Pyongyang es una novela gráfica del historietista Guy Delisle que relata su estancia en Pionyang, capital de Corea del Norte. A través de anécdotas y situaciones reales muestra, con un toque de humor, su choque cultural con la sociedad norcoreana bajo el régimen político de Kim Jong-il, uno de los más herméticos del mundo.

Delisle se inspiró en su trabajo en SEK Studio como supervisor de series de animación para la televisión francesa TF1. Dibujó la obra en Etiopía, donde residió temporalmente mientras su esposa trabajaba en Médicos sin fronteras. En 2003 la editorial L'Association publicó su primera edición, y en España es distribuida por Astiberri.

Argumento

La obra parte de la llegada de Guy Delisle a Corea del Norte, donde trabajará dos meses como supervisor de una serie de animación francesa en el SEK Studio de Pionyang. En la aduana del aeropuerto nacional le dejan pasar un discman con cedés de Aphex Twin y reggae, la novela 1984 de George Orwell y regalos. Durante toda su estancia en la capital norcoreana, al autor le acompañan un guía y un traductor que están obligados a controlar sus movimientos. Delisle también se encontrará con extranjeros, como unos colegas de profesión franceses que trabajan en la serie animada de Corto Maltés o trabajadores de organizaciones no gubernamentales.

Además de su experiencia en el trabajo, Delisle retrata sus visitas a sitios emblemáticos de la capital como la estatua de Kim Il-sung, el metro de Pionyang, el Arco del Triunfo, el USS Pueblo (AGER-2) o el Museo de Ocupación Imperial. El autor refleja su choque cultural con la sociedad norcoreana, y se muestra sorprendido por aspectos del régimen de Kim Jong-il como la ausencia de discapacitados, la propaganda Juche o el comportamiento de la gente.

Análisis

Al igual que en su anterior obra Shenzhen, Delisle refleja en Pyongyang las anécdotas sobre la dificultad de la animación deslocalizada, su incomunicación con los asiáticos, y su incapacidad de comprender sus costumbres o adoptar su estilo de vida. Mezcla elementos de la historieta costumbrista, el libro de viaje y la autobiografía.

Para no repetir el mismo esquema humorístico de Shenzhen, centrado en sus relaciones con los chinos, esta obra se basa en las paradojas del régimen norcoreano, caracterizado por su hermetismo al extranjero y unas políticas totalitarias. En este caso, las costumbres de los habitantes de Pionyang están marcadas por una dictadura que controla el comportamiento de sus ciudadanos desde la cuna. El autor compara Corea del Norte con el mundo de la novela 1984, y narra su historia desde el punto de vista de un viajero que durante breve tiempo vive dentro de una de las sociedades más cerradas del mundo.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Pyongyang en el sitio web oficial de Guy Delisle (en francés)
 Exposición virtual de la obra de Guy Delisle (en francés)

pyongyang
pyongyang
Libros sobre Corea del Norte
Corea del Norte en la ficción
pyongyang

Pyongyang (historieta)


තොරණ යනු ශ්‍රී ලංකාවේ දැකගතහැකි සංස්කෘතිකමය අගයකින් යුතු ඉදිකිරීමක් වේ.

භාවිතය
විහාර මන්දිරවලට ප්‍රවේශ වන ස්‌ථානය සහ එහි ඇතුළු ගර්භය ඉදිකිරීම් අතර මකර තොරණ යන ඉදිකිරීම දැකගත හැකිවේ. ශාන්ති කර්ම අවස්ථාවන්හීදී දෙවොල් තොරණ නිර්මාණය කෙරේ. මීට අමතරව ප්‍රභූන් පිළිගැනීමේදී, විවාහ සහ අවමංගල්‍ය අවස්‌ථාවලදී ගොක් අතු, තැඹිලි, පොල්වලු හෝ කෘතීම මාධ්‍ය ආශ්‍රයෙන් තැනූ තොරණ භාවිත වේ.

තොරණ වර්ග

මකර තොරණ
බොහෝ විට මකර තොරණ, විහාරස්ථානයකට අැතුල් වන ස්ථානයේ හා බුද්ධ ප්‍රථිමා වටා ඉදිකර තිබෙනු දැකගත හැකිවේ.

වෙසක් තොරණ

දේවාල තොරණ

මූලාශ්‍ර

තොරණ


A Região Geográfica Imediata de Araçuaí é uma das 70 regiões imediatas do estado brasileiro de Minas Gerais, uma das sete regiões imediatas que compõem a Região Geográfica Intermediária de Teófilo Otoni. Criada em 2017 pelo Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística (IBGE), é composta por oito municípios, sendo o município de Araçuaí o mais populoso com uma população estimada de  habitantes.

Municípios

Ver também

 Lista de regiões geográficas intermediárias e imediatas de Minas Gerais
 Subdivisões do Brasil

Araçuaí

Região Geográfica Imediata de Araçuaí


Agrilus mjoebergi é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Gebhardt, 1925.

Referências

mjoebergi

Agrilus mjoebergi


Olaylar
 6 Ocak - Samuel Morse kendi geliştirdiği Mors alfabesini ilan etti.
 16 Aralık – Güney Afrika'da Boer'ler Zuluları yenilgiye uğrattılar.
 On dört bin çeroki Kızılderilisi Georgia'daki evlerinden batıya kızılderili bölgesine sürüldüler. Bu olaya Gözyaşı Yolu denir.

Doğumlar
 25 Ekim - Georges Bizet, Fransız besteci (ö. 1875)
 7 Aralık - Mathias Villiers de l'Isle-Adam, Fransız yazar.

Doğduğu gün ve ay bilinmeyenler
 José Ruiz y Blasco, İspanyol ressam (ö. 1913)
 Ali Suavi, Osmanlı düşünürü ve yazarı. (ö.1878)

Ölümler

1838


Cumbres de San Bartolomé, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden en çok nüfusa sahip olan, ülkenin güneybatı köşesindeki Endülüs otonom bölgesinin 8 eyaletinden Portekiz ve Atlas Okyanusu'na kıyısı bulunan Huelva eyaletine bağlı belediyesi. Cumbres de San Bartolomé belediyesinin nüfusu, 2016 yılı nüfus sayımlarına göre 404 kişidir.

Cumbres de San Bartolomé


البَرْيُوش  هو خبز فرنسي فاخر يصنع بشكل أساسي من الدقيق والبيض والزبدة، إضافة إلى اللبن والخميرة والملح والسكر أحياناً. يحتوي البريوش على كمية كبيرة من الزبدة (400 جم لكل كيلو جرام من الدقيق). غالباً ما يتم خبز البريوش مع الفاكهة أو رقائق الشوكولاتة. ويتم تقديمه منفردا، أو كأساس للحلوى مع العديد من الاختلافات المحلية في المكونات المضافة أو الحشوات أو التغطيات.

يصنع البريوش بشكل واسع في الجزائر. لا يستطيع البريوش رغم شعبيته أن يحل محل الخبز العادي، وذلك لأنه مكوناته أكثر وبالتالي أكثر تكلفة، كما أنه من الصعب استخدامه في تناول الأطعمة بنفس الطريقة التي يستخدم فيها الخبز العادي أو استخدامه كشطيرة (ساندويش).

المعلومات الغذائية
تحتوي قطعة البريوش (50غ تقريباً) على المعلومات الغذائية التالية:
 السعرات الحرارية: 142
 الدهون: 4
 الدهون المشبعة: 2
 الكوليسترول: 24
 الكاربوهيدرات: 22
 البروتينات: 4

التاريخ
يرجع تاريخ أول استخدام مسجل للكلمة باللغة الفرنسية إلى عام 1404. وذُكر في 1611 في كوتغريف، قاموس للغة الفرنسيّة الإنجليزيّة، حيث وصف بأنه "a rowle, or bunne, of spiced bread" (رول، أو بون، من خبز متبل) ويرجع أصله إلى نورمان.

في فرنسا تم تطويره كـ «نوع من الخبز تحسن منذ العصور القديمة من قبل أجيال من الخبازين، ثم من صانعي المعجنات... مع بعض الزبدة، وبعض البيض والسكر في وقت لاحق... تطور من الخبز المبارك [pain bénit] من الكنيسة وأصبح تدريجيّا ذا جودة أفضل، أكثر وأكثر تكلفة، أقلّ وأقلّ خبز، حتى أصبح البريوش اللذيذ».

أصل المصطلح
على الرغم من أن هناك الكثير من الجدل حول أصول الكلمة، وبالتالي، أصول الوصفة، فمن المقبول الآن على نطاق واسع أنها مشتقة من الفعل الفرنسي القديم "brier"، المشتق من "broyer"، العمل مع العجين مع broye أو brie (الأسطوانة الخشبية المستخدمة للعجن)؛ لاحقة -oche هي لاحقة عامة. Pain brié هو خبز نورماني كانت عجينته الكثيفة يستخدم معها هذه الأداة. الكلمة من أصل ألمانيّ، على الأرجح مشتقة من جذر "bhreg" (يكسر).

أشكال
البريوش له العديد من الاستخدامات في المطبخ ويمكن أن يأخذ أشكال مختلفة، يقدم عادي أو محشي، كما في كوليليباك (coulibiac)، أو مع العديد من الحشوات اللذيذة الأخرى، مثل فيليه لحم البقر أو كبد الأوز أو النقانق أو cervelat lyonnais. ويمكن أيضا أن يقدم البريوش مع حشوات حلوة، وخاصة الفواكه الطازجة، كريم الفانيليا أو المربى. ربما يكون بريوش آتيت (à tête) أو باريسيين (parisienne) هو الشكل المعترف به كلاسيكيا حيث يتم تشكيله وخبزه في صينية دائرية مستوية. يتم وضع كرة كبيرة من العجين على الجزء السفلي وتغطى بكرة أصغر من العجين لتشكيل الرأس tête. بريوش نانتير هو رغيف بريوش مصنوع في صينية رغيف قياسية. بدلاً من تشكيل قطعتين من العجين وخبزها معًا، يتم وضع صفين من العجين في الصينية. ثم تخمر الأرغفة وترتفع في الصينية، مما يؤدي إلى دمج القطع معًا. خلال عملية الخبز، ترتفع كرات العجين أكثر وتشكل نمطا جذابا. يمكن أيضا أن يصنع البريوش في صينية دون أن يشكل إلى كرات ليصبح رغيف عادي يشبه رغيف التوست.

الإعداد
عجينة البريوش تحتوي على الطحين والبيض والزبدة والسائل (الحليب والماء والقشدة، وأحيانا البراندي)، مواد الرفع هي (الخميرة أو العجين المخمر) والملح وأحيانا السكر. تشترك الوصفات في نسبة الدقيق إلى الزبدة (حوالي 2:1). الطريقة العادية للتحضير هي صنع العجينة، والسماح لها بمضاعفة حجمها في درجة حرارة الغرفة ثم عجنها وتركها لترتفع مرة أخرى في الثلاجة لفترات متفاوتة (وفقا للوصفة)، مما يؤدي إلى تطوير النكهة. كما أن التبريد يقوي العجينة، التي لا تزال ترتفع، وإن كان ببطء، مما يجعل من الأسهل تشكيلها. ثم يتم تشكيل العجين، ووضعها في حاويات للإستراحة النهائية. أخيرا، يدهن بالبيض قبل أن يخبز في 230 درجة مئوية (446 درجة فهرنهايت) حتى تحمر القشرة وتصل الحرارة الداخلية إلى 90 درجة مئوية على الأقل (194 فهرنهايت).

معرض صور

المصادر

وصلات خارجية
 وصفة البريوش مع معلوماتها الغذائية

انظر أيضا
 كرواسون
قائمة بالأطباق الفرنسية
Craquelin
بان بريوش
لامونا

خبز الخميرة
كلمات وعبارات في الفرنسية
مطبخ جزائري
مطبخ فرنسي

بريوش


Die 2. Verleihung der portugiesischen Auszeichnung Globos de Ouro 1997 fand am 7. April 1997 im Coliseu dos Recreios in Lissabon statt und wurde von Catarina Furtado moderiert. Den Globo de Ouro erhielten im Jahr 1997 folgende Persönlichkeiten:

Kategorien

Kino
 Bester Film: Cinco Dias, Cinco Noites von José Fonseca e Costa
 Bester Regisseur: Manoel de Oliveira für Party
 Beste Schauspielerin: Inês de Medeiros für Pandora (Regie: António da Cunha Telles)
 Bester Schauspieler: Diogo Infante für Mortinho por Chegar a Casa (Regie: George Sluizer und Carlos da Silva)

Sport
 Persönlichkeit des Jahres: Fernanda Ribeiro

Mode
 Persönlichkeit des Jahres: José Carlos

Theater
 Persönlichkeit des Jahres: Paulo Pires

Musik
 Bester Einzelinterpret: Luís Represas
 Beste Gruppe: Delfins
 Bestes Lied: Se eu fosse um dia o teu olhar – Pedro Abrunhosa

Fernsehen
 Bester Moderator Information: José Rodrigues dos Santos
 Bester Moderator Unterhaltung: Herman José
 Beste Sendung Fiktion und Komödie: Contra Informação
 Beste Sendung Unterhaltung: Herman Total
 Beste Sendung Information: Maria Elisa

Lebenswerk
 Mário Soares

Weblinks

 Liste der Gewinner der Globos de Ouro 1997, archivierte Kopie der Website www.globosdeouro.pt, abgerufen am 13. März 2023 (mit allen hier genannten Daten)

1997
Preisverleihung 1997
Filmjahr 1997
Preisverleihung in Lissabon
Film (Lissabon)
Coliseu dos Recreios

Globos de Ouro 1997


Yenipınar, Kahramanmaraş ilinin Türkoğlu ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Uzunsöğüt köyüne bağlı bir mahalle iken, 3 Temmuz 1956'da köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.

Coğrafya
Kahramanmaraş il merkezine 35 km, Türkoğlu ilçesine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkoğlu'nun mahalleleri

Yenipınar, Türkoğlu


Michel Pablo (Μισέλ Πάμπλο; Alejandría, 24 de agosto de 1911-Atenas, 17 de febrero de 1996) era el pseudónimo de Michalis N. Raptis (en griego: Μιχάλης Ν. Ράπτης), líder trotskista de origen griego. Dirigió la IV Internacional desde el final de la Segunda Guerra Mundial hasta 1965, cuando fue excluido junto con la facción que encabezaba, Tendencia Marxista Revolucionaria. Comprometido habitualmente con las luchas por la descolonización, colaboró estrechamente con el Frente de Liberación Nacional argelino y los palestinos.

Referencias

Enlaces externos
Índice de Michel Pablo en Marxists Internet Archive.

