Güney Osetya  (, Hussar İreşton; , Samhreti Oseti; , Yujnaya Osetiya), veya Nisan 2017 tarihinde kabul edilen resmî adıyla Güney Osetya Cumhuriyeti - Alanya Devleti Kafkasların güneyinde ihtilaflı bölge ve kısmen tanınmış devlet. Sovyetler Birliği'ne bağlı Gürcistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti bünyesinde kurulmuş Güney Osetya Otonom Oblastı topraklarında yer alır.

Resmen belirtilen nüfusu 53.000'dir, ancak diğer kaynaklar, Rus Kafkasya'nın güneyinde 3.900 km²'lik bir alanda yaşayan ve 30.000'i Tşhinvali'de yaşayan 26.000 ila 39.000 arasında daha düşük bir sayı olduğunu göstermektedir. Bölge, hem Gürcistan hem de tarafsızlık gerekli görüldüğünde uluslararası organizasyonlar tarafından -gayriresmî olarak- yasal olarak tanımlanmamış Tskhinvali Bölgesi olarak anılır.

1922'de kurulan Güney Osetya Özerk Bölgesi, 1991'de Gürcistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nden bağımsızlığını ilan etti.

Güney Osetyalılar, 1991 yılında Gürcistan'dan bağımsızlık ilan ederek bölgeye Güney Osetya Cumhuriyeti adını verdiler. Gürcistan hükûmetinin cevabı, Güney Osetya'nın özerkliğini kaldırarak bölgeyi güçle geri almaya çalışmak oldu.

Bu durum, 1991-1992 Güney Osetya Savaşı'na yol açtı. Gürcistan, 2004 ve 2008 yıllarında iki defa daha güç kullanarak bölgeyi ele geçirmeye çalıştı. Son çatışmaların yaşandığı 2008 Güney Osetya Savaşı sonunda Oset ve Rus güçleri, bölge üzerinde tam kontrolü ele geçirerek bölgenin de facto bağımsızlığını sağladılar.

2008 Güney Osetya Savaşı sonrası geçen süreçte Rusya, Venezuela, Nikaragua, Nauru ve Tuvalu belirli aralıklarla Güney Osetya'yı bağımsız bir devlet olarak tanıdılar. Tuvalu 2011 yılında tanıdığı bağımsızlığı, Gürcistan ile 2014 yılında imzaladığı ikili anlaşmalar kapsamında geri çekerek, bölgenin Gürcistan'ın bir parçası olduğu beyan etmiştir.

Gürcistan, Güney Osetya'yı bir politik kavram olarak tanımıyor ve topraklarının çoğunu Rusya tarafından işgale uğramış, Gürcistan egemenliğindeki Şida Kartli bölgesi olarak kabul ediyor.

Tarih

Orta Çağ ve Rusya İmparatorluğu
Osetlerin bir Sarmat kabilesi olan Alanların devamı olduğu düşünülür. Alanların bir kısmı, 13. yüzyıldaki Moğol istilaları sırasında Kafkas Dağlarının güneyine geçerek bugünkü Güney Osetya'ya yerleştiler.1299'da Gori, Moğolların Kuzey Kafkasya'daki asıl vatanlarını fethetmesinden kaçan Alan kabileleri tarafından ele geçirildi. Gürcü kralı V. George, 1320'de kasabayı kurtararak Alanlar'ı Kafkas dağlarına geri püskürttü. 15. yüzyıldan, 19. yüzyıldaki Rus işgaline gelene kadar, Güney Osetya topraklarının önemli bir kısmı Gürcü Machabeli prenslerinin mülkü sayılıyordu.17. yüzyılda Kabardey prenslerinin baskısıyla Osetliler Kuzey Kafkasya'dan Gürcistan'a ikinci bir göç dalgası başlattılar. Güney Kafkasya'nın dağlık bölgelerine göç eden Oset köylüleri, genellikle Gürcü feodal beylerinin topraklarına yerleştiler. Rus Çarlığı'nın işgaliyle 1801 yılında Güney Osetya Rus Çarlığı'na katılmış oldu. Gürcü bölgelerine Oset göçü, Gürcistan'ın Rus İmparatorluğunun bir parçası olduğu 19. ve 20. yüzyıllarda da devam etti.
Ekim Devrimi'ni izleyen yıllarda, Gürcü Menşevik yönetiminin, Rus Bolşeviklerle işbirliği yapmakla suçladığı Osetler, bağımsız bir bölge kurma isteğiyle pek çok isyan çıkardılar. 1920'de Gürcü ordu güçlerinin isyanları bastırmak amacıyla Tshinvali'ye girmesi, kanlı olaylara yol açtı. Oset tarafının iddialarına göre, 5 bin kişi öldürüldü, 13 binden fazla kişi açlık ve salgın hastalık sonucu öldü.

1921'de, Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgaliyle Gürcistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti kuruldu ve Nisan 1921'de Güney Osetya Otonom Oblastı kurularak bu cumhuriyete bağlandı.

Gürcü-Oset çatışması
1989 yılına gelindiğinde iki taraf arasında da milliyetçiliğin yükselmesiyle ilişkilerde gerilim başladı. 1918-1920 yıllarındaki olaylar dışında iki toplum birbiriyle barış içinde yaşamıştı. İki etnik grup arasında yüksek düzeyde etkileşim ve karşılıklı evlenmeler vardı. Güney Kafkasya'daki Oset halkının varlığına ilişkin anlaşmazlıklar, çatışmanın nedenlerinden biri olmuştur.

1988 yılında Oset Halk Cephesi; Ademon Nykhas kuruldu. 1989'da Güney Osetya Konseyi, Gürcistan Yüksek Konseyi'nden "Özerk Bölge" olan statüsünün "Özerk Cumhuriyet" seviyesine yükseltilmesini istedi. Aynı yıl, Gürcistan Yüksek Konseyi, Gürcüce'yi, ülke çapında temel dil olarak ilan etti.

1990 yılında Gürcistan Yüksek Konseyi, bölgesel partileri yasaklayan bir yasayı kabul etti. Bu, Osetler tarafından Ademon Nykhas'''a karşı bir hamle olarak yorumlandı ve Güney Osetya'yı Sovyetler Birliği'ne bağlı "Güney Osetya Demokratik Cumhuriyeti" olarak ilan etmelerine neden oldu. Osetler, Gürcistan parlamento seçimlerini boykot ettiler ve kendi seçimlerini düzenlediler. Zviad Gamsakhurdia yönetimindeki Gürcistan hükûmeti, seçimlerin kanunsuz olduğunu ve Aralık 1990'da Güney Osetya'nın özerkliğini tamamen kaldırdığını ilan etti.

1990 yılının sonunda savaş patlak verdi. Güney Osetya, 1922'den beri elinde bulunan özerk bölge statüsünü 1990'da kaybetti. Pek çok Güney Osetya kasabası ve başkent Tshinvali harap olurken, binden fazla kişi öldü. 100 bin Oset, Güney Osetya ve Gürcistan'daki evlerini terk ederek Kuzey Osetya'ya sığındı. 20 binden fazla Gürcü de, Güney Osetya'dan kaçarak Gürcistan'a yerleşti. Sovyet ordusu, Ocak 1991'de Mikhail Gorbaçov'un emriyle ateşkesi kolaylaştırdı. Mart ve Nisan 1991'de, Sovyet iç birliklerinin her iki taraftaki milisleri silahsızlandırdığı ve etnik gruplar arası şiddeti caydırdığı bildirildi. Zviad Gamsakhurdia, Sovyet liderliğinin Gürcistan'ı Sovyetler Birliği'nden ayrılmamaya zorlamak için Güney Oset ayrılıkçılığını teşvik ettiğini iddia etti. Gürcistan bağımsızlığını Nisan 1991'de ilan etti. Rusya müdahale ederek çatışmaları durdurdu ve 24 Haziran 1992'de, ülkenin, Osetlerin hakim olduğu bölgelerinde de facto bir yönetim kurdukları bir ateşkes antlaşması imzalandı. Güney Osetya Cumhuriyeti hiçbir ülke tarafından tanınmadı ve bölge, de jure olarak Gürcistan'a bağlı kabul edildi. Zaman zaman sınır çatışmalarına varan karşılıklı gerilimin yaşandığı bu statüko yılları, Gürcistan'ın bölgeyi tekrar ele geçirmek isteğiyle kalkıştığı 2008'deki harekâta kadar sürdü.

 2008 Güney Osetya Savaşı

Gürcistan ve Rusya arasındaki gerilim Nisan 2008'de tırmanmaya başladı. 1 Ağustos 2008'de meydana gelen bomba patlaması, Gürcü barış güçlerini taşıyan bir arabayı hedef aldı. Güney Osetliler, düşmanlıkların başlamasına neden olan ve beş Gürcü askerini yaralayan bu olayı kışkırtmaktan sorumluydu. Gürcistan cumhurbaşkanı Mikheil Saakashvili, 7 Ağustos 2008 günü saat 19.00 civarında tek taraflı ateşkes ilan etti ve barış görüşmeleri için çağrıda bulundu.  Ancak, Gürcü köylerine (Güney Osetya çatışma bölgesinde yer alan) yönelik artan saldırılar, kısa süre sonra Gürcü birliklerinin silah seslerine karıştı ve daha sonra Güney Cumhuriyeti'nin başkenti olarak ilan edildi.

8 Ağustos 2008 tarihinde, Gürcü kuvvetleri, bağımsızlığını ilan eden Güney Osetya topraklarına operasyon düzenlediler. Gece saatlerinden başlayarak devam eden topçu ateşi, şehrin ağır hasarına ve sivil ölümlerine yol açtı. Oset kaynaklara göre 2 bin, Rus kaynaklara göre 1600 kişi hayatını yitirdi. Gürcü birlikleri başkent Şinvali'nin çevresindeki 8 yerleşim birimini kontrol altına aldılar, iki Rus uçağı düşürdüklerini ve üç Rus askerini yaraladıklarını iddia ettiler. Rus kaynaklar ise, Barış Gücü bünyesinde görev yapan 12 askerin öldüğünü, 150'sinin yaralandığını öne sürdü. Rusya, 150 kadar tank ve zırhlı aracın bulunduğu güçlü bir birlikle Güney Osetya'ya girdi ve Gürcü ordusuyla savaşmaya başladı, bunun üzerine Gürcistan'da seferberlik ilan edildi.

Rus ordusu ve Oset milisler, Güney Osetya'da kontrolü ele geçirdi. 9 Ağustos'ta Gürcistan devlet başkanı Mihail Saakaşvili'nin yaptığı Güney Osetya'dan çekilme açıklaması üzerine Gürcistan ordusu çekilmeye başladığını bildirdi, ama bu çekilme Rusya tarafından yalanlanıp, Gürcistan'ın ateşkes önerisi reddedildi.Gürcistanın çekilmesi  İnternethaber

Rus tankları Güney Osetya sınırını geçip, güneydeki Gürcistan kenti Gori'ye girdi. Gürcü ordusunun geri çekilmesiyle Rus güçleri ve başkent Tiflis'le arasında yalnız birkaç saatlik mesafe kaldı. Gürcistan'ın ve dünya kamuoyunun endişesine rağmen Rus ordusu Tiflis'e ilerlemedi.

13 Ağustos'ta, AB Dönem Başkanı ve Fransa Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy'nin arabuluculuğuyla bir ateşkes antlaşması kaleme alındı.Kafkasya'da Ateşkes  haberturk.com Bu antlaşmaya göre:

 Tüm taraflar şiddeti bırakacaktır.
 Askeri eylemler duracaktır.
 İnsani yardıma sorunsuz erişim sağlanacaktır.
 Gürcü güçleri, kalıcı konumlarına dönecektir.
 Rus güçleri çatışma çıkmadan önceki konumlarına dönecek ve Rusya, Güney Osetya sınırları içinde ilave güvenlik tedbirleri alacaktır.17 Ağustos'ta Rusya Devlet Başkanı Dimitri Medvedev, Rus kuvvetlerinin ertesi gün Gürcistan'dan çekilmeye başlayacağını duyurdu. Rusya 26 Ağustos'ta Abhazya ve Güney Osetya'yı ayrı cumhuriyetler olarak tanıdı. Rusya'nın tanımasına cevaben, Gürcistan hükûmeti Rusya ile diplomatik ilişkilerini kesti. Rus kuvvetleri, 8 Ekim'de Abhazya ve Güney Osetya sınırındaki tampon bölgeleri terk etti ve Gürcistan'daki Avrupa Birliği İzleme Misyonu tampon bölgeler üzerinde yetkiyi devraldı. Savaştan bu yana Gürcistan, Abhazya ve Güney Osetya'nın Rus işgali altındaki Gürcü toprakları olduğunu savunmuştur.

 Siyasal statü

2008 Güney Osetya savaşının ardından Rusya, Güney Osetya'yı bağımsız olarak tanıdı. Rusya tarafından bu tek taraflı tanıma, Gürcistan'ın toprak bütünlüğünün ihlali nedeniyle NATO, Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı ve Avrupa Konseyi gibi Batı Blokları tarafından kınanmıştır.

Avrupa Birliği, Avrupa Konseyi, NATO ve BM üyesi pek çok ülke, Güney Osetya'nın bağımsızlığını tanımamaktadır. Pek çok ülke tarafından geçerli sayılmayan 1992'deki ilk bağımsızlık referandumundan sonra, de facto'' Güney Osetya Cumhuriyeti'nin ayrılıkçı hükûmeti tarafından, 12 Kasım 2006'da ikinci bir referandum düzenlendi. Tshinvali seçim otoritelerine göre halkın %95'inin katıldığı bu referandumda, seçmenlerin %99'u bağımsızlıktan yana oy kullandı. Referandum; Almanya, Avusturya, Polonya ve İsveç gibi ülkelerden gelen 34 uluslararası gözlemci tarafından 78 seçim sandığında takip edildi. Bununla beraber, sonuçlar; uluslararası kuruluşlar, BM ve Rusya tarafından, etnik Gürcü nüfusun referanduma katılmaması, Gürcistan Hükûmeti tarafından tanınmadığı müddetçe yasal kabul edilemeyeceği gerekçeleriyle geçerli sayılmadı. Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı, AB ve NATO seçimleri kınadı.

Eduard Kokoity'nın Güney Osetya Cumhurbaşkanı olarak belirlendiği seçimler ve referanduma paralel olarak; Gürcistan yanlısı Güney Osetya Selamet Birliği adlı parti de, Güney Osetya'nın Gürcistan kontrolündeki bölgelerinde kendi seçim organizasyonunu düzenledi. Bölgenin Gürcü nüfusu ve bir kısım Osetler, Dimitri Sanakoyev'e destek vererek, onu alternatif Güney Osetya Cumhurbaşkanı olarak seçtiler.

Gürcistan, Nisan 2007'de, daha önce ayrılıkçı harekette yer almış Osetleri görevlendirdiği Güney Osetya Geçici Yönetimi' ni oluşturdu. Dimitri Sanakoyev, merkezi Kurta olan bu yönetimin başına getirildi.

