O sequestro do embaixador dos Estados Unidos no Brasil em 1969 foi o sequestro de Charles Burke Elbrick pela Ação de Libertação Nacional (ALN) e pelo Movimento Revolucionário 8 de Outubro (MR-8) em protesto contra a ditadura militar apoiada pelos EUA. Fernando Gabeira e Virgílio Gomes da Silva ajudaram a planejar e executar a operação. Para iniciar as negociações, os sequestradores exigiram que sua carta-manifesto fosse lida e impressa na mídia, o que foi feito. O embaixador foi libertado após 78 horas em troca da libertação de 15 presos políticos presos pela ditadura militar, exilados no México. Foi uma das ações de guerrilha de maior destaque contra a ditadura militar (1964-1985).

Sequestro
Em setembro de 1969, no período da ditadura militar no Brasil, Elbrick foi sequestrado por membros das organizações de extrema-esquerda Dissidência Comunista da Guanabara, que adotou o nome MR-8 em homenagem a um grupo guerrilheiro niteroiense homônimo, cuja erradicação pela repressão militar fora anunciada como um grande triunfo na imprensa, poucos meses antes, e a Ação Libertadora Nacional, que participavam da luta armada no país. Este episódio é narrado no livro O Que É Isso, Companheiro?, de Fernando Gabeira.

Franklin Martins, militante estudantil da Dissidência, juntamente com Cid Benjamin, idealizou o sequestro.

A ideia inicial de Franklin era uma ação armada para tirar da cadeia o líder estudantil Vladimir Palmeira, principal articulador político das manifestações contra a ditadura, em 1968, na Guanabara. Por acaso, Franklin descobriu que o trajeto que Elbrick fazia de sua casa para a embaixada diariamente era rigorosamente o mesmo, e percebeu que seria bem mais fácil tomá-lo como refém para exigir a libertação de Vladimir. Com a ideia de Franklin e Cid, a organização clandestina solicitou ajuda logística e militar à Ação Libertadora Nacional, em São Paulo, que enviou um de seus líderes, Toledo (Joaquim Câmara Ferreira), e um guerrilheiro operário de origem humilde, Jonas (Virgílio Gomes da Silva), integrante dos Grupos Táticos Armados (GTA) da ALN, escolhido para comandar a ação de sequestro.

O sequestro de Elbrick, comandado por Jonas, se deu no dia 4 de setembro, durou vinte minutos e resultou no diplomata ferido com uma coronhada na testa, ao tentar fugir dos guerrilheiros armados. A ação aconteceu às 14h30, na rua Marques, bairro do Humaitá, Rio de Janeiro (então Estado da Guanabara), quando um Volkswagen Fusca pilotado por Cid emparelhou o Cadillac do embaixador e quatro guerrilheiros saíram armados rendendo o embaixador e seu motorista, e seguiram no Cadillac. Numa rua adjacente, deixaram o motorista no carro com a carta com exigências redigida por Franklin e entraram numa Kombi. Nesse momento, Elbrick tentou reagir, achando que seria morto, mas foi detido com uma coronhada na testa. Os sequestradores conduziram então a Kombi através do Túnel Rebouças até a casa nº  da rua Barão de Petrópolis, no Rio Comprido, local do cativeiro e onde o embaixador ficaria detido por quase três dias.

Os envolvidos
Participaram da ação e da posterior detenção de Elbrick um total de treze envolvidos:

 Joaquim Câmara Ferreira - segundo homem da ALN depois de Carlos Marighella e comandante político do sequestro, permaneceu na casa de Santa Teresa todo o tempo do cativeiro de Elbrick;
 Virgílio Gomes da Silva - comandante militar da ação e integrante da ALN, rendeu o motorista e o embaixador e acompanhou Elbrick no banco de trás de carro;
 Franklin Martins - dirigiu o Fusca azul que bloqueou a passagem do carro do embaixador, redigiu a carta de exigências, permaneceu no cativeiro e deu cobertura armada na saída da casa contra o carro de agentes do CENIMAR que os seguia, durante a libertação;
 Manoel Cyrillo - segundo no comando militar da operação, foi um dos que renderam o embaixador e deu cobertura aos Fuscas dos guerrilheiros durante a libertação de Elbrick. Foi também o autor da coronhada no diplomata, para dominá-lo quando este reagiu ao considerar que seria morto;
 Paulo de Tarso Venceslau - participou da ação rendendo o motorista. Após a captura, foi encarregado de fazer a ligação entre organizações clandestinas do Rio e São Paulo para compor o nome da lista de presos políticos a serem incluídos na lista a serem libertados;
 Vera Sílvia Magalhães - passando por pretendente a um emprego na casa do embaixador, dias antes do sequestro seduziu o segurança da casa para obter informações sobre a rotina e o trajeto de Elbrick. No dia da ação, ficou encarregada de sinalizar a chegada do carro com o diplomata, na esquina da rua Marques, local do sequestro. Única mulher participante;
 José Sebastião Moura - com 21 anos na época, fez dupla com Vera Sílvia na sinalização da chegada do carro e deu cobertura armada à ação de captura e à libertação;
 João Lopes Salgado - na ação, deu cobertura aos sequestradores no carro da embaixada dirigindo outro carro de apoio;
 Cláudio Torres - participou da ação, rendeu o embaixador e dirigiu todos os carros usados no sequestro;
 Fernando Gabeira - não participou da ação de captura. Ficou na casa de Santa Teresa, o cativeiro de Elbrick, da qual era o inquilino, durante todo o sequestro do embaixador;
 Cid Benjamin - junto com Franklin, o idealizador do sequestro, negociou em São Paulo a participação da ALN nele. Participou da ação bloqueando o carro do embaixador com um Fusca e dirigiu o carro da escolta armada durante a libertação;
 Sérgio Torres - levou a Kombi em que o embaixador foi transportado para o esconderijo, após ser retirado do carro da embaixada, até uma rua próxima ao local do sequestro, para o translado. Depois fugiu a pé;
 Antônio Freitas Filho (Baiano) - não participou da ação de captura. Sindicalista procurado fugido do nordeste, era hóspede de Gabeira na casa de Santa Teresa, local do esconderijo. Foi um dos guardas de Elbrick.

Os 15 presos políticos deixaram a Base Aérea do Galeão rumo ao México em um Lockheed C-130 Hercules da Força Aérea Brasileira.

13 dos 15 presos políticos libertados em troca da libertação do embaixador Elbrick apareceram em foto tirada antes do exílio no México: Luís Travassos, José Dirceu, José Ibraim, Onofre Pinto, Ricardo Villas Boas, Maria Augusta Carneiro, Ricardo Zarattini, Rolando Fratti, João Leonardo Rocha, Agonalto Pacheco da Silva, Vladimir Palmeira, Ivens Marchetti, Flávio Tavares, Gregório Lourenço Bezerra e Mario Roberto Zanconato. Gregório Lourenço Bezerra e Mario Roberto Zanconato não aparecem na foto. Onofre Pinto e João Leonardo da Silva Rocha foram assassinados pela ditadura em 1974 e 1975, respectivamente.

Fernando Gabeira descreveu sua experiência no livro O Que É Isso, Companheiro?. Foi transformado no filme Quatro Dias em Setembro, dirigido por Bruno Barreto.

A carta
A carta-manifesto, que pedia a libertação de quinze presos políticos em troca de Elbrick, foi escrita por Franklin Martins sob supervisão de Joaquim Câmara. Nela, a ALN e a DI-GB (assinando como MR-8) assumiam a autoria do sequestro e denunciavam os crimes e torturas da ditadura. A carta foi lida em cadeia nacional de rádio e televisão. Seu texto integral era:

Os 15 presos políticos pedidos em troca do embaixador eram: Luís Travassos, José Dirceu e Vladimir Palmeira, líderes estudantis; José Ibrahim, líder sindical operário; Flávio Tavares, jornalista; Gregório Bezerra, dirigente do PCB em Pernambuco e um dos primeiros presos após o golpe militar; Onofre Pinto, dirigente da VPR e ex-militar; Ricardo Villas Boas, músico e integrante da Dissidência/MR-8; Ricardo Zarattini, engenheiro ligado a movimentos sindicais do Nordeste; Rolando Fratti, do PCB; Agonalto Pacheco, da ALN; Mário Zanconato, do COLINA; Ivens Marchetti, do MR-8; Leonardo Rocha, da ALN e a única mulher do grupo, Maria Augusta Carneiro, do MR-8 e da Dissidência.

Ver também
Ação_Libertadora_Nacional#Sequestro_de_Charles_Burke_Elbrick

Ditadura militar no Brasil (1964–1985)
1969 no Brasil
Relações entre Brasil e Estados Unidos
Atentados terroristas no Brasil
Extrema-esquerda no Brasil

Sequestro do embaixador dos Estados Unidos no Brasil em 1969


RBMG (Raymond Braun Media Group) er et amerikansk pladeselskab, som sammen med Island Records har kontrakt med den canadiske popstjerne Justin Bieber. RBMG er grundlagt af Scooter Braun, som opdagede Justin Bieber i 2008.

Pladeselskaber fra USA
Etableret i 2008

RBMG


Divizia 3 Cavalerie () a fost una din marile unități tactice ale Armatei Țariste, participantă la acțiunile militare de pe frontul românesc, în timpul Primului Război Mondial. În această perioadă, a fost comandată de generalul maior Evgheni Aleksandrovici Leontovici. În compunerea diviziei intrau două brigăzi de cavalerie (a două regimente fiecare) și un divizion de artilerie călăreață.

În campania anului 1916 de pe teritoriul României a luat parte la Bătălia de pe aliniamentul Rasova-Cobadin-Tuzla și Luptele de pe aliniamentul Topalu-Tașaul.

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu, Alexandru (lt.col.), Războiului României, 1916-1918, vol. I, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, ''România în războiul mondial 1916-1919, vol. I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1936

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial

Unități militare ruse pe frontul român în Primul Război Mondial

Divizia 3 Cavalerie rusă (1916-1918)


Zawiya, officially Zawia ( Az Zāwiya), is one of the districts of Libya. It is located in the north western part of the country, in what had been the historical region of Tripolitania. Its capital is also named Zawia. the province of Az Zawiya has three major municipalities; according to the new laws of local governance, includes Central Az Zawiya municipality, Southern Az Zawia municipality and Eastern Az zawiya municipality. In the north, Zawiya province has a shoreline bordering the Mediterranean Sea, while it borders Tripoli in east, Jafara in southeast, Jabal al Gharbi in south, Surman in the west.

Per the census of 2012, the total population in the region was 157,747. The average size of the household in the country was 6.9. There were totally 22,713 households in the district, with 20,907 Libyan ones.  The population density of the district was 1.86 persons per sq. km.

Geography
In the north, Zawiya has a shoreline bordering the Mediterranean Sea. On land, it borders the following districts, namely, Tripoli in east, Jafara in southeast, Jabal al Gharbi in south, Nuqat al Khams in the west. Zawiya is a part of Triplotania geographical region of Libya that runs from north to south and has set of coastal oases, plains and limestone plateaus having an elevation of  to . The region receives an annual rainfall of . There are no perennial rivers in the region, but the region is abundant with groundwater aquifers. Most of the major cities of Libya are located in the coastal regions. Libya has mostly a flat undulating plain and occasional plateau, with an average elevation of around . Around 91 per cent of the land is covered by desert, with only 8.8 per cent agricultural land (with only 1% arable lands) and 0.1 per cent of forests. The major resources are petroleum, gypsum and natural gas. Along the coastal regions, the climate is Mediterranean in coastal areas, while it is desert climate in all other parts. Dust storms lasting four to eight days is pretty common during Spring. Triplotania is the northwest region, while it is Cyrenacia in the east and Fezzen in southwest.

Demographics

Per the census of 2012, the total population in the region was 157,747 with 150,353 Libyans. The average size of the household in the country was 6.9, while the average household size of non-Libyans being 3.7. There were totally 22,713 households in the district, with 20,907 Libyan ones.  The population density of the district was 1.86 persons per sq. km. Per 2006 census, there were totally 107,135 economically active people in the district. There were 53,485 government employees, 6,411 employers, 34,185 first level workers and 029 second level workers. There were 16,292 workers in state administration, 6,140 in agriculture, animal husbandry and forestry, 7,193 in agriculture & hunting, 32,819 in education, 8,549 in private enterprises, 3,263 in health & social work, 8,451 in production, 33,904 in technical work and 523 service workers. The total enrollment in schools was 91,747 and the number of people above secondary stage and less than graduation was 4,219.
As per the report from World Health Organization (WHO), there were 1 communicable disease centres, 6 dental clinics, 2 general clinics, 3 in-patient clinics, 32 out-patient clinics, 79 pharmacies, 58 PHC centres, 2 polyclinics, 0 rural clinics and 0 specialized clinics.

Administration
Since the 2007 reorganization of Libyan districts, the former district of Sabratha Wa Surman has been part of Zawiya District. Libya became independent in 1951 from the colonial empire and generally known for its oil rich resources. As a part of decentralization in 2012, the country is administratively split into 13 regions from the original 25 municipalities, which were further divided in 1,500 communes. As of 2016, there were 22 administrative divisions in the country in the form of districts.

References

Zawiyah

Zawiya District


Bogislaw 4. (ca. 1255, død 19. februar 1309 eller 24. februar 1309), fra Huset Griffins, var hertug af Pommern i 30 år.

Bogislaw var den ældste søn af hertug Barnim 1. og hans første kone, der nogle gange siges at været datter af kong Erik Knutsson af Sverige. Han var voksen ved sin faders død i 1278, og havde været medhertug siden 1276. Hans halvbrødre Barnim 2. og Otto 1. var stadig meget ung, og han var enehersker i Pommern mens de endnu ikke var myndige.

