı disk alanından tasarruf sağlanması amacıyla ortaya çıkmıştır. Sıkıştırma algoritmaları geliştirilmeden önce bilgisayarlarda ses örnekleri .wav, .pcm, .voc, .au, .snd gibi biçimlerde saklanırdı ki bu formatlar sesi depolarken insan kulağının işitemeyeceği ses frekanslarını da depolayarak dosyanın şişmesine yol açarlar. Bu biçimlerde CD kalitesinde 3-5 dakikalık bir ses kaydının saklanabilmesi için 50 ila 70 megabayt arasında bir sabit disk alanı gerekmektedir.

Sıkıştırma
MP3, sıkıştırma türü olarak lossy yani "kayıplı" bir başlığı altındadır. Bit aralığına bağlı olarak ses kalitesi değişiklik gösterir. 128 kbit/s ayarındaki bir sıkıştırma ile alandan yaklaşık 1:11 oranında tasarruf edilebilir. oluştururken önemli bir konu da değişken bit aralığı kullanmaktır. Bir mp3 VBR (variable bit rate) adı verilen dinamik sıkıştırma yöntemi ile sıkıştırılırsa, kaybın önemli olmadığı bölümlerde düşük bit sıklığı, önemli olduğu bölümlerde ise yüksek bit sıklığı kullanılır. Bu sayede sıkıştırılmış olan mp3, standart bir sıkıştırma oranıyla işlenmiş parçadan daha az yer kaplar.

Ayrıca bakınız
 Ogg Vorbis
 DivX

Ses çözücüler
Dosya sıkıştırma formatları
Alman icatları

MP3


ප්‍රසන්න විතානගේ විසින් නිර්මාණය කරන ලද ආකාස කුසුම් වූ කලී මානව සබඳතාවන් වියෝවූ සමාජයක සෝකී රිද්මය ද සංස්‌කෘතික වංග ගිරියක අතරමං වූ පරපුරකකේදවාචකය ද ගැඹුරින් විදහා දක්‌වන සිනමා නිර්මාණයකි.

සන්ධ්‍යා රාණි නම් වූ හුදෙකලා නිළි රැජිනිය හා ඇගේ යොවුන් දියණියගේ ද්වන්ද ගැටුම ඔස්‌සේ ගලා යන චිත්‍රපටයට යටින් කැරොකේ නටන සමාජයත්, යුද පීඩනයේ විනාශයත් ඒ සියල්ල මතුපිට සිදුවන උත්ප්‍රාසයෙන් යුතු නාටකයත් අපට දැක ගත හැකිය. ප්‍රසන්න ආසියානු සිනමාවේ සියත් ලකුණු පිරිසිඳ දැන් සිනමාලංකාරය හා සිනමා වියරණය මැනවින් භාවිත කරන සිනමාකරුවකු බව ද එමගින් තහවුරු කරයි.

සන්ධ්‍යා රාණිගේ ජීවිතය දරිද්‍රතාවයෙහි පමණක් නොව අපේක්‍ෂා භංගත්වයෙහි ද කාන්තාරයකි. සිය විචිත්‍ර සිනමා තාරකා යුගය සිහිනෙන් ගෑ සුවඳක් මෙන් ගිලිහී ගිය ඕ සිය දියණියගෙන් වියෝවී හදවතින් හඬා වැළපෙන අභාග්‍ය සම්පන්න ගැහැණියකි. සිය සමාජ හා ගෘහ වගකීම් නමැති රැහැණින් බැඳුණු ඇය තමන්ගේම සිරකාරියකි. ජනප්‍රියත්වයෙන් ගිලිහී ගිය තරුවක් ලෙස ඇය ගෙවන ජීවිතය දුක්‌බරය. ඇය පැටිස් විකුණමින් ද සිය නිවසෙහි කාමරයක් කුලියට ලබා දෙමින් ද මුදලක් සපයා ගන්නීය.

සන්ධ්‍යා රාණිගේ ආත්මීය හුදෙකලා බව දුරලන දුබල පහන් සිල ශාලිකා ය. එහෙත් ඇයද විතැන් වූ ලියකි. ඇගේ යෞවනය හප කළ සල්ලාලයෙක් ඇයට සංස්‌කෘතික බණ දෙසනු අපි උත්ප්‍රාසයෙන් බලා හිඳිමු. සන්ධ්‍යා රාණිගේ දියණිය ප්‍රියා සිය මවගෙන් පළිගැනීමට තරම් ප්‍රචණ්‌ඩ ලියක් වී අවසානයේ ඒඩ්ස් රෝගිනියක් බවට පත් වේ.

ප්‍රසන්න, සන්ධ්‍යා රාණිගේ පරපුර හා ශාලිකාගේ හා ප්‍රියාගේ පරපුර ඉතා සියුම්ව ද, සිනමාරූපීවද අනාවරණය කරයි. සන්ධ්‍යා රාණි සිනමා තාරකාවක් වීම සඳහා සිය දියණිය හා කුටුම්බය ද බිඳ ගනී. ළමා විය සමඟ ඉතිරි වූ අම්මාගේ සිහිනය ප්‍රියාට කාලයාගේ ඇවෑමෙන් වෛරයක් බවට පෙරළෙයි. ඇය එයින්ම සිය විනාශයට ද දොරගුළු හැර ගන්නීය.

ආකාස කුසුම් චිත්‍රපට නාමාවලිය සමගම ඡායාමාත්‍රව දිස්‌වන්නේ සම්භෝගය නිරූපණය කෙරෙන නොපැහැදිලි රූපාවලියකි. අනතුරුව වැසි බිඳු තැවරුණු මෝටර් රියකි. ඒ සමඟ වැසි වැටෙයි. ඒ අතරින් සන්ධ්‍යා රාණිගේ සමීප රූපය දිස්‌වේ. ඇය පිටරට ජීවත්වන සොහොයුරියකගෙන් ලද ලිපියක් කියවමින් සිටින්නීය. සන්ධ්‍යා රාණිගේ මෙහෙකාරිය ලීලා පැටිස් සාදමින් සිටින අතර ඇගේ නිවසින් පිටතට එන තරුණ යුවළක් ප්‍රේක්‍ෂකයාට හමුවේ. ඉනික්‌බිතිව එය ඡේදනය වන්නේ විසිතුරු විදුලි බුබුළුවලින් සමන්විත ජනාකීර්ණ අගනුවර වීදියකටය.

සන්ධ්‍යා රාණි සොයා එන ඇගේ අනෙක් නැගණිය ජීවන බරින් මිරිකී ගිය ගැහැනියකි. දීග දෙන වයසේ දියණියන් සිටින ඇය එන්නීද අක්‌කාගේ රීරි මාංශම හූරා කෑමටය. ඇය සෘජුවම පවසන්නී අක්‌කාගේ නිවස වල් ගැහැනුන්ගේ ගුබ්බෑයමක් බවය. එහෙත් එසේ උපයන මුදල් ඇය භාරගනී. වරක් ඇය සමඟ ද උදහස් වන සන්ධ්‍යා රාණි සිය මේසය මත තිබෙන කෑම බීම හා බඩු මුට්‌ටු ද පෙරළා දමන්නීය. එහිදී ඇය අස්‌වසාලන්නී ද ශාලිකා ය. ශාලිකා ද කුල ගෙය බිඳගත් නන්නත්තාර වූ නිළියකි.

සිනමාකරුවා මූලිකවම මෙම ස්‌ත්‍රී චරිත නාට්‍යමය ආකාරයෙන් චිත්‍රපටය පුරාම ඉතා ශූර ලෙස හසුරුවයි. සන්ධ්‍යා රාණි මදුවිතට හුරු වී සිටියි. ඇයගේ මිතුරිය පූසා නිතරම ඇඟ දැවටෙයි. මේ සියලු ලකුණු ඔස්‌සේ ප්‍රසන්න, සන්ධ්‍යා රාණි මෙන්ම ශාලිකා හඳුනාගැනීමේ යතුරු අපට ලබාදෙයි. ශාලිකා හා සන්ධ්‍යා රාණි එක්‌ව සන්ධ්‍යා රාණිගේ ජීවිත කවුළුව හැර දෙති. ජනප්‍රිය නළුවන් සමඟ පෙම් ජවනිකා මැවූ ඒ අතීතය ඇයට ප්‍රසන්නය. පැහැපත්ය. වරක් ශාලිකා හා සන්ධ්‍යා රාණි පැරැණි පෙම් ගීයක් ද ගයති. එය සිනමාරූපී ලෙස සන්ධ්‍යා රාණි හඳුන්වා දීමකි.

සන්ධ්‍යා රාණි නමැති සිය මව ප්‍රථම වරට දියනිය වන ප්‍රියා දැක ගන්නේ රූපවාහිනී වැඩසටහනකදීය. සන්ධ්‍යා රාණිගේ යුගයත්, ශාලිකා වැනි ඊළඟ පරපුරේ යුගයත් අතර වෙනස සිනමාකරුවා අනාවරණය කරන්නේ එබඳු රූපමය නිරZEපණයන්ගෙනි. නව පරපුරේ ව්‍යාජ සංස්‌කෘතික ගොහොරුව මත උඩින් උඩින් දෙපා තබා යන චරිත සිනමාකරුවා අපට පෙන්වා දෙයි.

සන්ධ්‍යා රාණි හා ප්‍රියා නමැති මව හා දියණියගේ කේදවාචකය ඉතා ප්‍රබලව ප්‍රසන්න මතු කරයි. මේ බරපතල දුබලතා මෙන්ම ප්‍රබලතා ඔහු සියුම් රේඛාවකින් අපට විදහා දක්‌වයි. මානව සබඳතා බිඳී යැමත් සංස්‌කෘතික හා සමාජ පවුරු මත වැටී සිඳී යන ජීවිතවල අඳුරක් ප්‍රසන්න ප්‍රබලව ද ගැඹුරින් ද අපගේ අවධානයට යොමු කරවයි.

ප්‍රියා විසින්ම කරනු ලබන අනාවරණයකට අනුව ඇයත් පියාත් පිටරටක ජීවත් වෙති. බිරිඳ (අම්මා) නැති සොවින් පියා බීමත්ව මියයයි. මවගේ විවිධ රූප සටහන් පුවත්පත් වලින් කපා අලවන ප්‍රියා එක් දිනක් ඒවා රැගෙන මව වන සන්ධ්‍යා රාණිගේ නිවසට භාර දී යන දසුන ප්‍රේක්‍ෂකයා දකී. අනතුරුව ඇය දුරකථනය මගින් මවට දොස් නගන්නීය. සන්ධ්‍යා රාණිගේ හුදෙකලා නිවසත් සමඟ ප්‍රියා සැරිසරන කැරොකේ සමාජ ශාලා රූප පෙළ ප්‍රසන්න මැනවින් ඡේදනය කරමින් මේ චරිත දෙක රැගෙන යන අයුරු ද අගනේය. ප්‍රියා බමන මතින් නටන ලියන් හා තරුණයන් සමඟ සිටින මොහොතක සන්ධ්‍යා රාණි ඇය සොයා යන්නීය. සිය මව දුටු ඕ ක්‍ෂණිකව උද්වේගයෙන් මත්ව තමා අසල සිටි අයෙක් සිපගන්නා අයුරු ඇය දකින්නීය.

මවක් හා දියණියක් අතර ස්‌නේහය බිඳී ගිය ජීවිත ඔවුන්ටම ශාපයක් වන අයුරු ආකාස කුසුම් තුළ මනාව රූපයට නංවා තිබේ. ප්‍රියා ගබ්සාවකට යැමත් අනතුරුව ඒඩ්ස් රෝගිනියක ලෙස මිය යැමත් චිත්‍රපටය තුළ නිරූපණය වේ. ඒඩ්ස් රෝගිනිය පිළිබඳ රෝහල දක්‌වන ප්‍රතිචාර ඉතා දුර්වලය. මෙය ප්‍රසන්න අතින් ගිලිහී ගිය අවස්‌ථාවක් සේ මම දකිමි. ඇගේ පාදඩ ජීවිතයේ අවසානය එබඳු විනාශයක් බව සංකේතාත්මකව කීමකට වඩා රූපමය මාධ්‍යයෙන් කීම නිවැරැදිය. එහෙත් එම රූපරාමු පෙළ ප්‍රබල නැත. ඒඩ්ස් රෝගිනිය හා රෝහල ද සමාජය ද සාමාන්‍ය ද?