13 Haziran 2007'de Güney Osetya'nın özerk statüsünü Gürcistan bünyesinde geliştirmek amacıyla, Gürcistan Başbakanı Zurab Noghaideli'nin başkanlığında bir konsey kuruldu. Bölgenin statüsünün, Oset toplumu içindeki tüm güçler ve toplulukların da katılımıyla, ayrıntılı bir şekilde müzakere etmek gerektiği açıklandı.

2008 Güney Osetya Savaşı'nı takiben Rusya, Güney Osetya'nın bağımsızlığını tanıdı. Bu tek taraflı tanıma, NATO ve AGİT gibi kuruluşların olduğu Batı Bloğu tarafından kınanarak, "Gürcistan'ın toprak bütünlüğüne saldırı" olarak yorumlandı. Birkaç gün sonra, Nikaragua, Güney Osetya'nın bağımsızlığını tanıyan ikinci ülke oldu. Eylül 2009'da Venezuela, Güney Osetya'yı tanıdığını ilan eden, üçüncü BM üyesiydi.

Ağustos 2008'de Güney Osetya Parlamentosu Başkan Yardımcısı Tarzan Kokoity, Cumhuriyetin yakın zamanda Rusya Federasyonu'na katılacağını, böylece Kuzey ve Güney Osetya'nın, birleşmiş bir Rusya devletinde beraber yaşayabileceğini açıkladı. Bununla beraber, dönemin cumhurbaşkanı olan Eduard Kokoity, daha sonra, Rusya'ya katılarak bağımsızlıktan vazgeçmeyeceklerini belirtti: "Birçok hayatlar pahasına kazanılmış bağımsızlığımıza hayır demeyeceğiz. Güney Osetya'nın Rusya'ya bağlanma planı yoktur."

Kasım 2009'da, Gürcistan'ın Ukrayna Temsilciliğinin yeni binası için düzenlenen açılış töreni sırasında; Gürcistan Devlet Başkanı Mihail Saakaşvili, Güney Osetya ve Abhazya sakinlerinin de bu tesisleri kullanabileceklerini açıkladı: "Sizi temin ederim dostlarım, burası sizin de evinizdir ve burada her zaman yardım ve anlayış bulabileceksiniz."

Hükümet
Anayasa'nın 46. Maddesi uyarınca, Güney Osetya Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı, devlet başkanı ve hükûmetin yürütme kolunun başıdır. RSO başkanı beş yıllığına doğrudan halk oylamasıyla seçilir. 21 Nisan 2017'den bu yana pozisyon, görevdeki Leonid Tibilov'a karşı seçimi kazanan Anatoliy Bibilov tarafından yürütülmektedir.

Ülkenin yasama organı, beş yıllığına halk oylamasıyla seçilen 34 üyeden oluşan Güney Osetya'nın tek meclisli Parlamentosudur.

Askeri Durum
Ana madde: Güney Osetya Ordusu

Güney Osetya'nın silahlı kuvvetleri 2017'de kısmen Rusya Silahlı Kuvvetlerine dahil edildi.

Nüfus
Savaşlardan önce, nüfusun kabaca üçte iksi Oset, %25-30'u ise, Gürcü'ydü. Ülkenin doğu çeyreğini oluşturan Leningor bölgesi Gürcü ağırlıklıyken batı ve merkez bölgeler Oset ağırlıklıydı. Dağlık bölge olan kuzeyde, yerleşim yoğunluğu düşüktür.

Sovyetler Birliği döneminde 1989 sayımlarına göre Osetler'in toplam nüfusu 597.802'dir

Güney Osetya yetkilileri tarafından yapılan 2015 nüfus sayımına göre, 48.146 Osetyalı (% 89.9), 3.966 Gürcü (% 7.4) ve 610 Rus olmak üzere bölgenin toplam nüfusu 53.532 idi. Bunlardan 30.432'si Tşhinvali'de yaşıyordu.

Nüfusa dair bugünkü bilgiler kesin olmamakla birlikte, 2007 yılında Güney Osetya'da, 47.000 Oset, 17.500 Gürcü olduğu tahmin ediliyor.

Dil ve Edebiyat
Oset dili, eski Pers dili, Tatça, Afganca, Belucice, Tacikce ve Kürtçe ile birlikte Hint-Avrupa dil ailesinin İran grubuna mensup bir dil olup, fonetik ve morfolojik açıdan yaşayan diğer İran grubunu dillerinde ayrılmaktadır.

Osetler arasında birbirinden farklı İron ve Digor lehçeleri konuşulur. İron lehçesinin alt şiveleri Tuallag ve Kudayrag'dır. Digor lehçesinde ise Tagaur şivesi bulunur. İron ve Digor lehçeleri bugün hala konuşulmakta olup eğitim ve öğretim dili için de kullanılmaktadır. Osetlerin yazı dili XVII. yüzyılın sonlarına doğru Oset aydınlarınca Gürcü harflerinden uyarlanmıştır. XIX. yüzyılın sonunda ise Digorların Arap, İronların Kiril, Tuallagların Gürcü alfabesini kullandığı görülür.

Osetler 1923'te Latin alfabesine geçmiş 1939'da ise İron dili üzerine kurulu, Kiril alfabesinin kullanıldığı tek bir edebi dil kullanılmaya başlanmıştır.

Edebiyat dili daha çok İran lehçesi kullanılarak ortaya çıkmıştır. Bir halk şairi olan ve ilk şiirlerini 1899'da yayınlayan Kosta Khetegurov Oset Edebiyatı'nın kurucularından biridir.

Oset halkının yaşamını anlatan Kosta, yoksul bir kadının çocuklarıyla soğukta aç ve zor günler yaşadığını görünce yazdığı şiir Osetler arasında büyük yankı uyandırır:"Karanlık bir keder içinde

Közler hala kızgındı.

Ağlamak bile kalbinin yükünü hafifletmiyordu.

Ve birden çocuklarına seslendi;

-Bakın fasulye pişiriyorum!

Gerçekten de pişiriyordu, fasulye yerine çakılları."

Din
Eski dönemlerde Hutsan adlı bir Tanrı'ya inanan Osetler arasında Hristiyanlık VI. yüzyılda Gürcüler vasıtasıyla yayılmış, daha geniş ölçüde ise Rus hakimiyetinde kabul görmüştür. Osetlerin Hristiyan olmadan önceki dinleri hakkında kesin bilgiler yoktur. Diğer Kafkas halkları (Çeçen, İnguş, Çerkes) gibi Nart Efsanelerine inanan Osetlerin de eskiden bu halklar gibi bölgede hakim olan Animizme inandıkları tahmin edilmektedir. XVIII. yüzyıldan sonra Osetlerin Rus egemenliği altına girmeleriyle Ortodoks mezhebini benimsedikleri görülür. Osetlerin Hristiyanlığa geçiş süreci AlexandreGrigoriantz tarafından şöyle anlatılır:

"Bu ülkede çok yaygın bir adete göre St.Andre vaazlar vermek üzere Gürcistan'a geldi. Vachoucht'un belirttiği 5. Yüzyıl tarihli bir metne göre St.Andre havarileriyle birlikte insanları eğiterek ve mucizeler yaratarak kentten kente, köyden köye dolaşmaktaydı. Böylece Gürcistan'a vardılar ve havarilerin vaazlarını kabul etmiş bir kadının hüküm sürdüğü Svanlar ülkesine vardılar. Sonra St.Andre ve SimeonOsetler ülkesine gittiler. Burada birçok kişinin dilini değiştirip vaftiz ettikten sonra Abhazya'ya gidip girdiler. Sivastopol kentine vardılar, Tanrının adıyla oraya da hristiyanlığı yaydılar."Osetler, 932'de İslamiyet'e girmeye başlamışlarsa da XVI ve XVII. yüzyıllarda Kabartay'a komşu olan Müslümanların etkisiyle İslamiyet'i benimsemeye başlamışlardır. Özellikle Mürid Savaşları sırasında halk bu yeni dine daha fazla rağbet göstermiştir. Bugün Osetler arasında Hristiyanların %60-70 civarı, Müslümanların ise %20-25 civarı olduğu tahmin edilmektedir. Daha çok Kuzeydeki Osetler arasında İslamiyet inancı görülürken güneydeki Osetler Hristiyanlık dinine mensuptur.

Doğu Ortodoks Hristiyanlığı Güney Osetya'da Osetliler, Gürcüler ve Ruslar tarafından uygulanan başlıca dindir.

Ekonomi
Güney Osetya'nın ekonomisi esas olarak tarıma dayanır. Buna rağmen, Güney Osetya'nın topraklarının sadece %10'undan azı ekilmektedir. Tahıllar, meyveler ve asmalar başlıca tarım ürünleridir. Ormancılık ve büyükbaş hayvan endüstrileri de sürdürülmektedir. Özellikle başkent Tshinvali çevresinde bir dizi endüstriyel tesis mevcuttur. 1990'lardaki savaşın ardından Güney Osetya ekonomik olarak zor durumda kalmıştır. Güney Osetya'da nüfusun çoğunluğu geçimlik tarımla hayatını sürdürmektedir.

Güney Osetya'nın sahip olduğu neredeyse tek önemli varlık, Rusya ve Gürcistan'ı birbirine bağlamak için kullanılan Roki Tüneli'nin kontrolüdür.

Devlet Başkanı Eduard Kokoity, ülkesinin ciddi şekilde Rusya' nın ekonomik yardımına bağlı olduğunu kabul etmiştir.

2008 Güney Osetya savaşından önce Güney Osetya'nın endüstrisi, 2006'da toplam 61,6 milyon ruble üretim yapan 22 küçük fabrikadan oluşuyordu. Oysa 2007'de sadece 7 fabrika çalışıyordu.

Mart 2009'da, üretim tesislerinin çoğunun atıl durumda olduğu ve onarıma ihtiyaç duyduğu bildirildi. Başarılı fabrikalarda bile işçi sıkıntısı, borçlu ve işletme sermayesi sıkıntısı vardı.  En büyük yerel işletmelerden biri 130 çalışanı olan Emalprovod fabrikasıdır.

Güney Osetya yetkilileri yerel un üretimini artırmak ve böylece un ithalatına olan ihtiyacı azaltarak finansmanı iyileştirmeyi planlıyordu. Bu amaçla buğday ekilen alan 2008 yılında on kat artırılarak 130 hektardan 1.500 hektara çıkarılmıştır. 2008 yılındaki buğday hasadının 2.500 ton tahıl olması bekleniyordu. Güney Osetya Tarım Bakanlığı da 2008'de bazı traktörler ithal etti ve 2009'da daha fazla tarım makinesi teslim edilmesini bekliyordu.

Rusya 2008'de Güney Osetya'nın restorasyonu için 10 milyar Ruble harcamayı planladı. Ekonomi şu anda Rusya'dan gelen fonlara bağımlı haldedir.

Güney Osetya Yönetimi 2017'de GSYİH'sının yaklaşık 0.1 milyar ABD doları olduğunu tahmin etmiştir.

İklim
Güney Osetya'nın iklimi, Doğu'dan gelen subtropikal iklimden ve Batı'dan gelen Akdeniz ikliminden etkilenir. Büyük Kafkasya bölgesi, kuzeyden gelen soğuk havaya karşı bir bariyer görevi görerek yerel iklimi ılımlı hale getirir, böylece çok yükseklerde bile, Kuzey Kafkasya'dakinden daha ılıman bir iklim oluşur.

Güney Osetya'daki iklim bölgeleri, Karadeniz'e olan uzaklık ve rakıma göre belirlenir. Doğu Gürcistan ovaları, daha karasal bir iklim sağlayan dağlarla Karadeniz'in etkisinden korunmaktadır. Etekler ve dağlık alanlar (Büyük Kafkas Dağları dahil) serin, yağışlı yazlar ve karlı kışlar yaşar ve birçok bölgede kar örtüsü genellikle iki metreyi geçer. Karadeniz'den Güney Osetya'nın batısına nemli hava kütlelerinin nüfuzu genellikle Likhi sıradağları tarafından engellenir. Güney Osetya'da yılın en yağışlı dönemleri genellikle ilkbahar ve sonbahar aylarında meydana gelirken, kış ve yaz ayları en kurak aylar olma eğilimindedir. Yükseklik, 1.500 metrenin üzerindeki iklim koşullarının alçakta kalan alanlardan önemli ölçüde daha soğuk olduğu Güney Osetya'da önemli bir rol oynar. 2.000 metrenin üzerinde olan bölgeler, yaz aylarında bile sık sık don yaşar.

Güney Osetya'da Ocak ayında ortalama sıcaklık +4 santigrat derece civarında ve Temmuz ayında ortalama sıcaklık +20.3 santigrat derece civarındadır. Güney Osetya'da yıllık ortalama yağış 598 milimetre civarındadır. Genel olarak, Güney Osetya'nın çoğunda yaz sıcaklıkları ortalama 20 °C (68 °F) ile 24 °C (75.2 °F) ve kış sıcaklıkları ortalama 2 °C (35.6 °F) ile 4 °C (39.2 °F)  arasındadır. Nem nispeten düşüktür ve Güney Osetya'da yağış, yılda ortalama 500 ile 800 mm (19,7 ile 31,5 inç) arasındadır. Çayırlık ve yayla bölgeleri farklı mikro iklimlere sahiptir. Yüksek rakımlarda yağışlar bazen Gürcistan'ın doğu ovalarına göre iki kat daha fazladır. Çayır alanlar yaklaşık 2.100 m'de (6.890 ft) başlar ve 3.600 m'nin (11.811 ft) üzerinde kar ve buz yıl boyunca mevcuttur.

Ayrıca bakınız
 Osetya
 Abhazya
 Kosova'nın bağımsızlık bildirisine uluslararası tepkiler
 Tanınmayan devletler listesi
 Self determinasyon
 Mikro ulus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Güney Osetya neresi?
 Güney Osetya: Savaşın yetim tarafı

Kafkasya'da kurulan devletler
Osetya
Kafkasya coğrafyası
1991'de kurulan bölgeler ve ülkeler
Rusça konuşan bölgeler ve ülkeler
Güney Osetya
Gürcistan'da ayrılıkçılık
Gürcistan'ın Özerk Cumhuriyetleri
Eski Sovyet ülkeleri

Güney Osetya


Pashmina og cashmere er det samme fremstillet af den fine underuld fra cashmeregeden (Capra Hircus Laniger). Hvor cashmere er en gammel stavemåde af Kashmirregionen i det nordlige Indien, kommer pashmina fra ordet 'pashm' som betyder 'blødt guld' på kashmirisk.

Pashminasjaler blev håndlavet i Kashmirregionen af spundne og vævede cashmerefibre, som blev indsamlet, når gederne fældede. I dag er Indien ikke en stor producent af cashmere, men der fremstilles stadig pashminasjaler. Den største producent er Nepal. Cashmeregedens underuld er meget fin (12,5 - 19 micrometer) og langfibret  35 - 50 mm. Den fine uld gør, at gederne kan modstå den ekstreme vinterkulde på højsletterne i Centralasien og at de ikke overopheder om sommeren. En ged producerer mellem 100 og 160 g cashmere råmateriale pr. år.

Betegnelsen pashmina anvendes i dag noget skødesløst, og det kan være svært at adskille myte fra fakta. I takt med at salget af tekstiler solgt som pashmina er taget til, er det blevet stadig mere uklart, hvad betegnelsen dækker over. Mange sjaler og tørklæder, der sælges som pashmina, er uldblandinger eller blandinger af cashmere og silke.

