The claustrum (Latin, meaning "to close" or "to shut") is a thin sheet of neurons and supporting glial cells, that connects to the cerebral cortex and subcortical regions including the amygdala, hippocampus and thalamus of the brain. It is located between the insular cortex laterally and the putamen medially, encased by the extreme and external capsules respectively. Blood to the claustrum is supplied by the middle cerebral artery. It is considered to be the most densely connected structure in the brain, and thus hypothesized to allow for the integration of various cortical inputs such as vision, sound and touch, into one experience. Other hypotheses suggest that the claustrum plays a role in salience processing, to direct attention towards the most behaviorally relevant stimuli amongst the background noise. The claustrum is difficult to study given the limited number of individuals with claustral lesions and the poor resolution of neuroimaging.

The claustrum is made up of various cell types differing in size, shape and neurochemical composition. Five cell types exist, and a majority of these cells resemble pyramidal neurons found in the cortex. Within the claustrum, there is no laminar organization of cell types as in the cortical layers, and the cell bodies can be a pyramidal, fusiform or circular. The principal cell type found in the claustrum is the Golgi type I neuron, which is a large cell with dendrites covered in spines.

Through interhemispheric connections, the claustrum is believed to play a role in synchronizing activity in widely separated, but functionally related, parts of the brain (e.g. frontal eye fields and visual cortex). As such, the claustrum is thought to play a role in combining different information modalities potentially to support consciousness itself. Another proposed function of the claustrum is to differentiate between relevant and irrelevant information so that the latter can be ignored. Cortical components of consciousness include the fronto-parietal cortex, cingulate and precuneus. Due to the claustrum's widespread connectivity to these areas, it is suggested that it may play a role in both attention and consciousness. The neural networks that mediate sustained attention and consciousness send inputs to the claustrum, and one case report in humans suggests that electrical stimulation near the claustrum reversably disrupted the patients conscious state.

Structure
The claustrum is a small bilateral gray matter structure (comprising roughly 0.25% of the cerebral cortex) located deep to the insular cortex and extreme capsule, and superficial to the external capsule and basal ganglia.

As mentioned, its name means "hidden or shut away" and was first identified in 1672, with more detailed descriptions coming later on during the 19th century. Although the regional neuroanatomical boundaries of the claustrum have been defined, there remains a lack of consensus in the literature when defining its precise margins, though a meeting in 2019 of experts has posited a framework by which to refer to the structures across species.

Connections
An early summary of reports from the 20th century emphasized cortical inputs and outputs. However, later work has suggested the claustrum has extensive connections to cortical and subcortical regions. More specifically, electrophysiological studies show extensive connections to thalamic nuclei and the basal ganglia, while isotopological reports have linked the claustrum with the prefrontal, frontal, parietal, temporal and occipital cortices. Additional studies have also looked at the relationship of the claustrum to well-described subcortical white matter tracts. Structures such as the corona radiata, occipitofrontal fasciculus and uncinate fasciculus project to the claustrum from frontal, pericentral, parietal and occipital regions. Reciprocal connections also exist with motor, somatosensory, auditory and visual cortical regions. Altogether, these findings leave the claustrum as the most highly connected structure per regional volume in the brain and suggest that it may serve as a hub to coordinate activity of cerebral circuits. Even with this extensive connectivity, most projections to and from the claustrum are ipsilateral (although there are still contralateral projections), and little evidence exists to describe its afferent or efferent connections with the brainstem and spinal cord. In summary, the cortical and subcortical connectivity of the claustrum implies that it is most involved with processing sensory information, as well as the physical and emotional state of an animal.

Microanatomy
Inputs to the claustrum are organized by modality, which include prefrontal, visual, auditory and somatomotor processing areas. In the same way that the morphology of neurons in the Rexed laminae of the spinal cord is indicative of function, the visual, auditory and somatomotor regions within the claustrum share similar neurons with specific functional characteristics. For example, the portion of the claustrum that processes visual information (primarily synthesizing afferent fibers concerned with our peripheral visual field) is comprised by a majority of binocular cells that have "elongated receptive fields and no orientation selectivity. This focus on peripheral sensory system is not an isolated occurrence, as most sensory afferents entering the claustrum bring peripheral sensory information. Moreover, the claustrum possesses a distinct topological organization for each sensory modality as well as the dense connectivity it shares with frontal cortices. For example, there is a retinotopic organization within the visual processing area of the claustrum that mirrors that of visual association cortices and V1, in a similar (yet less complicated) manner to the retinotopic conservation within the lateral geniculate nucleus.

Within the claustrum, local connectivity is dominated by feed-forward disynaptic inhibition wherein parvalbumin-expressing interneurons suppress the activity of nearby projection neurons. Local interneurons themselves are connected through both chemical and electrical synapses, allowing for widespread and synchronous inhibition of local claustrum circuitry. In recent studies of the claustrum in mice and bats, cortically-projecting excitatory claustrum neurons were found to form synapses across the anteroposterior axis and were biased toward neurons that do not share projection targets, with the possible function of joining the activity of different afferent modules. Combined, these two circuits suggest that the claustrum is capable of performing local transformations of diverse input information from across the brain.

Cell-types
The claustrum is made up of various cell-types that differ in size, shape and neurochemical composition. Excitatory cell types in the claustrum consist of two main classes which differentially project to cortical and subcortical brain regions. Inhibitory neurons represent only 10%-15% of the neurons within the claustrum and consist of three types expressing parvalbumin, somatostatin or vasoactive intestinal peptide, similar to inhibitory neurons in the cortex. Finally, many studies show that the claustrum is best distinguished structurally by its prominent plexus of parvalbumin-positive fibers formed by the parvalbumin expressing inhibitory cell types. In recent studies, the use of myelin basic protein (MBP) and retrogradely traveling cholera toxin have additionally been used as effective methods of identifying the claustrum.

Several approaches in mice have been used to assess claustrum cell types, including electrophysiological, morphological, genetic, and connectomic approaches. While no clear consensus has yet been reached regarding the exact number of excitatory cell types, recent studies have suggested that cortically- and subcortically-projecting claustrum neurons are likely distinct and vary along several metrics, such as their intrinsic electrophysiological profiles, afferent projections, and neuromodulatory profiles.

Function
The claustrum has been shown to have widespread activity to numerous cortical components, all of which have been associated with having components of consciousness and sustained attention. This is because of widespread connectivity to fronto-parietal areas, cingulate cortex, and thalami. Sustained attention is from the connections to the cingulate cortex, temporal cortex, and thalamus.

Crick and Koch suggest that the claustrum has a role similar to that of a conductor within an orchestra as it attempts to co-ordinate the function of all connections. This "conductor" analogy can also be supported through connections between the claustral, sensory, and frontal regions. The claustrum has been confirmed to be reciprocally connected to the prefrontal cortex, visual, auditory, sensory, and motor regions respectively. Connections to these modalities provide insight into the functionality of the claustrum. Here it is proposed that the claustrum functions in the gating of selective attention. Through this gating process the claustrum can selectively control input from these modalities to facilitate the process of "focusing". It has also been suggested that it operates in the opposite context; that through divisive normalization the claustrum may implement resistance to certain input modalities to prevent "distraction".

Potential function
The claustrum, in order to facilitate consciousness, would need to integrate various sensory and motor modalities from various parts of the cortex. The anatomical connections of the claustrum have been observed using diffusion tensor imaging (DTI). A functional magnetic resonance imaging (fMRI) scan looks at oxygenated blood levels in the brain as a way of observing the activity of specific cortical areas. fMRI scans show dampened activity when anesthetized versus awake in rats, specifically claustrum connections to the medial prefrontal cortex (mPFC) and the mediodorsal thalamus (MD thalamus). The claustrum is connected with the contralateral hemisphere's claustrum with strong, functional connections. Connections with MD thalamus, mPFC, and surrounding and distant cortical areas also exist.

Electrical stimulation in the dorsal claustrum of cats elicits excitatory responses within the visual cortex. The claustrum is situated anatomically at the confluence of a large number of white-matter tracts used to connect different parts of the cortex. This further suggests an integration center role for these different modalities, such as sensory and motor. Gap junctions have been shown to exist between aspiny interneurons of the claustrum – suggesting a role in its ability to synchronize these modalities as input is received.

Additional studies point to involvement in spatial navigation and slow-wave sleep

Attention
The claustrum has the differential ability to select between task relevant information and task irrelevant information to provide directed attention. It contains the highest density of connecting white matter tracts in the cortex. This supports the notion of networking and coordination among different regions of the brain. The claustrum has regional specificity to it; information coming in from visual centers project to specific areas of grey matter neurons in the structure and the auditory cortex. Unexpected stimuli also activate the claustrum, effecting an immediate focusing or allocation of function. In lower mammals (e.g. rats), claustral regions receive input from somatosensory modalities, such as whiskers' motor control perspective because of its sensory and discriminatory use in these mammals.

Functionally, it is proposed that it segregates attention between these modalities. Attention itself has been considered as top-down processing or bottom-up processing; both fit contextually with what is observed in the claustrum structurally and functionally, supporting the notion that interactions occur with high-order sensory areas involved in encoding objects and features. Input from the prefrontal cortex, for example, will define attention based upon higher-cognitive task driven behaviour. Moreover, induction of electrical stimulation to the claustrum has been shown to cause inhibition reading, a blank stare, and unresponsiveness. It has been reported that the claustrum has a basal frequency firing that is modulated to increase or decrease with directed attention. For example, projections to motor and oculomotor areas would assist with gaze movement to direct attention to new stimuli by increasing the firing frequency of claustral neurons.

Salvinorin A, the active hallucinogenic compound found in Salvia Divinorum, is capable of inducing loss of awareness. Consumption of salvinorin A can induce synesthesia, in which different sensory modalities are interpreted by different sensory cortices. (For example: seeing sounds, tasting colours.)  This supports the idea of intrathalamic segregation and conduction (attention). The claustrum has Kappa Opioid Receptors to which Salvinorin A binds, eliciting this effect.

Empirical evidence
High frequency stimulation (HFS) in cat claustrum(s) has the capability to induce autonomic changes and induce "inactivation syndrome". This syndrome is described as a decrease in awareness, indicating the relationship between the claustrum and consciousness. In humans this same effect can be observed. Stimulation of the left claustrum in humans has produced 'a complete arrest of volitional behavior, unresponsiveness, and amnesia without negative motor symptoms or mere aphasia' suggesting the involvement in consciousness. Furthermore, MRI studies have shown that increased signal intensity within the claustrum has been associated with status epilepticus – a condition in which epileptic seizures follow one another without recovery of consciousness in-between events. As well, increased signal intensity is associated with Focal dyscognitive seizures, which are seizures that elicit impairment of awareness or consciousness without convulsions. The individual becomes unaware of his or her environment, and the seizure will manifest as a blank or empty stare for a window of time.