I begyndelsen af 1280'erne var Bogislaw involveret i en krig med Markgrevskabet Brandenburg. På dette tidspunkt giftede han sig med Matilda, datter af Johan 1. og en søster af den herskende markgreve Otto 4., men alle hans kendte børn var sammen med hans andet ægteskab med Margrete, datter af Wizlaw 2., prins af Rügen.

I 1290''erne, hvor hans brødre var blevet voksne, blev Pommern delt op imellem dem, og Bogislaw fik Wolgast. Barnim 2. døde kort efter og Otto herskede over Stettin.

I 1300-tallet blev han allieret med den fremtidige konge af Polen Vladislav 1.. Han var involveret i det indledende faser af den lange nordtyske markgrevekrig, men dog uden succes. Han døde i 1309, og hans del af Pommern overgik til hans søn Wartislaw.

Ægteskab og børn
Han ægtede først Matilda af Brandenburg-Stendal, datter af Johan 1. af Brandenburg. Han giftede sig anden gang med Margrete af Rügen, datter af Wizlaw 2., prins af Rügen. Hans børn fra det andet ægteskab var:
 Eufemia af Pommern giftede sig med Christoffer 2. af Danmark
 Wartislaw 4., hertug af Pommern, kom senere til at herske over Forpommern, og arvede Rügen
 Elisabeth af Pommern (1291–1349) ægtede hertug Erik 1. af Saxe-Lauenburg ca. 1318
 Jutta
 Margreta, ægtede Nicholas 1., herre af Rostock
 muligvis endnu en datte, Eufemia, gift med Adolf 5. af Holsten

Personer i 1200-tallet
Personer i 1300-tallet

Bogislaw 4. af Pommern


Frederik Cilius Jørgensen (født 12. marts 1986 i Sønderborg) er en dansk satiriker, musikformidler, skuespiller og uddannet klarinettist, der især er kendt for rollen som Kirsten Birgit Schiøtz Kretz Hørsholm i henholdsvis Den Korte Radioavis på Radio24syv og Den2Radioavis på Den2Radio.

Karriere
Frederik Cilius Jørgensen er uddannet klarinettist fra Det Jyske Musikkonservatorium og Jacobs School of Music ved Indiana University Bloomington og arbejder med satire.

Radio
I 2011 blev han optaget på DR's Talenthold og dannede med sine kolleger Satans Bryggers, der lavede programmer og indslag til den nu nedlagte radiostation DR Mama. Programmet Den Slukkede Mikrofon blev Frederik Cilius' debut på DR P2, kanal for klassisk musik. Her var han først vært sammen med Rie Koch, inden han fik sit eget program Cilius-Patruljen, hvor han havde forskellige unge musikere som gæster. I DR-regi har han senest lavet programmet Taktløs på P2 sammen med Allan Gravgaard Madsen.

Frederik Cilius vandt sammen med Rasmus Bruun prisen for "Årets Nyskabelse" ved Prix Radio 2013 for programmet Damernes Magazine på Radio 24syv. I sommeren 2014 lavede de to programmet Antidemokratisk Festival.

I februar 2015 begyndte de at lave satireprogrammet Den Korte Radioavis, hvor Cilius spiller seniorkorrespondent Kirsten Birgit. Ved Prix Radio 2015 vandt programmet tre priser: 'Årets Nyskabelse', 'Årets Satire' og 'Årets Radioprogram'.

Tv
Med sketchshowet Kolonien i 2012 fik Frederik Cilius Jørgensen sin tv-debut, blandt andet i roller som journalisten Finn i indslaget "Finn Fes Forbi" og korrespondenten i sketchen "Sønderjysk Topmøde". Showet havde premiere på DR HD, det senere DR3, og blev sendt i 15 afsnit.
Sammen med Rasmus Bruun og Christian Trangbæk skrev og spillede Cilius med i to sæsoner af Go' Lorte Weekend, et sketchshow for børn sendt fra 2013 på DR Ultra. De tre har videreført samarbejdet i programmet Skråt op på 3. til DR Ultra i 2015.

Desuden har han siden 2016 været holdkaptajn i Den klassiske musikquiz med Phillip Faber som vært på DR K og siden på DR1.
Han har også medvirket i Operarejsen sammen med Rasmus Bruun og Allan Gravgaard Madsen på DR1. På kanalen har Rasmus Bruun og Cilius også været hovedpersoner i serien Orkesteret, som blev frigivet i år 2022. Serien er skrevet og instrueret af Mikkel Munch-Fals.

I 2021 var han en af de fire detektiver i tv-konkurrencen Hvem holder masken? på TV 2.

Kirsten Birgit Schiøtz Kretz Hørsholm
Kirsten Birgit Schiøtz Kretz Hørsholm er en fiktiv person (efter egne oplysninger født 12. februar 1952 i Søften nord for Århus), der optrådte som seniorkorrespondent på Radio24syv og kulturanmelder på Politiken.

Kirsten Birgit Schiøtz Kretz Hørsholm fik sit folkelige gennembrud i Danmark som seniorkorrespondent og nyhedsoplæser i Den Korte Radioavis på Radio24syv, var et dagligt nyhedsprogram lanceret i februar 2015. Kirsten Birgit er ikke en traditionel dansk korrespondent, men læner sig mere op ad den amerikanske tradition for værter med holdninger. Ifølge Information har Kirsten Birgit "med egne ord påtaget sig en opdragende rolle her i samfundet. Hun er ikke for fin til at pege på de forhutlede mavetaskebærende almindelige danskere, der fornedrer kunsten med deres tilstedeværelse." Kirsten Birgit ryger Gauloises-cigaretter uden filter. Hun afslog at være telefonindsamler i indsamlingsshowet Knæk Cancer, da det ikke var muligt at ryge under indsamlingen.
Kirsten Birgit har også udgivet en nytårstale siden 2015.

I 2022 havde Cilius og Bruun premiere på  Den Korte Live On Stage, der var et liveshow med Kirsten Birgit.

Filmografi

Film

Tv-serier

 Orkestret (2022)
 Operarejsen (2022)
 Guru (2021)
 Tomgang (2013)

Tv-programmer
 Troldspejlet & Co (2019)
 Den klassiske musikquiz (2016-nu)
 Operarejsen (2022-2023)

Kilder

Eksterne henvisninger

 Den Korte Radioavis Podcast
 Kirsten Birgit på Twitter
 Den2Radioavis  Den2Radio
 Go' Lorte Weekend på Immergut Productions
 Link til det prisvindende Damernes Magazine
 Prix Radio 2013, Årets Nyskabelse
 Eksempel på Finn Fes Forbi
 Sketchen Sønderjysk Topmøde

Journalister fra Danmark
Ansatte i DR
Komikere fra Danmark
Skuespillere fra Danmark
Musikere fra Danmark
Personer fra Sønderborg
Ansatte ved Radio24syv
Personer i Kraks Blå Bog

Frederik Cilius


Hyalocyt er navnet på nogle specialiserede, døde celler, som findes hos tørvemosserne. De er velforsynede med porer, og trækker ved kapillærkraften vand ind i deres tomme indre, hvor vandet ligeledes fastholdes kapillært. Tørvemosserne kan på denne måde oplagre vand, som vejer det 20-dobbelte af deres egen vægt.

På grund af hyalocytterne er forholdet højere mellem cellevæggen og det levende indre i tørvemossernes celler, end det er hos andre mosarter eller de højere planter. På den måde bliver det lettere at optage vigtige ioner fra regnvand, trods regnens lave koncentration af disse ioner.

Noter

Tørvemosser
Botanik

Hyalocyt


سايمون كاول  (7 أكتوبر 1959) مقدم برامج إنجليزي، ومنتج تلفزيوني،ورجل أعمال وهو مشهور في المملكة المتحدة والولايات المتحدة لدوره في منصب محكم المواهب في عروض تلفزيونية مثل نجوم البوب، أمريكان أيدول، وإكس فاكتور، وبريتنس جوت تالنت.

التعليم
تعلم في .

وصلات خارجية

مراجع

سايمون كاول

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص مذكورون في وثائق بنما
أصحاب أعمال من لندن
إنجليز من أصل يهودي بولندي
شخصيات تلفزيون من لندن
فاعلو خير إنجليز
قضاة في مسلسلات تلفزيونية واقعية أمريكية
كتاب مذكرات إنجليز
مدراء صناعة الموسيقى بريطانيون
مدربو موسيقى إنجليزية
مشاركون أمريكيون في برامج تلفزيون الواقع
مشاركون بريطانيون في مسلسلات تلفزيونية واقعية
مغتربون إنجليز في الولايات المتحدة
منتجو تسجيلات إنجليز
منتجو تلفزيون إنجليز
منتجون سينمائيون إنجليز
مواليد 1959
مواليد في لامبيث
ناشرو منتجات موسيقية إنجليز
كتاب مذكرات إنجليز في القرن 21

سايمون كاول


Haret Ortega, né le  à Iguala au Mexique, est un footballeur international mexicain qui évolue au poste de défenseur central au Deportivo Toluca.

Biographie

Carrière en club
Né à Iguala au Mexique, Haret Ortega est formé par le Club América. Il joue son premier match en professionnel le , lors d'une rencontre de championnat face à l'Atlético de San Luis. Il est titularisé ce jour-là et son équipe l'emporte par un but à zéro.

Le , le transfert d'Haret Ortega est annoncé au Deportivo Toluca, qu'il rejoint sous forme de prêt avec option d'achat. Le , il joue son premier match sous ses nouvelles couleurs, à l'occasion d'une rencontre de championnat face au CD Cruz Azul. Il est titularisé et se fait remarquer en inscrivant son premier but pour le club, participant à la victoire de son équipe par deux buts à zéro.

En équipe nationale
Haret Ortega honore sa première sélection avec l'équipe nationale du Mexique face à Équateur le 28 octobre 2021. Pour cette rencontre, il est titularisé en défense centrale, et le Mexique s'incline par trois buts à deux.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international mexicain
Joueur du Club América
Joueur du Deportivo Toluca
Naissance en mai 2000
Naissance dans l'État de Guerrero

Haret Ortega


Ryo Kobayashi (født 12. september 1982) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashiwa Reysol og Montedio Yamagata.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryo Kobayashi


Destiny Etiko, née le 12 août 1989 à Udi dans l'État d'Enugu au Nigeria, est une actrice nigériane.

Biographie
Destiny est née à Udi, un village situé précisément dans l'État d'Enugu, une zone géographique du sud-est du Nigeria occupée majoritairement par les Igbos. Etiko a fait ses études primaires et secondaires dans l'État d'Enugu, où elle a obtenu son First School Leaving Certificate et le West African Senior School Certificate. Dans le but d'obtenir un diplôme universitaire, Etiko s'est installée dans l'État d'Anambra, puis s'est inscrite pour étudier les arts du théâtre à l'Université Nnamdi-Azikiwe, située à Awka. Etiko a été acceptée et admise et a finalement obtenu un diplôme en arts du théâtre.

Vie privée
Contrairement à ce qui est devenu la norme dans l'industrie cinématographique nigériane, qui consiste à s'installer dans l'État de Lagos pour réussir en tant que créatrice, Etiko, qui est née dans l'État d'Enugu, y réside toujours et y a vécu tout au long de sa carrière d'actrice. Dans une interview, Etiko a affirmé qu'elle avait été victime de harcèlement sexuel de la part de producteurs de films masculins, qui sont de loin majoritaires dans les productions cinématographiques au Nigeria. En 2019, Etiko a offert un appartement à sa mère et l'a félicitée de l'avoir soutenue dans sa décision de devenir actrice, alors que son père s'y était opposé avec véhémence au départ. En mai 2020, elle a perdu son père.

Sans mâcher ses mots, Destiny Etiko reste l'une des actrices les plus généreuses et altruistes de l'industrie cinématographique nigériane. Sa bonne volonté envers les personnes moins privilégiées lui a valu tant d'amour et d'affection de la part des masses. Actuellement, l'actrice a créé une organisation à but non lucratif à son nom qui vise essentiellement à soulager la condition misérable des personnes qui croupissent dans la pénurie et le dénuement. La Fondation Destiny Etiko (DEF) a, à de nombreuses reprises, tendu la main à des personnes dans diverses localités afin de leur prêter main-forte, de quelque manière que ce soit.

Destiny Etiko et les membres de son équipe ont rendu visite à des écoles, à des veuves et à des personnes démunies dans les régions intérieures du Nigeria et les ont ensuite bénis avec des articles tels que des sacs de riz, du garri, etc. Il ne fait aucun doute que de tels gestes de bienveillance suscitent beaucoup d'amour de la part des gens et des bénédictions de la part de Dieu ; il n'est pas étonnant que l'on dise "un bon tour en mérite un autre". Il est donc dans sa nature de faire preuve d'un amour excessif envers les personnes sans défense, qui lui rendent la pareille du peu qu'elles peuvent en soufflant continuellement dans sa trompette.

Carrière
Etiko a décrit dans une interview avec Vanguard, un journal nigérian, qu'après s'être inscrite à l'Actors Guild of Nigeria, elle s'est aventurée dans l'industrie cinématographique nigériane communément appelée Nollywood en 2011 et a décrit son expérience d'alors comme étant difficile car elle devait combiner sa carrière d'actrice avec ses exigences scolaires car elle était encore étudiante à l'époque. La carrière d'Etiko a pris de l'ampleur après avoir joué dans un film intitulé Idemili, produit en 2012 par Ernest Obi, mais qui n'est sorti qu'en 2014. Son rôle dans ce film lui a valu une nomination aux City People Entertainment Awards. Avant son rôle dans le film intitulé Idemili, Etiko était apparue dans d'autres films, mais n'y avait pas obtenu de rôles importants.