Ifølge Wool Act regulativet er det ikke slet tilladt at kalde uldprodukter '100% pashmina' eller 'pure pashmina', da de ikke er af anerkendte uldfiber. De skal deklareres med det faktiske indhold: fx '100% cashmere' eller '70% cashmere, 30% silke'. Man må markedsføre produkter som pashmina, hvis de er deklareret med det faktiske indhold.

Fremstilling af pashminasjaler
Pashminasjaler væves traditionelt på specielle håndvæve dygtige og erfarne kunsthåndværkere. De håndvævede sjaler er mere værd end sjaler vævet på maskine. Et pashminasjal eller -tørklæde er typisk vævet i lærredsbinding eller twillvævning som diamantvævning og sildebensvævning. Sjalerne afsluttes ofte med korte naturlige frynser eller lange snoede frynser.

Referencer

Vævede tekstiler

Pashmina


පසිඳු ලෙසින්  ආචාර්ය  ඇන්. ඇම්. පෙරේරා ලෙසින් හැඳින්වෙන, නානායක්කාරපතිරගේ මාටින් පෙරේරා ( 6 ජූනි 1905 – 14 අගෝස්තු 1979) යනු,  ශ්‍රී ලාංකික ට්‍රොට්ස්කිවාදී ලංකා සමසමාජ පක්ෂයෙහි (ලසසප) නායකයන් අතරින් එක් අයෙකි.

1905 උපත්
1979 මරණ

එන්. එම්. පෙරේරා


Avengers: Infinity War er en amerikansk superheltefilm fra 2018 produceret af Marvel Studios og distribueret af Walt Disney Pictures, baseret på Marvel Comics superheltehold af samme navn. I hovedrollerne ses ensemble- Robert Downey Jr., Chris Hemsworth, Mark Ruffalo, Chris Evans, Scarlett Johansson, Benedict Cumberbatch, Don Cheadle, Tom Holland, Chadwick Boseman, Paul Bettany, Elizabeth Olsen, Anthony Mackie, Sebastian Stan, Danai Gurira, Letitia Wright, Dave Bautista, Zoe Saldana, Josh Brolin og Chris Pratt.

Handling
Da Thanos spreder kaos i universet for at få fat i Uendelighedsstenen, og udrydde halvdelen af universets befolkning, må den opløste superheltegruppe Avengers komme sammen igen for at standse hans planer.

Medvirkende
 Robert Downey Jr. som Tony Stark / Iron Man
 Chris Evans som Steve Rogers / Captain America
 Chris Hemsworth som Thor Odinson
 Tom Holland som Peter Parker / Spider-Man
 Chris Pratt som Peter Quill / Star-Lord
 Benedict Cumberbatch som Dr. Strange
 Scarlett Johansson som Natasha Romanoff / Black Widow
 Elizabeth Olsen som Wanda Maximoff / Scarlet Witch
 Chadwick Boseman som T'Challa / Black Panther
 Jeremy Renner som Clint Barton / Hawkeye
 Mark Ruffalo som Bruce Banner / Hulk
 Paul Rudd som Scott Lang / Ant-Man
 Karen Gillan som Nebula
 Josh Brolin som Thanos
 Sebastian Stan som Bucky Barnes / Winter Wolf
 Tom Hiddleston som Loke
 Zoe Saldana som Gamora
 Danai Gurira som Okoye
 Pom Klementieff som Mantis
 Linda Cardellini som Laura Barton
 Letitia Wright som Shuri
 Idris Elba som Heimdal
 Anthony Mackie som Sam Wilson / Falcon
 Don Cheadle som James Rhodes / War Machine
 Benicio Del Toro som Samleren
 Sebastian Stan som Bucky Barnes / Winter Soldier
 Peter Dinklage som Eitri

Referencer

Eksterne henvisninger

  hos Marvel

Actionfilm fra USA
Science fiction-film fra USA
Amerikanske film fra 2018
Film baseret på Marvel Comics
Engelsksprogede film

Avengers: Infinity War


Delavan Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Delavan Township (Illinois)
 Delavan Township (Minnesota)

Delavan Township


يتكون فريق الإدارة العليا من لجنة تضم كبار المديرين في الأمم المتحدة، ويعمل كديوان للأمين العام في الامم المتحدة، وكهيئة تخطيط للسياسات المركزية للأمم المتحدة.

يتكون من 36 مسؤول كل منهم عن مهام جمة
فريقُ الإدارة العليا هيئةٌ رفيعة المستوى يرأسها الأمين العام وتضم رؤساءَ إدارات الأمم المتحدة ومكاتبها وصناديقها وبرامجها. وهي محفل لتناول المسائل ذات الصلة بالسياسات العامة والتخطيط وتبادل المعلومات فيما يتعلق بالتحديات الجديدة والمسائل الشاملة لقطاعات متعددة.

المهام
ولفريقِ الإدارة العليا دورٌ رئيسي في النهوض على نحو استراتيجي بأعمال الأمم المتحدة، وهو يؤديه من خلال اجتماعات يعقدها بانتظام بوسائل عدة منها التداول عبر الفيديو مع مكاتب الأمم المتحدة في جنيف ونيروبي وروما وبانغكوك وبيروت وأديس أبابا وسنتياغو وفيينا.

الفريق الحالي
يرأس الأمين العام للأمم المتحدة، بان كي مون، فريق الإدارة العليا، الذي يضم الأعضاء:
 يان إلياسون نائب الأمين العام
 سوزانا مالكورا رئيسة ديوان المكتب التنفيذي للأمين العام
 ماجد عبد العزيز المستشار الخاص لشؤون أفريقيا
 جيان شاندرا أشاريا أقل البلدان نمواً والبلدان النامية غير الساحلية والدول الجزرية الصغيرة النامية
 شمشاد أختار اللجنة الاقتصادية والاجتماعية لآسيا والمحيط الهادئ (إسكاب)
 فاليري آموس - الشؤون الإنسانية ومنسقة الإغاثة في حالات الطوارئ
 زينب بانغورا الهوى - العنف الجنسي في النزاعات
 أليسيا بارسينا إبارا - اللجنة الاقتصادية لأمريكا اللاتينية ومنطقة البحر الكاريبي
 هيلين كلارك برنامج الأمم المتحدة الإنمائي
 [[جون كلوس برنامج المستوطنات البشرية (الموئل)
 إرثارين كوزين برنامج الغذاء العالمي
 ميغيل دي سيربا سواريس الشؤون القانونية
 أداما ديينغ المستشار الخاص المعني بمنع الإبادة الجماعية
 بيتر طوماس درينان شؤون السلامة والأمن
 يوري فيدوتوف المدير التنفيذي لمكتب الأمم المتحدة في فيينا والمدير العام للمكتب المعني بالمخدرات والجريمة
 جيفري فيلتمان الشؤون السياسية
 تيغيغنيوورك غيتو شؤون الجمعية العامة وإدارة المؤتمرات
 أنطونيو مانويل دي أوليفيرا غوتيريز مفوضية الأمم المتحدة لشؤون اللاجئين
 أميرة حق إدارة الدعم الميداني
 أنجيلا كين نزع السلاح
 ريما خلف اللجنة الاقتصادية والاجتماعية لغرب آسيا (إسكوا)
 كيم وون سو نائب رئيس الديوان
 موخيسا كيتويى مؤتمر الأمم المتحدة للتجارة والتنمية
 هيرفي لادسو عمليات حفظ السلام]]
 أنتوني ليك منظمة الأمم المتحدة للطفولة (اليونسيف)
 فومزيلي مالامبو نغكوك المساواة بين الجنسين وتمكين المرأة
 كارلوس لوبيز اللجنة الاقتصادية لأفريقيا
 يوكيو تاكاسو الإدارة
 مايكل مولر مكتب الأمم المتحدة في جنيف
 فيجاي نامبيار المستشار الخاص بشأن ميانمار
 روبرت سي أور تخطيط السياسات
 باباتوندي أوسوتينيهين صندوق الأمم المتحدة للسكان
 نفانيثيم (نافي) بيللاي حقوق الإنسان
 أخيم شتاينر برنامج الأمم المتحدة للبيئة
 وو هونغبو الشؤون الاجتماعية والاقتصادية
 ساهلي وورك زيودي مكتب الأمم المتحدة في نيروبي
 ليلى زروقي الأطفال والصراع المسلح
 كارمان ل. لابونت مراقبة خدمات الرقابة الداخلية (تقدم تقاريرها مباشرة إلى الجمعية العامة، وليس للأمين العام)

المصادر

انظر أيضًا
 أمم متحدة

وصلات خارجية
 موقع الأمم المتحدة

الأمم المتحدة

فريق الإدارة العليا


Vlorë County (; ) is one of the 12 counties of the Republic of Albania with the capital in Vlorë. The county spans  and has a total population of 187,675 people as of 2021. It borders the counties of Fier and Gjirokastër, as well as the Adriatic and Ionian Sea.

Vlorë is geographically a very mountainous county. The county stretches along the Adriatic Sea and especially the Ionian Sea, forming the Albanian Riviera. The county has a coastline of . The coasts on the west can be very steep and rocky with green panoramic vistas and high mountains in the hinterland, including the Ceraunian Mountains. The highest natural point is Maja e Çikës, at . The northwest of the county is mostly located on the peninsula of Karaburun, with a rough relief, steep cliffs, bays and rocky beaches.

With more than 187,000 inhabitants in 2021, the county is the sixth most populous county within Albania, and the third most populous within the Southern Region. Albanians constitute the ethnic majority of the county, including the capital. Greeks, Aromanians, & a few Roma also are present in the ethnic composition of the county.

The port city of Vlorë is the capital of Vlorë County. It is where the Albanian Declaration of Independence was proclaimed on November 28, 1912. Sarandë is one of the most important tourist attractions of the Albanian Riviera, situated on an open sea gulf of the Ionian Sea in the central Mediterranean, about  east of the north end of the Greek island of Corfu. The Butrint National Park, Llogara National Park and Karaburun Sazan National Marine Park are located in Vlorë County. The ancient city of Butrint is an archeological site in Vlorë County, some 14 kilometres south of Sarandë. It is located on a hill overlooking the Vivari Channel and is part of the Butrint National Park.

History

During antiquity, the city of Vlorë, the homonymous county capital, was known as Aulón (, meaning channel or glen, and possibly a translation of another indigenous name). The city was founded as a Greek colony within the territory of Illyria. The Latin name is Aulona, a Latinization of the Ancient Greek name. The medieval and modern Greek name was Αυλώνας /av'lonas/, accusative Αυλώνα /av'lona/, and is the source of the Italian name Valona and of the obsolete English Avlona. During the Ottoman era, the Turkish Avlonya was also common.

The region was also inhabited by the Greek tribe of the Chaonians in classical antiquity. The Ancient Greeks developed the town of Sarandë, which they referred to as Onchesmos (or Anchiasmos). Onchesmos flourished as the port of the Chaonian capital of Phoenice (modern-day Finiq). Another Chaonian settlement was Chimera, identified with Himarë, while the Corinthians founded the colony of Aulon at the bay of Vlorë. Additional ancient settlements in the region included Thronium, Amantia and  Oricum. Illyrian tribes were located north of the mouth of Aoos, which is located near the northern limits of the county.

In the Middle Ages, the region was part of the Byzantine Empire, while during the Slavic invasion there is evidence that Byzantine rule was maintained in the area.

In 1204 the region became part of the Despotate of Epirus, but later returned to the Byzantine Empire. In 1335 Albanian tribes were in possession of the area between Berat and the bay of Vlorë, while in 1345 after the Serbian invasion an independent principality was formed in Vlorë.

In the middle of the 14th century the aristocratic Delvina family ruled Delvinë, and in 1354 Mehmet Ali Pasha Delvina was testified as the owner of the castle and the city.

The Ottoman Empire captured the region in 1417, while in 1432, Albanian rebels freed Vlorë and expelled the Ottomans from the area. As part of the Ottoman Empire, The region became a sanjak centre in Rumelia Eyalet under the name Avlonya.

On November 28, 1912, Ismail Qemali declared the Albanian National Awakening in Vlorë, during the First Balkan War. The region became Albania's first freed region following its independence, but was invaded by Italy in 1914, during the World War I. The region remained occupied by Italian forces until an Albanian rebellion forced the Italians out of Albania in 1920. Italy invaded Vlorë again in 1939. The region remained under Italian occupation until Italy surrendered to the allies in 1943. Subsequently, Nazi Germany occupied the region until 1944. The city was liberated in 1944 by communist forces under Enver Hoxha.

During the World War II, Sazan Island became the site of a German and Italian submarine base and naval installations; these installations were heavily bombed by the Allies.

After World War II, with Albania ruled by a Communist Party, the port was leased out to the Soviet Union for use as a submarine base. During 1960 and 1961 it served as a theater in the aftermath of the decision of Enver Hoxha to denounce Nikita Khrushchev's reforms. In April 1961 the Soviet Union, resenting being pushed out after considerable investment in the naval facilities at Pasha Liman Base, threatened to occupy the region with Soviet troops, and cut off all Soviet economic, military and technical aid to Albania.

Geography

Location

Vlorë is one of the twelve counties of Albania located in the east, south and southwest of the Southern Region. The county lies between latitudes 41° N, and longitudes 20° E. It measures an area of  placing it the fifth largest in Albania and the third largest in the Southern Region, behind Korçë County and Gjirokastër County. It is bordered by the counties of Fier to the north and Gjirokastër to the east, the country of Greece to the south and the Adriatic Sea in the northwest, as well as the Ionian Sea in the west.

The county of Vlorë is divided into seven municipalities; Delvinë, Finiq, Himarë, Konispol, Sarandë, Selenicë and Vlorë. The municipalities are further subdivided into 200 towns and villages in total.

In Vlorë, there are five islands, notably the Ksamil Islands. The combined areas of the four Ksamil islands measure only , and forms part of the larger Butrint National Park.

Sazan Island is located strategically between the Strait of Otranto and the entrance to the Bay of Vlorë and has an area of  with no civil population. In addition to being the largest island in Albania, it is a military facility and sometimes in clear weather it may be seen by eye from the coast of Salento, Italy. More than half of the island's surrounding marine area forms part of the Karaburun-Sazan National Marine Park. Stillo Island is rocky and sparsely vegetated. It has an area of half an hectare, with an approximate length of 80 meters and a width of 100 meters. It is located in the Ionian Sea, 200 meters off the coast of Cape Stillo. Tongo Island is a rocky island, its waters rich in aquatic life. The island is situated about 300 metres (984 feet) off the Greek coast. It has an area of 2.5 hectares (6.2 acres). The Zvërnec Islands are two islands located in Narta Lagoon. The larger island is nearly completely covered with tall pine trees and is connected to the mainland by a 270m long wooden bridge.
It is 430m in length and 300m in width. It has an area of around 8.8 hectares. The smaller island has a smaller vegetation, being 230m in length and 100m in width, with an area of little more than 1 hectare.

Biodiversity

Phytogeographically, the county completely falls within the Illyrian deciduous forests terrestrial ecoregion of the Palearctic Mediterranean forests, woodlands, and scrub.