Using an operant conditioning task combined with HFS of the claustrum resulted in significant behavioural changes of rats; this included modulated motor responses, inactivity and decreased responsiveness. (add Koubessi ref) Beyond this, studies have also shown that the claustrum is active during REM sleep, alongside other structures such as the dentate gyrus. These have associative roles in spatial memory, suggesting that some form of memory consolidation takes place in these areas.

Lesions and consciousness
Functionally, the claustrum will integrate various cortical inputs through its connections into consciousness. Based upon its structure and connectivity, its function is suggested to do with coordination of different brain function; i.e. the conductor analogy. Consciousness functionally can be divided into two components: (i) wakefulness, which is arousal and alertness; (ii) content of consciousness, which is the processing of content. A study of traumatic brain injuries in war veterans was undertaken to better understand the functional role of the claustrum. Damage to the claustrum was associated with duration of loss of consciousness, but not frequency. Lesion size was correlated with greater duration of LOC events. No consequences were shown to attenuate cognitive processing.

In a single case-study, consciousness was shown to be disrupted when there was stimulation to the extreme capsule of the brain – which is in close proximity to the claustrum – such that upon termination of stimulation, consciousness was regained. Another study looking at the symptomology of schizophrenia established that the severity of delusions was associated with decreased grey matter volume of the left claustrum; postulating that correlations exist between the structure and positive symptoms seen in this psychiatric disorder. Further supporting this correlation between schizophrenia and the claustrum is that there is an increase in white matter volume entering the claustrum. Inverse correlations between grey matter volume and severity of hallucinations in the context of auditory hallucinations of schizophrenia has been supported. As well, to see the total loss of function of the claustrum, lesions to both claustrums on each hemisphere would need to occur.

However, a study in 2019, consisting of electrical stimulation of the claustrum found no disruption of consciousness in any of the five patients that were subjected to the analysis. The tested patients reported subjective experiences in various sensory domains and exhibited reflexive movement, but none of them displayed loss of consciousness, thus questioning the claustrum's ability to disrupt consciousness when stimulated electrically.

Clinical significance

Schizophrenia
Damage to the claustrum may mimic various common diseases or mental disorders; delayed development of the structure appears to be linked to autism. The claustrum may be involved in schizophrenia as findings show an increase in positive symptoms, such as delusions, when the grey matter volume of the left claustrum and right insula is decreased.

Epilepsy
The claustrum is also seen to play a role in epilepsy; MRIs have found increased claustral signal intensity in persons who have been diagnosed with epilepsy. In certain cases, seizures tend to appear to originate from the claustrum when they are involved in early kainic acid induced seizures.(add Koubessi ref)

Consciousness
A single case-study showed that consciousness was disrupted when the area between the insula and claustrum was electrically stimulated; consciousness was regained when stimulation stopped. Patients that had a lesion in their left claustrum were more likely to experience a loss of consciousness compared to those that presented with lesions outside of the claustrum. For example, a patient that was subjected to electrode stimulation at the claustrum stopped reading, stared blankly and was unresponsive. Once the electrode was removed, the patient resumed reading and could not remember the events of being dazed.

A 2019 study consisting of electrical stimulation of the claustrum found no disruption of consciousness in any of the five patients that were subjected to the analysis. The tested patients reported subjective experiences in various sensory domains and exhibited reflexive movement, but none of them displayed loss of consciousness, thus questioning the claustrum's ability to disrupt consciousness when stimulated electrically.

A 2020 study involving artificial activation of the claustrum by optogenetic light stimulation silenced brain activity across the cortex, a phenomenon known as a "Down state," which can be seen when mice are sleeping or resting awake (quiet wakefulness). The authors state that 'The claustrum is a coordinator of global slow-wave activity, and it is so exciting that we are getting closer to linking specific brain connections and actions with the ultimate puzzle of consciousness.

Psilocybin
The claustrum expresses a high density of 5HT2A receptors, meaning it is significantly affected by serotonergic psychedelics like psilocybin. Psilocybin appears to affect the functional connectivity of the claustrum with the default mode network (DMN), and the fronto-parietal task control network (FPTC). Psilocybin was found to significantly decrease functional connectivity of the right claustrum with the default mode network, and increase right claustrum connectivity with the fronto-parietal task control network.

Parkinsonism
A team of investigators led by neuroscientists at Beth Israel Deaconess Medical Center has identified lesions in the claustrum as the likely origin of parkinsonism across different conditions. The team used a novel methodology called lesion network mapping to discover the origins of parkinsonism in 29 patients whose symptoms were not the result of Parkinson's disease but rather attributed to a brain lesion – an abnormality or injury to the brain visible on brain imaging. The mapping of the 29 lesions – which were located in different regions of the brain – revealed that connectivity to the claustrum was the single most sensitive and specific marker of lesion-induced parkinsonism.

Anxiety and stress
In mice, suppression of claustrum appears to attenuate anxiety/stress and increase chronic stress-resistance.

Other animals
In animals, through tract tracing, findings have shown that the claustrum has extensive connections throughout the cortex with sensory and motor regions along with the hippocampus. A variety of animal models have been used such as cats, rodents and monkeys.

Cats

In cats, high-frequency stimulation (HFS) of the claustrum can alter motor activity, induce autonomic changes, and precipitate an "inactivation syndrome" described as "decreased awareness". Recordings, primarily in cats and primates, show that claustral neurons respond to sensory stimuli and during voluntary movements. Mapping from visual cortex to claustrum includes just a single map, which includes V1 and three other visual areas. Cells in the V1 are part of layer 6, which different from cells that go to the lateral geniculate nucleus; these cells use glutamate as their neurotransmitter. The cat claustrum has 3 defined zones: (1) the anterior dorsal zone, which connects to the motor and somatosensory cortex, (2) the posterior dorsal zone that has connections to the visual cortex and (3) a third zone that is ventral to visual one and connects to the auditory areas.

Sensory input is segregated based on modalities and there is a high preference for peripheral sensory information. In the cat, input is received from various visual cortical areas and projects back to the area. These loops are retinotopical, meaning that regions getting visual input are responsible for the same region in the visual field as the area of the cortex that projects to the claustrum. The visual claustrum is a single map of contralateral visual hemifield, receiving information based on motion in the visual field's periphery and has no real selectivity. In terms of somatosensation, cat claustrum receives dense inputs from primary somatosensory cortex (S1), but weaker inputs from secondary somatosensory cortex (S2). The inputs from S1 overlap with inputs from primary motor cortex (at least those from the forepaw representations of both). Rodent claustrum does not receive input from S1 or S2, and is primarily driven by motor cortex.

Rodents
In rats, motor whisker areas receive input from the ipsilateral claustrum but will then project to the contralateral claustrum. The sensory barrel cortex and primary visual cortex also receive input from the ipsilateral claustrum but send very few projection back to the claustrum. Studies therefore indicate distinct patterning of connectivity of claustrum with different cortical areas. These suggest, rather than a diffuse role, they play specialized roles in cortical processing.

In mice, parvalbumin fibres are highly interconnected by chemical and electrical synapses. They are additionally also highly interconnected with claustrocortical neurons – suggesting that these inhibitory interneurons strongly modulate their activity. These local networks suggest to synchronize activity of claustrocortical projections to therefore influence brain rhythms and co-ordinated activity of different cortical brain regions. There are additional classes of inhibitory interneurons with local connections within the claustrocortical neurons.

Experiments in mice monitoring claustrocortical axonal activity to changing visual stimuli suggest the claustrum signals stimulus changes. Although claustrocortical input to visual cortical areas were engaged, the strongest responses measured were in higher-order regions of the cortex, this included the anterior cingulate cortex which is densely innervated by claustral projection.

Monkeys
In the monkey, there are widespread connections of the claustrum with allocortical and neocortical regions. These connections project towards the frontal lobe, visual cortical regions, temporal cortex, parieto-occipital cortex and somatosensory areas amongst others. The subcortical areas receiving projections are the amygdala, caudate nucleus and hippocampus. It is unknown if there are cortical regions that do not receive input from the claustrum. Additionally, large or small types of aspiny are reported in the monkey brain, which are classified as "local circuit neurons".

The dorsal claustrum has bi-directional connections with motor structures in the cortex. The relationship between animal's movement and how neurons in the dorsocaudal claustrum behaves are as follows: 70% of movement neurons are non-selective and can fire to do any push, pulls or turn movements in the forelimb, the rest were more discerning and did only one of the three movements listed above.

See also
 Lentiform nucleus

References

External links

 NIF Search - Claustrum via the Neuroscience Information Framework

Articles containing video clips
Cerebrum

Claustrum


Hermetika ya da diğer adıyla Zümrüt Tabletler, eski Yunanlarca Hermes Trismegistus olarak adlandırılan Hermes Trismegistus'un öğretisine ait kimi metinlerin eski Yunanca ve Latince yazılmış eldeki parçaları bütününe verilen addır.

Tarihçe
Bunlar, Antik Mısır'da kutsal alfabeyle yazılmış orijinal kayıtların farklı yazı biçimlerine çevrilmiş kopyalarının kısmen eski Yunanca'ya ve Latinceye çevrilmiş bölük pörçük parçalarından oluşurlar. Bu metinlerin İskenderiye yangınından ve bağnazların ellerinden kurtulabilmiş kısımlarındaki bilgilerin de, hem çeviriler sırasında hem de başka nedenlerle bir miktar anlam kaybına uğradıkları sanılmaktadır. İskenderiye Kütüphanesi'nin 5. yüzyılda Kilise tarafından yönlendirilen yıkımından sonra bu metinlerdeki bilgilerin günümüze dek korunabilmasinde, Pisagor, Platon ve eski Yunan yazarlar kadar, Ortadoğu'daki ezoterik ekollerin de büyük katkısı olmuştur. Ortadoğu'da korunan hermetik bilgiler Avrupa'ya özellikle Floransa yoluyla aktarılmış olup Kilise'nin tüm çabalarına rağmen Avrupa'da yayılmayı başarmıştır.

