Les mandarines de Jeju sont une population indigène d'agrumes coréens de Jeju, île où il existe une longue tradition de culture et d'obtention d'agrumes qui remonterait à la période des Trois Royaumes de Corée, du  au . L'île est toujours le centre de la production coréenne d'agrumes, on parle aussi d'agrumes de Jeju pour désigner plus généralement divers agrumes qui y sont produits dont les introductions étrangères.

126 variétés d'agrumes ont été identifiées sur l'île de Jeju, 90 % de la production totale actuelle (2019) est constituée de mandarine x satsuma (C. reticulata subsp. unshiu), traditionnellement les mandarines de Jeju étaient des petits fruits qui évoquent les proches agrumes d'Okinawa.

Dénomination
, en chinois  les agrumes de Jeju ou mandarine de Jeju. Le terme mandarine est générique, les hybridations sont nombreuses et complexes, ces plantes étaient traditionnellement reproduites par semis.

Histoire
Il est rapporté qu'en 476, le roi Munju du royaume de Baekje, un des 3 royaumes de la péninsule directement au nord de Jeju, se vit offrir des mandarines du royaume de Tamna aujourd'hui l'île de Jeju. Le fruit était utilisé lors des cérémonies en l'honneur des ancêtres, à des fins médicinales et comme fruit décoratif. Les annales de la dynastie Joseon (1412 et 13) mentionnent la plantation à Suncheon et à Jeolla-do de centaines de mandariniers en provenance de Jeju. En 1421, sont cités les cultivars kōji  (C. x reticulata) ou C. benikoji hort. ex Tanaka, le pamplemoussier (C. maxima), la mandarine Dongting ( (C. erythrosa ou C. x  reticulata  var.  erythrosa)célèbre en Chine sous les Song, la mandarine Ponkan (), la mandarine verte , coréen , en 1455 le kumquat  en coréen , la mandarine des montagnes  (Fortunella hindsii) petit kumquat sauvage de Hongkong. En 1702, le Tamna Sunryokdo inventorie à Jeju  de .

La grande culture des agrumes commence dans les années 1910 début de la colonisation japonaise. En 1911, le prêtre et botaniste français Émile-Joseph Taquet (1973-1952,  en coréen), a introduit et cultive 15 mandarines et tangors améliorés du Japon, on sait que l'introduction d'une satsuma de Kumamoto résulte d'un échange qu'il a réalisé contre le cerisier royal à floraison éclatante (Prunus serrulata) coréen, il est à l'origine des plantations actuelles. Le premier mandarinier Hagyul (mandarine d'été) qu'il a planté à Seogwipo au pied de l'église catholique en 1911 est un Natsumikan (C. x natsudaidai). Le Centre culturel Seogwipo a réalisé (2021) un jardin d'Emile Take de plantes de Jeju en souvenir de son travail. L'Institut Emile Taquet de recherche sur les végétaux  à Cheongdo-gun perpétue son travail.

Les agrumes d'origine locale

Mandarines
Cultivars traditionnels :

  Mandarine Koji (C. benikoji hort. ex Tanaka), est un tangor d'un bel oranger, le fruit décoratif mais pas agréable au gout.

  Byungkyool, Byeong-tangerine (C. platymamma hort. ex Tanaka) du chinois  et  mandarine, qui est un tangelo d'environ . Wonjin Lee la mentionne en en 1653 sous le nom de . 2 arbres de ce cultivar âgés de  ont été inscrits Monument naturel coréen. Outre la pulpe on utilise la peau séchée en chenpi pour les tisanes.
   Sâdhu, Sadoogam (C. pseudogulgul hort . ex Shirai) est un tangelo proche du précédent
  (C. suavissima hort. ex Tanaka) également un tangelo. En chinois  la mandarine Ou anciennement Ouyue (Pays de l'est de l'Ou) dans le Zejiang où elle serait cultivée depuis . .

 La mandarine Koji  (C. leiocarpa Yu. Tanaka), en chinois  et en japonais  parfois mentionnée originaire du Japon, très petit fruit orange vif, hybride de Koji Sp C18 pollinisé par Tachibana-C .

 진귤 mandarine Jingeul, jingyul (C. sunki (Hayata) hort. ex Tanaka) , trois arbres de plus de  situés dans une cour familiale Kang. Il appartient à la  génération de la famille de Kang Gye-nam (1574-1632)

 La mandarine verte  (C. × nippokoreana Tanaka ), chinois  fruit d'environ  qui reste vert tout l'hiver et devient oranger en mars. Aigrelet. Une importante monographie lui est consacrée par Institut spécial de technologie agricole de la province autonome de Jeju. Le sirop de mandarine verte s'obtient en macérant de fines tranches dans du sucre on en fait des boissons et des sauces.

  Punkyool (C. × tangerina var Pyeongyul ou bien C. reticulata)

  (C. × tachibana (Makino) Tanaka), cette petite mandarine est signalée généralisé à Okinawa, beaucoup de pépins, les arbres sont couverts de fruits.

Pomelos
Le daengyuji  Dangyûja, chinois . Variété de pomelo de forme et de saveur similaires au yuzu, Le fruit est utilisé principalement pour le thé dangyuja-cha (thé dangyuja). L'ethnomédecine lui donne une action préventive et curative du rhume, de diverses affections gastro-intestinales. Dongui Bogam , un livre médical encyclopédique publié en 1613, écrit que les dangyujas peuvent aider à détoxifier et purifier l' estomac, traiter l'intoxication alcoolique et stimuler un manque d'appétit.

Agrumes naturalisés
Une publication sur les plantes sauvages de Jeju (2013) donne la présence des agrumes suivants: Gwanggyul ( C. aurantium), Dongjeaonggyulnam (C. erythrosa), Palsak (C. hassaku) utilisé aussi en thé, Yujanamu (C. junos le yuzu), (C. platymamma), Dangyujanamu (C. tenuissima) utilisé aussi fermenté, Geumgam (Kumquat margarita).

Nouvelles obtentions
Jeju National Institute of Agriculture and Technology a un programme d'hybridation, de culture et de sélection d'agrumes nouveaux. Parmi les plus cultivées :

  Hwanggeumhyang, hybride des tangor Hallabong et Cheonhyehyang (2019) le fruit est rond, plus gros que les mandarines usuelles et peu sucré,
  Hyang rouge, Redhyang, hybride de Hallabong et Noji hybride de kanpei ou kanpei japonais,
  le tangor Cheonhyehyang le parfum qui atteint le ciel, tangor de pleine saison est le Setoka japonais introduit au début des années 2000.

Autres agrumes cultivés
Il existe de nombreuses introductions modernes d'agrumes japonais: Yuzu (C. × junos Siebold et Tanaka),  Hallabong, le dekopon introduit en 1990, etc.

La culture des agrumes à Jeju

La production coréenne (2020) est de  en croissance tendancielle de  l'an, la surface plantée est stable à  (2020), elle est quasi intégralement localisée dans l'Ile de Jeju. Une partie est exportée vers la Russie.

L'île au climat de type méditerranéen reçoit  de précipitations par an, niveau qui est défavorable à la maturation équilibrée des fruits. Les cultures de plein champ ( des cultures) sont donc conduites sur sol mulché de voiles en Tyvek blanc qui limitent l'humidité du sol et augmente la lumière reçue par l'arbre. La culture sous serre chauffée est largement diffusée.

Jeju possède un Musée des Agrumes   équipé d'une serre où sont cultivés divers agrumes du monde entier.

Notes et références

Voir aussi

 Agrumes japonais, mandarine Koji
 Agrumes chinois
 Agrumes vietnamiens

Liens externes

 Histoire des agrumes de Jeju sur le cite du Musée, avec illustrations d'époque dont un des 41 jardins de mandariniers coréens (Gyulim Pungak) sous la dynastie Joseon.
 Les hybridations contemporaines .
 Un livre en coréen de Jaejoon Lee,  Le cadeau d'Emile Taquet, 2019, n'est pas encore traduit en français

 .

Agrume
Cuisine coréenne

Agrumes coréens de Jeju


Infanta ist eine philippinische Stadtgemeinde in der Provinz Quezon, in der Verwaltungsregion IV, Calabarzon. Sie hat  Einwohner (Zensus ), die in 36 Barangays lebten. Sie wird als Gemeinde der ersten Einkommensklasse auf den Philippinen eingestuft.

Infanta liegt an der Straße von Polillo, am Eingang der Bucht von Lamon, dem Polillo-Archipel gegenüber. An deren Küste liegen kleinere Mangrovenwälder. Ihre Nachbargemeinden sind Real im Südwesten und General Nakar im Nordwesten. Die Topographie der Gemeinde ist gekennzeichnet durch sanfthügelige und gebirgige Landschaften der Ausläufer der Sierra Madre. Die Stadt wurde bereits 1696 von Don Diego Mangilaya gegründet und ist Sitz einer Territorialprälatur der römisch-katholischen Kirche.

Baranggays

Weblinks

Ort auf den Philippinen

Infanta (Quezon)


Mariosousa, biljni rod iz porodice mahunarki opisan 2006. godine i smješten u tribus Acacieae. Postoji 13 priznatih vrsta rasprostranjenih od Arizone i Novog Meksika na jug do Kostarike.

Vrste
 Mariosousa acatlensis (Benth.) Seigler & Ebinger
 Mariosousa centralis (Britton & Rose) Seigler & Ebinger
 Mariosousa compacta (Rose) Seigler & Ebinger
 Mariosousa coulteri (Benth.) Seigler & Ebinger
 Mariosousa dolichostachya (S.F.Blake) Seigler & Ebinger
 Mariosousa durangensis (Britton & Rose) Seigler & Ebinger
 Mariosousa mammifera (Schltdl.) Seigler & Ebinger
 Mariosousa millefolia (S.Watson) Seigler & Ebinger
 Mariosousa russelliana (Britton & Rose) Seigler & Ebinger
 Mariosousa salazarii (Britton & Rose) Seigler & Ebinger
 Mariosousa sericea (M.Martens & Galeotti) Seigler & Ebinger
 Mariosousa usumacintensis (Lundell) Seigler & Ebinger
 Mariosousa willardiana (Rose) Seigler & Ebinger

Izvori

Acacieae

Mariosousa


Olaylar

Doğumlar
 11 Kasım / 17 Aralık - Paracelsus, ya da Phillipus Theophratus Bombastus von Hohenheim, İsviçreli doktor ve kimyager (ö. 1541)

Ölümler
 19 Ağustos - III. Friedrich, Habsburg Hanedanına mensup Almanya Kralı (d. 1415)
 tarihi bilinmeyen
 Túpac Inca, İnka imparatorluğunun onuncu Sapa Inca'sı

1493


Yum Kaax (Yum-Kaax), Yum Kaax je naziv na jeziku Maja koji predstavlja boga ili božanstvo divlje vegetacije, kao i čuvara njezinih životinja. Poznat je pod drugim imenima kao što su Ah Mun, Yum K'aaz ili Yum Uil prema drugim majanskim jezicima. Ovog majanskog boga neprestano brkaju s bogom kukuruza (Bog Eh).

Prema nekim spisima Maja koji su bili na poluotoku Yucatan, bog Yum Kaax smatra se sinom Itzamná, svemoćnog boga i Ixchel, božice ljubavi i plodnosti, osim toga imenovan je i čuvarom džungle.

Ovaj bog može upotrijebiti svoju moć da proširi tu zaštitu na polja kukuruza (jedan od najvažnijih izvora majanske poljoprivredne proizvodnje) i druga polja povrtnih usjeva od napada divlje prirode koju predstavlja ili stvara taj isti bog. Zbog toga su ga zemljoradnici Maja zazivali i nudili mu prvo voće ili povrće sa svojih polja kako bi ga zamolili za zaštitu svojih usjeva. Smatra se i vlasnikom šumskih životinja, zbog čega su ga zazivali lovci. Ovaj bog se može očitovati lovcima koji ga mole za pomoć kroz pjesme kako bi osigurao uspješan lov i da se strijele magično vraćaju strijelcu.

Ovaj bog se smatra dobronamjernim, također simbolizira obilje života i blagostanja, a unatoč tome, prema povijesti Maya, okružen je neprijateljima. Kada je fizički predstavljen, obično je personificiran kao mladić koji na glavi nosi neku vrstu šešira u obliku kukuruza, a ponekad i dvije boje, odnosno žute i plave.

Nazivaju ga i gospodarem šuma, a ponekad se predstavlja kako u rukama drži posudu u kojoj nosi tri klasja. Majanski spisi ga opisuju kao vrlo zgodnog boga budući da je osim duge kose imao i lijepo lice.

Maje su vjerovale da ovaj bog personificira život jer su muškarci i žene stvoreni zahvaljujući kukuruznom tijestu. Međutim, moć ovog božanstva bila je podložna moći majanskih bogova vjetra, suše, gladi i smrti. Budući da je bio mlad bog, trebala mu je pomoć iskusnih božanstava, jedno od njih bio je Chaac, bog kiše. Jedan od njegovih najvećih saveznika u dobivanju pomoći od Chaaca bio je čovjek, budući da su obredima koje su izvodili uspjeli pustiti kišu na obrađena polja, osim toga osloboditi ih korova i otjerati štetočine.

