İdeoloji, özellikle tamamen epistemik olmayan nedenlerle bir kişi veya grup tarafından benimsenen inanç veya felsefeler kümesidir. bu durumda "pratik unsurların teorik unsurlar kadar önemli olduğu" anlamına gelir. Daha önceden genellikle ekonomik, siyasi veya dini teorilere ve politikalara uygulanan terim, Karl Marx ve Friedrich Engels'e kadar uzanan bir geleneğe sahipti. Ancak daha yakın zamanlarda yapılan kullanımlarda terim genellikle ek olarak kullanılmaktadır.

Terim, Antoine Destutt de Tracy tarafından ortaya atılmıştır. Tracy, Fransız Aydınlanma dönemi aristokratı ve filozofu olarak, 1796 yılında terimi "fikirler bilimi" olarak kavramsallaştırdı ve halkın irrasyonel dürtülerine karşı rasyonel bir fikir sistemi geliştirmeyi amaçladı. Siyaset biliminde, terim betimsel anlamda siyasi inanç sistemlerine atıfta bulunmak için kullanılır.

Tarihçe

İdeoloji terimi ve onunla ilişkilendirilen fikir sistemi, Antoine Destutt de Tracy tarafından 1796 yılında kullanılmaya başlandı. Tracy, Terör Dönemi'nde yargılanma sürecindeyken hapishanede Locke ve Condillac'ın eserlerini okurken bu terimi ortaya çıkardı. Ahlak ve siyaset bilimleri için güvenilir bir temel oluşturmayı umarak, Tracy "fikirler bilimi" için bir terim tasarladı ve bunu iki şeye dayandırdı:

 insanların maddi dünya ile etkileşimleri sırasında deneyimledikleri duyumlar; ve
 bu duyumlar nedeniyle zihinlerinde oluşan fikirler.

Condillac, ideolojiyi bireysel özgürlüğü, mülkiyeti, serbest piyasaları ve devlet gücünün anayasal sınırlarını savunan liberal bir felsefe olarak kavramıştır. Aralarında ideolojinin en genel terim olduğunu savunur çünkü 'fikirler bilimi' aynı zamanda fikirlerin ifade ve çıkarımını da içerir. Maximilien Robespierre'ün devrildiği darbe, Tracy'nin çalışmalarına devam etmesine olanak sağlamıştır. Tracy, devrimin terör dönemine (Napolyon rejimi sırasında) tepki olarak, kendisini neredeyse yok eden irrasyonel kalabalık dürtülerine karşı rasyonel bir fikir sistemi geliştirmeye çalışarak tepki vermiştir.

Yaklaşık orijinal anlamına yakın bir sonraki kaynak, Hippolyte Taine'in Eski Rejim üzerine çalışması olan Contemporary France'ın Kökenleri I'dir. Taine, ideolojiyi daha çok Sokratik yöntemle felsefe öğretmeye benzetirken, genel okuyucunun zaten sahip olduğu kelime dağarcığını aşmadan ve pratik bilimin gerektirdiği gözlem örnekleri olmadan yapılan öğretimi tarif eder. Taine, ideolojiyi sadece Destutt De Tracy ile değil, aynı zamanda onun çevresiyle ilişkilendirir ve onun öncülerinden biri olarak Condillac'ı da içerir.

Napoleon Bonaparte, ideoloji terimini hakaret anlamında kullanmaya başladı ve genellikle liberal rakiplerine Tracy'nin Institutional adlı eserinde karşı olarak kullandı. Karl Mannheim'ın ideoloji teriminin anlamında meydana gelen değişikliklerin tarihsel yeniden yapılandırmasına göre, kelimenin modern anlamı Napolyon'un rakiplerini "ideologlar" olarak nitelendirmesiyle ortaya çıktı. Tracy'nin başlıca eseri olan The Elements of Ideology kısa sürede Avrupa'nın ana dillerine çevrildi.

Tracy'den sonraki yüzyılda, ideoloji terimi olumlu ve olumsuz çağrışımlar arasında gidip geldi. Bu sonraki nesilde, Napolyon sonrası hükümetler geriye dönük bir tutum benimseyince, İtalyan, İspanyol ve Rus düşünürler etkilendi. Bu düşünürler kendilerini "liberal" olarak tanımlamaya başlamışlardı ve 1820'lerin başında İspanya'daki Karlist isyancılar, Fransa ve İtalya'daki Carbonari cemiyetleri ve Rusya'daki Dekabristler de dahil olmak üzere devrimci faaliyetleri yeniden ateşlemeye çalıştılar. Karl Marx, ideoloji teriminin Napolyon'un olumsuz anlamını benimsedi ve yazılarında bu terimi kullanarak Tracy'yi bir "soğukkanlı burjuva doktriner" olarak tanımladı.

Terim, zamanla olumsuz anlamını yitirmiş ve farklı siyasi görüşlerin ve toplumsal grupların farklı bakış açılarının analizinde tarafsız bir terim haline gelmiştir. While Marx situated the term within class struggle and domination, Marx, terimi sınıf mücadelesi ve hâkimiyet bağlamında konumlandırırken, diğerleri onun kurumsal işleyiş ve toplumsal bütünleşmenin vazgeçilmez bir parçası olduğunu düşünmekteydi.

Tanımlar ve analizler
Politik, sosyal, epistemolojik ve etik gibi birçok farklı türde ideoloji vardır.

Son zamanlarda yapılan analizler, ideolojinin gerçeklikle ilgili bazı temel varsayımlara dayanan bir 'uyumlu düşünce sistemi' olduğunu öne sürmektedir. Bu sistem aracılığıyla, düşünceler insanların sübjektif sürekli seçimleri üzerinden tutarlı ve tekrarlanan kalıplar haline gelir. Bu fikirler, daha ileri düşüncelerin geliştiği tohum işlevi görür. Bir ideolojiye olan inanç, pasif kabulden tutkulu savunmaya kadar geniş bir yelpazede olabilir. En son analizlere göre, ideolojiler zorunlu olarak doğru veya yanlış değildir.

Manfred Steger ve Paul James'in tanımları gibi, düzenlenme sorununu ve koşullu gerçeklik iddialarını vurgulayan tanımlar:

İdeolojinin kendisi (belirli ideolojilerden ziyade) kavramsal çalışmalar, George Walford ve Harold Walsby'nin "sistematik ideoloji" adı altında yaptığı çalışmalarda gerçekleştirilmiştir. Bu çalışmalarda, ideoloji ile sosyal sistemler arasındaki ilişkileri keşfetmeye çalışılmıştır.

David W. Minar, "ideoloji" kelimesinin altı farklı şekilde kullanıldığını açıklar:

 Genellikle normatif niteliklere sahip olan belirli fikirlerin bir araya gelmesi olarak.
 Bir kümedeki fikirlerin içsel mantıksal yapısı veya formu olarak.
 İdeolojilerin insan-toplumsal etkileşimde oynadığı rol olarak.
 Bir örgütün yapısında fikirlerin oynadığı rol olarak.
 İkna amacıyla kullanılan anlam olarak.
 Sosyal etkileşimin odak noktası olarak.

Willard A. Mullins'e göre, bir ideoloji, ütopya ve tarihsel efsane gibi ilişkili (ancak farklı) konularla karşılaştırılmalıdır. Bir ideoloji, dört temel özellikten oluşur:

 İdeoloji, bir bir vizyon ve hedefe sahip olmalıdır.
 Değerlendirmeleri yönlendirebilme yeteneğine sahip olmalıdır.
 Eyleme rehberlik etmelidir.
 Mantıksal olarak tutarlı olmalıdır.

Terry Eagleton, ideolojinin bazı tanımlarını şu şekilde açıklamaktadır:

 Anlam, işaret ve değerlerin sosyal yaşamda üretilme süreci
 Belirli bir sosyal grup veya sınıfa özgü fikirlerin bütünü
 Baskın siyasi gücü meşrulaştırmaya yardımcı olan fikirler
 Baskın siyasi gücü meşrulaştırmaya yardımcı olan yanlış fikirler
 Sistemli şekilde çarpıtılmış iletişim
 Bir konum sunan fikirler
 Sosyal çıkarlar tarafından motive edilen düşünce biçimleri
 Kimlik düşüncesi
 Sosyal olarak gerekli bir yanılsama
 Söylem ve gücün birleşimi
 Bilinçli sosyal aktörlerin dünyalarını anlamlandırdığı ortam
 Eylem odaklı inanç sistemleri
 Dil ve olgusal gerçeklik arasındaki karışıklık
 Sembolik kapanma
 Bireylerin bir sosyal yapıya olan ilişkilerini yaşadığı vazgeçilmez ortam
 Sosyal yaşamı doğal bir gerçekliğe dönüştüren süreç

Alman filozof Christian Duncker, "ideoloji kavramının eleştirel bir şekilde değerlendirilmesini" talep etti. Eserinde, ideoloji kavramını ve sıkı bir şekilde ilişkili olan epistemoloji ve tarih endişelerini öne çıkarmaya çalıştı ve ideolojiyi, açıkça veya üstü kapalı bir şekilde mutlak gerçeği iddia eden sunumların bir sistemi olarak tanımladı.

Marksistlerin görüşleri

Marx'ın analizi, ideolojiyi egemen sınıfın kendi kendini sürdürme aracı olarak bilerek yaydığı yanlışların bir sistem olarak görmektedir.

Marksist toplumun temel ve üstyapı modelinde, temel üretim ilişkilerini ve üretim biçimlerini ifade ederken üstyapı ise egemen ideolojiyi (örneğin, dini, hukuki, siyasi sistemler) ifade eder. Üretimin ekonomik temeli toplumun siyasi üstyapısını belirler. Egemen sınıfın çıkarları üstyapıyı ve haklı çıkarılara hizmet eden ideolojinin doğasını belirler - bu eylemler, egemen sınıfın üretim araçlarını kontrol etmesi nedeniyle mümkün olur. Örneğin, feodal bir üretim biçiminde, dini ideoloji üstyapının en önemli unsuru iken, kapitalist oluşumlarda liberalizm ve sosyal demokrasi gibi ideolojiler hakimdir. Bu nedenle, ideolojinin büyük önemi, bir toplumu haklı çıkartır ve yanıltıcı bilinç yoluyla toplumun yabancılaşmış gruplarını siyasi olarak karmaşık hale getirir.

Bazı açıklamalar sunulmuştur. Antonio Gramsci, kültürel hegemonyayı kullanarak işçi sınıfının çıkarlarının yanlış ideolojik bir kavrayışa sahip olduğunu açıklar. Marx ise "Malî üretimin araçlarına sahip olan sınıf aynı zamanda zihinsel üretim araçları üzerinde de kontrol sahibidir." şeklinde ifade eder.

"İdeolojinin toplumsal çoğaltmanın bir aracı olarak" Marksist formülasyonu, bilgi sosyolojisi açısından kavramsal olarak önemlidir. Karl Mannheim, Daniel Bell ve Jürgen Habermas gibi düşünürler, Mannheim'ın ideoloji kavramını "toplumsal hayatın bir ürünü" olarak tanımlayan "genel" ve "toplumsal" bir ideoloji anlayışına ilerleyen bir yaklaşım geliştirdi. Bu yaklaşım, Marksizm de dahil olmak üzere tüm ideolojilerin toplumsal yaşamdan kaynaklandığını kabul eder. Bu fikir, sosyolog Pierre Bourdieu tarafından geliştirilmiştir. Slavoj Žižek ve Frankfurt Okulu gibi düşünürler ise ideolojinin sadece bilinçli değil, bilinçaltı fikirleri de içerdiği psikanalitik bir perspektifi "genel teori"ye eklemişlerdir.

İdeolojik devlet aygıtları
Fransız Marksist filozof Louis Althusser, ideolojinin "varlık veya düşüncenin gerçek varlık koşullarıyla ilişkili şekli olarak hayal edilen varoluşu" olduğunu ve bir boşluklu söylemden yararlandığını önermiştir. Asla yanlış olmayan bir dizi önerme, yanlış olan diğer bir dizi önermeyi ima eder. Bu şekilde, boşluklu söylemin özü, anlatılmayan (ancak ima edilen) şeydir.

Örneğin, "Herkes hukuk önünde eşittir" ifadesi, mevcut hukuk sistemlerinin teorik temelini oluştururken, tüm insanların eşit değerde veya eşit fırsatlara sahip olabileceğini ima eder. Bu doğru değildir, çünkü özel mülkiyet kavramı ve üretim araçları üzerindeki güç, bazı insanların diğerlerinden daha fazla (çok daha fazla) sahip olmalarına neden olur. Bu güç eşitsizliği, tüm insanların hem pratik değer hem de gelecekteki fırsatları eşit şekilde paylaştığı iddiasıyla çelişir; örneğin, zenginler daha iyi hukuki temsil edinme imkanına sahip olabilirler, bu da onları hukuk önünde ayrıcalıklı kılar.

