Pietro Secchia (Occhieppo Superiore,  – Rome, ) est un homme politique et antifasciste italien, dirigeant important et historien mémorialiste du Parti communiste italien.

Biographie

Les débuts dans la résistance antifasciste
Né à Occhieppo Superiore, dans la province de Bielle et provenant d'une famille ouvrière (son père est un militant du Parti socialiste italien), Pietro Secchia fréquente brillamment le lycée classique, mais du fait de sa pauvreté il est rapidement contraint de chercher un travail : dès 1917, il est embauché comme commis puis devient ouvrier dans une usine lainière.

En 1919, il s'inscrit à la FGSI (l'organisation de la jeunesse socialiste) avec laquelle il participe aux grèves rouges du Biennio rosso (1919-1920). En août 1922, il rejoint la grève légale contre le gouvernement Facta : pour cela, il est licencié. Plus tard il a, avec ses camarades, un affrontement contre un groupe de fascistes qui tourne au vinaigre. Entre-temps, en plus de son engagement syndical il poursuit son engagement politique: en 1921, il adhère au nouveau Parti communiste italien, en 1928 il en devient membre du Comité central.

Pour avoir exprimé publiquement son aversion pour Mussolini et son régime, il est arrêté en avril 1931 et, en février 1932, condamné à dix-sept ans et neuf mois de prison par le Tribunal spécial. Son ouvrage La lutte de la jeunesse prolétarienne contre le fascisme, publié à Berlin par l'Internationale de la jeunesse communiste, date également de 1931.

Amnistié en 1936, il est envoyé en détention dans l'île de Ponza puis à Ventotene. Après l'arrestation de Mussolini et la chute du régime, le 19 août 1943, il est libéré, ainsi que les autres prisonniers politiques et détenus, par une disposition du gouvernement Badoglio. La disposition, d'abord plus restrictive, est ensuite étendue, aux prisonniers communistes et anarchistes, sous la pression des représentants des partis antifascistes.

De nouveau libre, il participe à la Résistance, rejoignant, avec Luigi Longo, Gian Carlo Pajetta, Giorgio Amendola et Antonio Carini, le Commandement général des Brigades d'assaut Garibaldi. Il est l'auteur de nombreux articles publiés dans les journaux La nostra lotta, Il Combattente et l'Unità, recueillis plus tard, en 1954, dans l'œuvre Les communistes et l'insurrection.

Tout en soutenant une politique révolutionnaire qui prépare la perspective d'une insurrection armée, comme Longo et d'autres partisans communistes, il rejoint en 1944 le « tournant de Salerne » de Palmiro Togliatti, qui pousse le PCI à collaborer avec les autres antifascistes et avec les institutions du Royaume du Sud.

De l'après-guerre à 1973
En février 1948, à la suite du  Congrès national du PCI, il est élu secrétaire général adjoint, poste qu'il occupe jusqu'en 1955. En 1946, il est député à l'Assemblée constituante et en 1948, il est élu sénateur dans les rangs du Front démocratique populaire et le reste jusqu'à sa mort.

De 1946 à 1954, il est également chargé de l'organisation et du secteur Propagande du parti : durant sa gestion, le PCI atteint le nombre maximum d'adhérents de son histoire, dépassant la barre des deux millions, un résultat jamais atteint. A ce titre, il garde un certain contrôle sur l'ensemble de l'appareil du parti et aussi sur ce que ses adversaires politiques appellent plus tard le « parapartito » (para-parti), une structure clandestine constituée de noyaux d'anciens partisans, soupçonnés d'être souvent encore en possession d'armes non livrées après la Libération, et prêt à l'affrontement armé en cas de coup d'État de la droite anticommuniste. Le « parapartito » aurait agi sous une forme plus ouverte à l'occasion de l'attentat de Togliatti en 1948, mais l'absence de perspectives insurrectionnelles concrètes, qui se manifeste en cette circonstance, aurait alors entraîné le déclin et finalement la disparition de la structure, dont l'existence réelle cependant, n'a jamais recueilli de preuves certaines.

Souvent en décalage avec la politique de Togliatti et parfois considéré comme son alternative possible, en 1954 sa position au sein du parti commence à s'affaiblir : en effet il est d'abord rejoint puis remplacé par Giorgio Amendola à la direction organisationnelle. Secchia et d'autres éléments sont donc progressivement marginalisés, officiellement au nom d'une politique de "renouvellement", en réalité pour diminuer le pouvoir et l'influence au sein du parti des représentants les moins enclins à appliquer des politiques "réformistes" et d'accompagnement (tandis que la soi-disant "conventio ad excludendum" se poursuivait, qui, de fait, rendait impossible l'entrée dans les coalitions politiques des partis considérés par la Démocratie Chrétienne et ses alliés comme étant "extrémistes", à savoir le PCI, qui représentait de larges masses, et le MSI, une formation de droite qui se référait aux vingt ans de l'ère mussolinienne). De plus, élément à ne pas sous-estimer, la disparition de Staline et sa répudiation lors du  Congrès du PCUS a rendu la position des tenants d'une vision organiquement léniniste (dont Secchia est le principal représentant) particulièrement inconfortable à la fois dans le parti, et à la fois dans la sphère plus large de l'électorat du PCI, qui a vu le mythe de l'URSS et de Staline mis à mal, et parmi eux, surtout ceux qui tenaient un lien politico-sentimental avec cette période. Le déclin de Secchia est exacerbé en juillet de la même année par la « fuite avec la caisse enregistreuse » et par le vol de certains documents secrets du PCI par l'un de ses principaux collaborateurs, Giulio Seniga.

L'épisode marque sa disparition définitive des postes d'importance nationale : contraint d'abandonner la responsabilité de l'organisation nationale, il est nommé responsable du secrétariat régional de Lombardie, de 1955 au début de 1957. Il dirige ensuite l'activité éditoriale du parti jusqu'à la fin de 1962.

Dès la fin des années soixante il se consacre beaucoup à la politique internationale, il se bat pour l'émancipation et l'indépendance de l'Afrique : il visite l'Égypte et la Syrie en juillet-août 1967, l'Afrique du Nord en octobre-novembre de la même année ; la Jordanie, et à nouveau la Syrie en décembre 1969 ; Soudan, Éthiopie et Somalie en octobre 1971. En janvier 1972, il s'envole pour le Chili, où il soutient le gouvernement progressiste de Salvador Allende : il est le dernier dirigeant occidental à visiter la nation latino-américaine avant l'avènement de la dictature d'Augusto Pinochet. A son retour en Italie, il est pris d'une maladie qui le tient entre la vie et la mort pendant quelques mois. La nature incertaine de la maladie conduit Secchia, bien qu'il n'ait aucune preuve, à croire qu'il a été empoisonné par la CIA. Désormais affaibli, il décède en juillet 1973.

Aspects controversés
Internationaliste convaincu, il est généralement désigné comme l'un des principaux représentants de la « ligne dure » et révolutionnaire, qui considère la lutte armée comme un outil politique possible : en fait, il représente cette partie de la classe dirigeante de PCI qui n'a pas l'intention de collaborer avec Démocratie Chrétienne et les autres groupes politiques qu'il considère comme bourgeois.

Dans ses dernières années, il propose que le parti s'ouvre aux mouvements sociaux qui, à partir de 1968, s'organisent de manière spontanée et tumultueuse, afin d'offrir un débouché politique à l'énergie révolutionnaire des masses de la jeunesse. Dans ses écrits et ses discours, il y a constamment une critique des positions sectaires et extrémistes considérées comme irréalistes et contre-productives.

Travail éditorial
Auteur de nombreux ouvrages historiques sur le PCI, il a été l'éditeur des Annali Feltrinelli, consacré à l'histoire du mouvement ouvrier italien, et co-éditeur de l'importante Encyclopédie de l'Antifascisme et de la Résistance.

Œuvres

Écrits, discours et œuvres de Pietro Secchia
Parmi ses œuvres, les suivantes sont marquantes :

