est une série télévisée historique américaine, créée par Justin Haythe et diffusée depuis le  sur la chaîne Starz aux États-Unis et sur Canal+ en France.

Il s'agit de l'adaptation du roman britannique  de Leonie Frieda (2004).

Synopsis
L'histoire de Catherine se dévoile à travers des flashbacks alors qu'elle défend ses actions et transmet les leçons qu'elle a apprises à sa nouvelle servante, Rahima. Elle montre aussi son arrivée à la cour et se termine par le couronnement de son troisième fils, . L'orpheline Catherine se marie à la cour française avec le futur Henri II, fils de François Ier, en étant censée apporter une dot conséquente. Malgré son statut de roturière, son oncle, le pape Clément, a négocié une importante dote et une alliance géopolitique en échange de l'union, et avec elle, l'attente de nombreux héritiers.

Ayant pour devoir de concevoir des héritiers pour la couronne, Catherine découvre que son mari est amoureux de Diane de Poitiers, dame d'honneur et qui ne peut plus enfanter. Catherine de Médicis parviendra malgré tout à maintenir son mariage et à régner sur la France pendant trente ans. Avec un avenir soudainement incertain et peu d'espoir de concevoir un enfant, Catherine doit rapidement apprendre à qui elle peut faire confiance – à la fois dans son entourage personnel de courtisans et parmi les membres de la cour royale – tout en déjouant ceux qui sous-estiment sa détermination à survivre qu'importe le prix.

La deuxième saison montrera  l'essor des guerres de religion et les enjeux du massacre de la Saint Barthélémy et mettra en scène Catherine de Médicis au milieu de ses enfants devenus grands.

Distribution

Acteurs principaux
 Samantha Morton : Catherine de Médicis
 Sennia Nanua : Rahima
 Barry Atsma : Montmorency
  : Antoine de Bourbon
  : Louis de Bourbon
  : Cardinal de Guise
 Raza Jaffrey : Duc de Guise
 Enzo Cilenti : Ruggieri
 Amrita Acharia : Aabis
 Ruby Bentall : Angelica
 Beth Goddard : Antoinette de Guise
 Ludivine Sagnier : Diane de Poitiers
 Rupert Everett : Charles V Holy Roman Emperor
 Antonia Clarke : Marie Stuart

Acteurs Saison 1
  : Catherine, jeune
 Charles Dance : le pape
  : Mathilde
 Alex Heath : Henri II, jeune
 Lee Ingleby : Henri II
 Colm Meaney :
  : Charles de Bourbon
 Navid Nagahban : Henri Ier de Guise
  : Éléonore de Habsbourg
  : Anne de Pisseleu, duchesse d'Étampes

 Adam Garcia : Sebastio
 Yngve Sanchez Beuthe et Jordan Bigot :

Production

Développement
En , Starz donne carte blanche à une saison de huit épisodes adaptée du roman britannique  de Leonie Frieda, avec Justin Haythe en tant que scénariste et producteur, ainsi que Francis Lawrence et  également en producteurs. Stacie Passon réalise la moitié des épisodes de la première saison de la série, y compris le pilote.  Justin Haythe et Ingrid Jungermann réalisent les autres épisodes de la première saison. Les sociétés de production sont Lionsgate Television et 3 Arts Entertainment. Lorris Chevalier est le documentaliste et conseiller historique de la série.

Le , la série est renouvelée pour une deuxième saison.

Attribution des rôles
En , Samantha Morton est choisie pour incarner Catherine de Médicis. En , Amrita Acharia, Enzo Cilenti, Barry Atsma, Nicholas Burns et Danny Kirrane sont engagés dans les rôles principaux, ainsi que Charles Dance, Ludivine Sagnier, Liv Hill, Kiruna Stamell et Colm Meaney dans les rôles secondaires. En , Ray Panthaki est également embauché. En , on apprend que Raza Jaffrey, Sennia Nanua, Beth Goddard et Alex Heath font partie de la distribution, en catimini, dans les rôles principaux et secondaires.

Tournage

Première saison
Le tournage commence en . Il a lieu en France, pour partie aux Provence Studios accueillant plus de  et acteurs ainsi qu'un millier de figurants. L'audition pour les figurants a eu lieu en  , à Martigues (Provence-Alpes-Côte d'Azur), ville où la réservation d'un studio de cinéma est prévue jusqu'au mois de . En , l'équipe se déplace au Fort Saint-André et aux jardins de l'abbaye à Villeneuve-lès-Avignon, en Occitanie, ainsi qu'au château de Villandry, en Centre-Val de Loire. En , elle se trouve au château de Tarascon. En , elle filme au château de Chambord, et à la cathédrale Saint-Étienne de Bourges.

Deuxième saison (2023)
La deuxième saison est tournée en France de mars à  dans les châteaux de Chambord, Villandry et Fréteval, mais aussi à Blois et dans les studios de Martigues.

Fiche technique

 Titre original :
 Création : Justin Haythe
 Casting : Laure Cochener
 Réalisation :  Stacie Passon (épisodes 1, 2, 3 et 7 de la 1ère saison),  Justin Haythe (épisodes 6 et 8 de la 1ère saison), Ingrid Jungermann (épisodes 4 et 5 de la 1ère saison)
 Scénario : Justin Haythe, d'après le roman britannique  de Leonie Frieda (2004)
 Musique : n/a
 Direction artistique : n/a
 Décors : Dan Weil
 Costumes : Karen Muller Serreau
 Photographie : Ed Rutherford et Axel Cosnefroy
 Montage : Suzy Elmiger
 Production : Justin Haythe, Francis Lawrence et
 Sociétés de production : Lionsgate Television et 3 Arts Entertainment
 Société de distribution : Starz
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : couleur
 Genre : biographie, drame, historique
 Durée :
 Date de diffusion :
 États-Unis :  sur la chaîne Starz
 France :  sur la chaîne Canal+

Épisodes

Première saison (2022)
Diffusée sur Starz, et sur Canal+ en France, depuis le .

 Sale Médicis ()
 La Guerre ou le Sexe ()
 Le Prix ()
 Une nouvelle ère ()
 L'Intérim ()
 La Dernière Joute ()
 L'Assaut contre le Roi ()
 La Naissance d'une Reine ()

Deuxième saison (2024)
En cours de post-production.

Distinctions
The Serpent Queen a reçu un ReFrame Stamp 2023. Un "stamp" est attribué par l'association ReFrame (fondée par le Sundance Institute et par Women In Film (WIF)) et par la base de données de l'industrie cinématographique et audiovisuelle IMDbPro sur la base de critères démontrant l'embauche de femmes et d'individus d'autres expressions de genres habituellement sous-représentés, ainsi que des personnes issues de la diversité, à des rôles et postes-clés.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Liens externes

Série télévisée créée en 2022
Série télévisée américaine des années 2020
Série télévisée de Starz
Série télévisée de Lionsgate Television
Série télévisée biographique
Série télévisée dramatique
Série télévisée historique
Adaptation d'une œuvre littéraire à la télévision
Série télévisée se déroulant au XVIe siècle
Série télévisée se déroulant en France
Série télévisée tournée en France
Série télévisée en anglais

The Serpent Queen


Dance improvisation is the process of spontaneously creating movement. Development of movement material is facilitated through a variety of creative explorations including body mapping through levels, shape and dynamics schema.

Improvisation is a free, seemingly unstructured, less technically strict and impulsive form that draws inspiration from everyday dance practices and influences. It is a movement technique that is capable of evoking dramatic and thought-provoking content just as well as more codified western dance techniques such as ballet and non-western movement forms.

Dance improvisation is not only about creating new movement but is also defined as freeing the body from habitual movement patterns (see Postmodern dance and Judson Dance Theater). Dancer and singer Michael Jackson combined improvisation in both of those definitions, insisting that he had an interest in performing a dance to Billie Jean only if he could do it a new way each time.

A lot of improvisation is focused on finding a deeper way of comprehending otherwise concealed thoughts or feelings of an individual. Through the emphasis of instinctual, unpredictable, free movement that improvisation is centred upon the mover is able to explore authentic feelings and inspirations.

The history of improvisation in dance

Western theatrical dance
In Renaissance Italy, improvisation was used and valued in performance and participatory dances.  In performance-based settings in the 15th century, dancers used improvisation to alter or replace various steps or motions, particularly hand gestures, in choreography for the purpose of creating variety.  This use of  improvisation declined in the 16th century, as set, specific choreography came to be favored over more individual, improvised motions. Improvisation was still used in some sense to enhance choreography during this time; however, this improvisation also became much more regulated and structured.  For the following several centuries in the west, improvisation became used primarily as a method of creating choreography and remedying mistakes and mishaps during a performance.

During the period of Romantic and classical ballet, improvisation was used very scarcely, however there remained a place for it in ballet performance.  Primarily, improvisation was used in ballet at this time by certain exceptional principal dancers such as Marie Taglioni, Anna Pavlova, and Fanny Elssler who used improvisation to embellish their leading roles in ballets.

It was not until the end of the 19th century, however, that dance improvisation in western dance became such a large part of performance and dance technique. Towards the end of the 19th and throughout the 20th century, with the beginning of what has become known as modern dance, dance improvisation flourished both as a choreographic tool as well as a method performance.  In the late 19th century, Loïe Fuller exemplified an explicit improvisational performance method with her use of task-based and idiosyncratic movement that both allowed for and necessitated improvisation on the part of the dancer. Slightly later in the early 20th century, movement choruses, especially those under the direction of Mary Wigman and Rudolf Laban used improvisational techniques intensely in training, and to varying degrees in performance in accordance with the director's preference and opinion on the subject.  In the second half of the 20th century, improvisation in dance exploded once more and was explored even more deeply by creators including but not limited to Isadora Duncan, Martha Graham, Doris Humphrey, Merce Cunningham, and Paul Taylor. Each of these individuals developed their own methodology and technique behind modern dance and employed improvisation in numerous different ways that were key to the choreography and execution of their techniques.  It is important to note that although Isadora Duncan is often cited as having improvised her performances, this may be based more on the free, natural quality of her movement rather than fact.  While some of her material was definitely set, it is likely that other parts were in fact improvised.

Contact and group improvisation also evolved in this time with Yvonne Rainer's formation of the Grand Union in 1970.  The Grand Union was an improvisational dance group that performed improvisation that was not prepared or rehearsed beforehand.

Furthermore, and in part thanks to theories on human development that were developed in the 19th century, improvisation started being used in dance therapy and dance education in the 20th century as well.  Improvisation became a key part in the educational methods of many dance educators including Bird Larson and Margaret H'Doubler who emphasized self-expression through dance improvisation.

Many other important tenets of dance improvisation come from and were innovated by the African American community.  From jazz to blues to hip hop to tap, so many major forms of improvisational dance were created in the African American community, making clear the incredible impact Black artists had and continue to have on dance improvisation as well as dance at large.

Latin American dance

African dance

Eastern dance

Developed dance forms with improvisational life

Argentine tango
Argentine tango is a dance form that despite the apparent choreography relies on improvisation. Improvisation techniques are taught and improvisation is encouraged as necessary to reach high levels of competency in dance and performance environments. Closely knit crowds, varying rhythmic patterns in music, switching partners for each dance, and a large vocabulary of movements encourage improvisational dance in Argentine tango.

Belly dance
Belly dance is one of the most commonly improvised dance forms, since often live music does not support the structured nature of choreography. Professional belly dancers may dance publicly 6 nights a week, up to three times a night, and simply do not have the time to choreograph for the 15–60 minutes a night that such performing requires.  Even dancers with substantial choreography repertoires often choose to improvise when performing to live music because they value the exchange of energy between the dancer, the musicians, and the audience, which is heightened by working "in the moment". American Tribal Style belly dance and Improvisational Tribal Style are built entirely upon group improvisation, although the group will typically plan and rehearse individual combinations and their cues in advance.

Blues
Blues dance is generally done to blues music, and is highly improvisational.  Like lindy hop, emphasis is on the lead and follow connection, but the emphasis is even greater.  Blues dance is a partnered and structured form of interpretive dance, and relies mostly on the leader interpreting the music how he or she will; at the same time, the follower usually has some freedom to interpret the music and add in his or her own style as well.

Break dance
B-boying features a heavily improvisational style based on cyclic movement patterns. Many styles of b-boying exist, and dance crews will often choreograph performances for specific songs. Individual performances are more commonly improvised due to the nature of the dance.

Lindy Hop
Lindy Hop is generally an eight-count swing dance, developed in large part by Frankie Manning, and includes a large amount of improvisation.  Once a dancer has learned a variety of swing dance moves, ranging from West Coast Swing to Charleston to Balboa, the dancer will often combine any and all the moves he or she knows of these styles of dance, as well as add his or her own dance style, or make up new dance moves or aerials.  Because of its improvisational nature, lindy hop heavily relies on lead and follow connection, rather than each partner knowing the steps and doing them together.

Post-modern dance and contact improvisation
In the 1970s, Judson Church dancer and choreographer Steve Paxton, in collaboration with other post-modern dancers, developed Contact Improvisation. "Contact improv" is an un-codified, somatic technique that serves as a framework for collective improvisation. It involves multiple dancers who explore movement together by supporting each other's weight, maintaining contact with each other, and bringing their attention to the point or points of contact between them. Unlike the pas de deux of classical ballet, in which the male partner lifts and supports the female, contact improvisation does not assign differential roles to each dancer. There are no officially codified or standardized movements, but partners commonly lift, carry, fall onto or off of, caress, and lean on each other.

Contact improvisation is sometimes used by post-modern choreographers to generate or develop choreography.