සන්ධ්‍යා රාණි ජනප්‍රියත්වයේ හිනි පෙතට නැග සිටින විට ඇය හඟවන්නී තමා අවිවාහක බවත්, තමාට දියණියක් නැති බවත් ය. එහෙත් ඇය අනතුරුව ප්‍රියා සොයා යන්නී ඒ වරදට වන්දි ගෙවීමට මෙන් ය. මෙම ලුහුබැඳීම ඔවුන්ගේ සදාකාලික වෙන් කිරීම ඉක්‌මන් කරන අයුරු අපි දකිමු. තාරුණ්‍යය හා ජීවිත සැඳෑව වෙන වෙනම දකිද්දී සන්ධ්‍යා රාණිගේ එම වෙනස්‌වීම පිළිගත හැකිය.

ප්‍රියා මවට දක්‌වන වෛරය ද තර්කානුකූලය. ඕ මව කැමති සියල්ලටම අකමැතිය. මවගෙන් පළිගැනීම සඳහාම හිතුවක්‌කාර හා නාස්‌තිකාර පාදඩ ජීවිතයකට ද ඇය මාරු වන්නීය. සත්තකින්ම මේ දෙදෙනාම ජීවිත වංකගිරියක අතරමං වූවෝ ය. සමාජ සංස්‌කෘතික බලවේග නමැති සැඩ පහරට හසු ව ගලා යන ඔවුන්ගේ ජීවිත අපගේ ඇසට කඳුළක් ද නංවයි. ප්‍රසන්න ජීවිතය හා සමාජ සත්තාව හඳුනාගත් විදග්ධ සිනමාකරුවෙකි. ඔහු මේ චරිත හසුරුවන්නේ එයට උචිතම සංස්‌කෘතික පසුබිමකය. ව්‍යාජ බොල් සංස්‌කෘතික හර පද්ධතියක ගොදුරු බවට පත්වන යෞවනය මෙන්ම මුල් සිඳගත් පරම්පරාවක අතරමං වීම ද ප්‍රසන්න ප්‍රබලව හඟවයි.

මෙගා ටෙලි නාටක හා කැරොකේ නටන සමාජ ශාලාවල රැඟුම් ද ගැයුම් ද, ඝෝෂාවක් ලෙස නැගෙයි. යුද්ධය රූපවාහිනියෙන් අසන ප්‍රවෘත්තියක් පමණි. ලොතරැයි ඇදීම් ද අනෙක් සියලු ක්‍රියාකාරකම් ද ඔහේ සිදුවෙයි. අකම්පිත සමාජයක අපි වල්මත්ව සිටින්නෙමු. මාතෘ ප්‍රේමය දාරක ප්‍රේමය ඒ සමාජය තුළ සාමාන්‍ය දේවල් ය. සියලු මානව ගුණදම් විකිණී යන දේවල්ය. විදුලි පහන් දිදුලන වීදි, ගොඩනැගිලිවලින් ගහණ වටපිටාව මේ සියල්ල අපගේ සන්සුන් ජීවිත රිද්මය බිඳ දමා තිබේ. කුසුමක් තියේ නම් ඒ අහසෙහි පමණි. එහෙත් ආකාස කුසුම් යනු අපට ස්‌පර්ශ කළ නොහැකි මිරිඟුවකි. කුමක්‌ද එහි ඵලයෘ

ආකාස කුසුම් චිත්‍රපටය සමඟ ප්‍රසන්න විතානගේ ආසියානු කලාපයේ විශිෂ්ට සිනමා අධ්‍යක්‍ෂවරයකු ලෙස තහවුරු වෙයි. මාලිනි ෆොන්සේකාගේ රංගනය අති විශිෂ්ටය. ජීවිතය ශෝකාන්තයක් බවට පත් වුවද, ස්‌ත්‍රිත්වය හා මානුෂිකත්වය මනාව සංකලනය වූ ගැහිනියක අපට හමුවෙයි. ඇය භාව ප්‍රකාශනයෙහිලා දක්‌වන කුසලතාdව අසාමාන්‍යයි. සිය රංග පෞරුෂයෙහි උදාරත්වය ද දීර්ඝ පරිචය ද ප්‍රසන්නට නිර්ලෝභීව දන් දෙන මාලිනී ආසියාවේ අග්‍රගණ්‍ය රූපණ ශිල්පිනියක ලෙස අපගේ හද බැඳ ගන්නී විස්‌මිත ලෙසය.

මාලිනී හැරුණු විට නිම්මි හරස්‌ගම ප්‍රබල රංගනයක් ඉදිරිපත් කරයි. කැරොකේ සංස්‌කෘතික අඳුර මැද යෙහෙළියන් සමඟ ඇය ගෙවන ජීවිතය අප තුළ සංවේග දනවයි. ඇයට ගොරතර මරණයක් ද හිමි වෙයි. මනුෂ්‍යත්වයට හිමිවිය යුතු දයාව, ආදරය නොලද යුවතියකගේ ජීවිතය ඇය මැනවින් ප්‍රතිනිර්මාණය කර ඇත. සිය අනන්‍යතාව බිඳ ගත් සමාජ සංස්‌කෘතියක ගොදුරක් වීමට ඇය වුවමනාවෙන් ම ජීවිතයට ඉඩ දෙන්නීය.

චිත්‍රපටයෙහි රූප රචනය ඉතා විශිෂ්ටය. දෙබස් ඉතා සකසුරුවම් ලෙස භාවිත කළ අයුරු ද අගය කළ යුතුය. ලීලා මෙන් රඟන ජයනිට චිත්‍රපටය පුරාම ඇත්තේ දෙබස් කීපයකි. ශාලිකාගේ භූමිකාව ද සන්ධ්‍යා රාණිට ආලෝකයකි. ඇය ද අතරමං වූ සමනලියකි. මහින්දපාලගේ කැමරාව ප්‍රසන්නගේ සිනමා ආඛ්‍යානයට අපූර්ව ජීවයක් මෙන්ම පරිසමාප්ත බවක් ද ලබා දී තිබේ.

චිත්‍රපටයේ සංගීතය ද චරිත හා අවස්‌ථා නිර්මාණයට ආලෝකයක් වූ බව ද කිව යුතුය. ලක්‍ෂ්මන් ජෝශප්ගේ තේමා සංගීතය හා මුසුවන ආරම්භක රූපාවලිය සිනමාරූපී බවින් ඉහළ වියමනක් මවයි. ගීතය ද භාවමය ගුණයෙන් යුතුය. චිත්‍රපටයේ රිද්මයට හානි නොවන ලෙස සිය ආඛ්‍යානය ගොඩනගා ගැනීම ප්‍රතිභාපූර්ණ සිනමාකරුවකුගේ ගුණයකි.

චිත්‍රපටයේ දුබලතා
මව සහ දියණිය අතර ඇතිවන සබඳතාව හා එහි ෙ€දාත්මක අවසානය අධ්‍යක්‍ෂවරයා අතින් එක්‌තරා ප්‍රමාණයකට ලඝූ වී ති‍බේ. ප්‍රියාගේ මරණයෙන් මව තුළ ඇතිවිය යුතු කම්පනය එහි නැත. ඇය සිය මිණිබිරිය දෝතින් රැගෙන එතරම් සහනයකින් ළය සැහැල්ලු කර ගන්නී ද? සමාජ හා සංස්‌කෘතික බලවේග විසින් නන්නත්තාර කරන ලද ජීවිත හා හැසිරීම් ප්‍රේක්‍ෂක හද ප්‍රබලව කම්පා කරවන අයුරු චිත්‍රපටය පුරාම දැනේ. එහෙත් "මං දැන් නිදහස්" යනුවෙන් කුළු ගන්වා ඇති අවස්‌ථාව ලිහිල් ය. එය මව් සෙනෙහස උතුරා ගිය ගැහැනිය සමඟ යා නොදේ.

ආසියානු ජන සමාජයට ඔරොත්තු නොදෙන තරමටම ගෝලීය ධනවාදයේ පීඩනය ලැබී තිබෙන බව ද ආකාස කුසුම් තුළින් විශද වේ. සිය සංස්‌කෘතික අනන්‍යතාව විනාශ කරගත් ඒ සමාජය තුළ ගැහැනිය වඩාත් ෙ€දවාචකයක් බවට පත්ව සිටින්නීය. නාට්‍යමය උත්ප්‍රාසයකින් මේ සමාජ කුණුපය සිනමාකරුවා අනාවරණය කරයි. හැඟීම්, වැළපීම්, සුසුම් වේදනා, පළිගැනීම් වලින්ම ජීවිතය පිරී තිබේ. ප්‍රියාට අත්වන ගොරතර මරණය ඒ සමාජයේ අවසානය සංකේතවත් කරන අතර සන්ධ්‍යා රාණිගේ පරපුරෙහි වල්මත් ස්‌වරූපය ද අපි දකිමු. ජීවිතය මොනතරම් සංකීර්ණ ද?

මේවාද බලන්න
රැජනගේ ඔටුන්නට තවත් මැණිකක්
කාලය රංගනයෙන්
විතානගේ කතා කරයි

චිත්‍රපටි - සිංහල

ආකාස කුසුම්


Mirassol es un municipio brasilero del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 20º49'07" sur y a una longitud 49º30'30" oeste, estando a una altitud de 587 metros.

La ciudad tiene una población de 53.792 habitantes (IBGE/2010) y un área de 243,2 km². Mirassol se localiza en el norte del estado, a 15 km de São José do Río Preto.

Historia
Fue fundada el 8 de septiembre de 1910. Su nombre entonces era "São Pedro del bosque Uma", debido al patrono escogido: el santo apóstol Pedro. El 27 de noviembre de 1919 es elevada a distrito, mudando el nombre para su forma actual.

Fue establecido oficialmente como municipio el 23 de diciembre de 1924, separado de Río Preto. La instalación municipal fue el 11 de marzo de 1925.

Geografía

Clima
El clima de Mirassol puede ser clasificado como clima tropical de sabana (Aw), de acuerdo con la clasificación climática de Köppen.

Demografía

Datos del Censo - 2010

Población total: 53.792
 Urbana: 52.433
 Hombres: 26.402
 Mujeres: 27.390

Área de la unidad territorial: 243,2 km²

Densidad demográfica (hab./km²): 221,2

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 8,96

Expectativa de vida (años): 75,42

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 1,76

Tasa de alfabetización: 92,35%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,822
 IDH-M Salario: 0,743
 IDH-M Longevidad: 0,840
 IDH-M Educación: 0,884
(Fuente: IPEADATA)

Hidrografía
 Río São José dos Dourados

Clima
El clima de la región es Tropical cálido y húmedo, con inviernos secos y amenos y veranos calientes y lluviosos.

Carreteras

 SP-310 - Carretera Washington Luís/Feliciano Sales de la Cunha
 SP-320 - Carretera Euclides de la Cunha

Enlaces externos

Referencias

Localidades de São Paulo

Mirassol


21782 Davemcdonald este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
21782 Davemcdonald este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,35 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 5,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 21001-22000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

21782 Davemcdonald


Eva Marie Rødbro (født i 1980 i Aarhus) er dokumentarfilminstruktør og tv-tilrettelægger uddannet i 2008 fra Gerrit Rietveld Academie i Amsterdam, Nederlandene og Den Danske Filmskole.

Filmografi
 Fuck You Kiss Me (2008)
 I touched her legs (2010)
 Kriger (2013)
 Dan Mark (2014)
 Os der valgte Mælkevejen (2015)
 Prinsesser fra blokken (2016)

Noter / Kilder

Eksterne henvisninger

Kvindelige filminstruktører fra Danmark

Eva Marie Rødbro


Prvenstvo rezervnih sastava nogometnih momčadi za grad Zagreb za 1947. godinu je osvojila rezervna momčad "Dinama". Igrano je jednokružnim liga-sustavom.

Ljestvica

 ljestvica bez jedne utakmice

Rezultatska križaljka
{| class="wikitable"  style="font-size: 85%; text-align: center"
!kratica !!klub !!DIN !!JED !!LOK !!MET !!MIL !!MLA !!ZAG
|-
|DIN ||align="left"|Dinamo II ||bgcolor="gainsboro"| || || || || || ||
|-
|JED ||align="left"|Jedinstvo II || ||bgcolor="gainsboro"| || || || || ||
|-
|LOK ||align="left"|Lokomotiva II || || ||bgcolor="gainsboro"| || || || ||
|-
|MET ||align="left"|Metalac II || || || ||bgcolor="gainsboro"| || || ||
|-
|MIL ||align="left"|Milicioner II || || || || ||bgcolor="gainsboro"| || ||
|-
|MLA ||align="left"|Mladost II || || || || || ||bgcolor="gainsboro"| ||
|-
|'ZAG ||align="left"|Zagreb II || || || || || || ||bgcolor="gainsboro"|
|-
!colspan="9"|
|-
|colspan="9" align="left"| <small>rezultat nakošen - nije vidljiv redoslijed odigravanja međusobnih utakmica iz dostupnih izvora
 rezultat nakošen i smanjen *   - iz dostupnih izvora nije uočljiv domaćin susreta
 prekrižen rezultat  - poništena ili brisana utakmica
p - utakmica prekinuta
3:0 p.f. / 0:3 p.f. - rezultat 3:0 bez borbe

|}
 Povezani članci
 Prvenstva Zagrebačkog nogometnog podsaveza
 Zagrebački nogometni podsavez
 Nogometno prvenstvo Zagreba 1946./47.
 I. razred nogometnog prvenstva Zagrebačkog okruga 1946./47.
 II. razred nogometnog prvenstva Zagrebačkog okruga 1946./47.