 La lotta della gioventù proletaria contro il fascismo, Edizioni della Federazione Giovanile Comunista d'Italia, Berlino 1930, reprint Teti, Milano 1975.
 L'insurrezione del nord. Rapporto tenuto ai quadri dell'organizzazione di Roma il 24 giugno 1945, Società editrice "l'Unità", Roma 1945.
 Che cos'è la consulta, Edizioni di "Vita nuova", Biella 1945.
 Migliorare il lavoro di partito, Società editrice "l'Unità", Roma 1946.
 Il partito della rinascita. Rapporto alla Conferenza nazionale d'organizzazione del Partito comunista italiano. Firenze, 6-10 gennaio 1947, U.E.S.I.S.A., Roma 1947.
 Per una sana amministrazione. Con prefazione di Pietro Secchia, Tip. La Stampa Moderna, Roma 1948.
 Più forti i quadri, migliore l'organizzazione. Intervento al VI Congresso del P. C. I. Gennaio 1948, Tip. La Stampa Moderna, Roma 1948.
 Lo sciopero del 14 luglio, CDS, Roma 1948.
 L'avvenire e nelle mani della gioventù, Tip. La Stampa Moderna, Roma 1949.
 Lenin e il partito comunista italiano, Torino 1949.
 Il partito forza decisiva per fare avanzare la democrazia. Rapporto al Comitato centrale del 25-7-1949, CDS, Roma 1949.
 La resistenza accusa.... Discorso pronunciato al Senato della Repubblica il 28 ottobre 1949, ANPI, Roma 1949.
 Fronte unico della gioventù. Discorso tenuto dal compagno Pietro Secchia al congresso della Federazione giovanile comunista di Bologna il 19 febbraio 1950, Gioventù nuova, Roma 1950.
 Nazionalismo borghese e patriottismo proletario. Estratto dal discorso di P. S. al Congresso della federazione comunista di Novara il 4 febbraio 1951, Tip. La Stampa Moderna, Roma 1951.
 Organizzare il popolo per conquistare la pace. Intervento al VII Congresso nazionale del Partito comunista italiano, Roma, 4 aprile 1951, Edizioni di cultura sociale, Roma 1951.
 Uniamoci contro il governo che calpesta la Costituzione e disonora l'Italia. Discorso pronunciato al Senato della Repubblica il 25 ottobre 1951, sul bilancio del Ministero degli Interni, CDS, Roma 1951.
 Una grande svolta, in Voce del Mezzogiorno, nr.8, 1951
 Il capogruppo anello principale dell'organizzazione e della vita del partito. Convegno dei capigruppo della città di Firenze, 4 novembre 1951, Tip. La Stampa Moderna, Roma 1951.
 La democrazia sovietica. Conferenza tenuta a Siena l'11 novembre celebrando il 34º anniversario della rivoluzione socialista d'ottobre, 1951.
 Per la gioventù per l'Italia per il socialismo. Rapporto di Enrico Berlinguer e discorso di Pietro Secchia al Comitato Centrale della FGCI per la preparazione del XIII Congresso Nazionale, Gioventù nuova, Roma 1952.
 Rafforzare il Partito con una migliore politica amministrativa. Rapporto di Egisto Cappellini e discorso di Pietro Secchia al II Convegno nazionale degli amministratori di Federazione. Roma, 18-19 novembre 1952, La stampa moderna, Roma 1952.
 Che cosa vogliono i comunisti? Impedire la truffa elettorale, difendere la Costituzione, salvare l'Italia. Discorso pronunciato a Foggia il 30 novembre 1952 in occasione della campagna per il tesseramento e reclutamento al partito, Roma 1952.
 Ilio Barontini, Otello Frangioni, Leonardo Leonardi, federazione comunista livornese, Livorno 1952.
 Più forte il Partito comunista alla testa dei lavoratori per salvare la democrazia e la pace. Intervento al convegno della Federazione romana del Partito comunista italiano sui problemi di organizzazione del 25-26 ottobre 1952, Commissione stampa e propaganda della Federazione romana del P.C.I., Roma 1953.
 Le lotte del popolo per il suffragio universale. Discorso tenuto il 18 gennaio 1953 al cinema Impero di Biella, 1953.
 L'Italia non può tornare e non tornerà indietro. Discorso pronunciato al Senato il 13 marzo 1953, Federazione comunista milanese, Milano 1953.
 La lotta per la libertà, la pace e la Costituzione. Discorso pronunciato al Senato della Repubblica nella seduta del 13 marzo 1953, Tip. del Senato del dott. G. Bardi, Roma 1953.
 La nostra lotta per la libertà e la pace e la Costituzione. Discorso pronunciato al Senato il 13 marzo 1953, SETI, Roma 1953.
 La decisione spetta al popolo italiano. (In difesa delle mondine contro il progetto elettorale). Discorso pronunciato al Senato della Repubblica nella seduta del 26 marzo 1953, Tip. del Senato del dott. G. Bardi, Roma 1953.
 I candidati nostri e quelli loro. Intervento al Consiglio nazionale del PCI, 15-17 aprile 1953, 1953.
 Le parole e i fatti del governo Pella. Discorso pronunciato al Senato della repubblica nella seduta del 21 agosto 1953, Tipografia del Senato, Roma 1953.
 L'ideale della gioventù. Conferenza tenuta a Roma al Teatro Adriano in occasione dell'apertura della Campagna del Tesseramento della FGCI 1954, Roma 1953.
 I comunisti e l'insurrezione. 1943-1945, Edizioni di cultura sociale, Roma 1954.
 Il Monte Rosa è sceso a Milano, con Cino Moscatelli, Torino, Einaudi, 1958.
 Capitalismo e classe operaia nel centro laniero d'Italia, Roma, Editori Riuniti, 1958.
 La Resistenza e gli alleati, con Filippo Frassati, Milano, Feltrinelli, 1962.
 Aldo dice 26X1. Cronistoria del 25 aprile 1945, ivi, 1963.
 Storia della Resistenza, con Filippo Frassati, Roma, Editori Riuniti, 1965.
 L'azione svolta dal Partito comunista in Italia durante il fascismo 1926-1932, Annali dell'Istituto Giangiacomo Feltrinelli, XI (1969), Milano, Feltrinelli, 1970.
 Le armi del fascismo, ivi, 1971.
 Il Partito comunista italiano e la guerra di liberazione 1943-1945, Annali dell'Istituto Giangiacomo Feltrinelli, XIII (1971), ivi, 1972.
 direzione con Enzo Nizza dei primi due volumi dell'Enciclopedia dell'Antifascismo e della Resistenza, Milano, La Pietra, 1968 e 1971.
 Riccardo Di Donato (a cura di), Compagni e amici. Lettere di Ernesto de Martino e Pietro Secchia, La nuova Italia, Scandicci 1993.
 Ferdinando Dubla (a cura di),I quadri e le masse (1947/1949). Per un partito comunista radicato nel popolo, Laboratorio politico, Napoli 1996.
 Il partito, le masse e l'assalto al cielo. Scritti scelti di Pietro Secchia, La città del sole, Napoli 2006.

Il faut également compter parmi ses œuvres les deux collections posthumes constituées par Secchia lui-même :

 Lotta antifascista e giovani generazioni, ivi, 1973.
 La Resistenza accusa 1945-1973, Milano, Mazzotta, 1973.

et l'anthologie d'écrits et d'articles Chi sono i comunisti. Partito e masse nella vita nazionale 1948-1970, édité et préfacé par Ambrogio Donini, Milan, Mazzotta, 1977.

Bibliographie

 Partito comunista italiano. Secchia, Rome, Commission de propagande du PCI, 1946.
 Partito comunista italiano. Secchia. Una vita al servizio del popolo, Biella, Fédération communiste de Biella et Valsesia, 1954.
 Elvo Tempia, Pietro Secchia. Un costruttore del PCI. Conferenza tenuta ad Occhieppo Superiore il 24 aprile 1977, 1977.
 Roberto Giamo, Pietro Secchia. Un comunista scomodo, Ivrea, Ed. BS, 1978.
 Enzo Collotti, voce : Secchia Pietro., dans Andreucci-Detti, Dizionario biografico del movimento operaio, Editori Riuniti, 1981
 Miriam Mafai, L'uomo che sognava la lotta armata. La storia di Pietro Secchia, Milan, Rizzoli, 1984.
 Ferdinando Dubla, Insurrezione o attesismo, Martina Franca, Nuova Editrice Apulia, 1998.
 Ferdinando Dubla, Secchia, il PCI e il movimento del '68, Rome, Datanews, 1998.
 Ferdinando Dubla, La Resistenza accusa ancora. Pietro Secchia e l'antifascismo comunista come liberazione popolare e lotta di classe. 1943-1945, Tarente, Nuova editrice oriente orientale, 2002.
 Filippo Pangallo, Pietro Secchia nella storia del PCI, dalla Resistenza al Partito Nuovo, 1943-1954, Bologne, 2004 (ouvrage en consultation à l'Institut Gramsci d'Émilie-Romagne, bureau de Bologne - Catalogue du pôle bolonais du Service de la Bibliothèque nationale).
 Marco Albeltaro, Le rivoluzioni non cadono dal cielo. Pietro Secchia, una vita di parte, Rome-Bari, Laterza, 2014

Articles de presse

 Ambrogio Donini, Sull'Archivio Secchia, interview de Gianni Corbi, L'Espresso, 19 février 1978
 Leo Valiani, Una testimonianza sul caso Secchia e sul lungo dissenso con Togliatti, Corriere della Sera, 19 février 1978
 Renzo Di Rienzo, Caso Secchia: ecco il famoso rapporto, L'Espresso, 5 mars 1978
 AA. VV., Pietro Secchia: un protagonista dell'antifascismo italiano, dans L'impegno, a. III, n. 3, septembre 1983.
 Marco Albeltaro, La figura politica di Pietro Secchia, dans Il Calendario del Popolo, a. 61, n. 711.
 Marco Albeltaro, Una lettera inedita di Pietro Secchia su Engels, dans Il Calendario del Popolo, a. 61, n. 713.
 Ferdinando Dubla, A sinistra di Togliatti: P.Secchia (1944/1954), dans Il Calendario del Popolo, n.582, décembre 1994.
 Ferdinando Dubla, Pietro Secchia e il PCI come strumento pedagogico per l'egemonia, dans L'Ernesto, n.1/2, 2011.
 Ferdinando Dubla, La libertà dell'intellettuale, la necessità del Partito - i temi della corrispondenza tra l'antropologo e filosofo Ernesto de Martino e il dirigente comunista Pietro Secchia, dans Cumpanis, 2020, reproduit dans Academia.edu
 Angelo D'Orsi, Tra storia e politica. Pietro Secchia, antifascista e comunista, dans Avvenimenti, n.17 (29 avril-5 mai), 2005
 Marco Albeltaro, Pietro Secchia, i giovani e il valore dell'esempio nell'esperienza formativa, dans L'impegno, a. XXVII, n.s., n. 1, juin 2007, p. 55–70.
 Marco Albeltaro, Pietro Secchia e il Sessantotto. Appunti a uno scritto inedito, dans le classi, la storia, a. I (2009), non. 1, p. 43–58.
 Enzo Collotti, Luigi Cortesi e l'archivio Secchia ovvero come si monta un «caso» inesistente dans Noterelle e Schermaglie di «Belfagor», 1980, n. 2

Conférences

 Convegno La figura di Pietro Secchia nella storia del comunismo italiano, Carrare, 25 octobre 2002, intervenants : Ferdinando Dubla, Angiolo Gracci, sur Lavoro Politico nr.6/2002
 Convegno La Resistenza accusa, Turin, 16 avril 2005, compte rendu des interventions
 Convegno La Resistenza dimenticata, organizzato dai "Nuovi Partigiani della Pace",  Biella, 1er juillet 2006
 Convegno Pietro Secchia. Attualità di una proposta di lotta per la democrazia progressiva, Fermo, 7 dicembre 2010 -- report

Liens externes

Personnalité inhumée au Campo Verano
Sénateur de la sixième législature de la République italienne
Sénateur de la cinquième législature de la République italienne
Sénateur de la quatrième législature de la République italienne
Sénateur de la troisième législature de la République italienne
Sénateur de la deuxième législature de la République italienne
Sénateur de la première législature de la République italienne
Député de l'Assemblée constituante de la République italienne
Député de la Consulta Nazionale
Résistant italien
Personnalité du Parti communiste italien
Personnalité du Parti socialiste italien
Mémorialiste italien
Naissance en décembre 1903
Décès en juillet 1973
Décès à 69 ans

Pietro Secchia


A eleição presidencial do Chile de 1989 foi realizada na quinta-feira, 14 de dezembro, paralelamente à eleição parlamentar. Com três candidaturas: Francisco Javier Errázuriz Talavera, Hernán Büchi e Patricio Aylwin.