Althusser ayrıca ideoloji teorisini açıklamak için ideolojik devlet aygıtı kavramını ortaya atmıştır. İlk tezi, "ideolojinin bir tarihi yoktur" dur: bireysel ideolojilerin toplumun genel sınıf mücadelesiyle iç içe geçmiş tarihleri olsa da, ideolojinin genel formu tarihin dışındadır.

Althusser'e göre inançlar ve fikirler toplumsal pratiklerin ürünüdür, tersi değil. "Fikirler maddeleşmiştir" tezi, Pascal'ın inanmayanlara yönelik "skandalöz tavsiyesi" tarafından örneklendirilir: "Diz çök ve dua et, sonra inanacaksın." Althusser'e göre asıl ideolojik olan, insan bireylerin bilinçli "zihinlerinde" tutulan öznel inançlar değil, bu inançları üreten söylemler, bireylerin bilinçli bir sorgulamaya tabi tutmadan katıldığı maddi kurumlar ve ritüellerdir ve dahası eleştirel düşünce.

İdeoloji ve meta
Situationist Uluslararası'nın kurucu üyelerinden olan Fransız Marksist teorisyen Guy Debord, ticaret malının toplumun "esas kategorisi" haline geldiği durumda, yani ticarileştirme süreci en üst düzeye çıkarıldığında, ticaret değeri üzerinden alınıp satılabilen kavramlar ve nesnelerle hayatın tamamının tanımlandığı ticaret malı tarafından yayılan toplum imgesi, tüm hayatı ele geçirir ve toplumu sadece bir temsile indirger, Gösterinin Toplumu olarak bilinir.

Birleştirici unsurlar
Amerikalı filozof Eric Hoffer, belirli bir ideolojiye bağlı takipçileri bir arada tutan birkaç unsuru belirlemiştir.

 Nefret: "Kitle hareketleri Tanrı olmadan yükselip yayılabilir, ancak asla bir şeytan inancı olmadan yapamazlar." "İdeal şeytan" bir yabancıdır.
 Taklit: "Kendimizden aldığımız zevk azaldıkça, diğerlerine benzeme isteğimiz artar... kendi değerlendirmemize ve şansımıza olan güvensizliğimiz arttıkça, başkalarının örneğini takip etmeye daha hazır hale geliriz."
 İkna: Propagandistlerin misyonerlik hırsı, "zaten sahip olduğumuz bir şeyi vermekten çok henüz bulunmamış bir şeyin tutkulu arayışından gelir."
 Zorlama: Hoffer, şiddetin ve fanatizmin birbirine bağımlı olduğunu iddia eder. İslami veya komünist inançlara zorla dönüştürülen insanlar, zorlayanlar kadar fanatik hale gelirler. "Korkaklığımızı akla uygun kılmak için fanatik bir inanca ihtiyaç duyulur."
 Liderlik: Lider olmadan hareket olmaz. Genellikle lider, zamanının olgunlaşmasını beklemek zorunda kalır. O, nefes kesen bir gelecek vizyonunu haklı çıkarmak için şimdiki zamanda fedakarlıklar istemektedir. Gereken beceriler arasında; cesaret, küstahlık, demir irade, fanatik inanç; tutkulu nefret, kurnazlık, sembollere duyulan zevk; kitlelerde kör bir inanç uyandırma yeteneği; ve yetenekli yardımcılar topluluğu bulunur. Sahtekarlık vazgeçilmezdir ve lider genellikle hem dostunu hem de düşmanını taklit eder, "bir modelin ardından tek yönlü bir biçimlendirme" yapar. O, takipçilerini "vaat edilen topraklar"a değil, sadece "istedikleri olmayan kendilerinden" uzaklaştırır.
 Eylem: Özgün düşünceler bastırılır ve birlik teşvik edilir, eğer kitleler büyük projeler, yürüyüşler, keşifler ve sanayi aracılığıyla meşgul tutulursa.
 Şüphe: "Meraklı gözetleme ve casusluk, gergin bir gözetleme ve izlenme farkındalığı vardır." Bu hastalıklı güvensizlik sorgulanmadığı ve itaate teşvik ettiği için, muhalefet yerine uyumu teşvik eder.

Ronald Inglehart

Michigan Üniversitesi'nden Ronald Inglehart, 1980'den beri gerçekleştirilen Dünya Değerler Araştırması'nın yazarıdır. Bu araştırma, dünya nüfusunun %90'ını temsil eden 100 ülkede sosyal tutumları haritalandırmaktadır. Sonuçlar, insanların yaşadıkları yerin ideolojik inançlarıyla yakından ilişkili olma eğiliminde olduğunu göstermektedir. Afrika'nın büyük bir bölümü, Güney Asya ve Orta Doğu'da insanlar geleneksel inançlara daha çok bağlıdır ve liberal değerlere daha az hoşgörülüdür. Diğer uçta ise Protestan Avrupa, seküler inançlara ve liberal değerlere daha fazla bağlıdır. Yüksek gelirli ülkeler arasında yalnızca Amerika Birleşik Devletleri, geleneksel inançlara daha çok değer verir.

Siyasi ideolojiler

Sosyal bilimlerde, bir siyasi ideoloji toplumun nasıl çalışması gerektiğini açıklayan, belirli bir toplumsal düzen için bazı politik ve kültürel planlar sunan, bir sosyal hareketin, kurumun, sınıfın veya büyük bir grubun belirli etik idealler, prensipler, doktrinler, mitler veya sembollerinden oluşan bir kavramdır. Siyasi ideolojiler, ekonomi, eğitim, sağlık hizmetleri, iş hukuku, ceza hukuku, adalet sistemi, sosyal güvenlik ve sosyal refah sağlanması, ticaret, çevre, çocuklar, göç, ırk, askeri kullanım, vatanseverlik ve resmi din gibi bir toplumun birçok farklı yönüyle ilgilenir.

Siyasi ideolojilerin iki boyutu bulunur:

 Hedefler: Toplumun nasıl çalışması gerektiği.
 Yöntemler: İdeal düzeni elde etmek için en uygun yollar.

Siyasi ideolojilerin sınıflandırılması için birçok önerilen yöntem bulunmaktadır ve her biri belirli bir siyasi spektrum oluşturmaktadır. İdeolojiler aynı zamanda kendilerini spektrumdaki konumlarıyla tanımlarlar (örneğin sol, merkez veya sağ), ancak bu konuda kesinlik genellikle tartışmalı olabilir. Son olarak, ideolojiler siyasi stratejilerden (örneğin popülizm) ve bir parti etrafında inşa edilebilecek tek konulardan (örneğin marihuana yasallaştırması) ayrılabilir. Filozof Michael Oakeshott, böyle bir ideolojiyi "geleneğin içerdiği rasyonel gerçeğin alt tabakasının formalize edilmiş özetlemesi" olarak tanımlar. Ayrıca, Charles Blattberg siyasi ideolojileri siyasi felsefelerden ayıran bir açıklama sunar.

Bir siyasi ideoloji, gücün nasıl tahsis edileceği ve gücün hangi amaçlar için kullanılması gerektiği konularıyla büyük ölçüde ilgilenir. Bazı partiler belirli bir ideolojiyi sıkı bir şekilde takip ederken, diğerleri belirli birini benimsemeksizin bir grup ilgili ideolojiden genel ilham alabilir. Her siyasi ideoloji, en iyi hükümet biçimini (örneğin demokrasi, demagoji, teokrasi, halifelik vb.), hükümetin kapsamını (örneğin otoriterlik, liberteryenlik, federalizm vb.) ve en iyi ekonomik sistemini (örneğin kapitalizm, sosyalizm vb.) belirli fikirler içerir. Bazen aynı kelime, bir ideolojiyi ve onun ana fikirlerinden birini tanımlamak için kullanılır. Örneğin, sosyalizm bir ekonomik sistem olarak kullanılabilir veya bu ekonomik sistemi destekleyen bir ideolojiyi ifade edebilir.

1991'den sonra birçok yorumcu, kurtarıcı ve kapsayıcı ideolojilerin başarısız olduğu bir sonrası ideolojik bir çağda yaşadığımızı iddia etmektedir. Bu görüş genellikle Francis Fukuyama'nın tarih'in sonu üzerine yazılarıyla ilişkilendirilir. Bununla karşıtlık olarak, Nienhueser (2011) insan kaynakları yönetimi alanındaki araştırmayı sürekli olarak "ideoloji üreten" bir süreç olarak görür.

Slavoj Zizek, post-ideoloji kavramının, en derin ve kör ideoloji biçimini mümkün kıldığını belirtmiştir. Bir tür yanılsama bilinci veya yanlış bir sinizm, bir bakış açısını nesnel gibi gösterip tarafsız bir sinizm taklidi yapmak amacıyla kullanılırken, aslında öyle olmadığı halde. İdeolojiden kaçınmaya yardımcı olmak yerine, bu yanılsama mevcut bir ideolojiye olan bağlılığı derinleştirir. Zizek bunu "bir postmodern tuzağı" olarak adlandırır. Peter Sloterdijk, aynı fikri zaten 1988 yılında ileri sürdü.

Araştırmalar, siyasi ideolojinin bir ölçüde genetik olarak aktarılabilir olduğunu göstermektedir.

İdeokrasi

Bir siyasi ideoloji, bir hükümet içinde baskın bir şekilde yaygınlaştığında, ideokrasi olarak bahsedilebilir. Farklı hükümet biçimleri, ideolojiyi çeşitli şekillerde kullanır, bunun sadece siyaset ve toplumla sınırlı olmadığı görülür. Belirli fikirler ve düşünce okulları, hâkim sosyal düzene uygunluğu veya kullanılabilirliği açısından tercih edilir veya reddedilir. Bu durum, ideolojilerin hâkim sosyal düzene uyumlu veya kullanışlı olmasına bağlı olarak belirli ideolojilerin öne çıktığı veya diğerlerinin reddedildiği şekillerde gerçekleşir.

John Maynard Keynes, "Otorite sahibi çılgınlar, havada sesler duyanlar, deliliklerini birkaç yıl önceki bir akademik kalemşoradan damıtıyorlar." şeklinde ifade etmiştir.

Crane Brinton, The Anatomy of Revolution adlı eserinde, yeni ideolojinin eski bir rejimde memnuniyetsizlik olduğunda yayıldığını belirtmiştir. Bu durum devrimler sırasında tekrarlanabilir; Lenin ve Robespierre gibi aşırıcılar, daha ılımlı devrimcilerin üstesinden gelebilir. Bu aşamayı, Stalin ve Napolyon Bonapart gibi pragmatistler tarafından devrimci hevesin geri çekildiği, "normalite ve denge" getirilen bir dönem olan Termidor izler. Brinton'un sırası ("fikir adamları > fanatikler > eylem adamları") J. William Fulbright tarafından tekrarlanırken, benzer bir yapı Eric Hoffer'ın "The True Believer" adlı eserinde de bulunmaktadır. Bu şekilde devrim bir ideokrasi olarak yerleşir, ancak yükselişi 'normalite ve denge' tarafından engellenebilir.

Epistomolojik ideolojiler

Mevcut inançların sorgulanmasının teşvik edildiği bilimsel teoriler gibi durumlarda bile, egemen paradigma veya zihniyet, bazı meydan okumaların, teorilerin veya deneylerin ilerlemesini engelleyebilir.

Ekolojinin, Dünya'daki yaşayan varlıklar arasındaki ilişkileri incelediği bilim olan ekoloji, ideolojiyi etkileyen özel bir durumdur. Algı psikologu James J. Gibson, insanların ekolojik ilişkileri algılama yetisinin, öz farkındalığın ve bilişin temeli olduğuna inanmıştır. Dilbilimci George Lakoff, matematiğin bilişsel bir bilim olarak ele alınabileceği bir yaklaşım önermiştir. Bu yaklaşıma göre, aritmetiğin en temel fikirleri bile insan algısının sonuçları veya ürünleri olarak görülmelidir - ki bu algı, kendisi de zorunlu olarak bir ekoloji içinde evrimleşmiştir.

Derin ekoloji ve modern ekoloji hareketi (ve daha az ölçüde Yeşil partiler), ekoloji bilimini olumlu bir ideoloji olarak benimsemektedir gibi görünmektedir.

Önemli ekonomik temelli ideolojiler arasında neoliberalizm, para teorisi, merkantilizm, karma ekonomi, sosyal Darwinizm, komünizm, serbest piyasa ekonomisi ve serbest ticaret yer almaktadır.

İdeolojiler ve sosyal bilimler

Psikolojik araştırma
Psikolojideki birçok araştırma, ideolojinin nedenleri, sonuçları ve içeriğiyle ilgilenmektedir. Sistem meşrulaştırma teorisine göre, İdeolojiler, bağımsız ve önyargısız düşünme yerine (bilinçdışı) motivasyonel süreçleri yansıtır. Jost, Ledgerwood ve Hardin (2008) ideolojilerin, dünyayı anlama, varoluşsal tehditlerden kaçınma ve değerli kişilerarası ilişkileri sürdürme gibi temel insan motivasyonları nedeniyle yayılan önceden paketlenmiş yorum birimleri olarak işlev görebileceğini önermektedir. Araştırmalar, ideolojilerin temel insan motivasyonları üzerinde etkili olduğunu ve yayılma eğilimi gösterdiğini göstermektedir. Yazarlar, bu tür motivasyonların sistem-temellendirici dünya görüşlerinin orantısız bir şekilde benimsenmesine yol açabileceği sonucuna varmaktadır. Psikologlar genellikle kişilik özellikleri, bireysel farklılık değişkenleri, ihtiyaçlar ve ideolojik inançların bir şeyler paylaştığında hemfikirdir.