Protected areas

The county of Vlorë has many ecosystems. Within the county there are three national parks, namely Llogara National Park, Karaburun-Sazan Marine Park and Butrint National Park.

Demographics

The population of Vlorë, as defined by the Institute of Statistics of Albania, was estimated in 2011 to be 175,640. The census results have been widely disputed due to irregularities in the procedure and by the boycott. The population density was . The province is 68.68% Albanian, 6.88% Greek, 0.50% Aromanian, 0.16% Romani, 0.01% Egyptian and 23.68% is unknown.

Islam is the predominant religion in the county. In 2011, 42.14% of the population declared themselves as Muslim. Christianity is the second largest religion, claiming 15.72% of the total population. This includes Orthodox, Evangelist and Roman Catholic believers. Bektashism comprises less than two per cent of the county's population with 1,903 adherents.

The most densely populated areas are the coastal cities of Vlorë, Sarandë and Himarë, while vast regions, such as the highlands, are very sparsely populated.

Economy

Vlorë County has the second highest human development after Tirana County, and has a High Human Development Rating within Albania.

The county remains a major seaport and commercial centre, with a significant fishing and industrial sector. The city of Vlorë is the economic hub of the county. The surrounding region of the city is mainly agricultural and pastoral; a large producer of petroleum, natural gas, bitumen and salt. Vlorë has grown in importance as an agricultural center with large-scale planting of olive and citrus fruit trees, and as a center of the food processing, oil and bitumen export industries.

According to the World Bank, Vlorë has made significant steps in the ease of starting a business in 2016. It ranks seventh among 22 cities in Southeastern Europe, being placed higher than the capital Tirana, Belgrade and Sarajevo.

Tourism has become a major industry in recent years, with many hotels, recreational centers, and vast beaches. In Sarandë, tourism is the main driver of the economy. It is a significant tourist destination on the Ionian Sea, and by far one of the most popular destinations in Albania. Vlorë County is considered a prosperous region, one with varied attractions, plants and mountains, rivers and lakes, springs and virgin beaches, citrus plantations, olive groves and vineyards, pastures and woods, fish and shellfish farming and desirable hunting places.

In short, Vlorë County's location is advantageous in terms of development of tourism. Sarandë's stony beaches are respectable, and there are plenty of sights in and around town, including the ancient archaeological site of Butrint and the hypnotic Blue Eye Spring.

See also

 Geography of Albania
 Politics of Albania
 Divisions of Albania

References

Works cited

Vlorë

Vlorë County


An Polystachya doggettii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alfred Barton Rendle ngan Robert Allen Rolfe. An Polystachya doggettii in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Polystachya

Polystachya doggettii


O Museu de Arte Profissional Miniatura Henryk Jan Dominiak em Tychy (), é um museu de Arte Moderna em Tychy, na voivodia da Silésia é sul da Polónia — um dos menores museus do mundo. O Ministério da Cultura e Patrimônio Nacional (Polônia) supervisiona os museu e programas.

Atividade e Coleção

As atividades
Situado desde 16 de abril de 2013, na uma rua da Żwakowska 8/66 cidade de Tychy, no piso térreo de um arranha-céu residencial. É um museu que enquadrando-se na sua missão preservar, documentar e investigar, reúne e representa património, assim como promover atividades de dinamização cultural. Henryk Jan Dominiak, fundador e diretor que é responsável por gerenciar esse O Museu em Tychy, para a tarefa de procurar e selecionar as obras que deveriam ser para coleção, se responsabilizou por encontrar doadores e potenciais mecenas. O processo de aquisição de obras ocorre principalmente entre desde 2013 até à contemporaneidade. Da época estreia do museu à atualidade tenham-se registrado muitas doações espontâneas. A instituição possui total 970 as peças da coleção.

A base legal para a existência O Museu
O museu opera principalmente com base a Lei de 21 de novembro de 1996 sobre museus (Dz. U. z 2012 r. poz. 987). Então com base a Lei de 23 de julho de 2003 sobre a proteção e cuidado de monumentos (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z późn. zm.) e os regulamentos acordados com O Ministro da Cultura e Patrimônio Nacional.

O espaço Exposições
É um centro compreende uma extensa coleção de arte profissional miniatura (polonesa, ucraniana, húngara, sueca, brasileira). A coleção é composta por
pinturas artísticas, desenhos, gráficos offset (artístico), esculturas e objetos de olaria. O museu também abriga coleções de Arte aplicada e um departamento de armas brancas.

Colaboração com outros museus e instituições
O Museu de modo a promover o pinturas, o desenho manual, o gráficos e o esculturas empresta obras outros museus e instituições e tornar a coleção acessível para investigação.

A Apresentação dos miniaturas

Presentes aqui tem trabalhos estes da artísticos, que transmite uma ideia ou uma expressão sensível ou reflete a intenção de um artista — eles variam em tamanho de alguns milímetros a vários centímetros. O estilo de apresentação miniaturas, já sendo tradição de quase 10,5 anos estes são, os cavaletes, qual são usados para exibir acabadas uma coleção de miniatura (uma pinturas, de desenhos e designs, o gráficos e de fotografia) em uma posição vertical em relação ao assistir pessoas. Cavaletes são feitos normal de o palito de fósforo, que pouco mudaram ao longo dos anos desde 2013. As espécies o palito de fósforo diferem na apenas cor enxofre. As cores da enxofre variam do o vermelho e  ao o azul.

Colecções de Miniatura

Pinturas
A colecção permanente do museu inclui de obras de arte originais de artistas de uma extensa coleção de miniatura polonesa, e uma coleção de miniatura estrangeira, estão expostas em um museu aberto ao público para visitas, por exemplo:

O Milagre no Vístula
O Milagre no Vístula - dimensões de 44 mm x 22 mm - um dos menores imagens de batalha artísticas do mundo.

É um trabalho de pintor, polonesa artísticas Anna Januszewicz-Pitlok, dentro de parâmetros fixos e de valor universal. Refere-se a batalha perto de Varsóvia, que foi uma batalha decisiva entre as forças polonesas comandadas por Józef Piłsudski e União Soviética - Batalha de Varsóvia (1920).

É um pintura a tinta acrílica sobre o mineral Zoisite. É a representação de um Marechal Józef Piłsudski em sua égua favorita, Kasztanka ("Castanha"), atacaram e desorganizando a ofensiva inimiga e obrigando as forças russas a retirarem-se leste.

Foi pintado em 2021 não tradicionalmente com pincel. Aplicação de pigmentos pintura indicam o uso de instrumentos manuais de rígidos fixados na extremidade de um cabo próprio, como uma agulha de costura, comumente usado para usada para costura à mão, e de bordado.

Desenhos

Via Sacra Ciclo
Via Crúcis - Ciclo 14 Estações. São baseadas nas tradicionais 14 estações da Via Sacra, Wojtek Łuka um pintor polaco, famoso por retratar personalidades e eventos históricos, se apresentam as cenas da Paixão de Cristo tinta preta sobre papel dimensões de 15 mm x 15 mm.

Estes são quatorze dos menores desenhos artísticas do mundo, conectado com trajeto que foi percorrido por Jesus carregando a cruz, desde o Pretório de Pôncio Pilatos até ao Monte Calvário, onde faleceu.

Via Crúcis associado à Cultura da Igreja Católica, 14 estações especialmente, é, de modo geral, é um ideia importante principal até hoje, pois proporciona uma frutuosa meditação da vida e morte. De um jornal impresso, autor, Wojciech Łuka, uma pessoa envolvida de arte.

Esculturas

Entre a exibição de museu, além a coleção obras de os pintores e artistas ilustradores, artísticas objetos de arte,  qual  possuem uma tridimensionalidade evidente, como a escultura ou alto-relevo. Aqui - artefatos e objetos tendo a argila como matéria-prima, então arame, fio têxtil de costura, o papel, e também  conhecido desde a pré-história o  cobre, o ouro, prata e ligas metálicas, como latão e bronze e até pedra preciosa e ossos de animal.

Atualmente O departamento de esculturas O Museu principalmente compreende o conjunto um repositório de material esculpido desde sua época como um O século XXI.

Santa Bárbara com numa de torre com três janelas

Escultura em miniatura Santa Bárbara com numa de torre com três janelas, a que alude Bárbara de Nicomédia santa cristã na Igreja Católica Romana, na Igreja Ortodoxa e na Igreja Anglicana,
É de Danuta Saga Tomaszewska, foi em doada o museu em 2013. O objeto de museu tendo a argila como matéria-prima.

Santa Bárbara foi, segundo a Tradição católica, uma jovem, muito bela e, acima de tudo, rica, nascida na cidade de Nicomédia. A moça era a filha única de um habitante desta cidade do  chamado Dióscoro. Seu pai dela Dióscoro, decidiu fechá-la numa de torre com duas janelas. Todavia, dias mais tarde, Bárbara ordenou a construção de uma terceira janela nan torre, além disso, e ela esculpira uma cruz sobre a fonte nan torre, como era o símbolo da sua nova Fé. Pelo que imediatamente foi presa e à morte por degolação.

Cerâmicas
A exibição de museu eles preenchem, além a coleção obras de os pintores e esculturas artísticas, de trabalhars artístico campode cerâmica, (coisas feitoa argila e material porcellana como matéria-prima básico).

Jarro de argila nº 1

Debaixo de um impulso fascinação versão americano técnica/forma de cozedura e pós cozedura de peças cerâmicas Raku, e obedecendo a suas tradições técnica (uma técnica família Raku muitos anos e vinda do oriente com Quioto), Danuta Saga Tomaszewska esculpira miniatura Jarro de argila nº 1.

Fato que aconteceu 2013.

Que foi percebido como uma incomum conquista Danuta Saga Tomaszweska, um dos mais importantes escultores e ceramistas da polonesa, de artistas que se especializaram na arte da cerâmica esmaltada e vitrificada.

Títulos, honrarias e prêmios

Honras e Medalhas

Honras polonesas
  Distintivo Honra da de Mérito Para da Cultura da Polônia (6 de setembro de 2021)
  Distintivo em Ouro de Mérito Para da Construção (26 de agosto de 2021)
  Distintivo de Honra atrás Mérito Para Voivodia da Silésia em Ouro (4 de setembro de 2020)

Prêmios

Prêmios polonesas
 Cheque Verde 2019 (26 de abril de 2019), no Dia da Terra, para participação em atividades que promovam a saúde do nosso planeta tanto em nível global como regional e local para Henryk Jan Dominiak, diretor por gerenciar esse O Museu
 Leõ de Negócios de Platina (10 de setembro de 2020)
 Águias de Entretenimento de Ouro (2019, 2020, 2021, 2022)

Ver também

Ligações externas

Museus de arte da Polônia
Museus fundados em 2013


Walter Frederick Gale (Paddington, 27. studenoga 1865. – 1. lipnja 1945.), australski bankar i zaljubljenik u astronomiju koji je otkrio nekoliko kometa. Mnogo se zanimao za astronomiju te je napravio svoj prvi teleskop 1884. godine. Živio i radio u Sydneyu.

Otkrio je nekoliko kometa, uključujući izgubljeni periodični komet 34D/Gale. Otkrio je pet južnih dvostrukih zvijezda prefiksa GLE, te nekoliko tamnih nebeskih objekata, uključujući planetnu maglicu IC 5148 u zviježđu Ždralu. Godine 1892. opisao je oaze i kanale na Marsu. Kraljevsko astronomsko društvo nagradilo ga je Jackson-Gwiltovom medaljom 1935. godine za "otkrića kometa i njegov rad za astronomiju u Novome Južnom Walesu."

Njemu u čast nazvan je udarni krater na Marsu, krater Gale. Godine 2012. izabran je za mjesto slijetanja planetohoda (rovera) Curiosityja.

Izvori

Vanjske poveznice
Gale on the Australian Dictionary of Biography (eng.)

Australski znanstvenici
Astronomi
Otkrivači kometa

Walter Frederick Gale


بطولة آسيا لكرة اليد للسيدات 1991 أقيمت في هيروشيما في اليابان في الفترة من 22 أغسطس إلى 31 أغسطس وقد حقق لقبها منتخب كوريا الجنوبية للمرة الثالثة في تاريخه, وتعتبر هذي البطولة نقطة عبور إلى الألعاب الأولمبية الصيفية 1992.

المجموعة

الترتيب النهائي

المرجع
 Results

أحداث أغسطس 1991 الرياضية في آسيا
بطولات آسيا لكرة اليد
كرة اليد في 1991
منافسات كرة يد دولية تستضيفها اليابان
كرة اليد للسيدات في 1991
رياضة يابانية نسائية في 1991

بطولة آسيا لكرة اليد للسيدات 1991


Six ships of the Royal Navy have been named HMS Oberon, after the fairy king Oberon from William Shakespeare's play, A Midsummer Night's Dream:

  was a 16-gun brig-sloop launched in 1805 and broken up in 1816.
  was an  iron paddle sloop launched in 1847, used as a gunnery target after 1870, sunk in 1874 during experiments with naval mines, raised in 1875 and sold in 1880. In 1870 she was used for underwater firings of Whitehead torpedoes.
HMS Oberon was a coastguard vessel, previously the civilian Lady Ailne. She was launched in 1884, purchased in 1888, and renamed Oberon. She was renamed Hawk later that year, and then Undine in 1904. She was sold in 1906.
  was an  launched in 1916 and sold for scrap in 1921.
  was an  launched in 1926 and broken up in 1945.
  was the lead ship of her class of submarines, launched in 1959, sold in 1987 and broken up in 1991.

Royal Navy ship names

HMS Oberon


CMYK වර්ණ ආකෘතිය වර්ණ මුද්‍රණ කර්මාන්තයේ දී භාවිත කරන ව්‍යාකලන වර්ණ ආකෘතියකි. CMYK යනු මෙම වර්ණ ආකෘතිය සඳහා යොදාගන්නා මූලික වර්ණ සතරෙහි ඉංග්‍රීසි නාමයන් වන Cyan (සයන්), Magenta (මැජෙන්ටා), Yellow (කහ), Key (කළු)  යන වචන වල මුලකුරු වල එකතුව වේ.

CMYK වර්ණ ආකෘතියෙහි K යනුවෙන් අදහස් වන්නේ
ඇතැම් මූලාශ්‍රයන් වලට අනුව කළු වර්ණය නිරූපණය කිරීම සඳහා ඉංග්‍රීසි "K" අකුර යොදාගෙන ඇත්තේ ඉංග්‍රීසි "B" අකුර නිල් වර්ණය නියෝජනය කිරීම සඳහා දැනටමත් යොදාගෙන ඇති බැවින් කළු වර්ණය නිරූපණය කිරීමට "black" යන ඉංග්‍රීසි වචනයේ අවසන් අකුර වන K මේ සඳහා යොදාගෙන ඇති බවයි කෙසේ වෙතත් එම පැහැදිලි කිරීම මෙය මතක තබා ගැනීම සඳහා උපකාරී වුවද නිවැරදි නොවේ.