U prošlosti se pogrešno smatralo da je ovaj bog opisan kao poljoprivredno božanstvo, što znači da je bio poznat kao bog kukuruza, ali u stvarnosti je bog majanskog kukuruza Bog E, prema majanskim kodeksima. Ovaj koncept je potpuno pogrešan. Prema etnografiji ove kulture, Yum Kaax je zapravo bog divljih biljaka i najvažnijih životinja za lovce.

Yum Kaax je zaista vrlo važan za kulturu Maja, budući da je glavni izvor hrane za Maje, stoga je predmet rituala koji ga imaju za cilj održati na miru kako bi ljudi mogli primiti njegove dobrobiti i pomoć u slučaju da to ikad zatrebaju.

Prema najnovijim pričama mitologije, on je također bio brkan kao općenitije poljoprivredno božanstvo, također nazivan tada kao "Gospodar šuma", a čak je neke od njegovih funkcija preuzeo bog Chaac. Ali na ovaj ili onaj način, zahvaljujući svom ocu i Chaacovoj pomoći, Yum Kaax bio je dobronamjerno božanstvo, bog života.

Ovo božanstvo je jedno od najvažnijih za sve Maje, za poljoprivrednike kao i za lovce općenito, budući da su zahvaljujući njemu farmeri mogli imati izvrsne usjeve, a lovci dobar lovni dan. Ovaj bog, kao dobronamjerno božanstvo, nikada nije uskratio pomoć svima kojima je bila potrebna.

Izvori

Indijanska mitologija (bogovi)
Maya

Yum Kaax


The British Rail Class 15 diesel locomotives, also known as the BTH Type 1, were designed by British Thomson-Houston, and built by the Yorkshire Engine Company and the Clayton Equipment Company, between 1957 and 1961. They were numbered D8200-D8243.

The Class 15 was ordered by British Railways (BR) shortly after the announcement of the 1955 Modernisation Plan, which led to the procurement of a diverse number of diesel locomotives under the 'pilot scheme'. Shortly following the completion of the first locomotive during 1957, its performance was sufficient to justify multiple follow-on orders, leading to a total fleet of 44 locomotives. In service, the type was relatively unreliable, much of this been traceable to its Paxman 16YHXL power unit. Its fortunes were further impacted by inconsistent policy making. During the late 1960s, it was decided to withdraw the Class 15 in favour of the more numerous and successful British Rail Class 20 locomotive, both types having been developed to satisfy the same Type 1 specification. Their final use was as departmental vehicles, coming to an end in the late 1980s. One example has survived into preservation.

Background
In less than a decade following the formation of British Railways (BR), substantial changes were being made. Under the 1955 Modernisation Plan, a long-term strategy of replacing steam locomotives with a combination of diesel locomotives and electric locomotives was adopted, with the former being largely intended as an interim measure for most areas ahead of widespread electrification of trunk routes. There was also a strong political desire to support British manufacturers in transitioning towards the design and production of these favoured forms of traction. Due to a lack of expertise, this often involved the pairing of traditional locomotive manufacturers with various firms within the electrical sector, even though the latter typically had very limited experience of the railways.

In accordance with these policies, BR ramped up its efforts to convert its fleet, placing numerous orders within a short timeframe for diesel locomotives to several different specifications with various manufactures. It placed four separate lots of orders, for a cumulative 44 BTH Type 1 diesel locomotives with the heavy engineering company British Thomson-Houston (BTH). The first batch of locomotives was primarily intended for evaluation purposes, this initiative coming under the remit of BR's pilot scheme.

Construction
While BTH was appointed as the main contractor and was viewed as being capable of designing the type, the company lacked capacity at its facility in Rugby, Warwickshire, and thus was unable to produce the locomotives inhouse. The practical resolution to this was to subcontract both the design and manufacture of the mechanical elements (e.g. running gear, bogies, bodies) to other firms, primarily the Yorkshire Engine Company and the Clayton Equipment Company, neither of which had any experience with main line diesel locomotives.

Accordingly, the design and manufacture of the type was a collaborative effort between these companies. Specifically, while BTH supplied the majority of the electrical equipment, Paxman supplied the power units, Clayton supplied the bogies and superstructure, construction of the frame and final assembly occurred at Yorkshire Engine's Sheffield works, for the initial batch of ten locomotives. However, final assembly was transferred to Clayton for all subsequent batches.

The design of the locomotive was in conformance with the stated requirements listed in the 'Type 1' specification. As such, this led to the inclusion of numerous features such as provisions for operating in multiple with other members of the type. The propulsion system consisted of a single Paxman 16YHXL engine that provided up to  that, via a diesel-electric transmission, drove four individual DC traction motors. In comparison with a typical locomotive, the design featured a relatively high-speed engine for the era.

During late 1957, the first example of the type emerged. Furthermore, the type was envisioned for serving various types of smaller trains on secondary routes, such as the haulage of local freight and empty coaching stock trains. However, the fortunes of the class were somewhat impacted by the pilot scheme being abruptly terminated amid persistent budgetary shortages.

The performance of the initial batch of 10 locomotives quickly showed the design held promise, leading to repeat orders for 34 more locomotives to be placed soon after their entry into service. These locomotives, numbered D8210–D8243, were constructed at Clayton's facility in Hatton, Derbyshire, were delivered between October 1959 and February 1961.

Operations

Introduction

The first ten locomotives were delivered to the London Midland Region's Devons Road depot in Bow, East London, where they were evaluated against the contemporary North British Type 1 (class 16) and English Electric Type 1 (class 20) designs. Soon, however, the entire class was allocated to depots on the Eastern Region, where they remained until withdrawal. The second block of ten was originally allocated to March depot in East Anglia, however due to the Clean Air Act 1956 the locomotives were quickly re-allocated to East London, allowing the replacement of steam locomotives in that area. Thereafter, the type was allocated exclusively to Stratford, Finsbury Park and Ipswich depots.

Class 15s were generally used on freight and infrastructure operations, and haulage of passenger trains was limited to replacement as a result of failure. An example of such an occurrence was on the northbound Fenman on 6 January 1961 where D8236 hauled the train, including the failed Class 31 D5665, from near Stanstead to  where a more powerful replacement took over.

A member of the class also worked as the train ferry shunter at Harwich Town during the 1960s and for a period a Class 15 operated as the station pilot at Liverpool Street station, the last locomotive used being 8234 which was replaced by a Class 08 on 4 October 1971.

Problems and impact
The Class 15 was troubled by its relatively high level of unreliability, which was largely centred around the type's Paxman engine; as delivered, the engine was found to require excessive maintenance. A series of modifications to the pistons, piston rings and maintenance schedules, and fitting cast iron cylinder heads led to considerable improvements in the engine's reliability, however, it remained a complex V16 for only providing 800 bhp, while the small size of the class bore poorly at a time when the rail network was rapidly contracting. Furthermore, the layout of the locomotive, which positioned its single cab part-way down the body akin to a North American road-switcher, provided the crew with a relatively poor forward visibility in both directions of travel, although this was initially tolerated as it was no worse than the visibility offered by the cab of a steam locomotive.

According to railway author Rodger Bradley, the shortcomings of the Class 15 were not so much attributable to its designers but largely came as a consequence of ill-defined requirements, which can be largely attributed back to moving government policies. Additional factors highlighted by Bradley include a general dependence upon on the wider British electrical industry to both design and deliver numerous subsystems that would function sufficiently well upon the often-challenging railway environment, along with radical changes to the national economy during this era had also impacted the type's suitability to these broader circumstances and thus its overall performance. Despite these various issues, the Class 15 can be considered to be more successful than several contemporary Type 1 locomotives, such as the Class 16 and the later Class 17.

Accidents and incidents
On 21 November 1963, locomotive No. D8221 crashed through buffers whilst shunting at Ipswich engine shed and ended up across Croft Street. After attempts to tow it back onto the track using diesel locomotives failed, it was retrieved using the only steam locomotive in service at Ipswich, which had been retained for carriage heating purposes.

Withdrawal
Following a persistent decline in freight duties in the London area, in combination with the type being a relatively small and unsuccessful non-standard class, the type was considered to be surplus to requirements by the late 1960s. The ubiquitous British Rail Class 20, which had been developed to meet the same Type 1 specification, was more numerous and had proved to be less troublesome to operate, thus it effectively replaced the type in all operational respects. The type was speedily removed from traffic, being withdrawn from capital stock between April 1968 and March 1971. D8225 was observed operating at Temple Mills as late as 28 March 1971.

After withdrawal 23 of the class were stored at the former Ipswich engine shed during 1971 before being hauled away, generally as part of booked freight trains, for scrapping.

Conversion

All but four locomotives had been broken up for scrap by the end of 1972. The four Class 15s that survived were used for departmental service for a time, for which they were converted into non-powered electric train pre-heating units based at Doncaster Works. These duties kept the locomotives in active use for another ten years or more, until these final examples were again found to be redundant and finally withdrawn.

Preservation

One of the former train heating units, D8233, was purchased for preservation in 1984 and is now the only survivor of the type. It was originally kept at the South Yorkshire Railway in Sheffield, moving in 1986 to the East Lancashire Railway, and in 1988 to the Mangapps Farm Railway, where it remained until 1993. D8233 then moved to Crewe following an agreement with the Waterman Heritage Trust. Since its initial preservation the locomotive had received little work apart from cosmetic attention. Some work was carried out by the Waterman Heritage Trust, however the locomotive's restoration remained dormant until the end of 2005, when a reformed owning group, alongside the WHT, agreed the time was right to accelerate the locomotive's return to service. With an active plan for work agreed, the locomotive returned to the East Lancashire Railway in February 2006, where its restoration to working order is now under way.

Models
A ready to run model in 00 gauge was available from TechCad design based on a hand finished resin shell and powered by a Mashima motor. It was then available from TechCad as a kit, but TechCad have since ceased trading. Since 2010, Heljan have produced an OO gauge ready-to-run model in a variety of liveries.

An N gauge kit of a member of the class is available from BH Enterprises, powered by a Graham Farish Class 20 chassis.

An O gauge ready-to-run model is currently in production by Little Loco Company

References

Citations

Sources

Further reading

External links

 Class 15 Preservation Society, Owners of sole surviving Class 15, D8233
 Photograph of ADB968001, former D8233 at Stratford 12 September 1981

15
Bo-Bo locomotives
BTH locomotives
Clayton locomotives
Railway locomotives introduced in 1957
Standard gauge locomotives of Great Britain
Diesel-electric locomotives of Great Britain

British Rail Class 15


Donald James Reece (nKingston, Jamaica, 13 de abril de 1934) é o arcebispo católico romano emérito de Kingston, Jamaica.

Donald James Reece foi ordenado sacerdote em 3 de janeiro de 1971.

O Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Saint-John's-Basseterre em 17 de julho de 1981. Foi ordenado bispo pelo Arcebispo de Kingston na Jamaica, Samuel Emmanuel Carter SJ, em 8 de outubro do mesmo ano; Co-consagradores foram Kelvin Felix, Arcebispo de Castries, e Joseph Oliver Bowers SVD, Bispo Emérito de Saint John's-Basseterre.

Em 12 de outubro de 2007, o Papa Bento XVI o nomeou arcebispo coadjutor de Kingston na Jamaica. Depois que Lawrence Aloysius Burke se aposentou, ele o sucedeu em 12 de abril de 2008 como Arcebispo de Kingston na Jamaica.

Em 15 de abril de 2011, Bento XVI acatou sua aposentadoria por idade.

Em 2012 foi condecorado com a Ordem da Jamaica, a quarta mais alta ordem na Jamaica, por serviços à educação e religião.

Ver também

Arcebispos católicos da Jamaica

Donald James Reece


Safici (Parque Postel) ist eine vormals eigenständige Ortschaft in Uruguay, die seit dem 25. Oktober 2006 zur neugeschaffenen Stadt Ciudad del Plata gehört, deren Barrio sie nun ist.

Geographie
Safici (Parque Postel) befindet sich auf dem Gebiet des Departamento San José in dessen Sektor 6. Der Ort liegt zwischen Monte Grande im Norden und der an der Río-de-la-Plata-Küste gelegenen Stadt Delta del Tigre y Villas im Süden. Nordwestlich ist Santa Mónica gelegen.

Einwohner
Die Einwohnerzahl von Safici (Parque Postel) beträgt 1.087 (Stand: 2011), davon 521 männliche und 566 weibliche.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von Safici (Parque Postel) (PDF; 206 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento San José

Safici (Parque Postel)


An Cenchrus tribuloides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Cenchrus tribuloides in nahilalakip ha genus nga Cenchrus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cenchrus

Cenchrus tribuloides


Miriam Hyde, née le  à Adélaïde en Australie et morte le , est une compositrice australienne de registre classique, professeur de musique et poétesse.

Elle a composé plus de 150 concertos pour piano, 50 chansons et autres morceaux instrumentaux pour orchestre. Elle intègre le Royal Collège of Music de Londres en 1935 comme pianiste concertiste dirigée par des chefs d'orchestre comme Sir Malcolm Sargent, Constant Lambert, Georg Schnéevoigt, Sir Bernard Heinze et Geoffrey Simon.

Elle a publié à compte d'auteur des livres de poésie et a écrit son autobiographie.

Biographie
Miriam Hyde est née en Australie dans la ville d'Adélaïde, en 1913. La musique tenait une place importante dans la vie de sa famille : sa mère Muriel jouait et enseignait le piano, sa tante Clarice Gmeiner jouait du violon, de l'alto et de la harpe avec l'orchestre symphonique South Australian Symphony Orchestra, et sa jeune sœur Pauline chantait et jouait du violon. Très tôt elle bénéficie des leçons de musique dispensées par sa mère et en 1925, elle gagne une bourse d'études pour intégrer le Elder Conservatorium of Music situé à Adélaïde.