Política de Grecia
Trotskistas de Grecia
Miembros de la Cuarta Internacional
Fallecidos en Atenas

Michel Pablo


"I Will Follow Him" fue una canción interpretada por Little Peggy March en 1963 que alcanzó el primer lugar de la lista Billboard de los Estados Unidos. La versión original en francés, Chariot, la grabó un año antes Petula Clark, quien obtuvo el primer puesto en Francia y el octavo en Bélgica e incluso recibió un disco de oro. La partitura original, para una canción puramente instrumental, Chariot, la habían escrito en 1961 Franck Pourcel (quien usó el seudónimo "J.W. Stole") y Paul Mauriat (quien usó "Del Roma"), y luego le puso letra Jacques Plante. La música fue adaptada por Arthur Altman. La traducción de la letra del francés al inglés fue obra de Norman Gimbel, pero su lanzamiento en ese idioma en el Reino Unido (por Pye) y en los Estados Unidos (por Laurie) no tuvo éxito. Las versiones en italiano ("Sul Mio Carro"), en español ("Chariot" o "Yo te seguiré") y en alemán ("Cheerio") fueron grandes éxitos.

También fue interpretada por Helen Blizard, la vocalista de Rocky Sharpe & The Replays,  en el segundo LP de este grupo, Rock It To Mars.

Formó parte de la banda sonora de la película Sister Act, con notables variaciones frente a la versión original.

Referencias

Véase también
 Anexo:Discografía de Petula Clark

Sencillos de 1963
Sencillos número uno en Billboard Hot 100
Sencillos número uno en Nueva Zelanda

I Will Follow Him


Bakış, Kahramanmaraş ilinin Elbistan ilçesine bağlı bir beldedir.

Tarihçe
15 Aralık 1993 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.

Coğrafya

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 YerelNET

Elbistan'ın mahalleleri

Bakış, Elbistan


İngilizce edebiyat, İngilizce olarak icra edilen edebiyat türüdür. Bu alanda eser veren sanatçıların ille de İngiliz olması gerekmez. Polonyalı Joseph Conrad, İskoç Robert Burns, İrlandalı James Joyce, Galli Dylan Thomas, Amerikalı Edgar Allan Poe, Hint Salman Rushdie, Karayipli V.S Naipaul İngilizce olarak birçok edebi eser vermişlerdir. Diğer bir deyişle, İngilizce Edebiyat dünyada konuşulan İngilizce'nin çeşitli varyasyonları ve lehçeleri gibidir. Akademik alanda, İngilizce Edebiyat, İngilizce üzerinde çalışan bazı bölümlere, ikincil ve üçüncül eğitim sistemlerine ad olabilmektedir. İngiliz Edebiyatı'ndaki çok sayıda yazar çeşitliliğine rağmen, William Shakespeare'in eserleri, İngilizce konuşan dünya genelinde en önemli noktada yer almaktadır.

Eski İngilizce

Eski İngilizce ile yazılmış olan ilk İngilizce eserler, Orta Çağ'ın başlarında ortaya çıkmıştır (bulunan en eski metin  Cædmon's Hymn metnidir). Sözlü gelenek, eski İngiliz kültüründe çok güçlüydü ve çoğu edebi eser icra edilmek amacıyla yazılırdı. Böylelikle, epik şiirler çok popülerdi ve Beowulf dahil birçoğu, bugünün Norveççe'sine ya da İzlandaca'sına çok yakın benzerlik gösteren Anglosakson edebiyatı'nın zengin külliyatında günümüze kadar geldi. Günümüze kadar ulaşan el yazılarındaki Anglosakson dizelerinin çoğu, kıtadaki eski Viking ve Alman savaş şiirlerinin muhtemelen "daha yumuşak" bir uyarlamasıydı. Bu şiir İngiltere'ye getirildiğinde, hala bir nesilden diğerine sözlü olarak aktarılıyordu ve aliterasyonlu dizeler'in ya da ünsüz kafiyesinin (günümüz gazete başlıkları ve pazarlama sektöründe bu teknik sıklıkla kullanılmaktadır) daimi varlığı, Anglosakson halkının onu hatırlamasına yardımcı olmuştur. Bu tür bir kafiye Cermen dilleri'nin bir özelliğidir ve Romen dillerinin sesli uyaklarından ya da kafiyelerinden farklıdır. Fakat ilk yazılı edebiyat, Aziz Augustinus ve onun müritleri tarafından kurulan ilk Hristiyan manastırlarınaa dayanmaktadır ve Hristiyan okuyucuların ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla bir şekilde uyarlandığını düşünmek mantıklıdır. Viking savaş şiirleri, en kaba mısraları olmaksızın dahi, hala kan davalarının kokusunu taşımaktadır ve bunlara ait sesli uyaklar, kulağa kasvetli kuzey havası altında çarpışan kılıçlar gibi gelmektedir: anlatılarda, her zaman için yaklaşan bir tehlike hissi duyulur. Beowulf'un hikâyesi boyunca savaştığı canavarlar tarafından nihayetinde ölmesi gibi, her şey, er ya da geç sonlanacaktır. Beowulf'taki hiçbir şeyin baki kalmaması, gençlik ve neşenin ölüm ve üzüntüye dönüşecek olması duyguları Hristiyanlığa girmiştir ve İngiliz romanının gelecekteki görünümüne hakim olacaktır

Orta Çağ İngiliz Edebiyatı

Orta Çağ İngiliz Edebiyatı terimi, Orta Çağ İngilizcesi olarak bilinen İngilizce ile yazılmış olan ve yaklaşık olarak 1066 yılında Norman İstilası'ndan Londra-temelli bir İngilizce yapısı olan Chancery Standard'ın yaygınlaştığı ve matbaaların dili düzenli hale getirdiği 1470'lere kadar olan dönemdeki edebiyatı belirtmektedir. İngiliz edebiyatının bu döneminde, Geoffrey Chaucer Canterbury Hikayeleri'ni, the Pearl Poet Sir Gawain and the Green Knight'ı, William Langland Piers Plowman'i yazmıştır ve çok sayıda moralite oyunu ve dini piyes üretilmiştir.

Rönesans Dönemi

Matbaanın 1476 yılında William Caxton tarafından İngiltere'ye getirilmesini takiben, yerli edebiyat gelişmiştir. Reformasyon, edebi İngiliz dili üzerinde kalıcı bir etki yaratacak olan Book of Common Prayer'nın oluşturulmasını sağlayan yerli liturjinin üretimine ilham vermiştir. Hem Kraliçe I. Elizabeth hem de Kral I. James zamanında üretilen şiir, tiyatro ve düzyazı eserleri, günümüzde Erken modern (ya da Rönesans) olarak etiketlenmiş olan edebiyatı oluşturmaktadır. Bu edebiyat, insanı önemli bir konu olarak ele almasından dolayı (büyük oranda İtalya'dan alınan hümanizm sayesinde oluşmuştur) önemli sayılmaktadır. Neredeyse tamamen dini olan Orta Çağ İngilteresi'ndeki edebiyatın aksine, Erken modern edebiyat, okuyuculara daha dünyevi bir edebiyat sunmuştur, fakat şu unutulmamalıdır ki; Erken modern edebiyat, modern sekülerizm ile karşılaştırıldığında, çoğu bakımdan açık bir şekilde dini temelli görünmektedir.

Erken Modern Dönem

Elizabeth Dönemi

Elizabeth dönemi, özellikle drama alanında olmak üzere edebiyatta büyük bir gelişmeye sahne oldu. İtalyan Rönesansı antik Yunan ve Roman tiyatrosunu yeniden keşfetti ve bu olay, Orta Çağ'daki eski dini piyeslerden ayrı bir şekilde gelişmeye başlamış olan yeni dramanın gelişiminde etkili olmuştur. İtalyanlar, özellikle Seneca'dan (önemli trajik oyun yazarı, filozof ve Nero'nun özel öğretmeni) ve Plautus'tan esinlenmişlerdir. Fakat İtalyan trajedileri Seneca'nın etiğine karşı olan bir ilkeyi kucaklamıştır: sahnede kan ve şiddet gösterilmesi. Bu tip sahneler, Seneca'nın oyunlarında sadece karakterler tarafından oynanırdı. Fakat İngiliz oyun yazarları İtalya modeline merak duyuyorlardı: belirli bir İtalya aktör topluluğu Londra'ya yerleşti ve Giovanni Floria İtalyan dilinin ve kültürünün büyük bir kısmını İngiltere'ye getirdi. Elizabeth döneminin çok şiddetli bir dönem olduğu ve Rönesans İtalyası'nda yüksek oranda görülen siyasal suikast olaylarının (Niccolò Machiavelli'nin Prens eserinde şekillendirilmiştir) Katolik komplosu korkularını pek yatıştıramadığı da doğrudur. Sonuç olarak, bu tür bir şiddeti sahnede temsil etmek Elizabeth dönemi izleyicisi için muhtemelen daha katartik olmuştur.  Sackville ve Norton tarafından yazılmış olan Gorboduc, Kyd tarafından yazılmış olan ve Hamlet için büyük bir malzeme oluşturacak olan The Spanish Tragedy gibi Elizabeth döneminin ilk oyunlarından sonra, William Shakespeare o döneme kadar eşi benzeri görülmemiş bir şair ve oyun yazarı olarak dikkat çekmektedir. Shakespeare, meslek olarak bir edebiyat adamı değildi ve muhtemelen sadece üniversiteye hazırlayıcı bir lise eğitimi aldı. Yazmaya başladığı dönemde İngiliz sahnesini tekelleri altında bulunduran, "university wits" olarak bilinen üniversiteli oyun yazarları gibi, bir aristokrat ya da bir avukat değildi. Fakat, çok yetenekli ve inanılmaz bir şekilde çok yönlüydü ve bu kökeni düşük olan "shake-scene" ile alay eden Robert Greene gibi "profesyoneller"i geride bırakmıştır. Çoğu tiyatro eseri büyük başarı yakaladıysa da, en iyi oyunları olarak bilinen eserlerini son yıllarında (I. James hükümdarlığının ilk dönemleri) yazmıştır: Hamlet, Romeo ve Juliet, Othello, Kral Lear, Macbeth, Antonius ve Kleopatra ve esas oyun içinde yeni krala görkemli bir gösteri oluşturan bir trajikomedi olan Fırtına. Bu 'oyun içinde oyun', yeni kapalı tiyatroların farklı özel efektleriyle renklendirilen müzikli ve danslı bir ara oyun olan maskeli piyes şeklini alır. Eleştirmenler, başlı başına bir dramatik eser sayılabilecek olan bu başyapıtın, kralın kendisi için değilse James'in sarayı için yazıldığını belirtmektedirler. Olayların sonucunun gerçekleşmesinin bağlı olduğu Prospero'nun sihir sanatları, şiirde sanat ve doğa arasındaki ince ilişkiyi hissettirmektedir. O dönemlerde (Amerika'ya ilk sömürgecilerin gelişi), Fırtına, belirgin bir şekilde olmasa da önemli bir ölçüde, Bermuda Kitapçığı (1609) ile ilgili araştırmaların gösterdiğine göre, Shakespeare'i Virjinya Şirketi 'nin ta kendisine bağlayarak, bir Bermuda adası üzerinde geçmektedir. Frank Kermode'nin belirttiğine göre, "News from the New World" zaten çıkmıştı ve Shakespeare'in bu konudaki ilgisi dikkate değerdi. Shakespeare, Petrarch'ın modeline büyük değişiklikler getiren İngiliz sonesi'ni de popülerleştirmiştir.

Sone, 16. yüzyılın başında Thomas Wyatt tarafından İngilizce ile tanıştırıldı. Thomas Campion'un eserleri gibi, şarkılar şeklinde müzik olarak düzenlenmek amacıyla yazılan şiirler, basılı olarak çıkan edebiyat evlere daha geniş bir şekilde yayıldığında, daha popüler hale geldi. Elizabeth dönemi tiyatrosu'ndaki diğer önemli şahıslar arasında Christopher Marlowe, Thomas Dekker, John Fletcher ve Francis Beaumont yer alır. Anthony Burgess, eğer Marlowe (1564-1593) yirmi dokuz yaşında bir bar kavgasında bıçaklanıp ölmüş olmasaydı, şiirsel yetenekleri sayesinde Shakespeare ile eşit konuma gelmese de ona rakip olabileceğini söylemektedir. Shakespeare'den sadece birkaç hafta önce doğmuştur ve onu iyi tanıyor olması düşünülmektedir. Fakat, Marlowe'un edebiyat konusu farklıdır: her şeyden öte rönesans insanının ahlaki dramı üzerinde yoğunlaşır. Marlower, modern bilimin getirdiği yeni sınırların karşısında büyülenmiş ve dehşete düşmüştü. Alman kültüründen yararlanarak, bilgi açlığı ve insanın teknolojik gücünün sınırlarının zorlanması isteği ile takıntılı bir bilim adamı ve büyücü olan Dr. Faustus'u İngiltere'ye getirmiştir. Geçmişe gidip Truvalı Helen ile evlenmesini bile sağlayan doğaüstü güçlere erişir, fakat şeytanla yaptığı yirmi dört yıllık anlaşmanın sonunda ruhunu ona teslim edecektir. Zamansız ölümü bir gizem olarak kalan Marlowe'un karanlık kahramanlarında ondan bir şeyler olması mümkündür. Kanunları hiçe sayan bir hayat süren, çok sayıda metresi olan, kabadayılarla arkadaşlık eden bir ateist olarak bilinirdi: Londra'daki yeraltı dünyasının 'lüks hayatı'nı yaşıyordu. Fakat çoğu kişi, bunun, I. Elizabeth'in bir gizli ajanı olarak yaptığı faaliyetlerini gizlemek için uyguladığı bir plan olduğundan ve 'kaza eseri gerçekleşen bıçaklama' olayının, Kraliyet düşmanları tarafından önceden tasarlanmış bir suikast olabileceğinden şüphelenmektedir. Beaumont ve Fletcher daha az bilinmektedir; fakat, Shakespeare'in en iyi oyunlarından bazılarını yazmasında ona yardımcı oldukları hakkındaki bilgi ve o zamanlar çok popüler oldukları neredeyse kesindir. Şehir komedisi türünün geliştiği zaman da bu döneme rastlamaktadır. 16. yüzyılın sonlarındaki İngiliz şiiri, dilin gösterişli olması ve klasik mitlere yapılan göndermelerle karakterize edilmiştir. Bu dönemdeki en önemli şairler arasında Edmund Spenser ve Sir Philip Sidney yer almaktadır. Rönesans hümanizminin bir ürünü olarak, Elizabeth'in kendisi de bazen On Monsieur's Departure gibi şiirler yazmıştır.

Rönesans şiirinin genel kuralları

I. James Dönemi Edebiyatı
Shakespeare'in ölümünden sonra şair ve oyun yazarı Ben Jonson, I. James döneminin önde gelen edebi şahsiyeti oldu. Fakat, Jonson'un estetik anlayışı Tudor Hanedanı dönemi yerine Orta Çağ'daki anlayışı yansıtmaktadır: karakterleri, Dört Sıvı Kuramını barındırmaktadır. Bu çağdaş tıp kuramına göre, davranış farklılıkları, "vücut sıvı"larından birisinin (kan, mukus, sarı safra, siyah safra) diğer üçüne baskınlığı sonucunda oluşur; bu sıvılar, evrendeki dört elemente karşılık gelmektedir: hava, su, ateş ve toprak. Bu, Jonson'un bu tip farklılıkları örneklendirerek, tip ya da klişeler oluşturma noktasına gelmesini sağlamıştır.

