Die Katsukawa-Schule (japanisch , Katsukawa-ha) war eine Gruppe japanischer Künstler, die als dominierende Schule während der letzten Jahrzehnte des 18. und zu Beginn des 19. Jahrhunderts Vorlagen für Holzschnitte im Stil des Ukiyo-e entwarfen und gelegentlich auch als Maler tätig waren.

Die Schule

Gründung
Begründet wurde die Schule durch Katsukawa Shunshō (1726–1792), der um 1765 gemeinsam mit Ippitsusai Bunchō (1755–1790) begonnen hatte, eine neue Art von Schauspielerporträts zu zeichnen. Im Unterschied zu den vorausgehenden Drucken der Angehörigen der Torii-Schule waren die Schauspieler ihrer Yakusha-e (Porträts von Schauspielern und Szenen aus dem Kabuki-Theater) an individuellen Gesichtszügen zu erkennen. Die Drucke wirkten lebendig, vor allem auch, weil es den Künstlern gelang, trotz allem Realismus auch den persönlichen Charakter des jeweiligen Schauspielers einzufangen.

Schwerpunkte
Nachdem sich Bunchō in den 1770er-Jahren zurückgezogen hatte, war es Shunshō, der mit seinen zahlreichen Schülern auf mehreren tausend Farbholzschnitten jahrzehntelang lückenlos das Theaterleben Edos dokumentierte. Nur wenige Bijinga (Bilder schöner Frauen) sind von den Meistern der Katsugawa-Schule bekannt. Daneben lassen sich noch zahlreiche Buchillustrationen, einige Malereien und Surimono nachweisen.

Zwanzig Jahre lang dominierten die Angehörigen der Katsugawa-Schule unangefochten die Produktion von Schauspielerporträts und die Darstellung von Kabuki-Szenen in Edo. Um 1790 erwuchs ihnen auf diesem Gebiet ernsthafte Konkurrenz durch die Vertreter der Utagawa-Schule, deren Produktionen beim Publikum zunehmend Anklang fanden. Gegen Ende des ersten Jahrzehnts des 19. Jahrhunderts wurde die Katsugawa-Schule auf diesem Gebiet bereits bedeutungslos. Neben den wenigen Yakusha-e, die von ihren Angehörigen in den folgenden Jahren noch entworfen wurden, konnten sie sich dagegen auf den Gebieten der Sumō-e (Porträts von Sumō-Ringern und Darstellung bedeutender Ringkämpfe) und der Musha-e (Bilder historischer Szenen und berühmter Helden) zwei weitere Jahrzehnte gegen die Vertreter der Utagawa-Schule behaupten. Auf diesen beiden Gebieten mussten sich selbst letztere bis ca. 1830 am Stil der Katsukawa-Schule orientieren, da er bei den Käufern noch immer der beliebtere war. Nur drei Vertretern der Schule, Katsukawa Shuntei II. und III. und Shunzan II., gelang es, deren Traditionen in den verbleibenden Jahrzehnten der Edo-Zeit und während der Meiji-Zeit mit gelegentlichen Arbeiten fortzusetzen.

Angehörige
Der Schulname Katsukawa geht zurück auf Miyagawa Shinsui (), der seinen Namen um 1752 zunächst in Katsumiyagawa () und dann um 1760 in Katsukawa () geändert hatte. Shinsui wird stilistisch der Miyagawa-Schule (, Miyagawa-ha) zugeordnet, war jedoch einer der Lehrer Shunshōs, der von diesem den Namen, nicht jedoch den Stil der früheren Schule übernommen hat.

Berühmtester Schüler Shunshōs war Katsushika Hokusai, der als Katsukawa Shunrō bei diesem das Handwerk des Zeichnens und Malens von Ukiyo-e-Entwürfen lernte, sich nach dessen Tod aber von der Schule lossagte und eine eigene Mal- und Zeichentradition begründete.

Die Mitglieder der Schule sind in alphabetischer Reihenfolge angegeben. Eingerückt sind jeweils die Schüler des zuvor angeführten Meisters aufgelistet.

 Katsukawa Shunshō (; 1726–1792)
 Katsukawa Shunbō (; tätig 1780–1800)
 Katsukawa Shunchō (, auch mit  geschrieben; tätig 1780–1795)
 Katsukawa Shunchō (; tätig 1790–1800)
 Katsukawa Shundō I. (, auch mit  geschrieben; tätig 1770–1790)
 Katsukawa Shun'ei (; 1762–1819)
 Katsukawa Shundō (; tätig ca. 1795–ca. 1805)
 Katsukawa Shundō II. (; tätig 1805–1830)
 Katsukawa Shun'en (; tätig 1787–95)
 Katsukawa Shungyoku (; tätig 1800–1830)
 Katsukawa Shunjō (; † 1787, tätig 1777–1785)
 Katsukawa Shōju ( (??); tätig 1790–1800)
 Katsukawa Shunkei (; tätig 1820–1830)
 Katsukawa Shunkō (; tätig 1805–1830)
 Katsukawa Shunkyū (; tätig 1800–1830)
 Katsukawa Shunrin (; tätig 1784–1800)
 Katsukawa Shunrin (; tätig 1820–1830)
 Katsukawa Shunsai (; tätig 1830–1840)
 Katsukawa Shunsei (; tätig um 1810)
 Katsukawa Shunsei (; tätig 1820–1830)
 Katsukawa Shunsen (; tätig um 1805–20), später Katsukawa Shunkō II. ()
 Katsukawa Shunsetsu (; tätig 1805–1815)
 Katsukawa Shunshō II. (; tätig 1820–1830)
 Katsukawa Shuntei I. (; 1770–1820)
 Katsukawa Shuntei II. (; ?–1856)
 Katsukawa Shuntei III. (; 1837–1902)
 Katsukawa Shuntoku (; tätig um 1790–1820)
 Katsugawa Shunyō (; tätig 1820–1830)
 Katsugawa Shunyū (; tätig 1805–1830)
 Katsugawa Shungyō (; tätig 1780–1840)
 Katsukawa Shunkaku (; tätig 1790–1800)
 Katsukawa Shunko (; tätig 1770–1790)
 Katsukawa Shunko (; tätig 1790–1820)
 Katsukawa Shunkō I. (, signierte auch mit Shunō ; 1743–1812)
 Katsukawa Shunkyoku (; tätig 1775–1800)
 Katsukawa Shunri (; tätig 1780–1800)
 Katsukawa Shunryū (; tätig 1790–1800)
 Katsukawa Shunryū (; tätig 1790–1800)
 Katsukawa Shunrin (; tätig 1781–1801)
 Katsukawa Shunrō I. (; 1760–1849), später Katsushika Hokusai ()
 Katsukawa Shunrō II. (; † 1817, tätig 1785–97), später Utagawa Toyomaru ()
 Katsukawa Shunsen (; tätig um 1780)
 Katsukawa Shunsen (; tätig 1780–1800)
 Katsukawa Shunsui (; tätig 1770er-Jahre), später Tamagawa Shunsui ()
 Katsukawa Shunwa (; tätig 1790–1830)
 Katsukawa Shunzan I. (; tätig 1778–1800)
 Katsukawa Shunzan II. (, ?–1871)

Ferner werden folgende Künstler, obwohl sie nicht den Schulnamen tragen, ebenfalls der Katsukawa-Schule zugerechnet:

 Kinshōdō Sekiga  (; tätig 1770er–1780er)
 Koikawa Harumachi I. (; 1744–1789)
 Koikawa Harumachi II. (; tätig ca. 1800–1830), später Kitagawa Utamaro II. ()
 Koikawa Harumasa (; tätig 1800–1820), später Banki Harumasa ()

Anmerkungen

Literatur
 Timothy T. Clark, Osamu Ueda, Donald Jenkins: The Actor's Image. Printmakers of the Katsukawa School. The Art Institute of Chicago, Chicago 1994, ISBN 0-86559-097-4 (englisch).
 Amy Reigle Newland (Hrsg.): The Hotei Encyclopedia of Japanese Woodblock Prints. 2 Bände, Amsterdam, 2005, ISBN 90-74822-65-7 (englisch), S. 522.
 Friedrich B. Schwan: Handbuch japanischer Holzschnitt. Hintergründe, Techniken, Themen und Motive. Iudicium, München 2003, ISBN 978-3-8912-9749-0, S. 239.

Einzelnachweise

Weblinks
 "Ukiyo-e-shi sōran" , "Vollständige Bibliographie der ukiyoe-Künstler", aufgerufen am 20. Januar 2012 (japanisch).

Künstlergruppe (Bildende Kunst)
Holzschnitt
Bildende Kunst (Japan)

Katsukawa-Schule


O Torneio Internacional de Futebol Feminino de 2021, mais conhecido como Torneio Internacional de Manaus, foi a décima edição da competição de seleções nacionais de futebol feminino, organizado pela Confederação Brasileira de Futebol.

Participaram do torneio as seleções do Brasil, Índia, Venezuela e Chile em partidas disputadas entre 25 de novembro e 1 de dezembro.

Regulamento
As quatro equipes jogam entre si em turno único, sendo campeã a equipe com o maior número de pontos ganhos.

Critérios de desempate
Em caso de igualdade em pontos ganhos entre duas equipes, poderiam ser aplicados sucessivamente os seguintes critérios técnicos de desempate:
 Maior número de vitórias;
 Maior saldo de gols;
 Maior número de gols marcados;
 Menor número de cartões vermelhos;
 Menor número de cartões amarelos;
 Sorteio público.

Equipes participantes

Classificação

Ligações externas

2021
Futebol de 2021 no Amazonas

Torneio Internacional de Manaus de 2021


Maija Einfelde (née le 2 janvier 1939) est une compositrice lettone.

Biographie
Maija Einfelde naît à Valmiera, en Lettonie, et commence ses études musicales avec sa mère qui est organiste d'église. Elle poursuit ses études à l'école de musique Alfrēds Kalniņš à Cēsis, au Jāzeps Mediņš Music College à Riga, puis intègre le Conservatoire de Lettonie en 1966, étudiant la composition avec Jānis Ivanovs. Après avoir obtenu son diplôme, elle enseigne la théorie musicale et la composition à l'école de musique Alfrēds Kalniņš de Cēsis, au collège de musique Emīls Dārziņš et au collège de musique Jāzeps Mediņš. Elle a un fils, l'écrivain Jānis Einfelds.

Les œuvres d'Einfelde sont interprétées dans le monde entier, notamment par le MDR Rundfunkchor à la Philharmonie de Berlin, le chœur de l'Université Brigham-Young, le chœur de chambre de Vancouver, la chorale de Kansas City, le chœur de la Radio des Pays-Bas et au Carnegie Hall de New York.

Honneurs et récompenses

 Premier prix, Barlow Endowment for Music Competition, 1997
 Grand Prix de Musique de Lettonie, 1997
 Prix du Ministère de la Culture de la République de Lettonie, 1999

Œuvre
Einfelde compose principalement de la chorale, d'orgue et de chambre. Ses œuvres comprennent notamment :

 1982 Sonate meditācija (Sonate-Méditation) pour alto et piano
 1985 Deuxième Sonate pour violon et piano
 1989 Crucifixus pour orgue solo
 1990 Lullaby, pour chœur de femmes
 1993 Quatuor à cordes pour deux violons, alto et violoncelle
 1994 Ave Maria pour orgue
 1994 Adagio pour violon, violoncelle et piano
 1994 Pirms saules rieta (Avant le coucher du soleil) pour clarinette, alto et piano
 1995 Ave Maria pour chœur de femmes et orgue
 1996 Pie zemes tālās… (Au Bord de la Terre…), oratorio de chambre pour chœur mixte
 1998 Ave Maria pour chœur mixte et orgue
 1998 Psaume 15 pour chœur mixte
 1999 Sanctus pour orgue solo
 1999 Prelūdija (Prélude) pour hautbois et alto
 2000 Skerco (Scherzo) pour violoncelle seul
 2002 Noktirne (Nocturne) pour harpe
 2003 Cikls ar Friča Bārdas dzeju (Trois poèmes de Fricis Bārda ) pour chœur mixte
 2006 Divas mīlas dziemsas (Deux chansons d'amour) 12 voix
 2002 Symphonie

 Discographie
Ses compositions ont été enregistrées et éditées sur CD dont :

 No Tevis (De vous) – Chœur de femmes Dzintars (1995, Studio d'enregistrement de Riga)
 Ave Maria – Chœur de femmes Dzintars (1996/1997)
 Trīs jūras dziesmas (Trois chants de la mer) pour hautbois, cor français et orchestre à cordes – Rīgas kamermūziķi [Compilation de musique lettone du XXe siècle] (1998, Brize)
 Gloria pour trompette piccolo et orgue – Edwart H. Tarr, Irmtraud Krüger (1998, Kreuz Plus : Musik, best. 1627)
 Pie zemes tālās… (Au bord de la terre…) – Chanteurs de chambre de la radio lettone, dir. Kaspars Putniņš (1999, Radio letonne/LMIC)
 15e Psaume – Chœur de la radio lettone, dir. Sigvards Kļava ; Latviešu mūzika Rīgā (1999)
 Maija balāde (May Ballad) – Classiques lettons du millénaire (2000, UPE Classics)
 Noktirne (Nocturne) / Divejāda saule tek. Musique nouvelle lettone (2003, LR CD 043)
 Monologues (Monologue) pour violoncelle et piano // spele Māris Villerušs (2003)
 Dialogues dramatiques – Negaidīta atklāsme (Inspiration inattendue) (2003, Riga Recording Company)
 Sirēnu sala (L'île des sirènes) / Ensemble vocal Putni, dir. Antra Dreģe – Vokālais ansamblis Putni. Pamošanās (2003, Putni)
 Sonate pour violon et orgue / Jānis Bulavs et Larisa Bulava – Musique nouvelle lettone. Latviešu jaunā mūzika – 2004, Jānis Bulavs [enregistré au Canada] – Saules lēkts ; LMIC & Letton Radio Choir (2002-2004, LMIC CD-2005-3)
 Ave Maria – Quatuors à cordes lettons. Latviešu stīgu kvarteti (2008)
 Sērdieņu dziesma – Ilona Meija, flute, flûte alto ; Dzintra Erliha, piano (2016, Skani)  — avec des œuvres de Arturs Grinups, Pēteris Vasks, Imants Zemzaris
 Cikls ar Friča Bārdas dzeju (Trois poèmes de Fricis Bārda) – SWR Vokalensemble, dir. Marcus Creed (2019, SWR Classic)  — Avec des œuvres de Rytis Mažulis, Pēteris Vasks, Veljo Tormis.
 Zvaigžņu kalns ; Gloria – Jānis Porietis, trompette ; Ilze Reine, orgue (Skani)  — avec d'autres œuvres de Rihards Dubra, Alvils Altmanis, Georgs Pelecis et Renāte Stivriņa…
 Sonata meditation ; Ave Maria ; Sanctus ; Pirms saules rieta ; Divas mīlas dziesmas…'' – Chœur de la radio letonne, dir. Sigvards Kļava et Kaspars Putniņš ; Larisa Bulava, orgue (2021, Skani)

Références

Bibliographie

Liens externes

Compositrice de musique classique
Compositeur letton
Naissance en janvier 1939

Maija Einfelde


An Stipa filiculmis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alire Raffeneau Delile. An Stipa filiculmis in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa filiculmis


Le lac du Grand Ban est un lac de montagne de France situé dans les Alpes, dans le massif des Cerces, au nord-est des cols du Galibier et du Lautaret et au sud-ouest du mont Thabor.