Definição de candidaturas

Concertación

O candidato Aylwin venceu pela Concertación de Partidos por la Democracia, então composta por 17 movimentos políticos contrários à ditadura militar.

A organização nacional, a moderação ideológica e o peso relativo na coligação fizeram com que o Partido Democrata Cristão decidisse finalmente a candidatura presidencial. Nesta decisão pesou a exposição midiática de Patricio Aylwin ao obter a nomeação anterior como porta-voz ou "primus inter pares" entre os dirigentes da Concertación para o plebiscito de 1988, o que o fez conseguir o apoio da coligação sobre alternativas do mundo a esquerda moderada como Ricardo Lagos.

A nomeação de Aylwin como candidato da Concertación ocorreu em 6 de julho - já em 28 de junho e 2 de julho o Partido Alianza de Centro e o Partido Democrático Socialista Radical, respectivamente, o haviam proclamado como seu candidato—, enquanto sua proclamação foi feita em 16 de julho de 1989 no Teatro Caupolicán, símbolo da resistência democrática durante a ditadura militar, sob o lema "Conquiste o povo ". Em 2 de agosto, o Partido da Esquerda Socialista Ampla (PAIS) proclamou Aylwin como seu candidato.

Democracia y Progreso

Os partidários da ditadura militar de Augusto Pinochet também sofreram um longo processo  para designar seu candidato. A figura de Hernán Büchi, ministro da Fazenda e ideólogo das reformas neoliberais reintroduzidas no Chile após a crise de 1982, gerou simpatia por sua imagem jovial e por sua estreita ligação com a bem-sucedida recuperação econômica do país. No entanto, Büchi sistematicamente se recusou a aceitar a opção de ser candidato, e se recusou a fazê-lo em um discurso feito em 15 de maio de 1989.

Diante dessa situação, em 6 de agosto, a Renovación Nacional nomeou seu candidato o ex- ministro do Interior Sergio Onofre Jarpa por votação interna realizada em 6 de agosto, onde obteve 272 votos a favor, 3 contra e um em branco.

Büchi finalmente concordou em ser candidato em 11 de julho e em uma negociação política, o pacto Democracia e Progresso e o partido Democracia Radical nomearam como seu candidato sob o slogan "Büchi é o homem ". Em 10 de agosto, recebeu apoio formal da Renovación Nacional, que retirou o apoio a Sergio Onofre Jarpa que lhe dera apenas 4 dias antes.

Sua campanha foi do ex-ministro Pinochet e empresário Pablo Baraona, que assume essa condição para a coordenação econômica e como membro do principal partido da coalizão, a Renovación Nacional. Na sua primeira fase, este cargo foi assumido por Sebastián Piñera, também membro da Renovação Nacional, que não o assumiu na candidatura final.

Francisco Javier Errázuriz Talavera
No entanto, a direita não esperava que uma terceira opção fosse levantada. O empresário Francisco Javier Errázuriz Talavera fez sua candidatura presidencial fora dos partidos políticos. Declarando-se independente, afirmou "ter votado no Sim com o coração no Não" no plebiscito de 1988, e buscou uma plataforma próxima ao centro político para obter um voto.

Foi apoiado pelo Partido Liberal, o Partido Socialista Chileno (um partido instrumental que apoiava o Sim, e não relacionado ao Partido Socialista atual), e o partido Avanzada Nacional, mais o Partido Nacional e o Partido do Sul, todos partidos com lideranças locais. e pouco alcance na mídia. O slogan da campanha foi: "Errázuriz, a oportunidade para um Chile digno".

Apoio político

Enquetes

Resultados
Na quinta-feira, 14 de dezembro de 1989, os chilenos elegeram democraticamente seu novo presidente, com o seguinte resultado: 55,2 % dos votos para Aylwin, 29,4 % para Büchi e 15,4 % para Francisco Javier Errázuriz.

Referências

Ligações externas

 Sistema de despliegue de cómputos, SERVEL, Chile. Resultados nacionales de las elecciones presidenciales de 1989.
 Centro de Estudios Públicos de Chile. Estudio Social y de Opinión Pública, marzo de 1989 (PDF).

1989 no Chile
1989

Eleição presidencial no Chile em 1989


New Columbus may refer to:

New Columbus, Indiana
New Columbus, Pennsylvania

New Columbus


Cabranes, İspanya'nın 17 özerk bölgesinden kuzeyde, Cantabrian Denizi'ne kıyısı bulunan Asturias Prensliği'ne bağlı belediye. 2002 yılındaki nüfusu 1.184'tür.

Asturias'ın belediyeleri

Cabranes


Der Mount Anne ist ein Berg im Süden des australischen Bundesstaates Tasmanien. Er liegt in der tasmanischen Wildnis, einem Gebiet, das als UNESCO-Welterbe gelistet ist.

Mount Anne steht in der Reihe der höchsten Berge Tasmaniens an 19. Stelle und ist damit die höchste Erhebung im Southwest-Nationalpark, an dessen Nordrand er liegt. Der Berg dominiert die Gegend um den Lake Pedder.

Geologie
Der Berg besteht zwar vornehmlich aus einer Diabasstruktur, die aber einen Unterbau aus Dolomit besitzt und ein ausgedehntes Höhlensystem enthält. Dort findet sich auch die berühmte Anna-a-Kananda-Höhle, eine der tiefsten Höhlen Australiens. Etliche Höhlenforscher fanden bereits bei der Erforschung der Höhle den Tod.

Vegetation
An seinem Nordostsporn besitzt der Mount Anne eine großartige Vegetation aus der Gondwanazeit. Darunter finden sich einige der ältesten Pflanzenarten auf unserem Planeten.

Geschichte
Der Mount Anne wurde von George Frankland 1835 nach dessen Frau Georgina Anne benannt. Henry Judd erreichte das Plateau des Mount Anne von Tal des Huon River aus im Jahre 1880. Am 25. Dezember 1929 fanden Walter Crookall und Geoff Chapman, Mitglieder des Hobart Walking Club als erste einen Weg auf den Gipfel. Aus der tagelangen Wanderung von Maydena oder Huonville aus, wurde ein Tagesausflug, als 1970 die Scotts Peak Dam Road fertiggestellt wurde.

Weblinks

Einzelnachweise

Berg in Australien und Ozeanien
Berg in Tasmanien
Tasmanische Wildnis

Mount Anne


Miroslav Barnjašev (bugarski:Мирослав Барняшев ) je bugarski profesionalni hrvač i bivši dizač utega i veslač. Poznat po pseudonimom Alexander Rusev.

Sredinom 2000-ih, Barnjašev je emigrirao iz Bugarske u SAD s ambicijom da postane profesionalni hrvač. Prvo je živio u Virginiji, a potom u Kaliforniji, gdje je počeo trenirati u hrvačkoj akademiji. Debitirao je u ringu 22. studenog 2008. pod nazivom Miroslav Makaraov, pobijedivši Aeriala Stara. U 2010. godini nastupao je u sklopu organizacije Vendetta Pro Wrestling (VPW), te je skratio svoje ime na Miroslav.

U rujnu 2010. godine, potpisao je ugovor s World Wrestling Entertainment (WWE). Te je raspoređen u floridski WWE-a, gdje je dobio naziv Alexander Rusev. Prvu borbu koja se prenosila na televiziji imao je 17. srpnja 2011. u kojoj je pobijedio Mika Daltona. Ubrzo nakon debi u FCW-u, ozljedio je prednje križne ligamente i meniskus te je proveo šest mjeseci rehabilitacije.
Vratio se u FCW u ožujku 2012. godine već u ljeto iste godine, ozljedio je vrat te privremeno paralizirao ruku. U kolovozu 2012. godine FCW je preimenovan u NXT. Tokom rehabilitacije otputovao je u Tajlandu, gdje je učio borilačke vještine Muay thai (tajlandski boks). Nakon što je sanirao ozljedu vrata borbama se vratio 30. svibnja 2013.

U vremenu koje slijedi počeo je surađivati s hrvačicom Catherine Joy "C.J." Perry poznatijom pod nazivom Lana koja mu je postala menadžerica a od 2016. i supruga. Postao je rusofil, tako da je svoje pobjede posvećivao ruskom predsjedniku Vladimiru Putinu. 3. studenog postao je prvi Bugarin koji je postao WWE prvak. Do sada je osvojio dvije US titule (USA championship).
Kada je počeo raditi za WWE dolazio je u ring pod imenom Rusev i ruskom zastavom. No pošto je zapravo Bugar iz njegovog programa je maknuta ruska zastava ali ime Rusev je zadržano

Izvor

Vanjske poveznice
 Alexander Rusev na Twitteru
 Rusev na WWE.com

Bugarski dizači utega
Bugarski športaši
Kečeri

Alexander Rusev


Lime steht für:

 Lime (Unternehmen), US-amerikanischer Fahrrad- und Rollervermieter
 Sammelpseudonym von David Boller und seiner Frau Mary Hildebrandt
 Lime (Band), kanadische Popband
 Lime Pictures, britisches Fernsehproduktionsunternehmen

Lime bzw. Limé ist der Name folgender Orte

in Dänemark:
 Lime (Syddjurs Kommune), Ortsteil der Syddjurs Kommune

in Frankreich:
 Limé, Gemeinde im Département Aisne

in den Vereinigten Staaten:
 Lime (Alabama), im Randolph County
 Lime (Colorado), im San Miguel County
 Lime (Oregon), im Baker County
 Lime Township, im Blue Earth County, Minnesota
 Lime Lake Township, Minnesota

Lime ist der Familienname folgender Personen:
 Yvonne Lime (* 1935), US-amerikanische ehemalige Schauspielerin

Filmfigur:
 Harry Lime, Titelfigur des Spielfilms Der dritte Mann (1949)

Siehe auch:
 Lyme

Lime


لاكيس نيكولاو  ، من مواليد 17 يوليو 1949 ، لاعب كرة قدم يوناني سابق.