Timothy Freke ve Peter Gandy, Hermetika üzerine yazdıkları kitaplarında konuya ilişkin olarak şu açıklamayı yaparlar: "İskenderiye Kütüphanesi'nin 5. yüzyılda Vatikan'ca yönlendirilen yıkımından sonra, hermetika'ya ait metinlerin bir kısmı Ortadoğu'ya taşınarak Arapça'ya çevrildi. Bu bilgilerin bugüne dek korunabilmesinde Pisagor, Platon, eski Yunan yazarlar ve Gnostikler kadar bu metinleri Ortadoğu'ya aktaran Zerdüştlük rahiplerinin ve Harran'daki Sâbiîler'in büyük rolü olmuştur. Sufilik bu metinlerden hayli yararlanmıştır. Ortadoğu'da korunan bu bilgiler Avrupa'ya özellikle Floransa yoluyla aktarılmış ve Vatikan'ın tüm müdahalelerine rağmen Avrupa'da yayılarak rönesansın oluşmasına son derece önemli bir katkıda bulunmuştur." Kopernik, Newton gibi, dönemin birçok bilgininin bu Hermetik bilgilerden faydalandıkları veya esinlendikleri ileri sürülür.

Metinler
Hermetika, günümüzdeki haliyle şu metinlerden oluşur:

 Öğretiler Bütünü (Corpus Hermeticum): Poimandres'in (Pymander) on dört vaazdan oluşmuş derlemesidir.
 Mükemmel Vaiz: Asclepius'a hitap edilen metinlerden oluşur; bu Latince metinlerin orijinal hali olan Yunanca versiyonu halen kayıptır.
 Hristiyanlığın erken dönemindeki Hristiyan rahiplerin yazdıkları metinlerdeki alıntılardan ibaret olan yirmibeş parça. Fakat Hristiyan rahiplerin bu alıntıları yaparken sansürden geçirerek alıntıladıkları sanılmaktadır.
 Yine bu dönemde yaşamış bulunan üç yazara ait üç metin: Bu yazarlar Zosimus, Fulgentius ve Iamblikos'tur (Jamblique).
 John Stobaeus'un (5. ve 6. yüzyıl) yirmiyedi metni.

Bu metinlerden "Alemin Bakiresi" adıyla bilinen kısım, Horus ile İsis arasındaki diyaloglardan oluşur ki, Hermetizm'in temel ilkeleri bu kısımda açıklanır.

Hermetika'daki dizelerden birkaçı şunlardır:

Ayrıca bakınız
 Hermetizm
 Hermes Trismegistus

Kaynakça
 Hermetika, Timothy Freke ve Peter Gandy, Ege Meta Yayınları
 Hermetica - La Sabiduria Perdida de Los Faraones, Timothy Freke, Peter Gandy

Simya
Gnostisizm
Hermetizm
Antik Yunan kültürü
Bilgelik edebiyatı

Hermetika


Die Fraueneishockeyauswahl von Wales ist eine Auswahl walisischer Spielerinnen, die das Land auf internationaler Ebene repräsentieren.

Geschichte
Die walisische Eishockeyauswahl der Frauen hat bislang zwischen 2002 und 2004 je ein Spiel gegen die Mannschaften aus England und Schottland bestritten und beide deutlich gewonnen.

Sowohl England (gemeinsam mit Wales), als auch Schottland, haben zwar ihre eigenen Landesverbände, jedoch unterstehen diese Ice Hockey UK, das mit der britischen Nationalmannschaft eine gemeinsame Nationalmannschaft für das Vereinigte Königreich aufstellt.

Weblinks
 Wales bei nationalteamsoficehockey.com (englisch)

Eishockeynationalmannschaft (Frauen)
Eishockey (Wales)

Walisische Eishockeyauswahl der Frauen


Ege Üniversitesi, 20 Mayıs 1955 tarihinde yayımlanan 6595 sayılı kanunla 9 Mart 1956 tarihinde, İzmir'de Ege Bölgesi'nin ilk, Türkiye'nin 5. üniversitesi olarak eğitim-öğretim hayatına başlayan devlet üniversitesi. Türkiye'nin en çok tercih edilen üniversitelerinin başında gelen Ege Üniversitesi, Türkiye'de ve dünyada birçok ilklere imza atmıştır.

Ödemiş, Bayındır, Bergama, Tire ve Çeşme ilçelerinde yüksekokul ve meslek yüksekokulları bulunan Ege Üniversitesi, Bornova'da 3.450 dekarlık bir arazi üzerine kurulmuştur. En son teknoloji ile donatılmış modern bir kütüphanesi, sosyal tesisleri, açık ve kapalı yüzme havuzları, kapalı spor salonları, spor tesisleri, toplum merkezi, alışveriş merkezi, sergi alanları ve Öğrenci Köyü ile 70.000 kişilik bir kampüs kenttir.

Kampüs içinde kongre, seminer, kültür ve sanat etkinlikleri için hizmet veren Prof.Dr. Yusuf Vardar – MÖTBE Kültür Merkezi ve kampüs dışında, İzmir kent merkezinde (Konak) Atatürk Kültür Merkezi, Menemen'de Deneme İstasyonu ve Üretme Çiftliği, Kurudağ'da Rasathanesi, Urla'da ve Tuzla'da su ürünleri tesisleri, Özdere'de Yaz Kampı ve Çeşme'de eğitim ve dinlenme tesisleri bulunmaktadır.

Tarihçe

Ege Üniversitesi´nin ilk fakülteleri, 1955 yılında kurulan Tıp ve Ziraat Fakülteleridir. Aynı öğretim yılı içinde Yüksek Hemşirelik Okulu açılmıştır. Sonraki yıllarda hızlı bir gelişim gösteren Ege Üniversitesi 1961 yılında Fen Fakültesini, 1968´de Mühendislik Fakültesi ve Diş hekimliği Fakültesini çağdaş bilimin hizmetine sunmuştur. Bu dönem içerisinde İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi, İktisadi ve Ticari Bilimler Fakültesi adı altında Ege Üniversitesi´ne bağlanmıştır.

Güzel Sanatlar Fakültesi, Eczacılık Fakültesi ve Sosyal Bilimler Fakültesi 1976 yılında eğitime başlamıştır. 1977 yılında Gıda Fakültesi, Ege Üniversitesi´nin ikinci tıp fakültesi olarak İzmir Tip Fakültesi ve Hukuk Fakültesi kurulmuştur. Bu dönemde İktisadi ve Ticari Bilimler Fakültesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi haline dönüştürülmüştür.

Yaklaşık yirmi yıllık bir zaman diliminde kuruluş sürecini tamamlayan Ege Üniversitesi´nde, değişik tarihlerde birçok yüksekokul ve enstitü açılmıştır. Ege Üniversitesi´nin bazı bölümlerinin genişletilmesiyle Tekstil, Makine, Kimya ve Yer Bilimleri Fakülteleri kurulmuştur.

41 sayılı kanun hükmündeki kararname ile 1982 yılında, o güne kadar bölgenin tek üniversitesi olan Ege Üniversitesi´nin içinden başka bir üniversite, Dokuz Eylül Üniversitesi doğmuş, Ege Üniversitesi´nin kampüs alanı dışındaki fakülte ve yüksekokulları bu üniversiteye devredilmiştir.

Ayrıca, Ege Üniversitesi´nin Ege Bölgesi´nin çeşitli il ve ilçelerine yayılan fakülte ve yüksekokulları, bu illerde kurulan Pamukkale Üniversitesi, Celal Bayar Üniversitesi, Adnan Menderes Üniversitesi gibi üniversitelerin ilk fakülte ve yüksekokullarını oluşturmuştur.

Görev yapan rektörler
 Ord. Prof. Dr. Muhiddin Erel (11 Mart 1958 - 10 Mart 1960)
 Prof. Dr. Mustafa Uluöz (11 Mart 1960 - 10 Aralık 1963)
 Prof. Dr. Celal Saraç (11 Aralık 1963 - 27 Ekim 1965)
 Prof. Dr. Vehbi Göksel (28 Ekim 1965 - 27 Ekim 1967)
 Prof. Dr. Yusuf Vardar (28 Ekim 1971 - 21 Eylül 1974)
 Prof. Dr. Necati Akgün (31 Eylül 1974 - 7 Haziran 1977)
 Prof. Dr. Hakkı Bilgehan (7 Haziran 1977 - 1 Ekim 1980)
 Prof. Dr. İbrahim Karaca (2 Ekim 1980 - 31 Temmuz 1982)
 Prof. Dr. Sermet Akgün (1 Ağustos 1982 - 20 Ağustos 1992)
 Prof. Dr. Refet Saygılı (20 Ağustos 1992 - 6 Ağustos 2000)
 Prof. Dr. Ülkü Bayındır (6 Ağustos 2000 - 6 Ağustos 2008)
 Prof. Dr. Candeğer Yılmaz (6 Ağustos 2008 - 13 Ağustos 2016)
 Prof. Dr. Mustafa Cüneyt Hoşcoşkun (13 Ağustos 2016 - 28 Şubat 2017)
 Prof. Dr. Beril Dedeoğlu (28 Şubat 2017 - 18 Ekim 2017) (YÖK Tarafından vekaleten)
 Prof. Dr. Necdet Budak (18 Ekim 2017 - günümüz)

Akademik durum

Avrupa Komisyonu'nun verdiği yetki ile 2005 yılı itibarı ile Diploma Eki Etiketi veren ilk iki Türk üniversitesinden biridir.

2011 yılında Avrupa Komisyonu tarafından yapılan değerlendirmede başarılı bulunulup, Avrupa'daki 40 üniversiteden biri olarak Bologna sürecini tamamlayıp AKTS (Avrupa Kredi Transfer Sistemi Etiketi, ECTS) Etiketi ödülünü almıştır.

Ege Üniversitesi Türkiye'de 2003 yılında uygulanmaya başlanan Avrupa Birliği Erasmus Programı Öğrenci Hareketliliği Faaliyeti Avrupa'ya ilk öğrenci gönderen üniversitedir  ve şimdiye kadar da Avrupa'ya en çok öğrenci gönderen üniversite olmuştur.

Üniversite bünyesinde bulunan birçok bölüm programları ve laboratuvarlar ulusal-uluslararası akreditasyon sertifikası almıştır.

Üniversite, Leiden 2016 sıralamasında göre dünyada 482., sıralamaya Türkiye'den giren 3. üniversitedir. URAP (University Ranking by Academic Performance) Laboratuvarı tarafından hazırlanan 2016 yılı Akademik Performans Raporuna göre Ege Üniversitesi; Türkiye deki üniversiteler arasında 5. sırada, " En İyi Dünya Üniversiteleri" sıralamasında ise 600. sıradadır. USNews Platformu'nun son 5 yılda dünya üniversitelerinin küresel ve bölgesel araştırma itibarları, yayınlar, atıflar, alıntılar, uluslararası işbirlikleri, ödüllendirilen PhD sayıları vb. göstergelere bağlı olarak yaptığı sıralamaya göre "Dünyadaki En İyi Üniversiteler" kategorisinde ise 593. sıradadır.