Avec le lac Rond situé juste à l'est, il occupe le fond d'une petite dépression endoréique délimitée au nord-ouest par le pic de l'Aigle des rochers de la Grande Paré et la pointe de la Plagnette, au nord par le col de la Plagnette, au nord-est par l'aiguille Noire, à l'est par le seuil des Rochilles, au sud-est par la pointe des Blanchets, au sud par le col des Cerces, au sud-ouest par la pointe de la Fourche et à l'ouest par le col des Rochilles. Le lac constitue un but populaire de randonnée au départ de la vallée de la Valloirette à l'ouest ou de celle de la Clarée au sud-est via différents sentiers de randonnée dont le GR 57 et le GRP Tour du Mont Thabor.

Références

Grand Ban
Grand Ban
Grand Ban
Endoréisme en France

Lac du Grand Ban


Wergin bezeichnet den Familiennamen folgender Personen:

 Clemens Wergin (* 1969), deutscher Journalist
 Kurt Wergin (1900–1973), deutscher Rechtsanwalt
 Ulrich Wergin (* 1939), deutscher Germanist

Wergin bezeichnet außerdem:

 den früheren Namen der Stadt Aprelewka (Kaliningrad)

Wergin


Die Musikkapelle Kiefersfelden ist ein Laienensemble der bayerisch-tirolischen Region Inntal mit ca. 110 Auftritten im Jahr. Lokal und kulturell steht sie in der Tradition der Alpenländischen Blasmusik und Volksmusik mit Tanz, Marsch und Gesang. Seit etwa 1960 erweitert die Musikkapelle Kiefersfelden ihr Repertoire der Unterhaltungsmusik mit Arrangements aus Jazz, Pop, Klassik, Evergreens, Filmmusik u. a., Mitwirkende erscheinen in Mini-Formationen bei kirchlichen und weltlichen Festen. In Wertungsspielen des Musikbund von Ober- und Niederbayern führte die Musikkapelle Kiefersfelden.
Weltweit einmaliger Akzent der Musikkapelle Kiefersfelden ist die Mitwirkung bei den Ritterschauspielen Kiefersfelden im Historischen Dorftheater (1833). Seit der Ära des Kapellmeisters und Spielleiters Sylvester Greiderer (ca. 1890 bis 1900) besteht der  Austausch mit Tiroler Kultureinrichtungen. Vorstand und Musikunterstützungsverein gestalten das Profil der Musikkapelle Kiefersfelden nach Kriterien der Kultur- und Kreativwirtschaft und Strategien eines "weichen" Tourismus für Heimatkultur, Brauchtum und Volksmusik. Das beinhaltet neben intensiver Jugendförderung die Vernetzung mit regionalen Vereinen und Verbänden.

Geschichte

Reformen musizierender Laien prägten die Volkskultur des Alpenraums. Deshalb waren und sind Anlässe (Hausmusik, Feiertage, Kirchenfeste, Festumzüge, Volksfeste, Taufen, Hochzeiten, Begräbnisse, Jubiläen) selten mit Auftritten institutionalisierter Ensembles konform. Als Stunde Null der Musikkapelle Kiefersfelden gilt eine Kirchenabrechnung: "Am 3. Mai 1787, dem Tag der Auffindung des Heiligen Kreuzes, erhielten die Musikanten, die sich hören ließen, zwei Gulden." (nach Hans Moser: Chronik von Kiefersfelden, 1959).

Die jesuitische Bruderschaft vom Heiligen Kreuze forderte und förderte von 1720 bis 1898 die Aufführungen von Passions- und Sakralspielen und die Bildung der ländlichen Bevölkerung.

Die Allianz der Musikkapelle Kiefersfelden mit den Ritterschauspielen ist dokumentiert z. B. "Im Bauerntheater" in "Geschichten aus den Bergen" von Arthur Achleitner (1888), Musizierende sind bis in die Gegenwart auch Darsteller und Bühnentechniker: "Durchweg waren die Rollen gut memoriert und flott gesprochen, eine nicht gering anzuschlagende Leistung, wenn man bedenkt, dass die männlichen Akteure zugleich auch Musiker sind und in den Zwischenpausen die Bühnenmusik zu spielen haben."

Die Musikgestaltung der Ritterschauspiele als "ländliches Melodram" (und Pendant zu den urbanen Genres "Posse mit Musik", "Zauberposse" und "Volksstück") bestätigt die Verbreitung der Blasmusik mit speziellen Vokal- und Instrumentalensembles (Solo- und Mehrgesänge, Saitenmusik u. ä.) seit 1833.

Starke Aufmerksamkeit erhielt die Musikkapelle Kiefersfelden im Zusammenhang mit dem etwa ab 1860 bemerkbaren Sommerfrischen-Tourismus. Anlässe waren die für das Königreich Bayern und das junge Deutsche Reich Bismarckscher Prägung repräsentativen Festakte zur Einweihung der neugotischen Otto-Kapelle (19. Juni 1836) und zur Enthüllung der Siegessäule zur 25-Jahre-Feier des Deutsch-Französischen Krieges (25. August 1895). Historische Fotodokumente (Archiv des Heimatmuseums im Blaahaus Kiefersfelden) bestätigen die seit spätestens 1890 außergewöhnliche Wertschätzung der Gemeinde für die Musikkapelle Kiefersfelden. Kapellmeister wie Andreas Manetstätter und Sylvester Greiderer, beide Spielleiter der Ritterschauspiele mit überdurchschnittlichem Bildungspotential, motivierten zur permanenten Kooperation mit dem Dorftheater, das Ergebnis ist die Ausstrahlung auf Mitteleuropa.

Negativer Faktor für die Kontinuität regionaler Musik- und Brauchtumspflege war der Bestand und Erhalt der Musikkapelle Kiefersfelden durch menschliche und materielle Verluste im Zweiten Weltkrieg. Es gelang den Kapellmeistern Sebastian Wallner, Gottfried Werl, Otto Plattner und Max Greiderer das durch den Nationalsozialismus drastisch beschädigte Ansehen der Volksmusik zu rehabilitieren. Nach Gründung des Musikunterstützungsvereins wurden seit 1956 Notenmaterial für Blasmusik, Instrumente und Trachten restauriert. Das war die Basis für die überdurchschnittliche Popularität der Musikkapelle Kiefersfelden durch Volksmusik- und Unterhaltungssendungen in Radio und Fernsehen ("Musikantenstadl", "Straße der Musik" u. v. a.). Die außerordentliche Auszeichnung mit der 1976 erhaltenen Pro-Musica-Plakette des Bundespräsidenten 1976 ist noch heute ein Adelsprädikat für Laienensembles.
Fundamentale Aufbauarbeit für das Repertoire leisten Kapellmeister Josef Pirchmoser mit dem Bolero Musikverlag und seit 2011 sein Nachfolger Christoph Danner. Das Jubiläum 225 Jahre und das 50. Bezirksmusikfest 2012 waren die Höhepunkte in der jüngeren Vergangenheit.

Die Musikkapelle Kiefersfelden ist eine sozial aktive Vereinigung (z. B. 2005 Benefizkonzert für Tsunami-Opfer in Rosenheim). Bei privaten Feierlichkeiten von Mitwirkenden erscheint die Musikkapelle Kiefersfelden mit musikalischen Beiträgen.

Ensemble und Organisation
Die Musikkapelle Kiefersfelden nennt die Register Querflöte, Klarinette/Oboe, Flügelhörner, Trompete, Waldhörner, Saxophon, Tenor-/Bariton-Horn, Posaune, Bass, Schlagwerk und Dirigent/Marketenderinnen.

Etwa 65 aktive Musizierende, Vorstände, administrative Mitarbeiter und der Musikunterstützungsverein organisieren ein vielseitiges Jahresprogramm mit Fixpunkten, Sonderveranstaltungen, Gastspielen und Begegnungen mit Repräsentanten von Brauchtum, Heimatpflege und Volksmusik.

Zyklische und unregelmäßige Ereignisse (Auswahl)
Kirchenfeste, öffentliche und persönliche Feierlichkeiten, Dorffest, Wallfahrten, Berggottesdienste, Bezirksmusikfeste. Gastspiele beim Festzug des Oktoberfestes in München, beim Karneval in Köln, beim Internationalen Blasmusikfestival Brünn, Aufzüge in Kufstein, Blumenkorso, Rocknacht 2013 Ebbs, Lichtkunst-Event "Felsenzauber" in der Gießenbachklamm 2010. Partnerprogramme mit der Musikkapelle Welsberg (Südtirol/Alto Adige, Italien), Benefizkonzerte für Opfer und Geschädigte von Umwelt- und Kriegskatastrophen u. v. a. Regelmäßige Einladungen des Bayerischen Rundfunks, drei eigene CD-Einspielungen und TV-Aufzeichnungen bestätigen den Rang des Ensembles.

Regelmäßige Veranstaltungen (Auswahl):

 Weckruf zum 1. Mai
 Wöchentliche Sommer-Standkonzerte im eigenen Pavillon am Kurpark
 Vorstellungen der Ritterschauspiele Kiefersfelden im Sommer
 Cäcilienkonzerte als Konzert-Höhepunkt Anfang Dezember
 Tag der Blasmusik (wechselnd)
 Broadway-Konzert (seit 2008 in Kooperation mit einer Akademie für junge Gesangsstudierende Oper und Musical)

Formationen mit Musizierenden der Musikkapelle Kiefersfelden (Auswahl)
 Jugendorchester (Zusammenarbeit mit dem Jugendorchester der Musikschule Kufstein)
 Sternsinger
 Blockflötenensemble
 Kieferer Gießenbachklang
 Combo
 Take Five
 D'Schöffauer
 Alphorntrio
 Saukepf
 Kieferer Spitzbuam
 Woiggabruch-Musi

Weblink
 Homepage

Literatur
 J. v. G. Gierl: Kiefersfelden, der bayerische Grenzort bei Kufstein; München 1899 (Druck von Valerian Höfling, im Selbstverlag des Verfassers – Reprint Antiquariat Rainer Kurz, Kiefersfelden o. J. (ca. 2005))
 Hans Moser: Chronik von Kiefersfelden (Quellen und Darstellungen zur Geschichte der Stadt und des Landkreises Rosenheim,  hg. Von Albert Aschl, Bd. 3); Rosenheim 1959
 200 Jahre Musikkapelle Kiefersfelden – 30. Bezirksmusikfest; Kiefersfelden 1987
 Josef und Markus Beham: 225 Jahre Musikkapelle Kiefersfelden – 50. Bezirksmusikfest (Festschrift); Kiefersfelden 2012
 Ritterschauspiele Kiefersfelden 2012 – Helena, Tochter des mächtigen Kaisers Antonius von Griechenland (Festschrift) von Roland Dippel

Blasorchester (Deutschland)
Kultur (Kiefersfelden)
Orchester (Bayern)

Musikkapelle Kiefersfelden


නොර්ස් මිත්‍යා වල , තෝර් (/θɔːr/; ) යනු මිටියක් දරන අකුණු වලට,විදුලි කෙටීම් වලට සහ කුනාටු වලට අදිපති දෙවි කෙනෙකි, ඔහු ඇස්ගාර්ඩ් හි මනුෂයන් ගේ ආරක්ෂකයි සහ ඔහු ඕඩින් ගේ පුත්‍රයයි. පුරාන ජර්මානු හා මිත්‍යා විශ්වාස වල සිටින මෙම දෙවියන් පුර් ඉංග්‍රීසි භාෂාවේදී හදුන්වනු ලැබුවේ තුනොර්( Þunor )(Thunor)ලෙසයි .පැරණි ජර්මන් භාෂාවේදී හදුන්වනු ලැබුවේ තොනාර්r(þonar ᚦᛟᚾᚨᚱ) ලෙසයි. ජර්මන් භාෂාවෙන් මෙහි තේරුම "අකුණු" යන්නයි.

තොර්, ඉතිහාසය පුරාම දෙවියෙකු ලෙස ජර්මානුවන් විසින්හදුන්වන ලදී. වැඩිපුරම තෝර් පිළිබද ජනප්‍රියත්වයක් ඇතිවුයේ වයිකින්ග්ස් ලාගේ කාලයේදීය .තෝර් ගේ යුදය වන මියෝල්නිර්(Mjölnir) නමැති බලගතු මිටියයි.

නුතන අවදියේදී තෝර්, ජර්මානු ආගම තුල ජනප්‍රවාදයක් ලෙස පවතී.ඔවුන්ගේ විෂව්වස වලට අනුව අගහරුවාදා තෝර් ගේ දිනය ලෙස හදුන්වයි("Thor's day" පුරාන ඉංග්‍රීසි වචනයක් වන Þūnresdæg- "Thunor's day").මෙම දිනය තෝර් වෙනුවෙන් පුද පූජා පැවැත්වූ දිනයයි. අද දිනය වන විටද මෙම පුද පූජා අගහරුවාදා දිනයේ පවත්වයි.

නොර්ස් මිත්‍යා වලට අනුව තෝර් ව විවිද නම් 15 කින් පමණ හදුන්වයි.එයින් එක් නමක් වන්නේ, රන්වන් කෙස්වැටිය ඇති සිෆ් දෙවගනගේ ස්වාමිපුර්ශයා ලෙසයි.

පරිශීලන

තෝර්


Nuri Sojliu (* 1870 oder 1872 in Struga; † 1940 oder 1947 ebenda) war ein albanischer Politiker und Mitunterzeichner der Unabhängigkeitserklärung Albaniens in Vlora vom 28. November 1912.

Soliju wurde in Struga geboren, wo er auch die Schule besuchte. Die Mittelschule absolvierte er in Istanbul. Zusammen mit seinem Bruder Ibrahim Temo setzte er sich für die Anliegen der Albaner ein. Die beiden verkehrten mit vielen prägenden Figuren der albanischen Rilindja.