لعب مع منتخب اليونان لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من آي أو إس
طاقم أيك أثينا غير اللاعبين
قلوب دفاع كرة قدم
لاعبو أيك أثينا
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو كرة قدم يونانيون
لاعبو ليفادياكوس
لاعبو منتخب اليونان لكرة القدم
مواليد 1949
مواليد في إيوس (جزيرة)

لاكيس نيكولاو


AKKA Technologies ist eine europäische Unternehmensgruppe mit weltweiten Standorten, tätig auf dem Gebiet der Ingenieurberatung und F&E-Dienstleistungen für die Mobilitätsindustrie. Das Unternehmen unterstützt Industrieunternehmen unter anderem aus der Automobil, Luftfahrt, Railway und Life-Sciences-Branche über den gesamten Lebenszyklus ihrer Produkte mittels digitaler Technologien. Die Aktien des Unternehmens wurden an den Euronext-Börsen in Brüssel und Paris notiert. Im Jahr 2018 erzielte der Konzern nach eigenen Angaben einen Umsatz von 1,5 Mrd. EUR. 2021 lag der Umsatz bei 1,553 Mrd. EUR.

2022 erfolgte die Übernahme aller Aktien des Unternehmens durch die Adecco-Gruppe. Akka wurde mit dem Adecco-Tochterunternehmen Modis zusammengeschlossen. Das neue Unternehmen soll unter dem Namen Akkodis auftreten; es sei nach eigenen Angaben mit 50.000 Ingenieuren die weltweite Nummer zwei unter den Anbietern von Engineering-Dienstleistungen.

Geschichte
AKKA wurde 1984 gegründet. Im Jahr 2012 erwarb AKKA 65 % der Anteile an der MBtech Group von der Daimler AG (heute Mercedes-Benz Group), 2018 die restlichen 35 %. 2016 übernahm AKKA die italienische Design-Schmiede Bertone und das Wolfsburger Beratungsunternehmen Erlkönig, 2017 folgte die Stuttgarter Gigatronik-Gruppe, danach im Jahr 2018 die PDS Tech in den USA. Akka Deutschland liegt mit einem geschätzten Umsatz von 400 Millionen Euro in 2020 auf Rang vier der führenden Anbieter von Engineering Services in Deutschland.

Im Juli 2021 gab die Adecco Group AG bekannt, Akka Technologies für rund 2 Milliarden Euro zu übernehmen. Akka wird mit der Adecco-Tochter Modis zu Akkodis verschmolzen.

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Beratungsunternehmen (Frankreich)
Entwicklungsdienstleister
Unternehmen (Paris)
Gegründet 1984

AKKA Technologies


Regimentul I Mehedinți No. 17 a fost o unitate de infanterie, de nivel tactic, din trupele permanente ale Armatei României. Unitatea a fost înființată în 1891 prin fuziunea Regimentului I de Linie - înființat în 1830 și Regimentului 17 Dorobanți, înființat în 1880. Pe tot parcursul existenței sale a făcut parte din organica Brigăzii 1 Infanterie, fiind dislocat la pace în garnizoana Drobeta Turnu Severin. La mobilizare, regimentul constituia încă o unitate, Regimentul 41 Infanterie, din rezerviști proveniți din Cercul de recrutare "Mehedinți".

Unități precursoare

Regimentul I de Linie

Regimentul 17 Dorobanți

Războiul de Independență

Al Doilea Război Balcanic

Primul Război Mondial

Perioada interbelică

Al Doilea Război Mondial

Distincții și recunoașteri

Personalități legate de regiment

Comandanți

Note

Bibliografie

Vezi și

Unități militare din Armata României (1860-1945)
Unități militare din Mehedinți

Regimentul I Mehedinți No. 17 „Știrbey Vodă”


Francesco Filelfo (født 25 juli 1398 i Tolentino ved Macerata, død 31. juli 1481 i Firenze) var en italiensk humanist.

Filelfo kom 1420 — som sekretær hos en venetiansk gesandtskab — til Konstantinopel, hvor han fik Johannes Chrysoloras til lærer i græsk; blev selv benyttet til diplomatiske sendelser af den byzantinske kejser og ægtede Chrysoloras' datter. I 1427 kom han hjem til Italien med en del græske håndskrifter, blev indbudt til Firenze for at holde forelæsninger, men blev uven med andre lærde. Senere opholdt han sig i Siena, Bologna og Milano, fik store honorarer for sin docentvirksomhed og fyrstelige gaver af magthaverne. Efterhånden blev han utilfreds med sin stilling ved det milanesiske hof, hvor man ikke gav ham penge nok; han henvendte sig da til paven og andre med tiggerier, og fik han intet, skældte han dem ud i giftige skandskrifter. Endelig fik han Sixtus IV til at kalde sig til Rom, men der blev han også snart ked af opholdet og søgte atter til Milano. Den forfængelige, sangvinske og arrige mand har fortjenester af de græske studiers genoplivelse, skønt just ikke så store, som han bildte sig ind. Han skrev latinske og græske vers ligefrem i alenvis (hans satirer for eksempel er delte i 10 bøger, hver paå 10 satirer, hver af disse på 100 heksametre); men man må indrømme, at han — især i sine breve og taler — var en udmærket latiner, der tillige havde blik for Dantes storhed, idet han på helligdage læste over Divina Commedia i domkirken i Firenze.

kilder

Renæssancehumanister
Personer fra renæssancen
Italienere i 1400-tallet

Francesco Filelfo


An Festuca penzesii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Boris T. Achtarov, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Markgr.-dann.. An Festuca penzesii in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca penzesii


5174 Okugi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5174 Okugi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Masayuki Yanai și Kazuro Watanabe. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,56 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 8,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1988
Centura de asteroizi

5174 Okugi


Sender Deggendorf steht für:

 Sender Deggendorf/Hochoberndorf
 Sender Deggendorf (Aletsberg)
 Sender Deggendorf (Aholming)

Sender Deggendorf


ද ස්වෝඩ් විත් නෝ නේම් (; සාහිත්‍යමය "ගිනිකෙළි මෙන්, සමනලුන් මෙන්") යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ 2009 වර්ෂයේ දකුණු කොරියානු චිත්‍රපටයකි. මේ සඳහා පාදක කරගෙන ඇත්තේ මින් අගබිසව හෙවත් මියොංසොං අධිරාජිනිය පිළිබඳ ප්‍රබන්ධ වාර්තාවකි. මෙම චිත්‍රපටය දීප ව්‍යාප්තව ප්‍රවේශ පත් 1,671,387ක අලෙවි කිරීමට සමත් විය.

කථාපුවත
මු-මියොං යනු ජොසොන් රාජවංශ සමයේ වෙසෙන ත්‍යාගශීලී දඩයම්කරුවෙකි. ඔහු සිය එදිනෙදා දිවිය ගත කරන්නේ පලායන්නන් හසු කරගැනීමෙනි. ඔහුගේ දිවිය සදාතනිකව වෙනස් වන්නේ එක් දිනෙක ඔහුගේ මෙහෙයුමක් අතරතුර මින් ජා-යොං නැමැති රූමත් වංශවත් ස්ත්‍රිය හමුවීමත් සමගයි. ඔහු ඇය කෙරෙහි ප්‍රේමයෙන් බැ‍ඳෙයි. වසර ගණනාවක් ගත වන අතර, ජා-යොං රාජ මාලිගයට පිවිසෙන්නේ ජොසොන්හි ගෝජොං රජුගේ අගබිසව වීම සඳහායි. ප්‍රේම උන්මාදයෙන් පෙළෙන මු-මියොං, ජා-යොං අසල රැඳී සිටීමේ අරමුණින් රාජකීය ආරක්ෂකයකු ලෙස සේවයට එක් වෙයි. ඔහු ඇය අසල පක්ෂපාතීව රැඳී සිටින අතර, මාලිග දේශපාලනය මෙහෙයවමින් ඇය මියොංසොං අධිරාජිනිය ලෙස සිහසුනට පත් වේ.

කොරියාව, රුසියාවේ සහ ජපානයේ යටත් විජිතයක් බවට පත්වීම වළකමින්, හුදකලා රාජධානියේ තත්ත්වයෙන් මිදී රාජවංශය නූතනකරණය කිරීමට මියොංසොං උත්සාහ දරයි. සිය මාමණ්ඩිය වන රාජ්‍යාධිකාරී හ්‍යුංසොන් දේවොන්ගුන් විසින් මෙහෙයවනු ලබන රාජ මාලිගයේ ගතානුගතික කොන්ෆියුසියානු පාක්ෂිකයන් සමග දේශපාලනික ආරවුලකට ඇය මැදි වෙයි. රැජිනට එරෙහි තර්ජන වර්ධනය වන විට, විදේශීය සහ දේශීය සතුරන් විසින් රැජිනියව ඝාතනය කිරීමට දරන ප්‍රයත්නවලින් ඇයව ආරක්ෂා කරගැනීමට  මු-මියොං හට සිදු වේ.

ඓතිහාසික තොරතුරු

මෙයිජි ජපන් රජය විසින් මින් අගබිසව සිය රාජ්‍යයේ ව්‍යාප්තියට තර්ජනයක් ලෙස සලකා ඇත. ඇයව දේශපාලනයෙන් ඉවත් කිරීම සඳහා ගෝජොං රජුගේ පියා වූ හ්‍යුංසොන් දේවොන්ගුන් (ජපනුන් සමග කටයුතු කළ බලවත් රාජ්‍යාධිකාරියෙකි) අසාර්ථක කැරැලි කිහිපයක්ම ඇතිකළේ ය. මේ හේතුවෙන් ඇය ජපන් බලපෑම් පිළිබඳ දැඩි විරෝධී ස්ථාවරයක පසුවූවා ය.