Göstergebilim teorisi
Göstergebilimselci Bob Hodge'a göre:"İdeoloji, karmaşık anlam setlerini sosyal aktörler ve onları üreten süreçlerle birleştiren bir birimi tanımlar. Başka bir terim, 'ideoloji' kadar iyi bir şekilde bu nesneyi yakalayamaz. Foucault'nun 'episteme'si çok dar ve soyut, sosyal açıdan yeterince kapsayıcı değil. 'Diyalog'u, bazı ideoloji alanlarını daha az yük ile kapsadığı için popüler olsa da, sadece sözlü sistemlere sınırlıdır. 'Dünya görüşü' çok metafizik, 'propaganda' ise çok yüklüdür. Çelişkilerine rağmen veya onlardan dolayı, 'ideoloji' hala sosyal, siyasal yaşama yönelik semiyotikte önemli bir rol oynar."Son zamanlarda Michael Freeden gibi yazarlar, ideolojilerin incelenmesine semantik analizleri de dahil etmiştir.

Sosyoloji
Sosyologlar, ideolojiyi "eşitsizlik kalıpları dahil belirli sosyal düzenlemeleri meşrulaştıran kültürel inançlar" olarak tanımlar. Baskın gruplar, kültürel inanç ve uygulama setlerini kullanarak, gruplar arasında sosyal gücü koruyan eşitsizlik sistemlerini haklı çıkarmak için bunları kullanır. İdeolojiler, bir toplumun sembol sistemi kullanılarak sosyal ilişkileri bir hiyerarşiye yerleştirir, bazı sosyal kimliklerin diğerlerinden üstün olduğu ve aşağılandığı kabul edilen bir düzen oluşturur. Bir toplumda egemen ideoloji, medya, aile, eğitim ve din gibi ana sosyal kurumlar aracılığıyla aktarılır. Tarih boyunca toplumlar değiştikçe, eşitsizlik sistemlerini haklı çıkaran ideolojiler de değişti.

Sosyolojik olarak ideolojilere örnek olarak; ırkçılık, cinsiyetçilik, heteroseksizm, engellilere karşı ayrımcılık ve etnosentrizm verilebilir.

Terimin olumsuz kullanımı
Bazen ideoloji terimi, bir düşünce sistemi, dünya görüşü veya bir yazarın görüşlerini küçümsemek veya değersizleştirmek amacıyla kullanılır, tartışmacı, kişinin ideolojiye sahip olduğunu ima eder. İlk bakışta, bir ideoloji, toplumsal bir durum karşısında temellendirilmiş bir tutumu ve eylem programını içeren daha üstün bir bakış açısı sunar. Ancak, bir ideoloji, yozlaşmış bir egemen grup tarafından kullanıldığında, kendi ayrıcalıklı konumunu pekiştiren inançlar ve rasyonalizasyonlar sistemi haline gelebilir. Terimin olumsuz kullanımı, ideolojiyi bir "sosyal kontrol söylemi" olarak ele alır.

Bu tip ideolojiler:

 Bireylerin ve grupların kendi çıkarlarına ve grup egoizmlerine boyun eğer, genel halkın yararına yönelik bir arayışa cevap vermezler.
 Toplumsal sorunlar için sabit ve önceden belirlenmiş çözüm yollarına sahiptirler.
 Dogmatiklerdir ve sorgulanamayan normatif öncülere dayanır, kanıtlanamazlar.
 Propaganda, öğreti ve aşırı derecede zorlama  gibi öğelerle birlikte gelirler.
 Kendi başarısızlıklarını açıklamak için içsel gerekçelere ve kendi kontrolünün dışındaki nedenlere başvururlar.

Grup egoizmi
Bernard Lonergan'ın insan iyiliği üzerine yaptığı konuşmasında, bozulmuş ideoloji ile bu ideolojiyi öne süren grup egoizmi arasındaki ilişkiyi ayrıntılı bir şekilde açıklar ve şöyle der: "Bireysel benciller toplumun eleştirisini çekmek zorunda kalırken, grup egoizmi sadece kendi büyüklüğüne yol açmakla kalmaz, aynı zamanda davranışını haklı çıkaran görüşler, doktrinler ve teoriler için bir pazar açar ve aynı zamanda diğer grupların kötülüğünün onları yiyip bitiren yozlaşmadan kaynaklandığını gösterir."

Bu durumda, ideoloji, insanların çoğunlukların onayını, boyun eğmelerini, davranışların kendi kendini haklı çıkarmasını ve rakiplerin yaptıkları hatalarını  halkın gerçek ilgisine veya ortak iyiliğe uymuyorsa bile yapmayı da aynı anda mümkün kılan pratik bir araç haline gelir.

Dogmatizm ve totalierizm
Bu olumsuz kullanıma göre, ideolojiler dünyayı sabit bir varlık olarak görürler. Bu nedenle herhangi bir ideoloji, toplumun mevcut veya gelecekteki herhangi bir sorununu çözebilecek fikirlere sahip olduğunu ve kendisini bu fikirlerin taşıyıcısı olarak gördüğünü varsayar. Bu, ideolojiyi bir dogmatizme dönüştürür çünkü günlük yaşamda karşılaşılan sorunların çözümü için diğerlerinin fikirlerini kaynak olarak görmeme eğilimindedir ve ideolojinin esasları tam ve nihai bir açıklama olarak kabul edilir.

İdeoloji, aşırı durumlarda, muhalefet olasılığını ortadan kaldırabilir ve prensiplerini tartışmasız bir gerçek olarak kabul edebilir. İdeolojiyi tartışmasız bir gerçek olarak kabul etmek, politik veya dini olsun totalitarizmin teokratik bir yolunu açar. Muhalefet eden herkes, ideolojinin ilan ettiği dogmatik gerçeğe karşı gittiği için, hakim grup için bir sorun haline gelir. Bu olumsuz tanımlama, muhaliflerin ortaya koyduğu bir durum haline gelmektedir.

Alıntılar
 "İdeolojiye inanmaya ihtiyacımız yok... Her birimizin iyi insan niteliklerimizi geliştirmesi yeterlidir. Evrensel sorumluluk duygusuna ihtiyaç, modern hayatın her yönünü etkiler." — Dalai Lama.
 "İdeolojinin işlevi, egemenliği maskeleme veya illüzyon yoluyla istikrarlı ve sürekli kılmaktır."  — Sally Haslanger
 "Bir ideoloji, basit bir görüşten farklı olarak, ya tarihin anahtarına, ya da evrenin tüm 'evrensel sırlarının' çözümüne, ya da doğayı ve insanı yönettiği varsayılan gizli evrensel yasaların içyüzü bilgisine sahip olduğunu iddia eder." — Hannah Arendt

Ayrıca bakınız

 Devrimcilik
 Kapitalizm
 Feminizm
 Hegemonya
 Siyasi ideolojiler listesi
 Siyasi parti
 Demokrasi

Kaynakça

Bilbiyografya
 Althusser, Louis. [1970] 1971. "Ideology and Ideological State Apparatuses." In Lenin and Philosophy and Other Essays. Monthly Review Press .
 Belloni, Claudio. 2013. Per la critica dell'ideologia: Filosofia e storia in Marx. Milan: Mimesis.
 Debord, Guy. 1967 The Society of the Spectacle. Bureau of Public Secrets 2014 (Annotated Edition)
 Duncker, Christian 2006. Kritische Reflexionen Des Ideologiebegriffes. .
 —, ed. 2008. "Ideologiekritik Aktuell." Ideologies Today 1. London. .
 Eagleton, Terry. 1991. Ideology: An Introduction . Verso. .
 Ellul, Jacques. [1965] 1973. Propaganda: The Formation of Men's Attitudes, translated by K. Kellen and J. Lerner. New York: Random House.
 Freeden, Michael. 1996. Ideologies and Political Theory: A Conceptual Approach. Oxford: Oxford University Press.
 Feuer, Lewis S. 2010. Ideology and Ideologists. Piscataway, NJ: Transaction Publishers.
 Gries, Peter Hays. 2014. The Politics of American Foreign Policy: How Ideology Divides Liberals and Conservatives over Foreign Affairs. Stanford: Stanford University Press.
 Haas, Mark L. 2005. The Ideological Origins of Great Power Politics, 1789–1989 . Cornell University Press. .
 Hawkes, David. 2003. Ideology (2nd ed.). Routledge. .
 James, Paul, and Manfred Steger. 2010. Globalization and Culture, Vol. 4: Ideologies of Globalism . London: Sage.
 Lukács, Georg. [1967] 1919–1923. History and Class Consciousness , translated by R. Livingstone. Merlin Press.
 Malesevic, Sinisa, and Iain Mackenzie, eds. Ideology after Poststructuralism. London: Pluto Press.
 Mannheim, Karl. 1936. Ideology and Utopia. Routledge.
 Marx, Karl. [1845–46] 1932. The German Ideology .
 Minogue, Kenneth. 1985. Alien Powers: The Pure Theory of Ideology. Palgrave Macmillan. .
 Minar, David W. 1961. "Ideology and Political Behavior." Midwest Journal of Political Science 5(4):317–331. . .
 Mullins, Willard A. 1972.:)) "On the Concept of Ideology in Political Science." American Political Science Review 66(2):498–510. .
 Owen, John. 2011. The Clash of Ideas in World Politics: Transnational Networks, States, and Regime Change, 1510–2010 . Princeton University Press. .
 Pinker, Steven. 2002. The Blank Slate: The Modern Denial of Human Nature. New York: Penguin Group. .
 . 2007. "Why is Music so Ideological, Why Do Totalitarian States Take It So Seriously: A Personal View from History, and the Social Sciences." Journal of Musicological Research 26(2–3):91–122.
 Steger, Manfred B., and Paul James. 2013. "Levels of Subjective Globalization: Ideologies, Imaginaries, Ontologies ." Perspectives on Global Development and Technology 12(1–2):17–40.
 . 2012. Ideology in Language Use: Pragmatic Guidelines for Empirical Research. Cambridge University Press.
 Zizek, Slavoj. 1989. The Sublime Object of Ideology. Verso. .

Dış bağlantılar

 The Pervert's Guide to Ideology: How Ideology Seduces Us – and How We Can (Try to) Escape It
 Ideology Study Guide
 Louis Althusser's "Ideology and Ideological State Apparatuses"

İdeoloji


Le menhir de Kermaillard est un menhir situé à Sarzeau, dans le département du Morbihan en France.

Historique
Le menhir a été découvert couché. Il a été redressé vers 1985 par J. Lecornec

Description
Le menhir est situé près du lieu-dit de Kermaillard, sur la partie occidental de la commune de Sarzeau, à un endroit où la presqu'île de Rhuys se rétrécit, juste avant Arzon. Il s'élève sur le bord d'un champ, devant un groupe d'habitations.

Il s'agit d'un menhir de forme régulière, d'une hauteur totale de  (en comptant la partie enterrée). Il comporte à la base des gravures qui ont été protégées de l'érosion par leur enfouissement en terre avant redressement. Sur la face plane du menhir, on observe facilement un croissant et un quadrilatère ; ceux-ci peuvent être interprétés comme une embarcation sans équipage touchant un espace terrestre ; on peut aussi noter la présence d'une petite hache près du quadrilatère (très difficilement visible). Sur la face bombée, on peut distinguer une autre gravure aujourd'hui considérée comme un cétacé soufflant (venir de préférence en début d'après midi) ; on y trouve également de nombreuses cupules.

Notes et références

Annexes

Liens internes
 Sites mégalithiques du Morbihan

Lien externe
 Les mégalithes du Golfe du Morbihan (consulté le 23/04/2023)

Vannes
Sarzeau

Menhir de Kermaillard


2014 අයිසීසී ලෝක විස්සයි20 තරගාවලිය යනු,  පස්වන  අයිසීසී ලෝක විස්සයි20  තරගාවලිය වන අතර, එය බංග්ලාදේශයේ,  2014 මාර්තු  16 දින සිට අප්‍රේල්  6 දක්වා පැවැත්වූ ජාත්‍යන්තර විස්සයි20 ක්‍රිකට් තරගාවලියකි. එය ක්‍රීඩා කරනු ලබන්නේ නගර තුනකය — ඩකා, චිටගොං සහ සීලෙට්.

ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලය විසින් සත්කාරක රට ලෙසට බංග්ලාදේශය නම් කෙරුණේ 2010 වසරෙහිදීය. ආසියානු රටක් විසින් මෙම ඉසව්ව සඳහා සත්කාරකත්වය සපයන දෙවන හා අනුගාමී අවස්ථාව මෙය වන්නේ,  2012දී පූර්ව තරගාවලිය සඳහා ශ්‍රී  ලංකාව විසින් සත්කාරකත්වය සැපයීම නිසාය.

ලාංඡනය

2013 අප්‍රේල් 6 දිනදී, අයිසීසී විසින් ඩකා නගරයේ පැවැති උත්කර්ෂවත් උත්සවයකදී තරගාවලියේ ලාංඡනය එළිදරව් කෙරිණි. ලාංඡන සැලසුමෙහි සමස්ත පෙනුම ප්‍රාථමික වශයෙන් ආභාෂයට ලක්ව තිබුණේ අනූපම බංග්ලාදේශ අලංකරණ කලා ශෛලීයය වෙතිනි. ලාංඡනය විසින්  බංග්ලාදේශ ධජයෙහි වර්ණ භාවිතා කෙරුණු අතර නිල් පැහැ විසුරුම් සළකුණු වෙතින් රටෙහි ගංගාවන් නිරූපණය විය (එය අයිසීසීයේ වර්ණයමද වෙයි). රික්ෂෝ වෙතින්ද ලාංඡනය ආභාෂය ලබා තිබුණි. ලාංඡනයේ ඉංග්‍රීසි ටී අකුරේ හැඩය නිමවී තිබුණේ ක්‍රිකට් කඩුළු කූරු අනුසාරයෙන් වන අතර T20 යන්නෙහි  '0' නිරූපණය කෙරුණේ කොළ පැහැ  මූට්ටු දාරය සහිත ක්‍රිකට් පන්දුවකි.

ආකෘතිය
පළමු වටය තුලදී සහ සුපිරි 10 අවධියෙහිදී ලකුණු දෙනු ලබන්නේ පහත පරිදීය:

ඔවුන්ගේ කාණ්ඩයෙහිදී කණ්ඩායම් කිහිපයක් සම ලකුණු ලැබූ අවස්ථාවකදී, වගුවෙහි ඔවුන්ගේ අනු පිළිවෙල සොයා දිණුම්කරු සෙවීමට   පහත උපක්‍රම යෙදෙන්නේ ඉදිරි ප්‍රමුඛතා අනුපිළිවෙල අනුවය: වඩාත්ම දිනුම්, වැඩි දළ ලකුණු වේගය, සම ලකුණු දරන කණ්ඩායම් එකිනෙකා අතර තරගවල ප්‍රතිඵල. මෙම උපක්‍රම වලින් කණ්ඩායම් තෝරා බේරා ගත නොහැකි වුවහොත්,  කණ්ඩායම් අනුස්ථිතිය තීරණය කෙරෙන්නේ කාණ්ඩය තුල ආරම්භක සන්තතිය සැලකිල්ලට ගනිමිනි. පළමු වටයෙහි ලකුණු සුපිරි 10 වටයට ගෙන යනු නොලැබේ.

කණ්ඩායම්

පළමු වරට, තරගාවලිය සඳහා කණ්ඩායම් 16 ක් ඇතුළත් වන්නේ,   පූර්ණ සාමාජිකයෝ දස දෙනෙකු සහ 2013 අයිසීසී ලෝක විස්සයි20 යෝග්‍යතා නිර්ණය තුලින් යෝග්‍ය බව ලැබූ ආශ්‍රිත සාමාජිකයෝ  සයදෙනෙකු අඩංගු වෙමිනි . 2012 ඔක්තොම්බර 8 දිනදී  අයිසීසී වි20ජා ශූරතාවයේ ඉහළ අනුස්ථිතිය දරණ (පූර්ණ සාමාජික) කණ්ඩායම් අට  සුපිරි 10 අවධියට ඇතුළු වෙති. ඉතිරි කණ්ඩායම් අට විසින්  කාණ්ඩ අවධියෙහිදී තරග වදිනුයේ, ඔවුනතරින්  සුපිරි 10 අවධියට අභික්‍රමණය වන කණ්ඩායම් දෙක තෝරා ගැනීමටය.

 සුපිරි 10 සඳහා සෘජු ලෙසින් සුදුසුකම් ලැබූවෝ

 කාණ්ඩ අවධිය සඳහා සුදුසුකම් ලැබුවෝ

තරග නිලධාරිහූ

තරගාවලිය අතරතුර තරග තීරකවරුන්ගේ වගකීම,   අයිසීසී තීරකවරුන්ගේ ප්‍රභූ  මණ්ඩලයෙහි සාමාජිකවරුන් 4 දෙනෙකු විසින් හවුලේ දරනු ඇත:

  ඩේවිඩ් බූන්
  ජවගාල් ශ්‍රීනාත්
  රන්ජන් මඩුගල්ලේ
  රොෂාන් මහානාම

තරගාවලිය තුල නිල කටයුතු වල යෙදෙමින් පිටිය තුල වගකීම් හවුලේ දරන්නේ   අයිසීසී විනිසුරුවන්ගේ ප්‍රභූ මණ්ඩලයෙහි සාමාජිකවරුන් 11 දෙනෙකු සහ   ජාත්‍යන්තර විනිසුරුවරු සහ තීරකවරු මණ්ඩලයෙහි සාමාජිකවරුන් 3 දෙනෙකු විසිනි:

  ස්ටීව් ඩේවිස්
  බෲස් ඔක්සන්ෆර්ඩ්
  පෝල් රයිෆල්
  රොඩ් ටකර්
  ඉයන් ගෝල්ඩ්
  රිචඩ් ඉලිංවර්ත්
  නයිජ්ල් ලෝං
  එස්. රවි
  බිලී බාඩ්න්
  අලීම් ඩාර්
  මරේ එරාස්මස්
  කුමාර් ධර්මසේන
  රැන්මෝර් මාර්ටිනස්

ක්‍රීඩක සංචිත

තරග පැවැත්වෙන ස්ථාන

2014 අයිසීසී ලෝක විස්සයි20 තරගාවලිය විසින් ඩකා, චිටගොං සහ  සීලෙට් යන වෙනස් ස්ථාන තුනක පැවැත්වෙන තරග 35 කට සත්කාරකත්වය සපයනු ඇත. ඩකා හී, ශීර් බංගලා ජාතික ක්‍රීඩාංගනය,  ෆටුල්ලා හී ඛාන් ෂාහෙබ් ඔස්මාන් අලි ක්‍රීඩාංගනය සහ  චිටගොං හී  එම්ඒ අසීස් ක්‍රීඩාංගනය සහ  ෂොහුර් අහමඩ් චෞද්රි ක්‍රීඩාංගනය විසින් පුහුණු තරග සඳහා සත්කාරකත්වය සපයනු ඇත.

තරග ඉසව් සහ ප්‍රතිඵල

සුපිරි 10

1වන කාණ්ඩය

 පිලිමළුන් පිටුදැකීමේ වටයට සුදුසුකම් ලබයි.

2වන කාණ්ඩය

 පිලිමළුන් පිටුදැකීමේ වටයට සුදුසුකම් ලබයි.

පිළිමළුන් පිටුදැකීමේ වටය

අවසන් පූර්ව තරග

අවසන් තරගය

ආශ්‍රිත

2014 අයිසීසී ලෝක විස්සයි20 තරගාවලිය


نادي نيولز أولد بويز الرياضي  ، هو نادي كرة قدم أرجنتيني يقع في مدينة روساريو يلعب في دوري الدرجة الأولى وقد تأسس هذا النادي سنة 1903 م .
شهد النادي انطلاقة اللاعب ميسي نجم إنتر ميامي والمنتخب الأرجنتيني و نجم نادي برشلونة السابق ، ملعب النادي مارسيلو بيلسا الذي يتسع إلى 38 ألف متفرج.

البطولات
 الدوري 6 مرات ( 1974، 1988، 1991، 1992، 2004 و 2013)

المراجع

أندية رياضية سميت بأسماء أشخاص
أندية كرة سلة أسست سنة 1903
أندية كرة سلة في الأرجنتين
أندية كرة قدم أسست في 1903
أندية كرة قدم في روساريو
أندية هوكي حقل أرجنتينية
تأسيسات سنة 1903 في الأرجنتين
منتخبات كرة طائرة وطنية أرجنتينية
أندية هوكي حقل في روساريو

نيولز أولد بويز


Spiel dein Spiel und töte, Joe (Originaltitel: Un uomo chiamato Apocalisse Joe) ist ein Italowestern aus dem Jahr 1970. Anthony Steffen stellt in der Hauptrolle unter der Regie von Leopoldo Savona einen schauspielernden Revolverhelden dar. Deutschsprachige Erstaufführung des Films war am 22. Juli 1971.

Handlung
Der als Schauspieler mit Shakespeare-Darstellungen über die Dorfplätze des Westens ziehende Joe Clifford erbt von einem Onkel dessen Goldmine. Als er sie in Besitz nehmen will, stellt er fest, dass betrügerische Machenschaften den gerissenen Stadtboss von Landberry, Berg, dazu gebracht haben, sie auszubeuten. Im Gegensatz zu den Behauptungen Bergs hat er sie nicht ehrlich erworben, sondern mit Gewalt an sich gebracht. Berg will den pistolentragenden Darsteller loswerden, doch der kann mit Unterstützung eines Barbiers in einem langen Kampf alle Leute Bergs eliminieren und schließlich auch den Betrüger selbst besiegen; trotzdem beschließt er dann, die Gegend zu verlassen.

Kritik
"Die Aktion ist in diesem Film reichlich bemessen; es wird fast ununterbrochen geballert. Untermalt wird die Pyrotechnik von Nicolais exzellenter Musik.", so Christian Keßler; die italienischen Segnalazioni Cinematografiche bezeichneten das Werk als unterdurchschnittlich; es gebe "wenig Originalität in der völlig den Schießereien untergeordneten Geschichte." Dagegen fand das spanische fotogramas, die Figur des Schauspielers als zentraler Held verhindere als anekdotisches Detail das Abgleiten des Films in die Katastrophe.

Bemerkungen
Der Showdown des Pistoleros gegen die ganze Bande nimmt fast eine halbe Stunde am Ende des Filmes ein.

Laut Filmrequisit spielt Joe den Leuten etwas von "William Sahkesparea" vor.

Der Soundtrack des Films liegt auf CD vor.

Weblinks

 Der Film bei comingsoon

Einzelnachweise

Filmtitel 1970
Italienischer Film
Spanischer Film
Italowestern

Spiel dein Spiel und töte, Joe


Tour Down Under 2018 var den 20. udgave af cykelløbet Tour Down Under. Det australske etapeløb var det første arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2018 og blev arrangeret mellem 16. og 21. januar 2018. People's Choice Classic blev kørt som optaktsløb, hvor slovakiske Peter Sagan fra  vandt. Sydafrikanske Daryl Impey blev den samlede vinder af løbet.

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Lars Bak kørte for
 Michael Valgren kørte for
 Mads Würtz Schmidt kørte for
 Michael Mørkøv kørte for
 Mads Pedersen kørte for
 Niklas Eg kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

6. etape

Resultater

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Ungdomskonkurrencen

Holdkonkurrencen

Eksterne henvisninger

2018
UCI World Tour 2018

Tour Down Under 2018


Safari er en dansk dokumentarfilm fra 1954 instrueret af Jørgen Bitsch.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Rejsefilm fra Danmark
Danske film fra 1954

Safari (dokumentarfilm)


Atchade Madeleine ou Atchadé Madeleine est une personnalité politique du Bénin.

Biographie
Députée de la  législature du Bénin, elle est membre du parti politique Union pour le Bénin du futur.

Notes et références

Voir aussi
 Assemblée nationale (Bénin)
 Liste des parlements actuels
 Politique du Bénin
 Députés de la  législature du Bénin

Députée béninoise

Madeleine Atchade


Sławomir Konrad Peszko (født 19. februar 1985 i Jasło, Polen) er en polsk fodboldspiller, der spiller som midtbanespiller i Lechia Gdańsk.

Titler

 Ekstraklasa: 1
 2009/10 med Lech Poznań

 Polsk Pokalturnering: 2
 2005/06 med Wisła Płock
 2008/09 med Lech Poznań

 Polsk Super Cuppen: 2
 2006 med Wisła Płock
 2009 med Lech Poznań

 2. Bundesliga: 1
 2013/14 med 1. FC Köln

Noter

Eksterne henvisninger

 Sławomir Peszko på 90minut.pl

Fodboldspillere fra Polen
Fodboldspillere fra Lech Poznań
Fodboldspillere fra 1. FC Köln
Fodboldspillere fra Wolverhampton Wanderers F.C.
Fodboldspillere fra Parma FC
Fodboldspillere fra Lechia Gdańsk

Sławomir Peszko


Bilginin her tür öznel etkiden bağımsız olarak varolabileceği varsayımına dayanan bilgi anlayışı. Özellikle Pozitivist ve ampirist bilgi anlayışlarında nesnel bilgi ile birlikte ileri sürülen ve aynı anlamı vurgulayan bir bilgi iddiasıdır söz konusu olan. Böylece her tür öznel bakış, çıkar, beklenti, yanlılık gibi etkilerin dışında kalarak bilginin ortaya çıkması talebi ve iddiasi söz konusudur burada.

