Vladimir Nikolaevici Voinovici () a fost un scriitor rus și fost disident sovietic. S-a făcut cunoscut prin operele sale de ficțiune satirică, între care Viața și neobișnuitele aventuri ale soldatului Ivan Cionkin care au circulat grație samizdatului și au ajuns în Occident. Victimă a represiunii regimului sovietic, pentru activitatea sa de apărare a drepturilor omului, a fost constrâns să emigreze în 1980 și s-a instalat în Germania.

Biografie
Vladimir Voinovici s-a născut la Stalinabad, Republica Sovietică Socialistă Tadjikă, Uniunea Sovietică. Tatăl său, Nikolai Pavlovici Voinovici (1905-1987) a fost un ziarist de origine sârbă, care a lucrat ca editor la ziarele locale; strămoșii săi s-au mutat în Imperiul Rus în secolul al XIX-lea. Vladimir Voinovici a afirmat, de asemenea, că tatăl său aparținea familiei nobile Vojnović, deși acestă afirmație se bazează exclusiv pe numele său și pe cartea scriitorului iugoslav Vidak Vujnovic "Vojinovici i Vujinovici od verednjeg veka do danas" (1985) pe care a primit-o drept cadou de la autor, în timpul șederii sale în Germania.Din lucrarea autobiografică Autoportretul: romanul vieții mele, rezultă că mama sa Rozalia Klementievna (născută Revekka Kolmanovna) Goihman (1908-1978) era de origine evreiască. Ea a și-a început activitatea ca jurnalistă, colaborând cu soțul ei, dar mai târziu a devenit profesoară de matematică.

În 1936, tatăl lui Voinovici a fost arestat fiind acuzat de agitație antisovietică și a petrecut cinci ani în închisoare. El a fost eliberat în 1941. Familia s-a mutat apoi la rudele lor din Zaporijjea, dar odată cu începerea Războiului Patriotic, Nikolai Voinovici a fost trimis în prima linie. Familia a fost evacuată de mai multe ori ca urmare a ocupației naziste. În 1945, ei s-au întors în Zaporojie unde Vladimir Voinovici a terminat o școală profesională. Între anii 1951 și 1955 el a făcut serviciul de pace în Armata Sovietică. În acel timp a început să-și publice poezia în ziarul armatei.

În urma demobilizării, Voinovici s-a mutat la Moscova și a încercat să intre la Institutul de Literatură Maxim Gorki (cunoscut și ca Litinstitut). După o încercare eșuată, a intrat la Institutul Pedagogic Nadejda Krupskaia din Moscova, la facultatea de istorie. A studiat timp de un an și jumătate și i s-a impus apoi să se mute la Kazahstan, unde să participe la Campania Pământuri Virgine. Potrivit lui Voinovici, deși nu-și plănuise o astfel de participare, el a decis să accepte oferta, după ce unul dintre studenți și-a publicat conversația privată în care Voinovici a criticat puternic sistemul colhozurilor sovietice. A petrecut ceva timp în Kazahstan, "căutând inspirație", iar la întoarcerea sa la Moscova a început să lucreze la primul său roman.

Cariera
Voinovici este renumit pentru ficțiunea sa satirică, dar și pentru scrierea unor poezii. În timp ce lucra la postul de radio din Moscova, la începutul anilor 1960, el a scris versurile pentru "Imnul cosmonautului", 14 minute până la start, în rusă, 14 минут до старта.

La începutul perioadei de stagnare Brejnev, scrierile lui Voinovici au încetat să mai fie publicate în URSS, dar au devenit foarte populare în samizdat și în Occident. În 1974, din cauza scrisului său și a participării sale la mișcarea pentru drepturile omului, Voinovici a fost exclus din Uniunea Scriitorilor Sovietici. Linia sa telefonică a fost întreruptă în 1976, iar el și familia sa au fost forțați să emigreze în 1980. S-a stabilit la München, în Germania de Vest, și a lucrat pentru Radio Libertatea.

Voinovici l-a ajutat pe Vasili Grossman să-și publice romanul Viață și Destin, în Occident, prin contrabandă cu filme fotografie, care conțineau manuscrisul romanului, preluate în secret de Andrei Saharov.

Mihail Gorbaciov i-a restabilit cetățenia sovietică în 1990 și de atunci scriitorul și-a petrecut cea mai mare parte a timpului în Rusia.

Opera literară
În prima și a doua parte a lui capodoperei Viața și neobișnuitele aventuri ale soldatului Ivan Cionkin (în rusă: Жизнь и необычайные приключения солдата Ивана Чонкина) eroul se află în Armata Roșie în timpul celui de-al Doilea Război Mondial, lucrarea expunând satiric absurditățile zilnice ale regimului totalitar. Cionkin este acum o figură cunoscută în cultura populară rusă, iar cartea a fost transpusă într-un film de regizorul ceh Jiří Menzel. Cionkin este adesea denumit "Švejk rus". Cea de-a treia parte a romanului a fost publicată în 2007. Nu este la fel de cunoscută ca și primele două părți; partea a treia ilustrează viața postbelică a personajelor până în prezent, inclusiv emigrarea involuntară a lui Cionkin în Statele Unite ale Americii.

O atenție deosebită este acordată și figurilor lui Lavrenti Beria și Iosif Stalin, acesta din urmă fiind prezentat batjocoritor ca fiu al lui Nikolai Prjevalski, Calul lui Przewalski. Potrivit autorului, scrierea întregului roman i-a luat aproape cincizeci de ani.

Luând de model romanul O mie nouă sute optzeci și patru de George Orwell, Vladimir Voinovici a scris, în 1986 un roman distopic, Moscova 2042 (publicat în 1987). În acest roman, Voinovici a portretizat o Rusie condusă de "Partidul Comunist al Securității de Stat" care combină KGB, Biserica Ortodoxă Rusă și Partidul Comunist. Acest partid est condus de un general al KGB, Bukașev, care îl întâlnește pe personajul principal al romanului în Germania. Un slavofil, Sim Karnavalov (aparent inspirat de Aleksandr Soljenițîn), în cele din urmă răstoarnă Partidul și intră în Moscova pe un cal alb.

Premii si onoruri

Vladimir Voinovici a obținut numeroase premii și titluri de onoare, inclusiv Premiul de Stat al Federației Ruse (2000), Premiul Andrei Saharov pentru Curajul Civic al Scriitorilor (2002).

Viața personală
Voinovici s-a căsătorit de trei ori. Între anii 1957 și 1964 a fost căsătorit cu Valentina Vasilievna Boltușkina (1929-1988); împreună au avut doi copii: o fiică, Marina Voinovici (1958-2006) și un fiu, Pavel Voinovici (născut în 1962), scriitor și publicist rus, autor de romane istorice.A doua soție a fost Irina Danilovna Braude (1938-2004). Au avut o fiică, Olga Voinovici (născută în 1973), scriitoare germană. După moartea Irinei în 2004, Voinovici s-a căsătorit cu Svetlana Iakovlevna Kolesnicenko (născută Lianozova), antreprenor, văduvă a jurnalistului rus Tomas Kolesnicenko..

Vladimir Nikolaevici Voinovici a decedat la 27 iulie 2018, la Moscova.

Note

Legături externe

  Site personal
  Critique de Moscou 2042 sur Russkaya Fantastika
  Журнальный зал (în română: Sala Jurnalului, în engleză: Magazine Hall
  Biography at Literary Encyclopedia

Nașteri în 1932
Nașteri pe 26 septembrie
Decese în 2018
Decese pe 27 iulie
Scriitori ruși din secolul al XX-lea
Scriitori ruși de literatură științifico-fantastică
Scriitori sovietici
Disidenți sovietici
Ruși expatriați
Scriitori sovietici de literatură științifico-fantastică
Decese în Moscova

Vladimir Voinovici


Das Amtsgericht Ulrichstein war ein von 1879 bis 1943, als Zweigstelle noch bis 1968 bestehendes Amtsgericht mit Sitz in Ulrichstein.

Gründung
Das Gericht wurde zum 1. Oktober 1879 gegründet. Anlass war das Gerichtsverfassungsgesetz von 1877, das die Gerichtsverfassung im Deutschen Reich vereinheitlichte und nun auch im Großherzogtum Hessen umgesetzt wurde. Funktional ersetzte es das gleichzeitig aufgelöste Landgericht Ulrichstein. Das Amtsgericht wurde dem Bezirk des ebenfalls neu errichteten Landgerichts Gießen zugeordnet.

Bezirk

Weitere Entwicklung
Altenhain wurde zum 15. Mai 1908 vom Bezirk des Amtsgerichts Ulrichstein abgetrennt und dem Bezirk des Amtsgerichts Laubach zugeteilt.

Ende
Durch kriegsbedingte Sparmaßnahmen verlor das Amtsgericht Ulrichstein 1943 seine Selbständigkeit und wurde zur Zweigstelle des Amtsgerichts Schotten.

Am 1. Juli 1968 wurde auch diese Zweigstelle aufgehoben.

Einzelnachweise

Ulrichstein
Ulrichstein
Gegründet 1879
Aufgelöst 1943
Aufgelöst 1968

Amtsgericht Ulrichstein


Norges U/18-fodboldlandshold er Norges landshold for fodboldspillere, som er under 18 år. Landsholdet bliver administreret af Norges Fotballforbund.

U/18-fodboldlandshold
U/18-fodboldlandshold i Europa

Norges U/18-fodboldlandshold


Montgomery County er et county beliggende i den sydlige del af den amerikanske delstat Alabama. Hovedbyen og den største by er Montgomery, der også er Alabamas hovedstad. I 2016 havde countyet 226.349 indbyggere. Det blev grundlagt 6. december 1816 og er opkaldt efter den amerikanske officer Lemuel P. Montgomery.

Geografi
Ifølge United States Census Bureau er Jefferson Countys totale areal på 2.072 km², hvoraf de 41 km² er vand.

Eksterne henvisninger

 Montgomery Countys officielle hjemmeside

Counties i Alabama
Etableret i 1816

Montgomery County (Alabama)


The zwischenzug (German: , "intermediate move") is a chess tactic in which a player, instead of playing the expected move (commonly a ), first interposes another move posing an immediate threat that the opponent must answer, and only then plays the expected move. It is a move that has a high degree of "initiative". Ideally, the zwischenzug changes the situation to the player's advantage, such as by gaining  or avoiding what would otherwise be a strong continuation for the opponent.

Such a move is also called an intermezzo () or in-between move. When the intermediate move is a check, it is sometimes called an in-between check, zwischenschach, or zwischen-check.

As with any fairly common chess tactic, it is impossible to pinpoint when the first zwischenzug was played. Three early examples are Lichtenhein–Morphy, New York 1857; Rosenthal–De Vere, Paris 1867; and Tartakower–José Raúl Capablanca, New York 1924. The first known use of the term zwischenzug, however, did not occur until 1933, when the prolific American chess authors Fred Reinfeld and Irving Chernev used it in their book Chess Strategy and Tactics.

History

No one knows when the first zwischenzug was played, but it was evident long before the term itself existed. One early example was Lichtenhein–Morphy, New York 1857. In the diagram, White has just captured Black's knight on e4 and surely expected the recapture 10...dxe4 11.0-0, when White's king is safe and he has the better pawn structure. Morphy, the strongest player of the day, instead played the zwischenzug 10...Qh4! with the threat 11...Qxf2#, so White cannot save the bishop (11.Bf3?? Qxf2#). Moreover, 11.0-0 would be met by 11...Qxe4 12.Nc3 Qg6 (not 12...Qh4? 13.Nxd5!), when "Black has the two bishops and a compact position without serious weakness". Instead, White correctly played 11.Qe2 (forcing Black to weaken his pawns), but then erred with 11...dxe4 12.Be3? (after 12.0-0!, Black has only a slight advantage) Bg4! 13.Qc4? Bxe3!! and Morphy went on to win a .

Rosenthal–De Vere, Paris 1867, is another 19th-century example of a zwischenzug. De Vere (Black) had earlier sacrificed a piece for two pawns. White has just played 16.Bxb4. Instead of recapturing with 16...Qxb4+, De Vere first played the zwischenzug (specifically, a zwischenschach) 16...Rc1+! After 17.Kd2 Rxf1 18.Qxf1 Qxb4+ 19.Ke2 Qxf4 20.Qg1 Nxe5, De Vere's zwischenzug had netted him two more pawns, leaving him with the  of four pawns for a knight. White resigned after twelve more moves.

Another prominent example that brought the concept of zwischenzug, albeit not the term itself, to public attention was Tartakower–Capablanca, New York 1924. This was a game won by the reigning World Champion at one of the strongest tournaments of the early 20th century. In the position in the diagram, Tartakower (White) has just played 9.Bxb8, thinking he has caught Capablanca in a trap: if 9...Rxb8, 10.Qa4+ and 11.Qxb4 wins a bishop. However, Capablanca sprang the zwischenzug 9...Nd5!, protecting his bishop and also threatening 10...Ne3+, forking White's king and queen. After Tartakower's 10.Kf2 Rxb8, Capablanca had regained his piece and went on to win in 20 more moves. Note that after 10.Bf4 (instead of 10.Kf2), Black would not play 10...Nxf4??, which would still allow 11.Qa4+, winning a piece. Instead, after 10.Bf4 Black would play a second zwischenzug, 10...Qf6!, attacking the bishop again, and also renewing the threat of 11...Ne3+. After a move like 11.Qc1, Black could either take the bishop or consider yet a third zwischenzug with 11...Bd6.