පළමු චීන-ජපන් යුද්ධයේ දී ජපානය ජයගැනීමත් සමග, මින් අගබිසව කොරියාව සහ රුසියාව අතර ශක්තිමත් සම්බන්ධතාවක් ඇති කිරීමට උත්සාහ ගත්තේ, දේවොන්ගුන් විසින් නියෝජනය කළ කොරියාවේ ජපන් බලපෑම අවහිර කිරීමටයි. මෙකල කොරියාව වෙනුවෙන් පත්කළ ජපන් අමාත්‍යවරයා වූ මියුරා ගොරෝ සහ විශ්‍රාමගත් ලුතිනන් ජනරාල්වරයකු විසින් ජපානය කෙරෙහි වඩාත් මිත්‍රශීලී ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කළ දේවොන්ගුන්ගේ පක්ෂයට ආධාර ක‍ළහ.

1895 ඔක්තෝබර් 8 දින හිමිදිරියේ, දේවොන්ගුන්ට පක්ෂපාතී හුල්ල්‍යොන්දේ භට කණ්ඩායම රාජකීය ආරක්ෂකයන් මැඬ ග්යොංබොක්ගුං මාලිගයට පහරදුන්නේ ය. දේවොන්ගුන්ගේ ප්‍රබල ආධාරකරුවකු වූ වූ බොම්සොන් සෙන්පතියාගේ නායකත්වය යටතේ හුල්ල්‍යොන්දේ නිලධාරීන් පිරිස විසින් ජපන් සෙබලුන් කණ්ඩායමකට ඇතුළුවීමට අවසර ලබා දිණි. මෙම ජපන් සෙබලුන් මාලිගය තුළට පහරදීම සඳහා මියුරාගේ මෙහෙයවීම මත බඳවා ගැනුණු පිරිසකි. අගබිසවගේ මාලිගය (ඔඛොරු මණ්ඩපය) වෙත ඇතුළුවීමෙන් පසු මෙම ඝාතකයින් විසින් "අගබිසව විය හැකි යැයි සැකකෙරුණු මාලිග [ස්ත්‍රීන්] තිදෙනකු මරාදමන ලදී. ඉන් එක් අයකු මින් අගබිසව බව තහවුරු කරගත් පසු, ඔවුහු එම සිරුරු ඔඛොරු මණ්ඩපය ඉදිරිපස පයින් වනාන්තරයේ දී දවා, අළු විසුරුවා හැරියහ." මියයන විට ඇගේ වයස අවුරුදු 43කි.

මින් අගබිසවගේ ඝාතනයෙන් පසු, විදේශ බලවේගවලවලට සිය සිතැඟි අනුව කටයුතු කිරීමට මගපෑදිණි.

චරිත නිරූපණය
ජෝ ස්‍යුං-වූ, මු-මියොං ලෙස (සාහිත්‍යමය "නමක් නැත්තා")
සූ ඒ, මින් ජා-යොං ලෙස, පසුව මියොංසොං අධිරාජිනිය
චුන් හෝ-ජින්, දේවොන්ගුන් ලෙස; ගෝජොංගේ පියායි.
චෝයි ජේ-වූං, නෝයි-ජොන් ලෙස
කිම් යොං-මින්, ගෝජොං අධිරාජයා ලෙස
පාක් මින්-හී, මි වූ-රා ලෙස
ගෝ සූ-හී, සෝ-හී ලෙස
සොං හී-යොන්, දේ-දූ ලෙස
ලී යොං-න්‍යෝ, චෝයි පාලිකාව ලෙස
යූන් යොං-බේ, මින් යොං-ඉක් ලෙස
බොං මන්-දේ, ලී සෙං-වොන්/ජි ක්යොං-චූල් ලෙස
ලී ජූ-සිල්, ජා-යොංගේ මව ලෙස
කිම් සෝ-හී, මු-මියොංගේ මව ලෙස
ලී ජූන්-මියොං, ලාබාල මු-මියොං ලෙස
යෝ මූ-යොං, අග්‍රාමාත්‍ය ලෙස
සොෆී බෲස්ටල්, ඉසබෙල් ලෙස

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

දකුණු කොරියානු ඓතිහාසික චිත්‍රපට
2009 චිත්‍රපට
ෆනිමේෂන්
ජොසොන් රාජවංශය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ චිත්‍රපට
2000 දශකයේ ඓතිහාසික චිත්‍රපට
ෂෝබොක්ස් චිත්‍රපට
දකුණු කොරියානු චිත්‍රපට

ද ස්වෝඩ් විත් නෝ නේම්


Crkva Gospe od Site, rimokatolička crkva u Strožancu, općina Podstrana. S pratećim slojevima ispod i u neposrednom okružju čini arheološko nalazište i zaštićeno kulturno dobro

Opis dobra
Arheološko nalazište i crkva Gospe od Site nalazi se u naselju Stožancu u općini Podstrana. Današnja crkva sv. Marije poznatija u narodu kao Gospe od Site naziv je dobila prema močvarnoj biljci koja raste u okolici (lat. iuncus), sagrađena je 1954. godine na mjestu starije srednjovjekovne, koja je porušena 1944. godine. Prvotna crkva, sagrađena je vjerojatno u 11. stoljeću, a prvi put se spominje 1129. godine pod imenom sv. Marije u ispravama samostana sv. Stipana pod Borima u Splitu. U arheološkim istraživanjima pronađeni su ostaci villae rusticae s kraja 4. stoljeća, od koje su sačuvane jedna veća prostorija, dimenzija 27 x 15 m, zid sa sjeverne strane crkvice dužine 6 m te još dvije manje prostorije istočno od ulaza u crkvu. U kasnom srednjem vijeku, na ruševinama kasnoantičke vile nastaje groblje, gdje se u razdoblju od 14. do kraja 18. stoljeća, ukapaju mještani Opaćeg sela. Arheološko nalazište i crkva Gospe od Site višeslojno je arheološko nalazište koje oslikava život Podstrane od kasne antike do danas.

Zaštita
Pod oznakom Z-6978 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Podstrana
Katoličke crkve u Hrvatskoj

Crkva Gospe od Site u Strožancu


An Agrostis rudis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Jakob Roemer ngan Schult.. An Agrostis rudis in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostis

Agrostis rudis


ألبوم نوال 96 هو أحد ألبومات الفنانة نوال الكويتية واحتوى على سبعة أغاني وقد صدر في عام 1996.

قائمة الأغاني
 «تدري ولا ماتدري»
 «نصيبي»
 «لو رحت عني»
 «خلاص»
 «هذا حبيبي»
 «أنا ولا إنت»
 «أعاني»

مراجع

ألبومات 1996
ألبومات نوال الكويتية

نوال 96


Carl Ludwig Adolf Gamradt, né le  à Königsberg et mort le  à , est un fonctionnaire et homme politique prussien. Il est membre du Parlement de Francfort en 1849 et de la Chambre des représentants de Prusse de 1849 à 1860.

Biographie
Fils de Christian Ludwig Gamradt, conseiller judiciaire municipal (), Carl Gamradt est né le  à Königsberg en Prusse-Orientale. À partir de 1829, il étudie le droit à l'université de Königsberg. En 1839, il se marie et entre au tribunal régional et municipal de Ragnit comme assesseur. Par la suite, en 1841, il est nommé  de l'arrondissement de Stallupönen et, en 1842, devient propriétaire du domaine de  dans ce même arrondissement. Il conserve ces deux positions jusqu'en 1860.

En 1849, Gamradt remplace Gustav von Saltzwedel au Parlement de Francfort en tant que député de la  circonscription de la province de Prusse, représentant l'arrondissement de Gumbinnen. Prenant ses fonctions le 11 avril, il ne rejoint aucun groupe parlementaire, bien qu'il vote avec le centre-droit, et quitte rapidement le Parlement le 30 mai. Cette même année, il est élu député à la Chambre des représentants de Prusse où il demeure jusqu'en 1860, siégeant d'abord avec la gauche puis avec la fraction Mathis à partir de 1859.

Il meurt le  à Pillupönen, à 49 ans.

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Naissance en octobre 1810
Naissance à Königsberg
Décès en juin 1860
Décès dans la province de Prusse
Décès à 49 ans
Fonctionnaire prussien
Membre du Parlement de Francfort
Député de la Chambre des représentants de Prusse

Carl Gamradt


An Philodendron danteanum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Sydney Bunting. An Philodendron danteanum in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron danteanum


Et wheeler jump er en tidlig implementering af en subrutine/funktion på en computer, der ikke besidder en instruktion til at gemme den adresse, der skal returneres til, når subrutinen afsluttes. Et wheeler jump skal kodes i maskinkode eller assembler, da man skal kunne bestemme adresserne nøjagtigt. Der er tale om selvmodificerende kode. Subrutiner implementeret ved et wheeler jump tillader ikke rekursion.

En subrutine er et stykke programkode, der udfører en eller flere opgaver, og som med fordel kan benyttes flere steder i programmet.  I stedet for at gentage programkoden hver gang opgaven skulle udføres, udføres et kald til subrutinen, opgaven udføres, og subrutinen returnerer derpå til instruktionen lige efter det oprindelige kald. (I nogle tilfælde vil man i stedet have instruktionerne gentaget hver gang, da dette udføres en smule hurtige end subrutinekaldet. Til gengæld er bruget af lager noget større.) Men mange af de tidligste computere havde simpelt hen ikke en instruktion til at gemme returadressen og kunne derfor ikke uden videre benytte subrutiner, da man indså det fornuftige i dem. Dette råder wheeler jumpet bod på.

Når subrutinen skal kaldes, læses adressen for kaldet ind i et af maskinens registre. Har man ikke andre muligheder, vil man benytte akkumulatoren. Derefter udføres et hop til adressen for subrutinens begyndelse. Som det første skal subrutinen nu danne hoppet til sin returadresse. Efter de instruktioner, der udgør subrutinens egentlige krop, er afsat en adresse, der indeholder en dummy, der kan være hvad som helst, bare det har længden svarende til et ubetinget hop. Subrutinen starter med at addere længden af en hop-instruktion til adressen i akkumulatoren. Nu indeholder akkumulatoren så adressen, der skal returneres til. Derpå overlejres adressen i akkumulatoren med en ubetinget hop-instruktion. Endelig skrives indholdet af akkumulatoren ned i den lageradresse, der indeholder dummyen. Derefter kan subrutinen udføre sine egentlige opgaver. Når de er udført, når maskinen frem til det ubetingede hop tilbage til hovedprogrammet og returnerer.