Références

Naissance en août 1989
Actrice nigériane
Naissance au Nigeria

Destiny Etiko


An orthophoto, orthophotograph, orthoimage or orthoimagery is an aerial photograph or satellite imagery geometrically corrected ("orthorectified") such that the scale is uniform: the photo or image follows a given map projection. Unlike an uncorrected aerial photograph, an orthophoto can be used to measure true distances, because it is an accurate representation of the Earth's surface, having been adjusted for topographic relief, lens distortion, and camera tilt.

Orthophotographs are commonly used in geographic information systems (GIS) as a "map accurate" background image.  An orthorectified image differs from "rubber sheeted" rectifications as the latter may accurately locate a number of points on each image but "stretch" the area between so scale may not be uniform across the image.  A digital elevation model (DEM) is required to create an accurate orthophoto as distortions in the image due to the varying distance between the camera/sensor and different points on the ground need to be corrected.  An orthoimage and a "rubber sheeted" image can both be said to have been "georeferenced"; however, the overall accuracy of the rectification varies.  Software can display the orthophoto and allow an operator to digitize or place linework, text annotations or geographic symbols (such as hospitals, schools, and fire stations). Some software can process the orthophoto and produce the linework automatically.

Production of orthophotos was historically achieved using mechanical devices.

The orthorectification is not always perfect and has side effect especially for the geometry of high-rise constructions.

Orthophotomap

An orthophotomosaic is a raster image made by merging orthophotos — aerial or satellite photographs which have been transformed to correct for perspective so that they appear to have been taken from vertically above at an infinite distance.  Google Earth images are of this type.

The document (digital or paper) representing an orthophotomosaic with additional marginal information like a title, north arrow, scale bar and cartographical information is called an orthophotomap or image map. Often these maps show additional point, line or polygon layers (like a traditional map) on top of the orthophotomosaic. A similar document, mostly used for disaster relief, is called a spatiomap.

See also
 Digital Orthophoto Quadrangle (DOQ) and Digital Orthophoto Quarter Quadrangle (DOQQ)
 Leica Photogrammetry Suite Orthorectification Software
 GRASS GIS (i.ortho.photo module)
 Photogrammetry
 Photomapping
 TopoFlight
 Socet set Orthophoto Software
 U.S. Geological Survey
 Rational Polynomial Coefficient

References

 Bolstad, P., (2005), GIS Fundamentals: A First Text on Geographic Information Systems, Eider Press, White Bear Lake, MN, 2nd ed.
 Demers, Michael N., (1997). Fundamentals of Geographic Information Systems, John Wiley & Sons.
 .
 Petrie, G., (1977), Transactions of the Institute of British Geographers: Orthophotomaps New Series, vol. 2, no.1, Contemporary Cartography., pg. 49-70
 Robinson, A.H., Morrison, J.L., Muehrcke, P.C., Kimerling, A.J., Stephen Guptill, (1995) Elements of Cartography: John Wiley & Sons Inc., Canada, 6th ed.
 United States Geological Survey, US Department of Interior, USGS Fact Sheet May 2001 http://erg.usgs.gov/isb/pubs/factsheets/fs05701.html

External links
 United States Geological Survey
 National Digital Orthophoto Programs (NDOP) - Original Site via Wayback Machine
 National Digital Orthoimagery Program (NDOP)
 National Digital Orthoimagery Program Subcommittee

Cartography
Remote sensing
Photogrammetry

Orthophoto


Retrograde er en kortfilm fra 2013 instrueret af Jacob Glogowski, Sebastian Kuonen.

Handling
Den unge Thomas er plaget af jalousi overfor sin eks-kæreste, Selma. Uden konkret formål vandrer han rastløst rundt i Københavns usle gader, men i takt med at han træder ind i byens underverden, begynder han at ransage sine følelser og søge efter omsorg og kærlighed. Ved et tilfælde støder Thomas ind i Selma, som - måske for at straffe ham - ikke lader til at kunne genkende ham. Alligevel opstår en tilknytning, og den umiddelbare kærlighed mellem Thomas og Selma udrydder ligegyldigheden på gaden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2013

Retrograde


Aksilær fascie former sammen med huden bunden af armhulen.

Referencer

Muskelsystemet

Aksilær fascie


Early life
Carter was born in 1894 in the Huachuca Mountains outside of Douglas, Arizona Territory. She was known as a skilled hunter and farmer. According to her father Peter Blauser, Carter graduated from college but chose to live a life on a ranch where she tended to 200 cattle and 16 saddle horses. She married John J. Carter on December 12, 1916.

World War I involvement
When her husband was sent to France on the first American contingent to fight in World War I, she first tried to join the Red Cross in Douglas, but was not accepted. Carter then cut her hair short and stole an Army uniform. She boarded the same train as the one carrying her husband and went undetected for two days when she was forced off the train and told to go back to Douglas. However, she got back on the train. At the port, she was able to get onto a ship and stow away. Carter claims her husband did not know of her presence on the train until they neared Chicago. The contingent was five days at sea when her identity was revealed. Her voice was what eventually gave her away and Captain Eugene D. Rideout, realized that she was a woman. Upon arrival on the shores of Europe, she was not permitted to disembark from the ship's deck.

A request by Carter to remain as a nurse was refused. Her husband was demoted from corporal to private as a result of the debacle. Carter states that her mother did not know she was stowing away. Carter's  American Civil War veteran grandfather, H. Clark remarked how proud he was of his granddaughter, stating "I knew she would do it…That girl sure has grit. I wish she could stay and fight the Germans. You ought to have seen her in uniform. She made a better looking soldier than John, I do believe. She can handle a rifle better than most men. They sure should have let her stay."

On return, she was detained and questioned at the police headquarters in Hoboken, New Jersey. She then moved on to Atlantic City, New Jersey. A hero's welcome was planned for her return to Douglas. Carter was met by a brass band and supporters. She also wrote about her experiences and her account was published by The Bell Syndicate. Carter authored a series of four articles detailing her experience that were serialized nationally by several newspaper companies.

Death
Before her death, she intended on earning enough money to return to France to serve as an Army nurse. Carter died in Lordsburg, New Mexico, on July 11, 1918, after being ill for two days. Her husband was still fighting overseas when she passed. It was said by friends that her health declined after her return and they believed she died of a "broken heart." Carter's body was returned to Douglas for burial and she was given a military funeral with a military chaplain and six soldiers as pallbearers. In 1918 after the funeral, it was reported by her cousin, Ella Murphy, that Carter's was the first military funeral held in the United States for a woman.

References

Further reading

External links
 "The Sad Home Coming"

1894 births
1918 deaths
People from Douglas, Arizona
Female wartime cross-dressers
American women in World War I
Writers from Arizona
Military personnel from Arizona
20th-century American women writers

Hazel Carter (writer)


Várias sanções contra a Venezuela têm sido aplicadas pela comunidade internacional durante a presidência de Nicolás Maduro. Os países da União Europeia, os Estados Unidos, o Reino Unido, a Suíça, o Canadá, o Panamá, além de restrições nos países da América Latina, são aqueles que aplicaram medidas sancionatórias. As sanções foram aplicadas em resposta à repressão dos protestos de 2014, de 2017 e de 2019-2020, bem como as acusações de imposição pelo poder executivo de uma Assembleia Constituinte (ANC) controlada pelo Partido Socialista Unido da Venezuela (PSUV) para usurpar atribuições, competências, funções e autoridade legislativa da Assembleia Nacional da Venezuela, e a realização antecipada das eleições presidenciais classificadas como ilegítimas por parte do Conselho Nacional Eleitoral (CNE) e as eleições parlamentares por parte da ANC. As sanções foram aplicadas contra funcionários governamentais ativos e retirados, incluindo membros do Tribunal Supremo de Justiça, da CNE, do Conselho Moral Republicano (composto pelo Ministério Público, pelo Controladoria-Geral e pela Defensoria do Povo), da ANC dissolvida, membros das Forças Armadas e das forças de segurança e empresas privadas acusadas de envolvimento em abusos dos direitos humanos, corrupção, lavagem de dinheiro, degradação do Estado de Direito e repressão da democracia. Em 2017, a Venezuela passava por hiperinflação; o Banco Central deixou de reportar variáveis econômicas desde 2016, país sofre recessão econômica desde 2014 e os indicadores de risco-país subiram, caindo em default mais tarde.

Em março de 2018, a Washington Office on Latin America declarou que 78 venezuelanos associados a Maduro haviam sido sancionados por vários países. Em abril de 2019, os Estados Unidos sancionaram mais de 150 empresas, embarcações e indivíduos, além de revogar os vistos de 718 indivíduos associados a Maduro.

As sanções incluíam o congelamento de contas e bens de indivíduos, a proibição de transações com os mesmos, confisco de bens, embargos de armas e proibições de viagens. O comissário da OEA para migrantes e refugiados venezuelanos, David Smolansky declarou que as sanções visavam Maduro e as "elites" do Chavismo, embora tivessem pouco impacto nos venezuelanos comuns, e o The Washington Post descreveu que as deficiências na Venezuela precedem em muito as sanções impostas pelos Estados Unidos.

Durante a crise presidencial venezuelana, os Estados Unidos aplicaram sanções adicionais aos setores de petróleo, ouro, mineração e bancário. Um relatório do Escritório do Alto-comissário das Nações Unidas para os Direitos Humanos informou que embora a "generalizada e devastadora crise económica e social tenha começado antes da imposição das primeiras sanções económicas", as novas sanções podem agravar a situação.
Em abril de 2019, a Human Rights Watch e a Johns Hopkins Bloomberg School of Public Health divulgaram um relatório conjunto observando que as sanções iniciais não eram dirigidas à economia venezuelana de forma alguma, acrescentando que as sanções impostas em 2019 poderiam piorar a situação, mas que "a crise as precedia".

Ver também
Sanções contra a Rússia
Sanções contra o Irã

Sanções internacionais
Relações exteriores da Venezuela

Sanções contra a Venezuela


Cette page concerne les évènements survenus en 1953 en Israël  :

Évènement
  : Entrée en vigueur de l'accord de réparations entre l'Allemagne fédérale et Israël.
 - : Exposition spécialisée de Jérusalem
  :
 14- : Massacre de Qibya
  : Résolution 101 du Conseil de sécurité des Nations unies

Sport

Création
 Académie de la langue hébraïque

Dissolution - Fermeture

Naissance
 , chercheur.
 , poétesse.
 , journaliste.
 , écrivaine.
 , chanteuse.

Décès
 , rabbin.
 Moshé Smilanski, écrivain.
 Eleazar Sukenik, archéologue.

Notes et références

Voir aussi

1953 en Israël


Colonel Gary Eugene Payton, USAF, (born June 20, 1948) is an American astronaut and USAF Manned Spaceflight Engineer. Payton flew on the STS-51-C mission aboard the Space Shuttle Discovery in January 1985. He later served as Deputy Undersecretary of the Air Force under the Bush and Obama Administrations.

Education
Payton graduated from high school in Rock Island, Illinois, in 1966. He went on to attend Bradley University, in Peoria, Illinois. After one year at Bradley, he entered the United States Air Force Academy, in Colorado Springs, Colorado, graduating with a Bachelor of Science degree in astronautical engineering in 1971. He continued with his graduate education at Purdue University School of Aeronautics and Astronautics,  in West Lafayette, Indiana, earning a Master of Science degree in astronautical and aeronautical engineering in 1972. He graduated from pilot training at Craig AFB, in Alabama in 1973.

Career
From 1972 to 1976, Payton served as a U.S. Air Force pilot and instructor pilot, Craig AFB, Alabama. He has accumulated at least 1,080 hours in T-37, T-38, and T-39 aircraft.

Payton served as a spacecraft test controller from 1976 to 1980, at Cape Canaveral Air Force Station, in Florida. He was selected for the USAF Manned Spaceflight Engineer Program in February 1980.

Payton flew on the STS-51-C mission aboard the Space Shuttle Discovery in January 1985 which launched and returned to land at the Kennedy Space Center, in Florida. STS-51C was the first dedicated Space Shuttle Department of Defense mission. The mission carried an Inertial Upper Stage and deployed a DoD satellite. This was the first shuttle mission that most on-orbit details were classified and not publicized. Payton traveled over 1.2 million miles in 48 Earth orbits, and logged more than 73 hours in space.

From 1997 to 2000, Payton also served as NASA's Deputy Associate Administrator for Space Transportation Technology where he initiated, planned and led the Reusable Launch Vehicle technology demonstration program, which included the X-33, X-34, X-37 and DC-XA flight test projects. Prior to this, he was the Director of NASA's Space Transportation Division from 1995 to 1997.

After leaving NASA, Payton joined the ORBIMAGE as its Vice President for Engineering and Operations.

Payton was Deputy Under Secretary of the Air Force for Space Programs from 2005 to 2010. Prior to this, he served as Deputy for Advanced Systems, Missile Defense Agency from 2002 to 2005.

He is currently distinguished visiting professor in the Schriever Chair in Astronautics at the United States Air Force Academy, teaching astronautical engineering.

Personal life
Gary Payton is married to Sue Payton and they have a daughter.