Zurück in Struga heiratete er Fatime Hysen Nasuf. Die beiden hatten zehn Kinder. Sojliu war als Beamter in der osmanischen Verwaltung tätig. Nebenbei setzte er sich für die Bildung der albanischen Jugend ein. In seinem Haus in Struga wurde den lokalen Kindern Albanisch unterrichtet, weshalb er, sein Vater und ein Bruder auch inhaftiert wurden.

Zusammen mit zwei anderen Männern aus der Region Ohrid reiste er als Vertreter der Region im November 1912 nach Vlora. Nachdem Ohrid Teil des Königreichs Jugoslawien geworden war, dokumentierte Sojliu in Briefen an Ibrahim Temo, der in Rumänien lebte, die Verbrechen an den Albanern.

In den 20er Jahren suchte er den Kontakt mit der Regierung von Fan S. Noli. Als im Zweiten Weltkrieg der Westen von Mazedonien durch die Italiener besetzt und mit Albanien verbunden wurde, waren mehrere Vertreter der Familie Sojliu in der Verwaltung der Faschisten tätig.

Quellen

History of Albanian People. Albanische Akademie der Wissenschaften. ISBN 99927-1-623-1

Einzelnachweise

Rilindja
Politiker (Albanien)

Albaner
Geboren 1870
Gestorben 1940
Mann

Nuri Sojliu


Mafia Queens of Mumbai: Stories of women from the ganglands est un roman policier indien de 2011 écrit par Hussain Zaidi, basé sur des faits réels et d'après des recherches de la journaliste Jane Borges. Il raconte 13 histoires vraies de femmes impliquées dans des activités criminelles à Mumbai. Rajkummar Rao, Radhika Apte et Kalki Koechlin ont prêté leur voix pour la version audio du livre chez audible.

Avis de la critique
Selon Matt Daniels, du journal Mint : « Il s'agit d'une poignée de femmes qui ont vécu sans peur et dont Mafia Queens célèbre l'esprit. Mais les vrais héros sont Zaidi et Borges, qui se sont aventurés sans se laisser décourager dans les recoins sombres de la ville pour les mettre en lumière ». Selon la critique de Zara Murao, d'Hindustan Times : « Il est difficile de dire à quel point Mafia Queens est apocryphe, étant donné que chacune des 13 histoires est reconstituée à partir de documents officiels, de rapports judiciaires et d'anecdotes de la famille ou de proches du sujet. Le récit, cependant, vibre de drame, d'intrigue et de pathétique inattendu ».

J. Srinivasan, de The Hindu Business Line, a remarqué qu'il était « vraiment fascinant de lire avec quelle aisance et efficacité ces femmes se glissent dans différents rôles ». Alpana Chowdhury, du Daily News and Analysis, a déclaré : « Du choix des portraits de femmes au style d'écriture racé, tout est calculé pour rendre ce livre captivant ». Pour Kankana Basu, de The Hindu, « Mafia Queens, en raison de sa simplicité très austère, est une révélation, un festin rare pour l'amateur exigeant de polars ».

Le réalisateur Sanjay Leela Bhansali a annoncé la sortie du film Gangubai Kathiawadi basé sur le chapitre du livre intitulé Gangubai Kothewali. Le film, mettant en vedette Alia Bhatt dans le rôle principal, est sorti le 25 février 2022.

Références

Liens externes

 Mafia Queens of Mumbai chez Goodreads

Roman policier indien

Mafia Queens of Mumbai


الشفيع أحمد الشيخ مناضل سوداني ورمز من رموز الحركة الوطنية السودانية وأصغر نقابي تقلد مناصب متقدمة في الحركة النقابية العمالية العالمية. ويعتبر أول عامل نقابي تقلد منصب وزير.
ساهم في كثير من الأعمال والأنشطة النقابية وناضل بجسارة وله الكثير من المواقف آخرها قيل أنه تقدم بهدوء تام إلى منصة إعدامه، ووقف واستلم الحبل وقام بوضعه بنفسه حول رقبته وهتف بأعلى صوته قائلاً «عاش الشعب السوداني.. عاشت الطبقة العاملة»

مولده
ولد الشفيع أحمد الشيخ عام 1924م في مدينة شندي التي تقع شمال العاصمة السودانية الخرطوم وهو ينتمي إلى قبيلة الجعليين (قبائل من أصول عربية).

تخرج من مدرسة الصناعات في مدينة عطبرة وكان يبلغ ثمانية عشر عامًا. التحق فور تخرجه بالعمل في سكك حديد السودان.

شفيع أحمد الشيخ نقابيًا
شارك في تأسيس هيئة شؤون عمال سكة الحديد الذي تحول فيما بعد إلى نقابة عمال السودان.

قبل أن يبلغ الرابعة والعشرين من عمره، عام 1948م اختير مساعدًا لسكرتير عام نقابات عمال السودان.

عمل على عقد صلات بين الحركة العمالية السودانية والحركتين العمالتين العالمية والعربية. حتى انتخب في عام 1957م نائبًا لرئيس الاتحاد العالمي لنقابات العمال كأصغر قائد نقابي يتولى هذه المسؤولية العالمية.

في عام 1964م انتخب مجدداً سكرتيراً عاماً مساعداً لرئيس اتحاد عمال السودان من قِبل 55 نقابة.

تصاعد نضال الحركة العمالية
شارك الشفيع في مقاومة نظام إبراهيم عبود (العسكري)، وحكم عليه بالسجن خمس سنوات عام 1959م. ومنح وسام السلام وهو في السجن

حاولت حكومة عبود أن تحول دون انعقاد مؤتمر عام عمال السودان وتصاعد نضال الحركة الوطنية السودانية بعدها بمشاركة معظم فئات المجتمع السوداني ليتحول إلى انتفاضة أسقطت نظام الحكم العسكري.

وسام السلام العالمي
منح - وهو في السجن - وسام السلام العالمي الذي تسلمه فيما بعد عام 1964.

الشفيع وزيرا
عندما تم تشكيل حكومة ائتلافية برئاسة السيد / سر الختم الخليفة بعد انتفاضة أكتوبر سُمّي الشفيع فيها وزيراً ممثلاً اتحاد العمال. كما سميت زوجته(لاحقا) السيدة / فاطمة أحمد إبراهيم وزيرة ممثلة لاتحاد المرأة.

إعدام الشفيع
	حُكم عليه بالإعدام في عهد الرئيس جعفر النميري، الذي استغل فشل حركة الرائد هاشم العطا العسكرية في يوليو 1971م فأمر باعتقاله وحكم عليه بالإعدام يوم الاثنين 26 يوليو 1971م ونفذ حكم الإعدام شنقاً في 28 يوليو 1971م في سجن كوبر. ومن بين الذين تم إعدامهم من المدنيين. الدكتور جوزيف قرنق وعبد الخالق محجوب وآخرين .

إنجازات الشفيع أحمد الشيخ

 رئيساً لاتحاد عمال السودان.
 نائباً لرئيس الاتحاد العالمي لنقابات العمال.
 عضواً في المكتب السياسي للحزب الشيوعي السوداني.
 وزيرًا ممثلًا للعمال في حكومة سر الختم الخليفة.
 حائزًا على وسام السلام العالمي من فرنسا عام 1964م.
 حائزًا على وسام لينين من موسكو عام 1968م.

ووصف في هذه المنظمات جميعها بالحكيم. ولكن لم يشفع له هذا كله لدى جعفر النميري رئيس البلاد في ذلك الوقت، الذي استغل فشل حركة الرائد هاشم العطا العسكرية في يوليو (1971م) فأمر باعتقاله وحكم عليه بالإعدام ونفّذ الحكم فوراً في 28 يوليو 1971م، وذلك كله خلال ستين ساعة، في واحدة من أكبر غيبوبات العدالة في السودان.

والجدير بالذكر أن من بين الذين تم إعدامهم من المدنيين القانوني الجنوبي الأول الدكتور جوزيف قرنق وعبد الخالق محجوب وآخرين .

المراجع

أشخاص أعدموا من قبل السودان بالشنق
أشخاص من ولاية نهر النيل
بريطانيون مسجونون في الخارج
جعليون
حائزون على جائزة لينين
سياسيون سودانيون
سياسة السودان
شيوعيون سودانيون
معدومون شنقا
مواليد 1342 هـ
مواليد 1988
نقابيون سودانيون
وفيات 1391 هـ
وفيات 1972
وفيات بعمر 47

الشفيع أحمد الشيخ


Menisorus, rod papratnjača iz porodice Thelypteridaceae, dio reda osladolike. Šest vrsta raste po tropskoj Africi i Madagaskaru.

Rod je opisan 1956.

Vrste
 Menisorus albidipilosus (Bonap.) comb.ined.
 Menisorus blastophorus (Alston) S.E.Fawc. & A.R.Sm.
 Menisorus glandafrus (Viane) comb.ined.
 Menisorus oppositifolius (Hook.) comb.ined.
 Menisorus pauciflorus (Hook.) Alston
 Menisorus unitus (Kunze) S.E.Fawc. & A.R.Sm.

Izvori

Thelypteridaceae

Menisorus


Liselotte Lüscher (* 1934) ist eine Schweizer Erziehungswissenschaftlerin und Politikerin (SP).

Lüscher promovierte 1995 bei Jürgen Oelkers an der Universität Bern und arbeitete anschliessend als Lehrbeauftragte am dortigen Pädagogischen Institut. Von 1993 bis 2008 war Lüscher Mitglied im Berner Stadtrat (Legislative). Ab 2004 war sie Mitglied der Kommission für Gleichstellungsfragen des Kantons Bern.

Mit 86 Jahren veröffentlichte sie 2020 eine Anthologie von 193 Gedichten, welche sie zwischen 1957 und 2019 geschrieben hatte. In der Einleitung schrieb sie, dieses Buch sei "sozusagen ein letztes Aufbäumen" gegen ihr Gehenmüssen.

Schriften (Auswahl)
 Mit Lydia Scheier und Urs K. Hedinger: Das Funkkolleg «Sozialer Wandel» in der Schweiz: Nutzung und Beurteilung durch die Teilnehmer; Untersuchung zu einer neuen Form der Erwachsenenbildung (= Aargauer Beiträge zur Bildungsforschung. Bd. 5). Sauerländer, Aarau 1980, ISBN 3-7941-2038-8.
 Geschichte der Schulreform in der Stadt Bern von 1968 bis 1988: Eine Analyse des Vorgehens und der Widerstände. Peter Lang, Bern 1997, ISBN 3-906754-67-7 (= Dissertation, Universität Bern, 1995).
 Eine Frau macht Politik: Marie Boehlen, 1911–1999. Limmat, Zürich 2009, ISBN 978-3-85791-591-8.
 ...sozusagen als Tagebuch: Gedichte. edition 8, Zürich 2020, ISBN 978-3-85990-409-5.

Weblinks

Einzelnachweise

Erziehungswissenschaftler
Sachbuchautor
SP-Mitglied (Schweiz)
Kommunalpolitiker (Kanton Bern)
Schweizer
Geboren 1934
Frau

Liselotte Lüscher


Richardson K. Dilworth (29 de agosto de 1898 - 23 de janeiro de 1974) foi um político norte-americano do Partido Democrata que serviu como o 91º prefeito da Filadélfia de 1956 a 1962. Ele concorreu duas vezes como candidato democrata a governador da Pensilvânia, em 1950 e em 1962. Ele é até hoje o último prefeito protestante branco anglo-saxão da Filadélfia.

Alunos da Universidade Yale
Veteranos da Primeira Guerra Mundial dos Estados Unidos
Veteranos da Segunda Guerra Mundial dos Estados Unidos
Políticos dos Estados Unidos

Richardson Dilworth


The 21st Golden Raspberry Awards were held on March 24, 2001, at the Radisson-Huntley Hotel in Santa Monica, California, USA, to recognize the worst the movie industry had to offer in 2000.

Science fiction bomb Battlefield Earth swept the awards, claiming victory in all seven categories in which it was nominated (from a total of eight nominations, with its double nomination in the Supporting Actor category). J.D. Shapiro later accepted his Worst Screenplay award in a radio program. The record is then beaten by Jack and Jill (with the total of 12 nominations and 10 wins).

Awards and nominations

Films with multiple nominations
These films received multiple nominations:

See also

2000 in film
73rd Academy Awards
54th British Academy Film Awards
58th Golden Globe Awards
27th Saturn Awards
7th Screen Actors Guild Awards

References

Golden Raspberry Awards
Golden Raspberry Awards ceremonies
2001 in American cinema
2001 in California
March 2001 events in the United States
Golden Raspberry

21st Golden Raspberry Awards


Sartana es una serie de películas de Spaghetti western que sigue las aventuras del personaje homónimo, un pistolero y apostador que utiliza artilugios mecánicos y poderes aparentemente sobrenaturales para engañar a sus rivales. Sartana es uno de los personajes más célebres del spaghetti western, habiendo aparecido en una veintena de títulos entre los años 60 y 70, contando films oficiales y no oficiales. En el caso de los primeros, fue interpretado por Gianni Garko en cuatro ocasiones y por George Hilton en otra. De manera no oficial, fue interpretado por actores como Fabio Testi, William Berger, Jeff Cameron, Tony Kendall o George Ardisson. Por lo general, las películas en las que aparecía combinaban ciertas dosis de violencia con un tono de comedia ligera.

El nombre "Sartana" se utilizó por primera vez para el personaje de Garko en la película 1000 dollari sul nero (1966), que resultó muy popular en su estreno en Italia y Alemania, lo que llevó a los productores a desarrollar una nueva serie en torno al personaje de Sartana. Garko tomó el control creativo del personaje y le dotó de habilidades únicas para diferenciarlo de otros personajes del spaghetti western, como Django y el Hombre sin Nombre. Si te encuentras con Sartana, reza por tu muerte fue un éxito financiero; aparte de sus cuatro secuelas, inspiró una serie de películas no oficiales realizadas a lo largo de los últimos años de la década de 1960 y los primeros de la de 1970. Las películas no oficiales se parecen muy poco al personaje original y, en ocasiones, ni siquiera tienen un personaje llamado Sartana.

Características
En las películas oficiales de Sartana, éste es un pistolero y apostador que parece estar dotado de habilidades sobrenaturales que utiliza para engañar a sus rivales. Esto incluye la aparición de Sartana en lugares improbables e incluso físicamente imposibles, como en Sono Sartana, il vostro becchino, cuando Sartana es visto por el banquero Sims a través de una ventana en la distancia, y luego entra repentinamente en la habitación. Según Kevin Grant en su libro Any Gun Can Play, Sartana es de todos los personajes del Spaghetti Western, aquel en que la personalidad y los rasgos de Sartana se mantienen y desarrollan a lo largo las películas oficiales. El historiador y crítico de cine Roberto Curti señaló que Sartana pierde algunos de sus rasgos más amenazantes que aparecen en su primera película, pero sigue conservando su eslogan "Soy el que carga tu féretro". En la segunda película, Curti describió a Sartana como un "mago del Salvaje Oeste" capaz de convertir diversos objetos en armas, desde cucharas hasta la rueda de un carro. En la tercera película de la serie, la apariencia de Sartana cambia, ya que el personaje tiene usa corbatín negro y recurre a menudo a los disfraces. Sartana seguiría recurriendo a sus trucos de ilusionista en la película sacando su pequeña pistola de lugares inesperados, como un sombrero, una bota o una barra de pan. En la cuarta película, Sartana luce bigote y sigue recurriendo a objetos ordinarios como armas de artilugios, como sus cartas afiladas como navajas.