Wheeler jumpet blev opfundet af den britiske datapioner David Wheeler under arbejdet på EDSAC omkring 1950. Efterfølgende har stort set alle computere haft egentlige subrutinekald i deres instruktionssæt, hvorved dette trick blev overflødigt.

Eksterne henvisninger
 Video om emnet på Youtube, ved professor Brailsford, Computerphile

Programmering
Datalogi

Wheeler jump


Kenji Sekido (født 7. januar 1990) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Fagiano Okayama.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kenji Sekido


The Centennial Challenges are NASA space competition inducement prize contests for non-government-funded technological achievements by American teams.

Origin
NASA's Centennial Challenge Program (CCP) directly engages the public at large in the process of advanced technology development that is of value to NASA's missions and to the aerospace community. CCP offers challenges set up as competitions that award prize money to the individuals or teams to achieve the specified technology challenge. The prize contests are named "Centennial" in honor of the 100 years since the Wright brothers' first flight in 1903. The Wright Brothers' pioneering inventions embody the spirit of the challenges.

The Centennial Challenges are based on a long history of technology prize contests, including the Longitude prize (won by John Harrison), the Orteig Prize (won by Charles Lindbergh), the Ansari X PRIZE (won by Scaled Composites), and the DARPA Grand Challenge (won by Stanford University in 2005 and Carnegie Mellon University in 2007). A key advantage of prizes over traditional grants is that money is only paid when the goal is achieved. A 1999 National Academy of Engineering committee report recommended that "Congress encourage federal agencies to experiment more extensively with inducement prize contests in science and technology". A 2003 NASA Space Architect study, assisted by the X PRIZE Foundation, led to the establishment of the Centennial Challenges.

As a federal agency, NASA has one of the federal government's three largest procurement budgets. The Department of Energy (DOE) and the Defense Department (DOD) round out the trio. With the subsequent proposal in Congress of "H Prize" funding for breakthroughs in hydrogen fuel-related technology, the Department of Energy is poised to join NASA and DARPA's Defense Department in fortifying this paradigm shift favoring a growing quantity of technology experimenters who might otherwise be neglected by traditional government contractors and federal procurement officials.

Current challenges

Sample return robot challenge

The Sample Return Robot Challenge is to build an autonomous rough-terrain robot which can find and retrieve geologic samples. The intent is to advance autonomic robotics and remote manipulator technology. The prize is US$1.5 million. The Allied Organization selected to partner with NASA to conduct this challenge is Worcester Polytechnic Institute in Worcester, Massachusetts. Team registration began Summer 2011, and the first competition was held June 16, 2012.

Eleven teams registered for the event, with six showing up to the competition. All but one team were unable to compete after failing the weigh-in and/or inspection. Team SpacePride competed in level one, but did not succeed.

The second running of the challenge took place June 6–8, 2013, at WPI. Ten teams competed for a Level 1 prize. Team Survey of Los Angeles was awarded $5,000 for successfully completing Level 1: their robot left the platform, retrieved a sample and returned to the platform within the 15-minute limit. No teams advanced to Level 2.

The third running of the challenge took place June 9–14, 2014, at WPI. 17 teams competed for Level 1 and Level 2 prizes. Team Mountaineers from West Virginia University (WVU), led by Dr. Yu Gu, successfully completed Level 1 challenge. No teams completed Level 2 challenge in 2014.

The fourth competition took place June 8–12, 2015, at WPI. 16 teams competed for Level 1 and Level 2 prizes. Team Mountaineers from West Virginia University successfully completed Level 2 challenge (with two collected samples or 3 points) and brought home a $100,000 prize. No other team completed Level 1 or Level 2 challenge in 2015.

The fifth year challenge was divided into two events. The Level 1 challenge happened between June 6–11, 2016. Five new teams completed Level 1. The final Level 2 challenge was performed on Sep. 4 & 5. Team Mountaineers from West Virginia University collected 5 samples with a total score of 11 points, and won the challenge with a $750,000 prize.

Efforts were coordinated by NASA and the WPI Robotics Center.

Mars Ascent Vehicle Prize

The MAV Prize is a challenge to demonstrate technologies that may be relevant to future NASA Science Mission Directorate Mars missions. The competition will mimic a MAV mission. When NASA eventually returns samples from Mars, there will be a requirement for a special rocket system — the MAV — to launch the samples from Mars' surface into orbit for rendezvous with a spacecraft that will return them to Earth.
The MAV Challenge requires highly reliable and autonomous sample insertion into the rocket, launch from the surface, and deployment of the sample container. Innovative technology from this competition may be considered in future planning for a Mars exploration mission.
The first-place award is $25,000; second-place is $15,000; and third-place is $10,000.  Competing teams will be eligible for prize money only after the successful completion of all the required tasks.

The inaugural competition was held in April 2015. North Carolina State University of Raleigh won $25,000 for first place; Tarleton State University of Stephenville, Texas, won second, winning $15,000. There was no third-place winner.

Cube Quest Challenge

The Cube Quest Challenge offers a prize purse of $5 million to teams that meet the challenge objectives of designing, building and delivering flight-qualified, small satellites capable of advanced operations near and beyond the moon. Cube Quest teams will have the opportunity to compete for a secondary payload spot on the first mission of NASA's Orion spacecraft, which will launch atop the agency's Space Launch System (SLS) rocket.
The competition includes three stages: Ground Tournaments, Deep Space Derby, and Lunar Derby. The Ground Tournaments will be held every four to six months, leading to an opportunity to earn a spot on the first integrated flight of Orion and SLS. The Deep Space Derby will focus on finding innovative solutions to deep space communications using small spacecraft, and the Lunar Derby will focus primarily on propulsion for small spacecraft and near-Earth communications.

Completed challenges

Green Flight Challenge

The Green Flight Challenge sponsored by Google is to build an aircraft which can fly 200 miles in under two hours using the energy equivalent of a gallon of gasoline per passenger. The US$1,650,000 prize was competed for Sept 25 - Oct 1, 2011 at the Charles M. Schulz Sonoma County Airport, Santa Rosa, California. The CAFE Foundation was the Allied Organization which partnered with NASA's Centennial Challenges Program to conduct the challenge. On October 1, 2011, CAFE had a competition open house for the public to see the aircraft and meet the competing teams. The Google Green Flight Challenge Exposition was at NASA Ames Research Center in Sunnyvale, California on October 3, 2011. Free admission tickets were available at the Expo website.  The Expo had the competition aircraft on display, presented winner checks and additional displays of green energy technology.

Strong tether challenge
This competition presented the challenge of constructing super-strong tethers, a crucial component of a space elevator. The 2005 contest was to award US$50,000 to the team which constructed the strongest tether, with contests in future years requiring that each winner outperform that of the previous year by 50%. No competing tether surpassed the commercial off-the-shelf baseline and the prize was increased to US$200,000 in 2006.

In 2007 the prize money was raised to US$500,000 USD for this competition.

The 2011 Strong Tether Centennial Challenge was held at the Space Elevator Conference in Redmond, Washington on August 12, 2011. The Space Elevator Conference, sponsored by Microsoft, The Leeward Space Foundation and The International Space Elevator Consortium has hosted the Tether competition for five years and there has yet to be a winner.

Power beam challenge
Power Beam competitions were held in 2005, 2006, 2007 and 2009. They were directed at space elevator applications. Teams built mechanical devices (climbers) that could propel themselves up a vertical cable. The power supply for the device was not self-contained but remained on the ground. The technical challenge was to transmit the power to the climber and transform it into mechanical motion, efficiently and reliably.

This was a competition to build a wirelessly-powered ribbon-climbing robot. The contest involves having the robot lift a large payload within a limited timeframe. The first competition in 2005 would have awarded US$50,000, US$20,000, and US$10,000 to the three best-performing teams, meeting the minimum benchmark of 1 m/s. However, no team met this standard, with only two teams climbing under beam power. This prize also increased to US$200,000 in 2006, but no team was able to accomplish the full set of requirements. See Elevator:2010 for more information on Power Beam Challenge as well as other challenges related to space elevator technologies.

In 2007 the prize money was raised to US$500,000 USD for this competition.

In the 2009 competition, the competitors drove their laser-powered devices up a cable one kilometer high, suspended from a helicopter. LaserMotive LLC was awarded US$900,000 in the 2009 Power Beaming Challenge.

Moon regolith Oxygen (MoonROx) challenge
This head-to-head competition was for a system capable of extracting 2.5 kilograms of oxygen from 100 kilograms of artificial lunar regolith in 4 hours or less using at most 10 kW of power.  This US$1 million prize expired in June 2009 without a winner.

The initial MoonROx challenge was announced in 2005 with the intent to award a US$250,000 prize to the first team to develop the capability to extract 5 kilograms of breathable oxygen from simulated lunar soil in an eight-hour period. The prize expired in June 2008.

For the initial announcement of the challenge, the competition was to be administered by the Florida Space Research Institute (FSRI) in collaboration with NASA.
The next year the California Space Education and Workforce Institute (CSEWI) was selected to administer the challenge when FSRI was dissolved and Space Florida was created to take its place.

Since extracting oxygen from silicates is difficult, and the oxygen electrochemically bound into the silicates at high temperature, it is likely that a solar-furnace may be part of the solution.
MoonROx Challenge

Astronaut glove challenge

In the 2007 competition, only the pressure-restraining layer part of the glove was required.  But for the 2009 challenge, teams had to provide a complete glove, including the outer, thermal-micrometeoroid-protection layer. This competition rewarded US$200,000 in May 2007 to the team which constructed the best-performing astronaut glove.

The first competition took place May 2 and May 3, 2007, at the New England Air Museum in Windsor Locks, Connecticut. NASA offered a total of US$200,000 for the team that could design and manufacture the best astronaut glove that exceeded minimum requirements. An additional US$50,000 was offered to the team that best demonstrated Mechanical Counter Pressure gloves
. The US$200,000 prize was awarded to Peter K. Homer, an engineer from Southwest Harbor, Maine; the US$50,000 prize went unclaimed and rolled to the next competition.