See also
 Choreography (dance)
 Ecstatic dance
 List of dance style categories

References

Further reading
 Minton, S, C. (1997) Choreography: A Basic Approach Using Improvisation. Human Kinetics .
 Tufnell, M. and Crickmay, C. (1999) Body Space Image : Notes Toward Improvisation and Performance. Princeton Book Co.
 Barrios Solano, M. (2004) Posthuman Performance: Dancing within Cognitive Systems.
Reeve, Justine (2011)  "Dance Improvisations". Human Kinetics.

Choreography
Free and improvised dance
Dance technique

Dance improvisation


Petawawa ( ) is a town located in the eastern portion of Southern Ontario.  Situated in the Ottawa Valley, with a population of 18,160 (2021 Census), Petawawa is the most populous municipality in Renfrew County.

History
The earliest settlement in the Petawawa area was inhabited by the Algonquin First Nation. The name of Petawawa originates from a local Algonquin language word, biidaawewe, meaning "where one hears a noise like this". The original spelling of the name of the town was Petewawa and while there are no sources showing when it officially changed to Petawawa, Privy Council documents indicate the name Petawawa being formally used in correspondence as early as 27 March 1907. Research of photographs after 1916 with the former spelling have not been found. While the records of the official name change are non-existent, it has been speculated that the influx of immigration to the area changed the pronunciation of the word from its native roots to a more European pronunciation. Over time this may have changed the spelling of the Town's name into the present day format.

In the late 19th century, the area was surveyed and settled by emigres from Scotland, Ireland and Germany. The land was unsuitable for crops, but the heavily forested surroundings were useful for logging. Petawawa was incorporated as a township in 1865. The Canadian military acquired land in the area in 1905, which later became Canadian Forces Base Petawawa. During this period it was used as an internment camp for German POWs during World War I. and World War II. Later, it became home to the Canadian Airborne Regiment before it was disbanded in 1995. Today, it is one of Canada's largest ground forces bases with members deployed throughout the world on various missions supporting the United Nations in peacekeeping or the War on Terror.

In 1961, the urban area of Petawawa was incorporated as a separate village. On July 1, 1997, the village and township re-amalgamated to form the Town of Petawawa.

Petawawa's primary employer is the Canadian Government. Most of Petawawa's residents work as civilian employees, or as members of the Canadian Forces at CFB Petawawa which is home to 2 Canadian Mechanized Brigade Group and 4 Canadian Division Support Group.

Geography
The town lies on the west bank of the Ottawa River, at the confluence of the Petawawa River. Situated across the Ottawa River from the Laurentian Mountains, and east of Algonquin Park, Petawawa is a favourite stop for outdoor enthusiasts, anglers, hikers, canoers, and kayakers.

In addition to the primary urban core of Petawawa, the town also comprises the communities of Black Bay, Kramer Subdivision, Laurentian View, McGuire, Petawawa Point, Pine Meadows, Pine Ridge, Pinehurst Estates and Riverview.

Climate
Petawawa has a humid continental climate (Köppen Dfb) with long, cold, snowy winters and warm summers.

Demographics

In the 2021 Census of Population conducted by Statistics Canada, Petawawa had a population of  living in  of its  total private dwellings, a change of  from its 2016 population of . With a land area of , it had a population density of  in 2021.

Transportation
Ontario Highway 17, Ontario Northlands bus service from Ottawa and the local commercial airport (Pembroke Airport) located in Petawawa, all provide access to this town.

Another major employer is Chalk River Laboratories located nearby in Chalk River.

Notable residents
 Roy Giesebrecht, hockey player
 Tom Green, comedian, actor
 Tommy Mac, musician
 Lloyd Mohns, hockey player
 Matthew Peca, hockey player
 Joe Reekie, hockey player
 Mike Rowe, hockey player
 Ray Sheppard, hockey player

See also
 List of communities in Ontario
List of townships in Ontario
List of francophone communities in Ontario

References

External links

Municipalities in Renfrew County
Towns in Ontario
Lower-tier municipalities in Ontario
Populated places on the Ottawa River

Petawawa


An Pteroceras vriesii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Pteroceras vriesii in nahilalakip ha genus nga Pteroceras, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pteroceras

Pteroceras vriesii


Le raïon d'Obolon (en ) est un raïon (district) urbain de Kiev, la capitale de l'Ukraine.

Il englobe des territoires dans le nord du centre-ville de Kiev.

Liens internes
 Subdivisions administratives de Kiev

Obolon

Raïon d'Obolon


Anastasios "Sakis" Ruvas (Yunanca: Αναστάσιος "Σάκης" Ρουβάς, d. 5 Ocak 1972, Korfu), Yunan şarkıcı, oyuncu ve eski sırıkla atlama sporcusu. 2004 Eurovision Şarkı Yarışması'nda "Shake It" şarkısıyla Yunanistan adına yarışarak üçüncü olan şarkıcı, 2009 Eurovision Şarkı Yarışması'nda da "This Is Our Night" şarkısıyla Yunanistan'ı temsil etti ve yedinci olmuştur.

Diskografi
Sakis Rouvas (1991)
Min Andistekese (1992)
Gia Sena (1993)
Aima, Dakrya & Idrotas (1994)
Tora Arhizoun Ta Dyskola (1996)
Kati Apo Mena (1998)
21os Akatallilos (2000)
Ola Kala (2002)
To Hrono Stamatao (2003)
S'eho Erotefthi (2005)
Iparhi Agapi Edo (2006)
Live Ballads (2006)
This Is My Live (2007)
Irthes (2008)
Parafora (2010)

Dış bağlantılar

1972 doğumlular
Korfu doğumlular
20. yüzyılda Yunanlar
21. yüzyılda Yunanlar
21. yüzyılda erkek oyuncular
Yunan erkek şarkıcılar
Yunan pop şarkıcıları
Yunan erkek sinema oyuncuları
Yunanistan'ın Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
2004 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
2009 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Eurovision Şarkı Yarışması sunucuları
Dünya Müzik Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar

Sakis Ruvas


Türkiye Gençlik Birliği (kısaca TGB) ulusalcı bir gençlik ve öğrenci kuruluşudur. Kendisini, "ulusal bağımsızlık amacı ve Cumhuriyet Devrimleri etrafında birleşmiş Türk gençliğinin ortak mücadele örgütü" olarak tanımlar. Merkezi Ankara'dadır. Türkiye'nin 71 ilinde ve yurt dışında şubeleri bulunmaktadır.

Tarihçe
Türkiye Gençlik Birliği'nin kurulması kararı 19 Mayıs 2006 tarihinde Ankara Üniversitesi DTCF Farabi Salonu'nda, 40 üniversiteden 62 öğrenci topluluğunun katılımıyla toplanmış olan Türkiye Gençlik Kurultayı'nda alındı. Süreç içerisinde yeni katılımlarla destekçi toplulukların sayısı 69'a ulaştı. TGB, birçok ilde şubesini kurdu. 2012 yılı 29 Ekim'de düzenenlen ve üç yüz bine yakın gençle Anıtkabir'de son bulan yürüyüşle birlikte 50'den fazla il merkezinde örgütlü, 76 ilde ve 20'ye yakın ülkede temsilcileri olan ve genel başkanının ifadesiyle 80 bin civarında üyesi olan bir üniversite gençliği örgütüdür.

Kuruluşun lise yapılanması Türkiye Liseliler Birliği olup 2013 yılında genel üye toplantısında oy birliği ile kurulmuştur.

Ergenekon davası ve TGB

Türkiye Gençlik Birliği'nin Kurucu Başkanı Adnan Türkkan 1 Temmuz 2008 günü Ergenekon Davası kapsamında gözaltına alındı.

Aynı dava kapsamında ortaya atılan Balyoz Darbe Planı iddiasında da Türkiye Gençlik Birliği yararlanılacak örgütler arasında yer alıyordu. Ancak 2003 yılına ait olduğu iddia edilen darbe planının 2006 yılında kurulmuş olan Türkiye Gençlik Birliği ile ilişkilendirilmesi dikkat çekti. Taraf gazetesinin haberden bir gün sonra "Belgede sözü edilen Türkiye Gençlik Birliği, 1997 yılında Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğü ile koordineli olarak kurulan ve 1997 yılında Bakanlar Kurulu kararıyla isminin önüne Türkiye kelimesini alan Türkiye Gençlik Birliği Derneği'dir" demesi bahsedilen derneğin hangi dernek olduğu konusunda gazetenin nasıl bilgi sahibi olduğu şüphesi doğurdu.

Yayınlar
TGB Kırmızı Beyaz ve TaLeBe olmak üzere iki süreli yayın çıkarmaktadır. Eskişehir il örgütü kendi çabalarıyla bir süre Dip Dalgası isimli dergiyi çıkarmıştı. Arjin adlı tek sayılık dergi ise Doğu illerine yönelik hazırlanmıştı. Diyarbakır il örgütünün neşrettiği bu derginin içinde Türk-Kürt kardeşliği hakkında yazılar mevcuttu ve kapağında Türk-Kürt kardeşliği vurgulanmıştı.

Kırmızı Beyaz dergisi aylık bir dergi olup yazarları TGB üyelerinden oluşmaktadır. TGB içerisindeki herkes dergiye özgürce yazma hakkına sahip olup yazısı onaylandıktan sonra yayınlanır. Bu dergi yurt içindeki tüm şubelere her ay gönderilir. Dergi üniversite öğrencilerine yönelik olup toplumsal konuları ele alan siyasi ve kültürel bir dergidir.

TaLeBe dergisi de TGB'nin lise örgütlenmesi olan Türkiye Liseliler Birliği üyelerinin yayın organıdır. Dergi içerisindeki yazıları liseli üyelerin yazmasıyla beraber lise öğrencilerine yönelik bir dergidir.

Attilâ İlhan Kültür Merkezi

TGB, büyük kentlerde Attilâ İlhan'ın adını taşıyan kültür merkezleri açmaktaydı. Ankara, İstanbul, İzmir, Eskişehir, Afyon, Denizli, Isparta, Sivas ve Bursa Attilâ İlhan Kültür Merkezleri açılmıştı ve Muğla ve Antalya'daki kültür merkezlerini 2009 senesi içerisinde hizmete sokmuştu. AİKM'ler, aylık etkinlik takvimleri çerçevesinde çeşitli konferans, panel, söyleşi, film gösterimi, dinleti ve eğitimlere ev sahipliği yapmaktaydı. Ayrıca bu kültür merkezinin Attila İlhan Bilim Sanat Kültür Vakfı ile hiçbir alakası bulunmamaktaydı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

2006'da kurulan oluşumlar
Ankara merkezli kuruluşlar
Gençlik kuruluşları
Aydınlık çevresi

Türkiye Gençlik Birliği


Un Pipăruș modern este o poezie scrisă de George Coșbuc. Nu a fost publicată într-un volum. A apărut în anul 1889, când i-au mai fost publicate pentru prima dată poeziile Rada, Numai una, Pipăruș-Viteaz, Nu te-ai priceput și Nunta Zamfirei.

Pipărușul modern din poezie este Achim Cotor.

Analiză
În această poezie, comicul reiese din degradarea miturilor. Personajele de basm sunt văzute dintr-o perspectivă puternic realistă a vieții cotidiene, opusă complet miracolelor.  Achim Cotor își caută nevasta fugară în țara sfinților. Aici el intră cu nasul astupat pentru că nu suportă mirosul greu de tămâie:

Urmează o scenă casnică acasă la Sfântul Soare, într-o ambianță stranie:

Ambianțe bizare urmează și când apar sfătuitoarele, sfintele zilelor săptămânii. Sfânta Luni este descrisă astfel:

Note
 G. Coșbuc - Fire de tort (Poezii, I). Ed. Minerva, BPT nr. 15, 1988. Prefață de Mircea Tomuș. Pag. VII-VIII.

Legături externe
Textul integral al poeziei la Wikisursă

Poezii de George Coșbuc
1889 în literatura română
Poezii din 1889

Un Pipăruș modern


أورام العين هي جميع الأورام المتعلقة بالعين وأربطتها، ويمكن أن تصيب أياً من أجزاء العين. تحتاج إلى علاج متخصص من قبل طبيب عيون مختص بعلاج أورام العين.

الموقع والمنشأ
قد تكون أورام العين أولية، أي تنشأ من أنسجة العين نفسها، أو ثانوية، (أي نقائل لورم خبيث في مكان آخر من الجسم). أكثر أنواع السرطانات الخبيثة التي قد تنتقل إلى العين، هما سرطان الرئة وسرطان الثدي. السرطانات الأخرى الأقل أهمية ولكنها قد تنتشر نحو العين هي سرطان الغدة الدرقية وسرطان الكلى وسرطان البروستات.

أنواعها

إن أورام العين تنقسم إلى أورام حميدة وخبيثة، وهي موزعة من حيث مكان وجودها كالآتي:
 أورام الجفن.
 اورام الملتحمة.
 أورام الشبكية.
 أورام محجر العين.

أورام الجفن

إن أورام الجفن الخبيثة تظهر عادة على شكل قرحة في الجفن، تتسع مع الوقت وتنزل الدم عند الاحتكاك فيها كما تتميز بفقدان الرموش من جذورها في حواف الجفن. إن خيارات العلاج هي الاستئصال الجراحي مع هامش أمان بحيث يتم إستئصال الورم مع حواف سليمة حوالي 4 ملم بحيث يتم الاطمئنان بأنه تم إستئصال الورم كاملا ثم يتم ترميم الجفن بطريقه تجميلية. إن خيارات العلاج الأخرى هي العلاج بالتثليج أو استعمال الأشعة العلاجية.