 Izvori

 Branko Mesarić, Josip Ljubić: 70 godina nogometa u Jarunu, Gajevu i Staglišću : 1921. – 1991., Zagreb, 1991., str. 24-25
 Ico Kerhin, Miroslav Rede: Platinasti jubilej Zagrebačkog nogometnog saveza : 1919 - 1994, Zagreb, 1995., str. 194-195
 Narodni sport'', br. 99/III, objavljeno 11. lipnja 1947., str. 5

1946-47
Zagreb-rez

Prvenstvo rezervnih sastava nogometnih momčadi za grad Zagreb 1947.


An Restrepia portillae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Restrepia portillae in nahilalakip ha genus nga Restrepia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Restrepia

Restrepia portillae


An Aristida geminiflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eugène Pierre Nicolas Fournier. An Aristida geminiflora in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aristida

Aristida geminiflora


Gideon je bio starozavjetni patrijarh i sudac u Izraelu. O njegovom životu svjedoči Knjiga o Sucima te se spominje u Poslanici Hebrejima kao primjer čovjeka vjere.

Gideon je sin Joašov, iz plemena Manašeovog.

Izvori

Židovi
Biblija

Gideon


Hallgeir Engebråten, né le 17 décembre 1999 à Kongsvinger, est un patineur de vitesse norvégien.

Biographie
Hallgeir Engebråten est médaillé de bronze en poursuite par équipes aux Championnats d'Europe de patinage de vitesse en 2020 à Heerenveen. Il est ensuite médaillé de bronze sur  mètres et médaillé d'argent en poursuite par équipes aux Championnats d'Europe de patinage de vitesse 2022 à Heerenveen.

Le , il remporte la médaille de bronze du 5 000  des Jeux olympiques d'hiver de 2022 à Pékin.

Références

Liens externes

Patineur de vitesse norvégien
Champion olympique norvégien
Champion olympique de patinage de vitesse
Médaillé de bronze olympique norvégien
Médaillé aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Patineur de vitesse aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Naissance à Kongsvinger
Naissance en décembre 1999

Hallgeir Engebråten


Acest articol dezvoltă secțiunea Opera a articolului principal Nicolae Grigorescu.

Portret de femeie este un pictură realizată de pictorul român Nicolae Grigorescu. Lucrarea nu a fost datată de către artist, dar a fost semnată cu roșu în partea dreaptă jos: Grigorescu. Ea se află astăzi în colecția Muzeului Zambaccian din București.

Portretele au constituit un capitol dintre cele mai prodigioase în opera și creația lui Nicolae Grigorescu. Artistul era capabil să treacă în arta sa, dincolo de aparențe, știind să redea cu o mare virtuozitate asemănarea fizică. Împreună cu Theodor Aman, acesta a marcat cele mai mari realizări ale genului din arta plastică românească. Registrul lui plastic, ca și factura, se dovedesc a fi variate  și ample, pornind de la monumentalul portret al lui Năsturel Herescu și până la compoziția de mare rafinament și subtilitate Amatorul de tablouri. Portretele de femei sunt caracterizate de un lirism profund, de o delicată poezie și de o putere de sugestie impresionantă.

Interiorizate, firești și simple, respingând atitudinea fotografică, portretele lui Grigorescu sunt caracterizate de mișcare. Datorită nesfârșitelor nuanțe cromatice pe care le creează, dublate de alternanța justă a petelor de umbră și lumină, Portretul de femeie de la Muzeul Zambaccian poate fi considerat unul dintre cele mai elocvente în acest sens. Se poate vede plăcerea cu care a pictat Grigorescu un chip de femeie. Privindu-l, se ghicește știința artistului de a surprinde acea reverie vagă, acea fluturare de dorințe și gânduri ale tinereții, uneori nelămurite. Ca nimeni altul. Grigorescu a redat gura întredeschisă, ochii visători și șuvițele de păr care cad pe frunte în dezordine, totul fiind scăldat într-o lumină care-și etalează spectrul în mii de nuanțe. Pictorul a creat astfel, o imagine de o rară gingășie, cu un farmec pătrunzător.

Referințe

Bibliografie
 Alexandru Vlahuță: Pictorul Nicolae Grigorescu, București, 1910
 Virgil Cioflec: Grigorescu, Editura Cultura Națională, București, 1925
George Oprescu: Nicolae Grigorescu, 2 vol. București, 1961-1962Grigorescu - Album comemorativ la 100 de ani de la decesul lui artistului, editat de Muzeul Național de Artă al României cu ocazia expoziției retrospective "Grigorescu pictor al naturii" desfășurată la Galeria de Artă Românească Modernă a muzeului, texte de Mariana Vida și Monica Enache, coordonator Rodica Matei, București, 25 octombrie 2007
 Mircea Popescu: N. Grigorescu, seria Arta pentru toți, Editura Meridiane, București, 1962

Legături externe

Alexandru Vlahuță: N. I. Grigoresco : Sa vie et son oeuvre - Editură Bucarest: Imprimerie Socec & C-ie, Société Anonyme, 1911 - în www.digibuc.ro, accesat 11 mai 2017
George Oprescu: Grigorescu și Franța: Studiu asupra formației spirituale și artistice a maestrului - Editura Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, Imprimeria Națională București, 1946 - în www.digibuc.ro, accesat 11 mai 2017
George Oprescu: Franța văzută de pictori români - ALBUM'' - Editura Casei Școalelor, București, 1946 - în www.digibuc.ro, accesat 11 mai 2017

Nicolae Grigorescu

Portret de femeie (pictură de Nicolae Grigorescu)


20623 Davidyoung este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
20623 Davidyoung este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Everstar de M. Abraham și G. Fedon. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,64 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 12,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 20001-21000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

20623 Davidyoung


Crkva sv. Apolonije je rimokatolička crkva u Vrisniku, na otoku Hvaru.

Opis
Crkva sv. Apolonije "u dnu sela" prvi puta se spominje 1603. godine. Crkva je renovirana 1769. godine kada dobiva barokne oblike i ponovno 1900. godine, no i danas je njeno stanje trošno i zapušteno. Crkva ima brod pravokutnoga tlocrta, širom stranom okrenut glavnom pročelju, zasvođen križnim svodom i kvadratičnu apsidu. Pravilno orijentirana, građena od klesanih kamenih blokova leži na živoj stijeni u čitavoj svojoj dužini. Crkva je vrijedno djelo kasnoga pučkog baroka s reminiscencijama na gotiku.

Zaštita
Pod oznakom Z-6414 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Vrisniku

Crkva sv. Apolonije u Vrisniku


Edward Michael "Ed" Sandford (* 20. August 1928 in Toronto, Ontario; † 25. Oktober 2023 in Winchester, Massachusetts, USA) war ein kanadischer Eishockeyspieler. Zwischen 1947 und 1956 spielte er für die Boston Bruins, Detroit Red Wings und Chicago Black Hawks in der National Hockey League auf der Position des linken Flügelstürmers.

Karriere
Ed Sandford begann seine Karriere in der Organisation der Toronto St. Michael's Majors, für deren Juniorenmannschaft St. Michael's Buzzers er zwischen 1943 und 1945 aktiv war. Für die St. Michael's Majors agierte er von 1945 und 1947 eine Spielklasse höher in der Ontario Hockey Association (OHA). In dieser Zeit gewann er mit den Majors nach einem Finaltriumph gegen die Moose Jaw Canucks den Memorial Cup 1947. In der OHA-Spielzeit 1946/47 erzielte der Offensivakteur zudem in insgesamt 36 Partien 91 Scorerpunkte. Auf Grund dieser Leistung wurde er am Saisonende mit der Red Tilson Trophy geehrt, die jährlich an den wertvollsten Spieler der OHA vergeben wird.

Anschließend nahm der Spieler ein Vertragsangebot der Boston Bruins aus der National Hockey League (NHL) an. Ed Sandford entwickelte sich zu einer zuverlässigen Offensivkraft für die Bruins, wenngleich er seine Punktequote aus der OHA in der NHL nicht halten konnte. Zwischen 1951 und 1955 nahm er fünf Mal in Folge am NHL All-Star-Game teil. Seine statistisch beste Spielzeit hatte Ed Sandford in der NHL-Saison 1953/54, als er in 70 Spielen 47 Punkte erzielen konnte und damit am Saisonende erfolgreichster Akteur der Bruins sowie achtbester Scorer der gesamten National Hockey League war. In der Spielzeit 1954/55 wurde Sandford zum Mannschaftskapitän der Bruins ernannt.

Zu Beginn der Folgesaison war der Flügelstürmer teil eines Tauschgeschäfts zwischen den Boston Bruins und den Detroit Red Wings, bei dem er gemeinsam mit Warren Godfrey, Réal Chevrefils, Norm Corcoran und Gilles Boisvert im Tausch für Terry Sawchuk, Vic Stasiuk, Marcel Bonin und Lorne Davis nach Boston transferiert wurde. Nach vier Partien für die Red Wings wurde er am 24. Oktober 1955 im Tausch gegen Metro Prystai an die Chicago Black Hawks abgegeben. Ed Sandford absolvierte noch 57 Spiele für Chicago und beendete im Anschluss an die Saison seine Karriere.

Erfolge und Auszeichnungen

Karrierestatistik

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeyspieler (Toronto St. Michael's Majors, OHA)
Eishockeyspieler (Boston Bruins)
Eishockeyspieler (Detroit Red Wings)
Eishockeyspieler (Chicago Blackhawks)
Kanadier
Geboren 1928
Gestorben 2023
Mann

Ed Sandford


عزبة العناني إحدى قرى مركز منوف التابعة لمحافظة المنوفية في مصر.

المراجع

قرى منوف

عزبة العناني


Pleiades şu anlamlara gelmektedir:

 Pleiades (yıldız kümesi) - Boğa (takımyıldız) bölgesindeki bir açık yıldız kümesi;
 Pleiades (mitoloji) - Yunan mitolojisindeki yedi kızkardeşler;
 Pleiades (volcano group) - Antarktika'daki bir volkan grubu;
 La Pléiade - 16. yüzyıl Fransız şiirlerinin bir grubu.

Pleiades


Neustadt Hamborg er en bydel i Hamborg, del af bezirken Hamborg-Mitte. Neustadt blev grundlagt i 1188 ved siden af den gamle, originale bydel Altstadt. Året efter skaffede greven af Schauenburg staden et kejserligt fribrev, der blandt andet gav borgerne ret til toldfri fart på Elben mellem byen og havet.

Kildehenvisninger

Bydele i Bezirk Hamborg-Mitte

Neustadt Hamborg


Michimalonco (fl. meados do século XVI) (michima significa "estrangeiro" e lonco significa "cabeça" ou "chefe" na língua mapudungun) foi um chefe picunche considerado um grande guerreiro.

Primeiros anos
Nasceu por volta do ano 1500, provavelmente no Vale do Aconcágua. De acordo com as crônicas, ele recebeu educação na cidade de Cuzco, na época a capital do Império Inca. Foi investido como curaca junto com seu irmão Trangolonco. Ambos governaram boa parte do vale do Aconcágua como chefes locais, juntamente com o apúnchico (governador inca) Quilicanta.

Também deu as boas-vindas ao primeiro espanhol a chegar à zona central do que hoje é território chileno, Gonzalo Calvo de Barrientos, que havia deixado o vice-reinado do Peru.

Santiago do Chile
Em 11 de setembro de 1541, Michimalonco atacou o recém-fundado assentamento espanhol de Santiago, no Chile, depois que sete caciques foram feitos reféns pelos espanhóis após uma revolta. Michimalonco liderou 8 000 a 20 000 homens, contra e 55 soldados mais 5 000 yanaconas auxiliares do lado espanhol. A defesa da cidade em menor número foi liderada por Inés de Suárez, uma conquistadora, enquanto o comandante Pedro de Valdivia estava em outro lugar. Grande parte da cidade foi destruída quando Suárez decapitou um dos caciques e mandou decapitar o resto para surpreender os nativos. Os nativos foram então expulsos pelos espanhóis.