Las tramas de las películas de Sartana giran en su mayoría en torno a alianzas a corto plazo y traiciones entre grupos que intentan conseguir dinero u objetos de valor. Estos actos de duplicidad se producen continuamente entre varios personajes, en términos de Bert Fridlund, de Film International, "produciendo de historias bastante complejas". En lugar de seguir una línea argumental continua, todas las películas de la serie son independientes una de la otra y no requieren el conocimiento de las tramas o los personajes de las películas anteriores. En la primera película, ...se incontri Sartana prega per la tua morte (Si te encuentras con Sartana, reza por tu muerte; 1968), Sartana llega a un pequeño pueblo plagado de corrupción en el que varios delincuentes buscan un cofre de oro y a menudo se traicionan y extorsionan mutuamente para conseguirlo. Sartana les interrumpe continuamente y se hace con él. La segunda película, Sono Sartana, il vostro becchino (Yo soy Sartana, tu ángel de la muerte; 1969), muestra a Sartana como un hombre buscado tras el robo de un banco en el que se le incrimina. Sartana trata de evitar a varios cazarrecompensas que le persiguen mientras desentraña quién está detrás de haberle inculpado. En Ha llegado Sartana (1970), Sartana llega a un pueblo minero donde se ve envuelto en varias traiciones dobles relacionadas con un cargamento de oro robado. A menudo se encuentra con un personaje llamado Sabata, un pistolero vestido de blanco que cita a Shakespeare y Tennyson y que frustra varios de los planes de Sartana. El personaje de Sabata en esta película no es el mismo de la película homónima de 1969, protagonizada por Lee van Cleef. En la cuarta película, Buen funeral amigos... paga Sartana (1970), un propietario de una mina de oro es asesinado, lo que lleva a su hija a llegar al pueblo para reclamar la propiedad. La hija se ve frustrada por varios criminales y por el sheriff del pueblo, que tienen sus ojos puestos en el oro, hasta que Sartana llega para interferir en sus planes. En la última película de la serie oficial, Una nuvola di polvere... un grido di morte... arriva Sartana (1970), Sartana ayuda a limpiar el nombre de Grandville Fuller, a quien asiste en una fuga de la cárcel tras ser acusado de asesinato. Los dos se dirigen a la escena del crimen para desentrañar la situación. En opinión de Curti, esta última película tiene elementos de otros géneros como el giallo, en tanto Sartana es un detective que investiga y resuelve un misterio. Curti también señaló que la película presenta una nivel de ironía casi caricaturesca que solo se había tocado en las anteriores entradas de la serie.

Como curiosidad, el realizador Robert Rodríguez homenajeó años después al personaje en su película Machete. En ella, el personaje de agente de inmigración interpretado por Jessica Alba tenía el nombre de Sartana.

La serie Sartana

Los principales títulos del Spaghetti Western donde apareció el personaje de Sartana fueron:

Referencias

Enlaces externos

 http://www.mundocine.net/sartana-valle-oro

Wéstern
Personajes de spaghetti western

Sartana


Das Fischereischiff Fairtry war der weltweit erste als solcher konstruierte und gebaute Heckfänger. Bei seiner Fertigstellung war es das weltweit größte Fischereischiff.

Geschichte

Vorgeschichte
1946 ließ ein Konsortium aus einer bestehenden Dampfyacht zunächst den experimentellen Heckfänger Oriana umbauen, der sich in der Erprobung bewährte. Daraufhin folgte bei der Werft Fairfield Shipbuilders ein größerer Umbau eines ehemaligen Minensuchers zur Fairfree, der von der Reederei Christian Salvesen in Leith betrieben wurde. Ermutigt durch den erfolgreichen Einsatz der Fairfree gab Salvesen 1954 den ersten Komplettneubau eines Heckfängers in Auftrag.

Die Fairtry
Gebaut wurde das Schiff 1954 durch die Werft John Lewis and Sons in Aberdeen. Nachdem der Dampfmaschinenantrieb der Fairfree 1949 durch Dieselmotoren ersetzt wurde, erhielt der Neubau Fairtry gleich zu Beginn einen Vierzylinder-Dieselmotor von Lewis Doxford. Als die Reederei Salvesen 1959 und 1960 weitere Trawler namens Fairtry II und Fairtry III bauen ließ, wurde die Fairtry in Fairtry I umbenannt. 1979 veräußerte Salvesen die Fairtry I an eine Reederei in Panama, welche sie in Joy 18 umtaufte. Im Jahr 1995 traf das Schiff schließlich bei einer Abwrackwerft in Split zur Verschrottung ein.

Schon 1954 begannen in Deutschland auch die Kieler Howaldtswerke mit dem Heckfängerbau (Puschkin-Serie für den Export in die Sowjetunion) und 1957 lieferte die Rickmerswerft den ersten Heckfänger für den Betrieb unter deutscher Flagge, die Heinrich Meins.

Literatur
 Wilhelm Blanke: Die Seefischerei Nordwest-Europas. Struktur und Probleme. = The Sea-Fisheries of North-West Europe. Structure and Problems. Herausgegeben von der Forschungsstelle für Fischereiwirtschaft im Bremer Ausschuß für Wirtschaftsforschung. Kröger, Hamburg-Blankenese 1956.
 Jack Campbell: The Fairtry Experiment. B & W Publishing, Edinburgh 1995, ISBN 1-873-63157-X.
 Fabrik-Trawler "Fairtry". In: Schiff und Hafen. Jahrgang 6, Heft 3, März 1954, S. 123–124.
 "Fairtry", ein neuartiges Fischereifahrzeug. In: Hansa. Bd. 91, Nr. 33, August 1954, , S. 1490–1491.
 The Single-Screw Motor-Driven Trawler "Fairtry". In: The Shipbuilder and Marine Engine-Builder. Bd. 61 = Nr. 555, September 1954, , S. 541–544.

Weblinks
 Bold Experiments which led to Pioneer Venture - Outcome of Six Years Effort im The Glasgow Herald vom 1. Mai 1954 (englisch)

Motorschiff
Fischereischiff (Vereinigtes Königreich)
Geschichte der Fischerei

Fairtry


Solveig Ingersdatter Gulbrandsen (født 12. januar 1981) er en norsk fodboldspiller, der spiller for Stabæk i Toppserien. På klubniveau har hun tidligere spillet for Kolbotn, FC Gold Pride og Vålerenga Fotball Damer. Gulbrandsen har spillet 184 landskampe for Norge og var med til at vinde sommer-OL 2000.
'

Ved OL 2000 blev  nummer to i sin indledende pulje efter at have tabt 0-2 til , men vundet over  og . I semifinalen vandt Norge over  og var dermed klar til finalen, hvor de igen skulle møde USA. Den ordinære kamp endte 2-2, men i overtiden scorede det, der blev sejrsmålet, og holdet vandt dermed guld.

Hun var også med til OL 2008 i London, hvor Norge efter en andenplads i indledende pulje tabte i kvartfinalen til  med 1-2 og dermed blev samlet nummer syv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Norge
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Norge
Deltagere for Norge ved sommer-OL 2000
Deltagere for Norge ved sommer-OL 2008
Olympiske mestre fra Norge

Solveig Gulbrandsen


Ortaköy veya İvaylovgrad (, trl: Ivaylovgrad), Bulgaristan'ın Hasköy İlinin bir kasaba ve civarıyla birlikte ilçesidir.

Bulgaristan'ın en güneydoğu köşesinde Arda Nehri yakınında bulunur, doğu Rodop Dağları'ndadır. Bölgede çok sayıda Türk nüfus bulunmaktadır. 59 numaralı otoyol kasabayı Koşukavak'a bağlamaktadır.

Edirne Vilayet Matbaası Müdürü Şevket Dağdeviren'in yazdığı 1892 tarihli salnameye göre;

Edirne sancağının bir kazası olan Ortaköy, Edirne'nin 35 km güney batısında ve Arda nehrinin 5 km güneyinde bulunur. Kaza, Mandrice, Kabaağaç, Mahmutlu, Arnavut, Sarıhıdır ve Demirler adlı 6 nahiye ile 85 köyün merkezidir. Kasabada 4 mahalle, 651 ev, kazada 5737 evde 29981 nüfus vardır. Kaza merkezinde hükûmet konağı, kışla, 1 cami, 1 hamam ve 150 yataklı bir askeri hastane vardı. Ortaköy'e Edirne Sultan Selim Cami'nin yapımında çalışan Arnavut ustalar yerleştirilmiş.

Kaynakça

Hasköy ili
Bulgaristan'daki şehirler
Bilgi kutusu bulunmayan yerleşim yerleri

Ortaköy, Hasköy


NGC 7373 je lećasta galaktika u zviježđu Pegazu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7373
  Auke Slotegraaf: NGC 7373 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7373 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7350 - 7399

7373

NGC 7373


Trimeperidin, vrsta psihoaktivne droge. Uvršten je u Hrvatskoj na temelju Zakona o suzbijanju zlouporabe droga na Popis droga, psihotropnih tvari i biljaka iz kojih se može dobiti droga te tvari koje se mogu uporabiti za izradu droga, pod Popis droga i biljaka iz kojih se može dobiti droga, pod Droge sukladno Popisu 1. Jedinstvene konvencije UN-a o drogama iz 1961. godine. Kemijsko ime je 1,2,5-trimetil-4-fenil-4-propionoksipiperidin.

Izvori

Psihoaktivne droge

Trimeperidin


Predložak () mogućnost je objektno orijentiranih jezika da implementiraju koncepte generičkog programiranja, odnosno da rade sa poopćenim programskim kodom, koji radi jednako za različite tipove podataka. Time se vrijeme razvoja složenih programa može značajno skratiti, a olakšava se i održavanje programa te ispravljanje eventualnih pogrešaka.

Predložak funkcije
Predložak funkcije definira funkciju čiji su parametri generičkog tipa. Prilikom prevođenja programa, kompilator će sam generirati definiciju konkretne funkcije na osnovu stvarnih tipova parametara navedenih u pozivu funkcije.

Svaki predložak funkcije ima listu formalnih parametara koja ne smije biti prazna. Svaki formalni parametar mora imati jedinstveni identifikator, koji predstavlja neki potencijalni ugrađeni ili korisnički tip koji će se navesti prilikom poziva funkcije.

C++
Kao primjer je dan predložak funkcije koja, uz pružena dva parametra, vraća veći parametar kao izlaz.
template <typename Tip>

Tip max(Tip x, Tip y) {
    return x < y ? y : x;
}

Ova se funkcija može pozivati kao i svaka druga, a kompilator će automatski, postupkom specijalizacije, zamijeniti generički tip Tip (i sve druge generičke tipove, ako ih ima više) stvarnim tipom pruženog parametra, pod uvjetom da tip ima definiran binarni operator usporedbe "<". Ako je riječ o korisničkom tipu ili tipu koji obično nema definiran operator "<", isti je potrebno preopteretiti odnosno definirati.

Primjerice, pri pozivu:
std::cout << max(3, 7);  // vraća rezultat 7
std::cout << max(3.2, 7.1);  // vraća rezultat 7.1
std::cout << max('h', 'r');  // vraća rezultat 'r'

U gornjem primjeru funkcija max() poziva se tri puta. Prvi put se kao parametri navode cjelobrojne konstante, drugi put se navode decimalne konstante, a treći put znakonve konstante. Za svaki od poziva stvara se po jedna verzija funkcije. Prevoditelj koristi tipove argumenata da bi odredio koji se predložak funkcije koristi. Zbog toga se i svi formalni argumenti predloška obavezno moraju pojaviti u listi parametara funkcije.

Nakon uparivanja formalnih i stvarnih argumenata prevoditelj će generirati verziju funkcije za dane tipove te će se tada provjeriti sintaksa samog predloška. Prilikom prevođenja samog predloška prevoditelj zapravo uopće ne analizira napisani kôd; on može biti i potpuno sintaktički neispravan. Tek kada se prilikom instanciranja funkcije doznaju tipovi parametara, prevoditelj ima sve podatke potrebne da instancira predložak.

U prvom slučaju se općeniti tip Tip zamjenjuje tipom int, u drugom slučaju s double, u trećem slučaju sa char. Nakon supstitucije tipova, stvaraju se tri preopterećene verzije funkcije max(), čiji bi ekvivalent u izvornom kôdu bio:

int max(int x, int y) {
    return x < y ? y : x;
}

double max(double x, double y) {
    return x < y ? y : x;
}

char max(char x, char y) {
    return x < y ? y : x;
}

Pri pisanju predložaka, nužno je postići potpuno slaganje formalnih i stvarnih argumenata funkcije. Nasljeđivanje tipova je dopušteno, no implicitna pretvorba tipova podataka nije dopuštena.

int i = 7;
short int j = 9;
std::cout << max(i, j);  // POGREŠKA!

Iako jezik C++ implicitno promiče tip short int u int, formalni tipovi argumenata predloška (int, int) ne odgovaraju stvarnim tipovima (int, short int), pa će program vratiti pogrešku pri kompilaciji.

Predloške je moguće preopteretiti, kao i sve druge funkcije:
// zbrajanje dvaju objekata
template <typename Tip>
Tip zbroji(Tip a, Tip b) {...}

// zbrajanje triju objekata
template <typename Tip>
Tip zbroji(Tip a, Tip b, Tip c) {...}

Nije moguće preopteretiti funkcije tako da se razlikuju samo u povratnom tipu:
template <typename Tip>
int zbroji(Tip a, Tip b) {...}
// pogreška - predložak se razlikuje samo u povratnom tipu

Moguće je napisati potpunu ili djelomičnu specijalizaciju predloška funkcije (), za slučaj kada automatski generirane funkcije nisu adekvatne. To se radi na način da se napiše obična funkcija koja pokriva specifičan slučaj. Primjerice, za gornji primjer predloška max, ako bismo pokušali izvesti max("def", "ghi"), autogenerirana funkcija neće ispravno usporediti dva znakovna niza (uvijek će vratiti prvi niz) jer se operator < ne interpretira kao usporedba nizova, nego kao usporedba pokazivača. Puni kod, uz specijalizaciju predloška izgledao bi ovako:
// predložak za općenite tipove
template <typename Tip>
Tip max(Tip x, Tip y) {
    return x < y ? y : x;
}

// specijalizacija za niz znakova
char *max(char *a, char *b) {
    return strcmp(a, b) < 0 ? a : b;
}

Za sve pozive funkcije max() koristi se odgovarajuća instantacija predloška, osim u slučaju poziva kada se traži maksimum niza znakova. Tada se poziva specijalizacija:
// poziva specijalizaciju
char *rez = max("def", "ghi");

U posljednjoj verziji C++ jezika moguće je prilikom specijalizacije unutar znakova < i > navesti parametre za koje se definira specijalizacija. Na primjer: char *max<char *>(char *a, char *b);

Lista parametara predloška može biti i prazna, ako se oni mogu zaključiti iz liste argumenta funkcije: char *max<>(char *a, char *b);

Java
Java od 2004. godine (verzija  J2SE 5.0) koristi vlastitu implementaciju generičkog programiranja koja se naziva generics.