Après avoir obtenu son baccalauréat en musique en 1931, elle obtient la bourse d'études supérieures Elder et intègre le  Royal College of Music de Londres, qu'elle a fréquentée de 1932 à 1935. Ses professeurs étaient R.O. Morris et Gordon Jacob pour la composition, Howard Hadley et Arthur Benjamin pour le piano. Elle a remporté plusieurs prix de composition au collège, dont le Prix Cobbett. Durant ces années elle a également souffert d'un effondrement nerveux et sa mère s'est rendue à son chevet en Angleterre.

Miriam Hyde donne son premier récital à Holland Park (Londres) en 1933, Son premier concerto pour piano en mi-bémol mineur a été interprété en 1934 par le London Philharmonic Orchestra, avec pour chef d'orchestre Leslie Heward et elle-même comme soliste. En 1935, elle interprète le concerto pour piano n° 4 de Beethoven sous la direction de Malcolm Sargent, et son propre concerto pour piano n° 2 avec le London Symphony Orchestra dirigé par Constant Lambert. Elle rencontre Rachmaninov, Stravinsky, Prokofiev, Yehudi Menuhin et Elisabeth Schumann.

Elle retourne à Adélaïde en 1936 et peu de temps après déménage à Sydney, où elle a travaillé pendant plusieurs décennies en tant que compositrice, récitaliste, enseignante, examinatrice et conférencière. C'est à cette époque qu'elle rencontre Marcus Edwards, qui devait devenir son époux en 1939 et le père de ses deux enfants, Christine (1950) et Robert (1951). Son époux a été fait prisonnier de guerre allemand après avoir été capturé en Crète. Hyde reste en Australie, enseigne à Adélaïde puis retourne à Sidney à la fin des hostilités. Sa sonate en sol mineur pour piano (1941-1944) est la représentation des années de guerre.

Ses œuvres majeures de l'après-guerre comprennent le Happy Occasion Overture (1957), Kelso Overture (1959), Sonata for Clarinet (1949), String Quartet in E minor (1952), Sonata for Flute (1962) et ses deux trios pour vents et piano (1948, 1952). Son œuvre la plus connue est la pièce pour piano  (1975).

Miriam Hyde travaille pour la commission australienne des examens de musique (Australian Music Examinations Board), de 1945 à 1982 et apporte sa contribution au conseil consultatif pour la Nouvelle-Galles du sud. Son rôle d'examinatrice et d'éducatrice en ateliers consiste à ramasser, corriger et noter les copies d'examens, conseiller sur le contenu du programme.

Elle est l'auteur de manuels éducatifs, de manuels de déchiffrage et de traités pour adultes débutants.

Sa poésie était complémentaire à sa musique. Elle a écrit près de 500 poèmes, dont certains ont été mis en musique.

En 1981, elle a reçu le titre d'officier de l'ordre de l'Empire britannique et en 1991, elle a été nommée officier de l'ordre de l'australie. En 1993, elle s'est vu décerner un doctorat honorifique par l'université Macquarie et en 2004, elle reçoit une distinction pour services rendus à la musique australienne par la prestigieuse australian performing right association et l'australian music center  lors des classical music awards.

En sa qualité de présidente de l'association des enseignants en musique du sud australie (MTASA), elle crée le Miriam Hyde Award. Entre 1960 et 1991, elle a siégé au conseil de l'association des enseignants en musique de la nouvelle galles du sud et par la suite elle en fut la marraine.

En 1991, son autobiographie paraît sous le titre Complete accord (Sydney, Currency Press, 1991 ).

Elle a célébré son  anniversaire en 1993 en donnant une série de récitals à travers le pays. À l'âge de 89 ans, elle donne une dernière représentation de son concerto pour piano n°2 avec l'Orchestre Symphonique Strathfield dirigé par Solomon Bard. Son  anniversaire en 2003 était marqué par les concerts et émissions télévisuelles à travers toute l'australie.

À partir du milieu des années 1990 et après sa mort survenue en 2005, la Keys Press (Perth) et Wirripang Pty Ltd (Wollongong) ont publié plus de 100 partitions manuscrites pour piano, musique de chambre et voix.

Miriam Hyde s'est éteinte en 2005 quelques jours avant son  anniversaire.

Musique
Miriam Hyde compose un grand nombre d'œuvres pour orchestres, concertos pour piano, chansons d'art, musiques de chambre, de nombreux solos pour piano ou flûtes. Elle compose dans un style pastoral du début du XXè siècle, jusqu'à atteindre une remarquable alchimie entre l'impressionnisme  avec le post romantisme.

Valley of Rocks, solo de piano composé en 1975 est son morceau le plus connu. Ses concerto pour piano  en mi-bémol mineur (1933), concerto pour piano  en do-dièse mineur (1935) et Village Fair (1943) pour orchestre sont les plus diffusés de ses œuvres majeures.

Miriam Hyde cesse de composer à la mort de son époux en 1995.

Sa composition la moins connue est l'étrange reflected reeds (1956) avec ses accords évoquant les paysages de Sydney ondulant sous la bruine.

Miriam Hyde cesse de composer à la disparition de son époux en 1995

Compositions
L'écriture sous forme poétique est aussi importante pour Miriam Hyde que la composition musicale. Dans une interview filmée en 1992, elle révèle que le choix de la forme poétique ou musicale est souvent un hasard, selon son ressenti du moment.

Trois recueils de ses poésies sont publiés par le Economy Press, Adélaïde : The Bliss of Solitude (1941), A Few Poems (1942) and Dawn to Dusk (1947?). Elle écrit seule son autobiographie intitulée complete accord, éditée par currency press en 1991. Elle fait don des royalties , qu'elle avait obtenue en 1931.

Notes et références

Liens externes

Mémorialiste du XXe siècle
Étudiant de l'université d'Adélaïde
Officier de l'ordre d'Australie
Poétesse australienne
Mémorialiste australien
Compositrice australienne de musique classique
Pianiste australienne
Pianiste classique australien
Étudiant du Royal College of Music
Naissance en janvier 1913
Décès en janvier 2005
Pages avec des traductions non relues

Miriam Hyde


TCG may refer to:

Businesses and organisations
 Taipei City Government, Taiwan
 TCG (company), U.S. investment advisory firm
 Teleport Communications Group, defunct U.S. telephone company
 Theatre Communications Group, New York non-profit
 Thomas Cook Group, defunct travel agency and airline
 Tongan Crip Gang, street gang in North America and Australasia
 Trusted Computing Group, commercial consortium on technological protection measures
 Tunisian Combat Group, Islamist insurgents' network

Other uses
 Geocentric Coordinate Time ()
 Test call generator, in telecommunications
 TCG (album), 2007 album from The Cheetah Girls
 Trading card game, collectible form of game
 Türkiye Cumhuriyeti Gemisi, ship prefix for Ship of the Turkish Republic
 The genetic code for the amino acid Serine, according to the DNA codon table
 IATA code for Tacheng Airport, China
 Tiny Code Generator, interpreter/translator engine of QEMU

TCG


An Machaerina scirpoidea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tetsuo Michael Koyama. An Machaerina scirpoidea in nahilalakip ha genus nga Machaerina, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Machaerina

Machaerina scirpoidea


Caroline County is the name of two counties in the United States:

 Caroline County, Maryland
 Caroline County, Virginia

Caroline County


Seiji Koga (født 7. august 1979) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama F. Marinos, Avispa Fukuoka og Vissel Kobe.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Seiji Koga


Ikeja is the capital city of Lagos State in southwestern Nigeria. Its population, as of the 2006 census, is 313,196. Prior to the emergence of military rule in the early 1980s, Ikeja was a well planned, clean and quiet residential and commercial town with shopping malls, pharmacies and government reservation areas. It lies 10.5 miles (17 km) northwest of Lagos city. The Murtala Muhammed International Airport is located in the city. Ikeja is also home to Femi Kuti's Africa Shrine and Lagbaja's Motherland, both venues for live music. Its Ikeja City Mall is the largest mall on the Lagos State mainland. Ikeja also has its own radio station, broadcasting both in English (Eko FM) and in Yoruba (Radio Lagos).

History
Ikeja, which was formally called "Akeja", was named after a deity of the Awori people of Ota. It was originally settled by the Awori people, and the area was raided for slaves until the mid-19th century. Early in the 20th century, it became an agricultural hinterland for Lagos. The opening of the Lagos-Ibadan railway in 1901 and the growth of Lagos as a port transformed Ikeja into a residential and industrial suburb of that city. In the mid-1960s an industrial estate was established, and in 1976 Ikeja became the capital of Lagos state.

Government and Infrastructure
The local government administrative headquarters of Ikeja is located within the Ikeja Local Government premises. As of June 2019, the Chairman (Mayor) of Ikeja's local government is Engr. Mojeed Balogun.

The Federal Airports Authority of Nigeria has its headquarters in Ikeja on the grounds of Murtala Muhammad Airport. The Accident Investigation Bureau of the Nigerian government has its headquarter in Ikeja. The Nigerian Civil Aviation Authority (NCAA) has its head office in Aviation House on the grounds of the airport; this was formerly just the Lagos office.

Economy
Several airlines have their head offices located in Ikeja. Arik Air's head office is in the Arik Air Aviation Centre on the grounds of Murtala Muhammed Airport. Aero Contractors has its head office on the grounds of Murtala Muhammed Airport. Other airlines with Ikeja head offices include Overland Airways, Air Peace, Associated Aviation, and Dana Air. In addition, Virgin Atlantic has its Nigerian office in "The Place" in Ikeja.

At one point, Nigeria Airways had its head office in Airways House. Before it was dissolved, Afrijet Airlines had its head office in the NAHCO Building on the grounds of the airport. Bellview Airlines had its headquarters in the Bellview Plaza. Other now-defunct airlines with head offices in Ikeja include Air Nigeria (formerly Nigerian Eagle and Virgin Nigeria Airways), on the 9th Floor of Etiebets Place, Sosoliso Airlines, and ADC Airlines.

A slum in Ikeja was selected by C. J. Obasi as a production location for the 2014 Nollywood thriller, Ojuju.

Ikeja also has a main market area called Oba Momodu Illo (Obada) market in Ipodo. This market contains many shops and makeshift stalls where merchants display and sell produce, meat, fish, grains, and other groceries.

Climate
It has a tropical monsoon climate. The majority of the year's months get heavy rainfall. The brief dry season has very little impact on the climate as a whole. The Köppen-Geiger scale rates this area's climate as Am. Ikeja's typical temperature is 26.4 °C (79.5 °F). About 1645 mm (64.8 inches) of precipitation falls here each year.

The summers in Ikeja are ill-defined because of the city's proximity to the equator. Visitation is most often in January, July, August, September, October, November, and December.

Temperature
With an average daily high temperature above 90°F, the hot season lasts for 4.4 months, from December 12 to April 25. Ikeja experiences its warmest month of the year in March, with an average high of 91°F and low of 78°F.

With an average daily maximum temperature below 84°F, the chilly season lasts 3.2 months, from June 23 to September 30. In Ikeja, August is the coldest month of the year, with an average low of 74°F and high of 82°F.

Cloudy
In Ikeja, there is a substantial seasonal change in the average proportion of the sky that is covered with clouds throughout the year.

In Ikeja, the clearer season starts around November 8 and lasts for 3.2 months, finishing around February 13.

The sky is clear, mostly clear, or partly overcast 51% of the time on average in December, the clearest month of the year in Ikeja.

Around February 13 the year's cloudier period starts, lasting for 8.8 months, and ends around November 8.

In Ikeja, April is the month with the most clouds, with the sky being overcast or mostly cloudy 87% of the time.

pollution
PREMIUM TIMES' Oladeinde Olawoyin, who investigated the matter, reports the dangers that residents face due to the exposure and continuous use of polluted water. These residents of St. Finbarr's College road in Akoka have been exposed to hazards arising from water pollution caused by a fuel leakage in the community.

Communities
Districts in the city include:

 Anifowose;
 Oregun;
 Ojodu;
 Opebi;
 Akiode;
 Alausa;
 Agidingbi;
 Ogba;
 Magodo;
 Maryland;
 Onigbongbo;
 Government Reserved Area (GRA) Ikeja.

Computer Village

Ikeja is home to a large computer market, popularly known as Otigba. Begun in 1997 as a small market of only 10 shops, the current market now has well over 3000. While most vendors provide the expected computer sales and repair services, it is also possible to find sales and repair services for various types of office equipment and electronic devices.

By 2019, the little shops at Computer Village had grown to multiple-storey shopping malls. Many of the single-floor buildings have been developed into larger buildings, housing several shops that distribute and repair mobile phones, laptops, printers and other electronic devices. Nearly all the major Nigerian banks have branches around the market.

As the market is unplanned, it has experienced difficulties in its growth, with some local residents expressing frustration at the market's expansion. Traffic around the area has become very congested, and it can be almost impossible to find a place to park. Furthermore, the electrical infrastructure, which was already unreliable, has become overloaded by the new market, which requires significant amounts of electricity to demonstrate working computer products to potential customers.