TÜBİTAK ARDEB istatisliklerine göre Ege Üniversitesi 2016 yılında;

 276 proje ile TÜBİTAK'a en fazla proje önerisinde bulunan 2. Üniversite
 37 desteklenen proje ile projeleri en fazla desteklenen 3. Üniversite
 13.088.352,00 TL TÜBİTAK araştırma fonu desteği ile toplam proje bütçesi açısından 4. Üniversitedir.

Ege Üniversitesi, Türkiye'de öğretim üyesi başına düşen makale sayısı sıralamasında 4. sırada yer almaktadır. 2016 yılı itibarıyla öğretim üyesi başına düşen öğrenci sayısı ise 26.37 dir.

2014 yılı itibarıyla, 116 patent ve faydalı model, 243 uluslararası teknoloji transferi ve iş birliği anlaşmaları, 21 mezun öğrenci şirketi, 10 start-up şirketi, 3 Spin-Off ile girşimci ve yenilikçi bir üniversitedir. Ayrıca en yüksek bütçe kullanan 5. üniversitedir.

Fakülteler
 Diş Hekimliği Fakültesi
 Eczacılık Fakültesi
 Edebiyat Fakültesi
 Eğitim Fakültesi
 Fen Fakültesi
 Güzel Sanatlar, Tasarım ve Mimarlık Fakültesi
 Hemşirelik Fakültesi
 İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi
 İletişim Fakültesi
 İslami İlimler Fakültesi
 Mühendislik Fakültesi
 Sağlık Bilimleri Fakültesi
 Spor Bilimleri Fakültesi
 Su Ürünleri Fakültesi
 Tıp Fakültesi
 Turizm Fakültesi
 Ziraat Fakültesi

Enstitüler
 Eğitim Bilimleri Enstitüsü
 Fen Bilimleri Enstitüsü
 Güneş Enerjisi Enstitüsü
 Madde Bağımlılığı, Toksikoloji ve İlaç Bilimleri Enstitüsü
 Nükleer Bilimler Enstitüsü
 Sağlık Bilimleri Enstitüsü
 Sosyal Bilimler Enstitüsü
 Türk Dünyası Araştırmaları Enstitüsü
 Uluslararası Bilgisayar Enstitüsü

Yüksek Okulları
 Çeşme Turizm ve Otelcilik Yüksekokulu
 Devlet Türk Musikisi Konservatuvarı
 İzmir Atatürk Sağlık Yüksekokulu
 Moda ve Tasarım Yüksekokulu
 Ödemiş Sağlık Yüksekokulu
 Yabancı Diller Yüksekokulu

Meslek Yüksek Okulları
 Aliağa Meslek Yüksekokulu
 Atatürk Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu
 Bayındır Meslek Yüksekokulu
 Bergama Meslek Yüksekokulu
 Ege Meslek Yüksekokulu
 Emel Akın Meslek Yüksekokulu
 Havacılık Meslek Yüksekokulu
 Ödemiş Meslek Yüksekokulu
 Tire-Kutsan Meslek Yüksekokulu
  Urla Denizcilik Meslek Yüksekokulu

Araştırma ve Uygulama Merkezleri
 Aile Planlama ve Kısırlık (İnfertilite) Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Avrupa Dilleri ve Kültürleri Araştırma ve Uygulama Merkezi  (ADİKAM)
 Bağırsak Yetmezliği ve Rehabilitasyon Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Beyin Araştırmaları ve Uygulama Merkezi
 Bilgi ve İletişim Teknolojileri Araştırma ve Uygulama Merkezi (BİTAM)
 Bilim-Teknoloji Araştırma ve Uygulama Merkezi  (EBİLTEM)
 Botanik Bahçesi ve Herbaryum Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Çevre Sorunları Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Çocuk Egitimi Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Çocuk ve Ergen Alkol Madde Bağ. Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Diş Hekimliği Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Engelli Çocuklar Rehab. ve Eğt. Parkı Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Genetik Hastalıklar Araştırma Ve Uygulama Merkezi
 Gözlemevi Uygulama ve Araştırma Merkezi
 HIV / AIDS Araştırma ve Uygulama Merkezi
 İlaç Araştırma Geliştirme ve Farmakokinetik Araştırma ve Uygulama Merkezi  (ARGEFAR)
 İzmir Araştırmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Kadın Sorunları Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Kanserle Savaş Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Kordon Kanı, Hücre-Doku Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Laboratuvar Hayvanları Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Medya Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Merkezi Araştırma Test ve Analiz Laboratuvarı Uygulama ve Araştırma Merkezi  (EGE MATAL)
 Organ Nakli Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Ölçme ve Değerlendirme Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Palyatif Bakım Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezi (Hastane)
 Sosyal ve Beşeri Bilimler Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Stratejik Araştırmalar Merkezi  (ESAM)
 Sualtı Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Sürekli Eğitim Merkezi  (EGESEM)
 Tabiat Tarihi Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Tekstil ve Konfeksiyon Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Tohum Teknolojisi Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Uzaktan Eğitim Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Ürün Yaşam Döngüsü Yönetimi Mükemmeliyet Uygulama ve Araştırma Merkezi  (EGE PLM)

Rektörlüğe bağlı bölümler
 Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Bölümü
 Beden Eğitimi Bölümü
 Enformatik Bölümü
 Güzel Sanatlar Bölümü
 Türk Dili Bölümü
 Yenilikçilik ve Girişimcilik Bölümü

Bilim, Kültür, Sanat ve Yaşam

 EGE Teknopark (ideEGE Teknoloji Geliştirme Bölgesi ve nüvEGE Kuluçka Merkezi)
ideEGE Teknoloji Geliştirme Bölgesi 'nin vizyonu, İzmir'deki diğer oluşumlarla sinerji içinde, birbirini tamamlayarak rekabet öncesi iş birliği gerçekleştirecek firmaların dâhil olduğu, üniversitenin araştırma deneyiminin, sanayi ile birleştirildiği sürdürülebilir Ar-Ge ve İnovasyon Ekosistemi içerisinde, "Yaşam Bilimleri ve Sağlık" ağırlıklı olmak üzere akademik ve endüstriyel girişimciliği destekleyerek, bölgesel ve ulusal düzlemde en yüksek katma değeri yaratmak olarak belirlenmiştir.

nüvEGE Ön-Kuluçkalık ve Kuluçkalık Merkezi  ise, yaşam bilimleri genel temasında, Ege Üniversitesi öğrencilerinin yenilikçi iş fikirlerinin geliştirilmesinden bu fikirlerin prototip aşamasına getirilmesine kadar destek sağlayacak bir birim olarak kurulmuştur.

EGE Teknopark, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı tarafından 2019 yılında Erken Aşama Teknoloji Geliştirme Bölgeleri Arasında En Hızlı Büyüme Kaydeden 2. Teknopark seçilmiştir.

 Gözlemevi
Ege Üniversitesi Gözlemevi İzmir yakınlarında Kemalpaşa Dağlarının Kurudağ Tepesinde astronomik gözlemler yapmak amacıyla 1965 yılında kurulmuş olan bir gözlemevidir. Değişik boyutlarda teleskopları ve teleskoplara bağlı algılayıcıları vardır.

 Kültür Sanat Evi

Ege Üniversitesi'nin kampüs içerisinde yer alan etkinlik alanlarından biri olan Kültür Sanat Evi'nde; film  gösterimleri, kişisel gelişim seminerleri, konser ve dinletiler, tiyatro gösterileri, söyleşiler ve  öğrenci topluluklarının hazırladığı etkinlikler ücretsiz olarak  öğrencilere ve diğer katılımcılara sunulmaktadır. Her yıl gerçekleşen ve geniş kapsamlı bir tiyatro festivali olan EÜTT Tiyatro Günleri etkinliği de Mayıs ayı içerisinde bu salonda gerçekleştirilmektedir.

 Öğrenci Köyü
Ege Üniversitesi Öğrenci Köyü  2006-2007 öğretim yılında iki bloğun açılmasıyla faaliyete geçmiş, 2010-2011 öğretim yılına kadar açılan 11 blok ile blok sayısı 13'e ulaşarak, üniversitemizin değişik fakülte ve yüksekokullarında öğrenimlerini sürdüren 1710 öğrenciye barınma imkânı sağlanmıştır. Ayrıca eğitsel, kültürel ve sportif faaliyetler kapsamında düzenlenen etkinliklere katılan gruplar için sporcu katı 66 kişiye barınma hizmeti sunabilmektedir.

Kampüs içerisinde yer alan Kredi ve Yurtlar Kurumu'na bağlı yurt ise, 350 dönümlük alanda kurulmuş olup 3.804 kız öğrencinin barındığı 13 bloktan oluşmaktadır. Ayrıca 2 etaptan oluşan yeni yurt inşaatlarının 2 bin öğrenci kapasiteli ilk etabının 2020 yılı içerisinde bitirilmesi hedeflenmektedir.

 Spor Merkezleri
 3.150 seyirci kapasiteli müsabaka, iki antrenman, iki jimnastik, kondisyon ve masa tenisi salonlarına sahip Büyük Spor Salonu
 1.000 seyirci kapasiteli 50. Yıl Spor Salonu
 250 seyirci kapasiteli Küçük Spor Salonu
 2.600 seyirci kapasiteli Prof. Dr. Sermed Akgün Kapalı Olimpik Yüzme Havuzu ve Açık Yüzme Havuzu
 Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulu içerisinde yer alan 286 m² kapalı alana sahip Sağlıklı Yaşam Merkezi
 İçerisinde kapalı atletizm alanı, 3000 kişilik tribüne komşu atletizm pisti ile büyük çim saha bulunduran 20 Mayıs Spor Tesisleri
 Açık ve kapalı tenis kortları, 2 açık koşu parkuru, 2 çim futbol antrenman sahası ve çok sayıda açık basketbol, voleybol sahaları mevcuttur.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Ege Üniversitesi Bilgi Paketi/Ders Kataloğu
 Ege Üniversitesi'nin Resmi İletişim Portalı
 Ege Üniversitesi Bilim-Teknoloji Uygulama Ve Araştırma Merkezi
 EGE Tercih
 Resmi Facebook Sayfası
 Resmi Twitter Sayfası
 Resmi Instagram Sayfası

İzmir'deki devlet üniversiteleri
1955'te kurulan üniversiteler
1955'te Türkiye'de kurulan oluşumlar
Bornova'daki yapılar

Ege Üniversitesi


Mustafa Şeref Özkan (1884, Burdur - 10 Eylül 1938) Türk siyasetçi.