Iako Java i C# podržavaju generičko programiranje putem genericsa, to je tek ograničena kopija osnovnih funkcionalnosti C++ predložaka.

Sintaksa generičke metode zahtjeva popis svih tipskih parametara unutar znakova < i > prije povratnog tipa metode.

Primjer generičke funkcije za ispis u Javi dan je niže:
// Primjer generičke metode
static <Tip> void ispis(Tip element)
{
    System.out.println(element.getClass().getName()
                        + " = " + element);
}

public static void main(String[] args)
{
    // pozivanje generičke metode sa Integer argumentom
    ispis(11);

    // pozivanje generičke metode sa String argumentom
    ispis("Tekst");

    // pozivanje generičke metode sa double argumentom
    ispis(1.0);
}

Preciznija tipizacija

S obzirom da Java ima sigurniju tipizaciju, ponekad je nužno ograničiti generički tip podatka na neki skup. U primjeru koda za pronalazak maks. vrijednosti niže, T je ograničen na sve tipove podataka koji su usporedivi, T extends Comparable<T> (tzv. upper bounded type).
public static <T extends Comparable<T>> T max(T prvi, T drugi) {
    return prvi.compareTo(drugi)>0 ? prvi : drugi;
}

public static void main(String[] args) {
    System.out.println("Integer Max: " + max(Integer.valueOf(32), Integer.valueOf(56)));
    System.out.println("Double Max: " + max(Double.valueOf(5.6), Double.valueOf(7.8)));
    System.out.println("String Max: " + max("Strawberry", "Mango"));
    System.out.println("Boolean Max: " + max(Boolean.TRUE, Boolean.FALSE));
    System.out.println("Byte Max: " + max(Byte.MIN_VALUE, Byte.MAX_VALUE));
}

Gornji se kod može proširiti na neograničeni broj elemenata nad kojima se traži maksimum:
Izvor:
public static <T extends Comparable<T>> T max(T... elements) {
    T max = elements[0];
    for (T element : elements) {
        if (element.compareTo(max) > 0) {
            max = element;
        }
    }
    return max;
}

public static void main(String[] args) {
       System.out.println("Integer Max: " + max(Integer.valueOf(32), Integer.valueOf(56), Integer.valueOf(89), Integer.valueOf(3), Integer.valueOf(456), Integer.valueOf(78), Integer.valueOf(45)));
       System.out.println("Double Max: " + max(Double.valueOf(5.6), Double.valueOf(7.8), Double.valueOf(2.9), Double.valueOf(18.6), Double.valueOf(10.25), Double.valueOf(18.6001)));
       System.out.println("String Max: " + max("Strawberry", "Mango", "Apple", "Pomegranate", "Guava", "Blackberry", "Cherry", "Orange", "Date"));
       System.out.println("Boolean Max: " + max(Boolean.TRUE, Boolean.FALSE));
       System.out.println("Byte Max: " + max(Byte.MIN_VALUE, Byte.MAX_VALUE));
   }

Java dopušta i eksplicitnu deklaraciju nepoznatog tipa podatka koristeći simbol ? (wildcard). Tipizacija varijable sa <?> semantički je jednaka kao da piše <? extends Object>, što uključuje sve tipove podataka (tzv. unbound wildcard). Nemoguće je koristiti ? pri invokaciji generičke metode ili instanciranju generičke klase - tip podatka mora biti moguće zaključiti prije stvaranja objekta tipa zamjenjenog sa ?.

Java dopušta ograničavanje tipizacije i u drugom smjeru. Primjerice, ako želimo kreirati listu koja prihvaća sve elemente koji mogu, između ostaloga, sadržavati cijele brojeve, možemo napisati List<? super Integer>. Takva lista prihvatit će tipove Integer (cijeli broj), ali i Number (bilo koji brojčani tip), i također Object (najopćenitiji tip) jer svi oni mogu sadržavati tip Integer.. (tzv. lower bounded wilcard).

Sukladno principima tipizacije u Javi, donji kod je u redu:
List<? extends Integer> intList = new ArrayList<>();
List<? extends Number>  numList = intList;
// OK. List<? extends Integer> je pod-tip od List<? extends Number>

Ovakvo ograničavanje tipizacije na neki podskup korisno je samo za potrebe pisanja programam, kako bi se održala sigurnost tipizacije i spriječile greške koje bi izazvali neočekivani tipovi podataka. Pri kompilaciji Jave u bajtkod, uklanja se sav generički kod za održavanje tipizacije, ostavlja se samo ne-generički tip podatka (primjerice kod List<? extends Integer> postaje List<Integer>) i vrše se implicitne pretvorbe tipova, ako su potrebne. (tzv. type erasure).

Predložak klase
Klase je također moguće generalizirati, i omogućiti članskim varijablama i metodama da prihvaćaju generičke tipove.

C++
U donjem je primjeru kreirana klasa koja omogućava unos dvije vrijednosti bilo kojeg tipa u klasu imena MojPar. Klasa sadrži članske varijable a i b za spremanje unesenih vrijednosti, te metodu dohvatiMax za traženje veće od dvaju vrijednosti. Pri instanciranju objekta klase nužno je ručno definirati klasni tip.
#include <iostream>
using namespace std;

template <class Tip>
class MojPar {
    Tip a, b;
  public:
    MojPar (Tip prvi, Tip drugi)
      {a=prvi; b=drugi;}
    Tip dohvatiMax();
};

template <class Tip>
Tip MojPar<Tip>::dohvatiMax()
{
    Tip retval;
    retval = a>b? a : b;
    return retval;
}

int main () {
    // definiranje klasnog tipa int
    MojPar<int> par(100, 75);
    cout << par.dohvatiMax();
    return 0;
}

Predlošci klase također se mogu specijalizirati, no u specijalizaciji se ne navodi lista parametara predloška.

Klasa u primjeru niže sprema element generičkog tipa, i sadrži metodu za uvećanje vrijednosti za 1 putem operatora prefiksnog inkrementa (++element). Napisana je potpuna specijalizacija za tip char - umjesto povećanja vrijednosti slova za 1, malo slovo bit će pretvoreno u veliko slovo putem metode VelikoSlovo():
#include <iostream>
using namespace std;

// predložak klase:
template <class Tip>
class Spremnik {
    Tip element;
  public:
    Spremnik (Tip arg) {element=arg;}
    Tip Uvecaj() {return ++element;}
};

// specijalizacija predloška klase - prazna lista parametara <>
template <>
class Spremnik <char> {
    char element;
  public:
    Spremnik (char arg) {element=arg;}
    char VelikoSlovo()
    {
      if ((element>='a')&&(element<='z'))
      element+='A'-'a';
      return element;
    }
};

int main () {
  Spremnik<int> mojBroj(7);
  Spremnik<char> mojZnak('j');
  cout << mojBroj.Uvecaj() << endl;
  cout << mojZnak.VelikoSlovo() << endl;
  return 0;
}

Java
Java u svom programskom kodu intenzivno koristi generičke tipove i predloške, naročito pri definiranju kolekcija (java.util.Collection) poput lista, redova, setova i sličnih struktura.

Primjer klase Spremnik koja sprema i dohvaća podatak o jednom objektu tipa Object:
public class Spremnik {
    private Object object;

    public void set(Object object) { this.object = object; }
    public Object get() { return object; }
}

S obzirom da je Object najopćenitiji tip koji sadrži sve druge ne-primitivne tipove u jeziku Java, kompilator ne može provjeriti na koji se način klasa koristi. Neki dio koda može unutra spremiti jedan cijeli broj, a kasnije pokušati pročitati listu brojeva (što će, naravno dovesti do pogreške i pada programa).

Stoga je poželjno ovu klasu napisati kao predložak:
public class Spremnik<Tip> {
    private Tip t;

    public void set(Tip t) { this.t = t; }
    public Tip get() { return t; }
}

Pri instanciranju objekta ove klase, nužno je definirati tip tog objekta, što sprječava pogrešku iz prošlog primjera:
Spremnik<Integer> broj = new Spremnik<Integer>();
Spremnik<String> tekst = new Spremnik<String>();

broj.set(5);            // OK
tekst.set("Krokodil");  // OK

broj.set("Krokodil");   // GREŠKA
tekst.set(80);          // GREŠKA

U kasnijim inačicama Jave (od SE7 nadalje), uveden je  koji omogućava kompilatoru da sam odredi tip podatka klase iz tipa varijable. Uvođenjem dijamantnog operatora, klase se mogu deklarirati ovako:
Spremnik<Integer> broj = new Spremnik<>();
    // kompilator zaključuje da je spremnik tipa Integer jer je
    // varijabla "broj" tipa Spremnik<Integer>

Spremnik<String> tekst = new Spremnik<>();    // kompilator zaključuje da je spremnik tipa String

Na isti je način mofuće deklarirati i sučelja. U sljedećem je primjeru deklarirano sučelje Pair (par) sa dva generička tipa, K i V (predstavljaju ključ i vrijednost). Klasa OrderedPair (uređeni par) implementira to sučelje.

public interface Pair<K, V> {
    public K getKey();
    public V getValue();
}

public class OrderedPair<K, V> implements Pair<K, V> {

    private K key;
    private V value;

    public OrderedPair(K key, V value) {
	this.key = key;
	this.value = value;
    }

    public K getKey()	{ return key; }
    public V getValue() { return value; }
}

Predložak klase moguće je instancirati sa bilo koja dva tipa podataka:
Pair<String, Integer> p1 = new OrderedPair<String, Integer>("Osam", 8);
Pair<String, String>  p2 = new OrderedPair<String, String>("Bok", "svima");

// koristeći dijamantni operator
Pair<Integer, String>  p2 = new OrderedPair<>(31, "Trideset jedan");

Moguće je također instancirati predložak koristeći parametrizirani tip:
OrderedPair<String, Spremnik<Integer>> p = new OrderedPair<>("tekst", new Spremnik<>(...));

Izvori

Objektno orijentirano programiranje

Predložak (programiranje)


E105 or E-105 may be:
 Fast Yellow AB or E105, a food dye now forbidden in Europe and the United States
 European route E105, a north-south European route connecting Kirkenes in Norway to Yalta in Ukraine

E105


Die Badminton-Europameisterschaften 2012 fanden vom 16. bis zum 21. April 2012 in Karlskrona, Schweden, statt. Folgend die Ergebnisse im Herrendoppel.

Sektion 1

Sektion 2

Sektion 3

Sektion 4

Finalrunde

Weblinks
 Badminton-Europameisterschaft 2012
 Ergebnisse

2012
Europameisterschaft 2012
Europameisterschaft 2012

Badminton-Europameisterschaft 2012/Herrendoppel


Çayeli (Lazca: მაფავრი, Mapavri), Rize ilinin bir ilçesidir.

Tarihçe

Çayeli'nin eski adı Mapavra veya Mapavri'dir. Nitekim 1854 tarihli Kiepert haritasında "Mapavra" olarak geçer. Özhan Öztürk'e göre "Mapavri" Lazca (მაფავრი) bir kelime olup "Efendiler, rahipler" anlamına gelmektedir. Yazar, Bizans döneminde Rumların, Lazlar ve diğer Kafkas halklarıyla etnik doğu sınırı olduğu ve Hıristiyanlık Trabzon üzerinden Kafkasya'ya yayıldığı için böyle isimlendiriliğini iddia etmiştir.. Ancak Lazca "pavri" (ფავრი) yaprak, Mapavri de "yapraklı yer" anlamına gelir. Bu yer adı bölgenin bitki örtüsüyle ilişkili olabilir.

Eski çağlarda Kolhis kültür alanında ve eski Lazlar'ın yerleşim bölgesinde bulunan Mapaura, MS 1. yüzyılda Roma İmparatorluğu egemenliğine girdi. 6. yüzyıldaki Laz Savaşları sonucunda, Roma/Bizans İmparatorluğunun Karadeniz sahilindeki en son yerleşim noktası olma özelliğini kazandı. 1204 yılında Bizans imparatorluğunun geçici süreyle dağılması üzerine kurulan Trabzon İmparatorluğu döneminde de Mapaura/Mapavri Rum egemenliğinin doğudaki son kalesi olarak kaldı. 1461'de II. Mehmed (Fatih)'in Trabzon devletini Osmanlı topraklarına katması üzerine Türk yönetimine girdi. Bunu izleyen yaklaşık 50 yıl boyunca Mapavri Osmanlı Devleti'nin Karadeniz kıyısındaki sınır noktası idi.

1622'de Abaza korsanlarının saldırısına uğrayarak yağmalandı. Şemsettin Sami, Kamasü'l-Alam'da,  Mapavri'den "Trabzon vilayetinin Lazistan sancağının Rize kazasına bağlı bir nahiye" olarak söz eder.

I. Dünya Savaşı sırasında iki yıl süreyle Rus işgali altında kalan yöre 9 Mart 1918'de yeniden Türk idaresine girdi. İlçeyi Rize'ye bağlayan sahil yolu Rus işgali döneminde inşa edildi.

Mapavri 1878'de nahiye 1944'te Çaybaşı adıyla ilçe oldu. Sonradan adı Çayeli olarak değiştirildi. Köy adlarının büyük çoğunluğu Rumcadır; ancak az sayıda Lazca ve Hemşince yer adları da vardır. 20. yüzyıl başlarından önce Türkçe yer adı kaydedilmemiştir.

Mapavri 1935 genel nüfus sayımında Çoruh vilayetinin Rize kazasına bağlı bir nahiyeydi ve bu nahiyenin idari merkezi Yenipazar köyüydü. 1940 genel nüfus sayımında Mapavri aynı idari konuma sahipti ve Mapavri nahiyesi 23 köyden oluşuyordu. Ancak 1933 yılında kaldırılmış olan Rize vilayeti bu tarihte yeniden kurulmuştu. Mapavri nahiyenisin idari merkezi olan Yenipazar'ın nüfusu 6.138 kişiden, nahiyenin toplam nüfusu ise, 20.105 kişiden oluşuyordu.