مراجع

ورم عيني

أورام العين


විලාසිතා පිළිබඳව වූ ප්‍රථම අන්තර්ජාල අඩවිය වූයේ ෆැෂන් නෙට්ය. එය ආරම්භ වූයේ 1995 ජනවාරි මාසයේ දීය. 1990 මැද භාගය වන විට  අන්තර්ජාලය යනු අධ්‍යාපන අංශ මඟින් ක්‍රියාත්මක කළ පර්යේෂණ ජාලයක් විය. නමුත් මෙම නවතම මාධ්‍යයේ අති විශාල ඉල්ලුම විලාසිතවල මුල් පිවිසීම හා ස්වාධීන හා ජනප්‍රිය විලාසිතා ප්‍රකාශකයන්, නිර්මාණකරුවන් හා දෘශ්‍ය කලාකරුවන් ඉක්මනින් අන්තර්ජාලය හා එක්වීම මඟින් නිරූපණය වේ.

ෆැෂන් නෙට් හි නිකුත් කිරීම වසර භාගයකට පමණ පසු 1995 පසුභාගයේ දී නිව් යෝර්ක් මත පදනම් වූ ෆැෂන් මෝල් හා ELLE පැමිනුණි. ලුමියර් ප්‍රථම අන්තර්ජාල විලාසිතා සඟරාව වු අතර එහි නික් නයික් හා ජීන් බැප්ටිස් මොන්ඩිනෝ ඇතුළු ඡායාරූපකරුවන් නිරූපණය විය. එය නිකුත් වුයේ 1995 ඔක්තෝබර් මාසයේ දීය. 1996 දී යූව්ස් සෙන්ට් ලොරෙන්ට්ගේ රන් වේ සංදර්ශණය සඳහා ෆැෂන් ලයිව් මඟින් ප්‍රථම අන්තර්ජාල සජීවී විලාසිතා වෙබ් විකාශනය ආරම්භ කරන ලදී. ෆැෂන් වින්ඩෝස් මේ ප්‍රමුඛයන් අතර සිටන අතර එය 2007 දී එහි දසවන සංවත්සරය සමරන ලදී. CNN ස්ටයිල් හා හින්ට් සඟරාව 1998 දී පැමිණෙන ලදී. ඊළඟ වසරේ දී Boo.com හි නැඟීම හා බිඳ වැටීම සිදු වන ලදී. එම සමාගම මඟින් මාස 18 තුළ දී ඩොලර් මිලියන 135 ක් විනාශ කරන ලදී. වෝග් හා W සඳහා වූ SHOWstudio.com හා style.com 2000 වසරේ දී ආරම්භ වන ලදී. ඉන්පසුව 2002 දී ජේසන් කැම්බෙල්ගේ JC Report හා 2005 දී Refinery 29.com ද පැමිණිනි. 2007 යම් අපහසු කාල සීමාවකට පසුව W විසින් style.com අතහැර එය වෝග් හි තනි අන්තර්ජාල නිවස බවට පත්විමට ඉඩ දුනි. විලාසිතා රචකයන් මඟින් නිර්මාණය කරන ලද දැනටමත් එහි ඔප ඇති සැකැස්මට ජනප්‍රිය නවතම වෘත්තීයමය බ්ලොග් එක වුයේ Fashionreporters ය. 2007 දී Beauty flow විශිෂ්ට අන්තර්ගතවලින් යුත් සම්පූර්ණයෙන්ම ෆ්ලෑෂ්වලින් නිර්මාණය කරන ලද සඟරාවක් සමඟ කරලියට පැමිණුනි.

වර්තමානයේ විලාසිතා බ්ලොග් විලාසිතා කර්මාන්තයේ දිනෙන් දින දියුණු වන බලයක් බවට පත්ව ඇත. 2006 අගෝස්තු මාසයේ දී මෙම ප්‍රවණතාවයට එරෙහිව ලෝකයේ විශාලතම සාප්පු සංකීර්ණය වන වෙස්ට් ෆීල්ඩ් ගෘප් හි හිමිකරුවා වක්‍රාකාරව ඔවුන්ගේ වෙළඳ සාප්පු තුළ ඇති නිෂ්පාදන ප්‍රචාරණය කරන දර්ශනයකින් යුත් නව ජනප්‍රිය විලාසිතා ප්‍රවණතා හඳුනාගන්නේ කුමකටදැයි යන මාතෘකාවෙන් යුත් වෙබ් ලිපියක් නිකුත් කරන ලදී. එවැනි දෙයක් සඳහා මුදල් සැපයීම ස්වාධීන වන අතර එය මිළ දී ගැනීම‍හෝ ප්‍රචාරණය මත රඳා නොපවතින නමුත් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙළඳ දැන්වීම් මත රඳා පවතී.

විලාසිතා ජනමාධ්‍ය හා අන්තර්ජාලය


Pantaleón Gómez (Buenos Aires, 5 de abril de 1833-ibidem, 7 de febrero de 1880) fue un político argentino que peleó en Cepeda y Pavón, participó en las batallas de Yatay, Curupaytí y Tuyuití, combatió contra López Jordán en Santa Rosa y fue uno de los que arriesgó su vida brindando solidaridad durante la epidemia de fiebre amarilla de principios de 1871 en la ciudad de Buenos Aires.

Biografía
Pantaleón Gómez nació en 1833 y al momento de su muerte se desempeñaba como director del diario El Nacional (en Buenos Aires) y sus columnas atacaban con ingenio y dureza al general Lucio Victorio Mansilla. A los duelos escritos le sucedió el duelo en el campo del honor. Los hombres se encontraron en la quinta del escribano Tulio Méndez el sábado 7 de febrero de 1880. Los padrinos de Mansilla fueron los coroneles Uriburu y Godoy, y los de Gómez, los coroneles Meyer y Lagos. El día era caluroso y el cielo estaba despejado. Los hombres se saludaron y caminaron diezpasos en dirección contraria, se dieron vuelta y apuntaron. Gómez dijo: «Yo no mato a un hombre de talento», y disparó tres veces al suelo. Mansilla dijo: «Al tercer botón de la camisa», y le disparó al corazón. Gómez cayó. Mansilla corrió a su lado, lo abrazó y con los ojos llenos de lágrimas le besó la frente.

Una multitud acompañó a Gómez al cementerio. Hablaron más de diez oradores. El último discurso fue el de Domingo Faustino Sarmiento:

Mansilla nunca pudo olvidar esa tragedia. La muerte de Pantaleón Gómez lo acompañó hasta el fin de sus días. Era su lado oscuro, el costado negro de su historia. Al día siguiente (domingo 8 de febrero de 1880), el Gobierno lo envió a Europa para adquirir armamentos, estudiar las posibilidades inmigratorias y asistir a un congreso de electricistas en París (Francia). Ningún juez lo acusó y la única sanción pública que recibió por esta muerte fue la de la masonería. Mansilla regresó a Argentina en 1882.

Referencias

Periodistas de Argentina
Gobernadores del Territorio Nacional del Gran Chaco
Políticos de la ciudad de Buenos Aires

Pantaleón Gómez


Dr.h.c. Anton Dolenc (Celovec, 15. siječnja 1905. – Zagreb, 3. srpnja 1984.), hrvatski elektrotehnički stručnjak, inženjer elektrostrojarstva i izumitelj slovenskoga podrijetla.

Životopisi
Rođen u Celovcu. U Ljubljani maturirao na humanističkoj gimnaziji u Ljubljani 1923. godine. Četiri godine poslije diplomirao na Tehničkom fakultetu u Ljubljani. Od 1932. zaposlio se kao inženjer u tvrtki "Siemens" d. d. Zagreb. Iste 1932. upraviteljem u istom poduzeću. Dužnost obnaša sve do konca Drugoga svjetskog rata. Honorarni nastavnik na Elektrotehničkom odjelu Tehničkog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu od 1939., odlukom Odjela za prosvjetu Banske vlasti Banovine Hrvatske.

Na Tehničkom fakultetu u Zagrebu redoviti profesor od 1946. godine. Prvi dekan tek osnovanoga Elektrotehničkoga fakulteta (1956.). Radio u Ljubljani na Elektrotehničkom fakultetu u Ljubljani (1971. – 74.). Do 1984. direktor i savjetnik u Končaru, prijeratnom Siemensu. Suradnik prof. Tome Bosanca, "čovjeka koji je projektirao najveći generator na svijetu", "oca elektronike" u "Končaru" prof. Zlatka Plenkovića, prof. Zvonimira Sirotića, prof. Vojislava Bege i dr.

Konstruirao generator za elektranu Mariborski otok. Dolenčev generator je bio predložak prema kojemu su poslije izgrađeni još veći, na svijetu poznati generatori. Za izgradnju te centrale odlikovala ga je Vlada FNRJ. Za željezaru Jesenice izgradio motor, najveći u Europi za što je odlikovan. Pokretač hrvatske elektroindustrije i organizator proizvodnje električnih strojeva. U cijeloj bivšoj Jugoslaviji sudjelovao u elektrifikaciji željezara i inih metalurških kombinata. Vodeći stručnjak u cijeloj bivšoj Jugoslaviji na području električnih strojeva, električnih centrala i elektrifikacije željezničkih pruga. Sudjelovao u gradnji velikih električnih generatora i električnih postrojenja. Uspješno povezao znanost i gospodarstvo. Timski je uspješno njegovom zaslugom riješeno pedesetak iz područja elektrostrojarstva i elektroenergetike. Zavod je uspostavio suradnju s Rudarsko–metalurškim kombinatom Zenica, s Metalurškim kombinatom Smederevo, Istarskim ugljenokopima Raša, Slovenskim železarnama itd.

Dolenc je izumio trofazni sinkroni generator s kompaundiranom uzbudom(samouzbudni generator) te posebnu konstrukciju asinkronog motora s četverokutnim statorskim limom. Uveo lakiranu žicu umjesto žice izolirane pamukom u tehnologiju izrade asinkronih motora.

Napisao je udžbenike o transformatorima, asinkronim strojevima, sinkronim strojevima, kolektorskim strojevima i dr.

Nagrade
Dobio brojne nagrade, između kojih se može izdvojiti:
 Znanstvena nagrada Republike Hrvatske za životno djelo 1967.
 Počasni doktor Sveučilišta u Zagrebu 1970., naslov doctor honoris causa
 Zaslužni profesor Sveučilišta u Ljubljani.
 Nagrada vlade FNRJ 1949.
 Orden rada II. reda

Publikacije
 Drago Ban: 90 godina Zavoda za elektrostrojarstvo i automatizaciju, 1925. – 2015., Sveučilište u Zagrebu, FER, 2015.,

Izvori

Hrvatski znanstvenici
Hrvatski elektroenergetičari
Životopisi, Zagreb
Ljubljana
Slovenci u Hrvatskoj

Anton Dolenc (inženjer)


මහපල්ලේගම යනු සබරගමුව පළාතේ කෑගල්ල දිස්තික්කය තුළ පිහිටා ඇති රමණීය දියුණු වෙමින් පවතින ගමකි. වරකාපොළ ප්‍රාදේශීය ලේකම් බල ප්‍රදේශය තුල අංක 87   ග්‍රාම නිලධාරි කොට්ඨාශය  මහපල්ලේගම වෙයි. අවසන් සංගණනය අනුව එහි මුළු ජනගහණය 1832  වූ අතර එයින් 900 දෙනෙකු පුරුෂයින් සහ 932 දෙනෙකු  ස්ත්‍රීන් වූහ.

මහපල්ලේගම


Teofan Fan Noli (Stilian Mavromati), (Ibrik Tepe, 6. siječnja 1882.- Fort Lauderdale, 13. ožujka 1965.), čovjek enciklopedijske naobrazbe,
albanski pisac, klasičar, prevoditelj, političar, diplomat, pjesnik, osnivač Albanske autokefalne pravoslavne crkve, metropolit, skladatelj.

Životopis
Rođen, pod punim imenom Teofan Stilian Mavromatis, u Ibrik Tepe (alb. Qytezë), Otomansko carstvo, vilajet Edirne  (u hrvatskom jeziku znan i kao Drinopolje ili Jedrene),  a danas sjeverozapadna turska Trakija, na granici s Grčkom. Otac mu je bio pravoslavni svećenik u maloj pravoslavnoj zajednici koja je zbog političkih nemira u južnoj Albaniji izbjegla u Trakiju. Pohađao je grčku osnovnu školu i grčku gimnaziju u Drinopolju. Kao mladić je neko vrijeme putovao Mediteranom. Živio je u Ateni, Aleksandriji (Egipat),  Odesi (Rusija) uzdržavajući se glumom, podukama i prevođenjem. Pored albanskog govorio je još grčki, engleski, francuski,  turski i arapski. Godine 1903. je otišao u Egipat gdje je radio kao učitelj u grčkim školama u Aleksandriji i još nije gajio albanske nacionalne osjećaje, koje je prihvatio kasnije, radeći kao učitelj i u egipatskom kazalištu. U Egiptu je došao u vezu s albanskim pokretom u izbjeglištvu i postao je njihov vatreni pristalica.

Odlazak u SAD
Godine 1906. se preselio u SAD-e, najprije u  a kasnije u Boston,  Massachusetts. U Buffalu je radio u pilani, u Bostonu je najprije sa Sotirom Pecijem radio za Kombi (Nacija), prve albanske novine u SAD-u, a kasnije na stroju za ljepljenje etiketa na limenkama.
1908., u New Yorku ga je biskup Ruske pravoslavne crkve Platon zaredio za đakona. Svećenički poziv je bio više patriotske nego duhovne naravi.  Nadao se, naime, da će tako isključiti grčki utjecaj na albanske pravoslavce u Americi. U početku se usredotočio na prevođenje crkvenih liturgija, s krajnjim ciljem osnivanja Albanske autokefalne crkve, koju je smatrao od životne važnosti za nacionalno ujedinjenje i važno oružje protiv pristalica ideje "Velike Grčke".