20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren bu anlayış, savunulamaz ve kuramsal olarak temellendirilemez olmuştur. Bilginin her zaman belirli bir kuramsal yapıya, belirli bir bakış açısına ya da öznenin öznel etkilerine ve tarihselliğe bağlı olduğu ileri sürülmüş, bu etkinin tamamen yalıtılacağı bir bilgi konumunun olmadığı açıklanmıştır. Bilgi/iktidar formülasyonu da başka bir yönden bilginin her zaman güç ile ilintili olarak var olduğunu göstermiştir.

Bilgi; her zaman çıkarlar, beklentiler, alınmış konumlar, bilinçdışı etkiler, iktidar fonksiyonları, geçmiş yüklemeleriyle ve dolayısıyla da her zaman bir yorumla ve yorumlamayla ilintili bir konudur. Dolayısıyla tarafsız bilgi iddiası, kuramsal anlamı ve kanıtlanabilirliği olmayan bir önermedir.

Bilgi

Tarafsız bilgi


بلدية كابريرا دانويا (بالكاتالانية: Cabrera d'Anoia) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.192 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في أناويا
بلديات في أناويا
بلديات في مقاطعة برشلونة

كابريرا دي أيغوالادا


In electromagnetism, the magnetic moment is the magnetic strength and orientation of a magnet or other object that produces a magnetic field, expressed as a vector. Examples of objects that have magnetic moments include loops of electric current (such as electromagnets), permanent magnets, elementary particles (such as electrons), composite particles (such as protons and neutrons), various molecules, and many astronomical objects (such as many planets, some moons, stars, etc).

More precisely, the term magnetic moment normally refers to a system's magnetic dipole moment, the component of the magnetic moment that can be represented by an equivalent magnetic dipole: a magnetic north and south pole separated by a very small distance. The magnetic dipole component is sufficient for small enough magnets or for large enough distances. Higher-order terms (such as the magnetic quadrupole moment) may be needed in addition to the dipole moment for extended objects.

The magnetic dipole moment of an object determines the magnitude of torque that the object experiences in a given magnetic field. Objects with larger magnetic moments experience larger torques when the same magnetic field is applied. The strength (and direction) of this torque depends not only on the magnitude of the magnetic moment but also on its orientation relative to the direction of the magnetic field. The magnetic moment may therefore be considered to be a vector. The direction of the magnetic moment points from the south to north pole of the magnet (inside the magnet).

The magnetic field of a magnetic dipole is proportional to its magnetic dipole moment. The dipole component of an object's magnetic field is symmetric about the direction of its magnetic dipole moment, and decreases as the inverse cube of the distance from the object.

Definition, units, and measurement

Definition
The magnetic moment can be defined as a vector relating the aligning torque on the object from an externally applied magnetic field to the field vector itself. The relationship is given by:

where  is the torque acting on the dipole,  is the external magnetic field, and  is the magnetic moment.

This definition is based on how one could, in principle, measure the magnetic moment of an unknown sample. For a current loop, this definition leads to the magnitude of the magnetic dipole moment equaling the product of the current times the area of the loop. Further, this definition allows the calculation of the expected magnetic moment for any known macroscopic current distribution.

An alternative definition is useful for thermodynamics calculations of the magnetic moment. In this definition, the magnetic dipole moment of a system is the negative gradient of its intrinsic energy, , with respect to external magnetic field:

Generically, the intrinsic energy includes the self-field energy of the system plus the energy of the internal workings of the system. For example, for a hydrogen atom in a 2p state in an external field, the self-field energy is negligible, so the internal energy is essentially the eigenenergy of the 2p state, which includes Coulomb potential energy and the kinetic energy of the electron. The interaction-field energy between the internal dipoles and external fields is not part of this internal energy.

Units
The unit for magnetic moment in International System of Units (SI) base units is A⋅m2, where A is ampere (SI base unit of current) and m is meter (SI base unit of distance). This unit has equivalents in other SI derived units including:

where N is newton (SI derived unit of force), T is tesla (SI derived unit of magnetic flux density), and J is joule (SI derived unit of energy). Although torque (N·m) and energy (J) are dimensionally equivalent, torques are never expressed in units of energy.

In the CGS system, there are several different sets of electromagnetism units, of which the main ones are ESU, Gaussian, and EMU. Among these, there are two alternative (non-equivalent) units of magnetic dipole moment:

where statA is statamperes, cm is centimeters, erg is ergs, and G is gauss. The ratio of these two non-equivalent CGS units (EMU/ESU) is equal to the speed of light in free space, expressed in cm⋅s−1.

All formulae in this article are correct in SI units; they may need to be changed for use in other unit systems. For example, in SI units, a loop of current with current  and area  has magnetic moment  (see below), but in Gaussian units the magnetic moment is .

Other units for measuring the magnetic dipole moment include the Bohr magneton and the nuclear magneton.

Measurement

The magnetic moments of objects are typically measured with devices called magnetometers, though not all magnetometers measure magnetic moment: Some are configured to measure magnetic field instead. If the magnetic field surrounding an object is known well enough, though, then the magnetic moment can be calculated from that magnetic field.

Relation to magnetization

The magnetic moment is a quantity that describes the magnetic strength of an entire object. Sometimes, though, it is useful or necessary to know how much of the net magnetic moment of the object is produced by a particular portion of that magnet. Therefore, it is useful to define the magnetization field  as:

where  and  are the magnetic dipole moment and volume of a sufficiently small portion of the magnet  This equation is often represented using derivative notation such that

where  is the elementary magnetic moment and  is the volume element. The net magnetic moment of the magnet  therefore is

where the triple integral denotes integration over the volume of the magnet. For uniform magnetization (where both the magnitude and the direction of  is the same for the entire magnet (such as a straight bar magnet) the last equation simplifies to:

where  is the volume of the bar magnet.

The magnetization is often not listed as a material parameter for commercially available ferromagnetic materials, though. Instead the parameter that is listed is residual flux density (or remanence), denoted  . The formula needed in this case to calculate  in (units of A⋅m2) is:

where:
  is the residual flux density, expressed in teslas.
  is the volume of the magnet (in m3).
  is the permeability of vacuum ().

Models
The preferred classical explanation of a magnetic moment has changed over time. Before the 1930s, textbooks explained the moment using hypothetical magnetic point charges. Since then, most have defined it in terms of Ampèrian currents. In magnetic materials, the cause of the magnetic moment are the spin and orbital angular momentum states of the electrons, and varies depending on whether atoms in one region are aligned with atoms in another.

Magnetic pole model

The sources of magnetic moments in materials can be represented by poles in analogy to electrostatics. This is sometimes known as the Gilbert model. In this model, a small magnet is modeled by a pair of fictitious magnetic monopoles of equal magnitude but opposite polarity. Each pole is the source of magnetic force which weakens with distance. Since magnetic poles always come in pairs, their forces partially cancel each other because while one pole pulls, the other repels. This cancellation is greatest when the poles are close to each other i.e. when the bar magnet is short. The magnetic force produced by a bar magnet, at a given point in space, therefore depends on two factors: the strength  of its poles (magnetic pole strength), and the vector  separating them. The magnetic dipole moment  is related to the fictitious poles as

It points in the direction from South to North pole. The analogy with electric dipoles should not be taken too far because magnetic dipoles are associated with angular momentum (see Relation to angular momentum). Nevertheless, magnetic poles are very useful for magnetostatic calculations, particularly in applications to ferromagnets. Practitioners using the magnetic pole approach generally represent the magnetic field by the irrotational field , in analogy to the electric field .

Amperian loop model

After Hans Christian Ørsted discovered that electric currents produce a magnetic field and André-Marie Ampère discovered that electric currents attract and repel each other similar to magnets, it was natural to hypothesize that all magnetic fields are due to electric current loops. In this model developed by Ampère, the elementary magnetic dipole that makes up all magnets is a sufficiently small amperian loop of current I. The dipole moment of this loop is

where  is the area of the loop. The direction of the magnetic moment is in a direction normal to the area enclosed by the current consistent with the direction of the current using the right hand rule.

Localized current distributions

The magnetic dipole moment can be calculated for a localized (does not extend to infinity) current distribution assuming that we know all of the currents involved. Conventionally, the derivation starts from a multipole expansion of the vector potential. This leads to the definition of the magnetic dipole moment as:

where  is the vector cross product,  is the position vector, and  is the electric current density and the integral is a volume integral. When the current density in the integral is replaced by a loop of current I in a plane enclosing an area S then the volume integral becomes a line integral and the resulting dipole moment becomes

which is how the magnetic dipole moment for an Amperian loop is derived.

Practitioners using the current loop model generally represent the magnetic field by the solenoidal field , analogous to the electrostatic field .

Magnetic moment of a solenoid

A generalization of the above current loop is a coil, or solenoid. Its moment is the vector sum of the moments of individual turns. If the solenoid has  identical turns (single-layer winding) and vector area ,

Quantum mechanical model
When calculating the magnetic moments of materials or molecules on the microscopic level it is often convenient to use a third model for the magnetic moment that exploits the linear relationship between the angular momentum and the magnetic moment of a particle. While this relation is straightforward to develop for macroscopic currents using the amperian loop model (see below), neither the magnetic pole model nor the amperian loop model truly represents what is occurring at the atomic and molecular levels. At that level quantum mechanics must be used. Fortunately, the linear relationship between the magnetic dipole moment of a particle and its angular momentum still holds, although it is different for each particle. Further, care must be used to distinguish between the intrinsic angular momentum (or spin) of the particle and the particle's orbital angular momentum. See below for more details.

Effects of an external magnetic field

Torque on a moment

The torque  on an object having a magnetic dipole moment  in a uniform magnetic field  is:

This is valid for the moment due to any localized current distribution provided that the magnetic field is uniform. For non-uniform B the equation is also valid for the torque about the center of the magnetic dipole provided that the magnetic dipole is small enough.

An electron, nucleus, or atom placed in a uniform magnetic field will precess with a frequency known as the Larmor frequency. See Resonance.

Force on a moment

A magnetic moment in an externally produced magnetic field has a potential energy :

In a case when the external magnetic field is non-uniform, there will be a force, proportional to the magnetic field gradient, acting on the magnetic moment itself. There are two expressions for the force acting on a magnetic dipole, depending on whether the model used for the dipole is a current loop or two monopoles (analogous to the electric dipole). The force obtained in the case of a current loop model is

Assuming existence of magnetic monopole, the force is modified as follows:

In the case of a pair of monopoles being used (i.e. electric dipole model), the force is
And one can be put in terms of the other via the relation

In all these expressions  is the dipole and  is the magnetic field at its position. Note that if there are no currents or time-varying electrical fields or magnetic charge, ,  and the two expressions agree.

Relation to Free Energy

One can relate the magnetic moment of a system to the free energy of that system. In a uniform magnetic field , the free energy  can be related to the magnetic moment  of the system as

where  is the entropy of the system and  is the temperature. Therefore, the magnetic moment can also be defined in terms of the free energy of a system as

Magnetism

In addition, an applied magnetic field can change the magnetic moment of the object itself; for example by magnetizing it. This phenomenon is known as magnetism. An applied magnetic field can flip the magnetic dipoles that make up the material causing both paramagnetism and ferromagnetism. Additionally, the magnetic field can affect the currents that create the magnetic fields (such as the atomic orbits) which causes diamagnetism.

Effects on environment

Magnetic field of a magnetic moment

Any system possessing a net magnetic dipole moment  will produce a dipolar magnetic field (described below) in the space surrounding the system. While the net magnetic field produced by the system can also have higher-order multipole components, those will drop off with distance more rapidly, so that only the dipole component will dominate the magnetic field of the system at distances far away from it.

The magnetic field of a magnetic dipole depends on the strength and direction of a magnet's magnetic moment  but drops off as the cube of the distance such that:

where  is the magnetic field produced by the magnet and  is a vector from the center of the magnetic dipole to the location where the magnetic field is measured. The inverse cube nature of this equation is more readily seen by expressing the location vector  as the product of its magnitude times the unit vector in its direction () so that:

The equivalent equations for the magnetic -field are the same except for a multiplicative factor of μ0 = , where μ0 is known as the vacuum permeability. For example:

Forces between two magnetic dipoles

As discussed earlier, the force exerted by a dipole loop with moment  on another with moment  is

where  is the magnetic field due to moment . The result of calculating the gradient is

where  is the unit vector pointing from magnet 1 to magnet 2 and  is the distance. An equivalent expression is

The force acting on  is in the opposite direction.