Tourist centres

 Isheri/River Ogun – Cradle of Awori and Lagos indigenous population
 Lagos State Government Secretariat Ikeja House, Alausa, Ikeja
 Lagos State House of Assembly Complex [Parliament Building], Alausa, Ikeja
 Lagos State Records and Archives Bureau, PSSDC Road, Magodo, Kosofe
 Lagos Television and Radio Lagos/Eko F.M, Agidingbi, Ikeja
 LASU Ethnography Museum, Oba Ogunji Road, Ogba, Agege
 Murtala Mohammed International Airport, Ikeja [Hub of aviation in West Africa]
 Statue of Lagos Idejo Chiefs – megacity's traditional land gentry
 Third Mainland Bridge/Outer Ring Road Complex.

Gallery

See also

Railway stations in Nigeria
Eko Hospital
Surulere

References

State capitals in Nigeria
Local Government Areas in Lagos State
Local Government Areas in Yorubaland

Ikeja


BIBSYS este o agenție a Ministerului Educației și Cercetării din Norvegia, ce are rolul de furnizor de servicii, concentrându-se pe schimbul, de stocare și diseminarea datelor referitoare la cercetare, predare și învățare – istoric, mai mult metadate referitoare la resursele bibliotecare.

BIBSYS oferta cercetătorilor, studenților și altora un acces ușor la resursele bibliotecare prin furnizarea serviciului de căutare Oria.no și alte servicii de bibliotecă. Au, de asemenea, produse integrate pentru funcționarea bibliotecilor de cercetare, precum și resurser educaționale deschise.

Ca membru în DataCite, BIBSYS acționează ca reprezentant național în Norvegia și, astfel, permite toate instituțiilor de învățământ superior și cercetare din Norvegia să folosească DOI pe datele de cercetare.

Toate produsele și serviciile sunt dezvoltate în cooperare cu instituțiile membre.

Referințe
lor

Legături externe
 Om Bibsys  (Norvegiană) Articles with Norwegian-language external links
Clasificări

Bibsys


Monte Mor es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 22º56'48" sur y a una longitud 47º18'57" oeste, estando a una altitud de 560 metros. Su población estimada en 2006 era de 46.047 habitantes. Posee un área de 240,8 km². Monte Mor forma parte de la Región Metropolitana de Campinas (RMC) inserta en la V Región Administrativa del estado de São Paulo.

Demografía
Datos del Censo - 2000

 Densidad demográfica (hab./km²): 155,07
 Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 14,08
 Expectativa de vida (años): 72,20
 Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 2,08
 Tasa de Alfabetización: 89,59%
 Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,783
 IDH-M Salario: 0,700
 IDH-M Longevidad: 0,787
 IDH-M Educación: 0,862

Carreteras
 SP-101 - Carretera Periodista Francisco Aguirre Proença
 SP-127

Administración
 Prefecto: Rodrigo Maia Santos del PSDB(2005/2012)
 Viceprefecto: Carlos Roberto Brevi del PSDB (2005/2012)
 Presidente de la cámara: Rogério Maluf (2009/2010)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de São Paulo

Monte Mor


Osmanlı İmparatorluğu yükselme dönemi, Osmanlı İmparatorluğu'nun kuruluş döneminden (1299-1453) sonra geldiği kabul edilen dönemdir. 29 Mayıs 1453 tarihinde İstanbul'un Fethi ile başladığı kabul edilen bu olgunluk döneminin ne zaman sona erdiğiyle ilgili farklı görüşler bulunmaktadır. Osmanlı aydını Kâtip Çelebi, imparatorluğun bu döneminin 1593'te Celâlîlerin ortaya çıkmasına kadar sürdüğünü belirtirken, Naîmâ ise 1683'teki Viyana bozgununu bu dönemin bitişi ve yeni bir dönemin başlangıcı olarak ilan eder.

Bu dönemin, I. Süleyman'ın saltanatının bittiği yıl olan 1566'ya kadar veya Sadrazam Sokollu Mehmed Paşa'nın ölüm yılı olan 1579'a kadar devam ettiği de ifade edilen görüşler arasındadır. Naîmâ'nın İbn-i Haldun'un tarih anlayışına göre yapmış olduğu bölümlendirme, genellikle sonraki dönem Osmanlı tarihçileri tarafından da benimsenmiş ve bu dönemin 17. yüzyılın son çeyreğine kadar sürdüğü kabul edilmiştir.

Osmanlı İmparatorluğu bu dönemde Kuzey Afrika'ya ve Orta Doğu'ya yayıldı ve Doğu Avrupa'nın önemli kısımlarını kontrol altına alarak Viyana kapılarına dayandı. 16. yüzyılın başında Doğu'da ortaya çıkan Şii Safevî Devleti ile mezhepsel ayrılıklar ve siyasi nedenlerle savaştı. I. Selim'in 1516-1517'deki Büyük Mısır Seferi sonucunda Mısır'ın Osmanlıların eline geçmesiyle birlikte imparatorluk ilk Kuzey Afrika toprağını kazandı ve üç kıtaya yayılma kapasitesine ulaştı.

Bölgesel değişim
Yükselme devrinde Osmanlı İmparatorluğu'nun bölgesel büyümesi, II. Mehmed tarafından 29 Mayıs 1453 tarihinde Konstantinopolis'in Fethi ile başladı. Fatih Sultan Mehmed, 1454-55'te Sırbistan'ı, 1458-59'da da Mora'yı fethederek imparatorluğun Balkanlar ve Anadolu'daki konumunu sağlamlaştırmaya devam etti. 1461'de Trabzon ve 1463'te Bosna fethedildi. Yunanistan'daki birçok Venedik bölgesi, 1463-79 Osmanlı-Venedik Savaşı sırasında fethedildi. 1474'te Osmanlılar, Anadolu'daki rakipleri Karamanoğulları Beyliği'ni ilhak ettiler. 1480'de İtalya'daki Napoli Krallığı'nın elindeki Otranto'nun işgali başladı; ancak ertesi yıl II. Mehmed'in ani ölümü, Osmanlıların geri çekilmesine yol açtı.

II. Bayezid'in saltanatı (1481-1512), önceki dönemin hızlı fetihlerinden sonra bir duraklama dönemiydi ve imparatorluğun toprakları yalnızca marjinal olarak genişletildi. 1484'te II. Bayezid, Boğdan'a karşı bir sefer düzenledi, bölgeyi vasal statüsüne tabi tuttu ve stratejik Kilia ve Akkerman limanlarını ilhak etti. Ayrıca belli başlı Venedik limanları (Modon, Koron, Durazzo), 1499-1503 savaşı sırasında Yunanistan ve Arnavutluk'ta fethedildi. Ancak saltanatının sonunda Doğu'daki Osmanlı toprakları, İran'da yeni kurulmuş bir devlet olan Safevî İmparatorluğu'nun tehdidi altına giriyordu. Zira Şii mezhebine bağlı olan Safevîler, Sünni Anadolu topraklarında mezheplerini yaymak ve Osmanlı İmparatorluğu'nu güçsüzleştirmek için çalışıyordu.

İmparatorluğun hızlı genişlemesi, 1514'teki Çaldıran Muharebesi'nde Safevîleri mağlup eden, ardından Doğu Anadolu'nun çoğunu ele geçiren ve kısa bir süre sonra Tebriz içlerine giren I. Selim döneminde yeniden başladı. Yavuz Sultan Selim, 1516'da Mısır'daki Memlûk Sultanlığı'na karşı bir sefer düzenledi ve ertesi yıl önce Suriye'yi, ardından bazı stratejik Orta Doğu bölgelerini, nihayetinde de Mısır'ı fethetti. Bu olaylar, Osmanlı İmparatorluğu'nun artık Orta Doğu'nun Müslüman merkezlerine hükmetmeye ve kutsal Mekke ve Medine şehirlerini koruma altına almaya başladığı anlamına geliyordu. I. Selim'in bu seferi, İslamî uygulamaların imparatorluk yönetimi üzerindeki etkisini artırdı ve Arapça konuşan bu bölge ile Anadolu ve Balkanlar'daki Osmanlı bölgeleri arasında etkileşimi kolaylaştırdı. Sultan Selim'in sekiz yıllık hükümdarlığı döneminde imparatorluğun toprakları iki kattan daha fazla genişledi ve devlet hazinesi doldu.

Genişleme I. Süleyman devrinde, 1526'da, Macaristan Krallığı ordusu ile yapılan Mohaç Muharebesi sonucunda krallığı devlete bağlı duruma getirmekle devam etti. 1529'da Avusturya'nın başkenti olan Viyana kuşatıldı, ancak başarısız olundu. 1533'te Cezayir hükümdarı Barbaros Hayreddin Paşa, başkent İstanbul'a geldi ve devlete bağlılığını ilan ederek imparatorluğun hizmetine girdi. Sonraki yıl ise Süleyman tarafından kaptan-ı derya olarak görevlendirildi. Aynı yıl Süleyman, Bağdat ve Tebriz'i imparatorluğun topraklarına kattı. 1536'da Fransa ile ittifak kuruldu; bu ittifakın bir parçası olarak Nice ve Korsika kuşatmaları yapıldı. 1538'de, Barbaros Hayreddin Paşa kumandasındaki Osmanlı donanması, Akdeniz'deki Preveze açıklarında yaşanan Preveze Deniz Muharebesi'nden zaferle ayrıldı. 1540'ta ise Mora ve Dalmaçya kıyıları Osmanlı'ya katıldı. 1560'ta Tunus'un Cerbe Adası ele geçirildi. 1565 yılında Malta kuşatılsa da, kuşatma başarısız oldu. I. Süleyman, 1566'da, 71 yaşında 13. seferine çıktı ve Zigetvar'a vardı. 7 Eylül 1566'da, Zigetvar'ın alınmasından bir gün önce öldü. I. Süleyman Batı'da Muhteşem Süleyman, Doğu'da Kanuni Sultan Süleyman olarak tanındı. Saltanatının son yıllarında, üç kıtaya yayılmış olan imparatorluğun topraklarında yaşayan insan sayısı 15 milyona ulaştı.

Fatih Sultan Mehmed dönemi (1451–1481)

İstanbul'un Fethi

29 Mayıs 1453 tarihinde Osmanlı Türkleri, Bizans İmparatorluğu'nun başkenti İstanbul'u kuşattı ve yaklaşık iki aylık yoğun bir kuşatmadan sonra şehri fethetti. Bir zamanlar neredeyse tüm Akdeniz'e hâkim olan Doğu Roma İmparatorluğu'nun çökmesi, Hristiyan dünyasında büyük bir şaşkınlık yarattı. Hristiyanlığın en büyük ve en önemli katedrallerinden biri olan Ayasofya, Müslümanların zaferini simgelemek amacıyla II. Mehmed tarafından camiye dönüştürüldü ve şehirde imar faaliyetleri başlatılarak yeni bir düzenleme oluşturuldu.

Babası II. Murad'ın 1451'deki ölümü üzerine 19 yaşında Osmanlı tahtına çıkan II. Mehmed, babası döneminde Venedikliler, Cenevizler, Macarlar ve Sırplar ile yapılan barış anlaşmalarını yeniledi. Ardından İstanbul'u kuşattı. Yaklaşık iki aylık yoğun bir kuşatmadan sonra şehri fethetti, 1058 yıllık Doğu Roma İmparatorluğu'nu yıktı ve İslam peygamberi Muhammed'in fetih ile ilgili ünlü hadisine nail oldu. İslam dünyasında büyük bir itibar kazanan Osmanlılar, Ortodoks Kilisesi'ni de himayesi altına aldı. Bu fetih, tarihçilerin birçoğu tarafından Orta Çağ'ın sonu ve Yeni Çağ'ın başlangıcı sayılan olaylardan biri olarak kabul edilir. II. Mehmed, fetihten sonra "Fatih" unvanıyla anılmaya başlandı.

Osmanlılar, İstanbul'un etrafındaki bölgelerin birçoğunu kontrol altına aldıktan sonra, II. Mehmed'in emriyle şehri topa tuttular. Ağır toplarla şehrin surlarında gedikler açıldıktan sonra 80.000'den fazla askerden oluşan Osmanlı ordusu, surların içindeki küçük Bizans kuvvetlerini yenilgiye uğrattı. Çarpışmalar sırasında son Bizans İmparatoru XI. Konstantinos öldü ve şehrin düşmesiyle birlikte imparatorluğu da son buldu. Konstantinopolis, fethedildiği bu tarihten Osmanlı İmparatorluğu'nun sona erdiği 1922 yılına kadar devletin başkenti oldu ve çoğu zaman "İstanbul" veya "Konstantiniyye" olarak anıldı.

Bizans İmparatorluğu, İstanbul'un fethedildiği tarihte halihazırda kendi sonuna yaklaşmıştı. İmparatorluğun elinde yalnızca başkent, başkentin batısındaki bir arazi ve Yunanistan'ın güney kısmı kalmıştı. 1204 yılında Haçlılar ve müttefikleri Venedikliler, Dördüncü Haçlı Seferi yolunda şehre acımasız bir saldırı düzenleyerek Konstantinopolis'i yağmalamışlardı. Siviller tecavüze uğrayıp öldürülmüş, kiliseler ve bazı anıtlar yıkılmış, şehir yerle bir edilmişti. II. Mehmed Osmanlı tahtına geçtiğinde, Anadolu ile Rumeli bölgeleri arasında bir tampon bölge görevi gören ve asırlardır birçok hükümdarın ele geçirmeyi hayal ettiği bu şehri fethetmeye kararlıydı ve nihayetinde amacına ulaştı.