Paris Hukuk Fakültesinden mezun oldu. Konya Hukuk Mektebi Müdürlüğü, İstanbul Hukuk Mektebi Amme ve İdare Hukuku Müderrisliği, Ticaret ve Ziraat Vekâleti Müsteşarlığı, İtibarı Millî Bankası İdare Meclisi Üyeliği, Osmanlı Meclis-i Mebûsan III. Dönem Konya (istifa), Kayseri (ara seçim) Mebusluğu, Ticaret ve Ziraat Nazırlıkları, Sivas Temyiz Mahkemesi Üyeliği, Lozan Barış Konferansı Müşavirliği, TBMM II., III., IV. ve V. Dönem Burdur Milletvekilliği, III. Dönem Ticaret ve İktisat, IV. Dönem Maliye ve Bütçe, V. Dönem Bütçe Encümenleri Başkanlıkları ile 6. ve 7. Hükûmet'te İktisat Vekilliği yaptı.

Notlar

Kaynakça

1884 doğumlular
1938 yılında ölenler
Burdur doğumlu siyasetçiler
1914-1918 Osmanlı Meclis-i Mebusanı Konya üyeleri
1914-1918 Osmanlı Meclis-i Mebusanı Kayseri üyeleri
Ticaret ve Ziraat nâzırları
TBMM 2. dönem Burdur milletvekilleri
TBMM 3. dönem Burdur milletvekilleri
TBMM 4. dönem Burdur milletvekilleri
TBMM 5. dönem Burdur milletvekilleri
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyeleri
TBMM Plan ve Bütçe Komisyonu Başkanları

Mustafa Şeref Özkan


Freundstal ist ein Gemeindeteil der Großen Kreisstadt Dinkelsbühl im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern). Bis in die 1950er Jahre hieß der Ort Lohmühle.

Geografie
Die Einöde liegt am Lohgraben, der dort als linker Zufluss in die Wörnitz mündet. Unmittelbar westlich des Orts speist der Lohgraben eine Kette von Weihern (Unterer und Oberer Lohweiher, Gatterweiher, Bauernweiher). 0,75 km westlich jenseits der Wörnitz befindet sich die Ranke Alp (). Die B 25 führt nach Neustädtlein (0,8 km nordwestlich) bzw. nach Knittelsbach (0,5 km südöstlich).

Geschichte
Die Fraisch über Lohmühle war strittig zwischen dem ansbachischen Oberamt Wassertrüdingen, dem oettingen-spielbergischen Oberamt Dürrwangen und der Reichsstadt Dinkelsbühl. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es ein Anwesen. Grundherr war die katholische Kirchenpflege der Reichsstadt Dinkelsbühl. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Wassertrüdingen.

Im Jahr 1809 wurde Lohmühle infolge des Gemeindeedikts dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Villersbronn zugeordnet. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) wurde der Ort in die neu gebildete Ruralgemeinde Knittelsbach überwiesen. Am 1. April 1971 wurde Freundstal im Zuge der Gebietsreform in Bayern nach Dinkelsbühl eingegliedert.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und war ursprünglich nach Heilig Geist (Dinkelsbühl) gepfarrt, seit Anfang des 19. Jahrhunderts ist die Pfarrei St. Peter (Sinbronn) zuständig. Die Katholiken sind nach St. Margareta (Wilburgstetten) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Dinkelsbühl)
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung
Ort an der Wörnitz

Freundstal (Dinkelsbühl)


Nicolae Suruceanu (n. 1890, Suruceni, ținutul Chișinău, gubernia Basarabia, Imperiul Rus – d. 1968/1969, București) a fost un deputat din Sfatul Țării, organismul care a exercitat puterea legislativă în Republica Democratică Moldovenească, în perioada 21 noiembrie 1917 - 27 noiembrie 1918.

Biografie
Nicolae Suruceanu s-a născut în 1890 în localitatea Suruceni din județul Lăpușna. A absolivit școala militară, devenind ofițer inferior. Ulterior, a studiat și dreptul.

În anul 1940 s-a refugiat în România (probabil la Iași), a revenit la Chișinău în 1941, urmând să se refugieze din nou pe teritoriul românesc în anul 1944, la București. A murit în anul 1968 sau 1969 la București, fiind înmormântat la cimitirul mănăstirii Cernica.

Activitate politică
La începutul lunii aprilie 1917, s-a ținut o ședință a delegaților moldoveni de la toate unitățile militare din garnizoana Odesa, împreună cu marinarii și studenții moldoveni din localitate. În urma acestei ședințe s-a ales un comitet executiv al P.N.M., secția Odesa, sub președenția căpitanului Emilian Catelli. Comitetul era compus din 18 membri, printre care și Nicolae Suruceanu.

La 19 mai, Comitetul Ostășesc din Odesa deleagă mai mulți ofițeri printre care și pe N. Suruceanu, cu responsabilitatea de a-i organiza pe ostașii moldoveni în campanii separate sub comanda unui ofițer moldovean.

La 5 iulie 1917, Suruceanu primește următorul certificat: "Praporșcicului Suruceanu i se permite, pentru formarea de secțiuni mobile, să facă alegere de soldați din reg. 41 de rezervă, dintre cei născuți în Basarabia, răniți cel puțin de două ori..."

La 20 octombrie este propus deputat pentru Sfatul Țării din partea C.C. Executiv al militarilor moldoveni din Chișinău.

În noaptea dinspre 7 spre 8 ianuarie 1918 a făcut parte din grupul secret al lui I. Pelvian, care a plecat la Iași pentru a grăbi ajutorul român, iar la 12 ianuarie a fost în grupul condus de Ion Inculeț, care a plecat la Călărași pentru a întâmpina armata română.

În cadrul Sfatului Țării a fost deputat în perioada 21 noiembrie 1917 - 27 noiembrie 1918 și membru în consiliile: constituțională, administrativă, de declarații și statute.

Pe 27 martie 1918 a votat pentru unirea Basarabiei cu România.

Recunoașteri

Note

Bibliografie

 Chiriac Alexandru, Mic dicționar al membrilor Sfatului Țării din Chișinău, în "Patrimoniu. Revistă de cultură istorică", Chișinău, nr. 4/1991, pp. 99-100;
 Ciobanu Ștefan, Unirea Basarabiei. Studiu și documente cu privire la mișcarea națională din Basarabia în anii 1917-1918, București, Cartea Românească, 1929, pp. 133, 191;

Lectură suplimentară
 Figuri contemporane din Basarabia, vol. III, Editura ARPID, Chișinău, 1939;
 Ciobanu, Ștefan, Unirea Basarabiei. Studiu și documente cu privire la mișcarea națională din Basarabia în anii 1917-1918, București, Cartea Românească, 1929;
 Cojocaru, Gheorghe E., Sfatul Țării - itinerar, Editura Civitas, Chișinău, 1998;
 Colesnic, Iurie, Sfatul Țării - enciclopedie, Editura Museum, Chișinău, 1998;

Legături externe
Sfatul Țării

Vezi și
 Sfatul Țării
 Unirea Basarabiei cu România

Nașteri în 1890
Decese în anii 1960
Politicieni basarabeni
Decese în București
Membri ai Sfatului Țării
Oameni din ținutul Chișinău

Nicolae Suruceanu


Keramotí, en , est un village du dème de Néstos dans le district régional de Macédoine-Orientale-et-Thrace en Grèce.

Situé à une altitude de , il se trouve à  de Kavála. Il est le village continental le plus proche de l'île de Thasos.

Selon le recensement de 2011, la population du dème de Keramotí compte  tandis que celle du village s'élève à .

Durant l'occupation ottomane la région n'était pas habitée mais à Keramotí, se trouvaient des entrepôts pour les marchandises qui étaient ensuite transportées à Thasos et dans d'autres îles de la mer Égée. Lors de l'échange de population de 1923,  de réfugiés, originaires d' en Thrace orientale, se sont installées à Keramotí. Dans les années suivantes, la région a souffert de la malaria, mais des familles des environs se sont installées à Keramotí. Le village a commencé à se développer en tant que destination touristique, dans les années 1970, grâce à son port et à ses plages.

Keramotí est situé sur une petite péninsule qui forme un port naturel près de l'embouchure du fleuve Néstos, avec une plage de sable, au sein du parc national de Macédoine-Orientale-et-Thrace. Le village possède un port à partir duquel la plupart des services de ferry de fret et de passagers vers Thasos sont effectués. Le port, dont la profondeur peut atteindre , sert également de refuge pour les pêcheurs.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Macédoine-Orientale-et-Thrace
Géographie de Kavála (district régional)
Ancien dème en Grèce

Keramotí (Kavála)


Isla Castellanahttp://www.satelliteviews.net/cgi-bin/w.cgi?c=ve&UF=-938930&UN=-1387836&AF=T_I es el nombre que recibe una isla fluvial de Venezuela ubicada en el Río Orinoco (el río más importante de ese país sudamericano), cerca de la localidad de El Puyazo y al oeste de Santa Cruz del Orinoco. Administrativamente hace parte del Estado Anzoátegui, específicamente en la parte suroeste de esa entidad federal, en el Municipio José Gregorio Monagas, en las coordenadas geográficas  a 161 kilómetros al este del centro de Venezuela y 382 kilómetros al sureste de Caracas, la capital.

Véase también
 Isla Calseraigne
 Isla Canigao
 Isla Carabao
 Isla Carlota

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la Isla

Archipiélagos e islas de Anzoátegui
Islas fluviales de Venezuela

Isla Castellana


Ege Berensel (d. 1968 Muğla) Türk yazar.

Ankara'da yaşayan görsel araştırmacı ve medya sanatçısıdır. ODTÜ Elektrik ve Elektronik Mühendisliği ve Endüstri Ürünleri Tasarımı bölümlerinde okudu. Jale Erzen'le birlikte ODTÜ Mimarlık Bölümünde Estetik ve Eleştiri dersleri verdi. Angela Melitopoulos ve Maurizio Lazzarato'nun da dâhil olduğu Timescapes grubunun üyesi; medya aktivist kolektifi Vitopya ile Videfesta Medya Sanatları Festivali'nin kurucusudur. Ulus Baker'le birlikte Öteki Yayınları için "Sinema", "Anarşizm" ve "Deleuze Dersleri" dizilerinin editörlüğünü yaptı. Birikim Yayınları için Ulus Baker'in "Beyin Ekran", Yüzeybilim: Fragmanlar", "Dolaylı Eylem", Yapı Kredi Yayınları için Hüseyin Cöntürk'ün "Çağının Eleştirisi" kitaplarını yayına hazırladı.  "Teorik Bakış" dergisinin yayın kurulu üyesidir. Berensel'in Mü/hür (1992) ve Panoptikon (1994) videoları, ulusal ve uluslararası festivallerde ödüllendirildi. Orasıburası (2004) adlı üç ekranlı video enstalasyonu 2005'te Kunst-Werke Institute for Contemporary Art'ta (Berlin), 2007'de Fundació Antoni Tàpies'te (Barcelona), bir diğer üç ekranlı video enstalasyonu Türkü Söylemeyen Tepe (2007) ise, 10. Uluslararası İstanbul Bienali'nde, çok ekranlı video enstalasyonu Dinamo Mesken 2015'te SALT Ulus'ta sergilendi. Berensel, Ankara'da Bellekmekan (2010), Videfesta'10 Uluslararası Medya Sanatları Festivali (2010), Bizim Gibi Hırsızlar (2011) ve Komşuluk X.0 (2012); Strasbourg'ta (Çelenk Bafra'yla) Meeting Europe: Turkey: 35 Years of Video Art (2009) sergisinin küratörlüğünü yaptı.