Depois de lutar contra os espanhóis, ele fugiu para os vales da Cordilheira dos Andes. Lá se escondeu por alguns anos, mas com saudades de casa voltou ao vale e aliou suas forças com os espanhóis e foi lutar contra os mapuches no sul.

Morte
No ano de 1550, Michimalonco foi assassinado por Jerónimo de Alderete, após suspeitas de traição do caudilho, durante uma expedição de reconhecimento às terras ao sul do rio Biobío.

História do Chile

Michimalonco


Lautoroute A90 en Grèce, également appelée Autoroute du nord de la Crète ( / Vórios Odikós Áxonas Krítis)  (BOAK), est une autoroute située sur l'île de Crète en Grèce. Comme elle relie la ville la plus occidentale de Crète, Kastélli Kisamo, à la plus orientale, Sitía, l'autoroute représente un important corridor est-ouest en Crète. Outre Sitía et Kissamos, l'autoroute A90 passe à proximité de plusieurs grandes villes crétoises, dont les quatre capitales régionales (La Canée, Réthymnon, Héraklion et Ágios Nikólaos) et elle donne accès à de nombreux parcs nationaux ou naturels, ainsi qu'à de nombreuses stations balnéaires, notamment le long de la côte crétoise.

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 Liste des autoroutes de la Grèce

Liens externes

Autoroute en Grèce

Autoroute A90 (Grèce)


Aderus infasciatus é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1903.

Distribuição geográfica
Habita em Madagascar.

Referências

infasciatus
Fauna de Madagáscar
Insetos descritos em 1903
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus infasciatus


Margaret Storm Jameson () a fost o jurnalistă și scriitoare engleză, cunoscută pentru romanele și recenziile ei critice.

Viața și opera
Jameson s-a născut în Whitby, Yorkshire, și a urmat pentru scurt timp cursurile școlare la Scarborough, înainte de a studia la Universitatea din Leeds. S-a mutat la Londra, unde a obținut o diplomă de Master of Arts la King's College London în 1914 și apoi a predat înainte de a deveni scriitoare profesionistă. S-a căsătorit cu istoricul și publicistul Guy Chapman, dar a continuat să publice sub numele ei de fată, Storm Jameson. Deși ea și-a folosit preponderent propriul nume, ea a publicat, de asemenea, trei romane sub pseudonim în 1937/1938. Primele două au fost publicate sub pseudonimul James Hill, iar a treia sub numele de William Lamb.

Jameson a fost președintele filialei britanice a asociației International PEN, din 1939, și a dus o muncă activă pentru ajutorarea scriitorilor refugiați. Ea a fost membru fondator al Peace Pledge Union. Jameson avea convingeri socialiste în anii 1930, deși izbucnirea celui de-al Doilea Război Mondial a provocat-o să se dezică de pacifismul ei și să adopte mai târziu idei anticomuniste. Cu toate acestea, ea a rămas o susținătoare a Partidului Laburist. În afară de romane, Jameson a mai scris trei autobiografii.

Jameson a scris mai multe romane științifico-fantastice. In the Second Year (1936) este o distopie cu o acțiune situată într-o
Mare Britanie fascistă. Then We Shall Hear Singing descrie o invazie nazistă petrecută într-un viitor apropiat într-o țară imaginară.

Cartea ei cea mai controversată este Modern Drama in Europe, o analiză critică a progreselor înregistrate în domeniul dramei în prima parte a secolului al XX-lea. Dacă majoritatea criticilor ei sunt extrem de critice și, uneori, malițioase, îndrăzneala ei atinge apogeul atunci când afirmă că William Butler Yeats "reprezintă ultimul stadiu în imbecilitatea simbolică".

Volumul de nuvele Women Against Men a fost admirat de criticul ziarului The Times, Harold Strauss, care a declara: "Atât de completă este arta ei, atât de instinctivă este măiestria, atât de superlativă este selecția artistică, încât o evaluare temperată a operei ei este dificilă pentru un cercetător al romanului." Jameson a scris cuvântul introductiv la ediția britanică din 1952 a Jurnalului Annei Frank.

Romanul Last Score a fost lăudat de către Ben Ray Redman în Saturday Review of Literature. Redman a descris Last Score ca "unul dintre cele mai bune ale lui Storm Jameson" și a declarat că "rețeaua complexă de relații umane este cea care dă amploarea și profunzimea acestui roman".

O biografie realizată de Jennifer Birkett, profesoară de literatură franceză la Universitatea din Birmingham, a fost publicată de Oxford University Press în martie 2009. O a doua biografie, Life in the Writings of Storm Jameson: A Biography a lui Elizabeth Maslen, a fost publicată de Northwestern University Press în 2014.

Universitatea din Leeds are acum o clădire numită după ea, Storm Jameson Court.

Cărți

Cărți cu Mary Hervey Russell
 Company Parade (1934) The Mirror in Darkness I
 Love in Winter (1935) The Mirror in Darkness II
 None Turn Back (1936) The Mirror in Darkness III
 The Journal of Mary Hervey Russell (1945)
 Before the Crossing (1947)
 The Black Laurel (1947)

Cărți din seria Triumph of Time
 The Lovely Ship (1927) The Triumph of Time I
 The Voyage Home (1930) The Triumph of Time II
 A Richer Dust (1931) The Triumph of Time III
 The Triumph of Time (trei volume într-unul) (1932)

Ficțiune
 The Pot Boils (1919)
 The Happy Highways (1920)
 The Clash (1922)
 Lady Susan and Life: An Indiscretion (1923)
 The Pitiful Wife (1923)
 Three Kingdoms (1926)
 Farewell to Youth (1928)
 Full Circle: A Play in One Act (1928), dramă
 The Single Heart (1932), nuvelă
 That Was Yesterday (1932)
 Women Against Men (1933), trei nuvele
 A Day Off (1933), nuvelă
 In the Second Year (1936)
 The Moon is Making (1937)
 Delicate Monster (1937)
 Loving Memory (1937), roman publicat sub pseudonimul James Hill
 The World Ends (1937), roman publicat sub pseudonimul William Lamb
 Here Comes a Candle (1938)
 No Victory For the Soldier (1938), roman publicat sub pseudonimul  James Hill
 Farewell Night, Welcome Day (1939)
 Cousin Honoré (1940)
 Europe to Let (1940)
 The Fort (1941)
 Then We Shall Hear Singing: A Fantasy in C Major (1942)
 Cloudless May (1943)
 The Other Side (1946)
 The Moment Of Truth (1949)
 The Green Man (1952)
 The Hidden River (1955)
 The Intruder (1956)
 A Cup of Tea for Mr. Thorgill (1957)
 A Ulysses Too Many (1958)
 A Day Off (1959), povestiri, nuvele
 Last Score, or the Private Life of Sir Richard Ormston (1961)
 The Road from the Monument (1962)
 A Month Soon Goes (1962)
 The Aristide Case (1964)
 The Early Life of Stephen Hind (1966)
 The White Crow (1968)
 There Will Be A Short Interval (1973)

Non-ficțiune
 Modern Drama in Europe (1920), critică literară
 The Georgian Novel and Mr. Robinson (1929), critică literară
 The Decline of Merry England (1930), istorie
 The Novel in Contemporary Life (1938), eseuri critice
 No Time Like the Present (1933), autobiografie
 Challenge to Death (1935), editor, eseuri
 The Soul of Man in an Age of Leisure (1935), pamflet
 Civil Journey (1939), eseuri
 The End of This War (1941), eseuri
 London Calling : A Salute to America (1942), editor, povestiri
 The Writer's Situation (1950), eseuri
 Morley Roberts: The Last Eminent Victorian (1961), biografie
 Journey from the North (vol. 1 – 1969, vol. 2 – 1970), autobiografie
 Parthian Words (1970), critică literară
 Speaking of Stendhal (1979), critică literară

Referințe

Lectură suplimentară
 LASSNER, Phyllis, '"On the Point of a Journey" : Storm Jameson, Phyllis Bottome, and the Novel of Women's Political Psychology' in Shuttleworth, Antony (ed.), And in our time : vision, revision, and British writing of the 1930s (Lewisburg (PA) and London: Bucknell University Press, 2003), pp. 115–132.

Nașteri în 1891
Decese în 1986
Absolvenți ai King's College London
Scriitori englezi de literatură științifico-fantastică
Oameni din Yorkshire

Storm Jameson


Craterele lunare desemnează craterele prezente pe Lună. Suprafața Lunii prezintă numeroase cratere, aproape toate formate prin impacturi.

Istorie

Sunt luate în considerare diferite mecanisme de formare a craterelor lunare, deși cea mai mare parte din cratere sunt cratere de impact

Formarea de noi cratere este studiată de un program de supraveghere a NASA. Astfel, la 17 martie 2013, un impact cauzat de un corp de circa 40 de kilograme a fost reperat în Mare Imbrium.

Potrivit Modelului de la Nisa, elaborat tocmai în urma analizei unor eșantioane lunare, cea mai mare parte din craterele actuale de pe Lună ar fi consecutive Marelui bombardament târziu survenit după mai multe milioane de ani de la formarea Sistemului Solar.

Caracteristici

Din cauza lipsei apei, atmosferei și tectonicii plăcilor, eroziunea craterelor este lentă și cratere vechi de peste două miliarde de ani sunt identificabile.

Cele mai mici sunt formate de micrometeoriți și au talii microscopice.

Localizarea principalelor cratere
Semnul roșu pe aceste imagini localizează principalele cratere de pe fața vizibilă a Lunii.

Note

Vezi și
 Listă a craterelor de pe Lună
 Selenografie

Cratere lunare


ජොසොන්හි ඉන්ජොං රජ (10 මාර්තු 1515 - 8 අගෝස්තු 1545, රාජ්‍ය සමය. 1544 - 1545) කොරියාවේ ජොසොන් රාජවංශයේ 12වන රජුයි. ඔහුගේ පියා ජුංජොං රජු වූ අතර, මව යුන් ඉම්ගේ සොහොයුරිය වූ ජංග්යොං අගබිසව වූවා ය. පළමුව උපන් නිසා ඔහු 1520දී ඔහු කිරුළහිමි කුමරු බවට පත් වූ අතර, 1544දී ජුංජොංගේ මරණින් පසු රජකමට පත් විය.

රාජ්‍ය සමය
තරුණ රජු මහත් බලාපොරොත්තු සහිත වූ අතර, සිය පියාගේ සමයේ අසාර්ථක වූ ප්‍රතිසංස්කරණ යළි අරඹා යොන්සන්ගුන් රජ සමයේ සිට දූෂිත තත්ත්වයට පත්ව තිබූ රජය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමට උත්සාහ දැරී ය. ඔහු ජෝ ග්වං-ජෝ නැවත තනතුරේ පිහිටුවූ අතර 1519 තෙවන වියත් ශෝධනයෙන්  පසු දේශපාලනය අත්හළ සරිම් විද්වතුන් නැවත බඳවා ගත්තේ ය. මේ කාලයේ ඔහුගේ මාතෘ පාර්ශ්විය මාමණ්ඩිය වූ යුන් ඉම් විශාල බලයක් භුක්ති වින්දේ ය. කෙසේනමුත්, නිතර රෝගී වූ ඉන්ජොං සිහසුනට පත්ව වර්ෂයකින්, එනම් 1545දී මරණයට පත් විය. ඔහුගේ මරණින් පසු මියොංජොං රජු (මහත් අපේක්ෂා සහිත මුන්ජොං අගබිසවගේ පුත්‍රයා) සිහසුනට පත්වීමත් සමග, ඇති වූ 1545 සිව්වන වියත් ශෝධනයේ දී යුන් වොන්-හ්යුං විසින් යුන් ඉම්ව මරාදමන ලදී.