Jonson, üslupta uzman görkemli bir hicivcidir. Volpone adlı eseri, bir grup düzenbazın usta bir düzenbaz tarafından nasıl kandırıldığını gösterir ve kötülük kötülük tarafından cezalandırılırken, erdem ödülünü alır.

Jonson'un üslubunu takip edenler arasında; harika bir komedi olan ve yükselen orta sınıfı, özellikle neredeyse hiçbir edebiyat bilgileri olmamasına rağmen edebi zevki dikte eder gibi görünen sonradan görmeleri alay konusu yapan The Knight of the Burning Pestle 'ı yazan Beaumont ve Fletcher yer almaktadır. Hikayede, birkaç bakkal, okuma yazma bilmeyen çocuklarının bir oyunda başrol oynaması için profesyonel aktörlerle ağız kavgası yapmaktadır. Kalkanı üzerine tutuşan bir havaneli yerleştirerek, uygun bir şekilde bir seyyar silahşor olur. Bir prensesin kalbini kazanmaya çalışan genç adamla, büyük oranda Don Kişot'un yaşadığı şekilde alay edilir. Beaumont ve Fletcher'ın en önemli meziyetlerinden biri, feodalizmin ve şövalyeliğin nasıl züppeliğe ve sahtekarlığa dönüştüğünü ve yeni sosyal sınıfların yükselişte olduklarını fark etmeleridir.

I. James döneminde popüler olan başka bir tiyatro türü ise John Webster ve Thomas Kyd tarafından yaygınlaştırılan intikam oyunudur.George Chapman, birkaç incelikli intikam trajedisi yazmıştır; fakat en çok, gelecekteki tüm İngiliz edebiyatı üzerinde derin etkisi olan ve hatta John Keats'in en iyi sonelerinden birisini yazmasına ilham veren, ünlü Homeros çevirisi ile hatırlanmalıdır.

İngilizce tarihinde bu zamana kadarki en geniş kapsamlı çeviri projelerinden biri olan Kral James İncili, 1604 yılında başladı ve 1611'de bitti. William Tyndale'in çalışmasıyla başlayan İncil'in İngilizce çevirileri geleneğinin doruk noktasını temsil etmektedir. İngiliz Kilisesi'nin standart İncil'i haline geldi ve bazıları, onu tüm zamanların en iyi edebi eserlerinden biri sayar. Bu projenin önderliğini yapan kişi, kırk yedi bilginin çalışmasını denetleyen I. James olmuştur. Bazıları çok daha doğru kabul edilen, İngilizceye yapılan birçok başka tercüme olsa da, çoğu kişi, ölçüsü orijinal İbranice dizelere benzemesi için ayarlanmış olan Kral James İncili'ni, estetik açıdan tercih etmektedir.

1600'lerin başında büyük yükselişte olan Shakespeare'in yanında, 17. yüzyılın başındaki diğer önemli şairler arasında John Donne ve diğer Metafizik şairler yer almaktadır. Kıtasal Barok'tan etkilenen ve konu olarak Hristiyan mistisizmini ve erotizmini ele alan metafizik şiir, sürpriz etkilere ulaşmak için, pergel ya da sivrisinek gibi geleneksel olmayan ya da "şiirsel olmayan" figürler kullanır. Örneğin, Donne'nin Şarkılar ve Soneler'inden birinde, bir pergelin uçları iki sevgiliyi temsil eder, evinde bekleyen kadın merkezi oluştururken; uzaktaki uç, uzaklara yelken açan sevgilisini gösterir. Fakat, mesafe ne kadar artarsa, pergelin ayakları birbirlerine o kadar yanaşır: ayrılık kalbi sevgiyle doldurur. Paradoks ya da oksimoron, artık evrenin merkezi olmayan ve modern coğrafya ve bilim buluşlarıyla sarsılan manevi kesinliklerin olduğu bir dünyadaki korku ve endişelerinden bahseden bu şiirde, değişmez öğelerdir.Donne'nin metafizik şiirinin yanında, 17. yüzyıl Barok şiiri ile de ünlüdür. Barok şiiri, dönemin sanatıyla aynı noktalara temas etmiştir; Barok tarzı yüksek, geniş kapsamlı, epik ve dinidir. Bu şairlerin çoğunda açık bir şekilde Katolik duyarlılığı vardır (isim vermek gerekirse Richard Crashaw) ve yeni ortaya çıkan ve ideal olarak Protestan grupları tekrar Katolikliğe döndürmeyi sağlayacak bir üstünlük ve mistisizm duygusu oluşturmak için Katolik karşı reformu için şiirler yazmışlardır.

I. Charles ve Cromwell Dönemi Edebiyatı (Restorasyon Dönemi Edebiyatı)
17. yüzyılın ortalarında, I. Charles'ın hükümdarlığı sırasındaki çalkantılı yıllar ve sonraki İngiliz Milletler Topluluğu ve Koruyuculuk sırasındaki dönem, İngiltere'de politik bir edebiyatın gelişimine tanık olmuştur.İngiliz iç savaşındaki tüm grup sempatizanları tarafından yazılmış olan kitapçıklar, birçok propaganda yoluyla ahlaksız kişisel saldırı ve polemiklerden ulusta reform yapmak amacıyla gerçekleştirilen asil ruhlu planlara kadar her şeyi içermekteydi. İkinci türden olan Thomas Hobbes'in Leviathan 'ı, İngiliz politik felsefesinin en önemli eserlerinden biri olacaktır. Hobbes'in yazıları, dönemin az bulunan politik çalışmalarından bir kısmıdır ve hala düzenli olarak yayınlanmaktadır, fakat Hobbes'in en önemli eleştirmeni olan Johm Bramhall büyük bir ölçüde unutulmuştur. Ayrıca, bu dönemde; British newspaper gazetesinin öncüsü olan news books, Henry Muddiman, Marchamont Needham ve John Birkenhead gibi karşıt partilerin görüşlerini ve eylemlerini bildiren gazetecilerle gelişme göstermiştir. Yazarların olağan tutuklanmaları ve çalışmalarındaki baskı, yabancı veya el altından basımların sonucu olarak ruhsat sistemine sebep oldu. John Milton 'nın politik kitapçığı The Areopagitica ruhsat sistemine karşı yazılmıştır ve basın özgürlüğünün en anlamlı savunmalarından biri olarak bilinir. Buna ek olarak John Milton'ın on iki kitaplık bir şiir formunda yazmış olduğu, Türkçeye genellikle "Yitirilen Cennet" veyâ "Kayıp Cennet" isimleri ile çevirilmiş olan, bünyesinde İbrâhimî bir mit olarak Şeytan'ın Âdem ve Havva'yı Cennet'te ayartmasını ve Tanrı'nın bu sebep ile Âdem ile Havva'yı Cennet'ten kovmasını içeren şiiri "Paradise Lost" dönemin edebî eserleri içinde yer tutar ve dönemin ayırt edilebilir eserlerinden biridir. Kayıp Cennet'in (Paradise Lost) yine John Milton tarafından yazılan ve Kazanılan Cennet (Paradise Regained) isimli bir devam kitabı vardır; ve bu kitap ise önceki kitapta yaşanılanlar sonucu insanlığın Cennet'i kaybedişinden sonra Nasıralı İsâ'nın doğumu ile insanlığın tekrardan Cennet'i nasıl kazandığını anlatmaktadır.

Özellikle I. Charles 'ın (1625-42) hükümdarlığı sırasında, İngiliz rönesans draması son olgunlaşmasını yaşadı. Ben Jonson'ın son çalışması, çağın dramasının en güçlü son nesliyle birlikte (John Ford, Philip Massinger, James Shirley, ve Richard Brome) sahneye koyuldu ve basıldı.  1642'deki İngiliz iç savaşının başında tiyatroların kapanmasıyla, 1660'daki restorasyon döneminin başkalaşmış toplumuna yeniden açılana kadar drama; bir nesil için kapandı.

Bu dönem içerisinde yazılan diğer edebi yazılar politik alt metinlere atfedilir veya bu çalışmaların yazarları belli siyasi çizgiler etrafında toplanmışlardır. Sivil savaş öncesinde etkili olan The cavalier poets birçok şeyi, metafizik şairlerinin (metaphysical poets) öğretilerine borçludurlar. The Compleat Angler adlı kitabı üzerinde çalışabilmesi için zaman kazandırdığından, Izaak Walton 'ın durumunda I. Charles'ın idamından sonra kraliyet memurlarının zorunlu emekliliği iyi bir şeydi. 1653'te yayınlanan kitap görünüşte bir balık tutma rehberiydi, fakat gerçekte daha çok meditasyon ve hayattan zevk alma ile ilgiydi. Oliver Cromwell İngiltere'sinin iki önemli şairi Andrew Marvell ve John Milton, Marvell's An Horatian Ode upon Cromwell's Return from Ireland gibi eserlerde yeni hükûmeti övüyorlardı. Cumhuriyetçi inançlarına rağmen II. Charles'ın restorasyon dönemi sırasında cezalandırmadan kaçmışlardır ve Milton bundan sonra en iyi şiirsel çalışmalarını yazmıştır (Alegori ile birçok gizli politik mesaj vermiştir -ki bu dönemin edebiyatında sıklık ile tercih edilmiş ve dönemin edebî karakteristiği ile eşleşmiş bir edebî yazım tekniğidir.). Bilge bir adam olan Thomas Browne da bu dönemin bir başka yazarıdır. Bilim, din, tıp ve mistik konular hakkında birçok eser vermiştir.

Bahsi geçen dönemin "Restorasyon Dönemi" olarak da adlandırılmasının altında yatan neden, dönemi işâretleyen Büyük Britanya'daki en önemli olayların "İngiliz İç Savaşı (The Interregnum)" sebebi ile Oliver Cromwell'in ve Rump Parlamentosu'nun -Oliver Cromwell ile birlikte ayaklanma ve iç savaş başlatıp Kral I. Charles'ı infaz eden ve 11 yıl boyunca İngiltere'de cumhuriyet ilan eden Avam Kamarası (The House of Commons) üyelerine verilen lakap- Kral I. Charles'ı tutuklamaları, yargılamaları, ardından idam etmeleri ve bu sürecin ardından ilan edilen kısa ömürlü -11 sene- cumhuriyetin parlamento tarafından lağvedilmesi ve monarşinin yeniden geri getirilmesi ile devrik kral I. Charles'ın oğlu II. Charles'ın parlamento tarafından tahta çıkartılmasıdır -"restore" edilmesidir.

Augustan edebiyatı

Romantizm

Viktorya çağı edebiyatı

1837'de başlayıp 1901'de sona ermiş Viktorya edebiyatı, İngiliz edebiyatında roman tarzının başköşesini kazandığı çağ olmuştur. Bu çağ romanlarında ve şiirlerinde yazarlar, daha eski çağlardaki gibi aristokrat olan patronlarını hoşnut etmek yerine, okumayı seven çok büyük orta sınıfın zevklerine hitap etmeyi baş hedefleri yapmışlardır. Bu çağın en iyi bilinen eserleri hislere çok önemle hitap eden Bronte kızkardeşlerin romanları, William Makepeace Thackeray'in Vanity Fair adlı yergileme romanı, George Eliot'un realist romanları, Anthony Trollope'un büyük toprak sahipleri ve profesyonel sınıflıların hayatlarını anlayışlı şekilde betimleyen romanları sayılabilir.

Charles Dickens edebiyat sahnesine 1830'larda serisel baskı eserler için olan büyük talebi karşılayarak çıkmıştır. Dickens Londra'daki hayat ve özellikle fakir zümreden halkın hayat kavgaları hakkında çok güçlü olan eserler vermiş; ama bu eserlerinin her sınıftan olan okuyucular tarafından kabul edilmesi için devamlı olarak hoş mizaclı olmaya gayret etmiştir. Kariyerinin başında yazdığı Pickwick Papers (Pickwick evrakları) bir komedi şaheseridir. Yazı hayatı ilerledikçe Dickens'in eserleri daha karamsar düşünceler ve hayatlar üzerine yönelmiş, fakat Dickens karakterlerini karikatür etme üstün yeteneğini kaybetmemiştir.

Kırsal hayat ve sorunlar ve kırsal alanlarda çok değişikliğe uğrayan sosyal ve ekenomik koşullar üzerine eğilme Thomas Hardy, Elizabeth Cleghorn Gaskell ve diğer romancıların eserlerinde ön planda görülmektedir.

Viktorya çağının en başta gelen şairleri içinde Alfred Tennyson, Robert Browning ve karısı Elizabeth Barrett Browning, Matthew Arnold ve Dante Gabriel Rossetti ve kızkardeşi Christina Rossetti adları verilebilir.

Çocuklar için yayınlanan edebiyat Viktorya çağı edebiyatında önemli yer tutmakta ve bunlardan bazıları dünyanın her yerinde hala beğenilip okunmaktadır. Bunlar arasında Lewis Carroll başta gelmektedir. Onun saçma şiirleri de önemlidir ve bu janrda kendini takip eden Edward Lear'in de adı verilmesi gerekir.

Modernizm

[[Dosya:JoyceUlysses2.jpg|küçükresim|Ulysses birinci edisyonu, James Joyce'in başyapıtı ve moderizmde dönüm noktası (1922).]]

İngilizce edebiyat için modernizm olarak adlandırılan çağ Viktorya çağı edebiyatının eksikliklerine karşı bir göz açılma hareketinden ortaya çıkmıştır. Özellikle Modernizm, Viktorya edebiyatının hiç kuşkusuz kabul ettiği kesin bilirlilik, muhafazakarlık ve gerçeğin objektif olması prensiplerine aksi reaksiyon göstermektedir. Bu akım Romantizm, Karl Marx'ın politika hakkında yazıları ve Sigmund Freud'un psikoanalitik kuramlarından çok büyük etkiler duymuştur. Modernist yazarlara diğer önemli ilham kaynakları kıta Avrupası sanat akımlarından olan Empresyonizm ve Kübizmdir.

Edebiyatta modernizm doruğa I. Dünya Savaşı ile II. Dünya Savaşı arası yıllarda erişmesine rağmen, bu akımın kabul ettiği tavırlar, fikirler ve yaklaşımlar ondokuzuncu yüzyılın ortasından sonlarına doğru ortaya çıkmıştır. İngiltere genellikle Viktorya çağı edebiyatı dönemlerinde iken, bu sıralarda çalışma gösteren Gerard Manley Hopkins, A.E.Housman ve ozan ve romancı Thomas Hardy tarafından sunulan eserler modernizmin başlangıcı için çok önemli rol oynamıştır.