1968 doğumlular
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Yaşayan insanlar
Resim aranan yazarlar
Muğla doğumlular
Orta Doğu Teknik Üniversitesinde öğrenim görenler

Ege Berensel


L'Ajijas Cotonou est un club de football béninois, jouant dans la ville de Cotonou.

Histoire

Le club est fondé dans les années 1970 sous le nom d'Ajijas Cotonou.

Stade
L'équipe joue au Stade Charles de Gaulle.

Palmarès
En 1981, le club remporte le championnat du Bénin .

Références

Club de football au Bénin
Club de football fondé en 1970

Ajijas Cotonou


Otkrytije Arena også kendt som Spartak Stadion er et stadion i Moskva i Rusland. Stadionet blev bygget op til Ruslands værtsskab ved Confederations Cup 2017 og VM i fodbold 2018, og blev indviet 5. september 2014. Det er til daglig hjemmebane for Premier League-klubben FC Spartak Moskva.

Arbejdet på Otkrytije Arena blev påbegyndt i juli 2007, og selvom det oprindeligt var planen, at stadion skulle stå færdig allerede i 2009 eller 2010, blev det først indviet i efteråret 2014 i forbindelse med en opvisningskamp mod det serbiske hold Røde Stjerne. Prisen for byggeriet løb op i 14 milliarder rubler.

Confederations Cup 2017
Otkrytije Arena var et af de fire stadioner, der blev udvalgt til at lægge græs til Confederations Cup 2017. Stadionet var vært for tre indledende gruppekampe samt turneringens bronzekamp mellem Portugal og Mexico.

VM i 2018
Som et ud af i alt 12 stadioner blev Otkrytije Arena udvalgt som spillested ved VM i fodbold 2018. Det bkev besluttet, at stadion skulle lægge græs til fire gruppespilskampe, samt én 1/8-finale.

Galleri

Referencer

Eksterne henvisninger

 Otkrytije Arenas officielle hjemmeside

Fodboldstadioner i Rusland
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Moskva
Etableret i 2014
Stadioner til VM i fodbold 2018

Otkrytije Arena


Es un galardón honorífico entregado por la FIFA desde el 2001 a todas aquellas personas o entidades que contribuyen de forma significativa en el fútbol.

Ganadores

Véase también
 Orden del Mérito de la FIFA

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de FIFA

Premios FIFA

Premio Presidencial de la FIFA


Wernicke-Korsakoff-syndrom (Korsakoffs hukommelsestab syndrom, cerebral beriberi).

Wernickes encephalopati er en degenerativ hjernelidelse forårsaget af mangel på thiamin (B1-vitamin).
Det kan skyldes alkoholmisbrug, dårlig ernæring, vedvarende opkastning, spiseforstyrrelser, eller virkningerne af kemoterapi. Symptomerne omfatter mental forvirring, synsnedsættelse, stupor, koma, hypotermi, hypotension, og ataksi.

Korsakoffs hukommelsestab skyldes også mangel på thiamin, og er ofte forbundet med alkoholisme. Hjertet, vaskulære forhold og nervesystemet er involveret.
Symptomerne omfatter hukommelsestab, konfabulation, opmærksomhed, desorientering, og synsnedsættelse.

De vigtigste elementer i Korsakoffs amnesifremkaldende syndrom, er svækkelser i at erhverve nye oplysninger eller etablering af nye erindringer og hente tidligere erindringer. Selv om Wernicke-og Korsakoffs kan synes at være to forskellige sygdomme, er de generelt anset for at være forskellige faser af den samme lidelse, som kaldes Wernicke-Korsakoff-syndrom.
Wernickes encephalopati repræsenterer den "akutte" fase af sygdommen, og Korsakoffs hukommelsestab syndrom repræsenterer den "kroniske" fase.

Behandling indebærer tilskud af thiamin, ordentlig ernæring og hydrering. I de fleste tilfælde, er der behov for medicinsk behandling.

De fleste symptomer kan bremses, hvis det opdages og behandles omgående. Imidlertid sker der kun langsom forbedring af hukommelsen og sædvanligvis vil den være ufuldstændig. Uden behandling, kan disse lidelser være invaliderende, livstruende og mors.

Se også

Eksterne kilder/henvisninger

 Om Wernicke-Korsakoffs syndrom  på videnscenterfordemens.dk
 Om Wernicke-Korsakoffs syndrom på sundhed.dk
Sygdomme

Wernicke-Korsakoffs syndrom


كوم الباشا هي إحدى القرى الواقعة تحت السيادة السورية, التابعة لمركز خان أرنبة التابع لمحافظة القنيطرة في هضبة الجولان بجنوب غرب سوريا.

قرى الجولان المحررة
قرى محافظة القنيطرة

كوم الباشا


Horse Sand Fort ist eines der beiden größeren, auf Veranlassung des Royal Commission gebauten vier Seeforts im Solent vor Portsmouth, Hampshire, England. Es war ein Teil des Befestigungsrings, der auf Anregung von Premierminister Palmerston zur Verteidigung der Hafeneinfahrt von Portsmouth mit der Marinebasis und des Spithead gebaut wurde. Es ist kreisrund mit einem Durchmesser von 80 Metern und besteht aus einem Untergeschoss und zwei Obergeschossen. Das Fort war ein Artilleriefort zur Seezielbekämpfung und rundum mit Stahlplatten gepanzert. Erbaut wurde es in den Jahren zwischen 1865 und 1880.

Es war für die Unterbringung von 5 Offizieren und 72 Soldaten eingerichtet, die Baukosten beliefen sich auf 424.694 £.

Das "Horse Sand Fort" ist auf einem Ring aus Betonblöcken errichtet, die nach Art der Backsteinbauweise angeordnet sind. Dieser Ring ist wiederum außen mit Granitblöcken verkleidet. Das Innere des Rings ist mit Lehm und Kies aufgefüllt und mit einer dicken Betondecke verschlossen worden. Die Grundmauern haben eine Dicke von 19,6 Metern. Das Bauwerk ist in drei Etagen aufgeteilt und hat an der Spitze noch einen Durchmesser von 68,22 Metern. In den einzelnen Stockwerken waren die Kanonen, Munition und die sonstigen Notwendigkeiten für die Besatzung untergebracht. Auf der Decke des Forts befindet sich ein Leuchtturm sowie verschiedene Schornsteine und Ventilatoren. Zur Frischwasserversorgung diente ein artesischer Brunnen. Der Zugang ist holzgedeckten und steht auf gusseisernen Pfeilern. Zur Gruppe der Forts zählen noch Spitbank Fort, St Helens Fort und No Man's Land Fort.

Bewaffnung
Als Bewaffnung waren insgesamt 24 × RML 10 inch 18 ton gun (Kaliber 25,4 cm), 25 × 12.5-inch Geschütze in den Kasematten, sowie 10 × RML 12 inch in fünf Geschütztürmen auf dem Verdeck vorgesehen. Tatsächlich wurden die Geschütztürme jedoch nicht installiert und wegen des Platzmangels konnten die 12,5-inch Kanonen nur mit verminderter Treibladung feuern. (Wahrscheinlich war nicht genügend Raum für den Rohrrücklauf vorhanden.) Die Bewaffnung wurde im Laufe der Jahre dann mehrfach geändert.
 1886
im unteren Batteriedeck: 10 × 12,5 inch RML und 1 × 12 inch BL
im oberen Batteriedeck: 12 × 10 inch RML
 1893
im unteren Batteriedeck: 7 × 12,5 inch RML und 5 × 12 inch BL
im oberen Batteriedeck: 8 × 10 inch RML und 5 × 12 inch BL
 1898
im unteren Batteriedeck: 7 × 12,5 inch RML, 5 × 12 inch BL und 12 × 6 pdr QF zur Nahverteidigung
im oberen Batteriedeck: 8 × 10 inch RML, 5 × 12 inch BL und 12 × 6 pdr QF
 1912
3 × 6 inch BL und 9 × 12 inch BL (letztere wurden 1918 abgezogen)
 1925
auf dem Verdeck 2 × 6 inch BL und eine unbekannte Anzahl an 3 inch (76 mm) Luftabwehrgeschützen (letztere wurden 1941 abgezogen)

Während des Zweiten Weltkrieges wurde eine Unterseebootsperre errichtet, die, aus Betonblöcken bestehend, zwei Meter unter der Wasserlinie als Barriere vom Fort zur Küste bei Southsea lief. Diese Sperre, lediglich mit einer schmalen Passage für kleine Wasserfahrzeuge versehen und eine weitere, kürzere vom "No Man's Land Fort" nach Ryde Sands sind wegen der als zu hoch angesehenen Entfernungskosten noch immer vorhanden.

Nutzung
Im Jahre 1957 wurde es als militärische Liegenschaft aufgegeben und steht seitdem leer.

Im März 2012 wurde das Fort von einer Gesellschaft (bereits Eigner von "No Man's Land Fort" and "Spitbank Fort") übernommen.

Der gegenwärtige Eigentümer, AmaZing Venues, will das zu einem Museum umgewandelte Fort 2016 für das Publikum öffnen.

Einzelnachweise

Weblinks

 Victorian Forts data sheet (PDF; 282 kB)

H
H

Horse Sand Fort


A Rue Saint-Martin é uma rua localizada no 3.º e no 4.º arrondissements de Paris.

Localização e acesso
Atualmente, a rua com 1 420 metros de extensão faz parte do 3.º arrondissement, quartier des Arts-et-Métiers e quartier Sainte-Avoye e do 4.º arrondissement, quartier Saint-Merri. A rua começa em 8-12, quai de Gesvres e termina em 1, boulevard Saint-Denis e 55, boulevard Saint-Martin. A rue Saint-Martin se estende ao norte, além da Porte Saint-Martin, pela rue du Faubourg-Saint-Martin. É servida pela linha 4 do Metrô nas estações de metrô Châtelet, Les Halles, Étienne Marcel, Réaumur - Sébastopol e Strasbourg - Saint-Denis.