Alekhine, Reinfeld, and Tartakower and du Mont do not call 9...Nd5! a "zwischenzug" in their books (originally published in 1925, 1942, and 1952, respectively). Instead, they refer to it as, respectively, "a bit of finesse", a "sly interpolation", and an "intermediary manoeuvre".

The earliest known use of the term zwischenzug did not occur until after all of these games. According to chess historian Edward Winter, the first known use was in 1933. Fred Reinfeld and Irving Chernev, annotating the game Max Euwe–Gyula Breyer, Vienna 1921, called Breyer's 27th move, 27...Nge3!, "an important Zwischenzug". The game can be played over here.

Additional examples

The diagram shows another example.  Black, on move, plays
1... Rxh4?
expecting White to play 2.Qxh4, when Black retains a material advantage. However, White has a zwischenzug:
2. Qd8+!
which is followed by
2... Kh7
3. Qxh4+ Kg8
4. Qxg3
and White has won a rook, leaving him with a winning position.

Mieses vs. Reshevsky

A zwischenzug occurred in Mieses–Reshevsky, Margate 1935. From the position in the diagram, play continued:
29. Nd4 Bxd4
30. cxd4
White must have expected 30...Qxd4 31.Qxc4 Re1+ and then 32.Kg2 gets him out of trouble, but Black has a zwischenzug:
30... Re4!
Making a  on the d-pawn and preventing the capture of his own pawn.  Now if 31.Qxc4, 31...Re1+ forces 32.Rxe1 and White loses his queen.

L. Steiner vs. Helling

L. Steiner–Helling, Berlin 1928, provides another example of the zwischenschach (in-between check). Black has just captured White's pawn on f2 with his knight (see diagram). White responded with
16. Qxf2
expecting the skewer 16...Bg3??, which he would refute with 17.Qxf7+! Rxf7 18.Re8#. Instead, Black first played the zwischenschach
16... Bh2+!
Now 17.Kxh2 Qxf2 loses White's queen. The game continued
17.Kf1 Bg3!
Not seeing the point, White blithely continued with his plan:
18. Qxf7+?? Rxf7+
Now White realized that he is in check (that was the point of 16...Bh2+!), so his intended 19.Re8# is illegal. The forced 19.Bxf7+ Kxf7 would leave Black with queen for rook, an easily winning material advantage, so White resigned.

Kerchev vs. Karastoichev

In the game Zlatozar Kerchev–Emil Stefanov Karastoichev, 1965 (), Black moved
1... Ng5
discovering an attack on White's queen.
2. Qxg6
If White moves the queen to another square, Black's knight captures White's rook on f3, winning the exchange. Instead of immediately recapturing the queen, Black played
2... Nxf3+
and White must get out of check.  After
3. Bxf3 hxg6
Black had won the exchange.

Carlsen vs. Anand

In game 5 of the 2013 World Chess Championship match, Carlsen had captured a bishop with 20.cxb6, and Anand maintained material balance by capturing a knight with 20...fxe4, also attacking White's bishop (see diagram). Instead of immediately taking the pawn with 21.Bxe4, which would have given Anand the opportunity to fix his queenside pawn weaknesses with 21...axb6, Carlsen played the zwischenzug
21. b7
After the necessary
21... Rab8
22. Bxe4 Rxb7
Anand's a- and c-pawns remained isolated. Black's weaker pawn structure was an important factor to Carlsen's initiative in this first decisive game of the match.

See also
 Chess tactics
 Combination (chess)
 Sente and Tenuki (from Go)

Notes

References

Chess tactics
Chess terminology

Zwischenzug


ස්වභාවික මානව විද්‍යා අධ්‍යයනය යනු, සොබාදහම සහ මිනිසාගේ සමාජයීය සබඳතා පිළිබඳව කෙරෙන අධ්‍යයනයකි. මෙහිදී, යම් ජන වර්ගයක් විසින් තම සමාජීය, ආර්ථීක සහ දේශපාලනමය අවශ්‍යතා අනුව තම වටපිටාව වෙනස්කර ගන්නා ආකාරය පිළිබඳව සොයා බැලේ. (සල්ස්මන් සහ අට්වුඩ් 1996: 169) ස්වභාවික මානව විද්‍යා අධ්‍යයනය මඟින් මිනිස් සංස්කෘතිය සහ සොබාදහම අතර සබඳතාවය ගැනද ක්‍රමානුකූලව සොයා බැලේ. (එලක් 1982: හාර්ඩස්ට් 1997: මැක්ගී 1996) පුද්ගලයා සහ වටපිටාව අතර පවතින අන්තර් සබඳතාව වටහා ගැනීම ස්වභාවික මානව විද්‍යා අධ්‍යයනයේ අරමුණයි. (ඉන්ගෝල්ඩ් 1992:40) (හාර්වි 1996)

ස්වභාවික මානව විද්‍යා අධ්‍යයනය මුලින්ම යොදා ගැනුනේ ජුලියන් ස්ටුවර්ඩ් විසින් කරන ලද ස්වභාව සංස්කෘතික අධ්‍යයනයකදීය. මෙහිදී ස්ටුවර්ඩ් විසින් පළ කරන ලද මතය වන්නේ සොබාදහමත් මිනිසාත් අතර වන ශක්ති සංසරණයක ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සංස්කෘතිකමය වෙනස්කම් ඇතිවන බවයි. සංස්කෘතිය යනු මිනිසා සොබාදහමේ විවිධ වෙනස්වීම්වලට දක්වන ප්‍රතිචාරයන් ය.

මුල සිටම විද්වතුන් මෙම මතය විවේචනය කළහ. ඔවුන්ගේ තර්කය වූයේ ඉහත කී මතය සොබා දහම වෙනස්වීමේ ධර්මතාවයට බැහැර වන බවයි. වර්තමානයේදී සංස්කෘතිය වෙනස්වන්නේ සොබාදහම මත පමණක් නොවේ. මෙයට ජනමාධ්‍ය, රාජ්‍ය පාලනයන්, විවිධ සංවිධාන හා ව්‍යාපාරද දායක වේ.

රෝයි රැපපෝට් යනු මේ පිළිබඳව හැදෑරීම් රැසක් සිදුකළ කෙනෙකි. ඔහු සංස්කෘතිය හා සොබාදහම අතර සබඳතාව හොඳින් විචාළ කෙනෙකි. ඔහුගේ අධ්‍යයනයන් බොහොමයකට පැපුවා නිව් ගිනියාවේ "මැරින්ග්" නමැති ගෝත්‍රික ජනතාවගේ චර්යා රටා උපයෝගී කරගෙන ඇත.

සටහන්

{|

|Environmental_anthropology

|-

ස්වභාවික මානව විද්‍යාව

ස්වභාවික මානව විද්‍යා අධ්‍යයනය


Ugovor o razlici u cijeni (CFD) je ugovor između dviju strana - prodavatelja i kupca o prijenosu razlike između trenutne vrijednosti imovine u trenutku zaključenja ugovora (otvaranja pozicije) i njezine vrijednosti na kraju ugovora (zatvaranje pozicije).

CFD-ovima se može trgovati s dionicama, obveznicama, terminskim ugovorima, robom, indeksima, valutama i kriptovalutama.

CFD-ovi nisu dopušteni u velikom broju zemalja, poput Sjedinjenih Država. Budući da vlasništvo nad CFD-om nije vlasništvo nad imovinom, u nekim zemljama, poput Velike Britanije, ne morate plaćati porez na kupnju ili prodaju.

Povijest
CFD-ovi su osnovani u Engleskoj 1950-ih od strane hedge fondova kako bi dobili pristup trgovinskim transakcijama s visokim poluge. U početku, CFD-ovi su bili dostupni samo institucionalnom investitoru. Danas su vrlo popularni alat za trgovanje među malim investitorima širom svijeta.

Osnovni primjer
Investitor pretpostavlja da će dionice tvrtke N porasti u cijeni. Dionice tvrtke koštaju 100$. Investitor ima 1000$.

Opcija 1 (izravno): on može kupiti 10 dionica (1000 USD / 100 USD)

Opcija 2 (CFD): Poluga brokera 1:10 omogućuje vam da izvršite transakcije 10 puta veći, odnosno za 10.000 USD (1000 * 10), što je jednako 100 dionica.

Ako dionica poraste na 101 USD:

U opciji 1, investitor će ostvariti dobit od 10 USD (10 dionica * 1 USD)

U opciji 2, investitor će ostvariti dobit od 100 USD (100 dionica * 1 USD)

Ako dionice padnu na 99 USD:

U opciji 1, investitor će izgubiti 10 USD (10 dionica * 1 USD)

U opciji 2, investitor će izgubiti 100 USD (100 dionica * 1 USD)

Ako dionice padnu na 90$:

U opciji 1, investitor će izgubiti 100 $ od svojih 1000$ i nastaviti trgovati

I u opciji 2 investitor će izgubiti sve svoje 1000$. Ako cijena dionice padne ispod 90 USD, investitor će brokeru biti dužan.

Vidi još

 Vrijednosni papir
 Investicija

Izvori

Investiranje
Financije

Ugovor o razlici u cijeni


Hueque je rijeka na sjeveru Venezuele. Ulijeva se u Karipsko more.

Porječje rijeke pokriva dio ekoregije Suhe šume Lara-Falcón.

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Venezueli
Karipski slijev (Južna Amerika)

Hueque (rijeka)


Soul Militia (bis 2002: 2XL) ist eine estnische R&B-Band. Die Mitglieder sind: Lauri Pihlap ("Lowry"), Sergei Morgun ("Semy") und Kaido Põldma ("Craig"). Ein vierter Sänger, Indrek Soom ("Ince"), verließ die Band 2004. Die Gruppe wurde als 2XL im Jahr 1997 von Morgun und Soom gegründet. Sie begleiteten Tanel Padar und Dave Benton beim Eurovision Song Contest 2001 in Kopenhagen mit ihrem Backgroundgesang und Tanzeinlagen beim Popsong Everybody und erreichten damit Platz 1.

Mit dem Song My Place versuchte sich die Gruppe bei der estnischen Vorauswahl 2007.

Diskografie

Alben
 2002: On the Rise
 2004: Silence Before the Storm

Singles
 2002: Whutcha Want
 2002: Mind Made Up
 2003: Freak In Me
 2003: Hey Mami
 2004: Say It
 2004: Tõmbab Käima avec Chalice
 2005: Never Go Away
 2006: Tule Kui Leebe Tuul
 2007: My Face
 2012: The Future Is Now

Quellen

Interpret eines Siegerbeitrags zum Eurovision Song Contest
Interpret eines estnischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Contemporary-R&B-Band
Estnische Band
Teilnehmer am estnischen Vorentscheid zum Eurovision Song Contest

Soul Militia


Castelbelforte ist eine norditalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Mantua in der Lombardei. Die Gemeinde liegt etwa 21 Kilometer westnordwestlich von Mantua und grenzt unmittelbar an die Provinz Verona. Durch den Ort fließt der Scolo Essere.

Geschichte
Der Ort trug im frühen Mittelalter noch den Namen Castelbonafisso. Gegen 1680 ist dann der heutige Name nachgewiesen.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in der Lombardei

Castelbelforte


Nož Gebel el-Arak, ili nož Jebel el-Arak, nož je od bjelokosti i kremena koji potječe iz razdoblja Naqada II egipatske prapovijesti (3500. – 3200. pr. Kr.), a pokazuje mezopotamski utjecaj. Nož je 1914. u Kairu kupio Georges Aaron Bénédite za Louvre, gdje je sada izložen u krilu Sully, soba 20. U trenutku kupnje, prodavač je navodno izjavio da je pronašao dršku noža na mjestu Gebel el-Arak, ali danas se vjeruje da dolazi iz Abydosa.

Kupnja i podrijetlo

Kupnja
Nož Gebel el-Arak kupio je za Louvre filolog i egiptolog Georges Aaron Bénédite u veljači 1914. od privatnog trgovca antikvitetima M. Nahmana u Kairu. Bénédite je odmah prepoznao izvanredno stanje očuvanosti predmeta kao i njegovu veliku starost. Dana 16. ožujka 1914. godine, Charlesu Boreuxu, tadašnjem šefu odjela za antiqueités égyptiennes iz Louvrea, napisao je o predmetu koji mu je nesuđeni trgovac ponudio. Pismo.je glasilo:[...] arhaični kremeni nož s drškom od bjelokosti najveće ljepote. Ovo je remek-djelo predinastične skulpture [...] izvedeno s izvanrednom finoćom i elegancijom. Ovo je djelo vrlo detaljno [...], a interes onoga što nož predstavlja nadilazi umjetničku vrijednost artefakta. S jedne strane je prizor lova; s druge strane poprište rata ili prepada. Na vrhu scene lova [...] lovac nosi veliku haldejsku odjeću: glavu pokriva kapa poput one u našoj Gudeji [...] i drži dva lava koji stoje pored njega. Možete prosuditi važnost ovog azijskog prikaza [...] mi ćemo posjedovati jedan od najvažnijih pretpovijesnih spomenika, ako ne i više. To je, definitivno, u materijalnom i sažetom obliku, prvo poglavlje povijesti Egipta (naglasak u izvorniku) .Letter of G. Benedite to C. Boreux, Département des Antiquités Egyptiennes, LouvreU trenutku kupnje, oštrica i ručka bili su odvojeni, jer prodavač nije shvatio da su dio iste cjeline. Boreux je kasnije predložio da se nož obnovi i da se oštrica i drška spoje zajedno. To je u ožujku 1933. godine izveo Léon André, koji je uglavnom radio na konsolidaciji kompleta i očuvanju drške od bjelokosti. Najnoviju restauraciju noža poduzeli su 1997. Agnès Cascio i Juliette Lévy.