Yirminci yüzyılın ilk on yılı birkaç çok önemli modernizm eserlerinin yayınlandığı yıllar olmuştur. Bunlar arasında James Joyce'un Dubliners (Dublinliler) hikâyeler koleksiyonu, Joseph Conrad'ın Heart of Darkness (Karanlığın Kalbi) romanı ve William Butler Yeats'in şiirleri ve tiyatro eserleri modernizm akımı içinde çok önemli yer almaktadırlar. İki Dunya Savaşı arası yıllarında önemli modernist edebiyatcılar arasında roman yazarları Virginia Woolf, E. M. Forster, Evelyn Waugh, P.G. Wodehouse ve D. H. Lawrence ve dönemin en başta giden İngiliz şairi T. S. Eliot sayılabilir. Atlantik ötesinde Birleşik Amerika'da ise William Faulkner, Ernest Hemingway gibi romancılar ve Wallace Stevens, Robert Frost gibi şairler eserlerinde modernizm estetiğinin Amerikan yaklaşımını sağlamışlardır.

Modernizm akımın gelişmesinde, yaklaşımları (özellikle İtalyan faşizmi ile yakın ilişkisi dolayısıyla) çok tartışma doğuran ama büyük etkisi hiç inkâr edilemeyecek Amerikalı şair Ezra Pound çok öneli bir rol oynamıştır. Ezra Pound yirmi-birinci yüzyılda İngilizce şiire hakim olan imajist ve serbest nazım akımlarının ilkelerinin gelişmesine büyük katkıları ile ve hem şair T.S.Eliot'u ve hem de yüzyılın en büyük edebiyat başarısı olduğu kabul edilebilen bilinç akışına dayanan Ulyses (Ulis) romanının yazarı James Joyce'u bulmakla'' büyük itibar kazanmıştır.

Devrin diğer dikkat çekecek yazarları W. H. Auden, Vladimir Nabokov, William Carlos Williams, Ralph Ellison, Dylan Thomas, R.S. Thomas ve Graham Greene olarak sıralanabilir. Ancak bu yazarlardan bazılarının eserleri daha sonra postmodernizm adını alacak akımla daha yakın ilişkileri bulunmaktadır.

Dış bağlantılar
  İngiliz Edebiyatinda Romantizm Akımı ile ilgili bir site.
 Luminarium: Anthology of Middle English Literature (1350-1485)
 Luminarium: 16th Century Renaissance English Literature (1485-1603)
 Luminarium: Seventeenth Century English Literature (1603-1660)
 BritishLit.com
  İngiliz Edebiyatı Norton Antolojisi.
  Edebiyat Kuramı, Eleştiri ve Filoloji alanları için bir Bibliyograya. Editor: José Ángel García Landa (Zaragoza Üniversitesi, İspanya).

İngilizce edebiyat

İngilizce edebiyat


النسخة الرابعة عشر من كأس أمريكا الجنوبية تم عقدها في بوينس آيرس في الأرجنتين في الفترة ما بين 27 ديسمبر 1936- 1 فبراير 1937. وشاركت في البطولة 6 منتخبات هي الأرجنتين، البرازيل، الأوروغواي، تشيلي، البارغواي، بيرو.

المباريات
تم لعب البطولة على شكل مجموعة من دور واحد يحصل الفريق الفائز على نقطتين والتعادل على نقطة واحدة

27 ديسمبر، 1936

ديسمبر30، 1936

2يناير، 1937

3يناير، 1937

6 يناير، 1937

9 يناير، 1937

10 يناير، 1937

13يناير، 1937

16يناير، 1937

[[17]يناير], 1937

[[19]يناير], 1937

21, يناير 1937

23يناير، 1937

24 يناير، 1937

30 يناير، 1937

النتائج

تعادل كل من البرازيل والأرجنتين في النقاط فتم لعب مباراة فاصلة

المبارة الفاصلة

النتيجة النهائية

الهدافون
7 اهداف
  تورو

5 اهداف
  Zozaya
  فاريلا

اهداف
  لويس ميسكيتا دي أوليفيرا - رودولفو بارتيكزكو

3 اهداف
  فرانسيسكو فارايو
  كارفاليو ليتي
  بيريز

هدفين
  فيسنتي دي لا ماتا ماتا - إنريكي غارسيا - أليخاندرو سكوبيلي
  نيغينهو - روبيرتو إيميليو داكونها
  أوريليو غونزاليز - أماديو أورتيغا
  تيودورو فيرنانديز -

هدف
  أفونسو غيماريش دا سيلفا - باهيا
  Arancibia - Avendaño - أرتور كارمونا - غيليرمو ريفيروس - Torres
  Erico - Flor - Núñez Velloso
  فيلانويفا - Magallanes - خوسيه ماريا لافالي
  Ithurbide - Villadóniga

وصلات خارجية
 South American Championship 1937 at RSSSF

أحداث ديسمبر 1936 الرياضية
أحداث فبراير 1937 الرياضية
أحداث يناير 1937 الرياضية
بطولات كوبا أمريكا
بطولة أمريكا الجنوبية 1937
رياضة تشيلية في 1937
بوينس آيرس في عقد 1930
كرة القدم الأرجنتينية في 1937
كرة القدم الأمريكية الجنوبية في 1936
كرة القدم الأمريكية الجنوبية في 1937
كرة القدم الأوروغويانية في 1937
كرة القدم الباراغوايانية في 1937
كرة القدم البرازيلية في 1937
كرة القدم البيروفية في 1937
كرة القدم في بوينس آيرس
منافسات رياضية في بوينس آيرس
منافسات كرة قدم دولية تستضيفها الأرجنتين

كأس أمريكا الجنوبية 1937


Denmark Hill railway station is in the area of Denmark Hill in south London, England, on the South London and Catford Loop lines. It is  down the line from . It is managed by Thameslink. The station is located in London fare zone 2. The station runs services by Thameslink, Southeastern and London Overground.

History

The station was built between 1864 and 1866. Its design by Charles Henry Driver is in the Italianate style, with an extremely decorative frontage and French pavilion roofs.

In 1920 the waiting room was used by The Mystical Church of the Comforter, founded by Elizabeth Mary Eagle Skinner, who was known as "The Messenger". The waiting room was transformed by an altar, painted white and surrounded by the seven colours of the rainbow. The Nottingham Evening Post for 17 June 1926 reported that babies were baptised, funeral services were read and even a marriage was solemnised. The porters and clerks of the railway company often worked to the accompaniment of hymns sung by the congregation. The church is believed to have ceased to function after the death of Skinner in November 1929.

By the late 1970s, the structure had fallen into disrepair. Arsonists burst into the booking hall in March 1980, and the ensuing fire damaged the roof. Initial work by British Rail engineers to make the building safe by demolishing parts of the remaining building triggered a protest campaign by the Camberwell Society. Following a joint initiative between them, the Southwark Environment Trust and the British Rail Director of the Environment, Bernard Kaukas, the building was restored in 1985.

The project included the addition of a public house, initially called the Phoenix and Firkin to commemorate the fire, then called O'Neills and now the Phoenix. The building was given a Civic Trust award in 2009.

In the period 2011–2013 the station underwent a redesign with the construction of a new ticket office with access from Champion Park, new walkways and lifts to the platforms.

In September 2021, a second entrance opened on the north-eastern side of the station.

Design

The platforms are below road level, with the short Grove Tunnel at one end and Denmark Hill road bridge at the other.

Services

The station is in Travelcard Zone 2. It is on Champion Park in the south of Camberwell. It is near to King's College and Maudsley hospitals and to the Denmark Hill campus of King's College London, whose buildings are intermingled around and between the two hospitals.

Services at Denmark Hill are operated by Southeastern, Thameslink and London Overground using , , , , ,  and  EMUs.

Services at the station are as follows.

Southeastern
The typical off-peak service in trains per hour is:
 3 tph to
 1 tph to  via
 2 tph to  via

During the peak hours, the service between London Victoria and Gillingham is increased to 2 tph. The station is also served by a single peak hour Southeastern service between London Blackfriars and Dartford via .

On Sundays, the services to Gillingham are extended to run to and from .

Thameslink
The typical off-peak service in trains per hour is:
 2 tph to London Blackfriars
 2 tph to  via

During the peak hours, additional services between ,  and  call at the station. In addition, the service to London Blackfriars is extended to and from  via .

London Overground
The typical off-peak service in trains per hour is:
 4 tph to  via
 4 tph to

A small number of London Overground services are extended beyond Dalston Junction to and from . The station is also served by one train per day to and two trains per day from .

Layout
The station is on two lines:

The South London line are the Southern pair of tracks (through Platforms 1 & 2) running to London Victoria and
The Catford Loop Line  are the Northern pair (through Platforms 3 & 4) running to London Blackfriars & beyond to the Thameslink core and Victoria .

Platform 1: Southeastern to Victoria and London Overground to Clapham Junction
Platform 2: Southeastern to  / Dover Priory and London Overground to  /
Platform 3: Thameslink to London Blackfriars, ,   and
Platform 4: Thameslink to ,  and Southeastern to  and Ashford International

Southeastern trains to Victoria can use both 1 & 3 and their return services to Dartford, Gillingham and Dover can use 2 & 4, above are the default.

Connections
London Buses routes 40, 176, 185 and 484 serve the station.

See also
Camberwell a disused station is located nearby

References

External links

Planning documents for 2011/12 station improvements, Southwark Council,

Camberwell
Charles Henry Driver railway stations
Grade II listed buildings in the London Borough of Southwark
DfT Category D stations
Former London, Brighton and South Coast Railway stations
Railway stations in Great Britain opened in 1865
Railway stations in the London Borough of Southwark
Railway stations served by London Overground
Railway stations served by Southeastern
Railway stations served by Govia Thameslink Railway
Recipients of Civic Trust Awards

Denmark Hill railway station


Sant'Antonio di Gallura (sardisk: Sant'Antòni di Caragnàni, Sant'Antòni de Calanzànos) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 354 meters højde og har 1.520 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 81,69 km² og grænser til kommunerne Arzachena, Calangianus, Luras, Olbia og Telti.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sassari

Sant'Antonio di Gallura


Sigurd Kvile, né le  à Bergen en Norvège, est un footballeur norvégien, qui évolue au poste de défenseur central au Sarpsborg 08 FF, en prêt du FK Bodø/Glimt.

Biographie

Formation et débuts
Sigurd Kvile est formé par le SK Brann, le  et le  avant de poursuivre sa formation au Sarpsborg 08 FF. Il commence toutefois sa carrière professionnelle à l'Åsane Fotball, qu'il rejoint en 2020. Il découvre alors la deuxième division norvégienne. Il joue son premier match le  face au Ranheim Fotball. Il entre en jeu et son équipe l'emporte par trois buts à un.

FK Bodø/Glimt
Le , Sigurd Kvile rejoint le FK Bodø/Glimt. Il signe un contrat courant jusqu'en décembre 2024. Il joue son premier match sous ses nouvelles couleurs le , lors de la première journée de la saison 2021 face au Tromsø IL. Il entre en jeu à la place de Brede Moe lors de cette rencontre remportée par son équipe (3-0 score final). Avec le FK Bodø/Glimt il découvre également la coupe d'Europe, jouant son premier match lors d'une rencontre de Ligue des champions face au Legia Varsovie le  (défaite 2-0).

Il est sacré Champion de Norvège en 2021.

Prêts
Le 31 mars 2023, Sigurd Kvile fait son retour au Sarpsborg 08 FF, étant prêté jusqu'au .

Palmarès
 FK Bodø/Glimt
 Championnat de Norvège (1) :
 Champion : 2021.

Références

Liens externes

Footballeur norvégien
Joueur de l'Åsane Fotball
Joueur du FK Bodø/Glimt
Joueur du Kristiansund BK
Joueur du Sarpsborg 08 FF
Naissance en février 2000
Naissance à Bergen (Norvège)

Sigurd Kvile


An Pescatoria triumphans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach ngan Josef Ritter von Rawicz Warszewicz. An Pescatoria triumphans in nahilalakip ha genus nga Pescatoria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pescatoria

Pescatoria triumphans


En kulisse er en konstruktion, der skal forestille en bygning, et landskab eller lignende struktur, typisk i fuld skala, som benyttes i film, fjernsynsproduktion, teater og andre forestillinger. Normalt vil man først få fremstillet en skalamodel, tegninger og undersøge hvad der skal bruges af rekvisitter, teksturer osv. Skalategninger inkluderer gerne grundplanet, baggrunden, forskellige scener som skal foregå i kulissen, men kan ved teaterproduktioner også inkluderer installationer, der skal bruges under forestillingen som faldlemme, skjulte døre og wirere.

Nogle kulisser bruges kun en enkelt gang, mens andre kan gå igen flere gange i samme teaterforestilling, eller bruges igen i andre film, serier eller skuespil.

Film
Teater
Infografik

Kulisse


Das Musée Jean Lurçat (vollständig: Musée Jean-Lurçat et de la Tapisserie Contemporaine) ist ein Textilkunst-Museum in der westfranzösischen Stadt Angers.

Im Gebäude des Krankenhauses Saint-Jean aus dem 12. Jahrhundert werden die monumentalen, zeitgenössischen Wandteppiche (1957–1966) von Jean Lurçat ausgestellt. Er hat dieses Werk "Chant du monde" ("Gesang der Welt") genannt. Sie sollen die Apokalypse der Neuzeit, die Atombombe, darstellen. Es gibt auch Sonderausstellungen mit zeitgenössischer Textilkunst.

Weblinks
 Offizielle Website

Textilmuseum
Bauwerk in Angers
Kunstmuseum in Frankreich
Museum in Pays de la Loire
Ehemaliges Krankenhaus in Frankreich
Lurcat
Gegründet 1967
Organisation (Angers)
Kultur (Angers)
Unternehmen (Pays de la Loire)
Bildung und Forschung in Angers

Musée Jean Lurçat


Finn Sterobo, né le  à Odense et mort le , est un footballeur international danois. Il évoluait au poste de gardien de but.

Biographie

En club

Finn Sterobo est joueur du club de sa ville natale l'Odense BK de 1955 à 1963.

En 1964, il rejoint le B 1909 Odense. Après deux années dans l'autre club de la ville, il raccroche les crampons.

En équipe nationale

International danois, il reçoit deux sélections en équipe du Danemark en 1962.

Son premier match en sélection a lieu le  en amical contre l'Allemagne de l'Est (défaite 1-4 à Leipzig).

Son deuxième et dernier match en sélection a lieu le  contre la Norvège (victoire 6-1 à Copenhague).

Palmarès
 Danemark
 Jeux olympiques :
  Argent : 1960.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international danois
Gardien de but au football
Joueur de l'Odense BK
Médaillé d'argent olympique danois
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 1960
Naissance en décembre 1933
Naissance au Danemark
Décès en février 2021
Décès à 87 ans

Finn Sterobo


Á, á er et bogstav på tjekkisk, færøsk, ungarsk, islandsk, irsk, samisk og slovakisk. Forekommer også på gælisk, portugisisk, spansk, vietnamesisk og walisisk.

Kinesisk
På kinesisk pīnyīn bruges á til at forme en stigende tone af lyden a. På kinesisk kaldet bogstavet yángpíng (阳平), der netop betyder stigende tone.

Irsk
På irsk kaldes á "a fada" (langt a), udtales [ɑː]. Det forekommer blandt andet i det irske ord slán (farvel).

Slovakisk, tjekkisk og ungarsk
Á er det andet bogstav på tjekkisk, ungarsk og slovakisk and udtales [a:].

Færøsk
Á er det andet bogstav på færøsk og udtales [ɔ] eller [ɔa:].