Godine 1908. je počeo studirati na Harvardu i 1912. je stekao bakalaureat iz društvenih znanosti, BA), 1938. je diplomirao na prestižnom Glazbenom konzervatoriju u Bostonu (the New England Conservatory of Music), i na koncu 1945. stekao doktorat na Bostonskom sveučilištu (Boston University). Istovremeno je bio i politički angažiran. Radio je kao urednik albansko-američke tiskovine Dielli (Sunce) i Adriatic Review. Bio je aktivan u udruzi Vatra (Ognjište), udruzi Amerikanaca albanskog porijekla sa sjedištem u Bostonu, koju je Fan Noli, skupa s liderom Albanaca u Americi Faikom Konicom, osnovao 1912.

Povratak u Europu
Godine 1911. je posjetio albanske pravoslavne zajednice u Bugarskoj, Ukrajini i Rumunjskoj. Diplomatsku karijeru započinje 1912., nakon albanske Deklaracije o neovisnosti. Između 1912. – 1915. aktivan je u promicanju albanskih interesa po Europi. Bio je učesnik i govornik na Kongresu Albanaca u Trstu 1913. Albaniju je prvi put posjetio 1913., a 1915. se ponovo vratio u SAD i postao je predsjednik udruge Vatra. 1918. je bio učesnik Kongresa potlačenih naroda u Washingtonu, gdje se susreo s američkim predsjednikom Woodrow Wilsonom. Bio je albanski delegat na Prvom zasjedanju Lige naroda. Vratio se 1920. u Albaniju, gdje je 1922. bio izabran za ministra vanjskih poslova, a 1923. za metropolita Drača, odnosno Albanske pravoslavne crkve (tada je albanska pravoslavna crkva bila priznata kao samostalna). God. 1924. bio je na čelu Seljačke stranke i građanske demokratske struje koja je srušila feudalni režim Ahmeda I. Zogua, a iste je godine bio nekoliko mjeseci premijer. Nakon Zoguova povratka na vlast 1925. živio u izbjeglištvu

Slučaj Hudson, osnivanje Albanske autokefalne crkve
U 19. stoljeću pravoslavni albanci su bili pod Carigradskom patrijaršijom, crkveni obredi i škole su bili na grčkom jeziku i poistovjećivali su se s grčkim nacionalnim težnjama.
Budući se pravoslavlje dovodilo u vezu s grčkim nacionalnim osjećajima, bujanje albanskog nacionalnog pokreta je izazvao zbrku kod pravoslavnih albanaca jer je prekidao formiranje grčke nacionalne svijesti.
Kako bi se odbranili od helenizacije, početkom 20. stoljeća je u albanskoj dijaspori nastala ideja o osnivanju albanskog pravoslavlja.
Osnivanje je ubrzao "Slučaj Hudson". U Hudsonu, Mass., je umro pravoslavni albanac Kristaq Dishnica. Grčki svećenik je odbio obaviti sprovodni obred s razloga što je mladić bio albanski nacionalist i kao takav "automatski ekskomuniciran". Kako u okolici nije bilo drugih svećenika, mladić je sahranjen bez vjerskog obreda. Slučaj je izazvao ogorčenje kod Albanaca iz Massachusettsa, koji su sazvali sastanak i odlučili da se Albanac zaredi za svećenika. Pozvali su Nolija da prihvati misiju i 8. ožujka 1908. Noli je zaređen. Zaredio ga je Platon, ruski nadbiskup iz New Yorka, i 22. ožujka 1908. je u Bostonu, u Knights of Honor Hall, održana prva misa na albanskom. Misu je pred više od 500 Albanaca predvodio Noli, služeći se vlastitim prijevodima Božje riječi, o čemu je dva dana kasnije izvjestio Boston Globe.

Autokefalnost je proglasila na Kongresu u Beratu 1922. godine, a 1937. priznao ju je Carigradski Patrijarh.

Glavna djela
 Album - zbirka poezije, 1948.
 Povijest Skenderbega, 1921.
 Autobiografija, 1960.
 Izraelitë e Filistinë, (drama)
 ''Ludwig van Beethoven i Francuska revolucija
 Imperijalizam u Egiptu od Napoleona do Lord Kromera
 Brojni književno kritički članci o: Platonu, Anaksagori, Tolstoju, Franzu Schubertu, Lessingu, Arturu Toscaniniju, Claudiu Monteverdiju, Johannu Straussu, Shakespeareu, Machiavelliju...

Prijevodi liturgijskih tekstova
Pola od pedesetak Nolijevih izdanih knjiga su prijevodi liturgijskih tekstova s grčkog na albanski i engleski.
Na engleski je preveo Novi Zavjet, Psalme i dvije knjige katekizama i ti se prijevodi koriste i danas u albanskim pravoslavnim crkvama u Americi.Iz osobnog iskustva, sjećajući se zbunjenosti i krize identiteta koju je imao, bio je svjestan važnosti uporabe albanskog jezika u liturgiji. Odriče se i heleniziranog prezimena (Mavromatis) i uzima izvorno prezime Noli.  Prijevodima je Noli snažno utjecao na politički, vjerski i intelektualni život Albanaca u Americi i Albaniji. Nolija su zato smatrali neprijateljem Grčke crkve.Grčka crkva nije odobravala zamjenu grčkog jezika albanskim u crkvenoj liturgiji, tvrdeći da su pravoslavni Albanci nekanonski proglasili svoju nacionalnu, autokefalnu crkvu.

Na albanski

Shërbes' e Javës së Madhe, 1908  (Obredi Velikog tjedna)

Librë e Shërbesave të Shënta të Kishës Orthodoxe, 1909  (Obredne knjige crkvenih službenika pravoslavne crkve)

Libre e të Kremteve të Mëdha të Kishës Orthodoxe, 1911 (Knjige Velikih zavjeta pravoslavne crkve)

Triodi i Vogël, 1913 (Malo Trodnevlje)

Pesëdhjetore e Vogël, 1914 ( Duhovi)

Lutjesorja, 1914 (Molitvenik)

Uratore e Kishës Orthodokse, 1941

Kremtore e Kishës Orthodokse, 1947

Triodi dhe Pesëdhjetorja, 1952

Na engleski

Orthodox Prayer Book 1949. (Molitvenik i Djela apostolska)

Liturgy and Catechism of the Eastern Orthodox Church 1955. (Misal i katekizam pravoslavne crkve)

Three Liturgies of the Eastern Orthodox Church 1955.

The New Testament of our Lord and Savior Jesus Christ 1961. (Novi zavjet)

The Poet of Nazareth 1962.

The Psalms 1964. (Psalmi)

Prijevodi klasika svjetske književnosti

Noli je jedan od najvećih prevoditelja ikad u Albaniji, donoseći maestralno u albanski jezik velika djela klasične svjetske književnosti;

W.Shakespeare: Hamlet, Otelo, Macbeth, Julije Cezar

Henrik Ibsen: Gospođa Inger iz Estrota, Narodni neprijatelj

Miguel de Cervantes: Don Quijote

Omar Hajjam; Rubaije

Eshil: Okovani Prometej

Poeziju mnogih pjesnika: Wolfgang Goethe, Paul Verlaine, Charles Baudelaire, Tjutchev, Heinrich Heine

Muzička izdanja

Hymnore për Kor të Përzier 1936. (Crkvena pjesmarica za mješoviti zbor)

Eastern Orthodox Hymnal 1951. (Crkvena pjesmarica istočnog pravoslavlja)

Byzantine Hymnal 1959. (Bizantinska crkvena pjesmarica)

Izvori

Životopisi, Albanija
Albanski političari
Pravoslavni metropoliti
Albanska književnost
Albanski kršćanski kler

Fan Noli


Sherlock Holmes vs. Dracula  (sau The Adventures of the Sanguinary Count) este un roman cu Sherlock Holmes de Loren D. Estleman, publicat inițial în 1978.

Romanul este o relatare a aventurilor lui Holmes  care se confruntă cu Dracula lui Bram Stoker  și este prezentat ca o revizuire a romanului lui Stocker, deși cu Sherlock Holmes prezent în narațiune.

Cartea a fost republicată de către I-Books și Titan Books, cea din urmă sub sigla lor  "Aventurile ulterioare ale lui Sherlock Holmes.

Primire
British Fantasy Society a numit cartea "unul dintre cele mai bune" crossover-uri Dracula/Holmes.  Kirkus Reviews a numit cartea "un exemplu mai prudent și mai studiat de pseudo-Sherlock. Nu doar abordarea puristă face narațiunea academică, povestirea scurtă a lui Estleman [ascunde] o preocupare mai profundă."

Adaptări
Romanul lui Estleman a fost adaptat pentru BBC Radio în 1981.  De atunci a fost redifuzat de mai multe ori.

Referințe

Romane din 1978
Romane cu Sherlock Holmes
Sherlock Holmes

Sherlock Holmes vs. Dracula


Negative liberty is freedom from interference by other people. Negative liberty is primarily concerned with freedom from external restraint and contrasts with positive liberty (the possession of the power and resources to fulfill one's own potential). The distinction originated with Bentham, was popularized by T. H. Green and Guido De Ruggiero, and is now best known through Isaiah Berlin's 1958 lecture "Two Concepts of Liberty".

Overview
Stanford Encyclopedia of Philosophy describes negative liberty:
"The negative concept of freedom ... is most commonly assumed in liberal defences of the constitutional liberties typical of liberal-democratic societies, such as freedom of movement, freedom of religion, and freedom of speech, and in arguments against paternalist or moralist state intervention. It is also often invoked in defences of the right to private property, although some have contested the claim that private property necessarily enhances negative liberty."Cf. Cohen, G. A., 1991, Capitalism, Freedom and the Proletariat.

History
According to Thomas Hobbes, "a free man is he that in those things which by his strength and wit he is able to do is not hindered to do what he hath the will to do" (Leviathan, Part 2, Ch. XXI; thus alluding to liberty in its negative sense).

Claude Adrien Helvétius expressed the following point clearly: "The free man is the man who is not in irons, nor imprisoned in a gaol, nor terrorized like a slave by the fear of punishment ... it is not lack of freedom, not to fly like an eagle or swim like a whale." Moreover, John Jay, in The Federalist paper No. 2, stated that: "Nothing is more certain than the indispensable necessity of Government, and it is equally undeniable, that whenever and however it is instituted, the people must cede to it some of their natural rights, in order to vest it with requisite powers." Jay's meaning would be better expressed by substituting "negative liberty" in place of "natural rights", for the argument here is that the power or authority of a legitimate government derives in part from our accepting restrictions on negative liberty.

An idea that anticipates the distinction between negative and positive liberty was G. F. W. Hegel's "sphere of abstract right" (furthered in his Elements of the Philosophy of Right), which constitutes what now is called negative freedom and his subsequent distinction between "abstract" and "positive liberty."

In the Anglophone analytic tradition, the distinction between negative and positive liberty was introduced by Isaiah Berlin in his 1958 lecture "Two Concepts of Liberty". According to Berlin, the distinction is deeply embedded in the political tradition. In Berlin's words, "liberty in the negative sense involves an answer to the question: 'What is the area within which the subject—a person or group of persons—is or should be left to do or be what he is able to do or be, without interference by other persons'." Restrictions on negative liberty are imposed by a person, not by natural causes or incapacity.

Frankfurt School psychoanalyst and humanistic philosopher Erich Fromm drew a similar distinction between negative and positive freedom in his 1941 work, The Fear of Freedom, that predates Berlin's essay by more than a decade.  Fromm sees the distinction between the two types of freedom emerging alongside humanity's evolution away from the instinctual activity that characterizes lower animal forms.  This aspect of freedom, he argues, "is here used not in its positive sense of 'freedom to' but in its negative sense of 'freedom from', namely freedom from instinctual determination of his actions."  For Fromm, then, negative freedom marks the beginning of humanity as a species conscious of its own existence free from base instinct.

The distinction between positive and negative liberty is considered specious by some socialist and Marxist political philosophers, who argue that positive and negative liberty are indistinguishable in practice, or that one cannot exist without the other.  Although he is not a socialist nor a Marxist, Berlin argues:
It follows that a frontier must be drawn between the area of private life and that of public authority. Where it is to be drawn is a matter of argument, indeed of haggling. Men are largely interdependent, and no man's activity is so completely private as never to obstruct the lives of others in any way. 'Freedom for the pike is death for the minnows'; the liberty of some must depend on the restraint of others.

Objectivist thinker Tibor Machan defends negative liberty as "required for moral choice and, thus, for human flourishing," claiming that it "is secured when the rights of individual members of a human community to life, to voluntary action (or to liberty of conduct), and to property are universally respected, observed, and defended."

According to Charles Taylor, freedom means being able to do what you want, without any external obstacles. This concept has been criticized for being too simplistic and not taking into account the importance of individual self-realization. He thus suggests that negative liberty is little more than a philosophical term and that real liberty is achieved when significant social and economic inequalities are also considered. He proposed dialectical positive liberty as a means to gaining both negative and positive liberty, by overcoming the inequalities that divide us. According to Taylor, positive liberty is the ability to fulfill one's purposes, while negative liberty is the freedom from interference by others.