References

External links
Spacefacts biography of Gary Payton

1948 births
Living people
United States Air Force Academy alumni
United States Air Force colonels
Purdue University School of Aeronautics and Astronautics alumni
People from Rock Island, Illinois
United States Air Force astronauts
Space Shuttle program astronauts
Military personnel from Illinois

Gary Payton (astronaut)


Z-Corps es un juego de rol francés de terror, un survival horror de temática zombi, publicado por la editorial 7ème Cercle.

En España, ha sido publicado por la editorial Holocubierta Ediciones. Hasta el momento, en España se han publicado los siguientes manuales:

 Z-Corps - Libro básico. Incluye las reglas para jugar, los acontecimientos de las 6 primeras semanas de infección y varias aventuras.
 Pantalla de juego: Que incluye la pantalla y una aventura titulada "Apocalipsis Clínico" que continúa a la aventura del libro básico "¡Abierto toda la noche!".
 Cuaderno del superviviente, libro muy corto de ayuda a los jugadores.
 Manual del controlador, libro muy corto de ayuda a los controladores.
 8 Semanas Más Tarde: que detalla lo sucedido entre las semanas 7 y 8 de infección.
 Undead on Arrival: que cuenta los acontecimientos de la semana 9 de infección.
 Dead in Denver: cuenta los acontecimientos de la semana 10 de infección.
 Dead in Savannah: presenta nuevos personajes y parte de la historia de la infección.

El libro de juego, impreso en bicromía (rojo y negro) y publicado en tapa dura, tiene 256 páginas. Está dividido en tres grandes partes, tituladas Sobrevivir, Descontaminar, y  Área Restringida.

Ambientación

El juego se desarrolla en un escenario contemporáneo, principalmente en Estados Unidos, con pequeñas menciones a México, durante las primeras semanas de infección que desatan el apocalipsis zombi. Posteriormente en el libro Undead on Arrival hay menciones a algunos países europeos, como España, que envían soldados a la zona del conflicto pero no tienen una importancia real en la trama.

Los jugadores tiene la opción de ser supervivientes de la epidemia (no infectados), que han de avanzar en medio del caos   evitando a las hordas de muertos vivientes, o bien miembros del equipo de Z-Corps, una unidad militar entrenada para hacer frente a los hostiles (los zombis) y limpiar y desinfectar convenientemente los focos de propagación.

Sistema de juego
El sistema de juego de Z-Corps se basa en el sistema D6, que se juega con dados de 6 caras.

Referencias

Enlaces externos
 Z-corps en la web de la editorial (en francés)

Juegos de rol de terror
Juegos de rol fantásticos

Z-Corps


متحف مراكش هو متحف يقع في وسط مراكش بالقرب من مدرسة بن يوسف الدينية، الذي بني في نهاية القرن التاسع عشر من قبل مهدي منبهي. تم استعادة القصر بعناية من قبل مؤسسة عمر بنجلون وتحويله إلى متحف في عام 1997. المنزل في حد ذاته متحف يمثل العمارة التقليدية، يشمل على حد سواء فنون حديثة وتقليديه جنبا إلى جنب مع الفن المغربي، من كتب تاريخية، فخار، وقطع نقدية مغربيه.

الموقع
الوصول إلى متحف مراكش غالباً ما يتم عبر الأزقة الملتوية التي قد تنطلق بك من ساحة جامع الفنا، مع ما يحيط بها من تحف أثرية تتجاور في المكان وتقترب إلى بعضها بعضا على صعيد الغنى الثقافي والمضمون الحضاري، أمثال قصر أكفاي ودار بلارج، ومدرسة بن يوسف على بعد خطوات. أما القبة المراكشية فتحفر أرضيتها لتربط العمق التاريخي للمدينة الحمراء بانتظار سياح حملتهم إلى المدينة القديمة مآثر أسر حاكمة تعاقبت على حكم المغرب فشيدت الصوامع والقصور والمارستانات، وامتدت في الجغرافيات المحيطة بها انتصارات عسكرية وبنايات انتهت شاهداً على عظمة ماض زاهر.

التاريخ
ويعود تاريخ قصر المنبهي، الذي صار يحمل اليوم اسم «متحف مراكش»، إلى القرن التاسع عشر، وكان شيده المهدي المنبهي، وزير الدفاع على عهد السلطان مولاي عبد العزيز (1894 – 1908). وكان المنبهي قد عمل بداية من عام 1901 سفيراً للمغرب لدى كل من ألمانيا وإنجلترا، قبل أن يقود في عام 1903، عبر محاولات متكررة، حملات المخزن (الحكم) ضد الثائر «بوحمارة»، لكن فشله في مهمته أفقده مكانته وحظوته لدى السلطان، وحين سيغادر مراكش في اتجاه طنجة، التي مات بها عام 1941، سيتحول القصر إلى ملكية صهره التهامي الكلاوي باشا مراكش الشهير. وبعد استقلال المغرب، عام 1956، سيتحول القصر إلى ملكية الدولة المغربية، حيث سيحتضن أول مدرسة للبنات بمدينة مراكش.

لكن القصر، نظراً لعدم الاعتناء به، سيفقد توهجه، لتغلق أبوابه سنوات طويلة، حتى جاءت لحظة تحويله إلى متحف.

الهندسة المعمارية
وتميز قصر المنبهي بأنه شيد على نمط البنايات الحضرية المغربية على مساحة 2000 متر مربع، وكانت تنتظم غرفه الأربع حول صحن مكشوف، فضلاً عن أنه كان يضم حماماً تقليدياً ودويرية وإسطبلاً.

وكان الفناء الرئيسي للقصر، في الأصل، فضاءً مفتوحاً يضم أشجاراً مثمرة تنتظم حولها غرفه الأربع، بينها غرفتان متقابلتان، فيما كانت الأشكال المتنوعة من زليج وجبص وخشب تعكس أصالة وفتنة الفن المعماري المغربي الخالص، وهي أشكال صارت اليوم، تجذب انتباه الزوار، حيث تنسيهم لساعات ضجيج سيارات شارع جليز وصخب ساحة جامع الفنا.

ومع تحويل القصر إلى متحف، تمت تغطية الصحن المكشوف وزين بثريا كبيرة يبلغ وزنها 1200 كيلوغرام.

ويعود فضل تحويل قصر المنبهي إلى متحف مراكش إلى عمر بن جلون، صاحب مؤسسة بن جلون، الذي كان محباً لجمع التحف النادرة من مخطوطات وكتب وحلي ومسكوكات ولوحات فنية وغيرها.

وعمل بن جلون، في عام 1996، باتفاق مع وزارة الثقافة، على ترميم قصر المنبهي وتحويله إلى متحف أعطاه اسم مراكش، أعاد من خلاله كثيراً من الحركة الفنية والثقافية إلى قلب المدينة العتيقة.

ولم يكتف بن جلون بترميم قصر المنبهي وتحويله إلى متحف، بل وقع مع وزارة الثقافة، في عام 1999، اتفاقية تم بموجبها ترميم القبة المرابطية، التي تعود إلى القرن الثاني عشر الميلادي، ومدرسة بن يوسف، التي تعود إلى القرن السادس عشر الميلادي.

وإذا كان الحمام التقليدي يؤرخ لجزء من أسرار البيوت والقصور والمساكن المغربية في ما سبق من تاريخ البلد، فإن الدويرية تتميز بأنها كانت تضم مطابخ القصر. ويقوم المتحف في شكله وهندسته على بهو ومقهى ومكتبة تنفتح على باب تتصدره لوحة رخامية تؤرخ لتاريخ افتتاح المتحف، مع صورة تفصح عن ما بالداخل من روعة وجمال ونقوش وألوان.

ومع أولى خطواته، عند مدخل المتحف مباشرة، تواجه الزائر عبارة باللغة الفرنسية تقول: «الثقافة، الموسيقى... كلها أشياء تمدنا بشيء من السعادة، تماماً كما قال فولتير: قررتُ أن أكون سعيداً لأن ذلك شيء جيد بالنسبة لصحتنا الجسدية والنفسية». وبعد أن يجد الزائر نفسه مأخوذاً بما يؤرخ للفروسية العربية، من خلال بندقية تقليدية وسرج تقليدي بخيوط ذهبية وفضية يعود تاريخهما إلى نهاية القرن التاسع عشر، سيكون عليه أن يتهيأ لساعات من التيه بين تفاصيل معروضات المتحف وروعة المكان. وحتى يأخذ الزائر فرصته كاملة في الجمع بين بهاء المشاهدة ومضمون ما يُعرض تقترح عليه جدادات تعريفية خاصة، يتعرف من خلالها على تاريخ وشكل كل لون فني معروض. والواقع أن متحف مراكش، قبل أن يكون فضاء لعرض التحف، هو في الأصل وواقع الحال، معرض مستقل في حد ذاته، حيث نجول مع زخرفة وألوان تنقلنا لثقافة تعرف بالصانع التقليدي والفن المغربي، ويمكن القول إنه لوحة رسمت حيطاناً وجبساً وخشباً خلال القرن التاسع عشر.

شهادات
وقال محمد الحسناوي، أحد المسؤولين عن متحف مراكش، لـ«الشرق الأوسط» إن الغالبية العظمى من زوار المتحف هم أجانب، مشيراً إلى أن «نسبة المغاربة الذين يزورون المتحف لا يتعدون واحداً في المائة، أما العرب فإن نسبتهم لا تتعدى واحداً في الألف، معظمهم جزائريون أو تونسيون». والمفارقة، كما يقول الحسناوي إن «المغاربة المقيمون في الخارج، الذين يزورون المتحف، يقومون بذلك باقتراح من الأجانب، سكان بلاد المهجر، ممن سبق لهم أن زاروا المغرب، والذين غالباً ما يتحولون إلى مُعرفين بالثقافة المغربية للمغاربة المقيمين بالخارج، ممن بالكاد يستطيعون الإلمام ببعض من ذاكرة بلدهم التاريخية».

ولاحظ الحسناوي أن بعض المدارس المغربية الخاصة صارت تقترح زيارات على طلابها، تجعلنا بصدد فهم جديد يقوم على تربية الذوق الفني والحرص على زيارة المتاحف. ويرى الحسناوي أن تدني نسبة المغاربة الذين يزورون المتاحف والمنشآت الثقافية والمآثر التاريخية هي مشكلة ثقافية أكثر منها مادية. «فالمغربي الذي يأتي لزيارة مراكش نهاية الأسبوع وخلال العطل مثلاً، قد ينفق 50 درهماً على جلوس بمقهى من دون أن يفكر في زيارة متحف تكلفه عشرين درهماً، فقط». وتوقف الحسناوي كثيراً عند الكيفية التي يتعامل بها الأجانب مع ما يُعرض في المتحف، قائلاً: «بعضهم قد يقضي ساعات متجولاً داخل المتحف، حتى أن منهم من يقف أمام لوحة أو تحفة أكثر من ربع ساعة من دون أن يمل مما يشاهده أو تنتقل عيناه إلى شكل فني آخر».

وجرت العادة أن ينظم متحف مراكش معارض مؤقتة حول محورين رئيسيين هما الفن المعاصر والتراث الثقافي المغربي الإسلامي. وهي معارض غالباً ما تكون ذات مواضيع محددة تتضمن أعمالاً وتحفاً من مجموعة مؤسسة عمر بن جلون ومجموعات عمومية وخاصة، بالإضافة إلى إبداعات الفنانين المعاصرين.

مراجع

انظر أيضا
 القبة المرابطية
 عمر بن جلون
 متحف سيدي محمد بن عبد الله

تأسيسات سنة 1997 في المغرب
مبان ومنشآت في مراكش
متاحف أسست سنة 1997
متاحف المغرب
مواقع جذب سياحي في مراكش
عمارة القرن 20 في المغرب

متحف مراكش


ناهد احمد الشيخ

هي اعلامية بحرينية ولديها بنت وولد....