Islandsk
Á er det andet bogstav på islandsk og udtales [au̯].

Portugisisk
På portugisisk er á brugt til at lægge et tryk på vokalen a. Det bruges ved uforudsigelige tryk på stavelser som eksempelvis "lá" og "rápido". Hvor forudsigelige tryk på stavelser forekommer, bruges Á ikke. Á udtales [a].

Skotsk gælisk
Á er ikke særlig meget i brug mere, og er efterhånden blevet erstattet af à. Det kan ses i nogle tekster, men forekommer ikke i nutidig skrivning.

Spansk
På spansk er á næsten det samme som almindeligt "a". Både á og a lyder som [a]. Den bruges ofte for at indikere et tryk på vokalen eller ved en diftong.

Vietnamesisk
På vietnamesisk kaldes á for "sắc" og betyder "stigende tone".

Walisisk
På walisisk er der ofte tryk på næstsidste stavelse, men én måde at indikere et tryk på sidste stavelse er ved at bruge á. Den ses blandt andet i ordene casáu (at hade), caniatáu (at tillade) og carafán (karavane).

Á


An Neobolusia ciliata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Victor Samuel Summerhayes. An Neobolusia ciliata in nahilalakip ha genus nga Neobolusia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Neobolusia

Neobolusia ciliata


Jesús Alemany (Guanabacoa, Cuba) es un trompetista y director de orquesta cubano de jazz latino.

A los quince años de edad, Alemany comenzó a tocar en las comparsas de carnaval, en su ciudad natal. Después se incorporó al grupo "Sierra Maestra", con el que realizó giras por toda América del Sur, Europa y Japón. Sin embargo su principal proyección lo obtuvo con el grupo Cubanismo, cuyo álbum de debut, en 1996, logró situarse en el puesto 10º de las listas de Salsa y Tropical del Billboard 200.

En 1997, lanzaron Malembe; en 1998, Reencarnación; en 2000, Mardi Gras Mambo, obra que recogía la tradición de fusión en las músicas de La Habana y Nueva Orleans; finalmente, en 2001, se editó su último trabajo, Mucho Gusto.

Actualmente reside en Londres.

Referencias

Trompetistas de jazz
Músicos de jazz de Cuba
Músicos de jazz latino
Directores de big bands
Nacidos en La Habana

Jesús Alemany


Adam van Lintz, né à Amsterdam où il meurt le 3 mars 1705, est un poète et  mathématicien néerlandais.

Œuvres

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

Décès en mars 1705
Naissance à Amsterdam
Décès à Amsterdam
Mathématicien néerlandais du XVIIe siècle
Poète néerlandais du XVIIe siècle
Poète néerlandais du XVIIIe siècle

Adam van Lintz


À Lamballe-Armor et ses environs dans le département des Côtes-d'Armor au nord-ouest de la France, les transports en commun sont réalisés par autobus et autocar sous le nom commercial de Distribus.

Histoire
Le premier réseau des transports en commun de Lamballe fut mis en service en 2011. Deux ans plus tard, la fréquentation a augmenté de 45% avec 31 639 passagers transportés, ce dernier continue à accroître dans les années suivantes, 38 412 voyageurs ont emprunté le réseau de bus communautaire durant l'année 2015, et jusqu'à 49 092 en 2020.

En janvier 2020, le réseau Distribus a été radicalement évolué, son service couvre dorénavant l'ensemble des communes dans l'agglomération, et son exploitation est confiée pour 7 ans à Transdev CAT en co-traitance avec les Cars Le Vacon.

Réseau

Lignes Citatines

Ligne Terre et Mer

TAD

Le réseau Distribus contient sept lignes de TAD sous le nom de Chrono'.

Lignes estivales

Tarif
Le tarif est différencié selon le type de ligne de bus, des abonnements mensuels et combinés du TER sont sous offerts.

Notes et références

Voir aussi
 Lamballe-Armor
 Lamballe Terre et Mer

Liens externes

Lamballe
Transport routier dans les Côtes-d'Armor
Lamballe-Armor

Transports en commun de Lamballe


Johan Albert Ankum, auch: Hans Ankum, (* 23. Juli 1930 in Amsterdam; † 3. Juni 2019) war ein niederländischer Rechtswissenschaftler und Rechtshistoriker.

Leben
Hans Ankum studierte niederländisches Recht an der Universität Amsterdam. Nachdem er am 15. Dezember 1953 sein juristisches Examen abgeschlossen hatte, setzte er seine Ausbildung in Paris fort. In die Niederlande zurückgekehrt, erhielt er am 1. September 1960 in Amsterdam einen Lehrauftrag für Juristische Papyrologie, den er bis zum 25. November 1965 ausführte. Am 29. Juni 1962 promovierte er in Amsterdam mit der Arbeit De geschiedenis der "actio Pauliana" unter Hendrik Richard Hoetink (1900–1963) zum Doktor der Rechtswissenschaften.

Am 20. Februar 1963 wurde Ankum zum Professor der Rechtswissenschaften, mit dem Schwerpunkt auf den Grundlagen des römischen und älteren niederländischen Rechts, an die Universität Leiden berufen. Dieses ihm übertragene Amt trat er am 1. März 1963 an und hielt am 31. Januar 1964 seine Einführungsrede De voorouders van een boze fee (frei deutsch übersetzt: Die Vorfahren von einer bösen Fee), außerdem hatte er in Leiden am 5. November 1965 eine außerordentliche Professur für den Zeitraum von drei Jahren übertragen bekommen, in der er die Grundlagen des römischen Rechts unterrichtete.

Ihn zog es aber mehr nach Amsterdam, wo er bald darauf am 15. November 1965 eine ordentliche Professur für das römische Recht, die historische Entwicklung der Rechtsprechung und der juristischen Papyrologie übertragen bekam. Zwar war er noch mal vom 15. November 1968 bis 31. Dezember 1968 in Leiden verpflichtet worden, jedoch blieb seine Hauptwirkungsstelle Amsterdam. Bis zu seiner Emeritierung am 1. August 1995 verfasste er eine Vielzahl von literarischen Abhandlungen, war zwei Mal (1976–1978 sowie 1989–1991) Dekan der juristischen Fakultät und in den Jahren 1979 und 1984/85 Prorektor der Alma Mater.

Auch international hatte er sich als vorzüglicher Kenner der europäischen Rechtsgeschichte und des römischen Rechts einen ausgezeichneten Ruf erworben. So fand Ankum 1986 Aufnahme als Mitglied in die Königlich-Niederländische Akademie der Wissenschaften, ebenso in die italienische Accademia Romanistica Constantiniana in Perugia und in die französische Société d'Histoire du Droit in Paris. Außerdem wurde er am 28. November 1986 Ehrendoktor der Universität Aix-Marseille, am 28. Juni 1995 Ehrendoktor der Ruhr-Universität Bochum und Ehrendoktor der Vrije Universiteit Brussel.

Werke (Auswahl)
 Compte rendu de l'ouvrage de D. Cohen "Schets van het Notariaat in het oude Egypte". 1956
 "Interdictum fraudatorium" et "restitutio in integrum ob fraudem. 1964
 De voorouders van een tweehoofdig twistziek monster: beschouwingen over de hist. ontwikkeling van het beding ten behoeve van een derde; rede, uitgesproken bij de aanvaarding ... aan de Universiteit van Amsterdam op maandag 13 februari 1967. 1967
 Symbolae iuridicae et historicae Martino David dedicatae. 1968
 Mini-plakaatboek Zeven van de belangrijkste wetten uit het oud-vaderlandse recht. 1968
 Plus est en vous. Opstellen over recht en cultuur. Aangeboden aan Prof. Mr. A. Pitlo ter gelegenheid van zijn 25-jarig hoogleraarschap. 1970
 Romeinsrechtelijk handwoordenboek. 1973
 Cessation de la minorité: études sur le statut juridique des enfants mineurs dans l'histoire du droit privé néerlandais à partir du treizième siècle. 1976
 Rechtsgeleerde opstellen. 1982
 "L'actio de pauperie" et "L'actio legis Aquiliae" dans le droit romain classique. 1982
 Gaius, Theophilus and Tribonian and the "actiones mixtae". 1983
 La responsabilità del creditore pignoratizio nel diritto romano classico. 1983
 Das Ziel der "actio empti" nach Eviktion. 1985
 Studia Amstelodamensia ad epigraphicam, ius antiquum et papyrologicam pertinentia. 1986
 Opera selecta : études de droit romain et d'histoire du droit. 1986
 Mélanges Felix Wubbe : offerts par ses collègues et ses amis à l'occasion de son soixante-dixième anniversaire. 1993
 Études dédiées à Hans Ankum à l'occasion de son 65e anniversaire. 1995, 2. Bde.
 Extravagantes: scritti sparsi sul diritto romano. 2007

Literatur
 H. Beukers: Album Scholasticum academiae lugduno-batavae MCMLXXV-MCMLXXXIX. (1975–1989), Leids Universiteits-Fonds, Leiden 1991.

Weblinks
 Ankündigung Ehrenpromotion Bochum
 Album Academicum - Universiteit van Amsterdam, Professors and PHD Graduates From 1632 to this Day
 Ankum bei KNAW
 Nachruf uva.nl

Rechtshistoriker (20. Jahrhundert)
Papyrologe
Hochschullehrer (Universität Leiden)
Hochschullehrer (Universität von Amsterdam)
Sachbuchautor (Rechtswissenschaften)
Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften
Ehrendoktor der Ruhr-Universität Bochum
Ehrendoktor der Vrije Universiteit Brussel
Niederländer
Geboren 1930
Gestorben 2019
Mann

Johan Albert Ankum


Süveyş Kanalı (), Akdeniz'i Kızıldeniz'e bağlayan ve Mısır'ın Osmanlı idaresinde olduğu dönemde açılan kanal.

Tarihçe

10. Yüzyıldan Önce
Akdeniz'i Kızıldeniz'e bağlama düşüncesi İlk Çağ'da Firavunlar dönemine kadar gitmektedir. Firavun II. Ramses zamanında açılan kanal sonradan kumla doldu ve kullanılamaz hale geldi. Firavunlar döneminde açılan kanalın ana güzergahı Romalılar ve İslam hakimiyeti döneminde de çeşitli tarihlerde tamir ettirilerek kullanıldı. Halife Ömer'in emriyle Mısır valisi Amr bin Âs kanalı tamir ettirdi ve bu kanal 8. yüzyıla kadar kullanıldı.

Osmanlı Girişimleri
16. Yüzyılda Portekizliler Hint Okyanusu'na geçerek Baharat Yolu'nu kontrol altına alıp Osmanlı'nın doğudaki topraklarını tehdit etmeye başladılar. Bu tehlike karşısında Sadrazam Sokullu Mehmet Paşa ve Kaptan-ı Derya Kılıç Ali Paşa Akdeniz'i Kızıldeniz'e bağlayacak bir kanal açma konusunda girişimde bulundular. Fakat bu girişimler çeşitli sebeplerden dolayı başarıya ulaşamadı.

Napolyon'un Kanal Girişimleri
Napolyon, Mısır'ı işgal ettikten sonra, önceleri Antik Mısırlılar tarafından açılan antik kanal yolunu bulmakla ilgilendi. Bu bir Fransız arkeolog, bilim insanı, haritacı ve mühendis kadrosunun Kuzey Mısır'ı taramaya başlamasıyla sonuçlandı. Burada bulunan tarihi yapılar, bulgular ve yok olmadan önce Kızıldeniz'den, Nil Nehrine uzanan antik kanalın tasviri, Description de l'Égypte adlı kitapta kaydedildi.

Daha sonra 1804'te Fransız İmparatoru olacak olan Napolyon, Akdeniz'i Kızıldeniz'e bağlamak için kuzeyden güneye uzanan bir kanalının inşasını düşündü ancak kanalın güney tarafındaki su yüksekliğinin kuzeyine göre 10 metre daha yüksekte olmasının kilitler ve su kaldıraçları (günümüzdeki Panama Kanalı gibi) kullanılma zorunluluğu gerektireceği dolayısıyla pahalı olacağı düşüncesiyle bundan vazgeçti. Bu yanlış varsayım Napolyon'un Mısır Seferi sırasında kendisine görev verilen Fransız Mühendis Le Pere'nin hatalı bir ölçüm yaparak Kızıldeniz'in Akdeniz'den 10 metre daha yüksek olduğunu söylemesine dayanıyordu, aslında Kızıldeniz ile Akdeniz arasında böyle bir yükseklik farkı yoktu.

Kanalın İnşası

Süveyş Kanalı'nın inşası Osmanlı Devleti'nin Mısır Valisi Said Paşa tarafından bir Fransız şirketine yaptırılmaya başlandı. Kanal, Mısır valisi İsmail Paşa zamanında 1869 yılında tamamlandı. Süveyş Kanalı'nın açılışına karşı olan İngiltere, 1882'de Mısır'ı işgal ederek Kanal'ın kontrolünü ele geçirdi, Mısır ise 1914'e kadar Osmanlı'ya olan bağlılığını sürdürdü. Osmanlı Devleti, I. Dünya Savaşı sırasında Süveyş Kanalı'nı geri alabilmek amacıyla 1. ve 2. kanal harekâtlarını düzenledi. Fakat bu harekâtlar başarısızlıkla sonuçlandı.

2021 Süveyş Kanalı Krizi

2021 yılının Mart ayında kanaldan geçerken kontrolü kaybeden Ever Given isimli gemi Süveyş Kanalı'ndaki deniz trafiğini tamamen durdurmuştur. Bu geminin kanal yolunda tıkalı kaldığı sürenin dünya ticaretine her gün 10-15 milyar $ aralığında zarar verdiği tahmin edilmektedir. Kanal tıkanıklığının sonrasında tuvalet kağıdı gibi günlük yaşamda kullanılan ürünlerde kısa süreli kıtlık yaşanabileceği tahmin edildi. Çoğu çevrelerce kanalın tıkanması Süveyş Kanalı'nın itibarını zedelerken, tarihi İpek Yolu gibi karasal ticaret yollarının tekrar etkinleşmesine sebep olabilir. Gemi yaklaşık 1 hafta süren çalışmaların ardından sıkıştığı yerden çıkarıldı. Geminin tıkandığı sürenin dünya ticaretine olan zararın 100 milyar $'ı bulduğu düşünülüyor. Kanalın işletici şirketi Süveyş Kanal Otoritesi açıklamalarına göre Mısır'ın krizden yaklaşık 95 Milyon $ zarar ettiğini açıkladı ve tazminat olarak sorumlu şirketten 916 Milyon $ talep etti, gemiye ve mallarına uzlaşıya varılana kadar el konuldu.

Özellikleri
Sina Yarımadası'nın batısında yer alan Kanal, 193,3 kilometre uzunluğunda ve en dar yeri ise 313 metre genişliğindedir. Kanal, Afrika çevresinde dolaşmaya gerek kalmadan Asya ile Avrupa arasında deniz taşımacılığı yapılmasını sağlar.
Dünyanın en önemli su yolları arasında yer alır. Eski gemiciler ticarette çok uzun yol ve mesafe kat ettikleri için böyle bir kanal yapma gereksinimi ortaya çıkmıştır.