Origem do nome
Leva o nome do antigo Priorado de Saint-Martin-des-Champs, agora atribuído ao Conservatoire national des arts et métiers (CNAM), ao qual conduz.

Histórico

Época romana e Alta Idade Média
Inicialmente esta rua, que era um caminho, era o prolongamento da Via Superior. Localizado na margem direita do Sena, este cardo maximus era uma calçada elevada que atravessava pântanos propensos a inundações e levava de Lutécia a Louvres e Senlis. Esta estrada romana era independente da que ia de Lutécia a Ruão.

Idade Média
Por volta de 1147, a rue Saint-Martin, que começava no Sena, foi quase inteiramente construída até a Rue Neuve-Saint-Merri, onde havia um portão da cidade, o Archet Saint-Merri, que fazia parte do segundo muro de Paris, provavelmente construído após o grande cerco de 885 pelos vikings.

A construção de Les Halles sob Filipe Augusto atraiu grande parte da população parisiense para a margem direita do Sena, e a Rue Saint-Martin, vizinha deste imenso bazar, imediatamente colheu valiosos benefícios. Por volta do ano de 1200, estava quase completamente ladeada de construções até a Rue du Grenier-Saint-Lazare onde havia uma porta do terceiro muro de Paris iniciado em 1188, por ordem de Filipe Augusto. Este portão foi posteriormente renomeado " falha porta ", para não confundir com a nova Porte Saint-Martin do Muro de Carlos V.

Em 1231, era chamada de "Rue Saint-Martin-des-Champs" e foi citada em Le Dit des rues de Paris, de Guillot de Paris, sob o nome de " Rue Saint-Martin ". No século XIV, várias casas nesta rua pertenciam ao capítulo de Notre-Dame de Paris.

Esta rua tornou-se na Idade Média o principal eixo norte-sul de Paris até o deslocamento da Grand-Pont, Rue Saint-Denis.

Em 1418, a rue Saint-Martin estendeu-se à Rue Neuve-Saint-Denis. Foi finalmente sob o reinado de Luís XIII que chegou ao local que ainda hoje serve como limite.

Como a Rue Saint-Denis, a Rue Saint-Martin também estava repleta de muitos centros religiosos. Alguns foram totalmente destruídos como a Igreja de Saint-Julien-des-Ménétriers ou parcialmente como o Priorado de Saint-Martin-des-Champs, mas a maioria ainda existe, como Saint-Merri e Saint-Nicolas-des-Champs. Era tão longa como hoje, limitada a sul pelo Sena e a norte pelo Muro de Carlos V.

Antigo Regime
Em 1535, Francisco I derrubou os portões do Muro de Filipe Augusto na margem direita. Foi também nessa época que surgiram casas com sinalização. Em meados do século XVII, sendo Paris declarada cidade aberta, a porta medieval foi substituída pela porta barroca, que ainda hoje pode ser admirada. Foi nesse período que a rua foi reformada.

Ela é chamada pelo nome de "Grand rue Saint-Martin" em um manuscrito de 1636.

Depois da Revolução
Durante a Revolução Francesa, alguns centros religiosos foram destruídos, e o Priorado de Saint-Martin foi convertido no Conservatoire national des arts et métiers.

Em 1817, a rue Saint-Martin, com 1 160 metros de comprimento, começava no 2, Rue des Lombards e 78, Rue de la Verrerie e terminava em 1, Boulevard Saint-Denis e 61, Boulevard Saint-Martin.

Os números da rua eram pretos. O último número ímpar foi o nº 317 e o último número par foi no 262.

 Os números ímpares, do nº 1 ao nº 135 estavam no antigo 6.º arrondissement, Arrondissement de Lombards.
 Os números ímpares, do nº 137 ao nº 317, estavam no antigo 6.º arrondissement, Arrondissement de Porte-Saint-Denis.
 Os números pares, do nº 2 ao nº 160 estavam no antigo 7.º arrondissement, Sainte-Avoye.
 Os números pares, de nº 162 ao nº 262 estavam no antigo 6.º arrondissement, Saint-Martin-des-Champs.

Uma decisão ministerial de 28 do Messidor Ano V () assinado Bénézech define a largura mais estreita desta via pública em 12 metros. Esta largura foi aumentada para 14 metros, em virtude de uma portaria régia do .

Por decreto ministerial de 18 de fevereiro de 1851, durante as transformações de Paris no Segundo Império, a rua nasceu da fusão de três ruas:

 Rue de la Planche-Mibray, entre o Quai de Gesvres e a Rue Saint-Jacques-la-Boucherie;
 Rue des Arcis, entre a Rue Saint-Jacques-la-Boucherie e a Rue de la Verrerie;
 Rue Saint-Martin, ao norte da Rue de la Verrerie que, ao longo dos séculos, se estendeu cada vez mais para o norte até chegar ao Boulevard Saint-Martin.

Em 1851, o prefeito Georges Haussmann planejou o alargamento da rua, de 7,20 m para 22 m em toda a rua, e 100 m em frente a Saint-Nicolas-des-Champs, que finalmente só foi alargado para 37 m. Mas seu projeto nunca foi concluído, e realizado apenas ao sul da rue des Lombards e da rue de la Verrerie e entre a rue de Turbigo e a rue Notre-Dame-de-Nazareth, perdendo assim seu status de eixo principal norte-sul de Paris, em favor do Boulevard Sébastopol, inaugurado em 1853, e o alargamento da Rue du Renard e da Rue Beaubourg, em 1907 e 1910. É por isso que hoje a rue Saint-Martin parece estreita. As únicas demolições que ocorreram no século XX remontam a 1934, entre a rue Saint-Merri e a rue Rambuteau, para a criação do planalto de Beaubourg, que em 1976 se tornou o Centro Georges-Pompidou. No entanto, outras demolições no bairro ocorreram para a construção do Quartier de l'Horloge, mas quase não tocaram a rua. Uma placa no n.º 160 indica que as casas que margeiam a rue Saint-Martin foram poupadas "para preservar o caráter histórico desta rua", foi durante muito tempo uma das mais importantes de Paris.

Em 11 de outubro de 1914, durante a Primeira Guerra Mundial, o nº 123 rue Saint-Martin é bombardeado por um ataque realizado por aviões alemães.

Edifícios notáveis e lugares de memória
 Torre Saint-Jacques
 No 9: localização de uma das lojas da rede de livrarias Mona Lisait que fechou em 2013.
 No 16: o poeta Albert Samain viveu aí; uma placa o homenageia.

 No 72: o escritor Gérard de Nerval viveu aí com seu pai de 1815 a 1834.
 No 76: Igreja de Saint-Merri.

 No 80 e rua du Cloître-Saint-Merri: localização do Archet de Saint-Merri, antiga porta do segundo muro de Paris.
 No 89: casa da Anunciação, sinal esculpido no primeiro andar, representando a Anunciação, ou seja, o anúncio feito à Virgem Maria de sua maternidade divina pelo Arcanjo Gabriel.

 No 89, esquina das ruas Aubry-le-Boucher e Saint-Martin: batalhas sangrentas ocorreram neste local na noite de 5 de junho de 1832, durante o enterro do general Lamarque, que morreu de cólera. A artilharia da monarquia destruiu a barricada construída neste cruzamento. O espaço que separa o n.º 100 do n.º 156 está virado para o Centro Georges Pompidou, sendo esta seção da Rue Saint-Martin e o Centro separados pela Place Georges-Pompidou.
 No 113: o químico e político Marcellin Berthelot (1827-1907) viveu aí de 1851 a 1861.
 No 117-119: aqui era o escritório da corporação de comerciantes-joalheiros; uma placa comemora esta história.
 No 123: Centro Cultural Sérvio.
 Nos 127-129: Centro Valônia-Bruxelas.
 No 129 (angle de la rue de Venise): Fonte Maubuee.
 No 156: entrada do edifício Piazza Beaubourg, parte do Quartier de l'Horloge. Este nome refere-se à Place Georges-Pompidou, muitas vezes chamada de Piazza Beaubourg.
 No 157: Passagem Molière.
 nos 168-170: local da capela e hospital de Saint-Julien-des-Ménétriers. Gérard de Nerval nasceu lá; uma placa o homenageia.
 No 199: local do hôtel du maréchal de Tourville.
 No 200: local da Porte Saint-Martin do Muro de Filipe Augusto.
 Nos 203-203 bis: localização da casa onde nasceu Guilherme Budé; então disse Hotel de Vic.
 No 211: Escola polivalente Saint-Martin.
 No 223: entrada para a Passage de l'Ancre que leva à Rue de Turbigo.

 No 252 bis: Igreja de Saint-Nicolas-des-Champs com Painel da História de Paris evocando sua história.

 Nos 270, 278 et 292: Conservatoire national des arts et métiers (CNAM), antigo Priorado de Saint-Martin-des-Champs.

 No 325: Palais de la Mutualité, estilo Beaux-Arts, construído em 1912 pelo arquiteto Bernard-Gabriel Belesta, chamado "O Futuro do Proletariado". Foi então, sucessivamente, fábrica de fitas, boxe, boate, sede da campanha de Lionel Jospin em 2002, então finalmente Jean-Paul Gaultier se mudou para aí em 2004.

 Fontaine du Vert Bois, na esquina com a Rue du Vertbois.
 No 353: localização da Porte Saint-Martin do recinto de Carlos V.

 Arco triunfal da Porte Saint-Martin.

Não localizado
 Em 1674 uma casa na rua pertencia à Abadia de Montmartre.

Notas e referências

Bibliografia

 Jacques Hillairet, Dictionnaire historique des rues de Paris, Paris, Les Éditions de Minuit, 1972, 1985, 1991, 1997, etc. (1re éd. 1960), 1 476 p., 2 vol.  [détail des éditions] (ISBN 2-7073-1054-9, OCLC 466966117).
 Félix et Louis Lazare, Dictionnaire administratif et historique des rues de Paris et de ses monuments.
 Henri Lemoine, La Rue Saint-Martin, des origines à nos jours, Mona Lisait, 1997, 95 p. .
 Jean de La Tynna, Dictionnaire topographique, étymologique et historique des rues de Paris, 1817.

Saint-Martin

Rue Saint-Martin (Paris)


Władysław Dziewulski (d. 1878 - ö. 6 Şubat 1962) Polonyalı gökbilimci ve matematikçi.

Matematik ve astronomi üzerinde çalıştığı Varşova'da doğdu. Daha sonra Almanya'daki Göttingen Üniversitesi'nde eğitimini tamamladı.