Coğrafya
Rize'nin 18 km doğusunda yer alır. Yüzölçümü 473 km2'dir. Doğudan Pazar, güneyinden Çamlıhemşin ve İkizdere, batıdan Rize merkez ve Güneysu, kuzeyden Karadeniz ile çevrilidir.

Dar kıyı şeridi ve hemen arkasında yükselen, denize paralel sıradağlarıyla tipik bir Doğu Karadeniz kıyı ilçesidir. Büyük bir bölümü, Doğu Karadeniz Dağları'nın en yüksek kesimini oluşturan Rize Dağları'yla kaplıdır. Güney ucunda yükselti 2,000 metreyi aşar.

Çayeli ve köylerindeki halk çeşitli  Türkmen boylarından (Çepniler, Karamanoğulları) oluşur. Bazı dağlık  köylerde ise bölgenin yerli halkı olan Hemşinliler oturur. Çayeli'nden sonraki ilçelerde ise (Pazar, Ardeşen, Fındıklı) Lazca da konuşulur.

Ekonomi
İlçe ekonomisinin temeli çay üretimine dayanır. Yörede çay üretimi başlamadan önce ana ürün mısırdı.

Çayeli'nde hem yerleşime, hem de bitkisel üretime elverişli tek alan dar kıyı şerididir. Nüfusun  büyük bir bölümü burada toplandığı gibi, çay ekimi de bu kesimde yoğunlaşmıştır. Türkiye'deki çay ekim alanlarının üçte ikisi Rize ilinde, bunun da %18'lik kısmı Çayeli ilçesinin sınırları içindedir.

Madenli kasabasında 1984'ten bu yana bakır madeni çıkarılmaktadır. (Çayeli Bakır İşletmeleri A.Ş./First Quantum Minerals LTD. tarafından) İşletme yöre ekonomisi ve sosyal sorumluluk kapsamında yaptığı çalışmalarla yöre halkı için büyük önem taşımaktadır.

Nüfus

İklim
Çayeli'de Ilıman dönencealtı iklimi (Köppen: Cfa) görülmektedir.

Fotoğraf galerisi

Ayrıca bakınız
 Çayeli kuru fasulyesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Çayeli Kaymakamlığı
 Çayeli Belediyesi

Çayeli


Ezio Fortunato Pinza (May 18, 1892May 9, 1957) was an Italian opera singer. Pinza possessed a rich, smooth and sonorous voice, with a flexibility unusual for a bass. He spent 22 seasons at New York's Metropolitan Opera, appearing in more than 750 performances of 50 operas. At the San Francisco Opera, Pinza sang 26 roles during 20 seasons from 1927 to 1948. Pinza also sang to great acclaim at La Scala, Milan and at the Royal Opera House, Covent Garden, London.

After retiring from the Metropolitan Opera in 1948, Pinza enjoyed a fresh career on Broadway in musical theatre, most notably in South Pacific, in which he created the role of Emile de Becque. He was less successful in his appearances in Hollywood films.

Biography

Early years

Ezio Fortunato Pinza was born in modest circumstances in Rome in 1892 and grew up on Italy's east coast, in the ancient city of Ravenna.  He studied singing at Bologna's Conservatorio Giovanni Battista Martini, making his operatic debut at age 22 in 1914, as Oroveso in Norma at Cremona.

As a young man, Pinza was a devotee of bicycle racing. He also undertook four years of military service during World War I, prior to resuming his operatic career in Rome in 1919. He was then invited to sing at Italy's foremost opera house, La Scala, Milan, making his début there in February 1922.  At La Scala, under the direction of the brilliant and exacting principal conductor Arturo Toscanini, Pinza's career blossomed during the course of the next few seasons. He became a popular favourite of critics and audiences due to the high quality of his singing and the attractiveness of his stage presence.

Although he attended the Bologna Conservatory, Pinza never learned to read music; he learned all his music by ear. He would listen to his part played on the piano and then sing it accurately. Pinza succeeded the great Italian basses Francesco Navarini and Vittorio Arimondi, both of whom enjoyed international opera careers during the late 19th and early 20th centuries, and Nazzareno De Angelis, who arrived on the scene in the early 1900s. Another of his eminent predecessors in the Italian operatic repertoire was the Spaniard José Mardones, who had appeared regularly with the Boston and Metropolitan opera companies between 1909 and 1926. Tancredi Pasero, whose vibrant voice sounded remarkably similar to Pinza's, was his chief contemporary rival among Italian-born basses. Pasero, however, lacked Pinza's handsome looks and magnetic personality.

Operatic success
Pinza's Metropolitan Opera debut occurred in November 1926 in Spontini's La vestale, with famed American soprano Rosa Ponselle in the title role. In 1929, he sang Don Giovanni, a role with which he was subsequently to become closely identified. He subsequently added the Mozart roles Figaro (in 1940) and Sarastro (in 1942) to his repertoire, a vast number of Italian operatic roles of Bellini, Donizetti, and Verdi, and Mussorgsky's Boris Godunov (sung in Italian). Apart from the Met, Pinza appeared at the Royal Opera House, Covent Garden, in 1930–1939, and was invited to sing at the Salzburg Festival in 1934–1937 by the celebrated German conductor Bruno Walter.

Pinza sang once again under the baton of Toscanini in 1935, this time with the New York Philharmonic Orchestra, as the bass soloist in performances of Beethoven's Missa Solemnis.  One of these performances was broadcast by CBS and preserved on transcription discs; this recording has been issued on LP and CD.  He also sang in Toscanini's February 6, 1938, NBC Symphony Orchestra's broadcast performance of Beethoven's Ninth Symphony.  These performances both took place in Carnegie Hall. In October 1947, he performed the role of Méphistophélès in Gounod's Faust opposite his daughter, soprano Claudia Pinza Bozzolla, as Marguerite at the San Francisco Opera.

Pinza resigned from the Metropolitan Opera in 1948. He had sung opposite many celebrated singers at the Met during his heyday, including, among others, such international stars as Amelita Galli-Curci, Rosa Ponselle, Elisabeth Rethberg, Maria Jeritza, Giovanni Martinelli, Beniamino Gigli, Lawrence Tibbett, and Giuseppe De Luca. The Metropolitan Opera honored Pinza by dedicating all the water fountains at the new Metropolitan Opera House (Lincoln Center) to him. Before his retirement from opera, his repertoire consisted of around 95 roles.

Arrest and detention by FBI

In March 1942, the FBI arrested Pinza at his New York home and unjustly detained him for nearly three months on Ellis Island with hundreds of other Italian-Americans who were suspected of supporting the Axis. Norman Cordon, a fellow basso at the Metropolitan Opera who was considered one of Pinza's rivals, boasted that he had informed the FBI that Pinza was a fascist sympathizer. At the time of his arrest and detention, Pinza was just four months away from obtaining US citizenship. The incident was extremely traumatic for Pinza, and he suffered from periods of severe depression for years afterward. Despite this, shortly after Pinza's release, Pinza and Cordon performed together in an ongoing Met production of Don Giovanni, with Pinza in the title role and Cordon as the Commendatore.

Later years and death
After his Met farewell, Pinza embarked on a second career in Broadway musicals. In April 1949, he appeared in Rodgers and Hammerstein's  South Pacific, originating the role of French planter Emile de Becque. His highly expressive performance of the hit song "Some Enchanted Evening" made Pinza a matinée idol and a national celebrity. In 1950, he received a Tony Award for best lead actor in a musical.

Pinza became a member of Westchester Country Club in Rye, New York, and lived in a house adjacent to the fifth golf hole of the South Course. In 1953, he had his own short-lived NBC situation comedy on TV, Bonino. In 1954, he appeared in the Broadway production of Fanny opposite Florence Henderson. On March 28, 1954, Pinza and Henderson were featured in the TV special General Foods 25th Anniversary Show: A Salute to Rodgers and Hammerstein which was broadcast on all four American TV networks of the time.

Pinza's health began to decline during the mid-1950s; a series of heart attacks precipitated a stroke on May 1, 1957. Pinza died in his sleep of a heart attack on May 9, at the age of 64 in Stamford, Connecticut. His funeral was held at the Cathedral of St. John the Divine in New York City. He is interred at Putnam Cemetery, in Greenwich, Connecticut. Shortly before his death, Pinza completed his memoirs, which were published in 1958 by Rinehart & Company. Photos taken during his career, as well as images of his family, were included in the book.

Films and television
Pinza appeared in several films, beginning with 1947's Carnegie Hall, which featured a number of famous classical singers, musicians, conductors, and the New York Philharmonic Orchestra. He received a film contract from Metro-Goldwyn-Mayer and appeared in Mr. Imperium with Lana Turner and Strictly Dishonorable, both released in 1951; MGM cancelled his contract after both films turned out to be major box office failures.    His final big-screen appearance was in the Twentieth Century-Fox film Tonight We Sing (1953), playing the famous Russian bass Feodor Chaliapin in a movie biography of impresario Sol Hurok. In this film, Pinza sings a portion of Mussorgsky's Boris Godunov in the original Russian. A recording of Pinza singing  "Anema e core" is heard in the film The Blues Brothers (1980),  playing on a phonograph in the scene where Jake and Elwood visit landlady, Mrs. Tarantino.

Pinza hosted The RCA Victor Show during 1951–52, which for a time alternated with The RCA Victor Show Starring Dennis Day, later named The Dennis Day Show. In 1953, he starred in the NBC sitcom Bonino. Pinza continued to make appearances on American television until 1955.

Recordings
Pinza recorded extensively for The Gramophone Company/EMI and the Victor Talking Machine Company/RCA Victor during his prime in the 1920s and 1930s. These 78-rpm discs consist largely of individual operatic arias and some ensemble pieces (plus a complete Verdi Requiem conducted by Carlo Sabajno in 1927, and another with Tullio Serafin in 1939). They are prized by music critics and general listeners alike for the exceptional beauty of voice and the fine musicianship that Pinza displays on them. Most of them were reissued on LP, and today they are  available on many CD reissues.

Pinza was still making operatic recordings in the 1950s, although his voice was now in obvious decline. In the mid-1940s, he had recorded for Columbia Records.  He occasionally recorded popular songs, and was featured on Columbia's best-selling original cast recording of South Pacific with Mary Martin. Pinza returned to RCA Victor in the early 1950s and recorded several operatic arias and popular songs. Pinza can also be heard on the RCA Victor original cast album of Fanny,  recorded in 1954.

References

 The Grand Tradition by John Steane, Duckworth, London, 1974.
 The Concise Oxford Dictionary of Opera (second edition), edited by Harold Rosenthal and John Warrack, Oxford University Press, London, 1980.
 Liner notes from Ezio Pinza: Bass Arias, Pearl CD, GEM 0061, issued in 1999; and from Ezio Pinza: Opera Arias, EMI CD, CDH 7 64253 2, issued in 1992.

External links

YouTube (audio only): Pinza singing as Don Giovanni in 1942, with the Commendatore sung by Norman Cordon, who had falsely reported Pinza to the FBI as a Fascist sympathizer.

Male actors from Rome
Donaldson Award winners
Operatic basses
Italian male musical theatre actors
Italian male television actors
Tony Award winners
RCA Victor artists
1892 births
1957 deaths
Italian military personnel of World War I
Italian emigrants to the United States
20th-century Italian male opera singers

Ezio Pinza


غاليليو تشيني ماريا أندريا (Galileo Chini) (فلورنسا ، 2 ديسمبر 1873—فلورنسا ، 23 أغسطس 1956) هو رسام ، فنان, بياني ، معماري، سينوغرافي، وخزفي إيطالي ، وهو واحد من مناصري نمط الليبرتي الإيطالي.

من الأعمال المشهورة لتشيني غاليليو, الزينة الخارجية والداخلية لحمامات بيرزيري (فلورنسا 1873—1956)
هذة الحمامات من تصميم أوغو جوستي (Giusti) (فلورنسا 1880—1928) ، وجوليو برنارديني-Giulio Bernardini (Pescia 1863—1946)

معرض صور

روابط خارجية

مصادر

أشخاص من فلورنسا
خزافون إيطاليون
رسامو فن جديد
رسامون إيطاليون
رسامون إيطاليون في القرن 19
رسامون إيطاليون في القرن 20
فنانون ذكور إيطاليون في القرن 19
فنانون ذكور إيطاليون في القرن 20
فنانون من فلورنسا
مصممو ديكور إيطاليون
مصممون آرت نيفو
معماريون إيطاليون
مواليد 1873
مواليد في فلورنسا
وفيات 1956
وفيات في فلورنسا

تشيني غاليليو


مسييه 22أو م22 (بالإنجليزية: Messier 22 أو M22 أو NGC 6656) هو عبارة عن تجمع نجمي مغلق بيضوي تقع  بالقرب من مركز المجرة. وهذا التجمع من ألمع الأجرام السماوية التي ترى بالليل.  و يعد واحد من ألمع العناقيد الكروية في السماء .

تاريخ أكتشافه
تم إكتشاف مسييه 22 لأول مرة  في عام 1665 بواسطة عالم الفلك الألماني أبراهام إيل  و تم إدراجه في كتالوج شارل مسييه للأجسام الشبيهة بالمذنبات في 5 يونيو عام 1764. بعدها قام ويليام هيرشيل بحل الكتلة إلى نجوم بواسطة تلسكوبه الذي يبلغ طوله 20 قدم في يوليو 1783. و قدّم الملاحظة التالية: (باستخدام تلسكوب نيوتوني صغير يبلغ 20 قدمًا ، بقوة 200 ، يتم تحليله جميعًاً إلى نجوم ، صغيرة جداً و قريبة ، أرى النجوم بوضوح شديد. لكن السديم منخفض جداّ في خط العرض هذا لمثل هذه القوة ).

خصائصه
يعنبر أيضاً واحد من أقرب العناقيد الكروية المغلقة إلى النظام الشمسي. ويقع على بعد 10,600 سنة ضوئية من الأرض. يعتبر مسييه 22 ألمع عنقود مغلق في نصف الأرض الشمالي. , و تحتوي على 83,000 نجم منم 32 نجم متغيرو تبلغ  كتلة العنقود حوالي 500,000 كتبة شمسية و يبلغ عمره 12 مليار سنة بقطر يصل لـ 100 سنة ضوئية , و ألمع نجم في العنقود يبلغ قدره ظاهري حوالي 14+ . يبتعد مسييه 22 عنا بسرعة تصل لـ 149 كم/الثانية.