Versus the need for authority
Hobbes and Locke give two influential and representative solutions to reconciling a desire for liberty with an assumed need for authority. As a starting point, they agree that a line must be drawn and a space sharply delineated where all people can act unhindered according to their tastes, desires, and inclinations. This zone defines the sacrosanct space of personal liberty. But, they believe no society is possible without some authority, where the intended purpose of authority is to prevent collisions among the different ends and, thereby, to demarcate the boundaries where each person's zone of liberty begins and ends. Where Hobbes and Locke differ is the extent of the zone. Hobbes, who took a rather negative view of human nature, argued that a strong authority was needed to curb men's intrinsically wild, savage, and corrupt impulses. Only a powerful authority can keep at bay the permanent and always looming threat of anarchy. Locke believed, on the other hand, that men on the whole are more good than wicked and, accordingly, the area for individual liberty can be left rather at large.

Locke was slightly more ambiguous than Hobbes because although his conception of liberty was largely negative (in terms of non-interference); he differed in that he courted the republican tradition of liberty by rejecting the notion that person could be
free under the arbitrary power of another:

This freedom from absolute, arbitrary power, is so necessary to, and closely joined with a man's preservation, that he cannot part with it, but by what forfeits his preservation and life together: for a man, not having the power of his own life, cannot, by compact, or his own consent, enslave himself to any one, nor put himself under the absolute, arbitrary power of another, to take away his life, when he pleases. No body can give more power than he has himself; and he that cannot take away his own life, cannot give another power over it. Indeed, having by his fault forfeited his own life, by some act that deserves death; he, to whom he has forfeited it, may (when he has him in his power) delay to take it, and make use of him to his own service, and he does him no injury by it: for, whenever he finds the hardship of his slavery outweigh the value of his life, it is in his power, by resisting the will of his master, to draw on himself the death he desires."

Monarchy example
Thomas Hobbes' Leviathan outlines a commonwealth based upon a monarchy to whom citizens have ceded their rights. The basic reasoning for his assertion that this system was most ideal relates more to his value of order and simplicity in government. The monarchy provides for its subjects, and its subjects go about their day-to-day lives without interaction with the government:
The commonwealth is instituted when all agree in the following manner: I authorise and give up my right of governing myself to this man, or to this assembly of men, on this condition; that thou give up, thy right to him, and authorise all his actions in like manner.

The sovereign has twelve principal rights:
 because a successive covenant cannot override a prior one, the subjects cannot (lawfully) change the form of government.
 because the covenant forming the commonwealth is the subjects giving to the sovereign the right to act for them, the sovereign cannot possibly breach the covenant; and therefore the subjects can never argue to be freed from the covenant because of the actions of the sovereign.
 the selection of sovereign is (in theory) by majority vote; the minority have agreed to abide by this.
 every subject is author of the acts of the sovereign: hence the sovereign cannot injure any of his subjects, and cannot be accused of injustice.
 following this, the sovereign cannot justly be put to death by the subjects.
 because the purpose of the commonwealth is peace, and the sovereign has the right to do whatever he thinks necessary for the preserving of peace and security and prevention of discord, therefore the sovereign may judge what opinions and doctrines are averse; who shall be allowed to speak to multitudes; and who shall examine the doctrines of all books before they are published.
 to prescribe the rules of civil law and property.
 to be judge in all cases.
 to make war and peace as he sees fit; and to command the army.
 to choose counsellors, ministers, magistrates and officers.
 to reward with riches and honour; or to punish with corporal or pecuniary punishment or ignominy.
 to establish laws of honour and a scale of worth.

Hobbes explicitly rejects the idea of Separation of Powers, in particular the form that would later become the separation of powers under the United States Constitution. Part 6 is a perhaps underemphasised feature of his argument, explicitly in favour of censorship of the press and restrictions on the rights of free speech, should they be considered desirable by the sovereign in order to promote order.

Upon closer inspection of Leviathan, it is clear he believed a person in society must give up liberty to a sovereign. Whether that sovereign is an absolute monarch or other form was left open to debate. He viewed the absolute monarch as the best of all options, writing:
For as amongst masterless men, there is perpetual war, of every man against his neighbour; no inheritance, to transmit to the son, nor to expect from the father; no propriety of goods, or lands; no security; but a full and absolute liberty in every particular man: so in states, and commonwealths not dependent on one another, every commonwealth, not every man, has an absolute liberty, to do what it shall judge, that is to say, what that man, or assembly that representeth it, shall judge most conducing to their benefit.

See also
 Mutual liberty
 Non-aggression principle
 Real freedom
 Self-ownership

Notes and references

Further reading
 Isaiah Berlin, Freedom and its Betrayal, Princeton University Press, . 2003.

External links
 Positive and Negative Liberty from the Stanford Encyclopedia of Philosophy

Classical liberalism
Libertarian theory
Social concepts
Human rights concepts
Concepts in political philosophy
Isaiah Berlin

Negative liberty


Qingdao (pinyin; tradicionalno Ch'ing-tao i Tsingtao) najveći je grad i najprometnija luka u pokrajini Shandong (Shantung) koja se nalazili u sjeveroistočnom dijelu Narodne Republike Kine. Nalazi se na južnoj obali poluotoka Shandong, na ulazu u zaljev Jiaozhou koji je dio Žutoga mora.

Povijest
Godine 1898. Dinastija Qing ustupila je grad Njemačkom Carstvu na 99 godina. Godine 1899. izgrađen je lučki prostor, a 1904. željeznička pruga do Jinana. Godine 1914., tijekom Prvog svjetskog rata grad je okupiralo Japansko Carstvo. Grad je dan Republici Kini 1922. godine. Godine 1938., tijekom Drugog kinesko-japanskog rata, Japansko Carstvo ponovno je okupiralo grad. Okupacija je trajala sve do 1945. godine.

Stanovništvo
Grad je 2014. godine imao 9.046.200 stanovnika od kojih je 6.188.100 živjelo u urbanim područjima.

</center>

Gospodarstvo
U novije doba Qingdao se razvio u glavno industrijsko središte Shandonga. Osim tradicionalne industrije tekstila i glasovitoga piva Tsingtao, razvila se jaka kemijska, gumarska, strojograđevna (industrijski i drugi strojevi) te osobito elektronička industrija.

Promet
Iako se kao luka za vanjsku trgovinu počeo razvijati tek potkraj 19. stoljeća, Qingdao danas spada pod glavne kineske luke. Lučki robni promet porastao je s 51,0 milijuna tona u 1995. na 161,6 milijuna tona u 2004. U Qingdaou prevladava kontejnerski promet (5,1 milijun TEU). Kontejnerskim prometom najviše se prevoze ugljen, željezna ruda, nafta i žitarice. Trajektnim vezma povezan je s Japanom (Shimonoseki) i Južnom Korejom. U gradu se nalazi pomorska vojna baza Narodnooslobodilačke armije Kine i Međunarodna zračna luka Qingdao Liuting.

Gradski partneri
Qingdao ima 25 gradskih partnera:

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena web stranica

Gradovi u Kini
Luke

Qingdao


Michael Elmgreen (født 25. juli 1961 i København) er en dansk billedkunstner, der arbejder med såvel skulptur og objekt samt installation og performance.

Sammen med den norske billedkunstner Ingar Dragset etablerede han i 1995 kunstnerduoen Elmgreen & Dragset, som efterfølgende har haft en omfangsrig international karriere med såvel land art-installationer som udstillinger ved blandt andet Tate Modern i London og Venedig Biennalen samt Louisiana og Statens Museum for Kunst i Danmark.

Michael Elmgreen blev sammen med Ingar Dragset tildelt Eckersberg Medaillen i 2012 for deres radikale storskalaværker, der relaterer sig til forholdet mellem kunst, arkitektur og design.

Se også
 Elmgreen & Dragset - med informationer om kunstnerduoens fælles kunstværker

Referencer

Eksterne henvisninger
 Michael Elmgreen - fra Den Store Danske
 website for Elmgreen & Dragset hos Galleri Nicolai Wallner

Billedkunstnere fra Danmark
Modtagere af Eckersberg Medaillen
Personer i Kraks Blå Bog

Michael Elmgreen


Davul, bilinen en eski vurmalı çalgılardan biridir.

Ahşap, maden ya da pişmiş topraktan silindirik bir gövdeye gerilen deriden oluşur. Elle ya da sopayla vurarak çalınır.

Biçimi değişse de dünyanın her yerinde ve her toplumda kullanılan bir çalgıdır.

Etimoloji

Davul sözcüğünün kökeni tartışılmışsa da konu üzerinde fikir birliği oluşmamıştır. Mahmut Ragıp Gazimihal (1952), Divanü Lügat-it Türk'te (MS 1072-1074) geçen tovul/tovil "şahin av yapınca çalınan davul" kelimesinden hareketle orijinin Türkçe olduğunu ileri sürmüş (Gazimihal, 1952: 163), Curt Sachs (1919) Hint Avrupa dillerinde davul sözcüğünün karşılığı olarak kullanılan kelimeleri, Arapça tabl "davul" ile karşılaştırmış, 1968 yılında Sir Harold Bailey kelimenin Akatça tabalu/tapalu sözcüğüne bağlamıştır.

Parth yazılarında taβil/taβel (MS 3. yüzyıl) ve taβάla/taβila (MS 5. yüzyıl) savaş davulu anlamında kullanılmıştır. Aynı dönem Ermenicesinde tauił/tauoł kayıtlı olup, Partçadan ödünç alınmış olabilir FMI 66, Kaşgari'nin Divan'ında rastlanılan tovil/tovul formları da Part mirası olmalıdır.

Karadeniz Rumcası'na taulin (ταούλιν Giresun, Tirebolu), tavuli (İnebolu), taul (Ordu, Santa), tavul (Gümüşhane), tağul (Ordu, Gümüşhane) formlarında girmiştir.

Türkçede davulun diğer adları; köbürge, küvgür, tuğ, tavul, tabıl (veya babl)dır.
Davul çalanlara davulcu, tabilzen, tabbal gibi adlar verilirdi. 8. yüzyılda köbürge, daha sonraları tuğ ve 11. yüzyılda küvrüğ adını almıştır.

Bandolarda kullanılan ve baget ile çalınan küçük davullara ise trampet denir.

Türk ordu mızıkasının baş sazı olan davul Avrupa'da "Turkische trommel" ve "tambour des Turcs" diye anılmaya başlamıştı. Osmanlı mehterhanesinden örnek alınarak Avrupada kurulan takımlardan, sanat musikisine de geçmişti.

Bestesi Gluck, Mekke hacıları Operasında 1764 yıllarında davula yer vererek eserin içinde zille birlikte icra ettirmişti.

Yakin Doğu memleketlerinde de davul, Türklerden kalma ismini korudu. 1809'da davula Mısır'da "tabl Tourky" (tabl-ı Türki), Libya'da "toultanen Dourgnı (tabl-ı sultan-i Türki)" deniyordu.

1778'den 1854'e kadar Villoteau, Mozin, Boistse ve başkanları tarafından davulların Türkmen kökenli olduğu belirtilmiştir.

Spontini La Vesatane (1807) ve Fernan da Cortes (1809) operalarında kullanıldıktan sonra davula orkestrada da yer verildi.

Beethoven, savaş senfonisinde (1813) davulla top gürültülerini canlandırdı.

Berlioz, Faust'un Macar Marşı'nda, Rossini ile Vagner de operalarında davulu kullandılar.

Tarihçe

Bilinen en eski daalahelanı versinvulun neolitik çağda yapılmıştır.
Eski Mısırlıların, Asurluların ve Uzakdoğuluların davulu kullandıkları bilinmektedir.

Çin'de bulunan ve MÖ 5500-2350 yıllarına tarihlenen Neolitik kültürler'de timsah derisinden yapılmış davullar bulunmuştur. Edebi kayıtlarda davul şamanistik özellikler gösterir ve genellikle ayin törenlerinde kullanılırdı.

Bronz Dong Son davulu, kuzey Vietnam'ın Tunç Çağı Dong Son kültürü tarafından yapılmışdır. Süslü bir Ngoc Lu davuludur.

Amerika Yerlileri dinsel törenlerinde dans ederken, tempo tutmak için davul çalarlardı.

Türklerde davul
Davul, Türklerin eski dinleri olan Şamanlık'ta dinsel törenlerde çalınırdı. Şaman din adamları kötü ruhları davul çalarak kovarlardı. Türkler Müslüman olduktan sonra davul bu eski işlevini yitirdi.

Tarihin ilk çağlarından beri Asya'da Hunlar, Mezopotamya'da Sümerler tarafından kullanılan davulu Romalılar çarpıştıkları Hun ve Avarlarda görmüşlerdi.
Davulun Avrupaya geçerek tanıtılıp yerleşmesini sağlayan ise 16. yüzyılda Osmanlı Türkleri oldu.

Osmanlı Türklerinde Tuğ ve sancakla birlikte davul devletin egemenlik simgesiydi.
Türklerde davul Osmanlı döneminde hem mehterhane adı verilen bando'da hem de halk müziğinde kullanıldı. Askeri müzikte kullanılan davullar büyük çaplı ve tek yüzü deri kaplıydı biraz daha küçüğü atın iki yanına bağlanarak da çalınırdı.

Davulun müzikte kullanılmasından başka bir haberleşme aracı olarak sa kullanıldı. Yalnız başına ilan ve haber verme işlerinde, bekar odalarında, hanlarda, şehirlerde, akşam kapilar kapanırken, yangın haberinde, fetih haberinde, savaşta dağılmış askeri bir araya toplamakta, divan kuruluna haber vermek işlerinde, askeri saf düzeni alınmasını işaret etmekte ve kale kuşatmalarında düşman lağımlarının yerini bulmakta kullanılmış olduğu bilinmektedir.