Balkanlardaki gelişmeler
II. Mehmed, yeniçeri ordusunu aşama aşama yeniden düzenledi. Ordusunun silahlarını yeniledi, sayısını artırdı ve merkezi kontrolünü güçlendirdi. İstanbul'un Fethi'nden sonra dikkatini Anadolu'ya yöneltti. II. Mehmed'den 50 yıl önce Sultan I. Bayezid Anadolu'yu önemli ölçüde politik bir birlik hâline getirmeyi başarmıştı; ancak 1402'deki Ankara Muharebesi'nden sonra bu birlik yeniden dağılmıştı. Bu yüzden II. Mehmed, Osmanlıların kontrolündeki diğer Anadolu beylikleri ile Trabzon İmparatorluğu'nu topraklarına katmak ve Kırım Hanlığı ile ittifak yapmayı amaçladı. Bu hedefinde başarılı oldu ve Anadolu'daki diğer beylikler üzerinde Osmanlı kontrolünü sağladı.

İstanbul'un 1453'teki fethinden sonra tüm Yunanistan birkaç yıl içinde kontrol altına alındı. Rodos, Girit ve Kıbrıs gibi önemli adalar ise bunun dışındaydı. Rodos'ta Hospitalier Şövalyeleri, 16. yüzyılın başına değin tutunabildiler. Kıbrıs 16. yüzyıla kadar, Girit ise 17. yüzyıla kadar Venediklilerin kontrolünde kaldı. Trabzon, 1461'de düşünce bağımsız hiçbir Rum devleti kalmamış oldu. Kısa süre içinde Tuna'nın güneyindeki Slav devletler de ortadan kaldırıldı. Son direniş, İskender Bey adı verilen Georges Castriota'nın birkaç yıl sürdürmeyi başarabildiği Arnavutluk'taki direniş oldu. Böylece imparatorluğun Avrupa yakasında hiçbir çatlak kalmadı.

II. Mehmed, 1456'daki Belgrad Kuşatması'nda Belgrad'ı Janos Hunyadi'den fethetmeye çalıştı. Macar komutanlar şehri başarılı bir şekilde savundu ve Osmanlılar ağır kayıplar vererek geri çekildi, ancak sonrasında Osmanlılar neredeyse tüm Sırbistan'ı işgal etti. 1460'ta Mehmed, Mora Yarımadası'ndaki Mora Despotluğu'nu ve 1461'de de Anadolu'nun kuzeyindeki Trabzon Rum İmparatorluğu'nu ele geçirdi. Böylelikle Bizans yönetiminin son iki kalıntısı Osmanlılar tarafından emilmiş oldu. 1463'te, Bosna Krallığı tarafından her yıl ödenen haraçla ilgili yaşanan bir anlaşmazlıktan sonra Bosna işgal edildi ve son Bosna kralı Stjepan Tomašević ve amcası idam edilerek bölge çok hızlı bir şekilde fethedildi.

Denizlerdeki fetihler
Bu dönemde Girit hariç Ege Denizi'ndeki tüm adalarda Venedik hâkimiyeti sonlandırıldı. Sadrazam Gedik Ahmed Paşa'nın Toroslar'ı ve Akdeniz kıyılarını ele geçirmesiyle Memlûk Devleti ile sınır komşusu olundu ve Memlûklarla sıcak temaslar başladı. Yine Gedik Ahmed Paşa'nın Kırım'a yaptığı seferler ile Kefe, Sudak ve Kırım Hanlığı Osmanlı himayesine girdi. Böylece Karadeniz'deki Ceneviz hâkimiyeti sonlandırıldı ve Karadeniz, bir Türk gölü hâline geldi.

Akkoyunlular ve Otlukbeli Muharebesi

İmparatorluğun Asya cephesindeki sorunlar Avrupa cephesinden çok daha derindi. Anadolu'daki hiçbir beylik Osmanlı ile mücadele edebilecek güçte değildi, ama dinsel ve etnik duyguların öne çıktığı başka sorunlar vardı. İran, Azerbaycan ve Ermenistan'da politik bir güç hâline gelen Akkoyunlular Devleti bir sorun oldu. Uzun Hasan önderliğinde Doğu'da güç kazanan bu Türkmen krallığı, Trabzon Rum İmparatorluğu ve Venedik Cumhuriyeti gibi Hristiyan güçlerle güçlü ilişkileri ve Türkmenler ile Karamanoğulları arasında ittifakları olduğu için, II. Mehmed onları bir tehdit olarak gördü. Ayrıca Asya Türkmenleri, kendilerinden uzakta olan ve Batı sınırlarında doğmuş olan Osmanlı'ya nispeten, kendilerini Akkoyunlulara daha yakın hissediyorlardı. Bunda, Türkmen oymaklarının çoğunluğunun Şii Müslüman olmasının da rolü önemliydi.
Fatih Sultan Mehmed, Akkoyunlu hükümdarı Uzun Hasan'ı 11 Ağustos 1473'te, Erzincan mevkiindeki Otlukbeli Savaşı'nda bozguna uğrattı. Böylece devletin sınırları, Fırat Nehri'nin batısındaki Anadolu topraklarına kadar genişletilmiş oldu. Otlukbeli'de elde edilen zafer, Timur mağlubiyetinden sonra doğudan gelecek tehlike korkusu taşıyan Osmanlılara büyük bir moral kazandırdı. Osmanlıların Doğu Anadolu'ya ve ticaret güzergâhına hâkim olmalarının yolu açılırken, Akkoyunlular ise bu yenilginin ardından kendilerini bir daha toparlayamadılar ve kısa bir süre sonra tarihten silindiler. Ancak tarikatların ve sufilerin büyük saygınlığa sahip olduğu bu halklar arasında bir süre sonra, İran'ın Erdebil şehrinde doğacak olan ve yeni bir Şii hanedanı olan Safevî Devleti kurulacaktı. Safevîler, Sultan II. Bayezid döneminden başlayarak Osmanlılar için çok büyük bir tehlike teşkil edeceklerdi.

Kültürel faaliyetler

Eğitim, kültür ve bilime de oldukça önem veren Fatih Sultan Mehmed, inşaatı 1462-1470 yılları arasında süren Sahn-ı Seman Medresesi'ni kurdu ve medreseye müderrislik yapmak için gökbilimci Ali Kuşçu'yu İstanbul'a davet etti. Medreselerde Ali Kuşçu tarafından düzenlenen bir okutma planının olduğu, bunun bir "Kânûnnâme" şeklinde yapıldığı bilinmektedir. II. Mehmed, 1474'te Fatih Camii mihrabının kenarlarına yerleştirttiği, iki dolaba koyulan, 800 cilt ile başlamış bir kütüphane de kurdu.

Fatih'in özellikle İstanbul'un Fethi'nden sonra zengin bir kütüphanesi vardı ve 1000 cilde yakın kitabı vardı. Antik Yunan tarihçi Plutarhos'un Geographia isimli eserini Yunancadan Türkçeye çevirerek coğrafi bilimlere olan ilgisini göstermiştir. Mitolojiyle de ilgilenen Fatih, Homeros'un meşhur İlyada Destanı'nın kopyasını hazırlatmıştır. Ali Kuşçu ve Georgios Trapezuntios gibi devrin büyük zekalarını korumuş, Hristiyan bilim adamları ve sanatkârları sarayına davet etmiş, onlara iltifat ve ikramlarda bulunmuştur. Fatih ayrıca İtalyan ressam Gentile Bellini'ye kendi hususi resmi olmak üzere çeşitli portreler ve heykeller yaptırmıştır. Hristiyanlığı yakından tanımak isteyen Fatih, İstanbul Ortodoks Kilisesi'ne patrik olarak atadığı Gennadios ile Hristiyanlık akaidi üzerine müzakereye girişmiş ve bu müzakerenin yazılmasını istemiştir. Hatta bu durum Avrupa'da Fatih'in Hristiyanlığa meylettiği şeklinde yorumlanmış ve Papa II. Pius, padişahı Hristiyanlığa davet eden bir mektup kaleme almıştır. Tarihçi İlber Ortaylı, bu konuyla ilgili olarak Fatih'in hiç şüphesiz entelektüel bir Müslüman olduğunu belirtmiştir.

Otranto Seferi

II. Mehmed, 1480'de İtalya'yı işgal etti. İstilasının amacı, Roma'yı ele geçirmek ve Roma İmparatorluğu'nun sınırlarını yeniden birleştirmek idi. İlk başta bunu, Osmanlı'nın 1480'de hızlı bir şekilde (yaklaşık 15 günde) Otranto'yu ele geçirmesiyle başarabilecekmiş gibi göründü. Ancak olaydan bir yıl sonra, 1481 yılındaki ani ölümünden sonra Otranto, Papalık güçleri tarafından geri alındı. II. Mehmed'in ölümünden sonra yerine oğlu II. Bayezid geçti.

II. Bayezid dönemi (1481–1512)

Cem Sultan olayı

II. Bayezid, babası II. Mehmed'in ölümü üzerine Yeniçerilerin desteğini alarak tahta geçti. II. Bayezid, babasının aksine pasif bir kişiliğe sahipti. Ayrıca dindar olduğu da bilinmektedir.

Cem Sultan, ağabeyi Bayezid'in padişahlığını tanımayınca, iki kardeş arasında taht mücadelesi başladı. Yenişehir'de çıkan çatışmada yenilen Cem, Memlûk Devleti'nin egemenliğindeki Kahire'ye kaçtı. Ertesi yıl Memlûklerin desteğiyle geri döndü ve Doğu Anadolu, Ankara ve Konya'yı aldı; ancak sonunda yenildi ve Rodos'a kaçmak zorunda kaldı. Adadaki Rodos Şövalyeleri'ne ve en nihayetinde papaya sığındı.

Balkanlardaki girişimler
II. Bayezid, 1483'te Hersek'i, 1484'te Kili ve Akkerman'ı Osmanlı topraklarına kattı. Döneminde Memlûklar ile yapılan savaş (1485-1491) sonuçsuz kaldı. Bayezid, kardeşi Cem'in 1495'te Napoli'de ölmesinden sonra Avrupa'da seferler yapmaya devam etti.

II. Bayezid, Avrupa diplomasisinin manevralarına girmek zorunda kaldı. Yeni Haçlı seferlerini engelleyebilmek için babasının başlattığı deniz gücü kurma çabasını devam ettirdi. Bunun sonunda İtalya'daki şehir devletleri, birbirlerine karşı koz olarak Osmanlı'nın desteğini sağlamaya çalıştılar. II. Bayezid, Venedikliler ile 1499-1503 yılları arasında yaptığı savaşlar sonucunda devlete Modon, Koron, Navarin ve İnebahtı limanlarını kazandırdı; ülkeyi vergiye bağladı. II. Bayezid ayrıca, imparatorluğun ticari ve ekonomik ilişkilerinin gelişmesini teşvik etti ve İtalyan kent devletleriyle kârlı ticari ilişkilere girdi. 15. yüzyılın sonundan başlayarak, İspanya'dan sürülen Yahudileri Osmanlı topraklarına kabul etti.

Şahkulu Ayaklanması

1500'lerin başında İran'da ortaya çıkıp güçlenmeye başlayan Safevîler, Anadolu'da Şii mezhebini yaymak için çalışmaya başladılar. Bu çalışmalar sonucunda 1511'de Osmanlı İmparatorluğu'na karşı Şahkulu İsyanı çıktı. İsyan, aynı yıl isyancı Şahkulu'nun yakalanıp öldürülmesi ile bastırıldı. Bayezid ise, Nisan 1512'de, yoğun baskılar sonucunda tahtı oğlu Selim'e bırakmak zorunda kaldı ve tahttan zoraki çekildi. Olaydan bir ay sonra da öldü.

Yavuz Sultan Selim dönemi (1512–1520)

Babası II. Beyazıt'in tahtına oldukça sorunlu şekilde, hatta bir tür darbe ile oturan I. Selim önce kardeşleri Şehzade Ahmet ve Şehzade Korkut tehditlerinden kurtuldu ve sonra yeniden yükselen Safevi devleti tehdidini bertaraf etmeye girişti. Şah İsmail'in üzerine yürüyerek onu  1514'te Çaldıran'da bozguna uğrattı ve  sonra Tebriz'e kadar ilerledi. Dönüşünde Dulkadiroğulları Beyliği ile Turnadağ Muharebesi yapıldı(1515). Bunu gören Ramazanoğulları Beyliği savaşmadan teslim oldu ve Anadoluda Türk birliği sağlandı. Devletin Doğu Anadolu yüksek bölgesini de içerecek biçimde genişlemesi doğudan gelebilecek (Timur saldırısı gibi) bir saldırıya karşı ülkenin savunmasını kolaylaştırıyordu.

Çaldıran seferinden hemen sonra gündeme gelen Mısır seferi ve burada Memlukların yönetimine son verilmesi ile Sultan Selim halifeliğin Osmanlı sülalesine geçmesini sağlamış oldu. Kutsal emanetlerin İstanbul'a getirilmesi, Mekke, Medine gibi kutsal kentlerin ve Hicaz hac yolunun denetimi de artık Osmanlı imparatorluğu tarafından yapılır oldu. Böylece Osmanlı, artık tüm İslam dünyasının koruyucusu olduğunu göstermişti.