و تم اكتشاف ثقبين أسودين في مسييه 22 و أكدهما تلسكوب شاندرا للأشعة السينية في عام 2012. حيث تتراوح كتلة الثقبين ما بين 10 و 20 كتلة شمسية. يشير أكتشافهم إلى أنه قد يكون هناك ما بين 5 إلى 100 ثقب أسود داخل العنقود وأن الثقوب السوداء المتعددة قد توجد عللى شكل مجموعات أخرى أيضاً.و هذا قد يفسر وجود الثقوب السوداء و تفاعلها مع نجوم مسييه 22 في مركز العنقود الكبير بشكل غي إعتيادي. و يعتبر كلا الثقبين الأسودين ، المعينين M22-VLA1 و M22-VLA2 ، جزءاً من الأنظمة الثنائية. لكل منها نجم مصاحب و يقوم بسحب المادة منه. تشكل المادة المسحوبة  التي هي عبارة عن غاز وغبار قرصاً تراكمياً حول كل ثقب أسود و الأنبعاثات من هذه الأقراص هي ما تمكّن العلماء من أكتشاف الثقوب السوداء. بدونها لكانت الثقوب السوداء مخفية.

و يعد مسييه 22 واحد من أربع عناقيد نجمية مغلقة فقط تحتوي على سديم كوكبي.  الوحيد المدرج في كتالوج ميسييه المعروف باحتوائه على سديم كوكبي هو ميسييه 15 ، الموجود في كوكبة بيغاسوس ,و يدورمسييه 22 حول مركز مجرة درب التبانة مرة كل 200 مليون سنة.

تأثير عدسة الجاذبية
يعتبر موقع مسييه أمام الأنتفاخ المجري (مركز المجرة) مفيداً للعلماء لأن مسييه 22 له تأثير عدسة الجاذبية الدقيقة على النجوم الموجودة خلف العنقود و تأثيرعدسة الجاذبية هي ظاهرة تحدث عندما يتم محاذاة جسم فلكي مثل نجم أو كوازار مع جسم ضخم في المقدمة و في هذه الحالة ، تقوم الكتلة الهائلة بإنحناء ضوء الجسم الأول بسبب مجال الجاذبية الناتجة من الكتلة الضخمة ونتيجة لذلك ، يمكن أن يظهر نفس الجرم في موقعين مختلفين أو أكثر بصورة مشوهة و تسمح هذه الظاهرة للفلكيين بدراسة مجموعة من الأجسام المظلمة أو الباهتة ، بما في ذلك الأقزام البني والأبيض والأحمر و الكواكب و النجوم النيوترونية و الثقوب السوداء. وفي عام 1999 ، كشفت دراسة استقصائية أجراها فريق  (Hubble's Wide Field and Planetary Camera 2) عن ستة أجسام بحجم كوكب كتلتها حوالي 80 ضعف كتلة كوكب الأرض. تم أكتشاف هذه الأجسام بعد أن سجل التلسكوب الفضائي أحداثاً موجزة في عدسة الجاذبية أثناء مراقبة النجوم في مسييه 22 .

إمكانية رؤيته
يمكن رؤيتة مسييه 22 بالعين المجردة في ظروف جيدة، على بعد 2.5 درجة فقط إلى الشمال الشرقي من نجم القوس الشمالي الذي يمثل قمة إبريق الشاي في القوس. أما في المناظير يظهر مسييه 22 على شكل بقعة ضوء خافتة. ويمكن للتلسكوبات الصغيرة رؤية  ألمع النجوم.

مواضيع ذات صلة
 منطقة هيدروجين II
 قزم أبيض
 عملاق أحمر
 نجم
 مجرة
 الانفجار العظيم
 خط زمني للانفجار العظيم
 نجم نيوتروني
 ثقب أسود
 علم الفلك للأشعة السينية
 كويكبات

المراجع

وصلات خارجية
 موقع الكون في الإنترنت

أجرام فلكية اكتشفت في 1665
أجرام الفهرس العام الجديد
سدم
عناقيد مغلقة
فهرس مسييه
كوكبة الرامي

مسييه 22


Viola albida es una especie de violeta, originaria de Asia.

Descripción
Es una planta herbácea perennifolia, casi sin tallo, que alcanza un tamaño  de 5-20 cm de altura, glabra. Con rizoma erecto, corto, de 1 cm, con nodos de 6 mm de diámetro. Con varias raicillas de color amarillento. Las raíces de color claro, de 10 cm. Las hojas son basales, por lo general 2-4; con estípulas verdosas; el pecíolo generalmente más largo que las hojas, las laminas ovadas  o anchamente ovadas, enteras o lobuladas, ambas superficies glabras, la base cordada profunda o superficialmente, el margen regularmente aserrado, con los dientes curvados hacia adentro, el ápice acuminado o cortamente acuminado. La inflorescencia con flores de color blanco o violeta, púrpura estriado, grandes, de 1.6-2 mm de diámetro. El fruto en forma de cápsula ovoide-orbicular de 9 mm.

Distribución y hábitat
Se encuentra en los bosques mixtos, matorrales, a una altitud de 300 a 800 metros, en Heilongjiang, Liaoning, Shandong, Japón y Corea.

Taxonomía
La descripción de Viola albida fue publicada por Iván Palibin en Trudy Imperatorskago S.-Peterburgskago Botaničeskago Sada 17(1): 30–31, en el año 1899.
Variedades aceptadas
Viola albida var. albidaViola albida var. takahashii'' (Nakai) Nakai

Referencias

Enlaces externos

albida

Viola albida


Onthophagus orthocerus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Thomson em 1858.

Referências

Ligações externas

orthocerus
Coleópteros descritos em 1858

Onthophagus orthocerus


Bartın, Türkiye'nin Karadeniz Bölgesi'nde Batı Karadeniz Bölümü'ndeki bir ildir. 1991 yılında Zonguldak ilinden ayrılarak Türkiye'nin 74. ili olmuştur. Doğusunda Kastamonu, güneyinde Karabük, batısında Zonguldak illeri, kuzeyinde Karadeniz bulunur. Orman bakımından zengin olan ilin büyük bir kısmı Küre Dağları Millî Parkı sınırları içerisinde yer almaktadır. Bartın Çayı Türkiye'de üzerinde taşımacılık yapılan tek akarsudur.

Etimoloji
"Parthenia"dan Bartın'a dönüşen adın kaynağı "Parthenios"dur. Bartın Irmağının antik çağdaki adı olan Parthenios; Yunan mitolojisinde,Tanrıların Babası Okeanos' un çocukları olan yüzlerce tanrıdan birisi ve "Sular Tanrısı " dır. "Sular İlahı veya Muhteşem Akan Su "anlamlarına gelir. Romalılar devrinde Bartın Çayına Parthenius deniliyordu. Çayın kıyısında kurulan şehre ise Parthenia adı verildi. Bu isim zamanla Bartın'a dönüşmüştür.Bartın ili, tarihi Paphlagonia antik kentlerinden Sesamos (Amasra), Kromna (Kurucaşile) ve Erythinoi (Çakraz)'ı sınırları içerisinde bulundurmaktadır

Coğrafya
Batı Karadeniz Bölgesinin, 41° 53' kuzey enlemi ile 32° 45' doğu boylamı arasında yer alır. Kuzeyini 59 km'lik sahil şeridiyle Karadeniz çevrelerken, doğuda Kastamonu, doğu ve güneyde Karabük, batıda ise Zonguldak illeriyle komşudur. Yüzölçümü 2143 km²'dir. İl merkezinin rakımı 25 m'dir.

Yüzey şekilleri dağları
Bartın; doğu, batı ve kuzeyden yüksekliği 2000 m.yi geçmeyen dağlarla çevrilidir. Dağlar, yüksek olmamakla birlikte oldukça dik, sahillere doğru sarp ve kayalıktır. En önemli dağları; Aladağ, Kocadağ, Karadağ, Kayaardı, Karasu ve Arıt Dağlarıdır. Kent merkezini batıdan Aladağ, kuzeyden Karasu dağları ve doğudan Arıt Dağları kuşatmaktadır. Halatçıyaması, Orduyeri, Kırtepe ve Ömertepesi kentin üzerine kurulduğu dört önemli tepedir.

İlçeler

Bartın 4 ilçeden oluşur,
 Bartın (merkez)
 Amasra
 Kurucaşile
 Ulus

İklim
Bartın'ın bulunduğu havza içerisinde bulunduğu sahil kıyısından ötürü nemli Karadeniz iklimi görülür. Yaz aylarında sıcaklıklar fazla ve nem oranı çok yüksektir. Kışlar ise ılık ve yağışlı geçer. Kar kütlesinin yerde kalma süresinin en düşük olduğu illerden birisi olan Bartın, aynı zamanda da Marmara-Karadeniz arasında geçiş iklimi de göstermektedir. İlin havzası çok büyük oranda Karadeniz iklimi gösterirken, Küre Dağları bölgesinin arkasında kalan Ulus ilçesi, Karadeniz dağlarından gelen nemli iklimi alamadığı için bu bölgelerde karasal iklim görülmektedir.

Ulaşım
Bartın, Karadeniz kıyısının ucunda bulunan bir şehirdir. Kuzeyinde Karadeniz, güneyinde Karabük, doğusunda Kastamonu, batısında ise Zonguldak illeriyle çevrilidir. Şehre D755 ve D010 karayolu ağı ile ulaşım sağlanmaktadır. Şehre yaklaşık 40 km mesafede ise Zonguldak Havalimanı bulunmaktadır.

Bartın ilinin bazı önemli yerleşim yerlerine uzaklığı ise aşağıdaki gibidir:

İstanbul: 410 km

Ankara: 260 km

İzmir: 780 km

Karabük: 75 km

Zonguldak: 80 km

Kastamonu: 170 km

Yönetim

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclisleri oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Bartın Valisi, 1976-Amasya doğumlu Nurtaç Arslan'dır. 12.5.2022/209 kararla İller İdaresi Genel Müdür Yardımcısı iken atanmıştır.

Bartın Belediye Başkanı, 1959-Bartın doğumlu Cemal Akın(MHP), 31 Mart 2019 seçimlerinde %35,74 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Bartın İl Genel Meclisi üye sayısı, 8 AK PARTİ, 3 CHP ve 1 MHP olmak üzere 12'dir. Bartın Belediye meclisi ise 12 AK PARTİ, 7 MHP ve 6 CHP olmak üzere 25 üyeden oluşur.

2018 Türkiye genel seçimleri sonucuna göre Bartın'ın  Türkiye Büyük Millet Meclisi'ndeki üyelerinin siyasi partilere dağılımı: 1 CHP (Aysu Bankoğlu) ve 1 AK Parti (Yılmaz Tunç)'dir

Siyaset

Nüfus

Güncel Nüfus Değerleri(TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Bartın ili nüfusu: 203.351. Bu nüfusun %54,32'i şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 2.330 km2'dir. İlde km2'ye 87 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkez ilçede 148'dir.) İlde yıllık nüfus artış oranı % 0,81 olmuştur. Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Merkez ilçe(% 1,26)- Amasra (-% 1,68)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 4 İlçe, 8 belediye, bu belediyelerde 50 mahalle ve ayrıca 263 köy vardır.

{| class="wikitable"
|-bgcolor="#33FFCC"
| colspan="12" |2022 yılı sonunda Bartın ili ve ilçelerinin yerleşim yeri ve  nüfusla ilgili sayısal bilgileri|-
|-bgcolor="#CCFFCC"
|İlçe|Nüfus 2021|Nüfus  2022|Nüfus  Artışı %|Belediye  Sayısı|MahalleSayısı|Köy  Sayısı|Köy  Nüfusu|Şehir nüfusu|Şehirde oturan %|Alanı   km2| km2'ye düşen kişi|-
|Amasra
|14.086
|13.852
|-1,68|1
|5
|30
|7.864
|5.988
|43,23
|178
|78
|-
|Kurucaşile
|6.424
|6.337
| -1,36
|1
|4
|28
|4.414
|1.923
|30,35
|152
|42
|-
|Merkez|159.811
|161.830|1,26|3
|28
|137
|67.781
|94.049
|58,12
|1091
|148|-
|Ulus
|21.390
|21.332
| -0,27
|3
|13
|68
|12.841
|8.491
|39,80
|909
|23
|-
|-bgcolor="#AFEEEE"
|Bartın|201.711|203.351|0,81|8|50|263|92.900|110.451|54,32|2.330|87|}

 İlin yıllara göre nüfusları

 Konum

 Spor

2018-2019 Sezonu sonunda, Futbol takımı Bartınspor BAL (Bölgesel Amatör Lig) grubunda 6. olmuştur. Bartın'ın liglerdeki diğer takımı Bartın Gençlik Hizmetleri, Voleybol Erkekler bölgesel ligde final grubunda 2. olmuştur.

Ziraat Türkiye Kupası'nda Bartınspor, 3.turda Sarıyer 'e elenmiştir.

Bartın'ın önemli spor tesisleri: Bartın Atatürk Stadyumu (5.000), Ömer Tepesi Spor Salonu (750), Bartın Kapalı Yüzme Havuzu'''-Y.Olimpik (500).

Müzeler

 Bartın Kent Müzesi
 Kemal Samancıoğlu Etnografya Müzesi
 Amasra Müzesi

Ayrıca bakınız
 Bartın ilindeki yerleşim yerleri listesi
 Bartın Üniversitesi
 Küre Dağları Millî Parkı
 Kirazlıköprü Barajı ve Hidroelektrik Santrali

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Bartın Valiliği
 Bartın İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü

Bartın (il)


الأمير عبد المحسن بن سعود بن عبد العزيز آل سعود الابن السابع عشر للملك سعود ولد في مدينة الرياض عام 1361هـ

1942م تلقى تعليمه الابتدائي والمتوسط بمعهأ الانجال سابقاً ،معهد العاصمة النموذجي حاليا في الرياض.
سافر إلى إنجلترا في عام 1379هـ ودرس في أكاديمية لندن وحصل على شهادة ال جي سي أي لندن أكاديمي ودرس الأدب الإنجليزي بأحد معاهد لندن له وتخرج من الجامعة بدرجة بكالوريوس. وذلك في عام 1383هـ.