මෙම CMYK වර්ණ ආකෘතිය ක්‍රියාත්මක වන්නේ ආලෝකවත් පසුබිම් (බොහෝ විට සුදු පැහැති) මත පූර්ණ වශයෙන් හෝ අර්ධ වශයෙන් වර්ණ ආවරණය කිරීම මඟිනි. වර්ණ සංකලන මඟින් ඒ මත පතිත වන ආලෝකය විවිධ ප්‍රමාණයන්ගෙන් අවශෝෂණය කර ආලෝකවත් පසුබිමෙන් පරාවර්තනය වන්නා වූ ආලෝකය අඩු කිරීම තුලින් මෙම සංසිද්ධිය ඇතිවේ. මෙවැනි වර්ණන ආකෘති සුදු ආලෝකයේ දීප්තතාවය ව්‍යාකලනය කරන බැවින් ව්‍යාකලන වර්ණ ආකෘති ලෙස හැඳින්වේ.

RGB වැනි ආකලන වර්ණ ආකෘති වලදී සුදු ආලෝකය එහි මූලික වර්ණවල එනම් රතු, කොළ සහ නිල් ආලෝකයන්ගේ එකතුවෙන් සෑදෙන ආකලන ආලෝකය වන අතර කළු යනු එම මූලික ආලෝකයන් හි නොපැවතීම වේ. CMYK වර්ණ ආකෘතිය එහි ප්‍රතිවිරුද්ධ ආකාරය වේ. මෙහිදී සුදු වර්ණය කඩදාසියක හෝ වෙනත් පසුබිමක ස්වභාවික වර්ණය වන අතර කළු වර්ණය ඇතිවන්නනේ එහි මූලික වර්ණ ත්‍රිත්වය පූර්ණ වශයෙන් මාත්‍රණය කිරීම තුලිනි. එහෙත් කර්මාන්තමය භාවිතයේදී දැරිය යුතු පිරිවැය අවම කිරීම සඳහා සහ තද කළු වර්ණය ලබාගැනීමට මෙන්ම අසංතෘප්ත අඳුරු වර්ණ නිපදවීමට ද සයන්, මැජෙන්ටා සහ කහ වර්ණ තීන්ත මිශ්‍ර කිරීම වෙනුවට කළු වර්ණ තීන්ත වෙන් වශයෙන් යොදාගැනේ.

අර්ධමාත්‍රණය

CMYK මුද්‍රණ කර්මාන්තයේදී අර්ධමාත්‍රණය යනු මූලික වර්ණවල සංතෘප්තතාවය විචලනය කිරීම තුලින් වර්ණ නිර්මාණය කිරීමේ ක්‍රමවේදයකි. මෙහිදී මූලික වර්ණ මිනිස් ඇසට හඳුනා ගත නොහැකි තරම් වූ කුඩා තිත් රටාවන් වශයෙන් මුද්‍රණය කරන අතර එය මිනිස් ඇස හඳුනාගනු ලබන්නේ ඒකකාරි වර්ණයක් ලෙසින් වේ. උදාහරණයක් වශයෙන් මැජෙන්ටා වර්ණය සුදු පැහැති පසුබිමක 20% අර්ධමාත්‍රණයකින් මුද්‍රණය කල විට එය රෝස පැහැයෙන් මිනිස් ඇස හඳුනාගනු ලබන්නේ පසුබිමෙහි වූ සුදු වර්ණය මඟින් පිරිසිදු මැජෙන්ටා වර්ණයෙහි සංතෘප්ත භාවය අඩු කිරීම තුලින් වේ.

අර්ධමාත්‍රණය කිරීමෙන් තොරව මූලික වර්ණ මුද්‍රණය කල හැකිවන්නේ එකකාර තලයන් වශයෙන් පමණක් බැවින් එලෙස මුද්‍රණය කලහැකිවන්නේ වර්ණ හතක් පමණි. ඒ එම මූලික වර්ණ ත්‍රිත්වය, මුලික වර්ණ ද්විත්වය බැගින් සංයෝනය කිරීමෙන් සෑදෙන ද්විතියික වර්ණ ත්‍රිත්වය සහ මුලික වර්ණ ත්‍රිත්වයම සංයෝජනයෙන් සෑදෙන කළු වර්ණයයි. මූලික වර්ණ ද්විත්වය බැගින් සංයෝජනයේ දී, සයන් සමඟ කහ සංයෝජනයෙන් කොල වර්ණයද, සයන් සමඟ මැජෙන්ටා සංයෝජනයෙන් නිල් වර්ණයද, මැජෙන්ටා සමඟ කහ සංයෝජනයෙන් රතු වර්ණයද සෑදේ. එහෙත් අර්ධමාත්‍රණ ක්‍රමවේදය භාවිත කිරීම තුලින් සන්තතික පරාසයක වූ වර්ණ රාශියක් ලබාගත හැකිවේ.

අර්ධමාත්‍රණ මුද්‍රණ කෝණය
අර්ධමාත්‍රණ මුද්‍රණයේදී එහි ගුණාත්මක බව ඉහල නැංවීමට සහ moiré රටාවන් අඩුකිරීමට එක් එක් වර්ණ තලයන් විවිධාකාර කෝණයන්ගෙන් යුතුව මුද්‍රණය කරනු ලබයි. මෙම කෝණයන් මුද්‍රණකරුවාගේ අභිමතය සහ භාවිත කරන වර්ණ ගණන වැනි සාධක මත රඳාපැවතියද පොදුවේ ගත්කල පහත වගුවේ සඳහන් ආකාරයට CMYK වර්ණ තල මුද්‍රණය කිරීම සිදුකරයි.

කළු වර්ණය භාවිතයේ ප්‍රයෝජන

වානිජමය වශයෙන් කළු වර්ණය නිපදවීමට සයන්, මැජෙන්ටා සහ කහ වර්ණ මිශ්‍ර කිරීම ප්‍රායෝගිකව සතුටුදායක නොවන තත්වයකි. එබැවින් මූලික ව්‍යාකලන වර්ණ වලට අමතරව කළු වර්ණය සිව්-වර්ණ මුද්‍රණයේදී යොදාගැනේ. එසේ කළු වර්ණය අමතර වර්ණයක් ලෙස භාවිත කිරීමට හේතු වන කරුණු පහත සඳහන් පරිදි වේ.

 කළු වර්ණය සෑදීම සඳහා 100% සයන්, මැජෙන්ටා සහ කහ වර්ණ මිශ්‍රණ යොදාගැනීමෙන් කඩදාසිය තෙත්වී මුද්‍රිත කඩදාසිය වියලීමට කල් ගතවීම ප්‍රායෝගික නොවන අතර ඇතැම් විට කඩදාසිය මත වර්ණ ගලායාම ද සිදුවේ.
 න්‍යායාත්මකව සයන්, මැජෙන්ටා සහ කහ වර්ණ මිශ්‍රණය දෘශ්‍ය වර්ණාවලියේ සියලු ආලෝකය අවශෝෂණය කරමින් පරිපූර්ණ කළු වර්ණය නිපදවිය යුතු වුවද ප්‍රායෝගිකව එම වර්ණ තුල පැවතියයුතු ගුණාංග නොපැවතීම හේතුවෙන් බලාපොරොත්තු වන පරිපූර්ණ කළු වර්ණය නොලැබේ.
 කළු වර්ණය අනෙකුත් වර්ණ හා සාපේක්ෂව මිලෙන් අඩුය.

මුද්‍රණයේදී ඉතා අඳුරු ප්‍රදේශ ආවරණය කලයුතු අවස්ථා වලදී සයන්, මැජෙන්ටා සහ කහ වර්ණ තට්ටුවක් යෙදීමෙන් අනතුරුව තනි කළු වර්ණ තට්ටුවක් ඒ මත යෙදීමෙන් සාරවත් වූ ඉතා අඳුරු කළු වර්ණයක් ලැබේ. මෙය පොහොසත් කළු වර්ණය ලෙස හැඳින්වෙන අතර CMY මිශ්‍රණය කිරීමෙන් ලැබෙන කළු වර්ණය සංයුක්ත කළු හෝ කෘතිම කළු වර්ණය ලෙස ද හැඳින්වේ.

අනෙකුත් වර්ණ තීන්ත ප්‍රමාණ ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමට භාවිත කල යුතු කළු වර්ණ තීන්ත ප්‍රමාණය විචල්‍යයකි. එම තෝරාගැනීම මුද්‍රණ තාක්ෂණය, කඩදාසියේ ස්වභාවය සහ භාවිත කරන තීන්ත වල ස්වභාවය වැනි දෑ මත රඳාපවතින අතර අවසන් මිශ්‍රණය තීරණය කිරීම සඳහා උප වර්ණ අපහරණය, උප වර්ණ සංකලනය සහ අඳුරු සංරචක ප්‍රතිස්ථාපනය වැනි ක්‍රමවේදයන් භාවිත කෙරේ. එබැවින් මුද්‍රණ කාර්යයේ ස්වභාවය මත CMYK සංයෝජනය රඳා පවතී.

වෙනත් වර්ණ මුද්‍රණ ආකෘතින්
මෙහිදී විශේෂ වර්ණිත තීන්ත වර්ග භාවිත කරමින් කඩදාසි මත මුද්‍රණය කරන්නාවූ කලංක වර්ණ මුද්‍රණ ක්‍රමය, CMYK වර්ණ මුද්‍රණ ක්‍රමය සමඟින් සංසන්දනය කෙරේ. ඇතැම් මුද්‍රණ යන්ත්‍ර CMYK යන සිව්-වර්ණ ආකෘතියේ වර්ණ වලට අමතරව තවත් අමතර කලංක වර්ණ කිහිපයක් මුද්‍රණය කිරීමේ හැකියාවෙන් යුක්තවේ.

RGB වර්ණ ආකෘති විලාසිතයන් හා සැසඳීම

වර්ණ පිටපත් කිරීමේ තාක්ෂණයන් හා ඒවාය් ගුණයන් එකිනෙකට ඉතා වෙනස් වන බැවින් RGB වර්ණ ආකෘති විලාසිතයන්  CMYK වර්ණ මුද්‍රණ හා සැසඳීම පහසු නොවේ. වර්ණ රූප තැනීම සඳහා පරිගණක තිරය රතු, කොළ සහ නිල් මිශ්‍ර වර්ණ ප්‍රභේද භාවිත කරන අතර CMYK මුද්‍රණයේදී ඒ වෙනුවට ආලෝක අවශෝෂක සයන්, මැජෙන්ටා සහ කහ වර්ණ යොදාගෙන අර්ධමාත්‍රණය, වර්ණ වෙවිලීම හෝ වෙනත් ප්‍රකාශ තාක්ෂණික ක්‍රම භාවිතයෙන් මිශ්‍රණය කිරීම සිදුකෙරේ. එකිනෙකට විශේෂිතවූ පරාසයන්ගෙන් යුක්ත වුවද මෙම වර්ණ ආකෘති ද්විත්වයෙන්ම දෘෂ්‍ය වර්ණාවලි‍යේ උප කුලකයක අඩංගු වර්ණ ඇතුලත් වර්ණ සමස්ථ නිර්මාණය වේ. මේ හේතුවෙන් පරිගණක තිරයක් මත දර්ශනය වන දෑ එහි ප්‍රතිවිරුද්ධ වර්ණ ආකෘතිය මඟින් මුද්‍රණය කල විට ඒවායේ වර්ණ පූර්ණ වශයෙන් සමාන නොවේ. මුද්‍රණය සඳහා  චිත්‍රක සැලසුම්කරණයේදී නිර්මාණකරුවන් විසින් පරිගණකය තුල RGB වර්ණ ආකෘතිය මඟින් වර්ණ තෝරාගත්තද එහි මුද්‍රිත පිටපතෙහි දිස්වන වර්ණ පිළිබඳ අවබෝධයක් ලබාගැනීම මේ නිසා අපහසු වේ.

පරිවර්තනය

RGB වර්ණ ආකෘතිය සහ CMYK වර්ණ ආකෘතිය උපාංග මත පදනම් වූ අවකාශ ද්විත්වයක් බැවින් ඒවා අතර පරිවර්තනයන් සඳහා පොදු හෝ සරල සූත්‍රයන් නොමැත. පරිවර්තනය වන්නාවු වර්ණ අවකාශයන් වර්ණ පැතිකඩයන් විසින් පෙන්වාදෙන අතර මෙම පරිවර්තනයන් සාමාන්‍යයෙන් කරනු ලබන්නේ වර්ණ කළමණාකරණ පද්ධතීන් මඟිනි. එහෙත් මෙම අවකාශයන්හි එකිනෙකට වෙනස් වර්ණ සමස්ථයන් පවතින බැවින් පරිවර්තන පූර්ණ නිරවද්‍යතාවයකින් යුක්ත නොවේ.

විවිධ තීන්ත සංකලන මුද්‍රණයෙන් ලැබෙන වර්ණයේ වර්ණමිතික තක්සේරුව ගණනය කිරීමේ ගැටළුව සඳහා නොයෙක් විද්‍යාඥයින් විසින් විසඳුම් ලබාදී තිබේ. අර්ධමාත්‍රණ මුද්‍රණයේදී භාවිතයට ගැනෙන එක් පොදු ක්‍රමයක් වනුයේ වර්ණ තිත් වල එක් එක් කුඩා අතිඡාදනයන් සියල්ලක්ම වර්ණ 8 (CMY හි සංකලන ) ක හෝ 16 (CMYK හි සංකලන ) ක එක් වර්ණයක් සේ සැළකීමය.

වර්ණ අවකාශය
මුද්‍රණ ශබ්ද මාලාව

CMYK වර්ණ ආකෘතිය


Joel Robles (født 17. Juni 1990 i Getafe, Spanien) er en spansk fodboldspiller (målmand), der spiller i Premier League hos Everton.

Referencer

Fodboldspillere fra Spanien
Fodboldspillere fra Everton F.C.
Fodboldspillere fra Atlético Madrid
Fodboldspillere fra Rayo Vallecano
Personer fra Getafe

Joel Robles


Kimberly Kay Reynolds (født 4. august 1959 i St. Charles, Iowa) er en amerikansk politiker, som er den 43. og nuværende guvernør i den amerikanske delstat Iowa.  Hun tilhører det Republikanske Parti.

Hun var viceguvernør i Iowa fra 2011 til 2017 under guvernør Terry Branstad. Da Branstad trak sig fra posten i maj 2017 for at blive USAs ambassadør til Kina, overtog Reynolds som guvernør. Hun blev valgt til sin egen hele valgperiode i november 2018.

Referencer

Eksterne links

 Iowas guvernørs officielle hjemmeside
 Officielle kampagneside

Guvernører i Iowa

Kim Reynolds


Rosalinda Vélez Juárez, Es una abogada mexicana, que se desempeñó como Secretaria del Trabajo y Previsión Social en el Gobierno de Felipe Calderón Hinojosa de 2011 a 2012.

Egresada de derecho en la Escuela Libre de Derecho y con especialidad en derecho financiero en la Universidad Nacional Autónoma de México, se desempeñó como directora de delitos federales contra el ambiente en la Procuraduría Federal de Protección al Medio Ambiente (PROFEPA), jefa de la unidad de contratos del Banco Nacional de Obras y Servicios Públicos (BANOBRAS), directora general de asuntos jurídicos de la Secretaría del Trabajo y Previsión Social y Procuradora Federal de Defensa al Trabajo.