Kanuni Sultan Süleyman dönemi (1520–1566)

Kanunî Sultân Süleyman, Yavuz Sultan Selim döneminde duraklayan Batı'ya karşı gazâ siyâsetini yeniden yürürlüğe koydu. Belgrad'ın zaptı (1521) Orta Avrupa'da; Rodos'un zaptı (1522) ise Akdeniz'deki etkinlikleri için Osmanlı Devleti'ne elverişli bir konum kazandırdı. Macar ordusunu Mohaç'ta yok eden (1526) Kanunî Sultân Süleyman, Macaristan'ın başkenti Buda'ya (Budin) girdi ve Macaristan'ı Zapolya'nın krallığında himâyesine aldı. Mohaç Savaşı (Meydan Muharebesi) tarihin en kısa süren savaşıdır. Bu, Osmanlı Devleti'ni Macaristan egemenliği için Habsburglar'la karşı karşıya getirdi. Kanuni, Zapolya'yı korumak için 1529'da Viyana'nın kuşatılmasıyla sonuçlanan seferi, 1532'de de Alman Seferi'ni yaptı. 1541'de ise Osmanlı egemenliğindeki Macaristan topraklarını bir Osmanlı eyaleti (Budin Eyaleti) yaparak ilhâk etti; ölen Zapolya'nın oğluna, kendisine bağlı olması koşuluyla Erdel Prensliği'ni verdi. 1543'teki Macaristan seferi sırasında ise Estergon Kalesi'ni zapt etti. 1534'te Barbaros Hayrettin Paşa himayesindeki Cezayir Osmanlılara geçti. 1551 de Trablusgarb'ı Turgut Reis komutasındaki donanma ile aldı.

II. Selim dönemi (1566–1574)

II. Selim, tahta çıktığında ilk seferini Yemen'e yaptı. Yavuz Sultan Selim döneminde alınamayan Yemen onun döneminde alındı (1568). Yemen'den sonra Cenevizlilerden Sakız Adası alınarak boğazların güvenliği sağlanmış oldu.
Döneminde sadece tek bir veziriazam atamıştır. Bu veziriazam Sokullu Mehmed Paşa idi. II. Selim, yönetimi kızı Esmehan Sultan'ın kocası olan Sokullu Mehmed Paşa'ya bırakarak çok isabetli bir karar vermiştir. Osmanlı Devleti, II. Selim döneminde de gücünü korumuştur.
Sakız Adası'ndan sonra Tunus, Endonezya, Astrahan, Kıbrıs gibi toprakları da imparatorluğa katmıştır. İnebahtı Deniz Savaşı'nda ise Osmanlı ordusu büyük bir yenilgiye uğratılmıştır.
Kanuni Sultan Süleyman döneminde Don-Volga nehirleri arasında bir kanal açılmış ancak kesin bir sonuca ulaşılamamıştır. II. Selim döneminde Sokullu Mehmed Paşa sayesinde bu nehirler arasında bir kanal açılarak boğazların güvenliği sağlanmıştır. Süveyş Kanal Projesi de diğer bir kanal projesidir.

Güney Azerbaycan seferi
Kanuni döneminde önemli mücadele alanlarından biri de Azerbaycan oldu. Yavuz Sultan Selim zamanında Azerbaycan'a karşı kazanılan Çaldıran zaferine, Osmanlı ordularının Tebriz'e kadar ilerlemesine ve tüm Doğu Anadolu'nun Osmanlı egemenliğine geçmesine karşın Sefeviler ile kesin bir barış antlaşması imzalanmamıştı. Gerek Sefeviler, gerekse Osmanlı İmparatorluğu, birbirlerine kuşku ile bakıyorlardı. Güney Azerbaycan, Anadolu'yu ele geçirme planlarından vazgeçmediği gibi, Osmanlılar da Hint Okyanusu'na kuzeyden açılan iki körfezden biri olan Basra Körfezi'ne açılan Irak topraklarını ele geçirme emelleri besliyorlardı. Bu arada iki devlet arasında sınır olayları da eksik değildi; bir takım sınır görevlileri durmadan taraf değiştirmekteydiler. Bütün bu olaylar bir araya gelince 1533'te Sadrazam İbrahim Paşa, Sefevi seferiyle görevlendirildi, arkasından da padişah Safevi seferine çıktı (1534). "Irakeyn Seferi"denilen bu seferin en önemli ve kalıcı etkisi Bağdat dahil olmak üzere Irak topraklarının Osmanlılar'ın eline geçmesi oldu (1535). Böylece Hint Okyanusu'na açılan önemli körfezlerin ikisi de Osmanlılar'ın eline geçmiş oldu. Güney Azerbaycan savaşları 1555'teki Amasya Antlaşması ile sona erdi; antlaşma sonucu Azerbaycan ile merkezi Tebriz, bir kısım Doğu Anadolu toprakları Osmanlılar'ın eline geçti. Bu barış 1576 yılına kadar sürdü.

Hint Deniz Seferleri (1538–1669)

Akdeniz'de Osmanlılar'la Hristiyan Akdeniz devletleri arasında her iki taraf için de yıpratıcı deniz savaşları yapılırken, Osmanlı Devleti, 1538'den başlayarak Hint Okyanusu'nda Portekizliler ile mücadeleye girişti. Osmanlı Devleti'nin Hint Okyanusu için mücadelesi 1669'a kadar sürdü. Bu süre içinde birkaç kez Hindistan'a, bir kez de Sumatra Adası'na donanma gönderildi; Yemen, Habeşistan ve bazı Afrika ülkeleri Osmanlı Devleti'ne katıldı. Hint Okyanusu'nda Portekizlilere karşı bazı deniz başarıları elde edildi ise de, Osmanlılar Hint Okyanusu'nda kesin bir üstünlük sağlayamadılar. Osmanlılar'ın Hint Okyanusu'ndaki başarısızlığı daha sonra hem Osmanlı Devleti hem de tüm doğu ulusları için son derece olumsuz sonuçlar doğuracaktır. Osmanlı donanması nın okyanus şartlarına uygun olmaması, Hint deniz seferlerine gereken önemin verilmemesi ayrıca Gucerat hükümdarlarının Osmanlılar'a yardım etmemesi başarısızlığın diğer nedenlerindendir.

Krizler ve değişim (1566–1683)

Kanuni'den sonra tahta geçen padişahların çoğu devlet işlerine fazla bir ilgi göstermemişlerdir. Devlet işleri bu dönemde Sokullu (görev süresi 1565-1579) ve Köprülüler (görev süreleri 1656-1683) gibi yetenekli sadrazamların eline geçmiş ve zayıf padişahlar ve güçlü sadrazamlar dönemi başlamıştır. Bu dönemde tahta gelen birçok sultan zaten çocuk yaşta idi. I. Ahmet (1604-1617) ve II. Osman (1618-1621) iktidara geldiklerinde 14 yaşında idiler; IV. Murat (1623-1640) 12, IV. Mehmed (1648-1687) ise 7 yaşındaydı. Bu durumda naiplik devreye giriyor ve kadınların büyük rol oynadığı bu durum bir dizi karışıklığa yol açıyordu. Bu sultanların kadınlara ve içkiye düşkünlükleri de dikkat çeker boyutta idi. Örneğin III. Murad 102 kez baba oldu ve sonra da sara hastalığına tutuldu. I. İbrahim cinsel saplantılar içindeydi sonunda da boğularak öldürüldü. Bu sultanlar, çoğu kez yeteneksizdiler. Saraydan çıkmıyor, hiçbir işe el sürmüyorlar, bizzat adalet dağıtmıyorlar, ne vezirlerini ne diğer yöneticileri denetlemiyorlardı. Kanuni'den sonra sadece III. Mehmet ve II. Osman birer sefere çıktı. İçlerinde ordunun başına geçen ve savaş adamı niteliğini hakeden sadece IV. Murat idi. Yeniçeriler de artık sultanlara saygı duymaz oldular ve ilk kez bir sultanı II. Osman'ı tahttan indirip öldürerek, yerine, I. Mustafa'yı tahta geçirdiler.

Kaynakça

Genel

 Mikhail, Alan. God's Shadow: Sultan Selim, His Ottoman Empire, and the Making of the Modern World (2020) excerpt  on Selim I

Özel

Osmanlı İmparatorluğu yükselme dönemi


Samúel Friðjónsson (født 22. februar 1996 i Reykjanesbær, Island), er en islandsk fodboldspiller (højre back/midtbane). Han spiller for Vålerenga i Norge.

Landshold
Friðjónsson debuterede for Islands landshold 23. marts 2018 i en venskabskamp mod Mexico. Han var en del af den islandske trup til VM 2018 i Rusland.

Inden sin debut på A-landsholdet havde Friðjónsson også repræsenteret sit land på både U/17-, U/19 og U/21-niveau.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Island
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Fodboldspillere fra Vålerenga IF
Fodboldspillere fra Reading F.C.

Samúel Friðjónsson


Los bardesanistas es un movimiento de herejes que tomaron su nombre de Bardesanes, sirio que vivió en el , y habitaba en Edessa, ciudad de Mesopotamia.

Según San Epifanio, Bardesanes fue al principio católico y se distinguió tanto por su saber como por su piedad. Al contrario, Eusebio habla de él como de un hombre que siempre estuvo en el error. Después cayó en los errores de Valentín, desechó parte de ellos, retuvo otros y añadió algunos de su cosecha.

Doctrina
Beausobre, historiador de Bardesanes y de sus errores, hist. del manich. t. 2, l. 4, c. 9, los reduce a tres principales:

 El primero, el de admitir dos primeros principios en todas las cosas, uno bueno y otro malo suponiendo que éste existe por sí mismo y se ha producido a sí mismo y que es el autor de todo lo malo que sucede en el mundo.
 El segundo, negar que el Verbo eterno o el hijo de Dios tomó carne humana. Según este hereje, el Verbo solo se revistió de un cuerpo celestial y aéreo, como los ángeles que se han aparecido más de una vez a los hombres. Así la carne del hijo de Dios, no era más que aparente y no pudo sufrir, morir y resucitar más que en apariencia. Este era el error común a la mayor parte de las sedes de gnósticos.
 El tercero, negar la resurrección de la carne sosteniendo que los bienaventurados tendrán cuerpos celestiales semejantes a los de los ángeles y al de Jesucristo.

Referencias
Diccionario de teología, 1, Nicolas Sylvestre Bergier

Heterodoxia cristiana en el siglo II

Bardesanistas


تنَك دالان  (بالفارسية: تنَگ دالان ) هما قريتان صغيرتان تتبعان لـالبلدة المركزية (بالفارسية: بخش مركزى ) من توابع مدينة بستك وتقع في غرب محافظة هرمزگان في جنوب إيران. تقع قريتان في ممر ضيق في أسفل جبل دالان في إقليم هرمزگان.

حدود تنَك دالان
حدود تنَك دالان: من الشمال جبل دالان، ومن الجنوب قرية رودبار، ومن الغرب قرية كنجي، ومن الشرق تنتهي بـقرية جيحون.

السكان
يبلغ عدد سكان هذين القريتين حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، الأولى (189) نسمه تشكل (35 عائلة) من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي. أما قرية دالان والتي تقع علي سفح ربــوة (157) نسمه تشكل (24 عائلة)، يتكلون الفارسية باللهجة المحلية، لهم مسجد، ومدرسة ابتدائية وبها أيضاً عدة برك لحفظ مياه الأمطار.

تنَگ دالان وشمد لاوری
هذه المنطقة كانت نقطة انطلاق عمليات الثائر الشجاع البطل  شمد لاوري ، ضد اللصوص وقطاع الطرق. لقد حارب الأشرار الشماليين المسمى بــ (تُرک نَفرَ) في هذا الممر الجبلي الضيق سنوات عديدة، وحمى الديار والعباد من شرورهم.

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  « شهرستان بستک وبخش کوخرد »  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 سلامى، بستكى، أحمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  « تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد، ،  « اتواطلس إيران » ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران
  شمد لاوري

وصلات خارجية
 التقسيمات الادارية لمحافظة هرمزگان

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
البلدة المركزية
مدن إيران

تنك دالان


Șobolanul de apă (Arvicola amphibius, sinonim: A. terrestris) este un rozător semiacvatic, care seamănă doar superficial cu un adevărat șobolan. Șobolanii de apă au nasul mai rotund decât șobolanii, blana maro intens, fețele dolofane și urechile scurte; spre deosebire de șobolani, cozile, labele și urechile sunt acoperite cu păr.

În sălbăticie, șobolanii de apă trăiesc în medie doar aproximativ cinci luni. Longevitatea maximă în captivitate este de doi ani și jumătate.

Aspect
Șobolanii de apă ajung la 14-22 cm lungime, plus o coadă care este de aproximativ jumătate din lungimea corpului. Greutățile adulților sunt variabile. Este posibil ca adulții mari să cântărească între 225 și 386 grame. Cu toate acestea, aceste greutăți sunt maximale. Media masei corporale este cuprinsă între 60 și 140 de grame, deși la baza calculării acestei medii a stat și cântărirea puilor. Greutatea minimă pentru a reuși să supraviețuiască cu succes iernii este potrivit surselor de 112 grame la femele și 115 grame la masculi. Masa corporală medie a speciei trebuie să fie de 140 de grame.

În general, șobolanii de apă au o culoare maro închis, cu un colorit puțin mai palid pe partea inferioară. Părul lor este destul de gros și au blană pe tot corpul, inclusiv pe coadă, spre deosebire de șobolani. Culoarea lor întunecată le permite să se amestece bine în vegetația densă din zonele în care locuiesc.