මරණය
ඇතැම් ඉතිහාසඥයින් විශ්වාස කරන්නේ යුන් වොන්-හ්යුංගේ නායකත්වයෙන් යුත් කුඩා යුන් පාක්ෂිකයන් විසින් ඉන්ජොංට වස දුන් බවයි. එවිට ඉන්ජොංගේ අර්ධ-සොයුරාව සිහසුනට පත් කළ හැකි විය. නිල නොවන වාර්තා අනුව, දශක ගණනාවක දේශපාලන උදාසීනත්වයකින් පසුව මුන්ජොං අගබිසව අවසානයේ ඇගේ "හදාගත්" පුත් ඉන්ජොංට ආදරය දැක් වූ අයුරු පිළිබඳ කථාවක් පවතී. (ද්වේශ සහගත සිදුවීම් පසුපස ඇති සත්‍යය)

ඉන්ජොං සිය උදෑසන ආචාරය පිරිනැමීමට ගිය පසු, මවකට පමණක් දරුවකු වෙත ලබා දිය හැකි සිනහවකින් මුන්ජොංගේ මුහුණ පිරීගියේ ය. මව්බිසව විසින් අවසානයේ තමා රජු ලෙසත්, ඇගේම පුත්‍රයා ලෙසත් පිළිගත් බවට සංඥාවක් ලෙස ඉන්ජොං මෙය සිතී ය. ඔහු සිය සුළු මව ලබා දුන් දොක් ආහාරයට ගත්තේ, එය ඔහුගේ අවසානය ළඟා කරන්නක් බව නොදැනයි. ඔහු සෙමෙන් රෝගී බවට පත් වූ අතර, කිසිවකු ගැන ප්‍රමාණවත් සැකයක් ඇති නොවිණි. නමුත් මෙය ඉතිහාසඥයන්ට ප්‍රමාණවත් සිදුවීමක් විය. ඉන්ජොංගේ අද්භූත මරණයට පෙර දින තුනක් ගත විය. (මාස 9ක් පාලනය ගෙනයාමෙන් පසු)

මුන්ජොං අගබිසවගේ පුත්‍රයා මියොංජොං රජු ලෙස සිහසුනට පත් වූ අතර, මුන්ජොං වැඩබලන රැජිනිය බවට පත්වූවා ය. තව ද වංශකථාවල සඳහන් වන්නේ ඉන්ජොංගේ මරණින් පසු මුන්ජොං රැජිනට රාත්‍රියේ නිතර භූතාත්මයන් දර්ශනය වූ බවයි. මෙලෙසින් ඇයට බොහෝ බාධා වූ හෙයින් මුන්ජොං රැජින සිය නවාතැන ග්යොංබොක් මාලිගයේ සිට චංදොක් මාලිගය ලෙස මාරු කළා ය.

පවුල
 පියා: ජුංජොං රජු (중종)
 මව: පප්යොං යුන් වංශයේ ජංග්යොං අගබිසව (장경왕후 윤씨)
 බි‍සව: නාජු බක් වංශයේ ඉන්සොං අගබිසව (인성왕후 박씨)
 දරුවන් නැත (ඔහුගේ කෙටි රාජ්‍ය සමය සහ නිධන්ගත රෝගය හේතුවෙන්)

ඔහුගේ සම්පූර්ණ මරණාපර නාමය
 කොරියාවේ මහා ඉන්ජොං යොංජොං හොන්මුන් යුයිමු ජංසුක් හ්‍යුම්හ්යෝ රජ
 인종영정헌문의무장숙흠효대왕
 仁宗榮靖獻文懿武章肅欽孝大王

මූලාශ්‍ර

1515 උපත්
1545 මරණ
ජෝසුන් පාලකයින්
16වන සියවසේ කොරියානු රාජ්‍යත්වය

ජෝසුන්හි ඉන්ජොං රජ


Zgrada Dalmacijavina je zgrada u Splitu. Nalazi se na adresi Obala kneza Domagoja 15, Split, u splitskoj Gradskoj luci.

Djelo je industrijske arhitekture u Splitu. Gradnja je dovršena 1959. godine. Sagrađena je prema projektu Stanka Fabrisa. U njoj su bili pogoni tvrtke Dalmacijavina. akon gašenja tvrtke, zgrada je zbog položaja na pomorskom dobru postala vlasništvom države. Od višegodišnje nebrige bila je prepuštena propadanju i bilo je i konkretnih prijedloga da ju se sruši. Zgrada je ipak zaštićena kao kulturno dobro RH te joj status zaštićenog spomenika kulture s pravom nalaže da se ona sačuva kao dio kulturne baštine. Pod oznakom Z-4947 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa preventivno zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Na krovnoj teraci zgrade napravljene su fotografije 2002. godine za potrebe postavljanja predstave u sklopu Splitskog ljeta. Hrvatska vizualna umjetnica Duška Boban predložila ju je kao lokaciju za Muzej mora. Drži ju idealnom za prenamjenu u Muzej mora. Zamisao je predložila Gradu Splitu.

Izvori

Zgrade u Splitu
Zaštićene industrijske građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Industrijski objekti u Hrvatskoj

Zgrada Dalmacijavina u splitskoj Gradskoj luci


The Illawarra is a coastal region in the southeast of the Australian state of New South Wales, nestled between the mountains and the sea. It is situated immediately south of Sydney and north of the South Coast region. It encompasses the two cities of Wollongong, Shellharbour and the coastal town of Kiama. Wollongong is the largest city of the Illawarra with a population of 240,000, then Shellharbour with a population of 70,000 and Kiama with a population of 10,000. These three cities have their own suburbs. Wollongong stretches from Otford in the north to Windang in the south, with Maddens Plains and Cordeaux in the west.

The Illawarra region is characterised by three distinct districts: the north-central district, which is a contiguous urban sprawl centred on Lake Illawarra, the western district defined by the Illawarra escarpment, which leads up to the fringe of Greater Metropolitan Sydney including the Macarthur in the northwest, and to the Southern Highlands region in the southwest, which is historically semi-rural, but now defined by increasing urbanisation.

Etymology
The word "illawarra" is derived from the Aboriginal Tharawal word "allowrie," also sometimes spelled as "elouera" or "eloura." According to A. W. Reed, the word is variously translated as "pleasant place near the sea" or "high place near the sea." The prefix of "illa" is also known to mean "white clay;" with the suffix "warra," sometimes spelled as "wurra," meaning "mountain" in the local indigenous language. George Bass and Matthew Flinders were the first Europeans to visit the area, with Flinders recording that it 'was called "Allowrie" by the natives'.

For the period around 1806, the region was called "Five Islands"; referring to the group of five islands off Red Point. In 1817 Governor Macquarie, referring to region, wrote: 'part of the coast known generally by the name of the Five Islands, but called by the natives "Illawarra".

History

Geography

The region consists of a grassy coastal plain, narrow in the north and wider in the south, bounded by the Tasman Sea on the east and the mountainous, almost impassable Illawarra escarpment (forming the eastern edge of the Southern Highlands plateau) to the west. In the middle of the region is Lake Illawarra, a shallow lake formed when sediment built up at the entrance to a bay. The district extends from the southern hills of the Royal National Park in the north to the Shoalhaven River in the south, and contains the city of Wollongong, the fourth largest urban area in New South Wales.

North of Wollongong the plain narrows to a small strip of land between the coast and the escarpment. At Coalcliff and Stanwell Park small valleys are formed allowing further settlement. To the south it widens, and becomes increasingly hillier before reaching Stockyard Mountain, a long divide between the main plain and the Jamberoo Valley, which stretches until it reaches Kiama. South of Kiama is Saddleback Mountain and south of that the Shoalhaven plains and the outcrop of Coolangatta Mountain.

Ecology

Ecologically, the coastal grassy region of the Illawarra is within the Illawarra Lowlands Grassy Woodland biome. Characteristic tree species in the region include Eucalyptus tereticornis, Eucalyptus eugenioides, Eucalyptus longifolia, Eucalyptus bosistoana and Melaleuca decora. Shrub species include Acacia mearnsii, Dodonaea viscosa and as well as the endangered orchard Pterostylis gibbosa.

The wet elevated areas of the Illawarra, where rainfall exceeds 1300mm, are within the Southern Lowland Wet Sclerophyll Forests and Southern Escarpment Wet Sclerophyll Forests biomes which generally feature tall, compact eucalyptus forests 30m-60m tall and understorey that include moist shrubs, tree ferns, a few vines and a uninterrupted herbaceous groundcover. The Illawarra-Shoalhaven subtropical rainforest lies in the region.

Government administration

For the purposes of Australian federal elections for the House of Representatives, the Illawarra region is contained within the electoral Divisions of Cunningham, Whitlam and the northern tip of Gilmore.

For the purposes of New South Wales elections for the NSW Legislative Assembly, the Illawarra region is contained within the electoral districts of Wollongong, Keira, Shellharbour, Heathcote, and Kiama.

For the purposes of local government administration, the Illawarra region is contained within the cities of Wollongong, Shellharbour and the Municipality of Kiama.
The City of Wollongong forms the northernmost boundary, ranging from Helensburgh to Lake Illawarra, with northernmost coastal suburb Helensburgh and southernmost suburbs including Windang, Yallah and Haywards Bay.
The City of Shellharbour is south of Wollongong City, and ranges from Albion Park Rail in the north, west to Macquarie Pass near the escarpment, south to Dunmore near the Minnamurra River, and bordered on the east by ocean stretching from Lake Illawarra, Warilla, Barrack Point and Shellharbour.
The Municipality of Kiama is south of Shellharbour City, and ranges from the Minnamurra River, west to Bald Hill, and south to about  south of Gerroa.

Economy
The main industries in the area have traditionally been farming, coal mining and steel making. Australia's largest steel-works, BlueScope, operates at Port Kembla. The area, especially around Port Kembla and Wollongong, was once known for its mainly industrial jobs, but since the 1990s commerce has played an increasing role in the city, overtaking industry in many areas.

Illawarra cattle were originally bred in Illawarra and are now Australia's 3rd largest breed in population. They are large dark red cows sometimes with white patches. They produce large amounts of high butter fat and high protein milk and are suited to the Australian climate. The Illawarra Central Co-operative Dairy Factory was used by the Illawarra Central Co-operative Dairy Co. Ltd. for the intake of milk and cream from dairy farmers in the local area.

Coal mining has been a key part to the Illawarra's economy for over 200 years. The southern part of the region has been a source of crushed-stone construction aggregate and railway track ballast material for over 140 years.

Transport
The Illawarra region is linked to Sydney in the north by several passes, a motorway (Southern Freeway) and an electric railway (see Illawarra railway line); to the west by the Illawarra Highway and Picton Road; and to the south by the Princes Highway. At Albion Park Rail the Illawarra Regional Airport serves the region.

Sport

Rugby League Football
The Illawarra Steelers Rugby league Football Club played in the NSWRL rugby league competition, then the NRL, from 1982 to 1998, and currently forms one half of the St George Illawarra Dragons joint venture, who play six of their twelve home games at WIN Stadium in Wollongong. The Illawarra Steelers still field teams in the lower rugby league divisions.

Many famous footballers, such as Bob Fulton, Graeme Langlands, Mick Cronin, Rod Wishart, Paul McGregor, Craig Fitzgibbon, Luke Bailey, Steve Roach, Garry Jack, Warren Ryan, and the Stewart brothers Brett and Glenn, have come from the Illawarra region.

Basketball
The Illawarra Hawks have represented the region (previously known as The Hawks and the Wollongong Hawks) since the foundation year of the NBL, 1979.
They won the NBL championship in 2001 defeating the Townsville Crocs 2-1 in the best of 3 finals.
They also finished as runners-up in 2005 and 2010 seasons.
The team caught global attention when American teen sensation LaMelo Ball announced on ESPN's show The Jump that he will be joining the Hawks through the NBL's Next Star program. In April 2020, LaMelo Ball and his business manager, Jermaine Jackson announced they had bought the Hawks.

Association football
The Wollongong Wolves participated in the now defunct NSL, winning back to back premierships in 2000 and 2001. The Wolves were not selected for the NSL's replacement, the A-League, and instead chose to compete in the New South Wales Premier League under the name Wollongong FC. The Wolves organisation collapsed in 2008, and was taken over by Wollongong Community Football Club. The Wolves have continued to play in the New South Wales Premier League.

Cricket
Cricket has also been played in the Illawarra for at least one hundred and fifty years with the Keira Cricket Club being founded in 1862.

Water Polo
The first recorded match of water polo in the Illawarra came in 1894, in a men's match between the Wollongong and Kiama Swim Clubs at Brighton Beach. The Kiama Swim Club prevailed, winning 3-0. Water polo is currently played at UOW Pool through the Illawarra Water Polo Club. Each year, Illawarra also compete at the NSW Country Club Championships, whereby the Illawarra U14's boys won in 2021.

See also
 Australian Regional Rivalries
 BlueScope
 Electoral district of Illawarra, a seat in the New South Wales Legislative Assembly
 Illawarra escarpment
 Illawarra Coke Company
 Lake Illawarra
 Coastal coal-carrying trade
 Stone Fleet

References

External links

 "Satellite and Aerial Video of the Illawarra and Wollongong"
 "Northern Illawarra Chamber of Commerce"

IBRA subregions
Regions of New South Wales
Proposed states and territories of Australia

Illawarra


Petri Lindroos (n. 10 ianuarie 1980, Espoo) este un cântăreț finlandez de muzică metal. Din 2004 cântă împreună cu trupa de folk metal Ensiferum, iar până în 2009 a cantat alături de Norther, o formație death metal.