حياته السياسية
عاد الأمير عبدالمحسن بن سعود بن عبد العزيز آل سعود إلى المملكة العربية السعودية في أواخر عام 1383هـ وبعد أسابيع من وصوله التقى بوالده الملك سعود في الرياض بعد عودته من العلاج, وبعد مبايعة الأمير فيصل بن عبد العزيز ملكا على البلاد, عينه الملك فيصل بن عبد العزيز مستشار صاحب مع أنه قد تمسك بمنصبه وحضر تقريبا كل جلسة من جلسات مجلس الوزراء السعودي, وأنه كان لديه علاقات مميزة مع صاحب الجلالة الملك فيصل بن عبد العزيز وولي عهده الأمير خالد بن عبد العزيز آل سعود الذي أصبح ملكا بعد استشهاد الملك فيصل بن عبد العزيز ووزير الداخلية الأمير فهد بن عبد العزيز آل سعود وقد اجتمع في عدة مؤتمرات دولية وسعودية وخليجية له اهتمات بالأدبي العالمي وخاصه العربي والإنجليزي له كتابات شعريه وصدر له ديوان واحد باسم همسات الليل الحزينة,

وبعد معركة 67 التي شهدت احتلال القدس الشرقية وقطاع غزة ومرتفعات الجولان وصحراء سيناء غادر المملكة إلى القاهرة ثم سوريا واجتمع مع رئيسهما في الأردن عن مشاكل فليسطنية وقرارات للسلام في فلسطين منها, انسحاب إسرائيل من الأراضي العربية التي احتلتها في 56 و67 وفي عام 1388هـ غادر المملكة عدة مرات لترأس جلسات وزراء الخارجية العرب, واجتمع من عام 1387هـ حتى وفاته في شوال 1393هـ عدة اجتمعات مع الملك فيصل وحكام العرب وأيضا قام باجتماع السري مع السادات في جدة عام 73.

وفاته
بعد معركة أكتوبر بشهر واحد اجتمع الأمير عبد المحسن مع حافظ الأسد والملك الحسين بن طلال وبعد الاجتماع كان في الطريق إلى العودة إلى الرياض وعند وصوله المطار توفي.

الأبناء
 الأميرة عهود بنت عبد المحسن بن سعود آل سعود. متزوجة من الأمير نواف بن عبد الله بن سعود بن عبد العزيز آل سعود، ولها من الأبناء الأمير عبد المحسن، الأمير خالد، والأمير تركي.
 الأميرة خلود بنت عبد المحسن بن سعود آل سعود. متزوجة من الأمير بدر بن عبد الله بن عبد الرحمن آل سعود، ولها من الأبناء الأميرة ديما، الأميرة سارة، الأمير مساعد، والأمير خالد.

مراجع

أبناء سعود بن عبد العزيز آل سعود
شعراء سعوديون في القرن 20
مواليد 1942


كامب هو فيلم روائي مصري إنتاج عام 2008.

القصة
يحكي الفيلم قصة مجموعة من الشبان الأثرياء بينهم شاب فقير، يذهبون لأحد المنتجعات للاحتفال بالتخرج، يحب هذا الشاب الفقير فتاة من بين المجموعة لكن أحد الأثرياء يعتدي عليها، فيقرر حبيبها الانتقام منهم. كل ذلك في جو من الأحداث الغريبة والرعب. والقاتل يقرر أن يرتدي قناع حتى لا يعرفه أحد.

وقد اعتبر البعض قصة الفيلم مقتبسة من سلسلة الأفلام الأمريكية سكريم (بالعربية: صرخة)، وكان الفيلم أول تجربة سينمائية للفنانة البريطانية  ريبيكا فاريل وتحدثت فيه باللهجة المصرية.

الممثلين
 أيمن الرفاعي: ياسر الفتي الطيب
 محمد الخلعي: جمال الشاب القاتل
 ريبيكا فاريل: شاكي حبيبة جمال
 أميرة هاني: شيرين الفتاة الطيبة
 ريم هلال: ريهام الفتاة الحشاشة
 ياسمين جمال: نانسي الفتاة اللعوب
 محمد عاطف: وائل الشاب اللعوب
 هاني صنع الله: تامر الشاب الحشاش
 نسمة ممدوح: الفتاة الخرساء في الكامب
 ياسمين أباظة: الطفلة ياسمين أخت شيرين
 لطفي لبيب: حسنين صاحب الكامب
 جيهان سلامة: علية اللعوب زوجة حسنين
 عمرو عبد اللطيف: الفراش
 إبراهيم أبو العطا: زبون الكامب
 محمود مزيكا: زبون الكامب
 نسمة السادات: فتاة الحفلة
 نسمة طه: دوبلير دور شاكي
 عبد المنعم معتوق: فراش الكامب العجوز

أغنيات الفيلم
 تاه: كلمات: أيمن الرفاعي وحمادة السيد - ألحان:أيمن الرفاعي - توزيع: شريف بدوي
 بتفوت أيام:: كلمات: أيمن الرفاعي - ألحان:أيمن الرفاعي - توزيع: شريف بدوي

روابط خارجية

مراجع

 صفحة الفيلم في قاعدة بيانات الأفلام العربية

أفلام إنتاج 2008
أفلام رعب مصرية
أفلام غموض مصرية

كامب (فيلم)


René Desclaux, né le  à Navailles-Angos (Basses-Pyrénées) et décédé le  le  à Pau, est un joueur français de rugby à XV qui évolue principalement au poste de trois-quart centre des années 1930 jusqu'à la fin des années 1940.

Biographie
René Desclaux est champion de France de rugby en 1946 avec la Section paloise.

Avec Théo Cazenave et Auguste Lassalle en demis, René Desclaux complète l'une des plus belles lignes de trois-quarts d'après-guerre, formée de Jean Estrade, Robert Duthen et Pierre Lauga.

Palmarès de joueur

En club

 Avec la Section paloise

 Challenge Yves du Manoir :
 Vainqueur (1) : 1939
 Championnat de France de première division :
 Champion (1) : 1946
 Coupe de France :
 Finaliste (1) : 1946

Notes et références

Liens externes

Joueur français de rugby à XV
Joueur de la Section paloise
Centre (rugby à XV)
Naissance en février 1926
Naissance dans les Basses-Pyrénées
Décès en décembre 2015
Décès à Pau
Décès à 89 ans

René Desclaux


Hermite is a lunar impact crater located along the northern lunar limb, close to the north pole of the Moon. Named for Charles Hermite, the crater was formed roughly 3.91 billion years ago.

Physical features
Hermite is a worn, eroded crater with a rugged outer rim that is notched and incised from past impacts. A crater overlies the southwestern rim, and the two formations have merged to share a common interior floor. A pair of small craters lies along the southern part of the rim, and a small crater is also attached near the northern end. The interior floor has been resurfaced, so that it forms a wide plain that is pock-marked by numerous tiny craterlets and low hills. There is a small crater on the floor near the northeastern wall.

In 2009, it was discovered by NASA's Lunar Reconnaissance Orbiter that Hermite is the coldest place recorded in the solar system, with temperatures at 26 kelvins (−413 °F, −247 °C).  For comparison, Pluto's surface only gets down to about 43 kelvins (−382 °F, −229 °C).

Satellite craters
By convention these features are identified on lunar maps by placing the letter on the side of the crater midpoint that is closest to Hermite.

Hermite A

Possible water ice presence
There may exist a large amount of water ice within Hermite A's permanently shadowed region (PSR), where no light from the sun ever reaches; according to a 2016 study published by the IEEE roughly two-thirds of the crater's PSR is covered with varying amounts of ice. However, a 2018 study also published by the IEEE countered this claim, arguing that the method used to detect ice in the earlier study was not refined enough to conclusively identify a material as ice, and that more detailed methods were needed to determine if ice exists within Hermite A. A further analysis of the crater in 2022 using data from the Chandrayaan-1 and Chandrayaan-2 lunar orbiters found that ice may exist in clusters on the walls and some parts of the floor of Hermite A.

References

External links
 LAC-1 area - Map of northern lunar pole
 A Mystery Crater, Lunar Photo of the Day, January 3, 2007, featuring earth-based photo of Hermite.

Further reading

Impact craters on the Moon

Hermite (crater)


Slotsbryggen er en bydel i Nykøbing Falster på Falster. Den ligger øst for Engboulevarden ud til Guldborg Sund. Bydelen ligger nogenlunde, hvor det tidligere Nykøbing Slot lå. Det er et relativt nybygget område med lejligheder, cafeer og butikker, Nordisk Film Biografer Nykøbing og en lystbådehavn.

Tingsted Å løber ud i havnen ved biografen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Nykøbing Falster
Bydele og forstæder i Danmark

Slotsbryggen (Nykøbing Falster)


Time to Die osmi je studijski album britanskog doom/stoner metal sastava Electric Wizard. Album je 29. rujna 2014. godine objavila diskografska kuća Witchfinder Records. Ovo je najdulji album sastava do danas.

Popis pjesama

Recenzije
Thom Jurek, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu tri od pet zvjezdica te je komentirao: "Što se više stvari mijenjaju, to one tvrdoglavo ostaju iste u svijetu Electric Wizarda. Time to Die označava dodatne promjene u postavi jer se grupi vratio izvorni bubnjar Mark Greening (kojeg je kasnije zamijenio bubnjar kojeg je on sam zamijenio, Simon Poole). U postavi također nedostaje basist ("Count Orlof" koji se spominje u knjižici albuma zapravo je Justin Oborn); Clayton Burgess trenutni je basist skupine. Nakon [...] riftastičnih avantura na Black Massesu iz 2010., Time to Die povratak je sporijim, upornim groove dionicama inspiriranih doom metalom koje su okarakterizirale raniju inkarnaciju sastava. Ovaj set sastoji se od nekolicine vrlo dugačkih improvizacija. Uvodna skladba, "Incense for the Damned", traje gotovo 11 minuta i nudi jednu od najmizantropičnijih izjava grupe do danas -- što govori dosta. Usred improviziranja na gitarama dubokih štimunga, koje izvode Liz Buckingham i Oborn, nalaze se dokumentarni zvukovni uzorci preuzeti iz cirkusa vijesti koje su 1984. pratile priču o ozloglašenom Rickyju Kasu koji je, pod utjecajem halucinogenih droga, ubio drugog mladića tijekom navodnog sotonističkog rituala u šumi na Long Islandu. Kad je bio uhapšen, nosio je majicu s logotipom AC/DC-a. Vijesti su podivljale s insinuacijama da je heavy metal utjecao na zločin. EW slavi nasilni nihilizam čina: "Like Caligula is how I would treat this world if it were mine… (Da je ovo moj svijet, tretirao bih ga kao Kaligula)". Znate kako to ide, ovo je samo sitan dodatak na ekstreman, otupljujući šok. "I Am Nothing" traje preko jedanaest i pola minuta. Započinje [...] improvizacijom distorziranih gitara i obrađene, gotovo ratničke bubnjarske dionice; toliko podsjeća na Black Sabbath da je gotovo klišej, ali se promijeni tijekom refrena prije nego što ponovno uđe u tup udarac gotovo beskrajnog ponavljanja. Audio feedback, savijene G žice i fillovi na malim i tom-tom bubnjevima stvaraju čudovišan groove. Backmaskirani efekti koji okružuju Obornove vokale u ubrzanijoj "Funeral of Your Mind" pomućeni su ogromnim wah-wah gitarskim dionicama -- i posuđenim glazbenim djelićem iz interludija u pjesmu "Psychonaut". "We Love the Dead" sa svojim je orguljama i disonantnim gitarskim harmonijama sporija od bilo čega drugog na ovom albumu [...]. Time to Die nije Dopethrone; dobit ćete samo jedan takav album. Ali njegova je razgažena rifologija dovoljna za povratak osnovama da bi se otuđeni puristi mogli vratiti u EW-ov odjel."

Osoblje

Electric Wizard
Jus Oborn – bas-gitara (pod pseudonimom "Count Orlof"), vokali, gitara, produkcija
Liz Buckingham – gitara
Mark Greening – bubnjevi, udaraljke

Ostalo osoblje
Liam Watson – snimanje
Chris Fielding – miksanje
James Plotkin – mastering

Izvori

Albumi iz 2014.
Britanski glazbeni albumi

Time to Die


Kreis Krotoschin () was a county in the southern administrative district of Posen, in the Prussian province of Posen. It presently lies in the southern part of Polish region of Greater Poland Voivodeship.

Civil registry offices
In 1905, these civil registry offices () served the following towns in Kreis Krotoschin:

External links

Districts of the Province of Posen

Kreis Krotoschin


Desanka Šijaković (rođena Nenezić) (Borovo 20. veljače 1932. godine - Borovo 5. srpnja 2017. godine), pjesnikinja

Životopis
Poezijom se počela baviti u ranoj mladosti. Pisala je pjesme za djecu, ali i odrasle. Radila je u vukovarskom tekstilnom gigantu Vuteksu, u čijem je tvorničkom listu često objavljivala svoje pjesme. Pored Vuteksovog lista, njezina djela su objavljivale i Vukovarske novine i Glas Slavonije, a bila je zastupljena i u zajedničkoj zbirci pjesama pjesnika s vukovarskog područja "Vidovdan u liri". U mirovinu je otišla 1982. godine, ali je i nakon toga bila aktivna u različitim segmentima društvenog života Borova i okolice. Nosilac je brojnih priznanja među kojima su "Orden rada" i "Medalja rada".

Djela
 "Moje detinjstvo" - zbirka pjesama za djecu
 "Lepo je voleti" - zbirka pjesama za djecu
 "Devojčica i trešnje" - zbirka pjesama za djecu
 "Pesme tihe nostalgije" - zbirka pjesama

Izvori

 Srbi u Hrvatskoj
 Borovo
 Srpski pjesnici
 Pisci za djecu

Desanka Šijaković


Félicien Vervaecke (* 11. März 1907 in Dadizele; † 31. Oktober 1986 in Brüssel) war ein belgischer Radrennfahrer.

Félicien Vervaecke war Profi-Rennfahrer von 1930 bis 1939. Seine größten Erfolge errang er bei der Tour de France. 1934 wurde er Vierter der Gesamtwertung, 1935 Dritter und gewann die Bergwertung. 1936 belegte er erneut Rang drei in der Gesamtwertung und gewann eine Etappe, 1937 siegte er in der Bergwertung zum zweiten Mal. 1938 wurde er Zweiter der Tour, Zweiter der Bergwertung, gewann vier Etappen und trug acht Tage lang das Gelbe Trikot.

1934 war Vervaecke der erste Belgier, der eine Etappe des Giro d'Italia gewann. 1939 wurde er belgischer Vizemeister in der Einerverfolgung auf der Bahn. Außerdem gewann er eine Reihe kleinerer Rennen.

Félicien Vervaecke war der jüngere Bruder des Radrennfahrers Julien Vervaecke. Nach dem Ende seiner Radsportlaufbahn eröffnete er ein Fahrradgeschäft in Brüssel, und er war der erste Manager von Eddy Merckx.

Weblinks

Radsportler (Belgien)
Bahnradfahrer
Belgier
Geboren 1907
Gestorben 1986
Mann

Félicien Vervaecke


214715 Silvanofuso este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
214715 Silvanofuso este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la San Marcello Pistoiese de Luciano Tesi și Giancarlo Fagioli. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,02 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 9,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 214001-215000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2006
Centura de asteroizi

214715 Silvanofuso