Podrijetlo
U vrijeme kada je Bénéditea kupio ovaj artefakt, trgovac je rekao da je drška noža pronađena na mjestu Gebel el-Arak (جبل العركى), platou u blizini sela Nag Hammadi, 40 km južno od Abydosa. Međutim, pravo porijeklo noža ukazuje Bénédite u svom pismu Boreuxu. Napisao je:[...] prodavač nije sumnjao da kremen [oštrica] pripada ručki i predstavio mi ga je kao primjer nedavnih nalaza iz Abydosa.Da nož doista potječe iz Abydosa, potkrepljuje i inače potpuno odsustvo arheoloških nalaza iz Gebel el-Araka, dok su u ovom trenutku kod Umm el-Qa'aba Émilea Amélineaua, Flindersa Petriea, Édouarda Navillea i Thomasa Erica Peeta vršili intenzivna iskopavanja nekropola predinastičkih i ranodinastičkih vladara u Abidosu.

Opis

Oštrica
Oštrica noža izrađena je od homogenog finozrnatog žućkastog kremena, vrste egipatskog kremena zvanog rožnjača. Kremen je široko dostupan u Egiptu, od Kaira do Esne, ali oštrice svečanih kremenih noževa bile su isključivo izrađene od kreme boje karamele, možda zato što ova boja nalikuje boji metala. Oštrica je izrađena od izvornog kamena u pet faza:

 Gruba obrada izvornog kamena.
 Predformiranje oštrice perkusijskim ljuštenjem.
 Poliranje obje strane oštrice. Ova operacija potrebna je prije ljuskanja, pogledajte dolje. Jedna strana oštrice ostala je polirana i nije dalje obrađovana, te ima tako glatku površinu, možda s ciljem da imitira metalnu oštricu.
 Valovitost s jedne strane oštrice. To se postiže jednoličnim uklanjanjem dugih i tankih traka kamena s paralelnim ljuštenjem pod pritiskom, stvarajući redoviti uzorak S vala na površini kamena. Analiza udarnih valova na površini oštrice otkriva da su nastali od vrha do dna oštrice i slijeva udesno, u smjeru obrnutom od kazaljke na satu. Ovaj je rad vjerojatno izveden šiljastim bakrenim alatima. Talasanje ljuskanja ove strane oštrice ne utječe na njezinu oštrinu, što ukazuje na to da je možda imalo umjetničku svrhu.
 Fino nazubljenje ruba oštrice mikro-ljuskanjem. Ovaj korak daje oštrici oštrinu.

Oštrica noža Gebel el-Arak, kao i ostalih ovakvihbnoževa iz istog razdoblja, smatraju se vrhuncem silex tehnika izrade alata. Stručnjaci za predinastičko razdoblje Egipta, poput Béatrix Midant-Reynes, tvrde da kvaliteta i količina rada potrebnog za stvaranje oštrice nadilazi ono što je potrebno za funkcionalni nož. Stoga bi svrha i vrijednost noža bila umjetnička, oštrica je demonstracija tehničkih vještina usmjerenih na ljepotu rezultata. Ova je hipoteza ojačana detaljnom analizom istrošenosti oštrice koja pokazuje da nož nikada nije korišten.

Oštrica je teška 92,3 grama, a precizne dimenzije su sljedeće:

Ručka
Drška je izrađena od bjelokosti slonove kljove, a ne od očnjaka nilskog konja kako se prvo mislilo. Drška je bila uklesana duž osi kljove, o čemu svjedoči tamno mjesto smješteno iznad glave "Gospodara životinja", a to je vrh pulpne šupljine kljove. Nkon što je izvađena iz kljove, drška je ispolirana s obje strane i izdubljena kako bi primila oštricu. Debljina drške oko tanga oštrice varira od 2 do 3 mm, što se objašnjava tako da je tamo slonovača ispucala, a neki su komadi izgubljeni. Na dnu drške rub je bio zakošen i vjerojatno je bio prešan plemenitim metalom kako bi ojačao sklop drške oštrice. U trenutku kupnje, Bénédite je izvijestio da je mogao vidjeti tragove zlatnih listića na dnu drške, ali toga sada više nema. Sklop podržava hipotezu da nož nije bio funkcionalan: ubod oštrice je prekratak, a drška pretanka da bi nož bio praktičan.

Drška je bogato izrezbarena u niskom reljefu, s prizorom bitke sa strane koja bi se suočila s dešnjakom i s mitološkim temama s druge strane. Ova strana u sredini ima rupicu kroz koju se može provući remen. Što se tiče oštrice, analiza istrošenosti gumba pokazala je da nikada nije korišten. Rezbarije su izvedene na poliranoj površini kljove silex mikroburinom od vrha do dna, jedan za drugim. Obrtnik je prvo isklesao glavne figure, a zatim je urezao mjesta na kojima se likovi susreću, poput grba boraca. Dubina rezbarenja ne prelazi 2 mm.

Neki autori smatraju da se dugme ili glava morali nositi prema van, što podrazumijeva da bočnu stranu gumba treba uzeti u obzir na prednjoj strani, a glatku stranu kao stražnju stranu.

Precizne dimenzije ručke su kako slijedi:

Reljefi

Paralele
Nekoliko tema i dizajna vidljivih u nožu Gebel el-Arak, mogu se vidjeti i u drugim suvremenim egipatskim umjetničkim djelima, poput freske iz groba 100 u Hierakonpolisu (oko 3500. – 3200. pne.), s prizorom Gospodar životinja, prikazuje čovjeka koji se bori protiv dva lava, pojedinačne scene borbe ili čamce. Stilistički, nož Gebel el-Arak pripada važnoj skupini rezbarenja bjelokosti Naqada II.

Slični noževi

Izvori

Daljnje čitanje

Vanjske poveznice

 Nož Gebel el Arak, Slike na stražnjoj strani drške
 Nož Gebel el Arak, Prikaz predinastičke scene bitke
 Kompletna pripovijest o događajima prikazanim na nožu Gebel el-Arak.
 (in French) Poignard "du Gebel el-Arak", službena stranica Louvrea .
Noževi
4. tisućljeće pr. Kr.
Stranice s nepregledanim prijevodima
Louvre

Nož Gebel el-Arak


El Korlan (Nephelium hypoleucum) es una especie de árbol perteneciente a la familia de las sapindáceas y el fruto de este árbol. Está estrechamente relacionado con otras frutas tropicales como el litchi, longan, rambutan, y mamoncillo. La planta es original del Sudeste Asiático y habita salvaje en las selvas de la región, aunque también se cultiva en algunos países como Malasia y Tailandia

El fruto es una drupa redonda u oval que forma un racimo. El árbol puede medir hasta 30 metros. La fruta se vende en los mercados y se puede comer cruda. Las semillas pueden resultar venenosas.

Taxonomía
Nephelium hypoleucum fue descrita por Wilhelm Sulpiz Kurz y publicado en J. Asiat. Soc. Bengal, Pt. 2, Nat. Hist. 40: 50, en el año 1871.

Referencias

Enlaces externos
 Sorting Nephelium names

hypoleucum

Nephelium hypoleucum


Martin Thomas Meehan (born December 30, 1956) is an American academic administrator, politician, and attorney. Since July 2015, Meehan has served as the President of the University of Massachusetts after serving as Chancellor of the University of Massachusetts Lowell since September 2007.

Meehan, a Democrat, served in the United States House of Representatives from 1993 to 2007 as the Representative for Massachusetts's 5th congressional district.

Early life and education
Meehan was born in Lowell, Massachusetts, one of seven children born to Martin T. Meehan (d. 2000), a compositor for The Lowell Sun, and Alice (Britton) Meehan (d. 2008). He graduated from Lowell High School in 1974.

Meehan attended the University of Massachusetts Lowell, graduating cum laude in 1978 with a Bachelor of Science degree in Education and Political Science. In 1981, Meehan graduated from Suffolk University with a Master of Public Administration degree, and a Juris Doctor from the Suffolk University Law School in 1986. He has received honorary degrees from the American College of Greece, Suffolk University, Green Mountain College in Vermont, and Shenkar College of Engineering & Design in Israel.

Early career
From 1978 to 1979, Meehan served on the staff to Lowell mayor Raymond F. Rourke. He was the press assistant to Representative James Michael Shannon from 1979 to 1981 and the head research analyst for the Massachusetts Senate's joint committee on election laws from 1981 to 1984.

After completing law school, Meehan served as Director of Public Affairs to the Massachusetts Secretary of the Commonwealth and Deputy Secretary of State for Securities and Corporations from 1986 to 1990. From 1987 to 1988, Meehan was a member of the faculty of the University of Massachusetts Lowell and Harvard Law School. From 1991 to 1992, Meehan was the First Assistant District Attorney for Middlesex County, where he established an innovative "priority prosecution" policy that targeted hardened criminals.

U.S. House of Representatives

Meehan ran for the U.S. House in the 1992 election, challenging another Democrat, the 4-term incumbent Chet Atkins. Atkins had a record of weak performances in Meehan's hometown of Lowell, only winning the city by 2 votes in his close-run 1990 re-election campaign. Atkins also was caught up in the House Bank overdraft scandal, with 127 overdrafts, the second most in the Massachusetts delegation. The delegation leader in bank overdrafts, Joseph Early with 140, lost re-election in 1992 to Republican Peter Blute. Meehan beat Atkins, receiving 50,300 votes to Atkins' 26,855.

After winning the Democratic primary, Meehan was elected on November 3, 1992. He took office in January 1993.

Tenure
Meehan is generally considered to be a political liberal. Meehan is a prominent advocate for campaign finance reform and was one of the major sponsors of Bipartisan Campaign Reform Act (called the "Shays-Meehan Bill" in the House and the "McCain-Feingold Bill" in the Senate). He has also been noted for his activism on gay rights issues, and was the chief sponsor of the measure repealing the don't ask, don't tell policy.

Meehan successfully ran for the House in 1992 on a platform of reform, including a commitment to pushing through term limits for members of the House. As part of that platform, Meehan made a pledge not to serve more than four terms. On the House floor in 1995, he scolded members who might go back on their promise to limit their tenure in office. "The best test of any politicians' credibility on term limits," he said, "is whether they are willing to put their careers where their mouths are and limit their own service." Despite his pledge, Meehan again ran for Congress in the year 2000, exceeding four terms by two and a half times.

On October 10, 2002, Meehan was among the 81 House Democrats who voted in favor of authorizing the invasion of Iraq. In January 2005, nearly three years after the fall of Saddam Hussein's regime and as U.S. troops faced an "increasingly sophisticated insurgency in Iraq," Meehan published a Congressional white paper  advocating that Iraqi security responsibilities be transferred to a new democratically elected government and that the U.S. develop an exit strategy to remove troops within 12 months to 18 months. During a discussion panel at the Brookings Institution, Meehan expressed concerns about the Bush administration having "no endgame in sight." He told the panel that "it's time for Congress to reassert its role in foreign policy and to take the lead in providing an exit strategy in Iraq."

Meehan's campaign fund was among the largest campaign accounts of any House member, with $4,829,540 cash on hand reported on October 15, 2005. This is the result of raising more money than he spent in several campaigns since his first in 1992. In 2016, after his first year as president of UMass, Meehan closed his congressional campaign signaling an end to his political career so he could focus his energies on leading the UMass system.

In the 2004 Congressional race, Meehan raised $3,170,733 and spent $459,977 of that, thus adding $2,710,756 to his cash on hand. His opponent, Tom Tierney raised $30,943 and spent $30,406. Overall, in the 2004 race, incumbents in the House of Representatives on average raised $1,122,505 compared to $192,964 for their challengers.

Meehan was mentioned as a possible candidate for the U.S. Senate in 2004, if Massachusetts' junior senator, John Kerry, had been elected to the presidency.

Meehan worked with former Marine Staff Sgt. Eric Alva and a bipartisan group of representatives to Capitol Hill to reintroduce the Military Readiness Enhancement Act, legislation that would repeal the Pentagon's "don't ask, don't tell" policy regarding gay service members.

Wikipedia editing

An unidentified individual operating through the U.S. House of Representatives' internet connection made several favorable edits as well as removing statements declaring Meehan's original campaign platform that included a promise not to run for more than four terms. Meehan's chief of staff at the time, Matt Vogel, admitted to the press that he oversaw the edits and removal of the section that pointed out Meehan's decision not to step down from office after four terms.