The 2009 competition was held on November 18 and 19 at the Astronaut Hall of Fame in Titusville, Florida. In the 2009 competition Peter K. Homer of Maine won US$250,000 and Ted Southern of New York won US$100,000, both had competed previously. Another challenge is planned and the date is yet to be announced.

NASA's page

Official Website

Vertical and lunar lander challenges

Also announced at the XPrize Cup Expo and run by the XPrize Foundation, this prize is for a VTVL (vertical take-off, vertical landing) suborbital rocket that can achieve the altitudes and launch energies that are equivalent to what would be needed for a lunar lander. The Vertical Lander Challenge requires 50 meter minimum altitude, horizontal distance of 100 meters, flight time of 90 seconds, and landing on a smooth surface and after refueling, return to its original location. The more aggressive Lunar Lander Challenge increases that to 180s of flight time and landing on a rocky surface. The VLC has a first prize of $350,000, while the LLC has a first prize in excess of this. For 2006 at the Wirefly X PRIZE Cup, Armadillo Aerospace was the only team able to compete. Their vehicle "Pixel" completed one leg of the trip on its third try but crashed shortly after takeoff on the return, leaving all prizes unclaimed.

In 2008, Armadillo Aerospace successfully completed the easier level one VLC prize.

In 2009, the level two first prize was won by Masten Space Systems, while Armadillo Aerospace took the level two second prize.

Regolith excavation challenge
In this Challenge, teams designed and built robotic machines to excavate simulated lunar soil (regolith). The Challenge was managed by the California Space Authority and was competed in 2007, 2008, and 2009, at which time the Challenge was won by a team from Worcester Polytechnic Institute, which won the US$500,000 prize purse.

NASA page

Regolith Challenge Excavation

Night rover challenge
The Night Rover Challenge is to build a solar-powered robot which can operate on stored energy for a significant portion of time. The intent is to spur development of extreme environment battery technology for use in space missions. The prize is US$1.5 million. NASA is partnered with nonprofit organization Clean Tech Open for this challenge . Requirements for proposal submission are here.

As of October 2013, the Night Rover Challenge was closed as no competitors registered.

Unmanned aircraft systems airspace operations challenge
In October 2012 NASA announced a challenge with the goal of developing some of the key technologies that will make it possible to integrate unmanned aerial vehicles  into the National Airspace System. The challenge's focus was on demonstrating a high level of operational robustness and the ability to "sense and avoid" other air traffic.

The challenge was to have been divided into two parts: Phase 1 was scheduled to be held in Spring 2014, and Phase 2 would have taken place one year after Phase 1 was successfully completed.  The total prize money available in Phase 1 was US$500,000.  Phase 2 was planned to have US$1 million in prize money.

In May 2013, NASA announced that it had selected Development Projects Inc. of Dayton, Ohio to manage the challenge.

As of November 2014, NASA has cancelled the Unmanned Aircraft Systems (UAS) Airspace Operations Challenge (AOC) due to unanticipated technical and operational issues as well as additional costs. NASA Centennial Challenges have historically been high-risk and leveraged activities conducted with minimal government funding. NASA reviewed the intended outcomes of the AOC and determined that the competition was no longer timely or cost-effective to execute as planned. NASA's cancellation of the AOC was not based in any way on technical progress or performance of the registered teams.

CO2 conversion challenge
The CO2 conversion challenge is a competition to convert carbon dioxide into sugars to be used as feedstock for biomanufacturing in space and on Mars. The competition began in 2018 to incentivize the public to recreate the process plants do regularly, except with a non-biological system. Five teams were each awarded a $50,000 milestone prize in 2019 for Phase 1 of the competition to design a system that could accomplish the chemical transformation, including teams from University of California, Princeton University, Rutgers University, Air Company, and Dioxide Materials. Phase 2 of the competition ended in 2021, and three teams split a $750,000 prize purse.

Other proposals
The challenges have not been finalized. Candidates include:

 Very Low Cost Spacecraft Missions
 Micro reentry vehicles
 Lunar robotic landings
 Mars and asteroid microspacecraft missions
 Solar sail missions
 Breakthrough Robotic capability competitions
 Robotic triathlon
 Telerobotic construction race
 Robotic insects
 Rover survivor
 Antarctic rover traverse
 Revolutionary Technology demonstrations
 Lunar resource utilization
 Long-term propellant storage
 Precision landers
 Autonomous drills
 Battery breakthrough
 In situ life detector
 Extreme environment computer
 Carbon nanotube-based materials
 Tether propulsion
 Very low cost suborbital launch

Challenges will be organized into one of four categories:
 Flagship Challenges: "To encourage major private space missions," these are expected to be multimillion-dollar prizes for more major goals, such as robotic lunar landers or human orbital spaceflight.  (Flagship technology demonstration program is more explicitly described by NASA here.)
 Keystone Challenges: "To address technology priorities"
 Alliance Challenges: "To leverage partnerships," contests organized in collaboration with non-government partners
 Quest Challenges: "To promote science, technology, engineering and math outreach"

See also

 List of space technology awards

Further reading
International Mars Society's University Rover Challenge
Virginia's V Prize for spaceflight breakthroughs
Innocentive's technical challenges page
X Prize Foundation
People for the Ethical Treatment of Animal's / PETA's million dollar in vitro meat production prize
America's Rocketry Contest (for students)

References

External links

Official (NASA)
 Centennial Challenges Home page of official web site.
 NASA Budget
 Centennial Challenges overview presentation
 2004 Centennial Challenges Workshop Report
 Elevator 2010 (partner for Tether Challenge and Beam Power Challenge)

News
 NASA's Centennial Challenges Collaborates With Foundation - NASA press release (October 11, 2005)
 NASA Announces First Centennial Challenges' Prizes - NASA press release (March 23, 2005)
 NASA Schedules Centennial Challenges Workshop - NASA press release
 NASA Announces Centennial Challenges Workshop Agenda - NASA press release
 Centennial Challenges Workshop 2004 June 15–16. Hilton Hotel, Washington, DC.
 Centennial Challenges Workshop Registration Ends 2004 June.

Unofficial (non-NASA)

News
 Race2Space.org - Advancing the Privatization of Space Travel July 2006, Race2Space, in partnership with the X PRIZE foundation, is seeking sponsorship in order to support the privatization of space travel, research, and exploration for the upcoming Lunar Landing Challenge Contestants October 2006."
 Lunar Lander Challenge -- One small step for NASA, One giant leap for the X PRIZE
 Space prize confidential (The Space Review, May 15, 2006)
 NASA Will Offer Cash Prizes for Technological Innovations (New York Times, March 27, 2005)
 NASA and Spaceward Foundation Announce First Centennial Challenges Prizes (Planetary Society, March 24, 2005)
 NASA Details Cash Prizes for Space Privatization (Space.com, March 23, 2005)
 NASA plans contests for space feats - MSNBC By Alan Boyle.
 NASA's Centennial Challenges Program To Offer Cash Prizes - Space News
 NASA exploration office charts new procurement territory - GovExec.com
 Cosmic Contests - GovExec.com (August 15, 2005)
 "H Prize": The Department of Energy's proposed prize for hydrogen fuel-related breakthroughs

Opinion
 Concerning Federally Sponsored Inducement Prizes in Engineering and Science Report of the Steering Committee for the Workshop to Assess the Potential for Promoting Technological Advance through Government-Sponsored Prizes and Contests, National Academy of Engineering.
 The Testimony of Mr. Elon Musk - U.S. Senate Committee Elon Musk, the CEO of SpaceX: "If I can emphasize, underscore and highlight one strategy for Congress, it is to offer prizes of meaningful scale and scope."
 And the Winner Is ... - FORTUNE Magazine By Brian O'Reilly. "Inducement prizes are a 'fantastic, low-risk, high-return mechanism,' says Diamandis. If no one succeeds, he notes, you don't have to shell out any money. 'And if someone does, you've automatically backed the winner.'"
 Grand challenges (Editorial) - The Washington Times
 NASA Needs Prize Contest Ideas - Slashdot

Space organizations
NASA groups, organizations, and centers
Challenge awards

Centennial Challenges


القوائم التالية هي قوائم الفرق المشاركة في بطولة أمم أوروبا 2004 التي أقيمت في البرتغال في الفترة ما بين 12 يونيو إلى 4 يوليو 2004.

المجموعة الأولى

اليونان

مدرب الفريق : أوتو ريهاغل
 أنطونيس نيكوبوليديس
 يوركاس سيتاريديس
 ستيليوس فينيتيديس
 نيكوس دابيزاس
 ترايانوس ديلاس
 أنجيلوس باسيناس
 ثيودوروس زاغوراكيس
 ستيليوس ياناكوبولوس
 أنجيلوس خاريستياس
 فاسيليس تسيارتاس
 ديميس نيكولايديس
 قسطنطينوس خالكياس
 ثيوفانيس كاترجياناكيس
 تاكيس فيساس
 زيسيس فريزاس
 بانتيليس كافيس
 جورجيوس جورجياديس
 يانيس غوماس
 ميخاليس كابسيس
 جورجيوس كاراغونيس
 قسطنطينوس كاتسورانيس
 ديميتريس بابادوبولوس
 فاسيليس لاكيس

البرتغال

مدرب الفريق : لويس فيليب سكولاري
 ريكاردو باريرا
 باولو فيريرا
 روي جورجي
 جورجي أندرادي
 فرناندو كوتو
 كوستينها
 لويس فيغو
 بيتيت
 بيدرو باوليتا
 روي كوستا
 سيماو سابروسا
 كويم
 ميغيل مونتيرو
 نونو فالينتي
 بيتو
 ريكاردو كارفاليو
 كريستيانو رونالدو
 مانيش
 تياغو مينديز
 ديكو
 نونو غوميز
 جوزيه موريرا
 هيلدر بوستيغا