Bir kale fethedildiği zaman çalınan davula Tabl-ı Beşaret denirdi. Fetihler, fatihleri olan hükümdarlar tarafından fetihname veya beşaretname denilen mektuplarla komşu hükûmetlere ve yurt içindeki şehirlere bildirilirdi. Fetih haberi alan şehirlerde, kalelerde fetih şenlikleri yapılırdı. Tabl-ı beşaret denilen davul çalınması da bu anlamdadır. Mısır seferinde Tumanbay ele geçirildiği zaman Yavuz Sultan Selimin huzuruna "tabl-ı beşaret" gümbürtüleri ve top gürültüleri arasında törenle çıkarılmıştı.

Savaşta gece bastırınca askerin dağılarak birbirinden ayrı düşmemesi için çalınan bir ritime Tabl-ı Asayiş denirdi. Asayiş davulu çalındıktan sonra çarpışmaya son verilir, herkes olduğu yerde kalır ve etrafa karakollar kurularak sabahın olması beklenirdi.

Savaşın başladığı anı belirlemek için çalınan davul tarafından yapılan bir çalış biçimine Tabl-ı Cenk veya Saf denirdi. Bazen köşün (kös, tek derili olup madeni büyük bir kase üzerine gerilen deve ve benzeri hayvan derileriyle kaplı, iri bir çift tokmağı olan büyük duvallara denir.) katılmasıyla da çalındığı olurdu. Saf vuruşu çalındığında asker, bir çeşit savaş düzeni olan saf oluşturur ve bu şekilde savaşa girilirdi. Bundan böyle, 16. yüzyılın sonlarına kadar savaşlarda saf oluşturularak davulların ve köslerin saf usulü vurması devam etmiştir. 1402'de Ankara Savaşı'nda Sultan Yıldırım Beyazıt, Timur'a karşı savaşa başlarken saf çalınıyordu: "Sultan Beyazıt sancakları çözdürdü. Kösler çalındı, saf–ber–saf bağlandı".
Fatih Sultan Mehmet, Kara Buğdan kazasında, "Padişah buyurdu: Hey gaziler ne durursunuz, qayret-i islamdır. Ve illa saf saf olup alaylar bağlansın" dedi.

Biten savaştan sonra divan toplantısını haber vermek için çalınan davullara tabl-ı cenk-i harbi denir. 1456'da Varna'da, baskıncı Kazaklar yenildikten sonra cenk-i harbi davulları ile divan kurulmuştu. "Bade Paşanın seraperdesi gelüp cümle orduyu islam tınab tınabe çataçet kurulup, cenk-i harbi tabılları döğdürüp divan-ı padişahi oldukta" ifadeleri kayıtta mevcuttur.

17. yüzyılda kervansaraylarda, hanlarda, bekar odalarında ve şehir kapılarında, yatsıdan sonra kapılar kapanacağından kimsenin içeri alınmaması veya dışarı çıkarılmaması için verilen işaret üzerine çalınan davul ritmine Tabl-ı Derbend denirdi. Bu yüzyılda Malatya'da bekar odalarında, Rumeli'de sınır kalelerinde, Tatvan'da davul çalınıp kapılar örtülürdü. Tatvan'da eskiden Süleyman Han (Kanuni zamanında) "Zal paşa burada müfid ve muhtasar bir kala bina ettürüp derbend çalınır olmuştu".

Ordugahı koruyan karakol erlerinin ve kalelerde nöbet bekleyen erlerin uyumaması için çalınan davul ritmine Tabl-ı Ordugah Nöbetleri denirdi. Bu davullar çalarken yektir Allah diye bağırırlardı. Mahmut Şevket Paşa da bunu şöyle bildirir: "Orduğah ve kalada asker hal-i teyakkuz ve intibah üzere bulundurmak için davul çalınır idi. Tablzen davul çaldıkları vakit ara sıra yektir Allah deyü bağırırlar ve davulu ol vezinde çalarlar idi" demektedir.

Kale kuşatmalarında düşmanın, kale duvarlarını yıkmak için lağım kazıp kazmadığını anlamaya yarayan hassas davullara Tabl-ı Lağım denir. Bunlar, yere dikili iki ağaç üzerine oturtulur ve üstüne çomağı bağlanır. Tokmak titrerse düşmanın kazma faaliyetinde bulunduğu anlaşılır ve derhal karşı önlem alınırdı. Türkler bu yöntemi Kanuni Sultan Süleyman'nın Rodos kuşatmasında bulmuş ve uygulamışlardır. 17. yüzyılda da davul içine darı ve buğday koyarak düşman lağımları araştırılırdı. 1657'de Kazakların Özü kalesini kuşattıklarında, kalede bulunan Evliya Çelebi "Lakin onların lağım hilelerinden havf edüb kalanın içinde, divanlarında lağım yerleri arayup, kala divanları üzerine davullar koyup, davulların içine darı ve buğday döküp lağım hilesi gözetirdik. Küffar kala temelinü kazıp lağım ederse, davullar üzere darılar lağımcıların külüngü darbesinden sıçraşırlar, hamdullah öyle bir lağım hilesi duyulmadı" diyor.

Askeri kullanımlar
Çin birlikleri, birlikleri motive etmek, bir yürüyüş hızı belirlemeye yardımcı olmak ve emirler veya duyurular yapmak için tàigǔ davul kullandı. Örneğin, MÖ 684'te Qi ve Lu arasındaki bir savaş sırasında, davulun askerlerin morali üzerindeki etkisi, büyük bir savaşın sonucunu değiştirmek için kullanılır.

İsviçreli paralı piyade askerlerinin beşli davul birlikleri de davul kullandı. Davulcunun sağ omzunda taşınan, bir kayışla asılan (genellikle geleneksel tutuş kullanılarak tek elle çalınan) trampetin erken bir türünü kullandılar. İngilizce "davul" kelimesi ilk kez bu enstrüman için kullanılmıştır.
Benzer şekilde, İngiliz İç Savaşı'nda, kıdemli subayların emirlerini savaşın gürültüsü üzerinden iletmek için küçük subaylar tarafından halat gerdirme davulları taşındı. Bunlar ayrıca davulcunun omzuna asılırdı ve tipik olarak iki bagetle çalınırdı.
Farklı alaylar ve bölükler, yalnızca kendilerinin tanıdığı ayırt edici ve benzersiz davul ritmleri vardı.
19. yüzyılın ortalarında, İskoç ordusu Highland alaylarına boru mızıka grubu eklemeye başladı.

Kolomb öncesi savaş sırasında, Aztek uluslarının savaşan savaşçılara sinyal vermek için davul kullandıkları biliniyordu. Davul için Nahuatl kelimesi kabaca huehuetl olarak çevrilir.

Dünyanın en eski dini metinlerinden biri olan Rig Veda, Dundhubinin (savaş davulu) kullanımına ilişkin çeşitli referanslar içerir. Arya kabileleri, Rig Veda'nın VI. Kitabında ve ayrıca "Savaş davulunun İlahisi" olarak anıldığı Atharva Veda'da yer alan bir ilahinin söylenmesi ve savaş davulunun çalınmasıyla hücum etti.

İletişim davulları

Davul sadece müzikal nitelikleri için değil aynı zamanda uzak mesafelerde iletişim aracı olarak da kullanılır.
Afrika'nın iletişim davulları, konuşulan dilin ton kalıplarını taklit etmek için kullanılır.
Sri Lanka tarihi boyunca 2500 yılı aşkın davul devlet ve toplum arasındaki iletişim için kullanılmıştır.

Afrikalılar, hem dans ederken hem de şifreli vuruşlarla kabileden kabileye haber yollarken davulu kullanırdı.

Hayvan davulu
Makak maymun'ları sosyal hakimiyet göstermek için nesneleri ritmik bir şekilde çalarlar ve bunun beyinlerinde seslendirmelere benzer bir şekilde işlendiği gösterilmiştir. Bu ise sosyal iletişimin bir parçası olarak davul çalmanın evrimsel bir kökene sahip olduğunu düşündürür.. Diğer primat'lar göğüslerini döverek veya el çırparak davul sesleri çıkarır. kanguru faresi gibi kemirgenler de pençelerini yerde kullanarak benzer sesler çıkarırlar.

Sanatta davul

Davul çalma, eğlence, maneviyat ve iletişim amaçlı bir duygu ifadesi olabilir. Pek çok kültür, davul çalmayı manevi veya dini bir pasaj olarak uygular ve davul ritmini konuşma dili veya duaya benzer şekilde yorumlar.

Davul çalmak genellikle müziğin kökü olarak görülür ve bazen kinestetik bir dans olarak icra edilir.
Bir disiplin olarak davul çalma, müzikal ritmik niyeti izleyiciye ve icracıya iletmek ve yorumlamak için vücudu eğitmeye odaklanır.

Davulun yapısı ve çeşitleri
Davul, en basit çalgılardan biridir ve iki temel parçadan oluşur. Bunlardan biri boru ya da silindiri andıran kasnaktır. Kasnak tahta ya da metal olabilir. İkincisi bu kasnak gövdenin bir ya da iki yüzüne gerilerek geçirilen ince dana derisi ya da benzeri esnek bir malzemedir. Gerilen bu malzemeye "davul derisi" denir.
Davul, derisine elle ya da sopayla vurularak çalınır. Bu sopaya "davul tokmağı" da denir.

Eskiden davul basit biçimde yapılırdı ve genellikle ritim tutmak için çalınırdı. Ama belirli nota ya da tonlarda ses çıkarabilen davul çeşitleri de vardır. Modern orkestralarda kullanılan timbal ya da timpani bu türdendir. Bu çalgılar, akort edilerek yüksek ya da yumuşak tonlarda çalınabilir.

 Timballer, pirinç ya da bakırdan yapılma yarı küre biçiminde davullardır. Davul derisi olarak parşömen (kurutulmuş dana derisi) ya da plastik kullanılır. Çalgı, derisi kelebek vidalarla ya da pedallarla gerilip gevşetilerek akort edilir. Bir orkestrada değişik boyutlarda iki, üç ya da daha çok timbal kullanılabilir.
 Bongo, akort edilebilen bir davuldur, ama ses değişimleri daha az belirgindir. Bongolar, küçük kovaya benzer ve dans orkestralarında çalınır. Çoğunlukla çift kullanılır, dizler arasında tutularak elle ya da parmaklarla vurularak çalınır. Bongonun Afrika kökenli olduğu sanılmaktadır.
 Konga, Afrika kökenli bir başka davuldur. Konga davulu büyük ve silindir biçiminde bir çalgıdır. Hem Amerika Yerlileri hem de Siyah Afrikalılar tarafından haberleşme davulu olarak kullanılan davullara tamtam adı verilir. Tamtamlar genellikle elle çalınır.
 Bas davul, en büyük davuldur. Bas davulun çapı çok geniştir. İçi boş silindir biçiminde, tahtadan bir gövdesi vardır. Davul derisi gövdenin ya bir yüzüne ya da her iki yüzüne birden gerilir. Bas davullar perdesi belirsiz, derin, gümbürtülü bir ses çıkarır. Gök gürültüsü ya da top ateşi gibi bazı etkiler yaratmak için kullanılır. Askeri bandolarda kullanılan bas davul, çok ağır olduğu için özel bir taşıyıcının üzerine oturtulur.
 Kirişli davul ve trampetler, boru biçiminde küçük davullardır. Hem orkestrada hem bandoda çalınır. İnce demir ya da kiriş tellerin tuttuğu davul derisi parşömendendir. Bunlar gerildiği zaman davul keskin ve tiz bir ses, gevşetildiği zaman tok ve daha pes ses çıkarır.

Orkestrada davul

Orkestralarda davulcular büyük bir rol oynarlar. İkinci bir şef olarak orkestrada tempoyu ve ritmin düzenini sağlamakla görevlidirler. Bunun yanı sıra timpaniler ya da diğer perküsyon çalgıları çalınan melodileri dinamik veya gösterişli hale getirip süsleyebilirler. Vurmalı çalgıların da notaları vardır. Notalar genelde do anahtarı üzerinde yazılır ve timpani dışında tek notada vuruşlar belirtilebilir. Çünkü enstrümanlarda belirli notaları tutturmak çok zordur. Timpanide ise davulların boyutlarına göre notalar incelip kalınlaşabilir. Örneğin bir orkestrada 4 timpani varsa (23", 26",29" ve 32" lik) 4 farklı notayla bir eserde belirtilebilir. Tabi bu eserleri çalmadan önce çalgının akort edilmesi gereklidir.

Yapılışı
Anadolu'da yörelere göre değişkenlik gösteren davullar kasnak çaplarına göre küçük (60 cm), orta (70 cm) ve büyük (80–90 cm) olarak üç boya ayrılabilirler. Batı Anadolu'da 40 cm çapında olanlarına da rastlanmaktadır. Davul, germe çemberine geçirilmiş deri (Karadeniz Rumcası derma) ve bunların bağlandığı kasnak (Karadeniz Rumcası soma) denilen ağaç bölüm olmak üzere iki ana kısımdan oluşup, germe çemberine geçirilmiş deriler, istenilen tonu elde edebilmek için gereken miktarda gerdirilir. Germe çemberine ıslak olarak geçirilen dana/koyun/keçi derisi davul kasnağına yerleştirildikten sonra, çeşitli formlarda zig zag olarak bağlanmış sicimler yardımıyla her iki (alt ve üst) germe çemberi bağlanılır ve deri kurutulduktan sonra istenilen gerginlik (ton) elde edilene kadar sıkılır.