Dünyada kapakları olmayan en uzun kanaldır. Diğer kanallarla karşılaştırıldığında kaza oranı hemen hemen sıfırdır. Gece ve gündüz geçiş yapılabilir.

Güney Avrupa ülkeleri ile Basra Körfezi ülkeleri arasındaki deniz ticaretinin canlanması, Süveyş Kanalı'nın dünya ticaretindeki öneminin artmasına olanak sağlayacak bir durumdur.

Kanalın gelişim süreci

 1869 yılında kanal uzunluğu 164 km, kanal derinliği 8 m olarak inşa edildi.
 1869-1956 yılları arasında kanaldan geçmesine izin verilen gemi ölçüleri en fazla 22 ft draft ve yüklü ağırlık 5000 DWT olarak belirlendi.
 1956 yılına kadar kanal uzunluğu 175 km, kanal derinliği 14 m, kanalın yüzeydeki genişliği 148 m, 11 m derinlikteki genişliği 60 metre olarak geliştirildi.
 1956-1962 yılları arasında kanaldan geçmesine izin verilen gemi ölçüleri en fazla 35 ft draft ve yüklü ağırlık 30000 DWT olarak değiştirildi.
 1962 yılına kadar kanal derinliği 15.5 m, 11 m derinlikteki kanal genişliği 89 m'ye çıkarıldı.
 1962-1980 yılları arasında kanaldan geçmesine izin verilen gemi ölçüleri en fazla 38 ft draft ve yüklü ağırlık 60000 DWT olarak değiştirildi.
 1980 yılına kadar kanal uzunluğu 189.80 km, kanal derinliği 19.5 m, kanalın yüzeydeki genişliği 263 m, 11 m derinlikteki genişliği 160/175 metre olarak geliştirildi.
 1980-1994 yılları arasında kanaldan geçmesine izin verilen gemi ölçüleri en fazla 53 ft draft ve yüklü ağırlık 150000 DWT olarak değiştirildi.
 1994 yılına kadar kanal derinliği 20.5 m, 11 m derinlikteki kanal genişliği 170/190 m'ye çıkarıldı.
 1994-1996 yılları arasında kanaldan geçmesine izin verilen gemi ölçüleri en fazla 56 ft draft ve yüklü ağırlık 170000 DWT olarak değiştirildi.
 1996 yılına kadar kanal derinliği 21 m, 11 m derinlikteki kanal genişliği 180/200 m'ye çıkarıldı.
 1996-2001 yılları arasında kanaldan geçmesine izin verilen gemi ölçüleri en fazla 58 ft draft ve yüklü ağırlık 185000 DWT olarak değiştirildi.
 2001 yılına kadar kanal uzunluğu 191.80 km, kanal derinliği 22.5 m, kanalın yüzeydeki genişliği 303 m, 11 m derinlikteki genişliği 195/215 metre olarak geliştirildi.
 2001-2010 yılları arasında kanaldan geçmesine izin verilen gemi ölçüleri en fazla 62 ft draft ve yüklü ağırlık 210000 DWT olarak değiştirildi.
 2010 yılından itibaren kanal uzunluğu 193,3 km, kanal derinliği 24 m, kanalın yüzeydeki genişliği 313 m, 11 m derinlikteki genişlik ise 205/225 m olarak geliştirilmiştir.
 2010 yılından itibaren kanaldan geçmesine izin verilen gemi ölçüleri en fazla 66 ft draft ve yüklü ağırlık 240000 DWT olarak değiştirildi. Bu ölçüler günümüzde kullanılmakta olan limit ölçülerdir.
 2015 Mısır'ın yeni yönetimi bir senelik bir çalışmadan sonra 6 Ağustos 2015 tarihinde kanalın bir kısmına paralel olarak yaptırdığı 2. kanalı açmıştır.
2021 Kanal Krizi'nin ardından Mısır yetkilileri benzer kazaların yaşanmasının önüne geçmek adına genişletilme faaliyetlerine başlanacağını bildirdi.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Ahmed Hamdi Tüneli
 Kanal
 Süveyş Krizi
 Süveyş

Dış bağlantılar

 Embassy of Japan in Egypt: Economic Cooperation ( Official Development Assistance, ODA )
 El Ferdan Tren Köprüsü bilgi
 El Ferdan Tren Köprüsü teknik bilgi

Birleşik Krallık-Mısır ilişkileri
Mısır ekonomisi

Gemi kanalları

Süveyş Kanalı


Justine Greening (født 30. april 1969 i Yorkshire) er en britisk politiker fra partiet Konservative. Hun blev ligestillings- og undervisningsminister i 2016 i Regeringen Theresa May.

Se også
 Kabinet (Storbritannien)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Debrett's People of Today

Personer fra Yorkshire
Britiske konservative politikere
Ministre fra Storbritannien
Udviklingsministre fra Storbritannien
Undervisningsministre fra Storbritannien
Ligestillingsministre fra Storbritannien
Forfattere fra Storbritannien

Justine Greening


Bessa selecta er tvívængja af sníkjuflugnaætt (Tachinidae).

Tilvísanir
Mynd af Bessa selecta

Tachinidae

Bessa selecta


La  est l'une des six circonscriptions législatives que compte la préfecture de Niigata au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La cinquième circonscription de la préfecture de Niigata regroupe les villes d'Ojiya, Uonuma et Minamiuonuma, une partie de Nagaoka et le district de Minamiuonuma.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Cinquième circonscription de la préfecture de Niigata


Allen Benjamin Bathurst ( - ) est un homme politique britannique du Parti conservateur.

Biographie
Bathurst est le troisième fils d'Allen Bathurst (6e comte Bathurst), et sa première épouse Meriel Warren (1839-1872), fille de George Warren (2e baron de Tabley). Il sert sous les ordres de son frère aîné Seymour Bathurst (7e comte Bathurst), dans le 4th Battalion (Royal North Gloucestershire Militia), Gloucestershire Regiment et commande ensuite le 5th Battalion, Gloucestershire Regiment, prenant sa retraite avec le grade de lieutenant-colonel dans la Réserve de la Force territoriale. Aux élections générales de 1895, il est élu à la Chambre des communes en tant que député de Cirencester, siège qu'il occupe jusqu'à sa défaite en 1906. Il regagne le siège aux élections de janvier 1910 et l'occupe jusqu'à ce que la circonscription soit abolie aux élections générales de 1918. Il est nommé lieutenant adjoint du Gloucestershire le 24 décembre 1913.

Bathurst épouse à l'église St Peter, Eaton Square, le 22 avril 1902, Augusta Ruby Spencer-Churchill, fille d'Edward Spencer-Churchill et petite-fille du  duc de Marlborough. Ils ont un fils, Peter Bathurst (1903-1970).

Il décède en octobre 1947, à l'âge de 75 ans. Son petit-fils et homonyme est le commandant de la marine .

Références

Liens externes

Député du 30e Parlement du Royaume-Uni
Député du 29e Parlement du Royaume-Uni
Député du 27e Parlement du Royaume-Uni
Député du 26e Parlement du Royaume-Uni
Député du Parti conservateur (Royaume-Uni)
Décès en octobre 1947
Naissance en juin 1872
Décès à 75 ans

Benjamin Bathurst (1872-1947)


An Dendrobium fractiflexum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Achille Eugène Finet. An Dendrobium fractiflexum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium fractiflexum


anime ve manga serisi Bleach'in ana karakteridir. Shinigami güçlerini, bir dizi tesadüfi olay sonucu Karakura Kenti'nden sorumlu olan shinigami Rukia Kuchiki'den almıştır. Ichigo'ya gelen güçler Rukia'nın kendi güçleri olduğu için Ichigo, Rukia'nın yerine, insanları, hollow denilen şeytani ruhlardan korumayı ve diğer ruhları, plusları, Ruh Cemiyeti'ne (Soul Society) göndermeyi kabul eder. Shonen Jump dergisinin en sevilen karakter anketlerine göre Ichigo, Bleach'teki en popüler karakterdir.

Karakter Çizgisi
Ichigo, 15 yaşında, sürekli kaşları çatık ve somurtkan duran bir öğrencidir. Bununla beraber, göründüğünden çok daha iyi kalpli ve zekidir. Ichigo'nun saç rengi doğal turuncudur ve bu gerçeğe sinirlenen üst sınıf öğrencileri devamlı Ichigo'ya sataşır. Ichigo, diğerlerinin ne düşündüklerini önemsemediğini iddia eder ve hatta bu kabadayılarla dövüşmenin onu eğlendirdiği görülür.

Ichigo yetenekli bir öğrencidir, okulda 322 kişi arasında 23. sıradadır. Ichigo, evde yapacak başka bir iş olmadığı için düzenli olarak ders çalışır ve okul ödevlerini boşlamaz. Sonradan ortaya çıkar ki; Ichigo, saç rengi ve tavırları nedeniyle çıkan kavgalar yüzünden çoğu öğretmeninin onu yanlış anlamasını istemediği için çok çalışmaktadır.

Ichigo'nun ruhları görmek gibi doğal olmayan bir yeteneği vardır. Bu uçsuz bucaksız tinsel gücün kilidi Rukia Kuchiki ile karşılaşmasıyla açılmıştır. Yeni edindiği bu gücü kontrol edemeyişi nedeniyle yakın arkadaşlarının çoğu Ichigo'nun enerjisine maruz kalmış ve ruhani varlıkları fark etmeye başlamışlardır. Bazıları da kendilerine özgü güçler geliştirmişlerdir.

Ichigo, babası Isshin Kurosaki ve iki kız kardeşi Yuzu ve Karin ile yaşamaktadır. Babası evlerinde küçük bir tıbbi klinik işletmektedir bütün aileyi kendi işinde kullanmaktadır. Ichigo'nun babası, kaba saldırılarla oğluna devamlı meydan okuyan ve yemeğe geç kaldığı için azarlayan, komik ve ahmak bir karakter olarak çizilmiştir. Karin de hayaletleri daha az bir seviyede görebilmektedir ve kardeşleri babasına göre çok daha normaldirler.

Geçmişi

Ichigo'nun annesi Masaki Kurosaki, karate öğrenmesi için 4 yaşındayken Ichigo'yu dōjōya götürmeye başlamıştı. Orada Tatsuki Arisawa ile karşılaşmıştı ve ilk birkaç dövüşünde ona yenilmişti. Ne zaman yenilse ağlamaya başlayan Ichigo, derinden bağlı olduğu annesini görür görmez ağlamayı keserdi. Tatsuki, Ichigo'yu annesi etrafta iken mutlu olan ve gülümseyen, zayıf bir çocuk olarak tasvir etmiştir.

Ichigo 9 yaşındayken Masaki, hollow Grand Fisher tarafından öldürülmüştü fakat Ichigo gerçek nedenini ancak Bleach'in ana hikâye çizgisinin başlarında öğrenir. Annesinin ölümünden sonra Ichigo çok üzülür ve annesinin öldürüldüğü sahilde günlerce dolanır. Tüm Kurosaki ailesi Masaki'nin ölümünden sonra dönüşüm geçirir – Yuzu kendini ev işlerini üstlenirken Karin katılaşır ve bir daha hiç ağlamaz. Grand Fisher'ı öğrenmeden önce Ichigo annesinin ölümünden kendini sorumlu tutuyordu, suya çok yaklaştığı ve annesinin de onu korumak için kendisini tehlikeye atmasından dolayı suçlu hissediyordu. Gerçeği öğrendikten sonra bile Masaki'nin ölümü Ichigo'yu etkilemeye devam eder, ona yakın olan insanları koruyamadığı için kendini suçlu hissetmektedir. Bu suçluluk duygusundan dolayı Ichigo, sevdiklerini korumak için daha fazla güç elde etmeye karar verir.

Ana hikâye çizgisinden üç yıl önce Orihime Inoue'nin abisi Sora, bir trafik kazası neticesinde aldığı ağır yaralar yüzünden Kurosaki Kliniği'nde ölmüştü. Ichigo Orihime'yi abisi için ağlarken izlemişti fakat kısa bir zaman öncesine kadar gördüğü ağlayan kızın Orihime olduğunu bilmemekteydi.

Ortaokuldayken Ichigo, bir dövüşte zor durumdayken kendisine yardım eden, Maşiba Ortaokulu'ndan Yasutora Sado ile karşılaştı. Ichigo onu, göğsündeki isim kartını Chad şeklinde okuduğu için, öyle çağırmaya başlar – Sado veya Chado olarak her iki şekilde de okunabilir – ve Yasutora onu düzelttikten sonra bile bu şekilde çağırmaya devam eder. Chad çok güçlü olmasına rağmen, çocukken dedesine verdiği sözden dolayı dövüşmeyi reddettiği için genellikle hedef tahtası konumundadır. Bunu keşfettikten sonra Ichigo, Chad ile bir anlaşma yapar ve birbirleri için dövüşmeye karar verirler, birisi hayatını bir şey için tehlikeye atıyorsa diğeri de onun için kendi hayatını tehlikeye atacaktır.

Güçleri

Herhangi bir resmi shinigami rütbesi taşımamasına rağmen Ichigo'nun kabiliyetleri, seçkin bir shinigami kaptanının seviyesinde dövüşebilecek kadar büyüktür. Aizen ve Urahara'ya göre Ichigo'nun en şaşırtıcı yeteneği onun gelişme hızıdır: gelişmiş tekniklerin temel kontrolünü kavramak bir başkası için haftalar veya aylar alabilecekken onun için sadece günler alır. Örneğin, zanpakutōsunun ını, Urahara'nın icat ettiği özel bir yöntemin yardımıyla üç günde öğrendi. Normal bir shinigami için için aynı oranda başarı, yüzlerce yıllık dövüş deneyimi ve ilave özel eğitim için en az on yıl gerektirir. Ayrıca, Yoruichi'den eğitim alırken Flash Adım'da(Shunpo)ustalaşır.

Ichigo, ruh formunda değilken bile fiziksel olarak en üst yapıdadır. Küçük bir çocuk olduğundan beri dövüş sanatlarında eğitilmekteydi (hem profesyonel olarak hem de babasının ani hamleleri ve sürpriz saldırıları sayesinde). Düzenli olarak kabadayılar ve gansterlerle savaşır ve tüm Japonya'nın ikinci en güçlü liseli kızı olan Tatsuki'den bile daha iyi bir dövüşçüdür.

Shinigami güçleri

Shinigami vücudunda iken, zaten etkileyici olan gücü daha da artar. Dev kılıcını tek eliyle kolayca kullanabilir, birkaç bina katı sıçrayabilir ve bir keresinde hızlı bir ardıllıkla, zanpakutōlarının salımı yapılmış üç shinigami yardımcı kaptanını yenmiştir. Arrancar Ulquiorra; Ichigo'nun, gücünün doruğundayken kendi gücünden bile daha üstün seviyede olduğunu fakat Ichigo, içindeki hollowla çatışmaya başlayınca gücünün vahşice dalgalanmaya, düzensizleşmeye başladığını iddia eder. Çünkü Ichigo'da vücudunun taşıyabileceğinden çok daha fazla ruhsal enerji vardır ve sürekli olarak dışarı sızmaktadır. Bu durum, ruhsal alemin farkında olan diğer varlıklara gizlice yaklaşmayı imkânsız hale getirir çünkü sızıntı kendi ruhsal gücünü gizlemesini engeller.