Torque of one magnetic dipole on another
The torque of magnet 1 on magnet 2 is

Theory underlying magnetic dipoles

The magnetic field of any magnet can be modeled by a series of terms for which each term is more complicated (having finer angular detail) than the one before it. The first three terms of that series are called the monopole (represented by an isolated magnetic north or south pole) the dipole (represented by two equal and opposite magnetic poles), and the quadrupole (represented by four poles that together form two equal and opposite dipoles). The magnitude of the magnetic field for each term decreases progressively faster with distance than the previous term, so that at large enough distances the first non-zero term will dominate.

For many magnets the first non-zero term is the magnetic dipole moment. (To date, no isolated magnetic monopoles have been experimentally detected.) A magnetic dipole is the limit of either a current loop or a pair of poles as the dimensions of the source are reduced to zero while keeping the moment constant. As long as these limits only apply to fields far from the sources, they are equivalent. However, the two models give different predictions for the internal field (see below).

Magnetic potentials

Traditionally, the equations for the magnetic dipole moment (and higher order terms) are derived from theoretical quantities called magnetic potentials which are simpler to deal with mathematically than the magnetic fields.

In the magnetic pole model, the relevant magnetic field is the demagnetizing field . Since the demagnetizing portion of  does not include, by definition, the part of  due to free currents, there exists a magnetic scalar potential such that

In the amperian loop model, the relevant magnetic field is the magnetic induction . Since magnetic monopoles do not exist, there exists a magnetic vector potential such that

Both of these potentials can be calculated for any arbitrary current distribution (for the amperian loop model) or magnetic charge distribution (for the magnetic charge model) provided that these are limited to a small enough region to give:

where  is the current density in the amperian loop model,  is the magnetic pole strength density in analogy to the electric charge density that leads to the electric potential, and the integrals are the volume (triple) integrals over the coordinates that make up . The denominators of these equation can be expanded using the multipole expansion to give a series of terms that have larger of power of distances in the denominator. The first nonzero term, therefore, will dominate for large distances. The first non-zero term for the vector potential is:

where  is:

where  is the vector cross product,  is the position vector, and  is the electric current density and the integral is a volume integral.

In the magnetic pole perspective, the first non-zero term of the scalar potential is

Here  may be represented in terms of the magnetic pole strength density but is more usefully expressed in terms of the magnetization field as:

The same symbol  is used for both equations since they produce equivalent results outside of the magnet.

External magnetic field produced by a magnetic dipole moment

The magnetic flux density for a magnetic dipole in the amperian loop model, therefore, is

Further, the magnetic field strength  is

Internal magnetic field of a dipole

The two models for a dipole (magnetic poles or current loop) give the same predictions for the magnetic field far from the source. However, inside the source region, they give different predictions. The magnetic field between poles (see the figure for Magnetic pole model) is in the opposite direction to the magnetic moment (which points from the negative charge to the positive charge), while inside a current loop it is in the same direction (see the figure to the right). The limits of these fields must also be different as the sources shrink to zero size. This distinction only matters if the dipole limit is used to calculate fields inside a magnetic material.

If a magnetic dipole is formed by taking a "north pole" and a "south pole", bringing them closer and closer together but keeping the product of magnetic pole charge and distance constant, the limiting field is

If a magnetic dipole is formed by making a current loop smaller and smaller, but keeping the product of current and area constant, the limiting field is

Unlike the expressions in the previous section, this limit is correct for the internal field of the dipole.

These fields are related by , where  is the magnetization.

Relation to angular momentum

The magnetic moment has a close connection with angular momentum called the gyromagnetic effect. This effect is expressed on a macroscopic scale in the Einstein–de Haas effect, or "rotation by magnetization", and its inverse, the Barnett effect, or "magnetization by rotation". Further, a torque applied to a relatively isolated magnetic dipole such as an atomic nucleus can cause it to precess (rotate about the axis of the applied field). This phenomenon is used in nuclear magnetic resonance.

Viewing a magnetic dipole as current loop brings out the close connection between magnetic moment and angular momentum. Since the particles creating the current (by rotating around the loop) have charge and mass, both the magnetic moment and the angular momentum increase with the rate of rotation. The ratio of the two is called the gyromagnetic ratio or  so that:

where  is the angular momentum of the particle or particles that are creating the magnetic moment.

In the amperian loop model, which applies for macroscopic currents, the gyromagnetic ratio is one half of the charge-to-mass ratio. This can be shown as follows. The angular momentum of a moving charged particle is defined as:

where  is the mass of the particle and  is the particle's velocity. The angular momentum of the very large number of charged particles that make up a current therefore is:

where  is the mass density of the moving particles. By convention the direction of the cross product is given by the right-hand rule.

This is similar to the magnetic moment created by the very large number of charged particles that make up that current:

where  and  is the charge density of the moving charged particles.

Comparing the two equations results in:

where  is the charge of the particle and  is the mass of the particle.

Even though atomic particles cannot be accurately described as orbiting (and spinning) charge distributions of uniform charge-to-mass ratio, this general trend can be observed in the atomic world so that:

where the -factor depends on the particle and configuration. For example the -factor for the magnetic moment due to an electron orbiting a nucleus is one while the -factor for the magnetic moment of electron due to its intrinsic angular momentum (spin) is a little larger than 2. The -factor of atoms and molecules must account for the orbital and intrinsic moments of its electrons and possibly the intrinsic moment of its nuclei as well.

In the atomic world the angular momentum (spin) of a particle is an integer (or half-integer in the case of spin) multiple of the reduced Planck constant . This is the basis for defining the magnetic moment units of Bohr magneton (assuming charge-to-mass ratio of the electron) and nuclear magneton (assuming charge-to-mass ratio of the proton). See electron magnetic moment and Bohr magneton for more details.

Atoms, molecules, and elementary particles

Fundamentally, contributions to any system's magnetic moment may come from sources of two kinds: motion of electric charges, such as electric currents; and the intrinsic magnetism of elementary particles, such as the electron.

Contributions due to the sources of the first kind can be calculated from knowing the distribution of all the electric currents (or, alternatively, of all the electric charges and their velocities) inside the system, by using the formulas below. On the other hand, the magnitude of each elementary particle's intrinsic magnetic moment is a fixed number, often measured experimentally to a great precision. For example, any electron's magnetic moment is measured to be . The direction of the magnetic moment of any elementary particle is entirely determined by the direction of its spin, with the negative value indicating that any electron's magnetic moment is antiparallel to its spin.

The net magnetic moment of any system is a vector sum of contributions from one or both types of sources.
For example, the magnetic moment of an atom of hydrogen-1 (the lightest hydrogen isotope, consisting of a proton and an electron) is a vector sum of the following contributions:

 the intrinsic moment of the electron,
 the orbital motion of the electron around the proton,
 the intrinsic moment of the proton.

Similarly, the magnetic moment of a bar magnet is the sum of the contributing magnetic moments, which include the intrinsic and orbital magnetic moments of the unpaired electrons of the magnet's material and the nuclear magnetic moments.

Magnetic moment of an atom
For an atom, individual electron spins are added to get a total spin, and individual orbital angular momenta are added to get a total orbital angular momentum. These two then are added using angular momentum coupling to get a total angular momentum. For an atom with no nuclear magnetic moment, the magnitude of the atomic dipole moment, , is then

where  is the total angular momentum quantum number,  is the Landé -factor, and  is the Bohr magneton. The component of this magnetic moment along the direction of the magnetic field is then

The negative sign occurs because electrons have negative charge.

The integer  (not to be confused with the moment, ) is called the magnetic quantum number or the equatorial quantum number, which can take on any of  values:

Due to the angular momentum, the dynamics of a magnetic dipole in a magnetic field differs from that of an electric dipole in an electric field. The field does exert a torque on the magnetic dipole tending to align it with the field. However, torque is proportional to rate of change of angular momentum, so precession occurs: the direction of spin changes. This behavior is described by the Landau–Lifshitz–Gilbert equation:

where  is the gyromagnetic ratio,  is the magnetic moment,  is the damping coefficient and  is the effective magnetic field (the external field plus any self-induced field). The first term describes precession of the moment about the effective field, while the second is a damping term related to dissipation of energy caused by interaction with the surroundings.

Magnetic moment of an electron

Electrons and many elementary particles also have intrinsic magnetic moments, an explanation of which requires a quantum mechanical treatment and relates to the intrinsic angular momentum of the particles as discussed in the article Electron magnetic moment. It is these intrinsic magnetic moments that give rise to the macroscopic effects of magnetism, and other phenomena, such as electron paramagnetic resonance.

The magnetic moment of the electron is

where  is the Bohr magneton,  is electron spin, and the g-factor  is 2 according to Dirac's theory, but due to quantum electrodynamic effects it is slightly larger in reality: . The deviation from 2 is known as the anomalous magnetic dipole moment.

Again it is important to notice that  is a negative constant multiplied by the spin, so the magnetic moment of the electron is antiparallel to the spin. This can be understood with the following classical picture: if we imagine that the spin angular momentum is created by the electron mass spinning around some axis, the electric current that this rotation creates circulates in the opposite direction, because of the negative charge of the electron; such current loops produce a magnetic moment which is antiparallel to the spin. Hence, for a positron (the anti-particle of the electron) the magnetic moment is parallel to its spin.

Magnetic moment of a nucleus

The nuclear system is a complex physical system consisting of nucleons, i.e., protons and neutrons. The quantum mechanical properties of the nucleons include the spin among others. Since the electromagnetic moments of the nucleus depend on the spin of the individual nucleons, one can look at these properties with measurements of nuclear moments, and more specifically the nuclear magnetic dipole moment.

Most common nuclei exist in their ground state, although nuclei of some isotopes have long-lived excited states. Each energy state of a nucleus of a given isotope is characterized by a well-defined magnetic dipole moment, the magnitude of which is a fixed number, often measured experimentally to a great precision. This number is very sensitive to the individual contributions from nucleons, and a measurement or prediction of its value can reveal important information about the content of the nuclear wave function. There are several theoretical models that predict the value of the magnetic dipole moment and a number of experimental techniques aiming to carry out measurements in nuclei along the nuclear chart.

Magnetic moment of a molecule
Any molecule has a well-defined magnitude of magnetic moment, which may depend on the molecule's energy state. Typically, the overall magnetic moment of a molecule is a combination of the following contributions, in the order of their typical strength:
 magnetic moments due to its unpaired electron spins (paramagnetic contribution), if any
 orbital motion of its electrons, which in the ground state is often proportional to the external magnetic field (diamagnetic contribution)
 the combined magnetic moment of its nuclear spins, which depends on the nuclear spin configuration.

Examples of molecular magnetism
 The dioxygen molecule, O, exhibits strong paramagnetism, due to unpaired spins of its outermost two electrons.
 The carbon dioxide molecule, CO, mostly exhibits diamagnetism, a much weaker magnetic moment of the electron orbitals that is proportional to the external magnetic field. The nuclear magnetism of a magnetic isotope such as C or O will contribute to the molecule's magnetic moment.
 The dihydrogen molecule, H, in a weak (or zero) magnetic field exhibits nuclear magnetism, and can be in a para- or an ortho- nuclear spin configuration.
 Many transition metal complexes are magnetic. The spin-only formula is a good first approximation for high-spin complexes of first-row transition metals.

Elementary particles
In atomic and nuclear physics, the Greek symbol  represents the magnitude of the magnetic moment, often measured in Bohr magnetons or nuclear magnetons, associated with the intrinsic spin of the particle and/or with the orbital motion of the particle in a system. Values of the intrinsic magnetic moments of some particles are given in the table below:

See also
 Moment (physics)
 Electric dipole moment
 Toroidal dipole moment
 Magnetic susceptibility
 Orbital magnetization
 Magnetic dipole–dipole interaction

References and notes

External links

Magnetostatics
Magnetism
Electric and magnetic fields in matter
Physical quantities
Moment (physics)
Magnetic moment

Magnetic moment


An Comanthera nitida in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni August Gustav Heinrich von Bongard, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni L.R.Parra och Ana Maria Giulietti. An Comanthera nitida in nahilalakip ha genus nga Comanthera, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Comanthera

Comanthera nitida


Gay-Lussacs lov eller Gay-Lussacs 1. lov er en empirisk lov, der siger, at trykket  i en gas under konstant volumen er proportional med den absolutte temperatur .

Loven gælder for idealgasser og er i dag en del af idealgasligningen.

Hvis en gas opvarmes, vil forholdet mellem tilstand 1 og tilstand 2 således være:

Loven blev først fundet af den franske fysiker Guillaume Amontons, men er opkaldet efter Joseph Louis Gay-Lussac.

Kildehenvisninger
 Gay-Lussacs lov. (27.02.2013) I Store norske leksikon. Hentet fra: http://snl.no/Gay-Lussacs_lov

Termodynamik

Gay-Lussacs lov


An Kniphofia rigidifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eileen Adelaide Bruce. An Kniphofia rigidifolia in nahilalakip ha genus nga Kniphofia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Mpumalanga. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kniphofia

Kniphofia rigidifolia


Trujillo Metropolitano es un área metropolitana peruana que tiene como núcleo central a la ciudad de Trujillo, capital del departamento de La Libertad; esta área metropolitana se ubica en la costa norte del país y se extiende sobre un territorio de aproximadamente 110 000ha está conformada por áreas urbanas y rurales de nueve distritos de la provincia de Trujillo.