تعتبر من أهم مقدمات البرامج الخليجيات وأشهرهم فقد خلقت لها خط خاص ومكانه رفيعه بين مقدمات البرامج التلفزيونية. بدأت الأعلام من اذاعة البحرين عام 1996 ولنجاحها السريع شاركت في تقديم برامج تلفزيونية بدءا بالأخبار ثم البرامج الثقافية وبرامج المنوعات ثم قدم إليها عرضا من تلفزيون الكويت عام 1999 وبدأت بالبرنامج الصباحي سوالف نهار مع الاعلامي عبيد العتيبي ونجح البرنامج نجاحا غريبا كانت هي السبب في نجاحه وبعد النجاح الكبير والشهرة السريعة التي حققتها ناهد الشيخ من خلال سوالف نهار وأسلوب التقديم المميز استمر البرنامج سنه كامله فقد كان البرنامج الأول على مستوي الخليج وقد لاقت ناهد الشيخ هجوما كبيرا من الصحافة الكويتية عليها بتحريض من زميلاتها المذيعات اعتراضا منهم وغيرة للنجاح الذي حققته ثم قدمت برنامجها الرمضاني الشهير بنادر التراث الذي كان من اعدادها وتقديمها فكانت تزور كل يوم بلد إسلامي تتكلم عن تاريخه وعاداته وتقاليده من خلال مسابقات رمضانية يومية وكان هذا البرنامج من أفضل البرامج التي قدمت علي شاشات تلفزيونات الخليج وقدكان من إخراج المخرج الشهير على الريس وبعدها اشتدالهجوم والغيرة على ناهد الشيخ كونها غير كويتيه فقد كان الشعب الكويتي يحبها كثيرا ولكن زميلاتها المذيعات كانوا يكرهونها كونها غير كويتية ولأنها كانت تتقاضى اجرا عالياوسحبت البساط من تحتهم بعد ذلك بدأت العروض تتوالى عليها من القنوات أولهم قناة الأم بي سي وكانت ايامها في لندن حيث ذهبت ناهد الشيخ إلى لندن ولم تناسبها الحياة هناك لصغر سن أطفالها ففضلت البقاء في الكويت ولكن الصحافة الكويتيته لم تتركها في حالها فقررت ترك الكويت وأنتقلت إلى دبي حيث كان عرض تلفزيون دبي لها مغر جدا ورأت أن الحياة في دبي أفضل وأريح فقدمت برنامج يومي كان عبارة عن مسابقات تراثية باسم صوغه ثم أنتقلت إلى تلفزيون أبوظبي وقدمت العديد من البرامج هناك فقد كانت أول مذيعه تتلقى عروضا كثيرة مثلها وتتنقل بين القنوات وقد شاركت في بداية برنامج كلام نواعم حيث لم يناسبها الأستمرار به وقد لاقت عروضا من بعض القنوات لبرامج عديدة ولكنها كانتترى أنها لاتناسب مكانتها التي وضعتها لنفسها في الأعلام وأصبحت ترى أن الأعلام أصبح فوضى فضائية وأن الاعلامية تحولت رسالتها من رسالة سامية إلى رسالة تافهه مبنية على استخدام صورة المرأة الأنثى فيها لا على عقلية المرأة وأحترامها كفكر واحترام فأبتعدت فترة عن التقديم.... ثم عادت إلى البحرين بعد غياب 9 سنوات من النجاح والشهرة لتشغل منصب مديرة تطوير البرامج والإنتاج والتسويق لتساهم بخبرتها في تطوير تلفزيون البحرين وتقدم برنامج اجتماعي باسم هذي حياتنا وكانباكورة شركة إنتاجها الخاصة وقد لاقى نجاحا كبيرا في البحرين على الرغم من محاربت بعض زميلاتها المذيعات لها وتسريب الأخبار الكاذبه في الصحافة البحرينية كونها عادت بمكانه أهم منهم بكثير وقد فاز برنامج هذي حياتنا بالجائزة الفضية لمهرجان الخليج للإذاعة والتلفزيون لعام2010 وقدشكلت هذه الجائزة لناهدالشيخ أهمية كبيرة حيث انها لم تشارك يوما في أي مهرجان اعلامي لأي برنامج لها على الرغم من نجاح جميع برامجها.....

المعروف عن الإعلامية ناهد الشيخ جرئتها في مواجهة الصحافة الصفراء فقدكانت ترد عليهم بكل جرأة وتحد فقوة شخصيتها في إدارة برامجها تجعلها تفرض على إدارة كل تلفزيون ان تختار فريق عملها بنفسها ولا تقبل بفرض أي شيء عليها مما جعل البعض يتهمها بالغرور والتكبر والتسلط ولكن ناهد الشيخ كانت حريصه كل الحرص على نجاح كل برنامج لها ودائما يكون لها مكانة مرموقة وخاصة عند كل تلفزيون تنتسب له مما يثير غيرة زميلاتها لها
.

صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
مذيعات بحرينيات

ناهد الشيخ


Kaydan, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adının nereden geldiği tam olarak bilinmemekle beraber komşusu olan Kumarlı'dan ayrıldığı için, Mahalleden kelimesinin zamanla değişiminden Kaydan olduğu sanılmaktadır.

Coğrafya
Samsun iline 42 km, Çarşamba ilçesine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Çarşamba'nın mahalleleri

Kaydan, Çarşamba


قوة الماغنوم  هو فيلم من أفلام الممثل الكبير والشهير والأسطورة كلنت ايستود. وكان بطلها بشخصية من أحد أشهر الشخصيات السينمائية في سلسلة أفلام «هاري القذر» وكان هذا ثانى أفلام هذه الشخصية، في سنة 1973.

روابط خارجية

مصادر

أفلام أحداثها في منطقة خليج سان فرانسيسكو
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 1970
أفلام إثارة وحركة أمريكية
أفلام إثارة وحركة إنتاج عقد 1970
أفلام إنتاج 1973
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1970
أفلام تدور أحداثها في طائرة
أفلام تقع أحداثها في 1972
أفلام تقع أحداثها في سان فرانسيسكو
أفلام عن إرهاب في الولايات المتحدة
أفلام عن سوء سلوك الشرطة
أفلام عن عنف الشرطة
أفلام قتلة متسلسلين أمريكية
أفلام كتب نصها السينمائي جون ميليوس
أفلام متممة أمريكية
أفلام متممة إنتاج عقد 1970
أفلام محققي الشرطة
أفلام مصورة في سان فرانسيسكو
أفلام من إخراج تيد بوست
أفلام نيو نوار أمريكية
أفلام وارنر برذرز
هاري القذر (فيلم)

قوة الماغنوم (فيلم)


Les Ochteridae sont une famille d'insectes hémiptères du sous-ordre des hétéroptères (punaises), de l'infra-ordre des Nepomorpha, qu'on rencontre sur les rives.

Description
Les Ochteridae sont de petites punaises (4 à 9 mm), ovoïdes, de couleur généralement sombre avec quelques taches plus claires, et, à la différence de tous les autres Nepomorpha, ont des antennes visibles par en dessus, à 4 articles, saillantes et filiformes, ce qui permet de les distinguer des Saldidae, autres petites punaises ripicoles. Le dos est doux et velouté, ce qui leur vaut leur surnom anglais de « velvety shore bugs », les « punaises veloutées des côtes ». Elles ont des gros yeux et deux ocelles. Le rostre est long et effilé, atteignant les hanches postérieures. Le pronotum est subtrapézoïdal, avec des marges latérales aplaties et la bordure postérieure échancrée. Le scutellum est triangulaire. Les ailes antérieures (hémélytre) sont séparées en corie, clavus et membrane, ces dernières présentant plusieurs cellules fermées, sans veines anastomosées. Les pattes sont fines, adaptées à la course. Les fémurs antérieurs ne sont pas élargis en pattes ravisseuses. Les tarses ont deux segments aux pattes antérieures et médianes, et trois aux postérieures. L'abdomen et les genitalia du mâle sont asymétriques.

Répartition et habitat
Les Ochteridae se rencontrent partout (sauf dans l'Antarctique), surtout les régions tropicales de l'Ancien monde. Leur habitat est généralement le rivage près des eaux calmes, sur les vasières, les rivages caillouteux et les bancs de sable, Elles peuvent être associées à la végétation riveraine et seraient sensibles aux perturbations de l'habitat.

Biologie
Les Ochteridae sont prédatrices. Elles se nourriraient principalement de larves de diptères, de collemboles et de pucerons. Elles se déplacent rapidement, peuvent sauter comme des Saldidae, et sont capables de voler. Les juvéniles (larves) de certaines espèces se mettraient du sable sur la tête pour se camoufler. De fait, leur couleur cryptique les rend difficile à voir lorsqu'elles sont immobiles.

Systématique

Les Ochteridae sont compris aujourd'hui dans la super-famille des Ochteroidea, le groupe-frère des Cibariopectinata au sein des Nepomorpha. La séparation entre les Ochteridae et les Gelastocoridae est datée du début du Jurassique (-200 à 175 millions d'années), avec des fossiles retrouvés datant de la fin du Jurassique et du début du Crétacé (env. 125 millions d'années).

Elles comprennent 3 genres vivants, avec 84 espèces décrites, ainsi que 5 genres fossiles.

Liste des genres
Selon  :

 genre Megochterus Jaczewski, 1934, deux espèces d'Australie
 genre Ochterus Latreille, 1807, 80 espèces réparties sur tous les continents.
 genre Ocyochterus Drake & Gómez-Menor, 1954, deux espèces du N-O de l'Amérique du Sud.

Genres fossiles:

 genre †Angulochterus Yao, Zhang & Ren, 2011
 genre †Floricaudus Yao, Ren & Shih, 2011
 genre †Pristinochterus Yao, Cai & Ren, 2007
 genre †Riegerochterus Popov & Heiss, 2014
 genre †Yuripachys (Popov, 1986)

La seule espèce présente en Europe est Ochterus marginatus (Latreille, 1804).

Liens externes

Notes et références

Famille d'Hétéroptères (nom scientifique)
Taxon décrit en 1906

Ochteridae


Koichi Kidera (født 4. april 1972) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Albirex Niigata og Sanfrecce Hiroshima.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Koichi Kidera


Júkonlúpína (fræðiheiti: Lupinus kuschei) er 15 til 50 sentimetra há fjölær jurt af ertublómaætt. Hún vex í Alaska í Bandaríkjunum og nærliggjandi svæðum í Kanada.

Í samvinnu við Rhizobium-gerla getur lúpínan unnið köfnunarefni úr andrúmsloftinu.

Tenglar

Myndasafn

Tilvísanir

Ertublómaætt
Úlfaertur
Niturbindandi plöntur

Júkonlúpína


Die Seaview Range ist ein Teil der Great Dividing Range und ein Bergland westlich von Ingham im Norden von Queensland, Australien. Große Gebiete des Berglands sind von Regenwäldern bedeckt, die im Girringun-Nationalpark in den Wet Tropics of Queensland, einem UNESCO-Weltnaturerbe geschützt sind.

In diesem Gebiet entspringen der Burdekin River und der Herbert River, dessen Zufluss Stony Creek den Wallaman-Wasserfall bildet, den höchsten einstufigen Wasserfall Australiens.

Die Seaview Range ist unter anderem Verbreitungsgebiet des Säulengärtners, der kleinsten Art innerhalb der Laubenvögel.

Geschichte
Die Seaview Range wurde erstmals von Frederick Manson Bailey im Jahr 1873 erkundet und 1978 zum Weltnaturerbe erklärt.

Einzelnachweise

Gebirge in Australien und Ozeanien
Gebirge in Queensland
Great Dividing Range

Seaview Range


Commercial Lunar Payload Services (CLPS) este un program NASA pentru contractarea de servicii de transport, care poate trimite mici transporturi automatizate și vehicule lunare robotizate către Lună. CLPS este destinat să achiziționeze servicii de încărcare la domiciliu între Terra și suprafața lunară folosind contracte cu preț fix.
Programul CLPS va fi dirijat de catre Cartierul General pentru Misiuni Științifice a NASA (NASA Headquarter's Science Mission Directorate), împreună cu Direcțiile de Misiuni Explorare și Operatiuni Umane și Tehnologiei Științifice (Human Exploration and Operations and Science Technology Mission Directorates). NASA se așteaptă ca antreprenorii să furnizeze toate activitățile necesare pentru integrarea, adaptarea, transportul și operarea în siguranță a sarcinilor utile ale NASA, inclusiv a vehiculelor de lansare, a navelor spațiale lunare, a sistemelor de suprafață lunară, a vehiculelor de reintrare și a resurselor asociate. Prima solicitare formală este așteptată cândva în 2019.

Companiile selectate
Companiile selectate pentru licitarea contractelor si misiunilor CLPS sunt:
 Astrobotic Technology
 Deep Space Systems
 Draper
 Firefly Aerospace
 Intuitive Machines
 Lockheed Martin Space
 Masten Space Systems
 Moon Express
 Orbit Beyond

Programul Artemis
Programe NASA
Explorarea Lunii
Zbor spațial privat
2018 în Statele Unite ale Americii

Commercial Lunar Payload Services


Urubitinga é um gênero de aves acipitriformes pertencente à família dos acipitrídeos (Accipitridae), que inclui as águias, abutres, búteos e gaviões. O gênero possui três espécies, distribuídas desde o sul do México até norte da Argentina, incluindo o Brasil. As espécies do gênero são, comumente, denominadas gaviões ou águias.

Taxonomia
Seu nome científico vem dos termos da língua tupi urú, que significa 'ave grande'; bú, que significa 'de cor negra'; e, por último, tinga, utilizado para denominar um "grande pássaro preto", em referência à cor da plumagem dos representantes deste gênero. Anteriormente, suas espécies estavam distribuídas entre os gêneros Buteogallus e Harpyhaliaetus. Com este último tornando-se extinto em 2014, seus representantes foram, posteriormente, reagrupados no gênero Buteogallus.

Espécies

Urubitinga

Urubitinga


The Star ist ein 1952 gedrehtes Filmdrama von Stuart Heisler, um eine alternde verarmte Schauspielerin, die den Ausgang ihre Karriere nicht akzeptieren kann. Der Film hatte seine US-Kinopremiere am 11. Dezember 1952, in Deutschland kam der Film nicht in die Kinos. Bette Davis erhielt 1953 für ihre Darstellung ihre neunte Oscar-Nominierung als Beste Hauptdarstellerin.

Handlung
Die letzten Erfolge der Oscar-Gewinnerin Margaret "Maggie" Elliot liegen schon länger zurück und sie hat mit finanziellen Problemen zu kämpfen. Daher müssen in einem Auktionshaus viele ihrer Habseligkeiten versteigert werden. Elliot versucht mehrmals, sich bei früheren Freunden, denen sie selbst einmal geholfen hat, Geld zu leihen, doch letztlich ohne Erfolg. Lediglich ihre Tochter Gretchen, die beim Vater aufwächst, glaubt noch an die Starqualitäten ihrer Mutter.

In ihrer Verzweiflung spricht Elliot mit ihrer Oscar-Trophäe, betrinkt sich und landet nach einer Autofahrt in alkoholisiertem Zustand im Gefängnis. Durch eine Kaution, die ihr ehemaliger Co-Star Jim Johannson aufbringt, kann sie das Gefängnis am nächsten Tag verlassen. Johannson versucht Elliot eindringlich davon zu überzeugen, sich eine neue Arbeit zu suchen. Doch der Versuch, als Verkäuferin in einem Kaufhaus unerkannt zu arbeiten, scheitert.