Desde junio de 2018 hasta abril de 2019, ejerció como la Magistrada Presidenta del Tribunal Federal de Conciliación y Arbitraje.

Véase también
Gabinete de Felipe Calderón Hinojosa
Anexo:Organigrama de la administración federal de Andrés Manuel López Obrador

Referencias

Nacidos en Ciudad de México
Abogados de la Ciudad de México
Alumnado de la Escuela Libre de Derecho
Alumnado de la Facultad de Derecho de la Universidad Nacional Autónoma de México
Gabinete de Felipe Calderón Hinojosa
Secretarios del Trabajo y Previsión Social (México)
Secretarias de Estado de México

Rosalinda Vélez Juárez


You Were Never Really Here  er en thriller fra 2017 instrueret af Lynne Ramsay og baseret på novellen af samme navn af Jonathan Ames med Joaquin Phoenix, Ekaterina Samsonov, Alex Manette og John Doman i hovedrollerne.

Medvirkende
Joaquin Phoenix som Joe
Ekaterina Samsonov som Nina Votto
Alex Manette som Senator Albert Votto
John Doman som John McCleary
Alessandro Nivola som Guvernør Williams
Dante Pereira-Olson som Joe som barn
Judith Roberts som Joes mor
Vinicius Damasceno som Moises

Eksterne henvisninger

Franske film fra 2017
Dramafilm fra Frankrig
Dramafilm fra Storbritannien
Britiske film fra 2017
Thrillerfilm fra Frankrig
Film baseret på bøger

You Were Never Really Here


Olaylar
 10-11 Haziran - Pelekanon Muharebesi'nde Orhan Bey, III. Andronikos'u bozguna uğrattı.

Doğumlar
 XI. Gregorius, papa (ö. 1378)
 Lazar Hrebeljanović, Sırp prensi (ö. 1389)
 Muhammed Firuzabadî, İranlı dil, edebiyat, hadis, fıkıh ve tefsir alimi (ö. 1414)

Ölümler
 7 Haziran - I. Robert, İskoçya kralı (d. 1274)
 tarihi bilinmeyen
 Abdurrahman Gazi, Osmanlı Devletinin kuruluşunda büyük hizmetleri geçmiş kumandan, Aydos Kalesi'nin fatihi
 Abdürrezzak Kaşanî, Ekberî (Muhyiddin Arabi öğretisi) geleneğinin önemli yazarlarından
 Mikeli, İmereti Krallığı hükümdarı

1329


A Mind's I er en kortfilm instrueret af Lars Pedersen efter eget manuskript.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2003

Kortfilm fra Danmark

A Mind's I


Kiðafífill (fræðiheiti: Doronicum clusii) er fjölær jurt af körfublómaætt, ættuð frá fjöllum mið-, suður- og suðaustur-Evrópu.

Hann verður um 10 til 20 sm á hæð. Blómgast í júní. Sjaldgæfur í ræktun hérlendis.

Tilvísanir

Körfublómaætt

Kiðafífill


A 13.ª etapa do Giro d'Italia de 2023 teve lugar a 19 de maio de 2023 e consistiu numa etapa em linha com início na localidade de Borgofranco d'Ivrea e final na estação de esqui de Crans-Montana sobre um percurso de 74 km. Esta foi vencida pelo colombiano Einer Rubio da equipa Movistar Team, enquanto o britânico Geraint Thomas conseguiu manter a liderança.

Classificação da etapa

Classificações ao final da etapa

Classificação geral (Maglia Rosa)

Classificação por pontos (Maglia Ciclamino)

Classificação da montanha (Maglia Azzurra)

Classificação dos jovens (Maglia Bianca)

Classificação por equipas "Super team"

Abandonos
  Mads Pedersen (Trek-Segafredo) não tomou a saída.

Referências

Ligações externas

 Página oficial

Giro d'Italia de 2023

13.ª etapa do Giro d'Italia de 2023


Orografisk nedbør er en betegnelse for nedbør fra skyer der er blevet skabt grundet luftens opglidning ved en bakke eller bjergside. Luften afkøles ved opstigning, hvorved vanddampen fortættes, og der vil derfor blive dannet skyer og nedbør. Den orografiske nedbør er grunden til at der i Danmark er mest nedbør på skråninger som vender mod vest, da nu at fugtig vind kommer fra vest.

Se også
Stigningsregn

Meteorologi

Orografisk nedbør


Snefjorden (også skrevet Snøfjorden, nordsamisk: Muorralvuotna) er en fjord i Måsøy kommune i Troms og Finnmark fylke i Norge. Fjorden har indløb mellem Nonstadneset i vest og Avløysingsneset i øst og går elleve kilometer mod sydøst til bygden Snefjord i enden af fjorden.

Den ydre del af fjorden er ikke beboet. Inderst i fjorden ligger bygden Snefjord og et par små landbrug. Snefjordholmen ligger ud for Snefjord. Fjorden er 182 meter på det dybeste, helt yderst i fjorden.

Fylkesvej 889 og Fylkesvej 162 (Finnmark) går langs den indre del af fjorden.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Måsøy

Snefjorden


අල් හාජ් අබු අබ්දුල්ලා මොහම්මද් ඉබ්න අබ්දුල්ලා අල් ලවාටි අල් ටන්ජි ඉබ්න බතූතා (), හෝ සරල වශයෙන්  ඉබ්න බතූතා (පෙබරවාරි 24, 1304–1368 හෝ1369), යනු, ඔහුගේ ගවේෂණ හා ගමන් විස්තර  රිහ්ලා (අරාබි බසින් ගවේෂණය) යන නමින් ග්‍රන්ථ ගත කිරීම වෙනුවෙන් ප්‍රසිද්ධයට පත්  මොරොක්කානු බර්බර් මුස්ලිම් ප්‍රාඥයෙක් සහ ගවේෂකයෙකි. ඔහුගේ සංචාරයන් තිස් වසරක පමණ කාලයක් පුරාවට පැතිර තුබූ අතර,  ඔහුගේ පූර්වප්‍රාප්තික සහ ඔහුගේ සමීප-සමකාලීන මාර්කෝ පෝලෝ ගමන් ගත් මාර්ගයෙහි දිග ප්‍රමාණය පහසුවෙන් අභිබවූ, බටහිර ලෝකයෙහි  උතුරු අප්‍රිකාව, බටහිර අප්‍රිකාව, දකුණු යුරෝපය සහ නැගෙනහිර යුරෝපය  සිට, නැගෙනහිර ලෝකයෙහි  මැද පෙරදිග, ඉන්දීය අර්ධ ද්වීපය, මධ්‍යම ආසියාව, අග්නිදිග ආසියාව සහ චීනය දක්වාවූ, එකල දැන සිටි ඉස්ලාමීය ලෝකය සහ ඉන් ඔබ්බට පැතිරුණු භූමි ප්‍රමාණයක් පුරා විහිද පැවැතිණි.  ඔහුගේ සංචාරය පිළිබඳ සවිස්තරාත්මක විස්තරය හේතුවෙන්ම,  සමස්ත කාලීන උසස්තම සංචාරකයන් අතුරින් එකෙකු ලෙසින් ඉබ්න බතූතා සැලකේ.

සටහන්

ප්‍රාඥයන්

ඉබ්න බතූතා


Nico Elvedi (født 30. september 1996 i Zürich, Schweiz), er en schweizisk fodboldspiller (midterforsvarer/højre back), der spiller for den tyske Bundesliga-klub Borussia Mönchengladbach.

Tidligere har Elvedi repræsenteret FC Zürich i sin fødeby.

Landshold
Elvedi har (pr. juni 2018) spillet seks kampe for Schweiz' landshold, som han debuterede for 28. maj 2016 i en venskabskamp mod Belgien. Han repræsenterede Schweiz ved både EM 2016 i Frankrig og VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Schweiz
Fodboldspillere fra FC Zürich
Fodboldspillere fra Borussia Mönchengladbach
Personer fra Zürich
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2016
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2020
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2022

Nico Elvedi


Josep Caixal i Estradé (1803–1879) was Bishop of Urgell from 1853 until his death in Rome in 1879 and co-prince of Andorra during the New Reform period.

He studied at Tarragona, where he taught the Holy Scriptures, and obtained a canonry (1831). He was professor of philosophy at the University of Cervera. During the First Carlist War, he was exiled to Montauban-de-Luchon.

On 30 November 1851 he was named as the successor of Simó de Guardiola as bishop of Urgell. In 1853 he became the bishop of Urgell and therefore co-prince of Andorra. In that time he was considered a very conservative catholic. In 1855 he had to defend himself against a charge of conspiracy made by the governor of Catalonia. In 1867 he protested in Madrid against the confiscation of goods of the Church and the abusive use of it by the Spanish government.

He attended the First Vatican Council during 1869-1870 (Vaticanum I), where he participated in the drafting of the structure of faith, and in discussions on the infallibility of the Pope, and the composition of the Church, as well as other issues of disciplinary nature.

Ideologically a Carlist, driven by a strong and energetic spirit, he clashed seriously with the liberal authorities. During the reign of Amadeo I, he represented the ecclesiastical province of Tarragona (1870-1872) in the Senate and became well known for his defense of Catholic unity in Spain.

Once the Republic was proclaimed (1873), he moved to Andorra, and from there to Navarre, in order to serve in the field as vicar general to the Carlists who had taken arms. When they later occupied the Seu d'Urgell (1874), the Bishop Caixal returned to the city to join in its defence until his imprisonment in Alacant (1875), under the victorious occupiers led by Martínez de Campos.

He afterwards travelled to Rome, but thereafter the Spanish government denied him permission to return to Spain. Pope Pius IX gave him the title of honorary Roman, and he became an aide to the Pontifical Throne. He died in Rome and was buried at the Seu d'Urgell.

References

1803 births
1879 deaths
19th-century Princes of Andorra
19th-century Roman Catholic bishops in Spain
Bishops of Urgell

Josep Caixal i Estradé


Ønskebenet er en animationsfilm fra 1973 instrueret af Jannik Hastrup efter eget manuskript.

Handling
En kort porno-tegnefilm, der gør grin med hele porno-halløjet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 1973

Ønskebenet


An Liparis madrensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Soto Arenas, Salazar ngan Rolando Jiménez Machorro. An Liparis madrensis in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis madrensis


Dry Well Creek is a stream in Harney County, Oregon, United States in the Harney Basin of Eastern Oregon. Its mouth is at an elevation of . It is among streams in the drainage basin of Malheur Lake, a Great Basin water body with no outlet.

Dry Well Creek is an intermittent fish-bearing stream that flows into Emigrant Creek, a tributary of the Silvies River. The creek is part of a watershed restoration project. Resident aquatic species in the project area include Great Basin redband trout, Malheur mottled sculpin, speckled and longnose dace, redside shiners, bridgelip suckers, Columbia spotted frogs, crayfish and western pearlshell mussels.

See also
List of rivers of Oregon

References

Rivers of Harney County, Oregon
Rivers of Oregon

Dry Well Creek


مدينة قد تعني:

 المدينة، وهي كل مجمع عظيم ومستقر حضري للسكان.
 قضاء المدينة قضاء إداري يتبع محافظة البصرة في العراق
 مدينة، وهي بلدة بمالطة.
 المدينة المنورة، وهي مدينة بالمملكة العربية السعودية، والنسبة إليها مَدَني.

 مدينة المنصور، أو أصفهان أو غيرهما، والنسبة إليها مَدِيني.

انظر أيضًا
 المدينة المنورة (توضيح)

صفحات توضيح أسماء أماكن

مدينة (توضيح)


Robert Kerr "Rikki" Fulton, OBE (15 April 1924 – 27 January 2004) was a Scottish comedian and actor best remembered for writing and performing in the long-running BBC Scotland sketch show, Scotch and Wry. He was also known for his appearances as one half of the double act, Francie and Josie, alongside Jack Milroy. Suffering from Alzheimer's disease in his later years, Fulton died in 2004, aged 79.

Early life
The youngest of three brothers, Robert Kerr Fulton was born into a non-theatrical family at 46 Appin Road, Dennistoun, Glasgow. Fulton's mother, who was 40 at the time of his birth, developed severe postnatal depression. Due to this, Fulton grew up a "solitary child" and developed a "voracious reading habit" throughout his childhood. His father was a master locksmith who changed trades, purchasing a newsagent and stationery shop at 28 Roebank Street, Dennistoun. At the age of three, Fulton and his family moved to Riddrie, another district of Glasgow. There he attended the local primary school but later returned to Dennistoun for his secondary education at Whitehill Secondary School.

Fulton completed his education in 1939 and decided to start in the acting profession after a backstage visit at the Glasgow Pavilion Theatre. In 1941, aged 17, Fulton joined the Royal Navy. The following year he was posted to HMS Ibis, but that November the sloop was sunk in the Bay of Algiers. Fulton spent five hours in the water before being rescued. He later joined the Coastal Forces for D-Day, travelling back and forth between Gosport and Arromanches with vital supplies. In 1945, four years after signing up, Fulton was invalided out of the Navy due to blackouts, leaving with the rank of sub-lieutenant.

Career
Fulton began his professional acting career as a straight actor, mostly appearing in repertory theatre and BBC Radio, including The Gowrie Conspiracy in 1947. He also maintained a secondary job in the stationery business with his brothers. When the bank pulled money from their enterprise, however, Fulton gave his full attention to his acting career.

In the early 1950s, Fulton moved to London and became the compère of The Show Band Show, working alongside the likes of singer Frank Sinatra. After a short period, Fulton returned to Scotland to perform for Howard & Wyndham Ltd in pantomime from 1956 at the Alhambra Theatre, Glasgow with Jimmy Logan and Kenneth McKellar followed by the "Five Past Eight" summer revues with Stanley Baxter and Fay Lenore.

In 1957 he appeared, with Tommy Steele, as the Dame in the pantomime Goldilocks and the Three Bears at the Royal Court Theatre, Liverpool.  His 1958 pantomime appearance was in Sinbad The Sailor at the Alhambra Theatre, Glasgow In 1959 he appeared again in Sinbad The Sailor, with Reg Varney at the King's Theatre, Edinburgh.

In 1960, he headlined in the new Scottish pantomime "A Wish for Jamie," with Kenneth McKellar, Fay Lenore and Reg Varney, which premiered at the Alhambra Theatre Glasgow, and in its sequel "A Love for Jamie," which ran for three consecutive winters. He starred in pantomime and Five Past Eight in Edinburgh and Aberdeen. While working at the King's Theatre, Edinburgh, Fulton met comedian Jack Milroy. Together they created a stage double act named "Francie and Josie", two Teddy Boys from Glasgow. In one of his first forays into television, Fulton brought the act to television in 1962's Scottish Television series, The Adventures of Francie and Josie. The series established both Fulton and Milroy as household names in Scotland. In 1970 and 1989, they were jointly named Scotland's "Light Entertainers of the Year". In 1977, Fulton produced "The Scotched Earth Show" with Gordon Menzies for the BBC. Menzies later produced Fulton's most popular sketch series, Scotch and Wry.