Retirement from Congress
On May 9, 2007, Meehan delivered an official resignation statement to the Speaker of the House, Rep. Nancy Pelosi (D-CA), indicating that he would leave his post on 1 July 2007.

In response, Gov. Deval Patrick (D-MA) announced a September 4 primary and an October 16 special election to determine Meehan's successor. The winner was Niki Tsongas, the widow of Paul Tsongas, who held the seat from 1974 to 1979 before being elected to the Senate.

Meehan's former chief of staff, Lori Trahan, won his former seat, now numbered as the 3rd District, in 2018.

University of Massachusetts
Meehan became the President of the University of Massachusetts, a position he assumed in July 2015, after serving as Chancellor of the University of Massachusetts Lowell since September 2007. On May 1, 2015, the University of Massachusetts Board of Trustees unanimously elected Meehan, citing his record of achievement while serving as the Chancellor at UMass Lowell, his record of public service throughout his career, and his ability to communicate and to inspire, as being among the reasons for selecting him as the 27th President of the Massachusetts University System. Meehan is the first former graduate of a UMass school to serve as President of the UMass System.

Meehan was inaugurated at the Edward M. Kennedy Institute for the United States Senate on November 12, 2015, where he vowed to fight for the University of Massachusetts, calling it "the most important institution in Massachusetts in the critical areas of social mobility and economic growth."

Meehan made raising money for scholarship funds the centerpiece of his inauguration. With an initial fundraising target of $1 million, the privately funded inauguration far exceeded its goals and generated a record $1.7 million for student scholarships.

In his first year of presidency, the University's enrollment reached a record 73,744 students, and research expenditures had risen to a high of $629 million. UMass increased its own funding of financial aid by nearly $20 million during Meehan's first year, with spending rising from $236 million to a record $255 million, the highest ever. Additionally, the UMass Foundation, in part based on Meehan's recommendation, voted to divest direct investments in fossil fuels from the university's endowment, making it the first major public university in the nation to take such action.

As Meehan began his second year as President of the UMass System, he announced the closing of his congressional campaign, directed that funds be transferred to an education foundation, and stipulated that a $1 million scholarship donation be made to his alma mater, UMass Lowell.

During his years at UMass Lowell, the institution achieved record growth in enrollment, student retention and funding for research and scholarships.

During his tenure as chancellor, UMass Lowell for the first time was named a top-tier national university. It also was the top-ranked public research institution in New England for starting salary, mid-career salary and overall return on investment for graduates according to PayScale.com. Under Meehan's leadership, UMass Lowell opened 10 new buildings over a five-year period, was named to the President's Higher Education Honor Roll for community service and campus engagement  for six years in a row and made a successful transition to NCAA Division I athletics.

Meehan was presented with the Association of College Unions International (ACUI) 2014 President of the Year Award at the organization's 100th anniversary celebration and conference. He was honored by the Council for Advancement and Support of Education (CASE) at the annual District I program in 2012 with the Chief Executive Leadership Award.

UMass Boston

On April 5, 2017, University of Massachusetts Boston officials announced that Chancellor J. Keith Motley would resign at the end of the academic calendar year on June 30, take a one-year sabbatical, and return as a tenured faculty member. Meehan stated that UMass Boston Deputy Chancellor Barry Mills, appointed the previous month, would serve as interim chancellor "until [university] finances are stabilized and the university is positioned to attract a world-class chancellor through a global search", specifically to address the university's 2017 operating budget deficit of $30 million. In response to the appointment of Mills and Motley's resignation announcement, UMass Boston faculty publicly expressed concern that Motley was being scapegoated for the university's budget deficit while Boston City Councilors Tito Jackson and Ayanna Pressley, Massachusetts State Senator Linda Dorcena Forry, and Massachusetts State Representative Russell Holmes called upon Meehan to reject Motley's resignation. On April 8, 2017, at a UMass System Board of Trustees meeting, UMass Boston faculty and students protested decisions by university administration to cut offerings of courses (many required for graduation) in the upcoming summer semester, as well as other programs and to make expense adjustments which reduced the deficit to approximately $6 million or $7 million.

On July 1, 2017, Barry Mills became interim chancellor. In November 2017, an audit Meehan commissioned from KPMG was presented to the System Board of Trustees that found that faulty record keeping, a lack of discipline in its budgeting process, and a failure on the part of UMass Boston administration to appreciate the cost of the campus renewal construction projects on the university's operating budget led to the university's $30 million budget deficit, and in the same month, the university laid-off 36 employees after laying off about 100 non-tenure track faculty earlier in the year. In April 2018, University of Massachusetts Amherst and Mount Ida College administrators announced that the former school would acquire the latter's campus in Newton after the latter college's closure. The acquisition was immediately opposed by UMass Boston faculty and students due to inadequate consultation with the Boston campus faculty, the Boston campus' budget deficit, and that because of the proximity of the Mount Ida campus to the Boston campus, the faculty contended that the new campus would compete with the Boston campus.

In April 2018, the UMass Boston campus was the sole majority-minority campus in the UMass System. In May 2018, following the approval of the sale by the office of Massachusetts Attorney General Maura Healey, the UMass Boston Faculty Council passed a motion of no confidence in Meehan and the System Board of Trustees. In the same month, 10 days after three finalists for the UMass Boston Chancellor position were named, on May 21, 2018, all three finalists withdrew from consideration after faculty members questioned the qualifications of the candidates. On June 20, 2018, UMass System Senior Vice President for Academic Affairs Katherine Newman was appointed as the university's interim Chancellor by the System Board of Trustees effective July 1, 2018.

In May 2019, the Pioneer Institute released a white paper co-authored by former Massachusetts State Representative Gregory W. Sullivan (who also served as the Massachusetts Inspector General) that reviewed records obtained from the UMass System Controller's Office (as well as other publicly available documents) that concluded that Chancellor Keith Motley and other UMass Boston administrators were scapegoated for the 2017 fiscal year $30 million budget deficit and that instead the approval by the System Board of Trustees of an accelerated 5-year capital spending plan in December 2014 without assuring that capital reserves would be made available to pay for the plan, as well as an error to a 5-year campus reserve ratio estimate prepared by the UMass Central Budget Office and presented to the System Board of Trustees in April 2016, was the cause of the $26 million in budget reductions implemented by interim Chancellor Barry Mills and that the reductions made at the direction of the UMass Central Office.

Additionally, the white paper states that KPMG's 2017 audit was not conducted in accordance with Generally Accepted Government Auditing Standards or reported in accordance with auditing standards prescribed by the American Institute of Certified Public Accountants, and that the purchase of Mount Ida College in April 2018 was conducted by a wire transfer from the UMass System for $75 million without being included on the previously approved university capital plan at the time the UMass Central Office ordered the budget reductions rather than UMass Amherst purchasing the Mount Ida campus with loanable funds to be repaid with interest (and in contrast to how the transaction was described in a press statement issued by Meehan's office). The following month, interim Chancellor Katherine Newman issued a press statement disputing the findings of the white paper.

In September 2019, the UMass Boston Faculty Staff Union President addressed the System Board of Trustees to protest the potential offering of equivalent programs at the Mount Ida campus that are already offered at the Boston campus. The following December, the UMass Boston Faculty Staff Union President presented the board with a petition from the Boston campus faculty reiterating their concerns about the Mount Ida campus and requesting more input into its planning. On February 10, 2020, University of California, Los Angeles Dean Marcelo Suárez-Orozco was unanimously appointed as the new permanent chancellor of the university succeeding Katharine Newman, and Suárez-Orozco assumed the position on August 1, 2020.

Board appointments
Meehan is on the Board of Trustees at Natixis Global Asset Management and on the Board of Governors at Lowell General Hospital. Previously, he has served on the Board of Directors at Sage Bank (formerly Lowell Cooperative Bank), Qteros (formerly SunEthanol), D'Youville Foundation, and was a member of the Board of Trustees of Suffolk University.

Personal life
In 1996, Meehan married Ellen T. Murphy. They had two children together: Daniel Martin and Robert Francis Meehan. The couple divorced in 2016.
<p>In July 2022, Meehan married Jennifer Maguire Meehan (formerly Jennifer Maguire Hanson), the Director of Philanthropy at Lowell General Hospital. Widowed in 2018, she has two daughters, Caroline and Ella Hanson.

References

External links

 President Marty Meehan, official UMass site

 Congress 'made Wikipedia changes' Matthew Davis, BBC News, 2006-02-09

1956 births
Chancellors of the University of Massachusetts Lowell
Harvard Law School faculty
Living people
Politicians from Lowell, Massachusetts
Suffolk University Law School alumni
Presidents of the University of Massachusetts system
University of Massachusetts Lowell alumni
Wikipedia pages referenced by the press
Democratic Party members of the United States House of Representatives from Massachusetts
21st-century American politicians

Marty Meehan


Samir Ujkani (n. 5 iulie 1988) este un fotbalist albanez kosovar care joacă pe postul de portar pentru clubu turc Çaykur Rizespor și căpitanul echipei naționale a Kosovo, jucând în trecut pentru echipa națională a Albaniei până în 2014.

Tinerețe
Ujkani s-a născut în Resnik, într-un sat lângă Vučitrn, provincia socialistă autonomă din Kosovo, care la acea vreme făcea parte din Republica Socialistă Federativă Iugoslavia. S-a mutat împreună cu familia în Belgia la șase ani de când s-a născut.

Cariera pe echipe

La tineret
La vârsta de treisprezece ani, Ujkani s-a înscris la academia lui Ingelmunster, petrecând șase ani acolo înainte să ajungă la Anderlecht. Academia de fotbal a lui Anderlecht ava reputația de a produce portari talentați, cum ar fi Jacky Munaron. Ujkani a jucat până în iunie 2007 pentru echipa sub 19 ani a lui Anderlecht, jucând și zece meciuri pentru echipa a doua. În iunie 2007 a semnat un contract pe cinci ani cu Palermo din Seria A.

Palermo
De când a ajuns la echipă Ujkani a fost rezervă neutilizată în două meciuri de Cupa UEFA pentru Palermo, fiind rezervă și mai multe meciuri din Serie A. El a fost a treia alegere de portar pentru sezonul 2008-2009 al Rosanerilor, iar ulterior a fost cel de-al doilea portar al echipei după ce clubul a decis să îl pună pe lista de transferuri pe veteranul Alberto Fontana.

La 26 aprilie 2009, Ujkani și-a făcut debutul în fotbalul profesionist la Palermo, înlocuindu-l pe Marco Amelia care s-a accidentat în timpul unui meci de Serie A cu Milan care a avut loc pe San Siro. În urma meciului bun făcut de el a fost felicitat de Kaká. În iulie 2009, a fost împrumutat la clubul de Lega Pro Prima Divisione Novara în schimbul lui Giacomo Brichetto, dar și pentru a căpăta experiență.

La 14 iunie 2012, proprietarul lui Palermo, Maurizio Zamparini, a confirmat faptul că Ujkani va juca pentru Palermo în sezonul 2012-2013. La 22 iunie 2012, Palermo a anunțat pe site-ul oficial că a cumpărat toate drepturile federative ale lui Ujkani și ale colegului său, Michel Morganella, de la Novara.

Pentru sezonul 2013-2014 al lui Palermo, petrecut în Serie B după retrogradarea din sezonul precedent, a fost a doua alegere de portar - primind șanse de a juca - și a fost lăudat pentru faptul că a devenit mai bun decât când a plecat de la Palermo. În decembrie și ianuarie 2014, a devenit temporar prima alegere pentru postul de portar în locul accidentatului Stefano Sorrentino. Contractul său cu Palermo a expirat la 30 iunie 2015.

Împrumutul la Novara
Ujkani a devenit imediat titular la Novara. A fost un jucător cheie al echipei, ajutând-o pe Novara să promoveze din Lega Pro Prima Divisione în Serie B în sezonul 2009-2010, marcând întoarcerea echipei în Serie B după 33 de ani. Această performanță a determinat-o pe Novara să ceară o prelungire a împrumutului său, lucru care a fost aprobat de Palermo în iulie 2010.

Ujkani a ajutat-o Novara să promoveze în  Serie A pentru sezonul 2010-2011 după o absență de 55 de ani. La 31 ianuarie 2011, Palermo a anunțat că a vândut 50% din drepturile de transfer ale lui Ujkani la Novara, alături de Michel Morganella (la pachet pentru 1,5 EUR milioane de euro), ca parte a unei oferte care a implicat achiziționarea atacantului Pablo González (5   milioane de euro) de către Palermo.

Ujkani a fost un jucător crucial al echipei nou-promovate în Serie A, ajutand-o pe Novara sa câștige cu Inter Milano acasă și în deplasare, cand Ujkani a scos un șut într-o situație de unu la unu cu Giampaolo Pazzini și a scos șutul lui Wesley Sneijder dintr-o lovitură liberă periculoasă. El a ajutat-o de asemenea pe Novara să obțină o remiză împotriva lui Napoli.