Elliot bekommt eine Nebenrolle angeboten. Die Probeaufnahmen, bei denen sie versucht, eine mittelständische Frau als Sexbombe zu verkaufen, enden jedoch in einem Desaster. Auf einer Hollywood-Party behält Elliot wiederum ein Rollenangebot, diesmal für die Darstellung einer alternden Schauspielerin, deren Ruhm verblasst und die dies nicht akzeptieren kann. Elliot erkennt nun die Parallelen zu ihrem eigenen Leben und beschließt, in Zukunft mit ihrer Tochter und Jim Johannson ein neues Leben zu führen.

Hintergrund
Nach Veröffentlichung des Films verbreitete sich das Gerücht, der Film beziehe sich auf die Lebensgeschichte von Joan Crawford. Bette Davis gab in einem Interview gegenüber ihrer Biografin Charlotte Chandler diesbezüglich an: "Elemente von Miss Crawford waren sicher enthalten, aber ich spielte eine Figur, die nicht nur Joan Crawford war. Wenn ich auch nur eine Sekunde lang geglaubt hätte, die Figur wäre Miss Crawford, hätte ich die Rolle nie angenommen, weil ich ihrer Person keine Ungerechtigkeit hätte widerfahren lassen wollen."

Beeindruckt zeigte sich Davis am Set von der noch jungen Natalie Wood, der sie eine große Karriere prophezeite. In einer Laudatio für Bette Davis während der Verleihung von Davis' AFI Life Achievement Award 1977 nahm Wood auf die Dreharbeiten zu The Star Bezug.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1952
Filmdrama
US-amerikanischer Film
Schwarzweißfilm

The Star (Film)


Dion Dawkins, né le  à Rahway, est un joueur américain de football américain. Il joue offensive tackle en National Football League (NFL).

Liens externes

Naissance en avril 1994
Naissance à Rahway
Joueur américain de football américain
Offensive tackle
Joueur sélectionné au Pro Bowl
Joueur de football américain des Owls de Temple
Choix de draft des Bills de Buffalo
Joueur des Bills de Buffalo

Dion Dawkins


بيتزا إن هي سلسة مطاعم عالمية متميزة في صناعة البيتزا و خاصة البيتزا الأمريكية.
يقع المركز الرئيسي للشركة في مدينة ذا كولوني في ولاية تكساس.
بلغ عدد فروع المطاعم في أمريكا 158 مطعمًا في نهاية عام 2016.

تاريخه
أنشئ هذا المطعم لأول مرة عن طريق اف، جاي.سبلمان في عام 1958 في جامعة ميثوريست الجنوبية بدالاس.

فروع المطاعم العالمية
لهذا المطعم شعبية كبيرة في الشرق الأوسط حيث أن له سلسلة من المطاعم في الرياض وجدة ومسقط
و مدينة الكويت والدمام وتبلغ الآن عدد فروع هذا المطعم في الشرق الأوسط 35 فرعا.

مراجع

وصلات خارجية
 موقع بيتزا إن

تأسيسات سنة 1958 في تكساس
سلاسل مطاعم في الولايات المتحدة
شركات مدرجة في بورصة ناسداك
شركات مدرجة في بورصة نيويورك
مطاعم أسست في 1958
مقاطعة دينتون (تكساس)
شركات مقرها في دالاس فورت ورث متروبليكس (تكساس)

بيتزا إن


The first season of Futurama began airing on March 28, 1999 and concluded on November 14, 1999 after 13 episodes.

The original 72-episode run of Futurama was produced as four seasons; Fox broadcast the episodes out of the intended order, resulting in five aired seasons.
As a consequence, the show's canon is disrupted by the broadcast order, and more, different regions and networks use different ordering for the episodes.

The list below features the episodes in original production order, as featured on the DVD box sets.

The entire season is included within the Volume One DVD box set, which was released on March 25, 2003. The last four episodes were pre-empted by sporting events and pushed into the second broadcast season.

The full thirteen episodes of the season have been released on a box set called Futurama: Volume One, on DVD and VHS. It was released in the United Kingdom, on January 28, 2002, in Australia on November 27, 2002 and in the United States and Canada on March 25, 2003. The season was re-released as Futurama: Volume 1, with entirely different packaging to match the newer season releases on July 17, 2012.

Production

Matt Groening initially conceived of Futurama in the mid-1990s. In 1996, he enlisted David X. Cohen, then a Simpsons writer and producer, to assist in developing the series; the two then spent time researching science fiction books, television shows, and films of the past. By the time they pitched the series to Fox in April 1998, Groening and Cohen had composed many characters and story lines. During that first meeting, Fox ordered thirteen episodes. Shortly after, however, Groening and Fox executives argued over whether the network would have any creative input into the show. With The Simpsons the network has no input. Groening explains, "When they tried to give me notes on Futurama, I just said: 'No, we're going to do this just the way we did Simpsons.' And they said, 'Well, we don't do business that way anymore.' And I said, 'Oh, well, that's the only way I do business.'" After negotiations, he received the same independence with Futurama. The name "Futurama" comes from a pavilion at the 1939 New York World's Fair. Designed by Norman Bel Geddes, the Futurama pavilion depicted how he imagined the world would look in 1959.

Reception
The first season of Futurama received positive reviews from critics. Patrick Lee of Science Fiction Weekly commented, based on a viewing of "Space Pilot 3000" alone, that Futurama was not as funny as The Simpsons, particularly as "the satire is leavened with treacly sentimental bits about free will and loneliness". The episode was rated as an "A- pick" and found to "warrant further viewing" despite these concerns. Rob Owen of the Pittsburgh Post-Gazette noted that although the series' premiere contained the same skewed humor as The Simpsons, it was not as smart and funny, and he attributed this to the large amount of exposition and character introduction required of a television series pilot, noting that the show was "off to a good start." Andrew Billen of New Statesman found the premise of "Space Pilot 3000" to be unoriginal, but remained somewhat enthusiastic about the future of the series. While he praised the humorous details of the episode, such as the background scenes while Fry was frozen, he also criticized the show's dependence on in-jokes such as Groening's head being present in the head museum. The episode was ranked in 2006 by IGN as number 14 in their list of the top 25 Futurama episodes. In the 2013/2019 reranking, the episode dropped to number 17. Tal Blevins of IGN had positive review on the season and said "You really can't go wrong wherever you look in Futurama Volume One, and there are no stinkers in this collection." The season tied for 89th in the seasonal ratings tied with Profiler with an average viewership of 8.9 million viewers.

The series' premiere "Space Pilot 3000" garnered "unprecedented strong numbers" with a Nielsen rating of 11.2/17 in homes and 9.6/23 in adults 18–49. The Futurama premiere was watched by more people than either its lead-in show (The Simpsons) or the show following it (The X-Files), and it was the number one show among men aged 18–49 and teenagers for the week.

Episodes

Home releases

References

Futurama lists
1999 American television seasons

Futurama seasons

Futurama (season 1)


Anne Müller (født 5. juli 1983 i Wattenscheid, Tyskland) er en tidligere tysk håndboldspiller, der spillede for Tysklands kvindehåndboldlandshold.

Hun spillede for Bayer Leverkusen fra 2002 til 2010 og HC Leipzig til 2015. Hun skiftede til Borussia Dortmund Handball i 2015 hvor hun spillede indtil, hun stoppede karrieren i 2019.

Hun vandt bronze, med , ved VM 2007 i Frankrig og deltog også ved Sommer-OL 2008 i Beijing.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Tyskland
Håndboldspillere fra HC Leipzig
Håndboldspillere fra Borussia Dortmund Handball

Anne Müller


An Carex boottiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Jackson Hooker ngan George Arnott Walker Arnott. An Carex boottiana in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex boottiana


Robert Earl McMillen (Los Angeles, Kalifornija, SAD, 5. ožujka 1928. – 1. travnja 2007.) je pokojni američki srednjeprugaš. Osvajač je olimpijske srebrne medalje na 1500 metara na Olimpijadi u Helsinkiju 1952.

McMillen je rođen u Los Angelesu gdje je pohađao katoličku srednju školu te je 1946. na kalifornijskom državnom atletskom prvenstvu pobijedio na utrci od jedne milje. Kao student, kvalificirao se na Olimpijadu u Londonu 1948. Tijekom studentskih dana, 1952. je osvojio NCAA prvenstvo u utrci na 1500 metara. Iste godine nastupio je na Olimpijadi u Helsinkiju gdje je bio srebrni na istoj utrci a bolji od njega bio je luksemburški predstavnik Josy Barthel. S vremenom od 3:45.2, postavio je novi američki nacionalni rekord.

Olimpijsko finale 1952.

Izvori

Srednjoprugaši
Američki atletičari

Bob McMillen


Lejweleputswa es un distrito municipal de Sudáfrica en la provincia de Estado Libre.

Comprende una superficie de 319,291 km².

El centro administrativo es la ciudad de Welkom.

Demografía
Según datos oficiales contaba con una población total de 639 651 habitantes.

Referencias

Lejweleputswa

Distrito Municipal de Lejweleputswa


Lemanea  nom. cons., rod crvenih algi iz porodice Lemaneaceae, dio reda Batrachospermales. Rod je taksonomski priznat i sastoji se od 16 do 18 priznatih vrsta.

Tipična vrsta Lemanea corallina Bory, sinonim za Lemanea fluviatilis (Linnaeus) C.Agardh

Vrste
 Lemanea borealis Atkinson
 Lemanea ciliata (Sirodot) De Toni
 Lemanea condensata Israelson
 Lemanea crassa S.L.Xie & Z.X.Shi
 Lemanea deamii J.L.Blum
 Lemanea fluviatilis (Linnaeus) C.Agardh
 Lemanea fucina Bory
 Lemanea hispanica Budde
 Lemanea mamillosa Kützing
 Lemanea manipurensis E.K.Ganesan, J.A.West, Zuccarello & J.Rout
 Lemanea ramosa S.L.Xie & Z.X.Shi
 Lemanea rigida (Sirodot) De Toni
 Lemanea sertularina Bory
 Lemanea simplex C.-C.Jao
 Lemanea sinica C.-C.Jao
 Lemanea subtilis C.Agardh
 Lemanea sudetica Kützing
 Lemanea thiryana Wartmann

Izvori

Lemaneaceae

Lemanea


Graham Ford Towers  (29 September 1897 – 4 December 1975) was the first Governor of the Bank of Canada from 1934 to 1954.

Biography
Born in Montreal, Quebec, educated at St. Andrew's College in Toronto, he graduated from McGill University in 1919. During World War II, he was Chairman of the Foreign Exchange Control Board and Chairman of the National War Finance Committee. From 1944 to 1954, he was President of the Industrial Development Bank and from 1946 until 1954 he was alternate Governor for Canada at the International Monetary Fund. A longtime executive at the Royal Bank of Canada he was a strong proponent of the creation the Bank of Canada, Canada's Central Bank. He led the Bank of Canada for twenty years before he was succeeded by James Coyne.

Towers was made a Companion of the Order of St Michael and St George in 1944. In 1969, he was made a Companion of the Order of Canada.

Mr Towers provided evidence for the Canadian Government's Standing Committee on Banking and Commerce, in 1939 and revealed much about the way banking works in Canada. In one exchange with Gerry McGeer he is quoted as saying "If parliament wants to change the form of operating the banking system, then certainly that is within the power of parliament" when asked "Will you tell me why a government with power to create money, should give that power away to a private monopoly, and then borrow that which parliament can create itself, back at interest, to the point of national bankruptcy?"

References

External links

1897 births
1975 deaths
People from Montreal
Anglophone Quebec people
Governors of the Bank of Canada
Companions of the Order of Canada
McGill University alumni
St. Andrew's College (Aurora) alumni
Canadian Companions of the Order of St Michael and St George

Graham Towers


1766 İstanbul depremi, Marmara Denizi'nin doğusunda 22 Mayıs 1766 Perşembe sabahı olmuş büyük bir depremdir. Deprem İzmit'ten Tekirdağ'a kadar uzanan geniş bir alanda etkili olmuştur. Tsunami yaratmış, bu alanda önemli hasarlar meydana gelmiştir. 4.000'den fazla kişi ölmüştür.

İstanbul'da; Topkapı Sarayı, Fatih Camii, Yedikule, Eğrikapı, Edirnekapı, şehir surlarında ağır hasar, Galata ve Pera, Kapalıçarşı, Ayasofya ve diğer camilerde hasar meydana gelmiştir.

Deprem, Marmara'nın doğusunu önemli ölçüde etkilediğinden İzmit'te ve Karamürsel'de ağır hasarlar gözlenmiş, tsunami dalgaları limanları kullanılamayacak hale getirmiştir.

Galata, Boğaziçi ve Mudanya kıyılarında deniz seviyesinde yükselmeler gözlenmiş ve Marmara Denizi'ndeki küçük adacıklar yarı-yarıya sular altında kalmıştır. Deprem Bozcaada, Selanik, İzmir ve güney Balkanlarda da hissedilmiştir.

1766 İstanbul depremi, yüzey dalgası büyüklük ölçeğine göre tahmini büyüklüğü 7.1 olan güçlü bir depremdir.