Discografie

Cu Norther

Warlord (2000) - Demo
Released (2002) - CD Single
Dreams of Endless War (2002) - CD
Unleash Hell (2003) - CD Single
Mirror of Madness (2003) - CD
Spreading Death (2004) - CD/DVD Single
Death Unlimited (2004) - CD
Solution 7 EP (2005) - Mini CD
Scream (2006) - CD Single
Till Death Unites Us (2006) - CD
No Way Back (2007) - EP
N (2008)

 Cu Ensiferum Dragonheads (2006) EP
"One More Magic Potion" (2007) CD SingleVictory Songs (2007) CDFrom Afar (2009) CDUnsung Heroes (2012) CDOne Man Army'' (2015) CD

Nașteri în 1980
Nașteri pe 10 ianuarie
Muzicieni finlandezi

Petri Lindroos


Onthophagus undaticeps é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por D'Orbigny em 1902.

Referências

Ligações externas

undaticeps
Coleópteros descritos em 1902

Onthophagus undaticeps


Edea es un grupo musical finlandés.

Las letras de sus canciones están escritas en una forma antigua del idioma finés y hablar de viejas tradiciones.
La fuente de la música de Edea son los misteriosos símbolos rúnicos inscritos en la proa de los barcos vikingos, en los postes de las puertas, en vasos y amuletos.
También se inspiran en la música del compositor nacionalista finlandés Sibelius.

Edea participó en el Festival de la Canción de Eurovisión 1998 con su canción "Aava".

Miembros

El conjunto está formado por:
 Marika Krook: cantante.
 Tommy Mansikka-Aho: instrumentos étnicos de viento, y percusión.
 Samuli Kosminen: percusión.
 Alexi Ahoniemi: teclados, flauta, saxo soprano, coros.
 Assefa Abdissa: percusión.

Marika Krook

Marika Krook ―nacida en Estocolmo (Suecia), el ― es una cantante soprano sueco-finlandesa, protagonista de Edea.
Es una conocida actriz, cantante y bailarina, considerada finlandesa.
Comenzó sus estudios de música clásica a fines de 1987, e hizo su debut en la Ópera de Vaasa en 1988 ―a los 15 años de edad―.
En 1992 ganó el Concurso Internacional de Óperas en Tallin y cantó el papel principal de María en la obra de teatro veraniego The sound of music (El sonido de la música).
Estudió canto lírico en la Academia Sibelius.
Ha participado en muchos musicales en el teastro Helsinki Svenska Teatern y también en la película Amazing Women by the Sea (mujeres asombrosas cerca del mar), de Claes Olsson, basado en el libro de Monika Fagerholm.

Filmografía

 Como actriz
 1998: Underbara kvinnor vid vatten, como Bella (Isabella).

 Como ella misma
 1998: Eurovision laulukilpailu 1998 - Suomen karsinta (película de televisión), como Edea.
 1998: The Eurovision Song Contest (programa especial de televisión), Finlandia entró en el puesto 15
 1999: Kokkisota (serie de televisión), en el episodio 2.13 (de 1999).
 2001: Hotelli Sointu (serie de televisión), episodio del 13 de enero de 2001.
 2003: Hyppönen Enbuske Experience (serie de televisión), en el episodio 3.8 (2003).

Tommy Mansikka-Aho

Tommy Mansikka-Aho es un músico finlandés de música popular y folk.
Fue miembro del grupo de música folk Gjallarhorn.
Toca:
 diyeridú
 arpa de boca
 guitarra
 botella jaffa

Samuli Kosminen

Samuli Kosminen es un percusionista finlandés.
Estudió en el conservatorio Oulunkylä Pop-Jazz.

Como miembro de Edea, representó a Finlandia en el Festival de Eurovisión 1998.
Como miembro de la Kimmo Pohjonen Kluster ha sampleado del acordeón tocado por Kimmo Pohjonen (1964–).
También ha sido miembro de la banda islandesa Mum.

El término finlandés kosminen es un adjetivo que significa 'cósmico'.

Alexi Ahoniemi

Toca teclados, flauta, saxo soprano, voces.
Ha escrito letras, compuso e hizo arreglos para muchos grupos.

Abdissa Asifa
Este músico nacido en Etiopía toca instrumentos de percusión.

Discografía
Álbumes de estudio
 1998: Edea
Sencillos
 1998: "Aava"

Referencias

Enlaces externos
 «Marika Krook», video en el sitio WN.com.
 Edea - Aava (Euroviisukarsinta 1998), video en YouTube.com.

 Edea en LastFM.es.

Grupos multinacionales
Grupos de música de Finlandia
Quintetos de música de Finlandia

Edea (banda)


غونزالو خافيير رودريغيز  (مواليد 10 أبريل 1984 في بوينس آيرس - الأرجنتين) لاعب كرة قدم أرجنتيني يلعب حاليا لصالح نادي فيورنتينا الإيطالي قادماً من فياريال الإسباني في صيف 2012 يلعب في مركز قلب الدفاع .

مسيرته الكروية
لعب غونزالو خافيير رودريغيز خلال مسيرته الاحترافية مع 3 أندية في ثمانية عشر موسمًا وسجل خلالها 34 هدفًا ضمن 432 مباراة. ولم يفز بأي موسم بالكأس أو بالدوري.

خاض غونزالو خافيير رودريغيز مسيرته مع نادي سان لورينزو في موسم 2002–03 في المرة الأولى ولمدة موسمين ثم في موسم 2017–18 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا طوالها في 90 مباراة سجل خلالها 6 أهداف. ثم انتقل إلى نادي فياريال في موسم 2004–05 ليلعب معه ثمانية مواسم، حيث شارك في 183 مباراة سجل خلالها 6 أهداف أيضًا. لينتقل بعدها إلى نادي فيورنتينا في موسم 2012–13 ليلعب معه خمسة مواسم، مشاركًا في 159 مباراة سجل خلالها 22 هدفًا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون من بوينس آيرس
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني
لاعبو سان لورينزو
لاعبو فيورنتينا
لاعبو كأس القارات 2005
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من بوينس آيرس
لاعبو منتخب الأرجنتين تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب الأرجنتين لكرة القدم
لاعبو منتخب الأرجنتين للشباب لكرة القدم
لاعبو نادي فياريال
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1984
مواليد في بوينس آيرس

غونزالو خافيير رودريغيز


Rise Station (Rise stasjon) er en jernbanestation på Arendalsbanen, der ligger i Rise i Arendal kommune i Norge.

Stationen åbnede 16. september 1907, da Grimstadbanen, også kaldet Grimstad-Frolandbanen, blev taget i brug mellem Grimstad og Rise. 23. november 1908 blev stationen forgreningsstation, da den første del af Arendalsbanen åbnede mellem Arendal og Froland. For at skaffe den bedst mulige korrespondance mellem togene var der op til tre tog, der skulle ekspederes samtidig på Rise Station.

Persontrafikken på Grimstadbanen blev nedlagt 1. september 1961, hvorved Rise Station mistede sin funktion som forgreningsstation. I stedet blev der nu korrespondance med rutebil til Grimstad. 26. november 1983 blev stationen gjort ubemandet.

Stationsbygningen blev opført i jugendstil i 1910 efter tegninger af Paul Armin Due. Den blev fredet i 2002 sammen med stationsparken og mange andre dele af stationen. Stationsbygningen er nu solgt fra. Vandtårnet, der også er fredet, er opført i pudsede mursten og træpaneler. Der findes kun et andet vandtårn af samme type.

Litteratur

Noter

Eksterne henvisninger

Stationer på Arendalsbanen
Etableret i 1907

Rise Station


El WGC Match Play es un torneo masculino de golf que se disputa en modalidad match play desde el año 1995 y forma parte de las Series Mundiales de Golf desde 1999. Actualmente, el torneo es válido para el PGA Tour, el European Tour y el Japan Golf Tour, y tiene una bolsa de premios de 9,5 millones de dólares estadounidenses, por lo que es la competencia individual de match play mejor pagada, superando largamente al Campeonato Mundial de Match Play. Se disputa durante cinco días consecutivos de miércoles a domingo. Cada llave se disputa entre dos jugadores a 18 hoyos, aunque hasta 2010 la final se disputaba a 36 hoyos.

En el torneo original, celebrado en diciembre de 1995 y enero de 1997 y 1998, participaron 32 competidores elegidos mediante torneos clasificatorios, y no formó parte de ninguna gira. A partir de 1999, el WGC Match Play tiene lugar en enero o febrero y se disputa entre 64 jugadores a eliminación directa, elegidos según la tabla mundial de golfistas.

El certamen se disputó en Grayhawk Golf Club (Arizona, Estados Unidos) en 1995, 1997 y 1998, La Costa Resort and Spa (California, Estados Unidos) en 1999, 2000 y desde 2002 hasta 2006, en Metropolitan Golf Club (Australia) en 2001, en The Gallery Golf Club (Arizona, Estados Unidos) en 2007 y 2008, y en Ritz-Carlton Golf Club (Arizona, Estados Unidos) desde 2009 hasta 2014, en el TPC Harding Park (California, California) in 2015, y en el Austin Country Club (Texas, Estados Unidos) a partir de 2016.

Ganadores

Véase también

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial del WGC Match Play
 WGC Match Play en el sitio oficial del European Tour

Torneos de golf
Torneos de golf del PGA Tour
Golf en Estados Unidos

WGC Match Play


سيلفستر تشورتشل  صحفي وضابط بالجيش الأمريكي.

حياته المبكرة

لد في وودستوك، فيرمونت في 2 أغسطس 1783. تلقى تعليمه في مدارس بلدته. نشر في 1808، صحيفة أسبوعية، تزوج لوسي هنتر تشرشل (1786-1862)، ابنة وليام وماري (نيويل) هنتر، 30 آب، 1812، في وندسور، فيرمونت.

الخدمة العسكرية
عند اندلاع حرب عام 1812، تم تعيينه كملازم أول في المدفعية الأمريكية يوم 12 مارس 1812، وتمت ترقيته إلى رتبة كابتن في 15 أغسطس، 1813.. رقي إلى رتبة ميجور في المدفعية الأمريكية يوم 1 يونيو 1821، ثم إلى كولونيل وو مفتش 6 ابريل 1835 حصل على رتبة بريجديه جنرال، في 23 فبراير 1847، تقديرا لجهوده في تحت قيادة الجنرال جون إليس وول، في معركة بوينا فيستا خلال الحرب المكسيكية الأمريكية. عند اندلاع الحرب الأهلية الأمريكية كان مفتشا للجيش لنحو 20 عامًا تقاعد 25 سبتمبر 1861، بسبب سوء حالته الصحية.

مات في واشنطن العاصمة 7 ديسمبر، 1862

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من فيرمونت الحرب الأهلية الأمريكية
أشخاص من وودستوك (فيرمونت)
جنرالات أمريكيون
ضباط برتبة كولونيل في الجيش الأمريكي
قادة عسكريون
مواليد 1783
مواليد في وودستوك (فيرمونت)
وفيات 1861
وفيات 1862
وفيات في واشنطن العاصمة
أفراد الجيش الأمريكي في حرب عام 1812
أفراد عسكريون أمريكيون في الحرب المكسيكية الأمريكية
أفراد عسكريون أمريكيون في الحرب الأمريكية المكسيكية
أفراد الجيش الأمريكي في الحرب الأمريكية المكسيكية

سيلفستر تشورتشل


Un anillo anticorona es un toroide, normalmente de material conductor ubicado en las inmediaciones de los terminales de los dispositivos de alta tensión. Están aislados eléctricamente y se suelen utilizar junto a cadenas de aisladores. La función del anillo anticorona es la de distribuir y homogeneizar la intensidad del campo eléctrico alrededor del aislador en la zona inferior, donde la distribución del voltaje aplicado es mayor y eliminar posibles causas de deterioro del material y
acumulación de contaminantes en la superficie del aislador.

Los anillos anticorona se usan habitualmente en los generadores de Van de Graaff, aisladores eléctricos, generadores de van de Cockcroft–Walton, aceleradores de partículas, aisladores huecos de alto voltaje, y otros equipos de alto voltaje.

Los anillos anticorona se instalan sobre todo en los aisladores de líneas eléctricas de muy alto voltaje. Los fabricantes sugieren un anillo anticorona al final de la cadena de aisladores por encima de 230 kV y en ambos extremos de la cadena por encima de 500 kV. Los anillos anticorona prolongan la vida de la superficie de los aisladores al suprimir el efecto corona, un serio problema en localizaciones de gran altitud, donde el aire se hace menos denso.

Los anillos anticorona también pueden ser instalados en aisladores de antenas de radiotransmisores de alta potencia. Aunque, sin embargo, incrementan la capacitancia de los aisladores.

Los tapones anticorona son tapas con bordes redondeados; que se montan en los finales de los aisladores desarrollando las mismas funciones que los anillos anticorona.