Dövüş stili bakımından, Ichigo çoğunlukla zanpakutōsuna ve anlık adımlarının kullanımına güvenmektedir, bu açıdan kılıç uzmanı olarak düşünülebilir. Ichigo'ya hiçbir zaman resmen kidō öğretilmemiştir.

Çoğu kaptan ve yardımcı kaptan gücündeki shinigaminin aksine Ichigo, hem insan hem de ruh dünyasında tüm gücüyle savaşabilmektedir. Kaptanlar ve yardımcı kaptanların güçleri, yaşayanlar üzerinde gereksiz etkileri olmasın diye gerçek dünyaya giderlerken güçleri 5 kat azaltılır. Ichigo, 13 Gotei'de herhangi bir pozisyona sahip olmadığı için böyle bir güç sınırı yoktur.

Hollow güçleri

Ichigo'nun ruhsal güçleri sadece shinigami yetenekleri ile sınırlı değildir; Urahara'dan aldığı eğitimin sonucu olarak hollow güçleri de taşımaktadır. Ichigo, shinigami güçlerini iyileştirmeye çalışırken ruh zincirinin çürümesiyle hollowa dönüşmeye başlar. Shinigami güçlerini uyandırmayı başarır fakat içinde, dönüşümden kalan hollow ruhunu da yitirmez. 220. bölümün başlık sayfasına Ichigo'nun adının ayna görüntüsü ile hollow resmi çizilmiştir.

Ichigo'nun hollow ruhu, hollowa dönüşen insanlardaki bir ortak nokta olduğu üzere, Ichigo'nun kendisinin oldukça şeytani bir versiyonudur. Ruh kendi üstünlüğünden emindir ve ne zaman fırsat bulsa Ichigo'nun beceriksizliği ile didaktik bir modda alay eder. Bir gün Ichigo'nun gücünün kontrolünü ele geçirme düşüncesinden çok zevk alır. Hollowlar arasındaki diğer bir ortak özellik olarak, rakiplerinin yüzlerine onların zayıflıklarını vurmaya bayılır. Sadisttir ve öldürdükten sonra büyük bir haz duyar, hem anime uyarlamasında hem de video oyunlarında kaçık gibi gülmeye yatkındır. En ayırt edilir özelliği yüzünde hiç düşmeyen psikotik, kana susamış gülüşüdür. Ichigo'nun aksine, hollow, Ichigo'nun önemli derecede arttmış olan gücünün ve hızının yanı sıra berserker vari bir dövüş stili kullanır. Ayrıca hollow Ichigo'nun vücudundaki yaraları görmezden gelerek dayanabilir.

Dizinin farklı noktalarında Ichigo'nun hollow güçleri, farklı yollarla kendilerini gösterir. Başlangıçta Ichigo'nun hollow maskesi ölümcül darbeleri engellemek için Ichigo'nun vücudunda beliriyordu fakat dövüş sonlanana kadar Ichigo bunun farkına varmıyordu. Byakuya Kuchiki ile olan savaşı esnasında, ölümün eşiğinde iken maske yüznde göründü ve Ichigo onu bastırana kadar hollow kontrolü ele aldı. Aynı olay daha sonra da birkaç kez tekrarlanıyor. İçindeki hollowu bastırmaya çalışırken Ichigo, konsatrasyonunu dövüşmekten ziyade hollowu bastırmaya odakladığı için, etkisel olarak felç oluyor.

Vaizarddan eğitim alırken kısa bir süreliğine Ichigo'nun ruhu iç hollowu tarafından, vücudunun da fiziksel olarak hollowa dönüşmesine sebep olarak, tamamen ele geçirilir. Neredeyse tamamlanmış hollowu kocaman insanımsı bir kertenkeleye benzer. Bu formda iken Ichigo, anında yenilenme, uzuvların artması ve parmaklarından cero patlamalarını ateşleme yeteneği gibi birkaç yüksek seviye kabiliyet sergiler. Bununla beraber, Ichigo'nun, hollow kabuğundan, yüzünde maskesi ile shinigami kimliğinde ortaya çıkması uzun sürmez.

Vaizard ile eğitiminden ve içindeki hollowa boyun eğdirdikten, zaptettikten sonra Ichigo, kişiliğini yitirmeden, bir seferde on bir saniye hollow maskesini kullanabilir hale gelir. Zaman sınırı aşıldıktan sonra maske kırılır ve Ichigo maskenin faydalarını kaybeder. Maskeyi kullanmak için müteakip teşebbüsleri anlık fayda sağlar. Maskeyi takarken Ichigo'nun hollow güçleri kendi shinigami güçleriyle harmanlanarak hem gücünü hem de hızını büyük miktarda arttırır.

Hueco Mundo'da Ichigo'nun Grimmjow'la yaptığı dövüşte de, maske kullanma süresinin bir hayli arttığı görülmektedir.

Zangetsu

Ichigo'nun zanpakutōsunun adı Zangetsu (斬月) dur. Zanpakutōlarını serbest bıraktıktan sonra mühürleyebilen çoğu shinigaminin aksine, Ichigo'nun zanpakutousu her zaman şikai halindedir.

Zangetsu'nun ruhu 30-40 yaşlarında bir adama benzer ve Ichigo ona  diye hitap eder. Zangetsu,  adıyla da çağrılır. Zangetsu, çoğu durumlarda bilgece ve sakin davranan ve Ichigo'yu (çoğu belirtilen amacın tersine hizmet eden) sıra dışı yollarla sınava tabii tutmaya meyilli biri olarak betimlenir. Ender bir yetenek olup olmadığı belli değildir.

Ichigo shinigami olduğu zaman ilk başta zanpakutousu, sıradan mühürlü bir zanpakutounun aşırı büyük formu görünümündeydi ve sırtında eşit boyutta, aşırı büyük bir de kını vardı. Bu büyük boyut Ichigo'nun nasıl kontrol edeceğini bilemediği, engin ruhsal gücünden kaynaklanıyordu. Sonuç olarak, kılıcı kendi başına nispeten zayıftı çünkü oluşumu için çok küçük miktarda ruhsal güç kullanılmıştı. Byakuya Kuchiki, Ichigo ile ilk karşılaşmasında kılıcının büyük bir kısmını keser ve sonrasında, eğitimi sırasında, Ichigo zanpakutousunun adını öğrenebilsin ki gerçek formunu serbest bırakabilsin diye Kisuke Urahara da kabzasına kadar keser.

Zangetsu'nun serbest formu aşırı büyük, daha şık olmasına rağmen kabza koruması olmayan bir kasap satırına benzemektedir. Kılıç, Ichigo kadar uzundur -1,74 m.- ve gümüş kenarlı siyah bıçağı vardır. Ichigo zanpakutousunu sapına sarılmış bir kumaşla sırtında taşır. Dövüşmezken kumaş, kılıcın geri kalanını da kaplamak için uzar ve gerekli olduğu zaman açılır ve idare edilebilir bir boyuta küçülür. Ayrıca kumaş, kılıcı sallayıp rakibine fırlatmak için de kullanılır. Nadiren uygulanan bu yöntem ilk kez Ichigo'nun iç hollowu tarafından sergilenmiştir ve daha sonra tekrar Rukia'yı kurtarırken Ichigo'nun kendisi tarafından kullanılmıştır.

Zangetsu'nun  isimli bankaisi herhangi bir zanpakutō için tamamen olağandışı düşünülebilinir. Büyük bir yaratık veya etki yaratan çoğu bankainin aksine Ichigo'nun bankaisi, kılıcını, siyah bıçağı ve manji ("ban" (tam) kelimesinin kanjisi) şeklinde koruması olan bir nodachiye (uzun Japon kılıcı) çevirir. Kılıcı saran kumaş, kırık bir bağı olan kısa bir zincire dönüşür. Zanpakutousuna ek olarak Ichigo'nun cübbesi, uzun kollu, ayak bileklerine kadar uzanan, kırmızı astarlı, göğüs kısmında önü kapanan, Zangetsu'nun kendisine benzeyen siyah bir ceket ile yer değiştirir. Ayrıca o ceket Ichigo'nun reiatsu seviyesini gösterir. Bunu 288. bölümünde Garganta adı verilen geçitten geçerken 4. Takım Kaptanı Unohana Retsuya açıklamıştır. O anda yarısından daha da azken bile bir kaptana eş değerde gücü vardı.

Byakuya Kuchiki'nin de açıkladığı gibi Ichigo'nun bankaisi, diğer bankailerdeki geniş miktardaki güç yayılımından öte Ichigo'nun gücünün sıkıştırılmış bir formudur. Bu büyük miktarda sıkıştırılmış güç, Ichigo'ya anlık adımların ötesinde bir hızda hareket sağlar ve doğal gücünü sınırlarına kadar kullanmasına olanak sağlayacak çeviklik ve refleks verir. Ichigo'nun bankai kontrolü ile ilgili ilk deneyimi ciddi bir dezavantaja yol açtı: sıkıştırılmış ruhsal gücün kuvveti vücudundaki bütün kemiklerin kırılmasına dolayısıyla hızının ve gücünün zamanla azalmasına neden oldu. Bu dezavantajdan, bankai tam anlamıyla kullanılmaya başlandığından beri bahsedilmemiştir, sonuç olarak tahminen üstesinden gelinmiştir.

Zangetsu'nun özel yeteneği (her iki formda da)  dur. Kılıcın ucundan hilal şeklinde, yoğunlaştırılmış enerji patlamaları ateşlenir. Ichigo bu yeteneği adını bilmeden birkaç kez kullanır fakat daha sonra adını keşfettiği zaman geliştirir. Zangetsu'nun dediği gibi saldırının adını bilmek ile bilmemek arasında salınan enerji miktarı açısından fark vardır. Zangetsu'nun bankaisi ile kullanıldığında bu patlamaların anahattı kırmızı, rengi de siyah görülür ve izlediği yol kontrol edilebilir. Byakuya Kuchiki ile dövüşünde Ichigo, bu saldırıyı kuroi getsuga diye kullanır. Bu terim, saldırının kararan rengini ifade eder, asıl adını değil. Hareket ilk defa Ichigo'nun iç hollowu tarafından sergilenmişti ve önceleri eğer çok fazla kullanılırsa iç hollowunun yüzeye çıkmasına neden olmaktaydı. Ichigo daha sonra iç hollowunun kontrolünü ele geçirince bu durum sorun olmaktan çıktı.

Bleach karakterleri
2001'de tanıtılan kurgusal karakterler
Üstün insan hızında hareket eden kurgusal karakterler
İnsanüstü güce sahip kurgusal karakterler
Çok kişilikli kurgusal karakterler
Kurgusal Japonlar
Kurgusal Asyalılar

Ichigo Kurosaki


Tour of Chongming Island, officielt navn: Tour of Chongming Island International Cycling Race er et årligt elite etapeløb i landevejscykling for kvinder, der arrangeres i Shanghai, Kina, opkaldt efter Chongming Island.

Tour of Chongming Island består af to løb: et etapeløb og et endagsløb. Mellem 2007 og 2009, var endagsløbet en enkeltstart, i 2010 blev enkeltstarten erstattet af et endags linjeløb, der blev kaldt Tour of Chongming Island World Cup, det var en del af UCI World Cup for kvinder indtil 2015. I 2016 blev løbet en del af det nye UCI Women's World Tour.

Tour of Chongming Island

Individuel enkeltstart

World Cup

Referencer

Tour of Chongming Island


Massakren i Novgorod fandt sted i byen Novgorod i Rusland i 1570. Massakren startede den 9. januar og foregik til 12. februar.

Den klassiske version hævder, at Ivan den Grusomme var af den tro, at byens Novgorods elite planlagde at gå over til Polen, og førte den 2. januar en hær til Novgorod for at stoppe dem. Ivans soldater byggede mure omkring byen for at forhindre, at folket i byen skulle rømme. Mellem 500 og 1000 mennesker blev samlet af tropperne hver dag og blev derefter tortureret og dræbt foran Ivan og hans søn.

Enkelte forskere hævder imidlertid, at massakren faktisk ikke var politisk ladet, men at den blev udført for at forhindre, at en pestepidemi, som kom til Novgorod via Europa, skulle sprede sig til resten af Rusland.

Det officielle dødstal navngav 1.500 af Novgorods aristokrati og nævnte omtrent samme antal af andre. Nyere russisk forskning estimerer antallet af ofre til et sted mellem 2.500 og 12.000 (efter hungersnøden og epidemierne i 1560'erne var Novgorods befolkning ikke større end 10.000 - 20.000). Efter at have gransket rapporten fra opritsjnik-lederen Maljuta Skuratov og mindelister (sinodiki) anser R. Skrynnikov, at antallet af ofre var 2-3 tusinde.

Noter

Massakrer i Rusland
Begivenheder i 1570
Velikij Novgorod

Massakren i Novgorod


An Alopecurus gerardii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carlo Allioni, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dominique Villars. An Alopecurus gerardii in nahilalakip ha genus nga Alopecurus, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: A. g. cassius.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Alopecurus

Alopecurus gerardii


الدكتور شاكر محمد كامل الفحام (1921 - 29 حزيران 2008) باحث وأديب سوري من مواليد حمص، عمل في الأدب والسياسة والسلك الدبلوماسي، كما يعتبر من الباحثين الموسوعيين الذين بذلوا حياتهم في خدمة اللغة العربية وآدابها.

وهو متزوج من السيدة مديحة عنبري مديرة منظمة S.O.S في سوريا.

سيرته
ولد شاكر الفحام في مدينة حمص سنة 1921م، وتلقى دروسه الابتدائية وبعض الثانوية في مدارس حمص، ثم تحوَّل إلى دمشق ليستكمل الدراسة الثانوية فيها. فلما فرغ منها عُين معلمًا في قرية (تسيل) في الجولان سنة 1941م. ثم أُوفد إلى (جامعة القاهرة)، فنال الإجازة في الآداب العربية سنة 1946م، وعاد إلى سورية ودرَّس العربية في ثانويات دمشق وحمص والحسكة حتى سنة 1957م.

وفي هذه السنة نفسها أُوفد ثانيةً إلى القاهرة لاستكمال دراساته العليا، فحصل على الماجستير في الآداب سنة 1960م، ثم على الدكتوراه في الآداب سنة 1963م، وعاد إلى دمشق مدرّسًا في (كلية الآداب) بجامعة دمشق، وصار أستاذًا مساعدًا سنة 1972م، ثم أستاذًا سنة 1974م، وبقي يدرس في هذه الكلية حتى سنة 1991م.