Esta área metropolitana fue reconocida oficialmente, mediante la Ordenanza Municipal N° 05-95-MPT, que aprobó el "Plan de Desarrollo Metropolitano de Trujillo al año 2010", promulgada el 30 de noviembre de 1995.

Historia
El Centro histórico de Trujillo estuvo desde la época colonial separado de las demás localidades cercanas por la Muralla de Trujillo. En el siglo XX esta muralla fue derribada para dar paso a la expansión urbana, la ciudad actualmente se encuentra extendida desde la Plaza de Armas de Trujillo hacia los cuatro puntos cardinales y de la antigua muralla solo quedan algunos fragmentos históricamente conservados. No obstante, Trujillo ha tenido gran influencia hacia las ciudades cercanas desde hace décadas, teniendo gran interacción con ellas. La integración urbana de algunas de esas ciudades a la metrópoli ha ocasionado su crecimiento. Una fotografía aérea desde el satélite muestra una sola trama urbana donde es difícil diferenciar los límites de Trujillo y sus distritos metropolitanos conurbados, prácticamente separados solo administrativamente.

En las últimas tres décadas ha aumentado su población en 1981 tenía 403 337 habitantes, el año 2007 alcanzó 804 296 hab.; en 1995 la municipalidad provincial de Trujillo presentó el Plan de desarrollo Metropolitano de Trujillo 1995 - 2010 como instrumento de gestión para guiar el crecimiento y desarrollo conservando su identidad cultural.

Planificación
La municipalidad provincial de Trujillo es responsable de la planificación urbana de Trujillo Metropolitano y para realizarlo tiene como órgano de apoyo al  Plan de Desarrollo Territorial de Trujillo llamado PLANDET, que tiene entre sus funciones promover, formular, conducir, supervisar y evaluar permanentemente la gestión, ejecución y actualización del Plan de Desarrollo Metropolitano de Trujillo y de los Planes de Desarrollo Local complementarios, en coordinación con los órganos municipales pertinentes. El PLANDET es el órgano que emite la información oficial de conformación distrital de Trujillo metropolitano.

Extensión y estructura

El área metropolitana de Trujillo ocupa un territorio cuya extensión aproximada es de 110 000 hectáreas, y comprende la parte baja del Valle de Moche o Valle de Santa Catalina y los intervalles hasta el valle de Chicama hacia el norte y el valle de Virú hacia el sur, teniendo como eje articulador al proyecto de irrigación Chavimochic.

Límites
El área metropolitana de Trujillo tiene como límites:
 Por el oeste: frente marítimo de la provincia de Trujillo.
 Por el norte: hasta los límites con la provincia de Ascope.
 Por el sur: hasta los límites con la provincia de Virú
 Por el este: el límite está definido por la línea que une las cumbres de la primera cadena de montañas de los andes occidentales.

Trujillo Metropolitano
Trujillo Metropolitano, comprende el llamado «Continuo Urbano de Trujillo» conformado por los distritos de Trujillo, El Porvenir, Florencia de Mora, La Esperanza y Víctor Larco Herrera, y el sector El Milagro del distrito de Huanchaco; así como el conjunto de asentamientos humanos urbanos y rurales del valle de Santa Catalina, de la cuenca baja del río Moche, que corresponden a los distritos de Huanchaco, Laredo, Moche y Salaverry, organizados como una sola unidad de planeamiento.

Transporte marítimo

La infraestructura de transporte marítimo con la que cuenta Trujillo está constituida principalmente por el Puerto de Salaverry ubicado en el distrito del mismo nombre, cuenta con dos muelles de atraque de 225 m. y de 230 m. y cuatro amarraderos, lo que le permite recibir simultáneamente cuatro naves de gran calado; este puerto es el principal de la región pues a través de él se exporta la producción regional de La Libertad; además recibe naves de instrucción militar y naves turísticas tipo crucero de todas partes del mundo. El puerto de Salaverry tiene influencia en las regiones La Libertad, Lambayeque, Cajamarca, y Ancash; actualmente es uno de los puertos comerciales más activos del país.

Población

Respecto a los distritos que conforman Trujillo Metropolitano, su población se encuentra distribuida de la siguiente manera:

Evolución demográfica
De acuerdo al Plan de Desarrollo Urbano Metropolitano de Trujillo 2012- 2022, Trujillo Metropolitano tenía el año 2017 una población de  habitantes, con datos del censo realizado por el INEI. Según el Plan de desarrollo metropolitano de Trujillo restando la población de los distritos de Poroto y de Simbal pertenecientes a la provincia de Trujillo, que no forman parte del área metropolitana de Trujillo, se obtiene la población de Trujillo metropolitano. Según datos del Plan de desarrollo Metropolitano de Trujillo y del INEI en el siguiente gráfico de distribución poblacional se puede observar la evolución demográfica de Trujillo metropolitano desde 1940 hasta 2017.

Véase también
 Áreas metropolitanas del Perú
 Provincia de Trujillo
 Trujillo
 Distritos de la ciudad de Trujillo

Referencias

Enlaces externos
 Ubicación del Área metropolitana de Trujillo

Trujillo
Provincia de Trujillo (Perú)
Trujillo (Perú)

Trujillo Metropolitano


Loops er en dokumentarfilm instrueret af Steen Schapiro efter manuskript af Steen Schapiro.

Handling
Hvad er forholdet mellem porno og dagligdags kultur? I fem eksperimentelle sex-sekvenser udfordres publikum ved på en gang at opleve vild, hardcore sex på tværs af køn og klicheer, samtidig med at elskerne ser os i øjnene og fortæller os om spiritualitet, politik, graviditet, feminisme og meget mere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012

Dokumentarfilm fra Danmark

Loops


Richard Francis Gordon Jr. (October 5, 1929 – November 6, 2017) was an American naval officer and aviator, test pilot, and NASA astronaut, and a football executive. He was one of 24 people to have flown to the Moon, as command module pilot of the 1969 Apollo 12 mission, which orbited the Moon 45 times. Gordon had already flown in space as the pilot of the 1966 Gemini 11 mission.

Biography

Early life and education
Gordon was born in Seattle, Washington, on October 5, 1929, the first of five children of Richard Francis Gordon (1905–1963), a machinist, and his wife, Angela Frances Gordon ( Sullivan; 1904–1984), an elementary school teacher. He was a Boy Scout, and earned the rank of Star Scout. He graduated from North Kitsap High School in Poulsbo, Washington, in 1947, then entered the University of Washington, from where he  received a Bachelor of Science degree in chemistry in 1951 and he was also a member of Phi Sigma Kappa.

Naval career
After graduating from college, Gordon joined the United States Navy, and received his wings as a Naval Aviator in 1953. He then attended All-Weather Flight School and jet transitional training, and was subsequently assigned to an all-weather fighter squadron at Naval Air Station Jacksonville, Florida.

In 1957, he attended the United States Naval Test Pilot School at Naval Air Station Patuxent River, Maryland, and served as a flight test pilot until 1960. During this tour of duty, he did flight test work on the F-8U Crusader, F-11F Tiger, North American FJ Fury, and A-4D Skyhawk, and was the first project test pilot for the F4H-1 Phantom II. He served with Fighter Squadron 121 (VF-121) at the Naval Air Station Miramar, California, as a flight instructor in the F4H-1 and participated in the introduction of that aircraft to the Atlantic and Pacific Fleets. He was also flight safety officer, assistant operations officer, and ground training officer for Fighter Squadron 96 (VF-96) at Miramar. He logged more than 4,500 hours flying time with 3,500 hours of those hours in jet aircraft. He was also a student at the U.S. Naval Postgraduate School at Monterey, California.

He won the Bendix Trophy race from Los Angeles to New York City in May 1961, flying an F4H-1 in which he established a new speed record of 869.74 miles per hour and a transcontinental speed record of 2 hours and 47 minutes.

NASA career

Gordon was one of the third group of astronauts, named by NASA in October 1963, being the oldest astronaut in his selection. He had been a finalist for the second selection, in 1962.

Project Gemini

Gordon served as backup pilot for the Gemini 8 flight. In September 1966, he made his first space flight, as pilot of Gemini 11, alongside Pete Conrad. At the time, the flight set an altitude record of , which still stands as the highest-apogee Earth orbit. Gordon was already good friends with Conrad, who had once been his roommate on the aircraft carrier . On the flight, Gordon performed two spacewalks, which included attaching a tether to the Agena and retrieving a nuclear emulsion experiment package.

Apollo program

Gordon was subsequently assigned as backup command module pilot for Apollo 9. In November 1969, he flew as command module pilot of Apollo 12, the second crewed mission to land on the Moon. While his crewmates, Pete Conrad and Alan Bean, landed in the Ocean of Storms, Gordon remained in lunar orbit aboard the command module Yankee Clipper, photographing tentative landing sites for future missions.

After Apollo 12, Gordon served as backup commander of Apollo 15. He was slated to walk on the Moon as commander of Apollo 18, but that mission was canceled because of budget cuts.

Gordon logged a total of 315 hours and 53 minutes in space, of which 2 hours and 41 minutes were spent in EVA.

Astronaut office
After his flights, Gordon worked in the astronaut office. He became the chief of advanced programs in 1971. Gordon worked on the design of the Space Shuttle.

He retired from NASA and the U.S. Navy in January 1972.

Post-NASA career
After leaving NASA, Gordon served as executive vice president of the New Orleans Saints Professional Football Club in the National Football League (1972–1976); was general manager of Energy Developers, Limited (EDL), a Texas partnership involved in a joint venture with Rocket Research Corporation for the development of a liquid chemical explosive for use in the oil and gas industry (1977); president of Resolution Engineering and Development Company (REDCO), which provided design and operational requirements for wild oil well control and fire fighting equipment on board large semisubmersible utility vessels (1978); following REDCO merger with Amarco Resources, Gordon assumed the additional duties of vice president of marketing, Westdale, an oil well servicing subsidiary of AMARCO operating in North Central Texas and Oklahoma, and also served as vice president for operations, Texas Division (1980); served as director, Scott Science and Technology, Inc., Los Angeles Division (1981–1983).

In March 1982 he became president of Astro Sciences Corporation. This company provides a range of services including engineering, project management, project field support teams, to software and hardware system design for control room applications. In the summer of 1984, Gordon was a technical advisor for and played the part of "Capcom" in the CBS miniseries Space by James A. Michener.

Gordon served as chairman and co-chairman of the Louisiana Heart Fund, chairman of the March of Dimes (Mother's March), honorary chairman for Muscular Dystrophy, and on the boards of directors for the Boy Scouts of America and Boys' Club of Greater New Orleans.

Personal life and death
From his marriage (which ended in divorce) to his first wife Barbara Field, who died in 2014, Gordon had six children. He died in San Marcos, California, on November 6, 2017, at the age of 88. He was survived by five of his children, Carleen Trevino, Richard, Lawrence, Thomas and Diane Briggs; his sisters Barbara Pethick and Mary Frederick, and brother Norman; and two stepchildren, Traci and Christopher, from his second wife Linda, who died on September 12, 2017. His hobbies included water skiing and golf. He was buried at Arlington National Cemetery.

Organizations
Gordon was a fellow of the American Astronautical Society, an associate fellow of Society of Experimental Test Pilots, a member of the Navy League, and a member of Phi Sigma Kappa.

Awards and honors

Navy Astronaut Wings
NASA Distinguished Service Medal
NASA Exceptional Service Medal
Bendix Trophy in 1961
Two Navy Distinguished Flying Crosses
Navy Distinguished Service Medal
Phi Sigma Kappa Merit Award in 1966
Institute of Navigation Award for 1969
Godfrey L. Cabot Award in 1970
Rear Admiral William S. Parsons Award for Scientific and Technical Progress in 1970
Manned Spacecraft Center (MSC) Superior Achievement Award
NASA Group Achievement Award
Richard Gordon Elementary School in Kingston, Washington was named after him.

Gordon was inducted into the International Space Hall of Fame with nine of his Gemini astronaut colleagues in 1982. He was inducted into the United States Astronaut Hall of Fame on March 19, 1993. In 2020, Gordon was inducted into the National Aviation Hall of Fame in Dayton, Ohio.

In media
In the 1998 HBO miniseries From the Earth to the Moon Gordon was played by Tom Verica.

Books authored
Gordon wrote the foreword for astronaut Al Worden's 2011 book, Falling to Earth: An Apollo 15 Astronaut's Journey to the Moon, as well as the foreword to the 2010 book Footprints in the Dust: The Epic Voyages of Apollo, 1969–1975, edited by Colin Burgess.