Pe 16 octombrie 2011, Ujkani și-a spart nasul și a pierdut patru dinți când sa ciocnit cu coechipierul Michel Morganella împotriva Bolognei. Fiind unul dintre favoriții fanilor, Andrea Ballarè, primarul din Novara, l-a vizitat pe Ujkani la spital. Ujkani s-a întors la echipă pe 5 decembrie într-un meci împotriva lui Lazio.

Împrumutul la Chievo
După sosirea portarului Stefano Sorrentino la Palermo, Ujkani a fost împrumutat la Chievo la 29 ianuarie 2013. În scurta lui perioadă aici, nu a jucat decât un singur meci, fiind rezerva lui Christian Puggioni și nu a fost cumpărat de clubul din Verona, întorcându-se astfel la Palermo până la sfârșitul sezonului.

Genoa
La 19 iulie 2015 s-a anunțat faptul că Ujkani a semnat un contract cu Genoa din postura de jucător liber de contract, însă aici a prins doar un singur meci.

Împrumutul la Latina
La 8 ianuarie 2016 Ujkani a fost împrumutat la Latina în Serie B. La 16 ianuarie 2016, a debutat cu o victorie de 1-0 împotriva fostului club Novara, după ce a început meciul din postura de titular.

Împrumutul la Pisa
La 11 iulie 2016. Ujkani a fost împrumutat la echipa din Serie B Pisa. La 7 august 2016, el a debutat cu Pisa în a doua etapă din Coppa Italia 2016-2017  împotriva Bresciei după ce a fost numit în gama de star.

Cremonese
Pe 14 iulie 2017, Ujkani a semnat cu echipa nou-promovată în Seriei B, Cremonese. La 6 august 2017, el a debutat cu Cremonese în a doua rundă din  Coppa Italia 2017-2018 împotriva lui Virtus Entella.

Çaykur Rizespor
Pe 18 iulie 2018 Ujkani a semnat cu Çaykur Rizespor, nou-promovată în Süper Lig, un contract de trei ani. La 26 septembrie 2018, el a debutat pentru Çaykur Rizespor în turul trei al Cupei Turciei 2018-2019 împotriva lui Tarsus Idman Yurdu.

De la începutul anului 2019, Ujkani a fost exclus din lotul primei echipe alături de alți 4 jucători străini și a fost trimis să se antreneze cu echipa U21.

Cariera la națională

Albania
Ujkani a primit un pașaport albanez în vara anului 2007 și a început să joace pentru Albania U21. El a debutat pe 1 iunie într-un meci de calificare la Campionatul European împotriva Italiei U21. La 6 octombrie 2008, el a primit prima sa convocare la națională pentru meciurile de calificare pentru Campionatul Mondial din 2010 cu Ungaria și Portugalia. El a debutat pe 10 iunie 2009 într-o remiză cu Georgia în Albania. Ujkani și-a pierdut locul de titular în fața lui Etrit Berisha în timpul calificărilor pentru Campionatul Mondial din 2014.

Kosovo
La 2 martie 2014, Ujkani a fost convocat de naționala Kosovoului pentru primul meci sub egida FIFA împotriva Haitiului.

Statistici privind cariera

Club

 Până pe 26 septembrie 2018

Meciuri la națională

 Până pe data de 20 noiembrie 2018

Referințe

Legături externe

Portari
Fotbaliști internaționali albanezi
Fotbaliști albanezi
Oameni în viață
Nașteri în 1988

Samir Ujkani


Anayurt Oteli (1973) Yusuf Atılgan'ın ikinci romanıdır.

Romanın Konusu
Aylak Adam romanında olduğu gibi bu roman da tek karakter üzerine kurulmuştur. Aylak Adam'daki C'nin yerini burada otelin katibi olan Zebercet almıştır. Kendisini otelle sınırlayan Zebercet'in dış dünya ve insanlarla ilişkisi asgaridir. Otelde Zebercet ve ortalık hizmetlerini görmesi için alınan ortalıkçı kadından başkası yoktur.

Roman 1963 yılının 20 Ekim Pazar günü başlar, 22 gün sonra yine bir Pazar günü sona erer. Muhtemelen Manisa'da geçer.

Bir perşembe gecesi gecikmeli Ankara treniyle gelen bir kadın otelde bir gece kalıp ertesi gün gene geleceğini söyleyip gider. Bu ziyaret, Zebercet'in iç dünyasındaki "gerçek sevgiyi yaşayabileceği bir kadına sahip olma güdüsünü" uyandırır. Zebercet  kendisini bu kadının geri geleceği ana hazırlar. Berbere gider, bıyığını kestirir, yeni kıyafetler alır. Bu devre Zebercet'in dış dünyaya açıldığı dönemdir.

Kadının gelişi geciktikçe Zebercet, içinde daha çok cinsi iştihanın yönlendirdiği ve çocukluktan gelen birtakım baskıların da desteklediği dürtülerin etkisiyle ruh sağlığını kaybetmeye başlar. Roman Zebercet'in ortalıkçı kadını öldürüp kendini asarak intihar etmesiyle son bulur.

Ana Karakterler
Zebercet Gezgin: Otelin katibi. 28 Kasım 1930 doğumlu. Şimdilerde 33 yaşında. 1,62 boy, 54 kilo. 7 aylıkken doğmuş. Anası babası 1918'de evlenmiş. Ölümü 10 Kasım.

Kadın: 26 yaşlarında. Bir perşembe gecesi gecikmeli Ankara treniyle gelir. Nüfus kağıdı yok. Yüzüksüz.

Zeynep: Ortalıkçı kadın. 35 yaşlarında. Çok uyur. Otele 1953 sularında gelmiş.

Mahmut Görgün: Emekli subay. Cuma sabahı gelir. 7 gün kalır, öbür cuma gider. Polis tarafından aranmaktadır. Kendi öz kızını boğmuştur.

Ekrem: Horoz dövüşündeki seyirci. 17 yaşında. Sanayi çarşısında soğuk demircide çalışıyor. Halasında kalıyor.

Karamık: Otelin kedisi. Erkek.

Diğer Bilgiler
Başka pek çok eserinde olduğu gibi Yusuf Atılgan, Anayurt Oteli'ni de tanıdığı bildiği kişilerden ve mekanlardan yola çıkarak yazmıştır. Romanın mekanı Manisa'daki Anavatan Oteli'dir. Otel, Tanzimat Fermanı'nın ilanıyla aynı yıl, 1839 yılında, bir konak olarak inşa edilmiştir. Cumhuriyet'in ilan edildiği 1923 yılında otele dönüştürülmüştür. 80'lerde yıkılan otelin yerinde bugün Anavatan Apartmanı bulunmaktadır. Romanda sözü geçen diğer mekanların da hemen hepsi bugün Manisa'da varlığını sürdürmektedir.

Otelin işletmecisi Zebercet Bey ve oğlu Ahmet'tir. Atılgan otelde pek çok kez konaklamıştır. Kitabı yazarken otelin sahibiyle oğlunun isimlerini değiştirmiştir. Ayrıca Bilgi Yayınevi'nin sahibi Ahmet Tevfik Küflü'nün önerisiyle kitabın adını Anavatan Oteli'nden Anayurt Oteli'ne çevirmiştir.

Roman, Ömer Kavur tarafından aynı adla sinemaya uyarlandı.

Anayurt Oteli, 2008 yılında "müstehcen içeriği dolayısıyla" Milli Eğitim Bakanlığı'nın "100 Temel Eser" listesinden çıkarılmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yusuf Atılgan romanları
Çağdaş Türk romanları
1973 romanları
Sinemaya uyarlanmış Türk romanları
Türkçe romanlar

Anayurt Oteli


In quantum mechanics, a Slater determinant  is an expression that describes the wave function of a multi-fermionic system. It satisfies anti-symmetry requirements, and consequently the Pauli principle, by changing sign upon exchange of two electrons (or other fermions). Only a small subset of all possible fermionic wave functions can be written as a single Slater determinant, but those form an important and useful subset because of their simplicity.

The Slater determinant arises from the consideration of a wave function for a collection of electrons, each with a wave function known as the spin-orbital , where  denotes the position and spin of a single electron. A Slater determinant containing two electrons with the same spin orbital would correspond to a wave function that is zero everywhere.

The Slater determinant is named for John C. Slater, who introduced the determinant in 1929 as a means of ensuring the antisymmetry of a many-electron wave function, although the wave function in the determinant form first appeared independently in Heisenberg's and Dirac's articles three years earlier.

Definition

Two-particle case

The simplest way to approximate the wave function of a many-particle system is to take the product of properly chosen orthogonal wave functions of the individual particles. For the two-particle case with coordinates  and , we have

This expression is used in the Hartree method as an ansatz for the many-particle wave function and is known as a Hartree product. However, it is not satisfactory for fermions because the wave function above is not antisymmetric under exchange of any two of the fermions, as it must be according to the Pauli exclusion principle. An antisymmetric wave function can be mathematically described as follows:

This does not hold for the Hartree product, which therefore does not satisfy the Pauli principle. This problem can be overcome by taking a linear combination of both Hartree products:

where the coefficient is the normalization factor. This wave function is now antisymmetric and no longer distinguishes between fermions (that is, one cannot indicate an ordinal number to a specific particle, and the indices given are interchangeable). Moreover, it also goes to zero if any two spin orbitals of two fermions are the same. This is equivalent to satisfying the Pauli exclusion principle.

Multi-particle case

The expression can be generalised to any number of fermions by writing it as a determinant. For an N-electron system, the Slater determinant is defined as

where the last two expressions use a shorthand for Slater determinants: The normalization constant is implied by noting the number N, and only the one-particle wavefunctions (first shorthand) or the indices for the fermion coordinates (second shorthand) are written down. All skipped labels are implied to behave in ascending sequence. The linear combination of Hartree products for the two-particle case is identical with the Slater determinant for N = 2. The use of Slater determinants ensures an antisymmetrized function at the outset. In the same way, the use of Slater determinants ensures conformity to the Pauli principle. Indeed, the Slater determinant vanishes if the set   is linearly dependent. In particular, this is the case when two (or more) spin orbitals are the same. In chemistry one expresses this fact by stating that no two electrons with the same spin can occupy the same spatial orbital.

Example: Matrix elements in a many electron problem
Many properties of the Slater determinant come to life with an example in a non-relativistic many electron problem.
 The one particle terms of the Hamiltonian will contribute in the same manner as for the simple  Hartree product, namely the energy is summed and the states are independent
 The multi-particle terms of the Hamiltonian, i.e. the exchange terms, will introduce a lowering of the energy of the eigenstates

Starting from an Hamiltonian:

where  are the electrons and are the nuclei and

For simplicity we freeze the nuclei at equilibrium in one position and we remain with a simplified Hamiltonian

where

and where we will distinguish in the Hamiltonian between the first set of terms as  (the "1" particle terms)
and the last term  which is the "2" particle term or exchange term

The two parts will behave differently when they have to interact with a Slater determinant wave function. We start to compute the expectation values

In the above expression, we can just select the identical permutation in the determinant
in the left part, since all the other N! − 1 permutations would give the same result as
the selected one. We can thus cancel N! at the denominator

Because of the orthonormality of spin-orbitals it is also evident that only the identical
permutation survives in the determinant on the right part of the above matrix element

This result shows that the anti-symmetrization of the product does not have any effect for the one particle terms and it behaves as it would do in the case of the simple Hartree product.

And finally we remain with the trace over the one particle Hamiltonians

Which tells us that to the extent of the one particle terms the wave functions of the electrons are independent of each other and the energy is given by the sum of energies of the single particles.

For the exchange part instead

If we see the action of one exchange term it will select only the exchanged wavefunctions

And finally

which instead is a mixing term, the first contribution is called the "coulomb" term and the second is the "exchange" term which can be written using  or , since the Coulomb and exchange contributions exactly cancel each other for .

It is important to notice explicitly that the electron-electron repulsive energy
 on the antisymmetrized product of spin-orbitals is always lower than the electron-electron repulsive energy on the simple Hartree product of the same spin-orbitals. The difference is just represented by the second term in the right-hand side without the self-interaction terms . Since exchange bielectronic
integrals are positive quantities, different from zero only for spin-orbitals with parallel spins, we link the decrease in energy with the physical fact that electrons with parallel spin are kept apart in real space in Slater determinant states.

As an approximation

Most fermionic wavefunctions cannot be represented as a Slater determinant.  The best Slater approximation to a given fermionic wave function can be defined to be the one that maximizes the overlap between the Slater determinant and the target wave function. The maximal overlap is a geometric measure of entanglement between the fermions.

A single Slater determinant is used as an approximation to the electronic wavefunction in Hartree–Fock theory. In more accurate theories (such as configuration interaction and MCSCF), a linear combination of Slater determinants is needed.

Discussion

The word "detor" was proposed by S. F. Boys to refer to a Slater determinant of orthonormal orbitals, but this term is rarely used.

Unlike fermions that are subject to the Pauli exclusion principle, two or more bosons can occupy the same single-particle quantum state. Wavefunctions describing systems of identical bosons are symmetric under the exchange of particles and can be expanded in terms of permanents.