Kaynakça

Marmara bölgesi depremleri
1760'larda İstanbul
1766'daki afetler

1766 İstanbul depremi


Iman (tur. iman ← arap. īmān; jezično glagol   أمن – يؤمن  znači davanje sigurnosti i vjerovanje ), u islamskoj teologiji označava islamsku vjeroispovijest. Označava kulturno štovanje i vjerovanje u jednog Boga, objašnjavanje svijeta tom vjerom, islamsku vjeru, zakon, Islam kao takav. Pod imanom može se misliti i na cjelokupnu vjeru. Pripadnici ehli sunneta bili su dvojaka stava o povećanju i smanjenju imana. Većina pripadnika držala je da su djela sastavni dio imana. Manjinska, koju čine imam Ebu Hanife i njegovi sljedbenici drže da djela nisu sastavni dio imana. Skupine koje smatraju da se iman ne povećava i ne smanjuje su šumerije, nedžarije i gejlanije. Po Kuranu, izričito i jasno stoji da se iman povećava, čega su potvrde brojni hadisi Poslanika Muhameda te predaje prvih naraštaja. Ali, ovo se pitanje različito interpretiralo u povijesti islama. Razilaženje u tjumačenjima pojavilo se kao ishod definiranja biti imana. Dvije su suprotstavljene skupine oko kojih se polarizirao pristup ovom pitanju vjere. Jedni su haridžije (i mutezili) koji su tvrdili da vjeru u srcu moraju pratiti dobra djela, te s druge strane murdžija koji su uzimali da bît imana čini vjerovanje srcem te dobra djela ne moraju ići za time. Dva krajnja stava ugrozila su islam svaki na svoj način. Haridžije su bile toliko nerealni u čistunstvu da je to prijetilo opstanku muslimanske zajednice. Murdžije su bile toliko konformistične što je činili im pristup preliberalnim da je narušavao same osnove islamske moralnosti. Ehlisunetski stručnjaci drže da su djela neophodna, no tko ih nije počinio grješnikom je, ali ne i nevjernikom. Pitanje imana - vjerovanja u muslimanskoj povijesti jedno je od prvih i najdiskutabilnijih pitanja s kojim su se prvi muslimani suočili nakon sukoba Alije bin Ebi Taliba i Muavije.

Izvori

Islam

Iman (islam)


Denis Lamothe, né en 1958 à Trois-Rivières, est un policier et homme politique québécois. Il est le député caquiste d'Ungava à l'Assemblée nationale du Québec depuis 2018.

Biographie
Né à Trois-Rivières en 1958, Denis Lamothe est policier pendant plus de 29 ans, notamment en milieu autochtone. Il a résidé 8 ans dans sa circonscription.

Député
Denis Lamothe est élu député d'Ungava lors des élections générales québécoises de 2018, étant candidat pour la Coalition avenir Québec. Il avait auparavant refusé de se présenter dans des circonscriptions dans les Laurentides.

Il est membre de la Commission spéciale sur l'exploitation sexuelle des mineurs de août 2019 à décembre 2020 et membre de la Commission de l'administration publique de  à .

Il est adjoint parlementaire du ministre responsable des Affaires autochtones et membre de la Commission des institutions depuis , adjoint parlementaire du ministre des Forêts, de la Faune et des Parcs (volets faune et parcs) depuis , et vice-président de la Délégation de l'Assemblée nationale pour les relations avec Terre-Neuve-et-Labrador. Il est aussi membre de la Commission des transports et de l'environnement depuis octobre 2019.

Il est réélu lors des élections du .

Résultats électoraux

Références

Voir aussi

Article connexe
 Ungava

Liens externes

 Site internet officiel de la Coalition Avenir Québec,

Personnalité politique québécoise
Député de la Coalition avenir Québec à l'Assemblée nationale
Député de la 42e législature de l'Assemblée nationale du Québec
Député de la 43e législature de l'Assemblée nationale du Québec
Personnalité de la Coalition avenir Québec
Policier québécois
Naissance à Trois-Rivières
Naissance en 1958

Denis Lamothe


A prova do trampolim 3 m sincronizado feminino dos saltos ornamentais no Campeonato Europeu de Esportes Aquáticos de 2022 ocorreu no dia 18 de agosto no Foro Italico, em Roma na Itália.

Calendário

Medalhistas

Resultados
Esses foram os resultados da competição.

Ligações externas

 Site oficial da Liga Europeia de Natação

Campeonato Europeu de Esportes Aquáticos de 2022

Saltos ornamentais no Campeonato Europeu de Esportes Aquáticos de 2022 - Trampolim 3 m sincronizado feminino


Löer ist der Familienname folgender Personen:

* Christian Löer, deutscher Sänger, Musiker und Songwriter christlicher Popmusik
 Wilhelm Löer (1915–1986), deutscher Bürgermeister, Diplomat, Priester und Japanologe

Löer


Clotrimazolul este un antifungic din clasa azolilor (este un derivat de imidazol), fiind utilizat în tratamentul unor infecții fungice, cele mai importante fiind candidozele vaginale, superficiale și cutanate, pitiriazis versicolor și dermatomicozele.  Căile de administrare disponibile sunt intravaginală (ovule) și cutanată (creme, unguente, etc).

Clotrimazolul este un inhibitor al sintezei ergosterolului (prin inhibarea lanosterol-14α-demetilazei), ducând la distrugerea membranei celulare fungice.

Clotrimazolul a fost descoperit în anul 1969. Se află pe lista medicamentelor esențiale ale Organizației Mondiale a Sănătății.

Note

Vezi și
 Isoconazol
 Miconazol

Antifungice
Imidazoli
Medicamente esențiale listate de OMS

Clotrimazol


O rio Capivari é um curso de água intermitente brasileiro que banha o estado da Bahia, afluente direto do Paraguaçu, um dos rios com este nome no estado e na bacia desse rio.

Com nascente na cidade de Mundo Novo, o rio originalmente era perene, mas as agressões ambientais - como a destruição das matas ciliares e abertura de barragens clandestinas, têm provocado a interrupção de seu curso, como foi denunciado em 2020 por integrantes da Comissão Pastoral da Terra da cidade de Ruy Barbosa.

Outro problema do curso d'água está no saneamento básico na cidade de Mundo Novo, com esgotamento doméstico lançado diretamente no seu leito, sem qualquer tratamento, como foi verificado em 2021.

Capivari Mundo Novo
Hidrografia da Chapada Diamantina
Geografia de Mundo Novo (Bahia)

Rio Capivari (Mundo Novo)


Der al-Azhar-Park () ist eine öffentliche Gartenanlage in der ägyptischen Hauptstadt Kairo. Der Park wurde 2005 auf 30 Hektar eröffnet. Finanziert wurde die Anlage vom Aga Khan Development Network (AKDN) mit 30 Millionen Dollar als Geschenk von Aga Khan IV., dessen Vorfahren im Jahre 969 die Stadt Kairo begründet hatten. Es ist der größte öffentliche Park von Kairo. Zuvor befand sich an dieser Stelle eine Mülldeponie, die sich in 500 Jahren aufgetürmt hatte. Der Park liegt auf einem Hügel oberhalb der Azhar-Moschee.

Bei der Anlage des Parks wurden Stadtmauern aus der Zeit der Ayyubiden gefunden, die Saladin im 12. Jahrhundert hatte erbauen lassen. Die Mauern wurden restauriert und in den Garten integriert. Zum Projekt gehörten zudem die Restaurierung der Um Sultan Shaban Moschee aus dem 14. Jahrhundert, des Khayrbek-Komplexes aus dem 13. Jahrhundert sowie der Darb Shoughlan Schule. Im Park befinden sich auch Einrichtungen für soziale und gesundheitliche Dienste.

Vorgeschichte
1984 besuchte Karim Aga Khan Kairo und sah von seinem Hotel aus den Hügel al-Darassa mit seinen Müllbergen. Er bot der Stadt an, an dieser Stelle eine grüne Lunge in der Millionenstadt Kairo zu schaffen. Die Arbeiten begannen 1992. Über 765.000 Kubikmeter Material wurden abgetragen, 160.000 Kubikmeter davon wurden zum Auffüllen an anderer Stelle genutzt. 605.000 Kubikmeter wurden geotechnisch behandelt und mit 60.000 Kubikmeter Spezialsand und Mutterboden gemischt. Mit dieser Erdmischung wurde das Grundstück bedeckt. Insgesamt wurden 1,5 Millionen Kubikmeter Schutt und Erde bewegt, was die Ladung von 80.000 Lastkraftwagen entspricht. Der Hügel, auf dem der Park liegt, ist etwa 55 Meter hoch, das heißt mindestens 25 Meter höher als der Rest der Stadt in der Nilebene.

Während der Planung bat die ägyptische Regierung darum, drei Zisternen in die Anlage für die Trinkwasserversorgung der Stadt zu integrieren. Die Planungen mussten dafür unterbrochen und gänzlich umgestellt werden.

Der Park
Der Park ist im Wesentlichen in fünf Sektionen unterteilt: Zwei Hügel, einer im Norden und einer im Süden, ein sanft geschwungenes Gelände nach Osten, ein flaches Gelände im Norden sowie im Westen eine steil abfallende Böschung.

Die Planer legten Wert darauf, islamische Gartenkunst-Traditionen in Design und Botanik zu integrieren, um an die Vergangenheit der Stadt zu erinnern. So wurden für die im Park befindlichen Gartenanlagen und Gebäude Stile aus verschiedenen Regionen und verschiedenen Epochen benutzt, bei den Obstgärten, den Sitzgelegenheiten im Schatten und den fatimidischen Bogengängen. Persische und timuridische Elemente finden sich an den Wasserläufen und Brunnen.  So präsentiert sich der Garten als Reminiszenz an die historische islamische Gartenkunst. Das Gelände wird von einem eigenen Wasserreservoir gespeist. Zudem gibt es Cafés, Kinderspielplätze und Aussichtspunkte auf die Stadt.

Restaurierung der Ayyubidischen Stadtmauer
Während der Boden ausgehoben wurde, fand man unter den Bergen von Müll einen archäologischen Schatz: eine 15 Meter hohe Mauer von 1,5 Kilometern Länge. Diese vergessene ayyubidische Stadtmauer und ihre Türme wurden restauriert, und es wurde zu beschlossen, sie in das Gartenprojekt zu integrieren.

Stadtteil Darb al-Ahmar
Darb al-Ahmar, das dem Park benachbarte Stadtviertel, ist eines der ärmsten von Kairo, ohne sanitäre Einrichtungen und Müllabfuhr. Durch die Anlage des Parks und die Aufwertung der Gegend wurde die Gefahr einer Gentrifizierung erkannt und die Verdrängung der alteingesessenen Bevölkerung befürchtet. Im Viertel befinden sich zudem über 60 historische Denkmäler, die in einem schlechten Zustand waren. Aga Khan stellte weitere Mittel für ein Programm zur Weiterentwicklung dieses Stadtviertels zur Verfügung und holte weitere Stiftungen mit ins Boot.

So wurden Maßnahmen ergriffen, um die Strukturen des Stadtviertels zu stärken. Die gesamte Bevölkerung wurde in Anlage und Bau des Parks einbezogen. Die Anlage der Gärten bot zudem vielen Bewohnern des Viertels Arbeit, die Schreiner z. B. stellten die Möbel für die Gebäude her. Es wurden Kurse in alten Handwerken angeboten, aber auch für Computer, Kfz-Elektronik, Büroarbeiten und weiteres mehr. Zudem wurden über 400 Mikrokredite vergeben. Spezielle Kurse wurden für Frauen angeboten, die z. B. an den gesamten Angeboten im Jahre 2008 einen Anteil von 59 Prozent stellten.

Zudem wurden drei Gebäude in dem Viertel restauriert, die Khayerbek-Anlage, ein Denkmal aus mamelukischer und osmanischer Zeit, und die Umm al-Sultan Shaaban Moschee. Die Darb Shoghlan School wurde restauriert, um als Sitz der Entwicklungsgesellschaft zu dienen.

Urban Plaza und das Museum of Historic Cairo
Am nördlichen Ende des Parks ist eine Urban Plaza im Bau, in dem das Museum of Historic Cairo einen Platz finden soll. Die Plaza soll ein multifunktionales Zentrum behergen, mit Geschäften, kulturellen Angeboten und Parkhaus. Sie wird vom Aga Khan Trust for Culture in Zusammenarbeit mit dem Supreme Council of Antiquities von Ägypten erbaut.

Das Museum wird die Geschichte von Kairo darstellen. Auf 4000 Quadratmetern, verteilt über zwei Stockwerke, sollen 1000 Gegenstände ausgestellt werden aus verschiedenen Epochen, die bisher nicht zu sehen waren. Um die Artefakte zu restaurieren und konservieren, wurde ein Laboratorium eingerichtet, in dem junge Techniker für diesen Aufgabenbereich ausgebildet werden.

Auszeichnungen
 Der al-Azhar-Park ist aufgelistet unter den 60 "World's Great Places" vom Project for Public Spaces.
 2005: Global Vision Innovation Award.

Film
 Erstaunliche Gärten – Der Al-Azhar-Park in Ägypten. (OT: Étonnants jardins. Le jardin Al-Azhar, Égypte.) Dokumentarfilm, Frankreich, 2017, 26:02 Min., Buch und Regie: Stéphane Carrel, Produktion: arte France, Cinétévé, Reihe: Erstaunliche Gärten (OT: Étonnants jardins), Erstsendung: 17. September 2017 bei arte, Inhaltsangabe von ARD, u. a. mit den Landschaftsarchitekten Dr. Laila El-Masry-Stino und Maher Stino, dem Botaniker Dr. El-Saady Badawy und dem Parkleiter Sherif Erian.