Technical papers

Gordon, R. F., F4H-1 Navy Preliminary Evaluation, Phase I, NAS Patuxent River, Maryland, September 1958.
Gordon, R. F., F4H-1 Navy Preliminary Evaluation, Phase I Supplement, October 1958.
Gordon, R. F., FJ-4B Fuel Consumption and Performance Report, Flight Test, NAS Patuxent River, Maryland, 1958.
Gordon, R. F., F11F Fuel Consumption and Performance Report, Flight Test, NAS Patuxent River, Maryland, 1958.
Gordon, R. F., Revised Roll Performance Requirements for MIL-SPEC-F-8785. All Aircraft in Configuration PA, Flight Test, NAS Patuxent River, Maryland, 1958.
Gordon, R. F., F8U Spin Evaluation Report, Flight Test, NAS Patuxent River, Maryland, 1959.
Gordon, R. F., Gemini XI, Gemini Program Mission Report, NASA Manned Spacecraft Center Report, October 1966.
Gordon, R. F., Apollo XII Mission Report, NASA Manned Spacecraft Center Report, December 1969.

References

External links

Episode 43 on astrotalkuk.org Interview during visit to the UK April 2011
 Remembering Dick Gordon

1929 births
2017 deaths
1966 in spaceflight
1969 in spaceflight
Apollo 12
Apollo program astronauts
Canceled Apollo missions
American business executives
United States Navy astronauts
United States Astronaut Hall of Fame inductees
Military personnel from Seattle
People from Poulsbo, Washington
University of Washington College of Arts and Sciences alumni
American chemists
Aviators from Washington (state)
Naval Postgraduate School alumni
United States Naval Test Pilot School alumni
American test pilots
United States Navy officers
United States Naval Aviators
Recipients of the Distinguished Flying Cross (United States)
Recipients of the NASA Distinguished Service Medal
Recipients of the NASA Exceptional Service Medal
20th-century American businesspeople
Burials at Arlington National Cemetery
American aviation record holders
American flight instructors
Project Gemini astronauts
Spacewalkers

Richard F. Gordon Jr.


An Pleurostachys guianensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hendrik Uittien. An Pleurostachys guianensis in nahilalakip ha genus nga Pleurostachys, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurostachys

Pleurostachys guianensis


Als Hausruhe gilt die Störungsfreiheit und die Berücksichtigung des Ruhebedürfnisses der Bewohner eines Hauses.

Rechtliche Situation in Deutschland

Die Hausruhe ist laut einer Entscheidung des BGH (BGH V ZB 11/98)
 während der Zeiten von 13:00 bis 15:00 Uhr als Mittagsruhe,
 von 22:00 bis 07:00 Uhr als Nachtruhe
 an Sonntagen und Feiertagen
einzuhalten.

Die gesetzliche Regelung für die Mittagsruhe wurde in Deutschland jedoch aufgehoben. Für Städte und Gemeinden kann es im Einzelfall noch entsprechende örtliche Regelungen geben. Nach der Lärmschutzverordnung aus dem Bundes-Immissionsschutzgesetz (BImSchG) gibt es eine gesetzlich geregelte Nacht- bzw. Sonn- und Feiertagsruhe.

Hundegebell während der Ruhezeiten stellt nach § 1004 BGB eine Belastung dar, das OLG Brandenburg setzte ein Verbot für den Zeitraum von 22:00 bis 7:00 Uhr (Oberlandesgericht Brandenburg, Urteil vom 11. Januar 2007, AZ 5 U 152/05).

Bei der Ausübung des Klavierspiels ist die Nachtruhe an allen Tagen von 22.00 Uhr bis 7.00 Uhr einzuhalten (Landgericht Frankfurt am Main, Urteil vom 12. Oktober 1989, AZ 2/25 O 359/89).

Der Wohnungsmieter kann nach BGB § 862 Abs. 1 S. 2 von seinem Nachbarn verlangen, dass dieser lautes Stöhnen beim Sexualverkehr auf Zimmerlautstärke hält (Amtsgericht Warendorf, Urteil vom 19. August 1997, Az.: 5 C 414/97).

Bei gelegentlichen Feiern muss die Verhältnismäßigkeit des Lärms gewahrt bleiben (Oberlandesgericht Düsseldorf, Urteil vom 15. Januar 1990, AZ 5 Ss (OWi) 475/89).

Lärmschutzmaßnahme

Hausruhe


Borís Petróvich Sheremétev   (Moscú, 5 de mayo de 1652-ibid., 28 de febrero de 1719) fue un diplomático y mariscal de campo del Imperio ruso, nombrado primer conde del Zarato ruso en 1706. Fue padre de Piotr Sheremétev y Natalia Shereméteva (de casada, Dolgorúkova).

Biografía
En su juventud, Sheremétev fue paje del zar Alejo I antes de empezar su carrera militar. Desde 1671 sirvió en la corte imperial. En 1681, fue nombrado oficial en Tambov, al mando de los ejércitos que combatían al Kanato de Crimea, siendo nombrado boyardo en 1682.

Desde 1685 a 1687, participó en negociaciones para la conclusión del Tratado de Paz Eterna de 1686 con la Mancomunidad de Polonia-Lituania el tratado de alianza con el Imperio austríaco. Desde 1687, estuvo al mando de los ejércitos que defendían la frontera sur del Zarato en Bélgorod, participando en las campañas de Crimea.

Tras la ascensión al trono de Pedro I en 1689, le sirvió en campaña juntamente con Iván Mazepa en la guerra contra el Imperio otomano durante la década de 1690. En las campañas de Azov estuvo al mando de los ejércitos que combatían en el río Dniéper a los tártaros de Crimea.

Entre 1697 y 1699, tuvo a su cargo misiones diplomáticas en Polonia-Lituania, Austria, Italia y Malta (enviado por el zar a los Orden de Malta para a estudiar las instalaciones y maniobras de la orden de los caballeros y su poderosa flota naval. A su vez, estudió la posibilidad de llevar a cabo campañas conjuntas contra los turcos y la posibilidad de establecer una futura base naval rusa.

En la Gran Guerra del Norte

Durante la Gran Guerra del Norte demostró ser un capaz y prudente comandante militar. Era el oficial más veterano durante la guerra, y a pesar de su aparente inactividad, fue más efectivo que el joven Aleksandr Ménshikov, el segundo al mando, cuya impulsividad no siempre tenía éxito.

En 1700, se unió al ejército imperial en su ataque a Narva al comienzo de la guerra, pero tuvo que retirarse de sus posiciones estonias ante Carlos XII de Suecia. Sería entonces nombrado comandante de las tropas rusas que combatían a las tropas suecas en las provincias del Báltico.

Sheremétev sería seguidamente derrotado por Wolmar Anton von Schlippenbach en Rauge en 1701 aunque más tarde le vencería en la batalla de Erastfer. Esta victoria le acarrearía el nombramiento como mariscal de campo, y sería continuada con otra victoria en la batalla de Hummelshof de 1702.

Luego tomó las fortalezas de Nöteborg y Nyenskans en 1703 (con lo que permitió la fundación de la ciudad de San Petersburgo), y las importantes ciudades de Dorpat y Narva en 1704. En 1705, fue enviado a Astracán donde reprimiría por la fuerza la rebelión de Astracán.

Más tarde, durante la misma Gran Guerra del Norte, Sheremétev combatió contra el general sueco Adam Ludwig Lewenhaupt, que le venció en la batalla de Gemauerthof en 1705, y Carlos XII, que le vencería en la batalla de Holowczyn. Su venganza llegaría con la batalla de Poltava, donde sería el comandante ruso más veterano y en la que derrotó ampliamente al ejército sueco.

En 1710, sus tropas conquistaron Riga, lo que coincidió con el exitoso sitio de Víborg liderado por el zar Pedro I. Conduciría luego al grueso del ejército en la campaña del Prut, contra los turcos en 1711 en la que fue rodeado. En 1715, estuvo al mando de los ejércitos rusos en Pomerania y Mecklemburgo.

Aunque era partidario de las iniciativas occidentalizadoras del Zarato ruso de Pedro, nunca fue un íntimo del zar. Murió en 1719 en Moscú y está enterrado en San Petersburgo.

Referencias

Enlaces externos

 Biografía en la Gran Enciclopedia Soviética (en ruso).

Caballeros de la Orden de San Andrés
Caballeros de la Orden del Águila Blanca
Militares de Rusia del siglo XVII
Nobles de Rusia del siglo XVII
Caballeros de la Orden de Malta
Militares de Rusia del siglo XVIII
Nobles de Rusia del siglo XVIII
Mariscales de campo de Rusia
Nacidos en Moscú
Fallecidos en Moscú

Borís Sheremétev


Néa Kotýli, en , est un village du dème de Nestório, district régional de Kastoriá, en Macédoine-Occidentale, Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Macédoine-Occidentale

Néa Kotýli


Trablusşam ( Ṭarâbülüs eş-Şâm, "Şam Trablus'u", ), Lübnan'ın Şimal vilayetinin merkezi ve 2. büyük şehri. Beyrut'un 85 km kuzeyinde yer alan şehrin nüfusu 500.000'dir. Nüfusun yaklaşık %80'i Sünni Müslüman olmakla beraber Hristiyan ve Arap Alevileri de bu şehirde yaşamaktadır.

Antik Çağda önemli bir Fenike şehri olan Trablusşam daha sonraki tarihlerde Perslerin, Romalıların, Arapların, Haçlıların ve Memlukların idaresinde kaldıktan sonra  1516'da Yavuz Sultan Selim'im Mısır seferi sırasında Osmanlı topraklarına katıldı.

Osmanlı İmparatorluğu sınırları içerisinde Trablus ismini taşıyan iki tane şehir olduğu için Osmanlılar Lübnan'daki bu şehre Trablusşam, Kuzey Afrika'daki şehre (günümüzde Trablus) ise Trablusgarp ismini verdiler.

I. Dünya Savaşı'ndan sonra  Fransızların idaresine giren Trablusşam 1946'da Lübnan'ın bir şehri haline geldi.

Lübnan'ın sahip olduğu tek adalar Trablusşam şehrinin hemen açıklarında yer alan dört adet adacıktır. En büyüğü Palmiye adaları veya Tavşan adası olarak adlandırılmaktadır ve UNESCO tarafından Dünya mirası ilan edilmiştir. Kamp yapılması ve ateş yakılmasının yasak olduğu bu adada yeşil kaplumbağalar ve ender görülen kuşlar yaşamaktadır. Adada Roma ve Haçlı devletlerinden kalma kalıntılar da vardır.

Kardeş şehirler
 Konya, Türkiye

Trablusşam

Trablusşam


محمد خير عيسى رجب هو كاتب وباحث أردني من أصول شركسية.

الشهادات العلميّة
أ) بكالوريوس فلسفة وعلم اجتماع / جامعة دمشق - سوريا 1968.

ب) بكالوريوس أدب إنجليزي / الجامعة اللبنانية - بيروت، لبنان 1978.

ج) دبلوم عالي إعلام / الجامعة الأردنيّة - الأردن 1981 (الترتيب الأوّل على الدفعة)، وهو أول شخص من وادي السير يحوز على هذا الترتيب في الدراسات العليا حتى العام 1981، ايضاً.

أهم المناصب التي تولّاها
أ) معلّم في وزارة التربية والتعليم من 1962 - 1978.

ب) رئيس قسم الأخبار الإنجليزيّة في الإذاعة الأردنيّة من 1979 - 1989.

ج) المدير الإداري والمالي في وزارة الثقافة 1990 - 1992.

د) مساعد المدير العام، ثم القائم بأعمال المدير العام لدائرة المكتبة الوطنيّة، من عام 1992 ولحين إحالة نفسه على التقاعد عام 1999. كما انه حاصل على الدرجة الخاصّة.

الدورات العلميّة
عدة دورات في الصحافة والإعلام، منها:

- معهد الصحافة الدولي لمدّة ثلاثة شهور في بلغراد / يوغسلافيا عام 1983.

- دورة استطلاعيّة لمدة شهر في عدد من الولايات في أمريكا عام 1988.

- دورة مكتبية قصيرة في تونس عام 1995 حول دور المكتبات الوطنيّة والعامّة في المجتمع.

النشاطات الأكاديمية والإجتماعية
أ) عضو مؤسس لفرع الجمعيّة الخيريّة الشركسيّة في وادي السّير عام 1961. وعضو لجنة إداريّة فيها لعدد من المّرات، ونائب لرئيس اللجنة لدورة واحدة.

ب) عضو مؤسس للمجلس العشائري الشركسي الأردني / لجنة وادي السّير عام 1997.

ج) عضو أكثر من مرّة في لجنة تحرير مجلّة " الإخاء" التي تصدرها الجمعية منذ عام 1969. ورئيساً لتحريرها من عام

2000 - 2002.

د) ناشر لعدد من المقالات ذات العلاقة بالشأن العام في صحيفة "الدستور" المحليّة، وأخرى تحليلات أدبية في مجلّة «أفكار» الأردنيّة، وناشر لعشرات المقالات والدراسات والأبحاث ذات العلاقة بالشأن الشركسي في مجلّة «الإخاء»، ولا يزال.

المراجع

أردنيون شركس
كتاب أردنيون
مواليد 1944

محمد خير عيسى رجب