Răspândire
Șobolanul de apă Arvicola amphibius este întâlnit în majoritatea țărilor din Europa, în Rusia, Asia de Vest și Kazahstan.

Habitat

În Marea Britanie, șobolanii de apă trăiesc în vizuini excavate în malurile râurilor, în șanțuri și la marginea iazurilor. Vizuinile se află în mod normal în apropierea apelor calme, care se mișcă lent. De asemenea, ei trăiesc în stuf, unde își construiesc cuiburi rotunde deasupra solului în care să se ascundă. Zona în care se adăpostesc este cunoscut ca zonă subniveană.

În Europa și Rusia, ei pot să se aventureze în pădure, câmpuri și grădini. Ei trăiesc sub zăpadă în timpul iernii.

Șobolanii de apă au fost incluși în categoria speciilor amenințate în Yorkshire, Anglia. În zona Masivului Central din Franța, cu toate acestea, agricultorii duc o campanie de stârpire a șobolanilor de apă, deoarece aceste rozătoare cauzează mari pagube culturilor agricole.

Referințe

Legături externe
 General information on Water Voles

Mamifere acvatice
Specii cu risc scăzut

Șobolan de apă


محرك تطبيقات جوجل   هي عبارة عن برنامج لتطوير واستضافة تطبيقات الويب في مراكز بيانات إدارة قوقل. أطلقت لأول مرة في إصدار بيتا في نيسان / أبريل 2008.

محرك تطبيقات جوجل هو سحابة الحوسبة والتكنولوجيا. انها تفعّل التطبيقات عبرالخوادم ومراكز البيانات.
سحابة أخرى للمنصات المرتكزة تشمل العروض مثل الأمازون خدمات الإنترنت وخدمات مايكروسوفت أزور.

محرك تطبيقات جوجل مجانية تصل إلى مستوى معين من الموارد المستخدمة. تفرض رسوم إضافية للتخزين وعرض النطاق الترددي، أودوائر وحدة المعالجة المركزية المطلوبة من قبل التطبيق.

لغات وأنظمة البرمجة الداعمة

حاليا، لغات البرمجة الداعمة هي جافا (Java) وبايثون (Python)، وبالتبعية، جي في ام (JVM)و لغات أخرى مثل جروفي (Groovy)وجي روبي (JRuby)و سكالا (Scala) وسلوجوري (Clojure). بنية شبكة بايثون (Python) التي تعمل على محرك التطبيقات تشمل Django, CherryPy, Pylons, web2py، بالإضافة إلى نظام الشبكة المكتوب لقوقل ومختلف التصاميم الأخرى الخاصة للبرنامج الذي برز منذ الانطلاق. وقالت جوجل انها تخطط لدعم المزيد من اللغات في المستقبل، وأن محرك التطبيقات قد كتب ليكون لغة مستقلة. يمكن لأي نظام بايثون (Python)التي تدعم WSGI باستخدام CGI (Common Gateway Interface) يمكن استخدامها لإنشاء تطبيق، والنظام يمكن تحميله بالتطبيق المتطور. المكتبات الخارجية مكتوبة في بايتثون (Python) نقية كما يمكن تحميلها.

الاختلافات عن التطبيقات الأخرى المضافة

بالمقارنة مع الخدمات الأخرى التي تستضيف خدمات مثل أمازون إي سي 2، محرك تطبيقات توفر المزيد من البنية التحتية لتجعل من السهل كتابة تطبيقات متدرجة، ولكن يمكن فقط تشغيل عدد محدود من التطبيقات المصممة لتلك البنية التحتية.

محرك تطبيقات البنية التحتية يزيل الكثير من نظام الإدارة وتحديات التنمية في بناء التطبيقات للقياس على نطاق المئات من الطلبات في الثانية وما بعدها  جوجل يمسك بالشفرات المنتشرة، ويرصدها، ويبدأ تطبيق الحالات حسب الضرورة.

في حين أن الخدمات الأخرى التي تسمح للمستخدمين تثبيت وتكوين تقريباً أي برامج متوافقة، محرك التطبيقات يتطلب مطورين يستخدمون Python أو أي لغة JVM (مثل جافا، Groovy، JRuby، سكالا) كلغات برمجة، ومجموعة محدودة من واجهات برمجة التطبيقات. واجهات برمجة التطبيقات الحالية تسمح تخزين واسترجاع البيانات BigTable من قاعدة البيانات الغير مرتبطة؛ وعمل طلبات بروتوكول انتقال النّصّ المتشعّب (HTTP)؛ وإرسال بريد إلكتروني؛ ومعالجة الصور، والتخزين المؤقت. معظم تطبيقات الويب الحالية لا يمكن أن تعمل على محرك تطبيقات دون تعديل، لأنها تتطلب قاعدة بيانات مرتبطة.

كل يوم، وكل دقيقة نظام الحصص يحصر عرض النطاق الترددي واستخدام وحدة المعالجة المركزية، وعدد طلبات الخدمة، وعدد الطلبات المتزامنة، وتدعو إلى واجهات برمجة التطبيقات المتعددة، ويتم إنهاء طلبات فردية إذا كانت تستغرق أكثر من 30 ثانية أو تعود أكثر من 10 ميغابايت للبيانات.

الاختلافات بين SQL وGQL

مخزن محرك تطبيقات جوجل له SQL يدعى "GQL". يختار جمل في GQL يمكن أن يؤديها على طاولة واحدة فقط. GQL عمدا لاتدعم التعابير المرتبطة، لأنها تبدو غير فعالة عندما تمتد الأسئلة على أكثر من آلة واحدة. بدلا من ذلك، واحدة إلى العديد والعديد إلى العديد من العلاقات يمكن انجازها باستخدام. () ReferenceProperty. هذا النهج المشترك لا يتدخل في الطريقة التي تجعل القرص يفشل دون أن يفشل النظام.

عبارة اختيار التعابير يمكن ان تؤدي العمليات>، =، <، <= على عمود واحد فقط. لذلك، نختار فقط جمل بسيطة حيث يمكن بناؤها. التحول من قاعدة بيانات مرتبطة لمخزن البيانات يتطلب تحولا نموذجيا للمطورين عند تمثيل البيانات الخاصة بهم.

محرك التطبيقات يجعل الحد الأعلى من الصفوف يعود من كونها 1000 صف في كل طلب مخزن بيانات.
هذا العائق لا يؤثر على تطبيقات الويب المكتوبة لتكون مقروءة من قبل البشر، طالما ترتيب فرز النتائج التي يمكن ان يسبق إحصاءها بشكل مناسب، كتلك التي لا تحصر عادة كعدد من آلاف الأوامر على صفحة واحدة (قد يكون لديهم الترحيل وآليات التخزين المؤقت في مكان واحد). إذا كان تطبيق يحتاج إلى أكثر من 1000 أمر لكل عملية، فإنه يمكن استخدام جانبه الصامت من البرامج الإلكترونية أو صفحة أجاكس (Ajax) لتنفيذ عملية على عدد غير محدود من الصفوف من خلال إصدار الاستعلامات بالتتابع، على الأقل بطريقة محدودة، لأن طباعة النتائج لمجموعة من الأسئلة تكلف وقتاً بطول الوقت لمجموعة النتائج التي يمكن ان تستغرق نفس الأسئلة في الوقت الضائع.

بخلاف قاعدة البيانات المرتبطة فإن مخزن البيانات API (واجهة برمجة التطبيقات) (Application Programming Interface) ليس مرتبطاً ب (لغة الاستعلام) SQL.

القيود

 المطورين يملكون الوصول لقراءة نظام الملفات على محرك التطبيقات.
 محرك التطبيق يمكن أن ينفذ التعليمات البرمجية المسماة من طلبات بروتوكول انتقال النّصّ المتشعّب (HTTP) (باستثناء مهام خلفيات الجداول).
 يمكن للمستخدمين تحميل وحدات (بايثون) التعسفي، ولكن فقط إذا كان خالصا،pure-Python; سي وبايركس وحدات غير مدعومة.
 محرك التطبيقات تحدد أعلى صفوف عائدة من كونها تأخذ 1000 صف في الطلب الواحد من مخزن البيانات.
 تطبيقات جافا يمكن استخدامها فقط لمجموعة (The JRE Class White List)من الطبقات المأخوذة طبعة JRE القياسية.
 تطبيقات جافا لا يمكن ان تنشئ مواضيع جديدة.
 لا يدعم 'المجالات' المجردة (بدون الشبكة العالمية) مثل http://example.com، نظرا لاستخدام سجلات نظام أسماء النطاقات من أجل موازنة تحميل. (الحل المقترح هو استخدام نظام أسماء النطاقات لتوفير التوجيه المتشعب لفرعي، على سبيل المثال "www.example.com".)
 مخزن البيانات لا يمكن استخدام مرشحات غير مماثلة على أكثر من خاصية واحدة لكل استعلام.

التطابق

مطوري التطبيقات يقلقون من التطبيقات التي لن تنقل من محرك التطبيقات مع التعديلات.

هيكل Django الويب والتطبيقات الجارية فيها يمكن أن تستخدم في محرك التطبيقات مع التعديل.

التطبيقات المتقدمة لإطارتطبيقات شبكة Grail يمكن تعديلها ونشرها لمحرك التطبيقات بمجهود قليل جداً باستخدام محرك تطبيقات المساعد.

تحميل البيانات

الإصدار SDK 1.2.2 يضيف دعما لتحميل الجزء الأكبر من البيانات. مشاريع مفتوحة المصدر gaebar،  approcket،  وgawsh  كما تسمح للمستخدمين لتحميل البيانات والنسخ الاحتياطي في محرك التطبيقات.

معدلات الحصص

محرك التطبيقات يحدد حصص لاستخدام تطبيقات مجانية. الإتساع لهذه الحصص يمكن أن يطلب، ومؤلفي التطبيقات يمكن أن يدفعون من أجل مصادر إضافية.

حدود صعبة

حصص مجانية

مؤلفي التطبيقات الذين يجعلون فواتير الدفع من أجل وحدة المعالجة المركزية فقط، عرض النطاق الترددي، والتخزين، ورسائل البريد الإلكتروني المستخدمة في الزائد عن الحصص المجانية. الحدود التي بجانبها * هي زيادة الطلب على مؤلفي التطبيقات الذين يأخذون الفواتير، حتى لو كانت تطبيقاتهم لا تستخدم أبدا ما يكفي من المصادر لاستهداف الشحن. الحصص المجانية تناقصت يوم 25 مايو 2009 ، وتناقصت من جديد يوم 22 يونيو، 2009.

المنافسة

تنافس الخدمة مع خدمات شبكةالأمازون، وهي مجموعة من خدمات التطبيقات التيتجعل المواقع على شبكة الإنترنت تستضيف الملفات وتنفيذ التعليمات البرمجية على خوادم الأمازون. كثير من فنيي المحللين قد تنبأو بانظمام قوقل في هذا المجال لعدة سنوات. «غوغل يدرك أخيرا أنها بحاجة إلى منصة على شبكة الإنترنت،» Techdirt publisher Mike Masnick wrote. «فمن الأسهل لتطوير ونشر التطبيقات شبكة يمكن التعامل معها، وحلول أكثر ابتكارا وإبداعا هو ما سنبدأ برؤيته.»

منافسين آخرين يحتوون برامج خدمات مايكروسوفت أزور وهيروكو.

مراجع

وصلات خارجية

استحداثات متعلقة بالحواسيب في 2008
خدمات جوجل
منصات سحابية

محرك تطبيقات جوجل


Asbest (asbestos) ya da amyant, lifli yapıda bir silikat mineralidir. Silisyumun sodyum, demir, magnezyum ve kalsiyumla oluşturduğu ısıya, aşınmaya ve kimyasal maddelere çok dayanıklı, lifsel mineral yapısında hidrate silikatlardır. Halk arasında ak toprak, çorak toprak, gök toprak, çelpek, höllük veya ceren toprağı gibi isimlerle de bilinir.
Asbest liflerinin solunması mezotelyoma, asbestozis ve akciğer kanseri dahil olmak üzere çeşitli tehlikeli akciğer rahatsızlıklarına yol açabilir, bu nedenle artık ciddi bir sağlık ve güvenlik tehlikesi olarak kötü bir üne sahiptir. Asbestozis, asbestos solunmasıyla oluşan toz hastalığıdır (pnömokonyoz).

Tarihçe

Bir doğal silikat minerali olan asbest maddesinin, ısıyı iletmemesi yani iyi bir izolasyon maddesi olması nedeniyle kullanımı çok eski çağlarda başlamıştır. Arkeolojik çalışmalardan elde edilen bilgiler doğrultusunda asbest kullanımının 2500 yıl öncesine dayandığı bilinmektedir.

On dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısından sonra ısıyı ve elektriği yalıtması, sürtünmeye ve asit gibi maddelere dayanıklı olması nedeniyle sihirli mineral olarak tanınmaya başlanmıştır. Fakat yirminci yüzyılın ikinci yarısından sonra insan sağlığına önemli zararlar veren kanserojen bir madde olduğunun tespit edilmesi ile asbest maddesi için "öldürücü toz" tanımlaması yapılmıştır.