روسيا

مدرب الفريق : جورجي يارتسيف
 سيرغي أوفتشينيكوف
 فلاديسلاف راديموف
 دميتري سيتشيف
 أليكسي سميرتين
 أندريه كارياكا
 إيغور سيمشوف
 مارات إسماعيلوف
 رولان غوسيف
 دميتري بوليكين
 ألكسندر موستوفوي
 ألكسندر كيرجاكوف
 فياتشيسلاف مالافييف
 رومان شارونوف
 ألكسندر أنيوكوف
 دميتري ألينيتشيف
 فاديم إفسييف
 دميتري سينيكوف
 دميتري كيريتشينكو
 فلاديمير بيستروف
 دميتري لوسكوف
 أليكسي بوغاييف
 يفغني ألدونين
 إيغور أكينفييف

إسبانيا

مدرب الفريق : إيناكي سايز
 سانتياغو كانيزاريس
 خوان كابديفيلا
 كارلوس مارتشينا
 دافيد ألبيلدا
 كارليس بويول
 إيفان هيلغيرا
 راؤول غونزاليس
 روبن باراخا
 فرناندو توريس
 فيرناندو موريانتس
 ألبرتو لوكي
 غابري غارسيا
 دانييل أرانزوبيا
 فيسنتي رودريغيز
 راؤول برافو
 تشابي ألونسو
 جوسيبا إتشبيريا
 سيزار مارتن
 خواكين سانشيز
 تشافي هيرنانديز
 خوان كارلوس فاليرون
 خوانيتو
 إيكر كاسياس

المجموعة الثانية

كرواتيا

مدرب الفريق : أوتو باريتش
 فلاديمير فاسيلي
 ماريو توكيتش
 جوسيب سيمونيتش
 ستيبان توماس
 إيغور تيودور
 بوريس زيفكوفيتش
 ميلان راباييتش
 داريو سرنا
 دادو برشو
 نيكو كوفاتش
 توميسلاف سوكوتا
 توميسلاف بوتينا
 داريو سيميتش
 ماتو نيريتلياك
 جيركو ليكو
 ماركو بابيتش
 إيفان كلاسنيتش
 إيفيكا أوليتش
 إيفيكا مورنار
 جيوفاني روسو
 روبرت كوفاتش
 نيناد بيليكا
 جوي ديدوليكا

إنجلترا

مدرب الفريق : زفن غوران إريكسون
 ديفيد جايمس
 غاري نيفيل
 أشلي كول
 ستيفن جيرارد
 جون تيري
 سول كامبل
 ديفيد بيكهام
 بول سكولز
 واين روني
 مايكل أوين
 فرانك لامبارد
 واين بريدج
 بول روبنسون
 فيل نيفيل
 ليدلي كينغ
 جيمي كاراغر
 نيكي بات
 أوين هارغريفز
 جو كول
 كيرون داير
 إيميل هيسكي
 إيان والكر
 داريوس فازيل

فرنسا

مدرب الفريق : جاك سانتيني
 ميكائيل لاندرو
 جان ألان بومسونغ
 بيسنتي ليزارازو
 باتريك فييرا
 ويليام غالاس
 كلود ماكيليلي
 روبير بيريز
 مارسيل ديساييه
 لويس ساها
 زين الدين زيدان
 سيلفان ويلتورد
 تيري هنري
 ميكائيل سيلفيستر
 جيروم روثين
 ليليان تورام
 فابيان بارتيز
 أوليفر داكورت
 بينوا بيدريتي
 ويلي سانيول
 ديفيد تريزيغيه
 ستيف مارليت
 سيدني جوفو
 غريغوري كوبيه

سويسرا

مدرب الفريق : كوبي كون
 يورغ ستيل
 بيرنت هاس
 برونو بيرنر
 ستيفان هينتشوز
 مراد ياكين
 يوهان فوغل
 ريكاردو كابانياس
 رافائيل فيكي
 ألكسندر فراي
 هاكان ياكين
 ستيفان تشابويسات
 باسكال زوبربولر
 ماركو زفيسيغ
 لودوفيك مانيان
 دانييل غيغاكس
 فابيو سيليستيني
 كريستوف سبيخر
 بينجامين هوغل
 ترانكيلو بارنيتا
 باتريك مولر
 ميلايم راما
 يوهان فونلانثون
 سيباستيان روث

المجموعة الثالثة

بلغاريا

مدرب الفريق : بلامين ماركوف
 زدرافكو زدرافكوف
 فلاديمير إيفانوف
 روسين كيريلوف
 إيفايلو بيتكوف
 زلاتومير زاغورتشيتش
 كيريل كوتيف
 دانييل بوريميروف
 ميلين بيتكوف
 ديميتار برباتوف
 فيليزار ديميتروف
 زدرافكو لازاروف
 ستويان كوليف
 جورجي بييف
 جورجي تشيليكوف
 ماريان خريستوف
 فلاديمير مانتشيف
 مارتن بتروف
 بريدراغ بازين
 ستيليان بتروف
 فاليري بويينوف
 زوران يانكوفيتش
 إيليان ستويانوف
 ديميتار إيفانكوف

الدنمارك

مدرب الفريق : مورتن أولسن
 توماس سورينسن
 كاسبر بوغيلوند
 رينيه هنريكسين
 مارتن لاورسن
 نيكلاس ينسن
 توماس هيلفيغ
 توماس غرافيسين
 يسبر غرونكيار
 جون دال توماسون
 مارتن يورغنسن
 إيبي ساند
 توماس كالينبيرغ
 بير كرولدروب
 كلاوس ينسين
 دانييل ينسين
 بيتر سكوف ينسين
 كريستيان بولسن
 برايان بريسك
 دينيس روميدال
 كينيث بيريز
 بيتر مادسين
 ستيفان أنديرسين
 بيتر لوفنكراندس

إيطاليا

مدرب الفريق : جيوفاني تراباتوني
 جانلويجي بوفون
 كريستيان بانوتشي
 ماسيمو أودو
 كريستيانو زانيتي
 فابيو كانافارو
 ماتيو فيراري
 أليساندرو ديل بييرو
 جينارو غاتوزو
 كريستيان فييري
 فرانشيسكو توتي
 برناردو كورادي
 فرانشيسكو تولدو
 أليساندرو نيستا
 ستيفانو فيوري
 جوسيبي فافالي
 ماورو كامورانيزي
 ماركو دي فايو
 أنتونيو كاسانو
 جيانلوكا زامبروتا
 سيموني بيروتا
 أندريا بيرلو
 أنجلو بيروتسي
 ماركو ماتيرازي

السويد

مدربي الفريق : تومي سودربيرغ ولارس لاغرباك
 أندرياس إيزاكسون
 تيدي لوتشيتش
 أولوف ميلبيرغ
 يوهان ميالبي
 إيريك إيدمان
 توبياس ليندروث
 ميكائيل نيلسون
 أندرس سفينسون
 فريدريك ليونبيرغ
 زلاتان إبراهيموفيتش
 هنريك لارسون
 ماغنوس هيدمان
 بيتر هانسون
 ألكسندر أوستلوند
 أندرياس ياكوبسون
 كيم كالستروم
 أندرس أندرسون
 ماتياس يونسون
 بونتوس فارنيرود
 ماركوس ألباك
 كريستيان فيلهلمسون
 إيريك فالشتيدت
 ماغنوس كيلشتيدت

المجموعة الرابعة

التشيك

مدرب الفريق : كاريل بروكنر
 بيتر تشيك
 زيدنيك غريغيرا
 بافل ماريش
 توماس غالاسيك
 ريني بولف
 ماريك يانكولوفسكي
 فلاديمير سميتشر
 كارل بوبورسكي
 يان كولر
 توماس روزيسكي
 بافل نيدفيد
 فراتيسلاف لوكفينتش
 مارتن ييرانيك
 ستيبان فايتشوشيك
 ميلان باروش
 يارومير بلازيك
 توماش هوبتشمان
 ماريك هاينز
 رومان تيس
 ياروسلاف بلاشيل
 توماش أويفالوسي
 دافيد روزيهنال
 أنتونين كينسكي

ألمانيا

مدرب الفريق : رودي فولر
 أوليفر كان
 أندرياس هينكل
 أرني فريدريخ
 كريستيان فورنز
 ينز نوفوتني
 فرانك باومان
 باستيان شفاينشتايغر
 ديتمار هامان
 فريدي بوبيتش
 كيفن كوراني
 ميروسلاف كلوزه
 ينز ليمان
 مايكل بالاك
 توماس برداريتش
 سيباستيان كيل
 ينز يرميز
 كريستيان زيغه
 فابيان إرنست
 بيرند شنايدر
 لوكاس بودولسكي
 فيليب لام
 تورستن فرينغز
 تيمو هيلدبراند

لاتفيا

مدرب الفريق : ألكساندرس ستراكوفس
 ألكساندرس كولينكو
 إيغورس ستيبانوفس
 فيتالييس أستافييفس
 ميخايليس زيملينسكيس
 يوريس لايزانس
 أوليغس بلاغوناديجدينس
 ألكساندرس إيساكوفس
 إيمانتس بليديليس
 ماريس فيرباكوفسكيس
 أندرييس روبينس
 أندرييس بروخيرنكوفس
 أندرييس بيديلس
 يورغيس بوتشينسيكس
 فالينتينس لوبانوفس
 ماريس سميرنوفس
 دزينتارييس زيرنيس
 ماريان باخارس
 إيغورس كورابلوفس
 أندرييس شتولكيرس
 أندرييس بافلوفس
 ميخايليس ميخولابس
 أرتورس زاكريشيفسكيس
 فيتس ريمكوس

هولندا

مدرب الفريق : ديك أدفوكات
 إدوين فان در سار
 مايكل رايزيغير
 ياب ستام
 ويلفريد بوما
 جيوفاني فان برونكهورست
 فيليب كوكو
 أندي فان در مايده
 إدغار ديفيدز
 باتريك كلايفرت
 رود فان نستلروي
 رافائيل فان در فارت
 روي مكاي
 ساندر فيسترفيلد
 ويسلي شنايدر
 فرانك ديبور
 مارك أوفرمارس
 بيار فان هويدونك
 جون هيتينغا
 أرين روبن
 كلارنس سيدورف
 بول بوسفيلت
 بودوين زين الدين
 رونالد فاتريوس

تشكيلات بطولة أمم أوروبا
بطولة أمم أوروبا 2004

قوائم فرق بطولة أمم أوروبا 2004