Fulton continued to perform regularly in pantomime and in straight theatre, mostly notably with the Royal Lyceum Company in Edinburgh and the Scottish Theatre Company based in Glasgow. However, it was the comedy sketch show, Scotch and Wry, that became a Hogmanay institution. The series featured one of Fulton's most remembered characters, the Reverend I.M. Jolly, a dour, depressed minister prone to inappropriate television conversations. The series began in 1978 and continued for 15 years, and was shown only once throughout the United Kingdom in 1983. Fulton was named Scottish Television Personality of the Year in 1963 and 1979.

In 1981, Fulton played Oliphant in the Scottish Theatre Company's production of Robert Kemp's play, Let Wives Tak Tent. In 1982, he made an appearance in the film Gorky Park, where he played a KGB officer. Director Michael Apted chose Fulton for the role because "he [Apted] had never seen such cruel eyes". He also performed in Bill Forsyth's Local Hero and Comfort and Joy. In 1985, under the pseudonym "Rabaith", Fulton, along with Denise Coffey, adapted the French playwright Molière's, Le Bourgeois Gentilhomme as A Wee Touch o' Class. He performed in the lead role at that year's Edinburgh Fringe; the Festival re-booked it for the following year and it went on tour throughout Scotland.

Fulton made several guest appearances in other BBC Scotland programmes. Alongside his Scotch and Wry co-stars Gregor Fisher and Tony Roper, Fulton made two appearances in Rab C. Nesbitt; once in 1988 and 10 years later in 1998. In 1992, Fulton was awarded the Officer of the Order of the British Empire (OBE) and a year later the Lifetime Achievement award from BAFTA Scotland. In 1994, he again appeared alongside Fisher as Dan McPhail, The Vital Spark's engineer, in The Tales of Para Handy. In 1996, after 36 years of performing as Francie and Josie, Fulton and Milroy appeared in their "Final Farewell" at the King's Theatre, Glasgow. Milroy later died in 2001, aged 85 years.

Fulton's last full performance on television came on New Year's Eve 1999 with the comedy special It's a Jolly Life and his final Last Call monologue as the Reverend I.M. Jolly. After saying his final goodbye to television, Fulton wrote and published his autobiography, Is It That Time Already?. In 1994, Fulton was awarded an honorary Doctor of Arts from Abertay University, Dundee, in 1995 an honorary Doctor of Letters from the University of Strathclyde and in 2000 another honorary Doctor of Letters from the University of St Andrews.

Personal life
Fulton was first married to actress Ethel Scott, who appeared with him on The Rikki Fulton Show in 1960 and 1961. While separated from their respective partners, Fulton met Audrey Matheson Craig-Brown (known as Kate Matheson), an actress 13 years his junior. Matheson saw Fulton perform in a production of Noël Coward's Hay Fever, but it would be 17 years before they met in person. After one day together, Fulton proposed and they married in 1969. In 1976, Matheson became pregnant but later lost the baby.

In 1998, Fulton began to display symptoms of Alzheimer's disease. In 2001, his wife recalled that "he [Fulton] returned home and devastatingly informed her, "I can't remember my lines any more". In 2002, after being diagnosed with the disease, Fulton remained at his own home and fronted that year's Alzheimer Scotland Christmas appeal. He grew to depend on Kate more and more until, eventually, it was decided he move into the Quayside nursing home. In 2003, after breaking his hip in a fall, he was admitted to the Western Infirmary and then to Gartnavel Royal Hospital for assessment. After contracting the "superbug" MRSA and returning to Quayside, Fulton died peacefully on 27 January 2004, aged 79 years.

Fulton's death sparked numerous dedications in his memory. The then-BBC Scotland Controller, John McCormick, said "he [Fulton] was a legend for people across the whole country."

Fulton's funeral took place six days after his death. In tribute to his Scotch and Wry character Supercop (a police traffic officer), police motorcyclists escorted the funeral cortège as it made its way to Clydebank Crematorium. The Reverend Alastair Symington, who was a close friend of Fulton, led the service, which featured tributes from Fulton's widow Kate Matheson and Tony Roper. Symington had previously collaborated with Fulton on the book, For God's Sake, Ask!. Both Rikki and his Kate were strong supporters of the Scottish SPCA, which received a financial donation following Fulton's funeral.  A Scottish SPCA inspector represented the animal welfare organisation at the service.

Kate Matheson died in 2005 after completing a book about her relationship with Fulton, entitled Rikki & Me. For her funeral in Glasgow, Matheson requested no black ties should be worn because "we [she and Fulton] were together again".

Filmography

 Laxdale Hall (1953)
 "Dance party roof" (1957–58)
 The Rikki Fulton Show (1960)
 The Five past eight (1960's)
 The Adventures of Francie and Josie (1962–1965)
 The Grand Tour (1965)
 The Rikki Fulton Hour (1965)
 Rikki (1966)
 The Scotched Earth Show (1977)
 Scotch and Wry (1978)
 Out with the Old, in with the New (1978)
 The Miser (1978)
 Charles Endell Esquire (1979)
 Square Mile of Murder (1980)
 It Ain't Half Hot Mum (1980)
 Boswell for the Defence (1981)
 The Winter's Tale (1981)
 The Dollar Bottom (1981)
 The House on the Hill (1981)
 Bergerac (1983)
 Local Hero (1983)
 Gorky Park (1983)
 The Country Diary of an Edwardian Lady (1984)
 Comfort and Joy (1984)
 The Girl in the Picture (1985)
 The Holy City (1986)
 Supergran (1986)
 Rab C. Nesbitt (1988, 1998)
 Tis' the Season to be Jolly (1993)
 Jolly, a Man for All Seasons (1994)
 The Tales of Para Handy (1994)
 Jolly: A Life (1995)
 It's a Jolly Life (1999)

Notable characters
Scotch and Wry

Supercop a frequently dimwitted traffic cop who rides a motorbike, his trademark is how he removes his goggles (pings off and flies off camera), is often getting into more trouble than those he stops. Carries a small pocket sized notepad and pencil.

Rev. I.M. Jolly a very downtrodden and pessimistic minister of the Church of Scotland, presents a fictional show "Last Call" where he has a heart to heart with the audience where he tells them what he has been up to that week. His tone is always low-key and down beat.

Rev. David Goodchild a minister who offered a few thoughts on "Last Call" and has an unfortunate mix up between his water and neat gin.  Rev. David Goodchild is often confused with Rev. I.M. Jolly, but they were two different people.

Dickie Dandruff owner of "The Fourways Café" also goes by the moniker "The Gallowgate Gourmet" and presents a cooking segment called "Dirty Dick's Delicat'messen" where he prepares food in comedic style from his filthy café kitchen in the Gallowgate area of Glasgow.

Francie and Josie

Josie is also another much loved character from his comedy show "Francie and Josie" with co-star Jack Milroy who played "Francie".

References

External links

1924 births
2004 deaths
Military personnel from Glasgow
Royal Navy officers
Deaths from methicillin-resistant Staphylococcus aureus
People from Dennistoun
20th-century Scottish autobiographers
Scottish sailors
Scottish memoirists
Scottish male film actors
Scottish male radio actors
Scottish male stage actors
Scottish male television actors
Officers of the Order of the British Empire
Infectious disease deaths in Scotland
Deaths from dementia in Scotland
People educated at Whitehill Secondary School
Deaths from Alzheimer's disease
Scottish male comedians
Royal Navy officers of World War II
Male actors from Glasgow
Pantomime dames
Comedians from Glasgow
20th-century Scottish comedians
Scottish male comedy actors

Rikki Fulton


مسجد أحمد قديروف والمعروف أيضا بمسجد قبة غروزني المركزي هو مسجد بني على اسم الرئيس الشيشاني أحمد قديروف، يقع المسجد في مدينة غروزني عاصمة الشيشان بعد هدم موقع مبنى قصر غروزني الرئاسي إبان حرب الشيشان عام 1994.

مراجع

مساجد
مبان ومنشآت في غروزني
مساجد أوروبا
مساجد اكتملت في 2008
مساجد بنيت في القرن 21
مساجد روسيا
مساجد عثمانية
مساجد في غروزني

مسجد أحمد قديروف


Bolwell est une entreprise australienne qui produisait à l'origine des voitures de sport entre 1962 et 1979. Une nouvelle société du même nom a commencé la production de nouvelles voitures en 2009 après plusieurs années de concept et de show cars.

Modèles

MK IV
La Mk IV était une voiture en kit, proposée en tant que coupé avec des portes papillon et en tant que voiture de sport ouverte. Plus de 200 ont été produits entre 1962 et 1964.

Mk V
75 coupés Mk V ont été produites entre 1964 et 1966, en utilisant principalement des composants Holden.

Mk VI
La Mk VI, également connue sous le nom de SR6, était une voiture de course à moteur central unique construite en 1968.

Mk VII

400 exemplaires du coupé MK VII ont été produits entre 1967 et 1971, principalement sous forme de kits, mais également sous une forme entièrement construite. Des kits ultérieurs à partir de 1969 ont été construits par Kadala Cars pour Bolwell. Les voitures de la dernière version avaient un tableau de bord et des jauges Nagari, des sièges Nagari, un pédalier Nagari et des tringleries de suspension arrière de style Nagari.

Mk VIII Nagari

La Mk VIII, mieux connue sous le nom de Bolwell Nagari, était un modèle propulsée par un moteur Ford V8. Produite à partir de 1970, elle est entièrement construite dans l'usine de Bolwell. Elle était initialement proposée sous forme de coupé uniquement, un cabriolet étant disponible à partir de 1972. La production a cessé en 1974  avec 100 coupés et 18 cabriolets ayant été produits.

Mk IX Ikara

La Mk IX Ikara, conçue en 1979, était une voiture de sport à moteur central en kit propulsée par un moteur 4 cylindres Volkswagen Golf de 1600 cm3. Il utilisait un châssis tubulaire et des panneaux de carrosserie en fibre de verre sans portes. Il n'y a eu que 12 exemplaires jamais produits. Onze des véhicules survivent, dont un a besoin d'être restauré. La voiture n°9 a disparu.

Mk X Nagari

Une nouvelle Bolwell Nagari, le Mk X, a été lancée au salon de l'automobile de Melbourne en mars 2008. La production a commencé en 2009.

Références

Liens externes

 Pièces et modèles

Constructeur de voitures de sport
Entreprise fondée en 1962
Entreprise disparue en 1979
Entreprise fondée en 2009
Marque australienne

Bolwell


Župna crkva sv. Nikole biskupa rimokatolička je crkva koja se nalazi u Metkoviću, na desnoj strani rijeke Neretve. U sklopu crkvenog kompleksa nalazi se i pastoralni centar "Otac Ante Gabrić".

Povijest
Sama Župa sv. Nikole biskupa u Metkoviću osnovana je Dekretom splitsko-makarskog nadbiskupa Frane Franića 15. rujna 1969., a s radom je počela 28. rujna 1969.

U Dekretu se navodi i područje župe koje obuhvaća cijelo naseljeno područje desne obale Neretve od granice s Bosnom i Hercegovinom na istoku i sjeveroistoku, župe Vid na sjeveru, do utoka Norina u Neretvu kod Kule Norinske. Naslovnik župe je sv. Nikola biskup, a posebna zaštitnica župe je Blažena Djevica Marija od Ružarija. Osim pastoralnog rada u matičnoj župi, svećenici obavljaju pastoralni rad i u župama u Novim Selima i Borovcima. U župi djeluje i Red časnih sestara služavki Maloga Isusa.

Crkva i pastoralni centar
Budući da tadašnje vlasti nisu dale suglasnost za izgradnju crkve, napravljena je građevina čija je namjena prikazana kao stambena, a naknadno je u njenu prizemlju uređen sakralni prostor koji je služio kao crkva. Privremenu kapelu 28. rujna 1969. blagoslovio je pomoćni biskup splitsko-makarski Ivo Gugić. Dozvola za gradnju sadašnje crkve i pastoralnog centra ishođena je tek 1991., a radovi su započeli 18. travnja 1993. blagoslovom kamena temeljca koji je učinio nadbiskup Ante Jurić.

Kao djelom temeljnog kamena iskorištena je i jedna topovska čahura kao počast vremenu u kojem je započeta gradnja crkve, vremenu Domovinskog rata i agresije na Hrvatsku. U čahuru je postavljena na pergamentu pisana povelja:

Svetište je izgrađeno prema idejnom rješenju arhitektice Marine Hren. Centar je dvoetažna građevina s pastoralnim sadržajima u prizemlju površine 1800 m2 sa zvonikom visokim 42 m. U prizemlju (58 x 31 m) se nalaze vjeronaučne prostorije, knjižnica, zavičajna zbirka, vrtić, dnevna kapela, sklonište i druge višenamjenske prostorije. Iznad prizemlja je crkveni prostor veličine 42 x 21 m, unutrašnje visine kupole 19 m. Osim glavne lađe, crkva ima veliku i malu sakristiju, te posebnu kapelicu posvećenu ocu Anti Gabriću, metkovskom svećeniku, isusovcu, misionaru i slugi Božjem po kojem je i cijeli Pastoralni centar dobio ime.

Na ulaznom su pročelju tri arkade iznad kojih se nalazi kružni otvor s vitrajem, a pod arkadama su troja ulazna vrata. Na jugu i sjeveru građevine postoje još i dva tornja, a cijeli je centar obojen u kombinaciju bijele i žute boje, po uzoru na vatikansku zastavu.

Novu crkvu i pastoralni centar Otac Ante Gabrić blagoslovio je nadbiskup Marin Barišić 5. prosinca 2012.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene mrežne stranice

Splitsko-makarska nadbiskupija
Katoličke crkve u Metkoviću
Metković

Crkva sv. Nikole biskupa u Metkoviću


Pokazivački uređaj ili pokaznik je ulazna jedinica kod računala koja služi za upravljanje pokazivačem na zaslonu za radnje kao što su  "pritiskanje" virtualnih gumbova na zaslonu u dijaloškim okvirima, izabiranju stavka s izbornika i izabiranja raspona ćelija u radnom listu ili skupinu znakova ili riječi u dokumentu. To mogu biti miš, upravljačke palice (trackpoint), pomična kuglica (računalna kuglica) i dr.dodirna pločica (upravljačka dodirna površina - touchpad) i dr. Može se konfigurirati postavke pokazivačkih uređaja konfiguracije gumba, brzine pritiskanja te opcija pokazivača.

Izvori

Sklopovlje

Pokazivački uređaj


Ion I.C. Brătianu este o stație proiectată a metroului din București. Se va afla în orașul Otopeni, între străzile Zborului și Nicolae Grigorescu. Termenul estimat de punere în funcțiune este a doua jumătate a anului 2027.

Note

Stații ale liniei 6 de metrou din București
Otopeni

Ion I.C. Brătianu (stație de metrou)


An Anadendrum superans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cornelis Rugier Willem Karel van Alderwerelt van Rosenburgh. An Anadendrum superans in nahilalakip ha genus nga Anadendrum, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Sumatera. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anadendrum

Anadendrum superans


Chambersburg Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Chambersburg Township (Illinois)
 Chambersburg Township (North Carolina)

Chambersburg Township


La route régionale 793 () est une route régionale allant de Maliskylä à Nivala jusqu'à Haapavesi en Finlande.

Présentation
La seututie 793 est une route régionale d'Ostrobotnie du Nord.