Véase también
 Efecto corona

Referencias

Física de plasma
Dieléctricos
Red eléctrica
Ingeniería eléctrica

Anillo anticorona


Javier "Javi" Moreno Valera (* 10. September 1974 in Silla) ist ein ehemaliger spanischer Fußballspieler.

Karriere

Verein
Morenos professionelle Karriere begann beim FC Barcelona B in der Segunda División. Nach kurzen Gastspielen beim FC Córdoba und Yeclano Deportivo landete er in der Rückrunde der Saison 1997/98 erstmals beim damaligen Zweitligisten Deportivo Alavés. Der Verein stieg am Saisonende auf, Moreno hingegen entschied sich zu einem Verbleib in der zweiten Liga und wechselte zu CD Numancia. Dort entwickelte er sich in der Spielzeit 1998/99 zum Schlüsselspieler und trug mit seinen Leistungen dazu bei, dass Numancia erstmals in der Vereinsgeschichte in die Primera División aufstieg.

Kurze Zeit nach dem Aufstieg mit Numancia kehrte Moreno zu Deportivo Alavés zurück und machte sich dort schließlich einen Namen. In der Spielzeit 1999/2000 qualifizierte er sich mit dem Verein aus dem Baskenland für den UEFA-Pokal. In der Saison 2000/01 war er mit 22 Toren drittbester Torjäger der spanischen Liga. Darüber hinaus sorgte er mit seiner Mannschaft auch auf europäischer Ebene für Furore: Im Achtelfinale des UEFA-Pokals warf man Inter Mailand aus dem Wettbewerb. So gelang dem Verein bei der ersten Europokalteilnahme der Vereinshistorie sogleich der Einzug ins Finale. Im Endspiel gegen den FC Liverpool lag Alavés bereits zur Halbzeit mit 1:3 zurück, ehe Moreno sein Team unmittelbar nach der Pause mit einem Doppelpack zurück ins Spiel brachte. Die Partie ging daraufhin in die Verlängerung und letztlich mit 4:5 verloren.

Durch seine Leistungen in dieser Spielzeit zog Moreno das Interesse einiger europäischer Topklubs auf sich. Zur Saison 2001/02 wechselte er daraufhin in die Serie A zur AC Mailand. In Italien konnte sich Moreno jedoch von Beginn an nicht durchsetzen. So kehrte er nach nur einem Jahr in Mailand nach Spanien zurück und unterschrieb einen Vertrag beim Erstligaaufsteiger Atlético Madrid. Zunächst noch regelmäßig eingesetzt, musste Moreno auch in der spanischen Hauptstadt immer häufiger die Bank drücken. In der Rückrunde der Saison 2003/04 wurde er daraufhin an die Bolton Wanderers in die Premier League ausgeliehen. Auch dort blieb der Stürmer jedoch torlos und verlor mit dem Verein das Finale des Ligapokals gegen den FC Middlesbrough.

Anschließend vollzog Moreno einen weiteren Vereinswechsel und landete bei Real Saragossa. In Aragonien war Moreno zunächst Stammspieler. Mit einem Tor im Finalrückspiel der Supercopa de España 2004 gegen den FC Valencia trug er zum Titelgewinn bei. Daraufhin bestritt er jedoch nur noch 18 Ligaspiele und vollzog einen radikalen Schritt. Er verließ den spanischen Erstligisten und wechselte in die Segunda División B, die dritte spanische Liga, zu seinem ehemaligen Verein FC Córdoba. Auf diesem Niveau fand Moreno wieder zu alter Form. In der Saison 2006/07 war er mit 24 Toren der Toptorschütze der Liga und verhalf seinem Team zum Aufstieg in die Segunda División. Nach drei Jahren in Córdoba wechselte Moreno zum Drittligaverein UD Ibiza. Da er dort nicht auf die erhofften Einsatzzeiten kam, beendete er im Jahr 2008 schließlich seine Karriere. Ein Jahr später kehrte Moreno mit 35 Jahren nochmals zum aktiven Fußball zurück und bestritt einige Spiele für den Drittligaklub Lucena CF, ehe er seine Karriere endgültig beendete.

Nationalmannschaft
Moreno debütierte infolge seiner starken Saison 2000/01 bei Deportivo Alavés am 28. Februar 2001 für die spanische Nationalmannschaft im Rahmen eines Freundschaftsspiels gegen England. Im Laufe des Jahres bestritt er insgesamt fünf Länderspiele und schoss in einem Qualifikationsspiel zur WM 2002 gegen Bosnien-Herzegowina ein Tor. Anschließend wurde er in der Selección jedoch nicht mehr berücksichtigt.

Erfolge
Mit dem Verein
 1998: Aufstieg in die Primera División
 1999: Aufstieg in die Primera División
 2001: UEFA-Pokal-Finalist
 2004: Gewinn der Supercopa de España
 2007: Aufstieg in die Segunda División

Persönliche Auszeichnungen
 2007: Torschützenkönig der Segunda División B (24 Tore)

Weblinks

Fußballnationalspieler (Spanien)
Fußballspieler (AC Mailand)
Fußballspieler (Atlético Madrid)
Fußballspieler (Bolton Wanderers)
Fußballspieler (CD Numancia)
Fußballspieler (Deportivo Alavés)
Fußballspieler (FC Barcelona)
Fußballspieler (FC Córdoba)
Fußballspieler (Lucena CF)
Fußballspieler (Real Saragossa)
Fußballspieler (UD Ibiza)
Geboren 1974
Mann
Spanier

Javi Moreno


Carla Baratta Sarcinelli (San Cristóbal, 9 de julho de 1990), é uma atriz, modelo e artista venezuelana. Ela é mais conhecida por ser a estrela da série digital Bleep, transmitida pela empresa de telefonia móvel Digitel GSM. Desde jovem estudou teatro em lugares como o Estudio 7 Alfredo Aparicio em San Cristobal-Venezuela, a New York Film Academy e a New Collective em Los Angeles, assim como o Actors Gym em Caracas.

Em 2017, o The Hollywood Reporter informou que ela havia sido escalada para o spin-off de Sons of Anarchy, Mayans M.C., como Adelita.

Nascidos em 1990
Atrizes da Venezuela
Naturais de San Cristóbal (Venezuela)

Carla Baratta


Menisciopsis, rod papratnjača iz porodice Thelypteridaceae, dio reda osladolike. Postoje sedam vrsta sa Himalaje, Malezije, Pacifika. Tri vrste su sa Havaja, jedna sa Fidžija

Rod je opisan 2021. nakon revizije porodice Thelypteridaceae.

Vrste
 Menisciopsis boydiae (D. C. Eaton) S. E. Fawc. & A. R. Sm.
 Menisciopsis cyatheoides (Kaulf.) S. E. Fawc. & A. R. Sm.
 Menisciopsis lakhimpurensis (Rosenst.) S. E. Fawc. & A. R. Sm.
 Menisciopsis penangiana (Hook.) S. E. Fawc. & A. R. Sm.
 Menisciopsis rubida (J. Sm. ex Hook.) S. E. Fawc. & A. R. Sm.
 Menisciopsis rubrinervis (Mett.) S. E. Fawc. & A. R. Sm.
 Menisciopsis wailele (Flynn) S. E. Fawc. & A. R. Sm.

Izvori

Thelypteridaceae

Menisciopsis


Siegfried III af Weimar-Orlamünde (født 1155; død 1206) var fra 1172 til 1206 en greve af huset Weimar-Orlamünde.

Siegfried III var en søn af grev Hermann I. Han blev gift med Sophia af Danmark (født 1159, død 1208), et datter af den danske konge Valdemar den Store. De fik to børn:
 Albrecht II.
 Hermann II.

Han betragtes som en tilhænger af Stauferne. Siegfried III opholdt sig en længere tid i Danmark.

Huset Askanien

Sigfred af Orlamünde


Kör Şah Melik ya da Şadibeyoğlu Şah Melik Fetret Devri'nde rol oynamış bir Osmanlıdır.

Musa Çelebi'nin 1410'da Rumeli'de hükümdar olması üzerine veziri olmuş, bu arada tarihte iz bırakacak bir başka şahsiyet olan Simavna kadısı oğlu Şeyh Bedreddin de kazaskerliğe getirilmiştir. Şah Melik sonradan, Musa'nın İstanbul kuşatması esnasında onun yanından kaçarak Bizans'a sığınmış, oradan da I. Mehmed 'in yanına davet edilmiş ve geldikten sonra Rumeli'ye geçmek için onun fikri sorulmuş ve ona göre hareket edilmiştir.

Bazı tarihler Düzmece Mustafa da denilen Mustafa Çelebi 'nin Gelibolu'ya çıktığı sırada Gelibolu kalesi muhafızı olan Şah Melik adında birinin kaleyi teslim etmediğinden bahsetmektedir. "Kör" lakabını kullanmayıp yalnız Şah Melik denildiğine göre bunun başka bir Şah Melik olduğu hatıra geliyorsa da, şimdilik kesin bir fikre ulaşılamıyor.

Osmanlı vezirleri

Kör Şah Melik


Civilna zaštita HVO bile su obrambene snage Hrvatske zajednice Herceg-Bosne. Bile su ustrojene na teritorijalnom načelu. Uredbe o osnivanju izdane su kasne jeseni 1992., a provedbene naputke 5. veljače 1993. dao je Ured za obranu HVO-a. Osnovane su radi nadoknađivanja slabih izvora popune ljudstvom. Osnivanje Civilne zaštite zastalo je zbog izbijanja muslimanske agresije na prostore Hrvata u Bosni i Hercegovini.

Namjena im je bila biti potpora redovnim snagama Hrvatskog vijeća obrane, osigurati oružani nadzor nad teritorijem, štititi područja i postrojenja od posebnog značenja za obranu teritorija HVO-a. U ta postrojenja ubrajaju se bolnice, spremnici vode, vodocrpilišta, telekomunikacijska postrojenja, elektrane, tvornice hrane, vojnih dobara i ključni skladištni prostori.

Druga namjena bila je borba protiv ubačenih skupina terorista i sabotera, osiguravanje reda i mira, odgovoriti na zračne napade, spriječiti svako djelovanje kojemu je cilj bio potkopavanje obrambenog sustava.

Do 10. veljače 1993. svako mjesto u Herceg-Bosni moralo je osnovati zapovjedništvo Civilne zaštite. Čete su morali uspostaviti u mjestima gdje je bilo više objekata posebne važnosti, bojne su morali uspostaviti ako su bili blizu bojišnice s Armijom bosanskih Srba ili ako je bilo više važnih objekata. Pukovnija je trebala biti organizirana u Mostaru.

Završetkom sukoba s Muslimanima i stvaranjem vojske Federacije, brigade HVO-a koje su ostale postojati preimenovane su u pukovnije Civilne zaštite. 90. pukovnija novo je ime brigade Stjepan Tomašević iz Novog Travnika, 91. pukovnija brigada Frankopan iz Nove Bile, 92. pukovnija Viteška brigada, 93. pukovnija brigada Nikola Šubić Zrinski iz Busovače, 94. pukovnija brigada ban Josip Jelačić iz Kiseljaka, 96. pukovnija brigada Bobovac iz Vareša, 110. pukovnija 110. usorska brigada iz Tešnja, 111. pukovnija 111. žepačka brigada iz Žepča. Osnovana je u Kreševu nova postrojba HVO - 95. domobranska pukovnija Civilne zaštite.

Izvori

HVO

Civilna zaštita HVO


Toccata og Fuga d-mol BWV 565 er sandsynligvis verdens mest kendte musikstykke komponeret til kirkeorgel. Traditionelt er det blevet tilskrevet komponisten Johann Sebastian Bach som et ungdomsværk fra hans tid i Arnstadt, engang mellem 1703 og 1707. Enkelte musikkyndige er fremkommet med argumenter, som taler imod, at Bach er stykkets ophavsmand, men den anerkendte Bach-ekspert Christoph Wolff har hævdet, at træk i kompositionen, som er atypiske for Bach, kan forklares ved, at stykket er et ungdomsværk . Det har også været hævdet, at det kan dreje sig om en omarrangering af en komposition for violin.

Kompositionen består af to satser: en toccata, dvs et præludium (et forspil) med hurtige løb og fuldtonede akkorder og en tilhørende firstemmig fuga. Satserne er nært sammenknyttede, motivistisk og harmonisk.

Musikeksempel
.

Kilder

Eksterne henvisninger

Hannes Kästners version af "Toccata and Fugue in D Minor" på webportalen YouTube.