Kaynakça

Vurmalı çalgılar
Davullar

Davul


Sugar Jones was a Canadian all-female pop group created on the first season of the Canadian version of Popstars in 2001. It consisted of five members chosen from thousands of contestants who auditioned all over Canada in hopes of gaining a spot in the group. In 2001, they released their debut and only album, which was self-titled, in the summer of 2001, that featured the singles "Days Like That" (a cover of the Fierce song) and "How Much Longer", both gaining fair amount of airplay on Canadian Radio throughout 2001. Sugar Jones studio album was recorded at Metalworks Studios in Mississauga, Ontario. After mostly local Canadian success, the band disbanded the following year, in the Spring of 2002.

After disbanding
After disbanding, each member pursued various interests, with Julie and Andrea both releasing solo albums in 2008.

Julie has since married and has 2 children, as well as shifted careers to interior design and home renovation, starting a home renovation company with her husband.

Andrea continues to work in music as an administrator in arts & event services.

Sahara MacDonald released an album independently and starred in several theatre productions, including Toronto's production of We Will Rock You.
She is now a yoga instructor.

Maiko Watson released her solo album, Sweet Vibration, in 2009, which received Best Urban Album at the 2010 Western Canadian Music Awards. In 2021, she was featured on the CBC series Murdoch Mysteries as Mary Suddon. She married in 2018, is now known as Maiko Munroe and also in the profession of Real Estate.

Mirella became a teacher at West Island College in her hometown of Montreal and is married to Anthony De Luca, with whom she has two sons. She is still somewhat active in music, mostly live performance, and has worked in the hotel industry. She is now a secretary on the school board in Quebec.

Members
Sahara MacDonald (b. Jun. 19, 1977)
Andrea Henry (b. Dec. 14, 1978)
Julie Crochetière (b. Jul. 10, 1980)
Maiko Watson (b. Apr. 29, 1981)
Mirella Dell'Aquila (b. Nov. 26, 1981)

Discography

Studio albums

Singles

References

External links
Julie Crochetière Official Myspace
Sahara MacDonald Official Myspace

Canadian pop music groups
Canadian contemporary R&B musical groups
Canadian girl groups
Musical groups established in 2001
Musical groups disestablished in 2002
Popstars winners

Sugar Jones


Bramble Cay (aussi appelée Maizab Kaur ou Massaramcoer)  est une île située au nord-est de l'Australie, dans le détroit de Torrès, à l'extrémité nord de la Grande Barrière de corail. C'est le point le plus au nord de l'Australie si on prend en compte la totalité du territoire.

Un petit mammifère, le Melomys rubicola y était une espèce endémique, mais est considérée à présent comme disparue définitivement à cause du réchauffement climatique.

L'île dispose d'un phare automatique de  de haut depuis 1954.

.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des îles du détroit de Torrès

Liens externes
 https://www.researchgate.net/figure/The-location-of-Bramble-Cay-in-relation-to-Papua-New-Guinea-and-Cape-York-Peninsula_fig1_315674840

Île du détroit de Torres
Île dans le Queensland
Île inhabitée

Bramble Cay


Zigbrandtsens dans er en kortfilm, der er instrueret af Morten Kjems Juhl efter eget manuskript.

Handling
Koncernens ledelse konfiskerer den gamle arkivar Zigbrandtsens transistor og afskærer ham fra sin musik og sine drømmerier - det sidste, han har tilbage i livet. Alt er slut. Lige indtil hans arkivskab åbner lågen for et eventyr, som Zigbrandtsen sammen med firmaets gårdfejer, den underkuede Motanze, forsvinder ind i. Her finder de to outsidere al den glæde, de mangler i den virkelige verden, samt ikke mindst modet til at gøre op med ledelsens benhårde og undertrykkende diktatur.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2003

Kortfilm fra Danmark

Zigbrandtsens dans


Safsata (İngilizce: Logical fallacy, Osmanlıca: Kıyas-ı batıl), bir düşünceyi ortaya koyarken ya da anlamaya çalışırken yapılan yanlış çıkarsamadır. Safsatalar ilk bakışta geçerli ve ikna edici gibi görülebilen fakat yakından bakıldığında kendilerini ele veren sahte argümanlardır.

Safsataların ayırdına varmak, onları geçerli ve sağlam argümanlardan ayırmak önemli bir eleştirel düşünme becerisidir. Aşağıda bir dizi yalın safsata örneği verilmiştir. Kimi zaman ciltler dolusu yapıta da yayılabilen uzun ve karmaşık bir argümanda ise farklı türden çok sayıda safsata yer alabilir.

Safsata türleri
Safsatalar iki temel gruba ayrılır: Biçimsel (formal) ve serbest (informal) safsatalar.

Biçimsel safsatalar
Biçimsel safsatalar argümanın yapısından kaynaklanan, teknik olarak geçersiz olan argümanlardır. Argüman biçimsel olarak geçersizdir.

Örnek verecek olursak:İngilizce konuşuyorum, o halde İngilizimArgüman içinde gizli öncül olarak "bütün İngilizce konuşanlar İngilizdir" öncülü yer alır ve öncül yanlış olduğu için sonuç teknik olarak yanlıştır.

Biçimsel safsatalarda sonuç doğru olsa bile, öncüllerden o sonuç çıkarılamayacak durumdadır.

Serbest safsatalar
Serbest safsatalar kullanılan dildeki belirsizlik, çok anlamlılık, kavramların ve gramerin yanlış kullanılması, bir fikrin veya olayın yanlış ifadesi, yanlış anlama, konu dışına çıkma, batıl itikatlar, inançlar, kulaktan dolma yanlış bilgiler nedeniyle ortaya çıkarlar. Doğru bir akıl yürütmede ifadenin açık ve anlaşılır olması gerekir, safsatalar ise herkes tarafından anlaşılır değildir, anlaşılır olsa bile şaşırtma ve kandırma taktikleri kullanılmıştır.  60'tan fazla serbest safsata türü bilinmektedir.

Serbest safsataların çeşitleri, Türkçe karşılıkları, açıklama ve örnekleri aşağıda verilmiştir:

Yaygın örnekler

1. Argumentum ad hominem: Bir argümanın doğruluğunun, argümanı geliştiren şahsın kişiliği ile ilgisi olduğu savı.

Örnek: Freud cinsel sapığın biridir. Dolayısıyla söylediklerini ciddiye almamıza gerek yoktur.

2. Argumentum ad populum: Çoğunluğun benimsediğinin doğru olduğu savı.

Örnek 1: Hitler'in II. Dünya Savaşı'na katılmasaydı ABD'ye saldırmayacağını söylemen çok saçma. Herkes bilir ki onun hedefi dünyayı ele geçirmekti.

Örnek 2: Literatür refah devletinin yolsuzluklara yol açtığını söyler. Refah devletlerinin hepsi yıkılmasına rağmen yolsuzluklar artmıştır. Ama literatür haklıdır.

3. Argumentum ad ignorantiam: Tersi ispatlanamayanın doğru olduğu savı.

Örnek: UFO'ların dünyayı ziyaret etmediği yolunda hiçbir delil yoktur. Demek ki ediyorlar.

4. Petitio principii: Döngüsel nedensellik; kendi kendini kanıtlayan önerme.

Örnek: Kur'an, Tanrı'nın yazdığı kitaptır. Tanrı'nın yazdığı kitap yanlış olamaz; doğru olmalıdır. Kur'an'da yazdığına göre Kur'an doğrudur. Öyleyse Kur'an kesinlikle doğrudur.

5. Cum hoc ergo propter hoc: Bağlantı, ilişki ya da ortak özelliklerin mutlaka neden-sonuç ilişkisi içinde olduğu savı.

Örnek: Genç kızlar çok çikolata yiyor. Genç kızlarda sivilce çok görülüyor. Demek ki sivilcenin sebebi çikolatadır.

6. Post hoc ergo propter hoc: Zaman içerisinde önce gerçekleşen bir olgunun, onu izleyen başka bir olgunun nedeni olması gerektiği savı.

Örnek 1: Falanca ülke kurulmadan önce nükleer silah diye bir şey yoktu. Demek ki nükleer silahların sebebi falanca ülkedir.

Örnek 2: Güneş tutulmasından sonra deprem oldu. Demek ki depremin nedeni güneş tutulmasıdır.

7. Korkuluk mantık hatası: Tepkisel indirgemecilik.

Örnek:

- Kürt sorununun bu hâle gelmesinin sosyal, ekonomik, politik bir sürü sebebi var.

- Terör örgütünü mü savunuyorsun bana?!..

8. Argumentum ad antiquitatem: Geleneksel olanın doğru olduğu savı.

Örnek 1: Evliliği reddeden kadını öldürmemiz çok doğru. Çünkü töre böyle.

Örnek 2: Bunca yıldır böyle yapılıyor. Demek ki doğru.

9. Argumentum ad baculum: Güç kullanarak kabul ettirme.

Örnek: Ders kitaplarında yazılanlar doğrudur. Çünkü eğer yanlış dersem öğretmen beni sınıfta bırakır.

10. Argumentum ad crumenam: Zenginlerin söylediklerinin doğru ya da tam tersine yoksulların söylediklerinin yanlış olduğu savı.

Örnek 1: Sakıp Sabancı bunu söylüyorsa doğrudur.

Örnek 2: O beş parasızın teki! Söylediklerine kim inanır!?..

11. Argumentum ad lazarum: Yoksulların söylediklerinin doğru ya da tam tersine zenginlerin söylediklerinin yanlış olduğu savı.

Örnek 1: Adamın beş parası yok ki çapkınlık yapabilsin!

Örnek 2: Adamın milyonları var. Güya eşini hiç aldatmamış!

12. Yanlış ikilem: Yalnızca iki seçeneğin var olduğu savı.

Örnek: Ya çözümün bir parçasısın ya da sorunun!

13. Zayıf benzetme: Ortak özellik gösteren iki önermenin birbirinin aynısı olması ya da birbirine çok benzemesi gerektiği savı.

Örnek: Osmanlı İmparatorluğu da tıpkı Roma İmparatorluğu gibi parçalanmıştır.

14. Şaşırtıcı soru (yüklü soru): Sorunun ardında yatan varsayımların doğru olduğu savı.

Örnek:

-Uyuşturucu kullanmaktan ne zaman vazgeçtin?

-Vazgeçmedim.

-Demek hala kullanıyorsun?!..

-Hayır, hiç kullanmadım!

-Ama vazgeçmediğini itiraf ettin!

15. Argumentum ex silentio: Bir tartışmanın taraflarından birinin sessiz kalmasının, sessiz kalan tarafın tartışılan konuda bilgisi olmadığını, haksız olduğunu veya yanıldığını kabullenmesi anlamına geldiği savı.

Örnek 1: Sükût ikrardan gelir! Türk atasözü.

Örnek 2:

-Sanık sorguda susma hakkını kullanmış!

-Suçsuzsa neden sussun?! Kalkıp açık açık "Ben suçsuzum!" derdi suçlu olmasaydı!

16. Argumentum ad misericoridiam: Acınacak durumda olmanın ya da çaresizliğin, söylenen ya da yapılanların yanlışlığına ağır bastığı savı.

Örnek: Adam ayakta duramayacak denli yaşlı ve hasta. Bence geçmişte yaptıklarından sorumlu tutulmasına artık gerek kalmamalı.

17. Circulus in demonstrando: Ulaşılmak istenen sonuç dayanak noktası olarak ileri sürüldüğünde oluşan safsata olarak tanımlanır.

Örnek : "Uyuşturucu kullanmak yasalara aykırıdır. Yasalara aykırı davranmamalıyız (bu kötüdür). Yasalara aykırı davranmamamız gerektiği için, uyuşturucu kullanmamamız gerekir, işte bu yüzden uyuşturucu kullanmak yasalara aykırıdır."

18. Secundum quid: Genel bir kuralı tüm durumlara uygulamaya çalışırken, açıkça var olabilecek istisnaların görmezden gelinmesidir.

Örnek: Kutsal Kitap'ta açıkça "yanlış tanıklık yapmamalısın" der. Bu durumda bir Hristiyan, kapıyı açıp, sarhoş ve elinde pompalı tüfek karşısında bulunan komşusuna, öldürmek için aradığı eşinin, kendilerine ait bodrum katında saklandığını söylemelidir. Aksi halde Tanrı'nın sözlerine açıkça karşı gelmiş olacaklardır!

19. Argumentum ad verecundiam: Kanıt olarak konuyla alakasız bir otoritenin gösterilmesi.

Örnek: Su ürünleri mühendisliğinde bir profesör vardı çok bilgili bir insandı. Bize demokrasinin işe yaramaz olduğunu söylerdi. Ve oldukça da haklıydı.

20. Temel oran safsatası: Bir konuyla ilgili geneli kapsayan temel oran bilgisi başka spesifik bilgilerle birlikte verildiğinde insan aklı genel bilgiyi ihmal edip özel bilgiyi hesaba katma eğilimindedir.

Örnek: "Bir toplumun içinde X hastalığının görülme oranı 0.0001 (on binde bir). X hastalığının kişilere uygulanan testinin yanlış sonuç verme ihtimali 0.01 (yüzde bir). Size uygulanan test pozitif çıkmıştır. Gerçekten hasta olma şansınız nedir?" dendiğinde çoğu kişi %99 cevabı verir. Halbuki ilk bilgi, yani toplumun içindeki genel hastalık-sağlıklılık oranı ve bu orana göre büyük çoğunluğu oluşturan sağlıklı insanların yanlışlıkla "hastadır" sonucu veren testlerinin sayısı tamamen ihmal edilmiştir. Ancak bu temel oran bilgileri ihmal edilmezse %99 yerine doğru cevap olan ≈0.009 (yüzde birden küçük) bulunabilir.