Mineralin adı antik Yunancada "suya doymaz" anlamına gelen "asbestos" kelimesinden gelir. Bazı Avrupa ülkeleri asbestos yerine Yunanca "lekesiz" anlamındaki "Amiantos" kelimesini kullanırlar. Finlerin 4000 yıl önce ülkelerinde bulunan antofillit asbest karışımı killerden çanak, çömlek gibi kaplar yapmak için kullanırlarmış. Çinliler de 3.000 yıl önce uzun lifli beyaz asbestten giysileri ve tapınaklardaki kandillerin fitillerini de aynı malzemeden yaptığı tarih kitaplarına geçmiştir. Savaşlarda kalelerin savunulmasında düşman askerlerine atılan sıcak su ve yağlardan korunmak için asbestten yapılmış savaş giysileri kullanılmıştır. Asbest yüzyıllar boyu ve yaygın bir şekilde kullanıldığı hâlde, meydana getirdiği sağlık sorunları yirminci yüzyılın başında anlaşılmaya başlamıştır. Bunun sebebi, solunduktan sonra yaptığı hastalığın ortaya çıkması için 40 yılı aşan bir enkübasyon süresine gerek olması ve eski dönemlerde insanların şimdikinden çok kısa yaşamalarıdır.

Asbest türleri

Beyaz asbest

Beyaz asbest olarak bilinen krisotil, yılantaşından elde edilir. Birçok ülkede kullanımı tamamen yasaklanmıştır. ABD'de ve bazı Avrupa ülkelerinde çok kısıtlı kullanımına izin verilir. Oldukça esnek olduğu için kumaş yapımında da kullanılabilir. CAS numarası 12001-29-5'tir. Evlerin çatılarında ve oluklu çimentolu çatı malzemelerinde kullanılmaktadır.

Kahverengi asbest

Kahverengi asbest olarak bilinen amosit daha çok Afrika'da çıkarılır. Kimyasal formülü Fe7Si8O22(OH)2 olan amosit de diğer asbest türleri gibi çok tehlikelidir. CAS numarası 12172-73-5'tir.

Mavi asbest

CAS numarası 12001-28-4 olan krosidolit başlıca Afrika ve Avustralya'da çıkarılır. Kimyasal formüllerinden biri Na2Fe2+3Fe3+2Si8O22(OH)2 olan krosidolit en tehlikeli asbest türü olarak bilinir.

Beyaz, kahverengi ve mavi asbest dışında başka birçok asbest türü de doğada bol miktarda bulunmaktadır. Bu asbest türlerinin kayıt edilmesi ve sınıflandırılması çalışmaları hâlen devam etmektedir.

Asbestin insan sağlığına zararları

Asbest son derece kanserojen bir maddedir. Solunum yoluyla vücuda girdiğinde başta kanser olmak üzere çeşitli hastalıklara yol açar. Asbestin neden olduğu hastalıkların bazıları akciğer zarları arasında sıvı toplanması, kireçlenme, akciğer zarı kalınlaşması ve akciğer dokusunda bağ dokusu oluşumu gibi elim hastalıklardır. Ayrıca ciltte yaralara neden olabilir.

Uluslararası Kanser Araştırmaları Ajansı (IARC), her yıl dünyada kanser yapıcı maddeleri düzenli olarak özelliklerine göre gruplara ayırmaktadır. Ajansın kanserojen maddeler listesinde asbest maddesi, "kesin kanserojen" tanımlanması ile 1. grupta sınıflandırılmıştır.

Fransa'da asbeste bağlı hastalıklardan her yıl 4000 kişi ölmektedir ve sayı giderek artmaktadır. Uzmanlar Birleşik Krallık'ta 1960 ve 70'lerde asbeste maruz kalmış kişilerden 120.000'den fazlasının akciğer kanseri nedeniyle yakın gelecekte öleceğini öngörmektedirler. Belçika ve Hollanda gibi ülkelerde 90'lı yılların başında asbest üretim ve kullanımı tamamen yasaklanmıştır. Avrupa Birliği'nde 2005 yılından itibaren AB'ye üye ülkelerde asbest üretimi ve kullanımını yasaklamıştır.

Geçmişte tersane işçisi olan babasının iş elbiselerinden bulaşan asbest nedeniyle kanser olan genç bir kadın, 2007 yılında İngiliz Savunma Bakanlığı'ndan tazminat almaya hak kazanmıştır.

Asbest hastalıkları ve Patoloji

Asbestozis
İlk olarak tersane işlerinde çalışanlarda tespit edilen asbestozis, asbest liflerini çözmeye çalışan vücut tarafından üretilen asidin akciğer zarında oluşturduğu yaralardır. Bu hastalığın kendini göstermesi 10-20 yılı bulmaktadır.

Mezotelyoma
Asbestin yol açtığı en önemli hastalık akciğer zarı ve karın zarı kanseri, yani mezotelyomadır. Batı ülkelerinde yılda her bir milyon kişinin 1-2'sinde saptanan mezotelyoma, Türkiye'de yılda en az 500 kişide görülmektedir. Mezotelyomaya ait en sık rastlanan yakınmalar, ağrı ve ilerleyici nefes darlığıdır. Akciğer röntgeni ve tomografide tipik bulgular saptanabilirse de, kesin tanı için başvurulan standart yöntem akciğer zarı biyopsisidir. Mezotelyoma, erken dönemde tanınıp uygun cerrahi girişim uygulanamadığında, ilaç ya da ışın tedavisine iyi cevap vermeyen ve hastayı kısa zamanda ölüme götüren bir hastalıktır. Akciğer kanserine kıyasla görece az (%3) görülür.

Kanser
Bronş karsinomu, asbestoziste en sık görülen kanser türüdür. Gırtlak ve sindirim sistemi kanserlerine de yol açabilmektedir.

Plevra hastalıkları
Akciğer zarı (plevra) kalınlaşması, yapışıklıkları ve efüzyonu.

Patoloji
Kronik asbestoziste akciğerlerde özellikle alt loblarda alveol septumlarını kalınlaştıran güçlü diffuz interstisiyel fibrozis, plevra yapraklarında fibrozis, fibröz plaklar ve kalsifikasyon alanları izlenir. Akciğerdeki asbestos kristalleri demir elementi içeren organik bir kılıf tarafından kuşatılır. Ortaları yarı-saydam sarımsı-kahverengi çubuklar biçiminde görülen bu yapılara "asbestos (ferruginous) cisimcikleri" adı verilir. Mikroskopik incelemelerde çoğunun çevresini kuşatan yabancı cisim dev hücreleri izlenir. Asbestos kristalleri akciğer içerisinde ve doku aralıkları boyunca (aktif ya da pasif) hareketlenerek plevraya dek ulaşabilirler.

Asbestin çevreye verdiği zararlar
Düşük oranlarda asbest solunan havada ve doğal kaynaklar da dâhil olmak üzere, içme suyunda da bulunmaktadır. Araştırmalara göre genel olarak asbeste maruz kalanlarda (meslek dışında) akciğer zarında gram başına on bin ila yüz bin asbest parçacığı bulunmaktadır ki bu da her insanın akciğerlerinde milyonlarca parçacık bulunması demektir.

ABD Çevre Koruma Ajansı (EPA), içme suyunda yoğunluk sınırı olarak uzun lifler için (uzunlugu 5 µm'yi geçen lifler) litre başına 7 milyon lif olarak alınmasını önermiştir.

Solunan havadaki asbest liflerinin boyu 3.0-20.0 µm ve kalınlığı 0.01 µm olduğu için çıplak gözle görülememektedir.

Kullanım alanları
Üç binden fazla kullanım alanı olan asbestten, özellikle gemi, uçak, otomobil sanayiinde, makine konstrüksiyonlarında yağlayıcı madde ve sızdırmazlık elemanı olarak, inşaat sektöründe, ısı ve ses izolasyonunda yaygın olarak yararlanılmıştır.

 Doğal asbest: Doğada yayılmış onlarca türü vardır. Bazı yörelerde, suda ve havada eser miktarlarda bulunabilir, ancak kanserojen etkisini gösterecek düzeyde değildir (başka bir deyişle herkesin akciğerlerinde birkaç kristal bulunabilir). Yerleşim bölgelerindeki toprakta yoğun olarak asbest bulunabilir.
 Isı ve ses yalıtımı sistemleri: Özellikle eski gemilerde, uçaklarda, otobüslerde, ev çatılarında, itfaiyeci elbiselerinde, perdelerde, ütü tahtalarında, fırın eldivenlerinde) asbestoz kullanılmıştı.
 Konutlar: Asbest içeren çimentoda ve badana boyası karışımınlarında kullanılmıştı. Su ve kanalizasyon borularını katılaştırmak için asbest kullanılıyordu.
 Fren balataları: Tekerlekli araçların fren balatalarının üretiminde asbest önemli bir katkı maddesiydi.

Türkiye'de asbest bulunuşu ve kullanımı

Asbest, Anadolu'nun birçok yöresinde bulunmakta ve halk tarafından bilinçsizce kullanılmaktadır. Köylüler, asbesti evlerinin damlarına sermek, evlerini badana yapmak için ve küçük çocuklarda pudra yerine kullanırlar. Amasya bölgesinde ve Kayı yörüklerinde ise bebekler, höllük toprağı olarak bilinen ısıtılmış asbestle sarılmaktadır. Bu uygulamalar sırasında havaya karışan asbest lifleri yoğun şekilde solunur. Asbest, onu topraktan çıkaran ve kullanan köylülerden başka, asbestin kullanıldığı endüstri alanlarında çalışan işçiler için de çok zararlıdır.

Diyarbakır (Çermik, Çüngüş), Eskişehir (Mihalıççı, Kaymaz, Çifteler), Denizli (Tavas), Kütahya (Aslanapa, Gediz), Konya (Ereğli, Halkapınar), Karaman (Ayrancı), Sivas (Yıldızeli, Şarkışla), Kahramanmaraş (Afşin), Şanlıurfa (Siverek), Elâzığ (Maden, Palu) ilçeleri asbeste bağlı hastalıkların sık görüldüğü yerlerdir. Bu bölgelerde yaşayanlar asbest içeren toprağı yapı işlerinde kullanabilmektedir.

Türkiye Cumhuriyeti Çevre ve Şehircilik Bakanlığı Çevre Yönetimi Genel Müdürlüğü, kansere neden olan asbestin, Türkiye'de üretim, kullanım, piyasa arzı ile asbest içeren eşyaların piyasaya arzını 31 Aralık 2010 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere yasakladı.

Asbest kullanımı yasak olmasına rağmen hâlâ asbestli ürünlerin satışı devam etmektedir. Örnek olarak toprak kaplar, pudralar, kozmetik ürünler, karınca ilaçları vb.

Alınması gereken önlemler
 Asbest bulunan yerleşim yerleri saptanmalı, asbest içeren toprağın halk tarafından kullanılması engellenmeli ve ciddî tehdit altındaki yerleşim birimlerinin yerleri gerekirse değiştirilmelidir.
 Halk, asbestin neden olduğu hastalıklar hakkında eğitilmelidir.
 Asbeste bağlı hastalıkların geriye dönük araştırılması yapılarak arşiv oluşturulmalıdır. Asbeste bağlı olarak gelişebilecek hastalıkların detaylıca incelenerek klinik çalışmaları başlatılmalıdır.
 Asbestli toprak kullanmaya devam eden aileler (iç-dış sıva malzemesi, badana, çanak-çömlek yapımı vs.) eğitim çalışmalarıyla bilinçlendirilmeli, asbestle badana yapılmış evlerin duvarları plastik boya ile yeniden boyanmalıdır.
 Mezotelyoma riski taşıyanlar belirlenmeli ve bunlar yakından izlenmelidir.
 Doktorlar asbestin neden olduğu hastalıklar konusunda özel olarak eğitilmelidir.
 Kentsel dönüşüm kapsamında yıkılan binalarda asbest varlığı araştırılmalı asbestten arındırıldıktan sonra binaların belediyeler yıkım ruhsatı vermelidir.
Denetimler arttırılmalı asbestli ürünlerin kullanımı engellenmelidir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Asbestos in the World

Dayanıklı malzemeler

Asbest


Storhamar Håndball Elite er en norsk kvindehåndboldklub, hjemmehørende i Hamar, Norge. Klubben spiller pt. 2022 i den bedste norske håndboldrække REMA 1000-ligaen. Håndboldklubben er tilknyttet Storhamar Idrettslag. Klubbens cheftræner er Kenneth Gabrielsen.

Klubben vandt for første gang sølvmedaljer i Eliteserien tre år efter at de var genoprykket fra 1. divisionen. Efterfølgende sluttede de som nummer to i ligaen, efter storklubben Vipers Kristiansand, der både økonomisk og spillermæssigt er Storhamar overlegen. De nåede desuden også kvartfinalen i EHF European League 2021-22, hvor de blev besejret af Viborg HK over to kampe. I 2022/23-sæsonen blev de første gang inviteret til at deltage i EHF Champions League.

Meritter
Eliteserien
Sølv: 2018/2019, 2019/2020, 2020/2021, 2021/2022
Bronze: 2007/2008, 2009/2010, 2011/2012, 2017/2018
NM Cup:
Finalist: 2018, 2019, 2020
EHF European League:
Kvartfinalist: 2021/22

Spillertruppen 2022/23

Danskere i klubben
Ann Grete Nørgaard (2020-2021)
Lise Binger (2014-2017)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Klubbens hjemmeside på Topphåndball

Håndboldklubber fra Norge
Etableret i 1935
Sport i Norge

Storhamar Håndball