حياته المهنية
خلال حياته المهنية تولى الفحام مناصب عدة هامة وهي:
 عام 1963 تولّى منصب وزير التربية في سورية.
 سفيرًا لسورية في الجزائر من عام 1964-1968.
 رئيس جامعة دمشق من عام 1968-1970.
 عضو في مجلس الشعب السوري.
 وزير التعليم العالي 1970-1973
 وزيرًا للتربية مرة أخرى من 1973- 1978.
 وزير للتعليم العالي مجدداً 1978-1980
 رئيس مجمع اللغة العربية بدمشق منذ عام 1993 حتى وفاته.
 عضو مؤسس في هيئة الموسوعة العربية.
 عضو في المجالس واللجان الاستشارية العربية.
 عضو في عدة منظمات خاصة بالأدب واللغة العربية.
 عضو في منظمات البحوث الخاصة بالحضارة والتاريخ والمخطوطات.

أثره
فاز الدكتور شاكر الفحام بجائزة الملك فيصل في اللغة العربية والأدب لعام 1989م.

وللدكتور شاكر الفحام الفضل في تطوير الكثير من مراجع اللغة العربية والآداب المتعلقة بالعربية وعلومها، ويذكر أن عدداً كبيراً من طلاب الدراسات العليا والمشاهير في مناصب مختلفة درسوا على يد الدكتور الفحام.

كما ترك العديد من المؤلفات أغلبها أبحاث نقدية في الشعر العربي.

مؤلفاته وتحقيقاته
 ديوان الفرزدق (ج1)، مطبوعات مجمع اللغة العربية بدمشق، 1966م، دار الفكر، دمشق، 1977م.
 كتاب اللامات لابن فارس (تحقيق)، مطبوعات مجمع اللغة العربية بدمشق، 1973م.
 الدلائل في غريب الحديث للسرقسطي (تحقيق)، مطبوعات مجمع اللغة العربية بدمشق، 1976م.
 مختارات من شعر الأندلس، المطبعة التعاونية، دمشق، 1979م.
 نظرات في شعر بشار بن برد، مطبوعات مجمع اللغة العربية بدمشق، 1983م.
 الأستاذ عبد الهادي هاشم فقيد المجمع، مطبوعات مجمع اللغة العربية بدمشق، 1988م.

مقالاته
نشر الدكتور شاكر الفحام عددًا كبيرًا من البحوث والمقالات في (مجلة مجمع اللغة العربية) القاهرة، و(مجلة معهد المخطوطات العربية) الكويت، و(مجلة المجمع العلمي الهندي)، و(مجلة المعلم العربي) دمشق، و(مجلة المعرفة) دمشق، و(مجلة دراسات تاريخية) دمشق، و(مجلة صوت المعلمين) دمشق، و(مجلة الأسبوع الأدبي) دمشق، و(مجلة العرب) السعودية، و(مجلة العربي) الكويت، و(مجلة الثقافة) سورية، و(مجلة كلية الدراسات الإسلامية والعربية) دبي، و(المجلة العربية للثقافة)، و(مجلة الرصد الثقافي) بيروت، و(مجلة المجلة) القاهرة، و(مجلة الفيصل) الرياض، و(مجلة التراث العربي)، و(مجلة الثقافة-مدحت عكاش)، و(مجلة العرب) إضافة إلى ما نشره في (مجلة مجمع اللغة العربية بدمشق).

وبلغ عدد ما نشره في (مجلة مجمع اللغة العربية بدمشق) 130 مقالًا، وذلك في المدة (1973 - 2006م).

وفاته
توفي الدكتور شاكر الفحام يوم السبت في 24 جمادى الآخرة 1429هـ الموافق 28 حزيران 2008م. وسُمّيت باسمه إحدى المدارس في (حي الغوطة) في مدينة حمص تكريمًا له وتقديرًا لما قدَّمه للوطن من خدمات جليلة في مجالات العلم والمعرفة، ولما خلَّفه من آثار قيمة.

مصادر

أشخاص من محافظة حمص
أعضاء مجلس الشعب السوري
أكاديميون سوريون
حائزون على جائزة الملك فيصل العالمية في اللغة العربية والأدب
رؤساء مجمع اللغة العربية بدمشق
سفراء سوريا
سفراء سوريا لدى الجزائر
سفراء لدى الجزائر
سوريون حازوا جائزة الملك فيصل العالمية
سياسيون سوريون في القرن 20
كتاب سوريون في القرن 20
كتاب وكاتبات سوريون
مبادرة كلمة سواء
مفكرون من حمص
مواليد 1340 هـ
مواليد 1921
وزراء تربية سوريون
وزراء تعليم عال سوريون
وفيات 1429 هـ
وفيات 2008

شاكر الفحام


كاليثي (Καλλιθέα) هي مدينة في كسانثي في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1148 نسمة.

مراجع

مدن اليونان

كاليثي (كسانثي)


Dominique Tilkin Gallois ou simplesmente Dominique Gallois (Xangai, China, 1950) é uma antropóloga belga com estudos sobre povos indígenas situados na Guiana Francesa, no Suriname e nos estados brasileiros do Amapá e do Pará.

Ela é uma das principais etnólogas de referência no Brasil, possuindo estudo pioneiro sobre o xamanismo praticado pelo povo Wajãpi.

Vida
Filha de pai diplomata que atuava a serviço do reino da Bélgica, Dominique Gallois nasceu em 1950, na cidade de Xangai (China), porém, passou a infância em vários países (ex.:, Venezuela e Itália), tendo morado inclusive no Brasil no final da década de 1960, em razão da profissão na área diplomática exercida por seu pai.

Dominique Gallois se formou em Ciências Sociais, Econômicas e Políticas na francófona Universidade Livre de Bruxelas, no ano de 1974, tendo defendido trabalho na graduação sobre a situação dos indígenas mexicanos no período da revolução de 1910 denominado Les théories indigenistes au Mexique, de 1920 à nos jours.

Durante esse período que envolveu sua graduação, apesar de ter se deparado com professores que ensinavam Antropologia sob um viés colonizador que inferiorizava os povos não europeus, ela teve contato com outras perspectivas teóricas que rejeitavam essa visão colonial, especialmente a obra Tristes Trópicos do antropólogo francês Claude Lévi-Strauss e as aulas de Etnologia Africanista ministradas pelo professor e antropólogo belga Luc de Heush.

Em 1975, Dominique Gallois se casa e decide mudar para o Brasil, onde irá estudar fazer uma especialização por meio de um acordo bilateral entre o Brasil e a Bélgica. A partir das investigações desenvolvidas desde então, desenvolveria pesquisas que resultariam na obtenção de um mestrado em Antropologia Social na Universidade de São Paulo, após defesa de dissertação em 1980. Depois de realizar investigações etnológicas com os povos Tiriyó, Karipuna e Galibi do Oiapoque, ingressaria no doutorado, onde consolidaria seus estudos com os Wajãpi, concluindo o seu doutoramento, em 1988, também na área de Antropologia Social perante a USP.

Durante a suas pesquisas etnológicas, ela desenvolve uma militância política indigenista em favor dos povos indígenas, tendo sido uma das fundadoras em 1979 do Centro de Trabalho Indigenista (CTI), ONG que atuava no controle territorial e gestão ambiental, além de ações de formação de pesquisadores indígenas, tendo contribuído para a formação de professores indígenas, além do fortalecimento cultural das próprias sociedades indígenas, como os wajãpi.

Ingressou como professora no Departamento de Antropologia da USP em 1985, onde ensinou disciplinas da graduação como Antropologia III: Estruturalismo, Antropologia IV: Introdução à Etnologia Indígena, Estudos de Cultura Material, Etnologia Indígena: cosmologias comparadas, e Tradição oral.

Em 1988, ela defendeu a tese de doutorado O movimento na cosmologia waiãpi: criação, expansão e transformação do universo na USP sob orientação da professora Lux Boelitz Vidal. Este trabalho é um premiado trabalho pioneiro sobre a cosmovisão religiosa do povo Wajãpi, inclusive estudando as implicações socioculturais da arte kusiwa naquela população indígena.

Realizações

Pesquisas em etnologia indigenista
Dominique Tilkin Gallois é a principal referência brasileira nos estudos antropológicos sobre a cultura indígena Wajãpi. Além de desenvolver pesquisas sobre os Wajãpi, ela também coordenou pesquisas sobre as relações interétnicas dos povos indígenas da Amazônia, tendo identificado complexidades socioculturais nos contatos existentes entre esses povos que inovaram as pesquisas etnográficas sobre o tema, abrindo novas perspectivas teóricas sobre o debate envolvendo o isolamento dos povos indígenas, considerando as relações interétnicas que tais comunidades tendem a estabelecer.

Militância indigenista
Dominique Tilkin Gallois participou da fundação de diversas ONGs voltadas para atuação política indigenista em favor dos povos indígenas como o CTI, fundado em 1979, e o Instituto de Pesquisa e Formação Indígena (Iepé), fundado posteriormente por Gallois em conjunto com outros professores da USP.

Ela também foi ativista em favor dos direitos dos povos indígenas assessorando tecnicamente a Comissão Pró-Índio de São Paulo (CPI-SP), do Centro Ecumênico de Documentação e Informação (Cedi) e do Conselho Indigenista Missionário (CIMI).

Engajamento por meio de produções artísticas
Entre o final da década de 1980 e a década de 1990, ela se dedicou à realização de documentários, especialmente as produções audiovisuais produzidas por meio do projeto "Vídeo nas aldeias", realizado com apoio do CTI, como o vídeo-documentário Festa da moça (1987), dirigido pelo antropólogo Vincent Carelli. No documentário filmado em 1987, focou-se no ritual de iniciação feminina em uma aldeia Nambiquara, situada no norte do Mato Grosso.

Ela foi co-diretora de alguns documentários com temática indigenista, junto com Vincent Carelli, destacando-se:
 A arca dos Zo'e (1993), o qual recebeu os prêmios "Sol de ouro" no Cine-Fest Rio (1993), JVC President Award no 16th Tokyo Video Festival (1993) e on Prix du Court-Métrage no "16eme Fetival international de films ethnographiques et sociologiques Cinema du Réel" (1994);
 Placa não fala (1996);
 Segredos da Mata (1998).

Prêmios
Além de ter obtido menção honrosa conferida pela Associação Nacional de Pós-Graduação em Ciências Sociais (ANPOCS) em 1989 pelas pesquisas realizadas em sua própria tese de doutorado, Dominique Gallois orientou as seguintes dissertações de mestrado e teses de doutorado que foram premiadas:
 Tese de doutorado Entre plantas e palavras. Modos de constituição de saberes entre os Wajãpi (AP), defendida por Joana Cabral de Oliveira (Prêmio ANPOCS em 2013);
 Tese de doutorado Caminhos de saberes Guarani Mbya: modos de criar, crescer e comunicar, defendida por Adriana Queiroz Testa (Prêmio Tese Destaque USP em 2017);
 Dissertação de mestrado O perecível e o imperecível: lógica do sensível e corporalidade no pensamento guarani-mbya, defendida por Daniel Calazans Pierri (Série Produção Acadêmica Premiada FFLCH/USP).

Escritos

Principais livros
 Migração, Guerra e Comércio: Os Waiãpi na Guiana. São Paulo: USP, 1986.
 Mairi Revisitada: A Reintegração da Fortaleza de Macapá na Tradição Oral dos Waiãpi (1994).
 Kusiwa: pintura corporal e arte gráfica Wajãpi. Rio de Janeiro: Museu do Indio - Funai, 2002.
 Patrimônio cultural imaterial e povos indígenas: exemplos do Amapá e norte do Pará. São Paulo: Iepé, 2006.
 Expressão gráfica e oralidade entre os Wajãpi. Rio de Janeiro: Instituto do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional, 2006.
 Terra Indígena Wajãpi. Da demarcação às experiências de gestão territorial. São Paulo: Instituto de Pesquisa e Formação Indígena - Iepé, 2011.

Principais capítulos e artigos acadêmicos
 A Casa Waiapi. In: Sylvia Caiuby Novaes. (org.). Habitações indígenas. São Paulo: Nobel, 1983.
 O Discurso Waiapi Sobre o Ouro - Um Profetismo Moderno. Revista de Antropologia, São Paulo, v. 30, p. 4570-4680, 1989.
 Xamanismo Waiãpi: Nos Caminhos Invisíveis, A Relação I-Paie. In: Jean Langdon (Org.). Xamanismo no Brasil:  novas perspectivas. Florianópolis: UFSC, 1996.
 Brazil: the Case of the Waiãpi. In: Gray, A; Paradella, A; Newing, H. (org.). From principle to practice: indigenous peoples and biodiersity conservation in Latin America. Copenhagen: IWGIA, 1998.
 Participação indígena: a experiência da demarcação Waiãpi. In: PPTAL/FUNAI. (Org.). Demarcações de terras indígenas na Amazônia. Brasília: PPTAL/FUANAI/GTZ, 1999.
 Sociedades indígenas e desenvolvimento: discursos e práticas, para pensar a tolerância. In: Luis Donisete Benzi Grupioni, Lux Vidal, Roseli Fischmann. (Org.). Povos indígenas e tolerância. São Paulo: Edusp, 2001.
 Programa Educação Waiãpi: reivindicações indígenas versus modelos de escolas. In: Aracy Lopes da Silva, Mariana Kawall Ferreira (Org.). Práticas Pedagógicas na Escola Indígena. São Paulo: Global, 2001.
 De sujets à objets: défis de la patrimonialisation des arts et savoir indigènes. In: Luis Donisete Benzi Grupioni (Org.). Brésil Indien. Paris: Réunion des Musées Nationaux, 2005.
 Os Wajãpi em frente da sua cultura. Revista do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional, v. 32, p. 110-129, 2005.
 Desafios y traducciones de la diferencia cultural en la Amazonia Brasileña. In: Calavia, Oscar; Gimeno, Juan Carlos; Rodrigues, Maria Eugenia. (Org.). Neoliberalismo, ONGs y pueblos indígenas en América Latina. 2. ed. Málaga: SEPHA, 2007.
 Gêneses waiãpi, entre diversos e diferentes. Revista de Antropologia, São Paulo, v. 50, p. 45-83, 2007.
 Patrimoines indigènes: de la culture 'autre' à la culture 'pour soi'. In: Marianne Thys (Org.). Índios no Brasil. Bruxelles & Anvers: Europalia International & Ludion, 2011.
 A escola como problema: algumas posições. In: Manuela Carneiro da Cunha, Pedro de Niemeyer Cesarino. (Org.). Políticas culturais e povos indígenas. São Paulo: Editora UNESP, 2014.
 Algumas aproximações entre etnologia, história e arqueologia. Teoria & Sociedade (UFMG), v. 24/2, p. 1-17, 2018.

Ver também
 Antropologia
 Indigenismo
 Oiampi

Antropólogos da Bélgica
Antropólogos do Brasil
Alunos da Universidade de São Paulo
Alunos da Faculdade de Filosofia, Letras e Ciências Humanas da Universidade de São Paulo
Etnólogos do Brasil
Naturais de Xangai
Professores da Universidade de São Paulo
Professores da Faculdade de Filosofia, Letras e Ciências Humanas da Universidade de São Paulo
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Antropólogas
Mulheres cientistas do Brasil
Alunos da Universidade Livre de Bruxelas

Dominique Gallois