Références

Annexes

Liens externes

Articles connexes
 Seututie

793

Transport à Haapavesi
Transport à Nivala

Seututie 793


En by mod vest er en dokumentarfilm fra 1986 instrueret af Jens Christian Top efter eget manuskript.

Handling
Et portræt af byen Esbjerg, hvis motto er: Rask må det gå!

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1986

Kultur i Esbjerg
Dokumentarfilm fra Danmark

En by mod vest


تويوتا سوبرا هي سيارة رياضية أنتجتها شركة تويوتا للسيارات من عام (1979م) إلى عام 2002م. إشتُق تصميم تويوتا سوبرا من تويوتا سيليكا، لكن الخلط بين السيارتين حدث لتشابه الأسماء. في عام 1986م أصبح طراز سوبرا في جيله الثالث باسمه فقط وغير معتمد على طراز سيليكا. بسبب التشابه وماضي اسم تويوتا سيليكا سوبرا، يكثر الخطأ والخلط بين السيارتين.
أ الإنتاج الرسمي للجيل الرابع من طراز تويوتا سوبرا في الشهر الرابع من عام 1993، حيث تم إعادة تصميم هذا الجيل الجديد كلياً بالكامل وتم تزويده بمحركين جديدين مكونين من ست اسطوانات سعة 3 لترات، الأول تلقائي التزود بالوقود يولد قوة 220 حصان،

تعود معظم جذور سوبرا إلى تويوتا 2000 جي تي. الأجيال الأولى الثلاثة لـ سوبرا أُنتجت باقتباس مباشر من محرك الـ2000 جي تي نوع إم. زودت كل الأجيال الأربعة من سوبرا بمحرك من 6 اسطوانات على خط واحد كما كانت السمات الداخلية مماثلة أيضاً.

صممت تويوتا شعاراً خاصاً لـ سوبرا وهو مشتقّ من شعار سيليكا الأصلي، إلا أنه كان أزرق بدلا من برتقالي. هذا الشعار استعمل حتى يناير عام 1986م، عندما تم تقديم الجيل الثالث. الشعار الجديد كان مماثل في الحجم، بالكتابة البرتقالية على خلفية حمراء لكن بدون تصميم التنين. ذلك الشعار ظلّ على سوبرا حتى عام 1991م عندما تحولت تويوتا إلى شعار شركتها الحالي البيضوي.

أوقفت تويوتا في عام 1999م مبيعات سوبرا في الولايات المتحدة أوقفت في عام 2002م إنتاج سوبرا رسمياً في اليابان.

معرض صور

مراجع

سيارات اخترعت في 1978
سيارات تجول
سيارات تويوتا
سيارات خلفية الدفع
سيارات رالي
سيارات رياضية
سيارات عقد 1980
سيارات عقد 1990
سيارات عقد 2000
سيارات عقد 2010
سيارات عقد 2020
كوبيه
هاتشباك

تويوتا سوبرا


Paul Sporrenberg (* 27. März 1896 in Venlo; † 7. Dezember 1961 in Mönchengladbach) war ein deutscher SS-Hauptsturmführer und Kommandant des SS-Sonderlagers bzw. Konzentrationslagers Hinzert von April 1942 bis Januar 1945.

Leben
Sporrenberg war der ältere Bruder des späteren SS-Gruppenführers Jakob Sporrenberg. Er nahm nach einer kaufmännischen Lehre als Kriegsfreiwilliger am Ersten Weltkrieg teil und war danach als Vertreter in der Textilbranche tätig.

1922 trat er in die NSDAP ein und wurde nach dem zeitweiligen Parteiverbot 1925 erneut NSDAP-Mitglied (Mitgliedsnummer 25.651). Er wurde ebenfalls 1922 Mitglied der SA und trat im Oktober 1933 von der SA zur SS (SS-Nr. 180.223) über.

Zu Beginn des Zweiten Weltkriegs wurde er zur Wehrmacht eingezogen und zu einer Kfz-Abteilung in Düsseldorf versetzt.

Leiter des Lagers Hinzert
Zum 31. Januar 1940 wurde er aus der Wehrmacht entlassen und bewarb sich zum zweiten Mal um Aufnahme in die Waffen-SS, in die er Anfang März 1940 aufgenommen wurde und wo er Anfang Juli 1940 den Rang eines SS-Untersturmführers der Reserve erhielt. Sporrenberg wurde Lagerführer des Polizeihaftlagers (PHL) Vicht (1940/41) und danach des PHL Wittlich, die Außenstellen des SS-Sonderlagers Hinzert waren.

Gefördert durch den Lagerkommandanten Hermann Pister und danach Egon Zill folgte ein rascher Aufstieg sowohl in seinen Funktionen im Lager Hinzert wie auch in der SS-Hierarchie. Inzwischen zum SS-Obersturmbannführer befördert, betraute Zill ihn am 9. November 1941 aus Anlass seiner eigenen Versetzung mit seiner Stellvertretung. Offiziell folgte Sporrenberg Zill erst im September 1942 als Lagerkommandant nach – inzwischen im Rang eines SS-Obersturmführers.

Sporrenbergs willkürliches und brutales Regiment drang allerdings in die Öffentlichkeit und löste im Frühjahr 1944 offizielle Ermittlungen des Reichssicherheitshauptamtes aus, die offiziell zu seiner völligen Entlastung führten. Weitere Anschuldigungen bezüglich "Hinterziehung kriegsverwendungsfähiger SS-Männer" im Winter 1944/45 blieben ebenfalls folgenlos, zumal die vorgesetzten Stellen zu diesem Zeitpunkt bei immer näher rückender Front wohl Wichtigeres zu entscheiden hatten.

Sporrenberg, seit November 1943 im Rang eines SS-Hauptsturmführers, leitete das Lager Hinzert nachweislich bis zum 17. Januar 1945. Das SS-Sonderlager Hinzert wurde formell zum 19. Januar 1945 dem KZ Buchenwald unterstellt. Anschließend übernahm er ein Außenlager des KZ Buchenwald bei Bad Salzungen/Leimbach mit dem Tarnnamen Renntier.

Nachkriegszeit und Gerichtsverfahren
Nach Kriegsende konnte Sporrenberg untertauchen. Erst aufgrund einer Anzeige vom 30. Juni 1958 setzen Ermittlungen gegen Sporrenberg ein und am 2. März 1960 wurde er in seiner Düsseldorfer Wohnung verhaftet. Frühere Fahndungen hatten keinen Erfolg – er galt als verschollen. Die Staatsanwaltschaft Trier leitete ein Verfahren gegen ihn ein; Sporrenberg wurde der Tod von mindestens 60 Häftlingen u. a. durch Misshandlungen, neun Morde sowie die Hinrichtung von 23 Luxemburgern am 25. Februar 1944 zur Last gelegt. Am 21. September wurde er haftunfähig entlassen und starb vor der Verfahrenseröffnung am 7. Dezember 1961 in Mönchengladbach.

Literatur
 Albert Pütz: Das SS-Sonderlager/KZ Hinzert 1940–1945: Das Anklageverfahren gegen Paul Sporrenberg. Frankfurt/Main 1998.

Weblinks

Einzelnachweise

KZ-Kommandant
Personal im SS-Sonderlager Hinzert
Angehöriger der Waffen-SS
SS-Mitglied
SA-Mitglied
NSDAP-Mitglied
Angeklagter in NS-Prozessen
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Militärperson (Heer der Wehrmacht)
Deutscher
Geboren 1896
Gestorben 1961
Mann

Paul Sporrenberg


Beyköy, Eskişehir ilinin Sarıcakaya ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Eski bir Roma mahallesidir. Mahallenin kurulduğu yerler dikkatli gezildiğinde Roma hamamının, Roma çeşmesinin, Roma mezarlıklarının olduğu görülür. Hristiyanlıktan sonra Roma mahallesi olan Beyköy, Rumların gelmesiyle Hristiyanlaşmış ve Türklerin Anadolu'ya gelmesine kadar da Rum mahallesi olarak kalmıştır. Türklerin bu eski Roma mahallesine yerleşmesinin sebebi ise verimli topraklara ve Sakarya Nehri'ne sahip olmasıdır. Mahallenin ismi ise Osmanlı döneminde mahallenin yerleşiminin 2 kısımdan oluşması ve bu kısımların 2 farklı Bey tarafından yönetilmesinden gelmiştir. Bu iki bey arasındaki çatışmalar caminin yakılmasına kadar ilerlemiş ve beylerin ölümleri ile bu zıtlaşma sona ermiştir. Mahallenin adı Beyköy olarak bu zamana kadar gelmiştir.

Coğrafya
Eskişehir iline 65 km, Sarıcakaya ilçesine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Sarıcakaya'nın mahalleleri

Beyköy, Sarıcakaya


An Chrysitrix dodii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Chrysitrix dodii in nahilalakip ha genus nga Chrysitrix, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chrysitrix

Chrysitrix dodii


Auflattdämmungen sind als Dachdämmungen eine Variante bzw. Weiterentwicklung der Aufsparrendämmungen.

Sie liegen nicht nur über den Sparren, sondern auch über der Dachlattung. Die Vorteile sind im Wesentlichen die gleichen wie bei der Aufsparrendämmung, d. h. lückenlose Dämmung ohne Wärmebrücken, der Dachstuhl kann sichtbar bleiben (leichtere Schädlingskontrolle, Gestaltungsfreiheit), bauphysikalisch sicherer durch weniger Anschlüsse. Ein zusätzlicher Vorteil der Auflattdämmung liegt zum einen darin, dass auch die Dachlattung vor Witterung geschützt ist. Außerdem erfolgt die statische Lastabtragung des Ziegelgewichts durch die Dachlatten über das ganze Dach verteilt, wie bei einer normalen Dacheindeckung.

Dachdeckung

Auflattdämmung


Međunarodni instrumenti za zaštitu ljudskih prava su međunarodni sporazumi, povelje i drugi dokumenti koji služe kao izvori međunarodnog prava ljudskih prava. Brojni instrumenti usvojeni od strane različitih grupa i organizacija najšire se mogu podijeliti na deklarativne (neobvezujuće dokumente koji daju preporuke) i bar nominalno obvezujuće instrumente (gdje kontrola provedbe znatno varira). Mehanizmi se mogu podijeliti i na opće (odnose se na sve), globalne (usvojene od velikog broj zemalja širom svijeta, najčešće u okviru UN-a) i regionalne. Uz međunarodne instrumente za zaštitu ljudskih prava ova su prava prepoznata i zaštićena i nacionalnim mehanizmima za zaštitu ljudskih prava koji su usvojeni u pojedinoj zemlji. Primjer nacionalnog mehanizma za zaštitu ljudskih prava u Hrvatskoj je Ustavni zakon o pravima nacionalnih manjina.

Popis međunarodnih mehanizama
Ovaj popis sadrži najvažnije međunarodne mehanizme za zaštitu ljudskih prava i kao takav nije sveobuhvatan.

Deklaracije

Opće ili globalne
 Deklaracija o pravima djeteta (1923.)
 Opća deklaracija o ljudskim pravima (UN, 1948.)
 Deklaracija o pravima osoba s invaliditetom (UN, 1975.)
 Deklaracija o pravu na razvoj (UN, 1986.)
 Bečka deklaracija i program djelovanja (Svjetska konferencija o ljudskim pravima, 1993.)
 Pekinška deklaracija i Platforma za djelovanje (Četvrta svjetska konferencija o ženama, 1995.)
 Deklaracija o ljudskim dužnostima i odgovornostima (UNESCO, 1998.)
 Opća deklaracija UNESCO-a o kulturnoj raznolikosti (UNESCO, 2001.)
 Deklaracija o pravima domorodačkih naroda (UN, 2007.)
 Deklaracija Ujedinjenih naroda o seksualnoj orijentaciji i rodnom identitetu (UN, 2008.)

Regionalne
 Američka deklaracija o pravima i dužnostima čovjeka (OAD, 1948.)
 Američka deklaracija o pravima domorodačkog stanovništva (OAD, 2016.)
 Deklaracija o temeljnim dužnostima naroda i vlada ASEAN-a (Regionalno vijeće za ljudksa prava u Aziji, 1983.)
 ASEAN-ova deklaracija o ljudskim pravima (ASEAN, 2009.)
 Deklaracija o ljudskim pravima u islamu (OIS, 1990.)

Konvencije

Opće ili globalne
UN-ov Ured Visokog povjerenika za ljudska prava devet konvencija smatra temeljnim konvencijama za zaštitu ljudskih prava.
 Međunarodna konvencija o ukidanju svih oblika rasne diskriminacije: ICERD (21. prosinac 1965.)
 Međunarodni pakt o građanskim i političkim pravima: ICCPR (16. prosinac 1966.)
 Međunarodni pakt o gospodarskim, socijalnim i kulturnim pravima: ICESCR (16. prosinac 1966.)
 Konvencija o uklanjanju svih oblika diskriminacije žena: CEDAW (18. prosinac 1979.)
 Konvencija Ujedinjenih naroda protiv torture: CAT (10. prosinac 1984.)
 Konvencija o pravima djeteta: CRC (20. studeni 1989.)
 Međunarodna konvencija o zaštiti prava svih radnika migranata i članova njihovih obitelji: ICMW (18. prosinac 1990.)
 Konvencija o pravima osoba s invaliditetom: CRPD (13. prosinac 2006.)
 Međunarodnu konvenciju o zaštiti svih osoba od prisilnog nestanka: CPED (20. prosinac 2006.)

Ostale opće ili globalne konvencije su i sljedeće:
 Konvencija o sprečavanju i kažnjavanju zločina genocida (1948.)
 Konvencija o smanjenju apatridije (1961.)
 Konvencija o statusu izbjeglica (1951.) i Protokol o statusu izbjeglica (1967.)
 Međunarodna konvencija o suzbijanju i kažnjavanju zločina apartheida (1973.)
 Konvencija o autohtonim i plemenskim narodima (1989.)
 Deklaracija o borcima za ljudska prava (1998.)

Regionalne (u Europi)
 Europska konvencija o ljudskim pravima
 Europska socijalna povelja
 Europska konvencija o sprečavanju mučenja i neljudskog ili ponižavajućeg postupanja ili kažnjavanja
 Europska konvencija o državljanstvu
 Okvirna konvencija o zaštiti nacionalnih manjina
 Europska povelja o regionalnim ili manjinskim jezicima
 Povelja Europske unije o temeljnim pravima
 Konvencija Vijeća Europe o borbi protiv trgovine ljudima
 Konvencija Vijeća Europe o sprečavanju i borbi protiv nasilja nad ženama i nasilja u obitelji

Regionalne (ostale)
 Afrička povelja o ljudskim pravima i pravima naroda
 Afrička povelja o pravima i dobrobiti djeteta
 Protokol iz Maputa
 Američka konvencija o ljudskim pravima
 Međuamerička konvencija o sprečavanju i kažnjavanju mučenja
 Međuamerička konvencija o prisilnom nestanku osoba
 Konvencija iz Belém do Pare
 Međuamerička konvencija o uklanjanju svih oblika diskriminacije osoba s invaliditetom
 Arapska povelja o ljudskim pravima

Izvori

Vezani članci
 Aktivist za ljudska prava
 Pravo međunarodnih ugovora
 Ratifikacija

Pokret za ljudska prava
Međunarodno pravo
Međunarodni ugovori