See also
 Antisymmetrizer
 Electron orbital
 Fock space
 Quantum electrodynamics
 Quantum mechanics
 Physical chemistry
 Hund's rule
 Hartree–Fock method

References

External links
 Many-Electron States in E.  Pavarini, E. Koch, and U. Schollwöck: Emergent Phenomena in Correlated Matter, Jülich 2013,

Quantum mechanics
Quantum chemistry
Theoretical chemistry
Computational chemistry
Determinants
Pauli exclusion principle

Slater determinant


Arabideae, tribus krstašica sa 20 rodova iz Sjeverne i Južne Amerike, Euroazije i Afrike.

Arabideae su jednogodišnje i dvogodišnje raslinje i trajnice, rijetko manji grmovi.

Rodovi
 Baimashania Al-Shehbaz (2 spp.)
 Sinoarabis R. Karl, D. A. German, M. Koch & Al-Shehbaz (1 sp.)
 Pseudodraba Al-Shehbaz, D. A. German & M. Koch (1 sp.)
 Parryodes Jafri (1 sp.)
 Botschantzevia Nabiev (1 sp.)
 Arcyosperma O. E. Schulz (1 sp.)
 Borodiniopsis D. A. German, M. Koch, R. Karl & Al-Shehbaz (1 sp.)
 Scapiarabis M. Koch, R. Karl, D. A. German & Al-Shehbaz (4 spp.)
 Aubrieta Adans. (20 spp.)
 Arabis L. (97 spp.)
 Hurkaea Al-Shehbaz, M. Koch, R. Karl & D. A. German (2 spp.)
 Pachyneurum Bunge (1 sp.)
 Dendroarabis (C. A. Mey. & Bunge) D. A. German & Al-Shehbaz (1 sp.)
 Schivereckia Andrz. ex DC. (2 spp.)
 Drabella (DC.) Fourr. (1 sp.)
 Draba L. (409 spp.)
 Petrocallis W. T. Aiton (1 sp.)
 Athysanus Greene (2 spp.)
 Tomostima Raf. (6 spp.)
 Abdra Greene (2 spp.)

Izvori

Arabideae


Daviess County is the name of several counties in the United States (all named for Joseph Hamilton Daveiss):
 Daviess County, Indiana
 Daviess County, Kentucky
 Daviess County, Missouri

See also
 Jo Daviess County, Illinois

Daviess County


Glazbena semiotika je grana glazbene teorije. Osobito se razvila od 60-ih godina 20. stoljeća. Vremenom se odmaknula od općeg jezikoslovlja, strukturalizma i teorije komunikacije ka kognitivnoj znanosti i psiholingvistici, kao izvorima razumijevanja glazbene kognicije. Agawu je to nazvao prelaskom iz "tvrde" u "meku" semiotiku, čime joj je vokabular postao izrazito metaforičan i složen, dok u isto vrijeme nije bilo stroge konvencije o upotrebi toga rječnika. Dva su najistaknutija "jezika" glazbene semiotike Robert Hatten i Eero Tarasti.

Izvori

Glazbena teorija

Glazbena semiotika


An Malaxis labrosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Julián Baldomero Acuña Galé. An Malaxis labrosa in nahilalakip ha genus nga Malaxis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Cuba. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Malaxis

Malaxis labrosa


Bremen est une ville américaine située dans le comté de Muhlenberg, dans le Kentucky. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kentucky
Comté de Muhlenberg

Bremen (Kentucky)


El Harrouch () ist eine Stadt in Algerien.

Sie ist Hauptort des gleichnamigen Distrikts, der im Wilaya Skikda liegt.

Söhne des Ortes
 Ali Kafi (1928–2013), ehemaliger Präsident von Algerien
 Mohammed Harbi (* 1933), franko-algerischer Historiker
 Mohamed Salah Dembri (1938–2020), Diplomat und Politiker

Weblinks

Ort in Algerien
Ort in Afrika
Provinz Skikda

El Harrouch


Idila je kraća lirsko-epska pjesma u koju monolozi i dijalozi često unose dramsku sastavnicu. Prikazuje male prizore iz svakodnevice, idealiziranu sliku života na selu, u prirodi ili u gradu. Antički su kritičari držali Teokrita utemeljiteljem te vrste, koju je poslije njegovao i Vergilije. – Epski pjesnički oblik s dramskim sastavnicama u renesansi je dobio snažan sentimentalni naboj, okrenuo se pastirskim i ribarskim prizorima. U tom je obliku idila utjecala i na stariju hrvatsku književnost (P. Hektorović, Ribanje i ribarsko prigovaranje). Idile su pisali G. Boccaccio, G. de la Vega, E. Spencer, A. Pope i dr.

Književni žanrovi
Književnost

Idila


MVO may refer to:

 Member of the Royal Victorian Order, a British order of knighthood (post-nominal letters: MVO)
 Montserrat Volcano Observatory, an observatory on the Caribbean island of Montserrat
 Marovo language
 MVO is a code of Manwath Road, a railway station in Maharashtra state of India

MVO


Le Châtaignier de Celles-sur-Belle, connu localement sous le nom de « Talle à teurtous », c'est-à-dire « châtaignier à tout le monde » est un arbre remarquable, qui a reçu le prix du jury du concours de l'Arbre de l'année pour l'année 2021.

Une « talle », dans le parler saintongeais, désigne un châtaignier (Castanea sativa) greffé pour la production de fruits. Celui-ci a donné son nom au lieu où il se trouve dans le hameau de la Revêtizon.

Le tronc principal dont la circonférence dépasse les 7 mètres à une hauteur de 1,80 m est mort depuis plusieurs années ; mais deux drageons qui l'entourent lui ont redonné une nouvelle jeunesse. L'ensemble fait 11,65 m de circonférence à une hauteur de 1 m.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Châtaignier de La Celle-Saint-Cloud

 Arbre de l'année

Arbre remarquable en France
Celles-sur-Belle
Celles-sur-Belle
Flore en Nouvelle-Aquitaine

Châtaignier de Celles-sur-Belle


Latin alfabesi veya Roma alfabesi, antik Roma tarafından Latince yazmak için kullanılan yazı sistemidir. Latin alfabesi, görsel olarak Eski Yunan alfabelerine benzerdir. Eski Yunan alfabesi ise aslen günümüz modern alfabelerin temeli olan Fenike alfabesinden türemiştir. Roma'nın erken dönemlerinde Etrüskler tarafından kullanılan Cumae Grek alfabesi zamanla Etrüsk alfabesine evrimleşmiş, Romalılar bu alfabeyi benimseyerek geliştirmişlerdir.

Latin alfabesinde 23 harf bulunur. Latin alfabesi şu anda dünyada en yaygın kullanılan alfabedir. Latin alfabesini kullanan ilk dil Eski Latincedir. Günümüzde Latince olarak bilinir.

Latin alfabesinin gelişimi

Latin alfabesinin tarihi MÖ 7. yüzyılda Romalıların Yunan alfabesini örnek almalarıyla başlar.

MÖ 5. yüzyılda Latin harfleri
Batı Yunan alfabesinden 4 harfi çıkararak Etrüsk alfabesinden F ile S harflerini almıştı.
A, B, C, D, E, F, Γ, H, I, K, L, M, N, O, P, Q, R, S, T, V, X(O tarihte Yunancadaki G harfi ile Etrüskçedeki K'i yazmak için Γ (gamma) kullanılıyordu.)
a, b, c, d, e, f, γ, h, i, k, l, m, n, o, p, q, r, s, t, v, x
(O tarihte Yunancadaki g ile Etrüskçedeki k'i yazmak için γ (gamma) kullanılıyordu.

MÖ 3. yüzyılda Latin harfleri
Doğu Yunan alfabesinden Z ile Y harflerini almıştı ve G harfi icat edildi.
A, B, C, D, E, F, G, H, I, K, L, M, N, O, P, Q, R, S, T, U, V, W, X, Y, Z

a, b, c, d, e, f, g, h, i, k, l, m, n, o, p, q, r, s, t, u, v, w, x, y, z

Latin alfabesi temel grafemleri

Latinizasyon

Latinizasyon (Romanizasyon) tabiri genel olarak Latin alfabesi dışındaki ses sistemlerinin Latin alfabesine çevrilmesini ifade eder. Latin alfabesine çeviri yapılırken bu uygulamaların hiçbirisinde (fonetik alfabeler hariç) ortak bir uygulama geliştirilememiştir. Çünkü her ülke kendi harflerini esas alan bir çeviri sistemi benimsemiştir. Fakat yine de ana hatlarıyla genel kabul görmüş bazı sesler ve simgeler tercih edilmeye başlanmıştır. Örneğin Türk Devletleri arasında Ortak Türk Alfabesi esas alınarak yapılan bir işaret sistemi büyük oranda geliştirilmiş durumdadır. Fakat yine de çeşitli ülkelerin, sesleri simgelerken kullandıkları harflerin değişik olması nedeniyle farklılıklar ortaya çıkmaktadır.

Türkçede kullanılmayan sesler (aslında söyleyişte mevcut olduğu hâlde harf olarak bulunmayan sesler de dâhil olmak üzere) aşağıda belirtilmiştir. Latinize harfler Farsça, Arapça ve Kiril alfabelerinde yer alan temel seslerin karşılığıdır.