Weblinks

 Al-Azhar-Parkverwaltung (englisch)
 Al-Azhar-Park. In: archnet.org, (englisch)
 Nevine El-Aref: . In: Al-Ahram Weekly. 11. November 2007, (englisch)

Einzelnachweise

Bauwerk in Kairo
Parkanlage in Afrika
Urbaner Freiraum in Ägypten

Al-Azhar-Park


L'église Saint-Honorat est un édifice religieux d'Arles, Bouches-du-Rhône, France.

Généralités
L'église est érigée sur la nécropole des Alyscamps.

Description
Au , une première église est construite par les moines de Saint-Victor de Marseille, sur une crypte préexistante. Au , l'église est reconstruite sur les bases de l'église primitive et au  l'église est remaniée. A partir du , l'église accueille de nombreux enfeus.

De style roman provençal, l'église est construite en pierres de taille, mais n'a jamais été achevée. Une seule travée de la nef a été construite sur les cinq prévues. Un dôme recouvre la croisée de la nef et sur ce dôme, un clocher ou lanterne des morts, constitué de deux étages à arcades est érigé.

Protections
L'édifice est classé au titre des monuments historiques dès 1840.

La nécropole des Alyscamps est inscrite au patrimoine mondial en 1981 comme élément des monuments romains et romans d'Arles. L'église Saint-Honorat fait l'objet d'une inscription spécifique en 1998 comme élément des chemins de Compostelle en France.

Références

Annexes

Articles connexes
 Alyscamps
 Monuments romains et romans d'Arles

Alyscamps Honorat
Monument historique classé en 1840
Monuments romains et romans d'Arles
Patrimoine jacquaire en France

Église Saint-Honorat des Alyscamps


Joel Griffiths (født 21. august 1979) er en australsk fodboldspiller.

Australiens fodboldlandshold

|-
|2005||1||1
|-
|2006||1||0
|-
|2007||0||0
|-
|2008||1||0
|-
!Total||3||1
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Australien

Joel Griffiths


Salix glauca es una especie de sauce perteneciente a la familia de las salicáceas. Se encuentra en el Hemisferio Norte.

Descripción
Es un arbusto que alcanza un tamaño de 1 m de altura. Las ramillas rojizas, glabras o pilosas. Estípulas presentes, pecíolo presente y las hojas con limbo oblongo-obovados, de 3-5 x 1-2,5 cm, poco suave, azul grisáceo el envés, base anchamente cuneada, margen entero, ápice cortamente acuminado. Floración en forma de amentos de 2-4 cm; con largas brácteas obovadas. El fruto en forma de cápsula de 5-8 mm, gris tomentoso.

Distribución y hábitat
Se encuentra en lugares alpinos;  a una altitud de 2500-3000 metros en Xinjiang (China), Mongolia, Rusia, Europa y América del Norte.

Taxonomía
Salix glauca fue descrita por Carlos Linneo y publicado en Species Plantarum 2: 1019, en el año 1753.
Etimología
Salix: nombre genérico latino para el sauce, sus ramas y madera.

glauca: epíteto latino que significa "glauco, de color verde azulado".
Citología
Tiene un número de cromosomas de: 2 n = 76, 96, 114, 144, 152.
Variedades aceptadas
Salix glauca var. acutifolia (Hook.) C.K. Schneid.
Salix glauca var. appendiculata (Vahl) Wahlenb.
Salix glauca var. callicarpaea (Trautv.) Argus
Salix glauca var. cordifolia (Pursh) Dorn
Salix glauca var. macounii (Rydb.) B. Boivin
Salix glauca var. poliophylla (C.K. Schneid.) Raup
Salix glauca var. villosa Andersson
Sinonimia
Salix seemannii Rydb.
Salix stipulifera Flod. ex Häyrén
Salix subcordata Andersson

Referencias

Enlaces externos

glauca
Flora del Holártico
Plantas descritas en 1753
Plantas descritas por Linnaeus

Salix glauca


Dalak otu (Teucrium chamaedrys), ballıbabagiller (Lamiaceae) familyasından Haziran-Eylül ayları arasında pembe veya beyazımsı renkli çiçekler açan, 10–30 cm boyunda, çok senelik, otsu bir bitki. Orman altları ile kurak çayırlarda rastlanır.

Morfolojik özellikleri

Gövdeleri yatık, gövdeden çıkan dallar ise dik, alt kısımları yuvarlak üst kısımları ise dört köşeli ve tüylüdür. Çiçekler yaprakların tabanında gruplar teşkil ederler. Pembemsi renkteki çiçekler tüp şeklindedir.

Kullanımı
Bitkinin kullanılan kısmı, toprak üstü kısımları, yani çiçekli bitkidir. Çiçek açma mevsiminde çiçekli dallar toplanır, demet yapılıp havadar bir yerde kurutulur. İştah açıcı, uyarıcı, yaraları iyi edici ve ateş düşürücü olarak kullanılır. Bitki uçucu yağ, acı maddeler, tanen, glikozit ve saponinler taşır.

Alt türler

Dış bağlantılar

chamaedrys
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Dalak otu


An Maxillaria steyermarkii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernesto Foldats. An Maxillaria steyermarkii in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Maxillaria

Maxillaria steyermarkii


ولكان دميرل  ، من مواليد 27 أكتوبر 1981 في أسطنبول في تركيا ، لاعب كرة قدم تركي. سابق كان يلعب مع نادي فنربخشة و المنتخب تركيا لكرة القدم

بدأ باللعب مع منتخب تركيا لكرة القدم في عام 2004.

مسيرته الكروية

لعب ولكان دميرل خلال مسيرته الاحترافية مع ناديين في تسعة عشر موسمًا ولم يسجل خلالها أي هدف ضمن 447 مباراة. حيث فاز في موسمين بالكأس وفي خمسة مواسم بالدوري.

خاض ولكان دميرل مسيرته مع  في موسم 2000–01 ولمدة موسمين، مشاركًا في 51 مباراة ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي فنربخشة في موسم 2002–03 ليلعب معه سبعة عشر موسمًا، حيث شارك في 396 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية أتراك
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أتراك من أصل جورجي
أشخاص على قيد الحياة
طاقم نادي فنار باغجة لكرة القدم غير اللاعبين
لاعبو الدوري التركي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو فنار باغجه
لاعبو كارتال سبور
لاعبو كرة قدم أتراك
لاعبو كرة قدم من إسطنبول
لاعبو منتخب تركيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب تركيا لكرة القدم
لاعبو منتخب تركيا لكرة القدم للشباب
مدربو الدوري التركي الممتاز
مدربو كرة قدم أتراك
مدربو حطاي سبور
مواليد 1401 هـ
مواليد 1981
مواليد في إسطنبول

ولكان دميرل


Événements par mois
 10 mars : première Journée internationale des femmes juges.
  mai, entrée en vigueur en France du Code pénitentiaire

Événements par nature juridique

Référendums
4 septembre : le projet de Nouvelle Constitution chilienne est rejeté par voie référendaire.

Lois

Traités

16 mars : la Russie est exclue du Conseil de l'Europe.

Droit de l'Union européenne

Résolutions du Conseil de sécurité des Nations unies
 Liste des résolutions du Conseil de sécurité des Nations unies adoptées en 2022

Décisions de justice
24 juin : Dobbs v. Jackson Women's Health Organization : le droit à l'interruption volontaire de grossesse n'a pas valeur constitutionnelle, aux Etats-Unis, selon la Cour suprême américaine.

Décès
 12 février : Mireille Delmas-Marty, juriste et universitaire, membre du Collège de France
 28 septembre : Michel Ameller, fonctionnaire parlementaire, ancien membre du Conseil constitutionnel

Notes et références

Voir aussi

2022 en droit


The Vincerin Princess er en film instrueret af Henric Wallmark.

Handling
De harmløse indbyggere i en munter bliver angrebet i hvad der på overfladen ligner en tilfældig og meningsløs voldsepisode. Men er angrebet i realiteten uden mening?

Referencer

Eksterne henvisninger

Animationsfilm fra Danmark

The Vincerin Princess


BelTA (amtlicher Name im Unternehmensregister: Staatliches unitares Unternehmen Belarussische Telegraphenagentur; , , nichtamtlich kurz БелТА) ist die staatseigene und größte Nachrichtenagentur in Belarus und eine Propaganda-Ressource.

Geschichte
Die Agentur wurde am 23. Dezember 1918, nach der zu Jahresanfang erfolgten deutschen Besetzung des Landes, in der neu entstandenen (nominell) unabhängigen belarussischen Republik gegründet. Bereits damals war sie amtliche Agentur und blieb es durchgehend bis heute. Seit der 1991 erklärten Unabhängigkeit von Belarus von der Sowjetunion ist sie die offizielle Agentur des neuen Staates "Republik Belarus".

Struktur
Die Zentrale von BelTA befindet sich in der Hauptstadt Minsk, weitere eigene Büros bzw. eigene Korrespondenten gibt es in allen Bezirken des Inlandes sowie in Moskau (Russland), Kiew (Ukraine), Chișinău (Moldawien), Warschau (Polen), Vilnius (Litauen) und Caracas (Venezuela). Außerdem ist BelTA Belieferungskooperationen mit Agenturen in Russland, der Ukraine, Moldawien, Kasachstan, Armenien und weiteren Mitgliedsländern der Gemeinschaft Unabhängiger Staaten (GUS), aber auch in der Volksrepublik China, in Malaysia, Kuba und im Iran eingegangen. Eigenen Angaben zufolge arbeitet BelTA besonders eng mit der russischen Nachrichtenagentur ITAR-TASS zusammen, ist aber formalrechtlich von dieser unabhängig.

Aktivitäten
Tätigkeitsschwerpunkt ist die Herausgabe von täglichen, wöchentlichen und monatlichen Informationsblättern. Beliefert werden damit rund 700 Kunden weltweit, darunter rund 300 Massenmedien, davon wiederum rund 140 in Russland (Stand 2011).

Online verbreitet BelTA täglich etwa 150 bis 200 Meldungen in Echtzeit auf Russisch, Belarussisch,
Englisch, Deutsch und Spanisch. Ab 2012 sind auch Nachrichten in arabischer und chinesischer Sprache geplant. Nach eigenen Angaben sind rund 70 % der online verbreiteten Meldungen offizielle Mitteilungen belarussischen Behörden. Seit 2011 ist BelTA auch in sozialen Netzwerken im Internet aktiv.

Über ihre Tätigkeit als Nachrichtenagentur hinaus produziert BelTA verschiedenste offizielle Druckerzeugnisse und betreut die Internetauftritte von Behörden sowie staatlichen Unternehmen und Organisationen technisch wie konzeptionell.

EU-Sanktionen
Dem BelTA-Generaldirektor Dsmitryj Schuk wurde der Beitritt zur Europäischen Union zwischen 2011 und 2016 im Rahmen der EU-Sanktionen gegen Belarus verboten, nachdem die EU nach der Präsidentschaftswahl in Belarus 2010 ein Vorgehen gegen Proteste der Opposition beschrieben hatte. Nach der Entscheidung des EU-Rates über restriktive Maßnahmen gegen Belarus nach den 2010 Wahlen ist Dsmitryj Schuk für die "Weitergabe staatlicher Propaganda in den Medien verantwortlich, die die Unterdrückung der demokratischen Opposition und der Zivilgesellschaft am 19. Dezember 2010 mit gefälschten Informationen unterstützt und gerechtfertigt".

Behauptungen
Das Unternehmen lieferte fast immer unbestätigte und unzuverlässige "pro Regierung" Informationen.

Weblinks
 Deutschsprachige Homepage von BelTA

Einzelnachweise

Nachrichtenagentur
Medienunternehmen (Belarus)
Politik (Belarus)
Unternehmen (Minsk)

BelTA


Die Snookerweltmeisterschaft 1940 fand, zum achten und letzten Mal, in der Thurston's Hall in London, England statt. Wegen des Zweiten Weltkriegs war dies die letzte Weltmeisterschaft bis zum Kriegsende. Die nächste Weltmeisterschaft wurde 1946 ausgetragen.

Zum ersten Mal standen sich die Brüder Joe und Fred Davis im Finale gegenüber. Obwohl das Spielziel von Best of 73 Frames mit einem Spielstand von 37:35 für Joe schon erreicht war, wurde noch ein "toter Frame" zum Endstand von 37:36 gespielt. Joe Davis spielte im Entscheidungsframe ein Century Break und war auch der Spieler mit dem höchsten Break von 113 Punkten. Damit sicherte er sich seinen vierzehnten Weltmeisterschaftstitel in Folge.

Trotz des Kriegsausbruchs in Europa nahm der Kanadier Conrad Stanbury wieder an dem Turnier teil. Erneut schied er aber in der Qualifikation mit 13:18 gegen den Engländer Herbert Holt aus. Dieser musste sich wiederum im Viertelfinale dem Schotten Walter Donaldson geschlagen geben.

Hauptrunde

Qualifikation

Einzelnachweise

1940
Snookerveranstaltung 1940
Billardturnier in London

Snookerweltmeisterschaft 1940


Flora of the southern United States (abreviado Fl. South. U.S.) es un libro de botánica escrito por Alvin Wentworth Chapman y editado en Nueva York en el año 1860.

Su nombre completo es: Flora of the Southern United States; Containing Abridged Descriptions of the Flowering Plants and Ferns of Tennessee, North and South Carolina, Georgia, Alabama, Mississippi and Florida: Arranged According to the Natural System. New York

Referencias

Enlaces externos
 Descripción en IPNI

Libros de botánica de Estados Unidos del siglo XIX
Libros de 1860
Libros en inglés
Estados Unidos en 1860
Ciencia de 1860

Flora of the southern United States


An Vriesea wawrana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Franz Antoine. An Vriesea wawrana in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea wawrana