Dış bağlantılar
Fallacy Files: Informal Fallacy
The Nizkor Project: Fallacies
Logically Fallacious

Kaynakça

Felsefe
Mantık
Eleştirel düşünme
Retorik

Safsata


معاهدة ريغا تسمى كذلك صلح ريغا هي معاهدة عقدت في 18 مارس 1921 في مدينة ريغا بين الاتحاد السوفييتي وأوكرانيا من جهةٍ وبولندا من حهةٍ أخرى. أنهت رسمياً الحرب البولندية السوفيتية (1919م-1920م)، رسمت بالمعاهدة الحدود بين بولندا والأتحاد السوفيتي ودفع السوفييت تعويضاً لبولندا بمقدار 30 مليون روبل.

ظلت الحدود السوفيتية البولندية التي حددتها المعاهدة قائمة حتى الحرب العالمية الثانية، وأُعيد رسمها لاحقًا خلال مؤتمر يالطا ومؤتمر بوتسدام.

مفاوضات
بدأت محادثات السلام في مينسك في 17 أغسطس عام 1920، وانتقلت إلى ريغا مع اقتراب الهجوم البولندي المضاد، واستؤنفت في 21 سبتمبر. اقترح السوفييت حلين، فكان الأول في 21 سبتمبر والثاني في 28 سبتمبر. قدم الوفد البولندي عرضًا مضادًا في 2 أكتوبر. قدم السوفييت تعديلات على العرض البولندي بعد ثلاثة أيام، وقبلتها بولندا. وُقِّعت الهدنة في 12 أكتوبر ودخلت حيز التنفيذ في 18 أكتوبر عام 1920. تمثل المفاوضون الرئيسيين جان دوبسكي عن بولندا، وأدولف جوفي عن جمهورية روسيا الاتحادية الاشتراكية السوفيتية. أصر الجانب السوفيتي بنجاح على استبعاد الممثلين الأوكرانيين غير الشيوعيين من المفاوضات.

دفعت النكسات السوفيتية العسكرية وفدهم إلى تقديم تنازلات إقليمية كبيرة لبولندا في المناطق الحدودية المتنازع عليها. بدا الأمر للعديد من المراقبين كما لو أن الجانب البولندي أجرى محادثات ريغا وأن بولندا خسرت الحرب. سيطر أعضاء من الحزب الوطني الديمقراطي على الوفد البولندي، والذين كانوا من المعارضين السياسيين لبيوسودسكي. لم يرغب الديموقراطيون الوطنيين في أن تشكل الأقليات غير البولندية في الدولة البولندية الجديدة أكثر من ثلث إجمالي السكان؛ وبالتالي كانوا على استعداد كبير لقبول الحدود البولندية السوفيتية باتجاه الغرب من بين العروض التي قدمها السوفييت؛ وذلك على الرغم من أنها ستترك مئات الآلاف من البولنديين العرقيين على الجانب السوفييتي من الحدود.

دُفِع هذا القرار أيضًا بأهداف سياسية. كانت قاعدة الدعم الشعبي للديمقراطيين الوطنيين بين البولنديين في وسط وغرب بولندا. كان دعم الديمقراطيين الوطنيين يفوق بشكل كبير دعم بيوسودسكي في شرق البلاد وفي المناطق الحدودية المتنازع عليها؛ وكان عدد البولنديين يفوق عدد الأوكرانيين أو البيلاروسيين في الريف وخارج المدن. أدى ذلك إلى عدم وقوف الحدود البعيدة جدًا باتجاه الشرق ضد الهدف الأيديولوجي للديمقراطيين الوطنيين المتمثل في تقليل عدد الأقلية السكانية في بولندا إلى الحد الأدنى بالإضافة إلى آفاقهم الانتخابية. فضل الرأي العام الحربي في بولندا أيضًا إنهاء المفاوضات، وظل كلا الجانبين تحت ضغط عصبة الأمم للتوصل إلى اتفاق.

أجرت بعثة برلمانية خاصة، تتألف من ستة أعضاء من مجلس النواب البولندي، تصويتًا على قبول التنازلات البعيدة المدى التي قدمها السوفييت، والتي كانت ستغادر مينسك على الجانب البولندي من الحدود. رُفِض 100 كم من الأراضي الإضافية تحت ضغط المنظِّر الديموقراطي الوطني ستانيسواف غرابسكي، وهو انتصار للعقيدة القومية وهزيمة فادحة لفيدرالية بيوسودسكي.

استمرت مفاوضات السلام لأشهر بسبب امتناع الاتحاد السوفيتي عن التوقيع. أصبح الأمر أكثر إلحاحًا بالنسبة للقيادة السوفيتية التي اضطرت للتعامل مع الاضطرابات الداخلية المتزايدة في نهاية عام 1920، مثل تمرد تامبوف ولاحقًا تمرد كرونشتات ضد السلطات السوفيتية. أمر فلاديمير لينين المفوضين السوفييت نتيجة لذلك بوضع اللمسات الأخيرة على معاهدة السلام مع بولندا.

قسمت معاهدة ريغا، الموقعة في 18 مارس عام 1921، الأراضي المتنازع عليها في بيلاروسيا وأوكرانيا بين بولندا وروسيا وأنهت النزاع.

مراجع

أوكرانيا في 1921
روسيا البيضاء في 1921
لاتفيا في 1921
أحداث مارس 1921
معاهدات أبرمت في 1921
معاهدات دخلت حيز التنفيذ في 1921
الحرب البولندية السوفيتية
العلاقات الأوكرانية البولندية العسكرية
العلاقات البولندية الروسية
أوكرانيا في القرن 20
ريغا في القرن 20
تاريخ أوروبا
معاهدات الجمهورية البولندية الثانية
معاهدات جمهورية أوكرانيا السوفيتية الاشتراكية
معاهدات جمهورية روسيا السوفيتية الاتحادية الاشتراكية
معاهدات سلام الاتحاد السوفيتي
معاهدات سلام بولندا
معاهدات في الحرب العالمية الأولى

معاهدة ريغا


NGC 273 este o galaxie lenticulară situată în constelația Balena. A fost descoperită în 10 septembrie 1785 de către William Herschel.

Note

Vezi și
 NGC 272
 NGC 274

Legături externe
 NGC 273 pe spider.seds.org
 NGC 273 pe WikiSky

Galaxii lenticulare
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1785
Obiecte astronomice descoperite de William Herschel

NGC 273


The Champlain Bridge () was a steel truss cantilever bridge with approach viaducts constructed of prestressed concrete beams supporting a prestressed concrete deck paved with asphalt. The bridge crossed the Saint Lawrence River, connecting the Island of Montreal to its South Shore suburbs.

Opened in 1962, the structure was degraded by de-icing salt. In 2015, construction began  downstream on a replacement bridge designed to handle higher volumes of traffic. The replacement bridge opened on 1 July 2019, and the old Champlain Bridge was closed to traffic, exactly 57 years after its opening. Demolition began in 2020. It will take almost four years, and may cost about $400 million.

Together with the Jacques Cartier Bridge, it was administered by the Jacques Cartier and Champlain Bridges Incorporated (JCCBI), a Canadian Crown Corporation which reports to Infrastructure Canada. Since December 21, 1978, JCCBI was responsible for the management, maintenance and monitoring of the Champlain Bridge.

The bridge saw about 50million crossings per year, of which 200,000 were buses. On an average weekday, 66% of users were commuters. It was the one of the busiest bridges in Canada upon its closure in 2019, Hogg's Hollow Bridge is the busiest overall.

Specifications
The Champlain Bridge project was undertaken in 1955 and construction proceeded between 1957 and 1962. The bridge carried six lanes of vehicle traffic; three in each direction. During rush hour one lane of those heading off the island in the morning, and onto the island in the evening, was used as a reserved bus lane for buses to be able to head in the opposite direction. The bridge was opened to traffic in stages as the approaches were completed between June 1962 and September 1964. It was subsequently connected to the Bonaventure Expressway, which was part of the north approach to the bridge. The expressway was opened to traffic on April 21, 1967. It was one of North America's busiest highways with almost 59million crossings annually.
Total length of crossing complex:
Total bridge length including approaches:
Length: abutment to abutment:
Link of viaduct to Section 1:
Center main cantilevered span:
Wellington Street approach:
Bonaventure Expressway:

Just upstream from the bridge there is an ice boom, the Champlain Bridge Ice Control Structure.

Construction history

On August 17, 1955, Federal Transport Minister George Marler announced the planned construction of a new bridge connecting Montreal to the South Shore via Nun's Island. The city's existing bridges (Victoria, Cartier, and Mercier) had become inadequate to support the amount of traffic that carried residents from the growing South Shore suburbs into Montreal.

The project was initially called the Nuns' Island Bridge because it crosses Nuns' Island. In 1958, it was named the Champlain Bridge in honour of the explorer Samuel de Champlain.

The National Harbours Board was placed in charge of the project. Through several lengthy meetings and consultations in the fall of 1955, the location for the bridge and its approaches were selected. Originally, the plan had been to build the bridge with only 4 lanes, with room for further expansion to 6 lanes. During the design phase, however, it was decided to go with an initial 6-lane design.

It was opened on June 28, 1962 at 4 p.m. with only one approach from Montreal, via Wellington Street. A section including approaches to and from Atwater Street and La Vérendrye Boulevard were opened two years later.

In 1967, the final approach to the bridge on the Montréal side was completed when the Bonaventure Expressway was opened to traffic.

A $0.25 toll ($0.08 if paid with tokens) was charged to finance the $35million cost of the Champlain Bridge. The toll was collected until 1990, when the Jacques Cartier and Champlain Bridges Incorporated (JCCBI), which took over jurisdiction of the bridge a dozen years earlier, removed the toll plaza.

Structural health

Montreal's climate subjects the Champlain Bridge to wintry cold, snowfall, and windy conditions, as well as contrasting hot and humid summer conditions, all of which accelerate damage to the bridge. Because of the potential danger from ice accumulation during winter, the bridge was salted every season for decades. But salt attacks both the concrete and steel rebar used in girders, pylons, and other parts. The problems associated with the design and maintenance of the Champlain Bridge have thus advanced the useful life of several structural components. The design and construction of the structure prevents the isolation of outdated elements and their replacement with new ones, as can be done on other structures. Given the state of advanced deterioration of the bridge, it is constantly monitored by 300 sensors.

Several reinforcement measures and rehabilitation programs have been deployed over time by JCCBI.

In 1992, the concrete deck of the cantilever metal part was replaced by an orthotropic steel deck. Gutters to channel the corrosive runoff to the river appeared in 1994. The pressure exerted by the reinforced beams on the ends of the trimmers then required the reinforcement of the latter by steel rods under tension.

In 2009, the Government of Canada announced in its 2009 Economic Action Plan that it would be allocating $212million to renew the bridge. And in March 2011, the Government of Canada announced $158million would be spent on a major repair and maintenance program as concerns mount it is at risk of collapse. Montreal's La Presse newspaper cited two leaked engineering reports prepared for a federal bridge agency that suggest sections of the structure are in a severe state of deterioration that will progress exponentially. The report concludes that a partial or complete collapse of the span should not be ruled out.

Since 2009, JCCBI has been conducting a major repair program to extend the usefulness of the Champlain Bridge while ensuring the safety of users. The installation of sensors helps monitor the structure's behaviour day and night. This repair program was scheduled to be completed in 2018.

In 2010, JCCBI — the Federal agency that oversees the structure — retained international engineering firm Delcan to carry out an expert study of the bridge's structural health. The firm returned a report entitled, "The Future of the Champlain Bridge Crossing". In the Executive Summary, the bridge was said to be "functionally deficient" for both current and long-term traffic demands, and showing "significant deterioration". One finding suggested that the Champlain Bridge is in "very much poorer condition than would be typical" for comparable bridges. Delcan concluded that the bridge had "many deficiencies" and, even in light of the methodical inspection and rehabilitation of the structure undertaken by its owners, that continued operation "entails some risks that cannot altogether be quantified".

The CBC Television and Télévision de Radio-Canada, among other news agencies, have published segments highlighting concerns over conditions of surface roads in Montreal and the Champlain Bridge in particular.

In November 2013, a crack was discovered in a critical part of the superstructure. One lane was closed immediately and emergency repair plans were put in place. During preparation, the crack enlarged and a second lane was closed.

On November 29, 2013, a temporary external beam of 75 tons, named "super-beam" by the media, was urgently installed to reinforce the structure. In June 2014, JCCBI replaced the super-beam with first modular truss that was designed and manufactured in Quebec.

As part of a 2014–2017 Edge girder reinforcement program, 94 modular trusses and six shoring systems were installed to stabilize the condition of the bridge girders.

See also

 List of longest bridges in the world
 List of bridges
 List of crossings of the Saint Lawrence River
 List of bridges in Montreal
 Federal Bridge Corporation Limited
 Réseau express métropolitain

References

External links

New Champlain Bridge | project website
Steve Anderson's MontrealRoads.com: Champlain Bridge (A-10, A-15, and A-20)

1962 establishments in Quebec
2019 disestablishments in Quebec
Cantilever bridges in Canada
Bridges completed in 1962
Bridges in Montreal
Bridges over the Saint Lawrence River
Buildings and structures in Brossard
Former toll bridges in Canada
Le Sud-Ouest
Road bridges in Quebec
Roads with a reversible lane
Transport in Brossard
Verdun, Quebec

Champlain Bridge (Montreal, 1962–2019)


El arroyo de Pintado  es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de  Florida  perteneciente a la cuenca del Plata.

Nace en la Cuchilla Grande Inferior, cerca de la localidad de Pintado, desemboca en el río Santa Lucía Chico tras recorrer alrededor de 26 km.

Referencias

Pintado
Pintado
Cuenca del río Santa Lucía (Uruguay)

Arroyo de Pintado