 Sesli harflerin uzun biçimleri inceltme imi ile gösterilir: Â, Ê, Î, Ô, Û.
 Yarı-sesli (gırtlaksıl) harfler yumuşatma imi ile gösterilir: Ă, Ĕ, Ĭ, Ŏ, Ŭ.
Alfabede Türkçede bulunmayan harflere de yer verilmiştir. Bu sesler ve onları gösteren harfler daha çok başka topluluklarla iç içe yaşayan Türk halkları tarafından kullanılmaktadır. Örneğin İran Azerileri Arapça Ayın (Ayn) harfini veya Gagavuzlar Slavik Tse harfini yoğun biçimde kullanırlar. Bu örnekler daha da çoğaltılabilir. Dolayısıyla alfabenin bazı kısımları yalnızca bazı topluluklar tarafından kullanılmaktadır.
 Kiril Е harfi için Azeri Kiril alfabesindeki Е harfinin ses değeri esas alınmıştır. Bu harf de Türkçedeki E sesidir.
 W: Açık bir V harfidir. Klasik V sesinden kesinlikle farklıdır. V harfinde dudaklar birbirine değerken, bu seste (W harfinde) tıpkı U sesinde olduğu gibi dudakların birbirine değmesi söz konusu değildir. Arapçadaki Vav (و) ve Batı dillerindeki w sesi başlıca örneklerdir. Örneğin: Dawul (Davul), Hawlu (Havlu), Yawaş (Yavaş).
 Q: Anadolu Türkçesindeki gırtlağa yakın olarak çıkarılan kalın K harfini gösterir (Ⱪ, Ķ). Örneğin: Qomşu (Komşu)... Bazı Türki dillerde (Örneğin Azericede) ise yine kalın K sesine yakın olarak gırtlaktan çıkarılan kalın bir G sesini karşılar. İç Anadolu ve Doğu Anadolu ağızlarında yaygın olarak kullanılır. Azeri Türkçesinin resmi harflerinden birisidir. Arapçadaki Kaf (ق) harfini karşılar. Örneğin: Qadın (Kadın) sözcüğünün okunuşu "Gadın" şeklindedir. Baştaki G sesi gırtlaktan ve kalın bir tonla söylenir. (Kimi lehçelerde ise ve bu sese oldukça yakın olan kalın gırtlaksı bir K sesi olarak okunur ve söylenir.)
 X: Boğazdan gelen gırtlaksı, hafif boğumlu bir H sesidir. Türkçedeki Xalı (Halı), Xala (Hala), Xoroz (Horoz) sözcüklerinin bu harfle yazılması doğru ses değerlerine örnek teşkil eder. Bazı dillerde normal H sesinden biraz daha sert ve hırıltılıdır. H sesi hiçbir engele takılmadan çıkarken, bu ses boğazın üst kısmında titreşir. Arapçadaki Hı (خ) harfidir. Azericenin resmî harflerinden birisidir. İç ve Doğu Anadolu ağızlarında sıklıkla rastlanır. Örneğin: Baxmax (Bakmak) fiilinin okunuşu Baḥmaḥ şeklindedir ancak kelimenin içindeki h harfleri gırtlaktan ve hırıltılı olarak çıkartılır. Çaxmax (Çaḥmaḥ; Çakmak), Yanmax (Yanmaḥ; Yanmak)… Bu sesin Türkçedeki kullanımında çoğu zaman birbirlerine çok yakın kaynaklardan çıkan Arapçadaki Ha (ح) harfi ile olan farkı  ortadan kalkmıştır (Ⱨ, Ḩ).
 Ä veya Ə: Kısa, kapalı, gırtlaktan gelen ve sert bir E harfidir. Normal E harfine göre daha kısa ve serttir. Ayrıca A ve E arası bir ses olarak öngörülür (Æ). Ses ve harf karşılığı olarak Arapçada ve Almancada da bulunur. Türkçede normal e sesinden tam olarak ayırt edilebilmesi günümüzde çok zordur. Azericede yoğun olarak kullanılır. İnce bir harf olduğu hâlde kalın uyumludur. Bu harfi içeren sözcüklerin aslında büyük ünlü uyumuna uymadığı hâlde kulağı tırmalamıyor olması bu nedenledir. Örneğin: İncä/İncə. Türkçede Selçuk ismi diğer Türk dillerinde "Sälçuk / Səlcuk" olarak, Akçe sözcüğü ise "Akçä / Akçə" olarak yazılır. Türkçede her ikisi de "Ben" olarak yazılan Bän (Azerice: Mən, 1. Tekil Şahıs Zamiri) ve Ben (Azerice: Ben, Deri Kabartısı) sözcükleri birbirinden farklı anlamlar içerir ve ses değerleri de farklıdır. Ə harfi kimi Latin alfabelerinde, özellikle el yazılarında Эə biçiminde de kullanılır. Örnekler: Ämäk/Эmək/Əmək (Emek), Ämir/Эmir/Əmir (Emir), Äsas/Əsas/Эsas (Esas), Sämär/Səmər (Semer)...
Š=Ť ve Ž=Ď harfleri Peltek seslerdir; dil ucu ile dişlerin arasından çıkar.
Arapçada bulunan Peltek Š (Arapça: ث) sesi Türk dilleri içinde yalnızca Başkurtçada yer alır (Kiril: Ҫ).
Arapçada bulunan Peltek Ž (Arapça: ذ) sesi Türk dilleri içinde yalnızca Başkurtçada yer alır (Kiril: Ҙ).
Türkçede bulunmayan Ț (Kiril: Ц) ve Ḑ (Kiril: Ӡ) sesleri Kiril alfabesinin romanizasyonunda kullanılır.
Ṡ ve Ḋ harfleri vurgulu S ve vurgulu D olarak işitilen seslerdir. Modern standart Arapçadaki ses değerleri esas alınmıştır.
Türkçeye Arapçadan geçen kelimelerde ص için üzeri noktalı Ṡ kullanılırken, ض harfi için çevirilerde  üzeri noktalı Ḋ kullanılır. Örneğin: Ṡadaka, Ṡahib, Ṡabun, Huṡuṡ, Ramaḋan, Kaḋı, Kaḋa, Ḋarb, Ḋarbe, Arḋ...
Ṫ ve Ż harfleri vurgulu T (T-D) ve vurgulu Z (Z-S) olarak işitilen seslerdir. Modern standart Arapçadaki ses değerleri esas alınmıştır.
Türkçeye Arapçadan geçen kelimelerde ط için üzeri noktalı Ṫ kullanılırken, ظ harfi için çevirilerde üzeri noktalı Ż kullanılır. Örneğin: Ṫarık, Ṫarikat, Hariṫa, Żan, Żalim, Żafer, Mażlum...
 Ğ ve Ă: Gırtlaksıl sessiz harflerdir (Arapça: غ ve ع). Boğazın boğumlanmasıyla çıkarılan seslerdir. Örneğin: Ăsker, Ărab...
 Ayın (ع) harfinin çekimli (harekeli biçimleri) Ŭ  ve  olarak gösterilir. Örneğin: Ŭmum, tır...
 Ⱨ ve Ⱪ: Boğazdan çıkan boğumlu harflerdir (Arapça ح ve ٯ; Kiril Ҳ ve Қ). Boğazın hafif sıkılması gerekir.
 Ň: Gırtlağa yakın olarak genizden çıkarılan N sesini gösterir.
 Č: Türkçedeki J sesini karşılayan bir harftir.
Önemli Açıklama-1: Kiril Є (İe) harfinin ses değerinin kesinlikle Latin E harfi ile hiçbir ilgisi yoktur. Kiril Є harfinin Latin karşılığı Ë  harfidir.
Önemli Açıklama-2: Kiril Ё (Io) harfinin ses değeri olarak kesinlikle Latin Ë (E-Umlaut) harfi ile hiçbir ilgisi yoktur. Tamamen bir şekil benzerliğidir. Latin Ë harfinin Kiril karşılığı kesin olarak Є harfidir.
Türkçedeki yazım koşulları göz önünde bulundurularak Arapça sesli harflerin Türkçeye çevirisinde aşağıdaki biçimler tercih edilir.
{| class="wikitable"
! style="background:#CFCFCF;" | Latinize
! style="background:#CFCFCF;" | Sesler
! style="background:#CFCFCF;" | Örnek
! style="background:#CFCFCF;" | Türkçe
| style="background:white" rowspan="4"|
! style="background:#CFCFCF;" | Uzun
! style="background:#CFCFCF;" | Örnek-1
! style="background:#CFCFCF;" | Örnek-2

|-
| Ä
| A, E
| Yämin
| Yemin
| Â
| Kazâ
| Hâlâ
|-
| U
| U, Ü
| Mulk
| Mülk
| Û
| Mûzip
| Sükûn
|-
| İ
| I, İ
| Sihhat
| Sıhat
| Î
| Îlan
| Dînî
|-
|}
(Ä: A+E) şeklinde bir gösterim de harflerin açılımı bakımından doğrudur.

Ortak Türkçe Alfabe (veya Uniform Türk Alfabesi, Biçimlendirilmemiş Türki Abece) - 1930'lu yılların başında Sovyetler Birliği içindeki Türk topluluklarının alfabelerini ortak bir yazı sistemi ile Latin alfabesine çevirebilmek amacıyla oluşturulan ve asal sesleri gösteren alfabedir.

Uniform sözcüğü "Evrensel Biçim" (Ortak Gösterge) veya "Biçimlendirilmemiş" anlamına gelir. Yani bu alfabe henüz biçimlendirilerek ikincil sesler oluşturulmuş değildir. Bunu yapabilmek ve ilgili dillerin tüm ses değerlerini simgeleyecek harfleri belirleyebilmek için noktalama işaretlerinden yararlanarak yeni harfler oluşturmak gerektiği öngörülmüştür. Başlangıç noktası olarak da Türkiye Cumhuriyeti'nin alfabesi esas alınmış fakat bazı değişiklikler yapılmıştır. Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından bahsedilen riskler değerlendirilip göze alınarak bazı devletlerce yeni Latin alfabesi çalışmaları yapılmıştır. Nihayet Azerbaycan, Türkmenistan, Gagavuzya, Tataristan gibi ülkeler yeni alfabeye ya bütünüyle geçmişler ya da bir geçiş süreci içinde Kiril tabanlı eski alfabe ile birlikte bir süre kullanmayı öngörmüşlerdir. Günümüzde alfabe çalışmaları dikkate alındığında Türki Cumhuriyetlerde Latin alfabesine geçiş yönünde gelişmeler yaşanmaktadır. Örneğin Azerbaycan, Türkiye'deki Türk alfabesini temel alan bir sistemi kabul etmiştir. Türkiye Cumhuriyeti alfabesinin üzerine üç tane harf (yeni ses değerleri) ekleyerek kendi alfabelerini oluşturmuşlardır.

Vurgu ve aksan

Vurgu
Vurgu İmi (´): Sağa yatık olarak kullanılır. Aslında sesli-sessiz bütün harflerin üzerine gelebilmesi mümkündür. Kimi zaman işaretli harf üzerinde bir duraksama veya hece bölünmesiyle ortaya çıkar. Türki dillerde iki işlevi vardır:
Vurgunun hangi hecede olduğunu işaretler. Bazen eş sesli kelimeleri birbirinden ayırmaya yarar. Mesela, Rusçada ve Yunancada hemen her kelimede kullanılır, çünkü vurgunun hangi hecede yer aldığını göstermeye yarar. Böylece aynı yazılışa sahip kelimeler de birbirinden ayrılabilir. Böyle bir vurgu uygulaması Türkçede pek mümkün değildir, çünkü hece vurgusu Türk dilinin yapısı gereği çok fazla değiştirilemez, başka heceye kaydırılamaz. Vurgunun değiştirilmesi ile kelimenin manası değişmez. Konuşma dilinde bunu ayırt edebilmek için özel bir çaba sarf edilmez. Bu nedenle de vurgunun ayrıca gösterilmesine gerek yoktur. Türki Kiril alfabelerinde Rusçadan gelen kelimelerde kullanılır.
Üzerinde bulunduğu harfin ses değerini vurgulayarak değiştiren bir işarettir. Seslerin (harflerin) aslında biraz uzatılmasını sağlar.

 Sessiz Harflerde: Sert ve vurgulu bir söyleyiş kazandırır. Ý Türkmen alfabesinde bir harf olarak bulunur ve Türkçedeki Y sesini karşılar. Çünkü işaretsiz yalın Y harfi pek çok dilde Türkçedeki I sesine denk düşer. (Kyrgyz: Kırgız gibi). Ć ise Boşnakçada yer alır ve Ç sesine yakın sert bir C sesi verir. Yeni Başkurt alfabesinde Ź harfi peltek Z sesini göstermek için kullanılır. Tüm sessiz harflere uygulamak mümkündür. Mesela; Ý, Ć, Ś, Ź, Ŕ, Ĺ, Ń, Ḱ, Ẃ, Ḿ, Ṕ harfleri gibi... Böylece aslında vurgu iminin birinci işlevi olan vurgulama sağlanmış olur. Örneğin: Hać (Hacc), Haḱ (Hakk)... Ayrıca sessiz harflerde bir duraksama yaptırır. Örneğin: Aý Han ve Ayhan sözcüklerinin okunuşlarındaki farklılıkta olduğu gibi. Ayrıca Eḱmek ve Ekmek sözcüklerinin okunuşlarındaki farklılıklar yine örnek olarak verilebilir. Anadolu Türkçesinde kesme işareti biçiminde yabancı dillerden -özellikle Arapçadan- gelen bazı kelimelerin aksanlı (duraklayarak) okunmasını sağlar. Burada asıl yapılan şey üzerine geldiği sessiz harfte bir duraklama sağlayıp diğer heceye sesli harf ile başlamaktır. Örneğin: Kıt́a, Kuŕa, Meĺun... Türk alfabesinde bu kelimeleri bu biçimde yazabilmek için aksan işareti yerine, -belki de birbirlerine çok benzedikleri için- kesme işareti (') kullanılmıştır. Fakat Türkçede heceyi sessiz harfle bitirip sesli harfle başlamak Anadolu Türkçesinin yapısına uygun olmadığı için zaten söyleyişte de bu biçimler genelde tercih edilmez ve heceler kesintisiz düz okunur.
 Sesli Harflerde: Üzerine geldiği sesli harfin vurgulanarak (inceltilmeden) uzatılmasını sağlar. Mesela Tatar alfabesinde Í harfi uzatılan bir İ sesi verir. Türkçedeki sesli harflerle örnek verilecek olursa: Ánında, Bázen, Nádiren…
Á, É, Í, Ó, Ú: Bazı Türki alfabelerde ve Macarcada bulunan vurgulu sesli harflerdir. Vurgu işareti Macarcada sesli harfleri biraz uzatır. (Örneğin: Türkçedeki Hán'ım ve Hanım sözcüklerinin okunuşlarındaki farklılıkta olduğu gibi.)

Aksan
Aksan İmi (ˋ): Sola yatık olarak kullanılır. Sözcüğün aksanlı olarak seslendirilmesine imkân tanır. Türkçede aksanlı okuyuş ancak bazı harflerin inceltilmesiyle mümkündür. Batı dillerinin aksine bu işareti Türkçede yalnızca sessiz harflerde kullanmak mümkündür. Daha çok diksiyona dayalı bir farklılığı gösterir.
Sessiz Harflerde: Türkçede fonetik gösterge olarak sessiz harflerde kullanılabilir.  K, G, L gibi harflerin inceltilmesini sağlar. Örneğin: Rüzg̀ar, Derg̀ah, Tezg̀ah, Yadig̀ar, G̀ah, Lal̀, Hal̀, Rol̀, Gol̀. Ancak bazı dillerde harfin ses değerini de değiştiren bir göstergedir. Türkçede ise yalnızca kelimelerdeki ses değerini göstermeye yarayan ve aslında etkisiz olan bir işarettir.
Sesli Harflerde: Aksanlı harflerin normalde, işaretsiz (yalın) biçimleriyle aralarında okunuş farklılığı bulunmaz. Yalnızca kelimenin ses değerindeki bir değişikliği gösterir. Ya da yöresel söyleyiş farklılıkları bu duruma neden olur. Buna karşın Avrupa dillerindeki kimi örneklerde ölü sesli harflerin gösterilmesine yarar. Örneğin; Türkçedeki Ortàokul (Ortokul gibi okunur) veya Karàağaç (Karağaç gibi okunur) sözcüklerindeki aksana bağlı olarak telaffuz edilmeyen harfleri işaretler. Buna karşın bu harfleri telaffuz edenler de bulunur, ki zaten aksandan kastedilen de bu durumdur. Bu durum nadiren de olsa peş peşe okunan kalıplaşmış kelimelerdeki veya bileşik sözcüklerdeki sesli bir harften sonra tekrar yeni bir sesli harf geldiğinde ortaya çıkar. Böylesi bir durumda ilk sesli harf çok kısa olacak biçimde, iki sesli harf kaynaşarak veya bazen de baştaki sesli harfi tamamen kaybolarak okunur, bu nedenle de çoğu zaman bu sesin fark edilmesi bile mümkün olmaz. Örneğin: Nè edeceksin? (Halk ağzında: Neydeceksin? - Niydeceksin?), Nè olacak? (N'olacak?), Nè olur (N'olur)... Hatta araya sesli harf girse bile bu sesin ortaya çıktığı görülebilir. Örneğin: Nè yapacaksın? (Halk ağzında: N'apacaksın?).