Klassisk musik
Orgelmusik
Værker af Johann Sebastian Bach

Toccata og Fuga d-mol BWV 565


Anna van der Breggen (født 18. april 1990) er en nederlandsk forhenværende landevejscykelrytter. Hun er en af de mest succesfulde kvindelige landevejsryttere fra sidste halvdel af 2010'erne med en lang række sejre, herunder OL- og VM-guld.

I 2015 vandt van der Breggen bronze i linjeløbet ved de første Europæiske Lege og blev hædret med Gerrit Schulte Trophy som den bedste nederlandske cykelrytter samme år.

Breggen vandt guld i kvindernes linjeløb ved sommer-OL 2016 i Rio. Hun kørte i en gruppe sammen med svenske Emma Johansson (sølv) og italienske Elisa Longo Borghini (bronze), der indhentede den førende amerikaner Mare Abbott få meter før målstregen, og Breggen var derpå hurtigst i spurten. Ved samme OL vandt hun bronze i enkeltstarten, hvor hun med tiden 44.37,80 minutter var mere end 13 sekunder efter den amerikanske guldvinder Kristin Armstrong og næsten seks sekunder efter russeren Olga Zabelinskaja på andenpladsen.

Herudover har Breggen vundet Giro Rosa tre gange (2015, 2017 og 2020), VM-guld i linjeløb i 2018 og 2020 samt sølv 2015 og 2019. Dertil kommer VM-guld i enkeltstart i 2020 og -sølv i samme disciplin 2015, 2017, 2018 og 2019 samt en række andre etape- og enkeltdagsløb. Hun har således vundet La Flèche Wallonne Féminine fra 2015 og foreløbig frem til og med 2020.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige cykelryttere fra Nederlandene
Deltagere for Holland ved sommer-OL 2016
Olympiske mestre fra Holland
Olympiske bronzemedaljevindere fra Holland
Cykelryttere ved sommer-OL 2016
Cykelryttere ved sommer-OL 2020
Medaljevindere ved sommer-OL 2016
Medaljevindere ved sommer-OL 2020
Sportsdirektører

Anna van der Breggen


Sever do Vouga… Uma Experiência é uma curta-metragem documental portuguesa de 1971, com realização e argumento de Paulo Rocha. O filme é narrado por Alexandre O'Neill e retrata a criação de uma cooperativa agrícola na freguesia de Sever do Vouga, paralela à introdução de novas técnicas e maquinaria pela "Experiência Shell".

Após a sua apresentação em novembro de 1971, a obra estreou comercialmente em Portugal a 25 de janeiro de 1972 no Cinema Monumental (Lisboa). Desde o seu lançamento, Sever do Vouga… Uma Experiência tem sido enquadrado no movimento do Novo Cinema Português, por ter reunido uma equipa técnica de profissionais que seriam consagrados, como Fernando Lopes-Graça e Acácio de Almeida.

Sinopse
Na vila de Sever do Vouga, a vida quotidiana é particularmente árdua, pela falta de mão de obra e a dureza das várias práticas agro-pecuárias.

As gentes da freguesia são gradualmente introduzidas aos melhoramentos técnicos da "Experiência Agrícola de Sever do Vouga", que havia sido patrocinada pela Shell Portuguesa desde 1958. Desenvolve-se assim uma cooperativa agrícola, supervisionada pelo Eng. Vital Rodrigues, que é apresentada como exemplo a seguir.

Participantes
 Eng. Reinaldo Jorge Vital Rodrigues;
 Alexandre O'Neill, como Narrador.

Equipa técnica

 Realização: Paulo Rocha;
Supervisor de produção: Manoel de Oliveira;
Produção: António da Cunha Telles;
Direção de fotografia: Augusto Cabrita e Acácio de Almeida;
Engenheiro de som: Alexandre Gonçalves;
Montagem: Paulo Rocha e Noémia Delgado;
Compositor musical: Fernando Lopes-Graça.

Produção

Desenvolvimento
A sucursal portuguesa da companhia petrolífera dinamarquesa Shell financiou no concelho de Sever do Vouga, desde 1958, a "Experiência Shell", o nome pelo qual era vulgarmente conhecida a "Experiência Agrícola de Sever do Vouga", uma iniciativa do Prof. Henrique de Barros, executada no terreno pelo Eng. Vital Rodrigues. No início da década de 1970, enquanto a experiência se aproximava do seu fim, a Shell Portuguesa encomenda e financia uma curta-metragem para retratar a situação inicial que existia no concelho e promover o modo como a empresa fomentou a evolução técnica e de maquinaria na região.

Rodagem
As gravações da curta-metragem decorrem em 1970 no concelho de Sever do Vouga. Paulo Rocha, que havia sido assistente de realização de Manoel de Oliveira em O Pão (1959), Acto da Primavera (1963) e A Caça (1964), convida-o para o secundar em Sever do Vouga… Uma Experiência e supervisionar a produção.

Continuidade artística
Além do seu valor documental e etnográfico, Sever do Vouga… Uma Experiência tem sido notado pelo seu valor histórico cinematográfico, uma vez que reuniu uma equipa técnica de profissionais que se notabilizaram no movimento do Novo Cinema Português. De facto, na carreira de Paulo Rocha, esta curta-metragem sucede Mudar de Vida (1966), obra que corresponderia ao reconhecimento internacional do cineasta e do Novo Cinema Português.

Desinteressado pelas narrativas do cinema clássico e repetir as suas abordagens anteriores, Rocha inicia com Sever do Vouga… Uma Experiência uma fase de experimentação a que chamaria "processo de colagem". Esta abordagem torna-se mais ostensiva em A Pousada das Chagas (1971), uma obra mais radical na sua fusão de referências artísticas verbais, visuais, sonoras e performativas.

A curta-metragem é também notabilizada pela relação de colaboração entre Paulo Rocha e Manoel de Oliveira. Na década de 80, esta relação iria intensificar-se, com Rocha a fazer pequenas participações como ator e figurante em Francisca (1980) e O Sapato de Cetim (1985), e atinge o seu auge em 1993, quando Rocha realiza Oliveira, l'Architecte uma longa-metragem documental acerca de Oliveira.

Distribuição
A curta-metragem ante-estreou a 18 de novembro de 1971, no Palácio Foz, à elite política e social da época, nomeadamente o Presidente da República (Marcello Caetano), Presidente da Assembleia Nacional, Ministros, Secretários de Estado, o Embaixador da Dinamarca em Lisboa e o Administrador-Delegado da Shell Portuguesa. Após este evento, Sever do Vouga… Uma Experiência estreou comercialmente a 25 de janeiro do ano seguinte, no Cinema Monumental, enquanto complemento de Tempos Modernos (1936), de Charles Chaplin.

Em 2021, para comemorar o 50º aniversário do lançamento da curta-metragem, o Museu Municipal de Sever do Vouga exibiu-a a 29 de maio, numa cerimónia enquadrada no 5º Festival Internacional de Cinema de Sever do Vouga e na 1ª edição do "Prémio Helena Ramos".

Ligações externas

Curtas-metragens da década de 1970
Curtas-metragens de 1971
Curtas-metragens de Portugal
Curtas-metragens em língua portuguesa
Filmes ambientados em Portugal
Filmes ambientados no século XX
Filmes da década de 1970
Documentários de Portugal
Filmes de comédia da França
Filmes de Portugal de 1971
Filmes de Portugal
Filmes gravados no distrito de Aveiro
Filmes gravados em Portugal
Filmes realizados por Paulo Rocha

Sever do Vouga... Uma Experiência


ردينغ  مدينة هامة في مقاطعة باركشير الإنجليزية، تقع عند ملتقى نهري التيمز وكينيت، حوالي 40 ميلاً (64 كم) غرب لندن. وهي المدينة الملكية في بيركشاير وهي عاصمة المدينة منذ 1867.
وقد كانت مدينة ردينغ مركزاً ذا أهمية وطنية كبيرة في فترة القرون الوسطى, وما زالت تحتل حتى اليوم مكانة متميزة كمركز تجاري نشط ونمو لقطاعي تكنولوجيا المعلومات والتأمين. كما يوجد جامعتان في المدينة وعدد كبير من الطلبة, بالإضافة إلى كونها مقر أحد أكبر الاحتفالات الموسيقية في البلاد.

موقع المدينة

تقع مدينة ردينغ على بعد 41 ميلاً (66 كم) إلى الغرب من لندن و 30 ميلا (48) إلى الجنوب الشرقي من مدينة أكسفورد, و 70 ميلاً (110 كم) شرق بريستول و 50 ميلاً (80 كم) جنوبي الساحل الجنوبي لبريطانيا.

معالم المدينة ومؤسساتها

المعالم الدينية

كنيسة ردينغ, والمعروفة بكنيسة دير القديسة مريم البتول, هي أقدم المواقع الدينية في مدينة ردينغ, ويعود تاريخ إنشائها إلى القرن التاسع أو قبل ذلك.

دير ردينغ وأسسه هينري الأول عام 1121 وفيها دفن. وقد كان هذا الدير أحد مراكز الحج المسيحي في القرون الوسطى, وفيها العديد من الآثار المهمة. وقد تعرض الدير لدمار كبير في العام 1538.
كنيسة القديس جيمس وبنيت قريباً من الدير بين العام 1837 و 1840 في بداية رجوع الكاثوليكية الرومانية إلى مدينة ردينغ.

كما يوجد مسجد في المدينة في شارع وايلين قريباً من مركز المدينة.

التعليم
تأسست مدرسة ردينغ عام 1125 وهي عاشر أقدم المدارس في بريطانيا. كما يوجد في المدينة 6 مدارس ثانوية أخرى و 37 مدرسة أساسية حكومية, بالإضافة إلى العديد من المدارس الخاصة والمستقلة ودور الحضانة.
تأسست جامعة ردينغ في العام 1892 وكانت تابعة لجامعة أكسفورد وانتقلت مقرها إلى حرم طريق لندن في العام 1904, واستقلت الجامعة عن أكسفورد في العام 1926 وانتقلت إلى حرم جامعي جديد وهو حرم وايتنايتس عام 1947. وهنالك حرمان آخران للجامعة هما حرم بلوميرش كورت الذي أصبح تابعاً للجامعة عام 1982 و حرم جرينلاندز في العام 2008.
هنالك جامعة أخرى في المدينة وهي جامعة تيمز فالي أو جامعة وادي التيمز التي يرجع تاريخ تأسيسها إلى العام 1860.

المكتبات والمتاحف

تأسست مكتبة ردينغ بورو العامة في العام 1877, وتشتمل المكتبة المركزية التي تم افتتاحها في العام 1985 على مكتبة ردينغ العامة للدراسات والتي تحتوي على كتب وخرائط وغيرها من المواد الخاصة بتاريخ المدينة ومدينة بيركشاير.
أما متحف ردينغ فقد فتح أبوابه لأول مرة في العام 1883, ولكن هنالك أجزاء معينة في المتحف يعود تاريخها إلى العام 1786. وفي المتحف العديد من المعارض التي توضح تاريخ المدينة وصناعاتها ومعالمها, بالإضافة إلى العديد من المجموعات الفنية وغيرها من المعارض. كما تحتوي المدينة على متحف الحياة الريفية الإنجليزية, وهي متحف مختص بتسجيل التحولات التي طرئت على حياة الزراعة والريف في بريطانيا وفيه العديد من المواد ذات الأهمية الوطنية من سجلات أرشيفية وصور و أفلام و كتب وغيرها, ويعود هذا المتحف إلى جامعة ردينغ والتي تشرف على إدارته كذلك.

الاقتصاد ووسائل النقل
تعد مدينة ردينغ من المراكز التجارية والاقتصادية المهمة وهي تعرف غالباً بالعاصمة التجارية لمنطقة وادي التيمز. ففي المدينة العديد من الشركات البريطانية العالمية منها
 مقر بي جي جروب - شركة بترول متعددة الجنسيات
 كما أن مركز المدينة يعد من أنشط مراكز التسوق الأساسية وتقع أهم مناطق التسوق في المدينة حول شارع برود والذي تم تخصيصه للمشاة في العام 1995, حيث يوجد هنالك العديد من مراكز التسوق الضخمة حيث يستقطب أحد هذه المراكز التسويقية وحده حوالي 250,000 شخص في أيام السبت.
ونظراً للموقع الذي تحتله المدينة على نهر التيمز إلى غرب لندن فإن لها أهمية خاصة في نظام المواصلات في بريطانيا.

مراجع

وصلات خارجية
 دليل باللغة الإنجليزية عن مدينة ردينغ

(hy:Ռեդինգ (Անգլիա)

مناطق إدارية في إنجلترا
أماكن مأهولة تأسست في القرن 8
مدن إنجلترا
مدن باركشير
مقاطعات سلطة وحدوية في إنجلترا
مناطق باركشير
أماكن مأهولة على نهر التمز

ريدنغ