Diyakritik işaretlerin tüm harflere eklenmesi
Karakter Eşlem aracında yer alan ve adının başında Combining (Kombine/Eklemlenebilir) yazan işaretler herhangi bir harften sonra eklendiğinde o işaret otomatik olarak harfin üzerine yerleşir. Tüm Combining (Kombine) işaretleri görmek için Unicode (Ünikod) bir karakter kümesi seçmek gereklidir. Örneğin Lucida Sans Unicode gibi... Burada dikkat edilmesi gereken hususu herhangi işaretin Normal biçimi ile Combining (Kombine) biçiminin görüntüde birbiri ile aynı olduğudur. Normal biçim kullanıldığında harfin üzerine eklenmez, yanında durur. Bu nedenle adının başında Combining (Kombine) yazan işaret seçilmelidir. Örneğin: Combining Acute Accent, Combininig Tilde gibi...

Uygulamaya örnek
Herhangi bir harfe, mesela "'M'" (veya küçük "'m'") harfinin üzerine Dalga (Tilde) işareti (̃) eklenmek istendiğinde bu harfin işaretli biçimi karakterler arasında bulunamıyorsa şu işlemler uygulanır:
 M harfi yazıldıktan sonra Combining Tilde (̃) işareti bulunup harften hemen sonra peş peşe yazılır. Böylece ortaya M̃ harfi (veya m̃ harfi) çıkar.
 Bu işlem Combining (Kombine-Eklemlenebilir) biçimi olan tüm işaretler için uygulanabilir.
 Harften önce yazılırsa işe yaramaz.

Bazı kombine/eklemlenebilir işaretler
Bu işaretler aşağıdan kopyalanarak herhangi bir harften sonra yazıldığında harfin üzerine eklenir. Aşağıdaki işaretler kesinlikle bu simgelerin normal biçimleri değildir. Combininig (Eklemlenebilir) hâlidir.
 (̀): Combininig Grave (Kombine Aksan)
 (́): Combininig Akute (Kombine Vurgu)
 (̃): Combininig Tilde (Kombine Dalga)
 (̂): Combininig Circumflex (Kombine Şapka)
 (̄): Combininig Macron (Kombine Uzatma)
 (̈): Combininig Diaeresis (Kombine Çiftnokta)
 (̌): Combininig Caron (Kombine Yumuşatma)
 (̊): Combininig Ring (Kombine Halka)
 (̛): Combininig Horn (Kombine Duyarga)
 (̇): Combininig Superdot (Kombine Üstnokta)
 (̍): Combininig Superline (Kombine Üstçentik)
 (̩): Combininig Subline (Kombine Altçentik)
 (̦): Combininig Subcomma (Kombine Altvirgül)
 (̧): Combininig Cedilla (Kombine Çengel)
 (̨): Combininig Ogonek (Kombine Kanca)
 (̱): Combininig Submacron (Kombine Altçizgi)
 (̰): Combininig Subtilde (Kombine Altdalga)
 (̭): Combininig Subflex (Kombine Altşapka)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 The Phoenician Alphabet

Türk yazı sistemleri

Latin alfabesi


Phyllonoma, maleni biljni rod iz iz Srednje i Južne Amerike, od Meksika do Perua. Sastoji se od četiri ili pet vrsta koje čine samostalnu porodicu Phyllonomaceae.

Vrste
 Phyllonoma cacuminis Standl. & Steyerm.
 Phyllonoma laticuspis  Engl., Meksiko, Gvatemala, Honduras, Kostarika
 Phyllonoma ruscifolia Willd. ex Schult., Kolumbija, Gvatemala, Kostarika, Peru, Panama, Bolivija, ?Ekvador
 Phyllonoma tenuidens  Pittier, Panama, Kostarika
 Phyllonoma weberbaueri Engl., Peru, Bolivija

Izvori

Porodice reda Aquifoliales
Biljne porodice

Phyllonoma


Ricardo foi Bispo de Andria, Itália. Ele foi nomeado para a sé de Andria pelo colega inglês Papa Adriano IV. Em 1179, Ricardo foi um dos Bispos presentes no XI Concílio Ecumênico (Terceiro Concílio de Latrão, 1179) realizado pelo Papa Alexandre III. Ele permaneceu em seu ofício até sua morte, um período de mais de 40 anos.

Em 1438, sob o governo do duque Francesco II Del Balzo, uma mulher supostamente redescobriu seus restos mortais sob o altar principal da Catedral, onde se alegava que eles haviam sido escondidos durante as invasões húngaras. Sob o patrocínio de Federico, ele conseguiu a canonização de Ricardo pelo Papa Eugênio IV.

Referências

Ano de nascimento desconhecido
Mortos em 1196
Santos do século XII

Ricardo de Andria


Patronyme

 Bernard Manciet (1923-2005), écrivain originaire des Landes ;
 Éliane Beaupuy-Manciet (1921-2012), artiste peintre, graveuse, et illustratrice française ;
 Flora Manciet (1983-), sportive française.

Toponyme

 Manciet, commune française

Manciet (homonymie)


During the late 19th and early 20th centuries, it was erroneously believed that there were "canals" on the planet Mars. These were a network of long straight lines in the equatorial regions from 60° north to 60° south latitude on Mars, observed by astronomers using early telescopes without photography.

They were first described by the Italian astronomer Giovanni Schiaparelli during the opposition of 1877, and confirmed by later observers. Schiaparelli called these canali ("channels"), which was mis-translated into English as "canals". The Irish astronomer Charles E. Burton made some of the earliest drawings of straight-line features on Mars, although his drawings did not match Schiaparelli's.

Around the turn of the century there was even speculation that they were engineering works, irrigation canals constructed by a civilization of intelligent aliens indigenous to Mars. By the early 20th century, improved astronomical observations revealed the "canals" to be an optical illusion, and modern high-resolution mapping of the Martian surface by spacecraft shows no such features.

Supposed "discoveries"

The Italian word canale (plural canali) can mean "canal", "channel", "duct" or "gully".  The first person to use the word canale in connection with Mars was Angelo Secchi in 1858, although he did not see any straight lines and applied the term to large features—for example, he used the name "Canale Atlantico" for what later came to be called Syrtis Major Planum. The canals were named by Schiaparelli and others after both real and legendary rivers of various places on Earth, or the mythological underworld.

At this time in the late 19th century, astronomical observations were made without photography. Astronomers had to stare for hours through their telescopes, waiting for a moment of still air when the image was clear, and then draw a picture of what they had seen. Astronomers believed at the time that Mars had a relatively substantial atmosphere. They knew that the rotation period of Mars (the length of its day) was almost the same as Earth's, and they knew that Mars' axial tilt was also almost the same as Earth's, which meant it had seasons in the astronomical and meteorological sense. They could also see Mars' polar ice caps shrinking and growing with these changing seasons. The similarities with Earth led them to interpret darker albedo features (for instance Syrtis Major) on the lighter surface as oceans. By the late 1920s, however, it was known that Mars is very dry and has a very low atmospheric pressure.In 1889, American astronomer Charles A. Young reported that Schiaparelli's canal discovery of 1877 had been confirmed in 1881, though new canals had appeared where there had not been any before, prompting "very important and perplexing" questions as to their origin.

During the favourable opposition of 1892, W. H. Pickering observed numerous small circular black spots occurring at every intersection or starting-point of the "canals". Many of these had been seen by Schiaparelli as larger dark patches, and were termed seas or lakes; but Pickering's observatory was at Arequipa, Peru, about 2400 meters above the sea, and with such atmospheric conditions as were, in his opinion, equal to a doubling of telescopic aperture. They were soon detected by other observers, especially by Lowell.

During the oppositions of 1892 and 1894, seasonal color changes were reported. As the polar snows melted the adjacent seas appeared to overflow and spread out as far as the tropics, and were often seen to assume a distinctly green colour. At this time (1894) it began to be doubted whether there were any seas at all on Mars. Under the best conditions, these supposed 'seas' were seen to lose all trace of uniformity, their appearance being that of a mountainous country, broken by ridges, rifts, and canyons, seen from a great elevation. These doubts soon became certainties, and it is now universally agreed that Mars possesses no permanent bodies of surface water.

Interpretation as engineering works

The hypothesis that there was life on Mars originated from seasonal changes observed in surface features, which began to be interpreted as due to seasonal growth of plants (in fact, Martian dust storms are responsible for some of this).

During the 1894 opposition, the idea that Schiaparelli's canali were really irrigation canals made by intelligent beings was first hinted at, and then adopted as the only intelligible explanation, by American astronomer Percival Lowell and a few others. The visible seasonal melting of Mars polar icecaps fueled speculation that an advanced alien race indigenous to Mars built canals to transport the water to drier equatorial regions. Newspaper and magazine articles about Martian canals and "Martians" captured the public imagination. Lowell published his views in three books: Mars (1895), Mars and Its Canals (1906), and Mars As the Abode of Life (1908). He remained a strong proponent for the rest of his life of the idea that the canals were built for irrigation by an intelligent civilization, going much further than Schiaparelli, who for his part considered much of the detail on Lowell's drawings to be imaginary. Some observers drew maps in which dozens if not hundreds of canals were shown with an elaborate nomenclature for all of them. Some observers saw a phenomenon they called "gemination", or doubling – two parallel canals.

Contemporary doubts and definitive debunk

Other observers disputed the notion of canals. The influential observer Eugène Antoniadi used the 83 cm (32.6 inch) aperture telescope at Meudon Observatory during the 1909 opposition of Mars and saw no canals, the outstanding photos of Mars taken at the new Baillaud dome at the Pic du Midi observatory also brought formal discredit to the Martian canals theory in 1909, and the notion of canals began to fall out of favor. Around this time spectroscopic analysis also began to show that no water was present in the Martian atmosphere. However, as of 1916 Waldemar Kaempffert (editor of Scientific American and later Popular Science Monthly) was still vigorously defending the Martian canals theory against skeptics.

In 1907 the British naturalist Alfred Russel Wallace published the book Is Mars Habitable? that severely criticized Lowell's claims. Wallace's analysis showed that the surface of Mars was almost certainly much colder than Lowell had estimated, and that the atmospheric pressure was too low for liquid water to exist on the surface. He also pointed out that several recent efforts to find evidence of water vapor in the Martian atmosphere with spectroscopic analysis had failed. He concluded that complex life was impossible, let alone the planet-girding irrigation system claimed by Lowell.

The existence of Martian canals was still controversial even at the dawn of the Space Race. In 1965, the Sourcebook on the space sciences said that "Although there is no unanimous opinion concerning the existence of the canals, most astronomers would probably agree that there are apparently linear (or approximately linear) markings, perhaps 40 to 160 kilometers (25 to 100 miles) or more across and of considerable length." Later in the same year, the arrival of the United States' Mariner 4 spacecraft debunked for good the idea that Mars could be inhabited by higher forms of life, or that any canal features existed. It took pictures revealing impact craters and a generally barren Martian landscape, with a surface atmospheric pressure of 4.1 to 7.0 millibars (410 to 700 pascals), 0.4% to 0.7% of Earth atmospheric pressure, and daytime temperatures of −100 degrees Celsius were measured. No magnetic field, nor Martian radiation belts were detected.

As early as 1903, Joseph Edward Evans and Edward Maunder conducted visual experiments using schoolboy volunteers that demonstrated how the canals could arise as an optical illusion. This is because when a poor-quality telescope views many point-like features (e.g. sunspots or craters) they appear to join up to form lines. Based on his own experiments, Lowell's assistant, A. E. Douglass, was led to explain the observations in essentially psychological terms. In hindsight, William Kenneth Hartmann, a Mars imaging scientist from the 1960s to the 2000s, hypothesized that the "canals" were streaks of dust caused by wind on the leeward side of mountains and craters.

In popular culture

Martian canals first appeared in fiction in the anonymously published 1883 novel Politics and Life in Mars. Following the popularization of the idea that they were artificial constructs by Lowell's books, they appeared in numerous works of fiction until the Mariner 4 flyby conclusively demonstrated that they did not exist.

See also

References

External links

Canals
Obsolete scientific theories
Canals

Martian canals


CIRCOM er en international organisation og sammenslutning af europæiske regionale public service tv-stationer.

CIRCOM blev grundlagt i 1973 på Prix Italia i Venedig af en lille gruppe audiovisuelle fagfolk, samlet omkring Pierre Schaefferz.

Eksterne henvisninger
 CIRCOMs websted

Internationale organisationer
Etableret i 1973

CIRCOM


Den 19. udgave af Grand Prix de Plouay-Bretagne blev afholdt den 26. august 2017. Det var det 18. løb i UCI Women's World Tour 2017. Løbet blev vundet af britiske Lizzie Deignan fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Cecilie Uttrup Ludwig kørte for Cervélo-Bigla Pro Cycling

Resultater

Eksterne henvisninger

2017
Cykelløb i 2017

Grand Prix de Plouay-Bretagne 2017