1903'te Kraków'da Yagiellon Üniversitesi'nin astronomi gözlemevinde asistandı. 1906'da doktorasını aldı. 1919'da Vilnüs'teki Batory Üniversitesi ve Toruń'deki Nicolaus Copernicus Üniversitesi'nde öğretim üyesi olmuştur. Hayatının son dönemini Vilnüs'te geçirdi.

Hayatının çoğunu astronomik araştırmalarla ve 200'den fazla yazı yayınlatarak geçti.

Toruń'deki Władysław Dziewulski Yıldızevi kendisi öldükten sonra Ay'daki bir kraterin ismi olarak soyadını aldı.

Kaynakça

1878 doğumlular
1962 yılında ölenler
Polonyalı matematikçiler
Varşova doğumlular

Władysław Dziewulski


Clayton M. Christensen (født 6. april 1952, død 23. januar 2020) var Kim B. Clark-professor i erhvervsøkonomi på Harvard Business School (HBS).

Referencer

Økonomer fra USA
Ansatte ved Harvard University
Personer fra Salt Lake City

Clayton M. Christensen


175259 Offenberger este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
175259 Offenberger este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Saint-Sulpice de Bernard Christophe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,16 ua, o excentricitate de 0,24 și o înclinație de 10,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 175001-176000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2005
Centura de asteroizi

175259 Offenberger


Cutremurul din Komárom din 1763 a avut loc în sau în apropiere de orașul Komárom din comitatul Komárom al Regatului Ungariei pe 28 iunie 1763, între orele 5 și 6 dimineața. Se estimează că cutremurul a avut o magnitudine cuprinsă între 6,2 și 6,5 grade pe scara de magnitudine a momentului seismic. Este considerat cel mai puternic cutremur produs vreodată în Ungaria.

Producerea cutremurului
Cutremurul din Komárom a fost un cutremur intraplăci din Bazinul Panonic produs pe linia tectonică Rába-Hurbanovo. Cutremurele din regiune sunt cauzate de deformarea rezultată din mișcarea Plăcii Adriatice către Placa Eurasiatică. Cutremurul din 1763 reprezintă aproximativ 80% din toate momentele seismice care au avut loc în zona Komárom începând din 1599. Din cauza lipsei instrumentelor de măsurare seismologică în 1763, mecanismul de producere și adâncimea cutremurului nu sunt cunoscute, deși cele mai multe cutremure din regiune se produc la adâncimi mai mici de 20 km.

Victime și pagube

Cutremurul a ucis 83 de persoane și a rănit 102 persoane. Pagubele produse în orașul Komárom au fost semnificative – rapoartele contemporane menționează că biserica iezuită nou construită și colegiul iezuit au fost puternic avariate, iar prăbușirea celor două turnuri a cauzat moartea mai multor persoane. Cele mai mari distrugeri au avut loc pe malul stâng al Dunării. Potrivit rapoartelor, 102 persoane au fost rănite, iar o treime din clădirile orașului s-au prăbușit: 7 biserici și 279 de case s-au prăbușit complet și alte 353 de case s-au prăbușit parțial, în timp ce doar 9% din clădiri au rămas intacte. Alte rapoarte indică faptul că a avut loc o lichefiere a solului din cauza cutremurului.

Mențiuni culturale
Cutremurul este menționat de Mór Jókai în romanul Omul de aur (în ) (1872), a cărui acțiune se petrece în primele decenii ale secolului al XIX-lea; autorul, care era originar din Komárom, precizează că nu se mai construiau clădiri cu etaj în acest oraș "din cauza cutremurului pustiitor din secolul trecut".

Note

Secolul al XVIII-lea în Ungaria
1763
Komárom
Komárno

Cutremurul din Komárom din 1763


Mollie O'Callaghan (Queensland, 2 de abril de 2004) é uma nadadora australiana, campeã olímpica.

Carreira

Tóquio 2020
O'Callaghan conquistou a medalha de ouro nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio na prova de revezamento 4×100 m medley e no 4×100 m livre. Além disso, conseguiu o bronze no 4×200 m livre.

2022
Em 18 de junho, ao lado de Meg Harris, Shayna Jack e Madison Wilson, O'Callaghan obteve o título dos quatro por cem metros livre no Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos em Budapeste. Três dias depois, foi vice-campeã dos duzentos livre no mesmo evento. Em 22 de junho, contribuiu com a equipe do seu país a ganhar a prata na final dos quatro por duzentos livre. No dia seguinte, alcançou o topo do pódio nos cem metros livre. Em 24 de junho, conquistou o ouro nos quatro por cem livre misto, no qual ajudou o time australiano a estabelecer o novo recorde mundial dessa prova com o tempo de três minutos, dezenove segundos e 38 centésimos. Ainda em Budapeste, nadou na final dos quatro por cem medley, onde sua equipe ficou na segunda colocação.

Em 13 de dezembro, obteve o título dos quatro por cem metros livre no Mundial em Piscina Curta em Melbourne, contribuindo com a Austrália a quebrar a marca do mundo da categoria. No dia seguinte, ganhou a prata nos cem costas e o ouro nos quatro por duzentos livre, além de ajudar sua equipe a estabelecer o novo recorde mundial dessa última prova. Em 15 de dezembro, foi também uma das quatro nadadoras que participaram da final dos quatro por cinquenta livre, na qual o time australiano alcançou a segunda colocação. No dia seguinte, conquistou o bronze nos cinquenta costas e baixou sua marca da Oceania da categoria para 25 segundos e 61 centésimos. Ainda em Melbourne, nadou na equipe que venceu os quatro por cinquenta medley e quebrou o recorde mundial dessa prova.

2023
Em 23 de julho, obteve o título dos quatro por cem livre no Mundial em Fukuoka, onde seu time estabeleceu a nova marca do mundo da categoria. Três dias depois, ganhou o ouro e bateu o recorde mundial (seu primeiro em provas individuais) dos duzentos livre no mesmo evento. Em 27 de julho, disputou a final dos quatro por duzentos livre, na qual sua equipe alcançou a primeira colocação e quebrou a marca do mundo da prova. No dia seguinte, foi campeã dos cem livre, tornando-se a primeira pessoa do sexo feminino a ficar no topo do pódio tanto nessa categoria quanto nos duzentos livre no mesmo mundial. Ainda em Fukuoka, contribuiu com o time australiano que conquistou o título e estabeleceu o recorde mundial dos quatro por cem livre misto.

Nadadores olímpicos da Austrália
Campeões olímpicos da Austrália
Nadadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas olímpicos da natação

Mollie O'Callaghan


Le musée de l'Holocauste d'Odessa (en ukrainien : Музей "Голокосту – жертв фашизму", Одеса) se situe au 111 de la rue Mala Arnautsk à Odessa.

Historique
En 1995 l'idée d'un musée à Odessa prenait forme. L'ex-déporté, Dmitry Gutakhov, du camp de concentration de Domanivka  et de l'ex-prisonnier Nilva Efim en furent des initiateurs. L'ouverture ne se fit que le 22 juin 2009.

Le musée collabore avec l'institut Elie-Wiesel (Roumanie).

Images

Articles connexes
 Liste des musées d'art en Ukraine,
 Histoire des Juifs en Ukraine.

Notes et références

Sources

Odessa Holocauste
Odessa Holocauste
Holocauste
Odessa
Mémoire de la Shoah

Musée de l'Holocauste d'Odessa


Psilocybe semilanceata, Strophariaceae familyasından halüsinojen bir mantardır. %1-2 civarındaki Psilocybin içeriği ile en etkin halüsinojen mantarlardan biridir. Almanya Hildesheim'deki bir katedralin kapısında M.S. 1020 yılından kalma bronz kabartma rölyefte Âdem ve Havva'nın cennetten kovulmasına neden olan yasak meyve olarak Psilocybe semilanceata resmedilmiştir.

Özellikleri
 Şapka: 0.5-2.5 cm genişliğinde olabilir. Genelde konik şekildedir ve merkezinde hafif sivri bir çıkıntı olabilir (umbo). Dış kenarları biraz şeffaf ve içeri doğru kıvrıktır. Genelde kahverengidir, ancak su kaybedince hemen rengi açılır. Yaşlandıkça rengi hafif sarıya dönüşür. Yüzeyi nemliyken kaygandır, şapkanın üzerindeki zar ayrılabilir.
 Lameller: Kalabalık ve dardır, rengi başlangıçta solgundur, sonra kahverengileşir ve yaşlanınca morumsu kahverengi olur. lamellerin uç bölümleri daha açık renktedir.
 Sap: 4–10 cm uzunluka ve birkaç mm kalınlıktadır. Rengi soluk kahverengi, Toprağa yakın bölgede hafif mavimsi olabilir. Şapkaya yakın bölümleri sporlar yüzünden hafifçe kararmış olabilir.
 Mikroskopik özellikler: Sporları koyu mor-kahverengi ve elipsoiddir. 12-14μ ve 5-8μ boyutlarındadır.
 Habitat: Genelde geniş çayırlılarda yetişir. Kuzey yarımkürede genelde yaz sonundan kış başlangıcına dek bulunabilir. Dünyanın hemen her yerinde rastlanabilir.

semilanceata
Halüsinojen mantarlar
1838'de tanımlanan mantarlar

Psilocybe semilanceata


Olaylar
 Roma'nın Yağmalanması, Gotlar Savaşı sırasında gerçekleştirilen yağmalama

Doğumlar

Ölümler

546


Ikuo Matsumoto (født 3. november 1941) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1966||4||1
|-
|1967||3||0
|-
|1968||2||0
|-
|1969||2||0
|-
!Total||11||1
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Ikuo Matsumoto


Sanfrecce Hiroshima er et fodboldshold fra Hiroshima, Japan.

Historiske slutplaceringer

Spillere

Nuværende trup
Pr. 8. februar 2017.

Ungdomsspillere

Udlejede

Titler
 J-League 1st stage championship: 1994
 J1: 2012, 2013, 2015
 Japanske Supercup: 2008, 2013, 2014

Kilder

Eksterne henvisninger

 J.League

Fodboldklubber i Japan

Sanfrecce Hiroshima


Finnenbruch, Großes Butterloch und Schwimmende Insel ist ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Stadt Herzberg am Harz im Landkreis Göttingen.

Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG BR 039 ist 17 Hektar groß. Das Gebiet steht seit dem 16. Januar 1979 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Göttingen.

Das Naturschutzgebiet liegt südöstlich des Herzberger Ortsteils Pöhlde und nordöstlich von Rhumspringe im Rotenberg im Naturraum Eichsfelder Becken. Es umfasst drei Teilflächen, die trichterförmigen Erdfälle "Schwimmende Insel" im Norden und "Großes Butterloch" im Süden sowie den dazwischen liegenden, in einer Karstsenke entstandenen "Finnenbruch". Die "Schwimmende Insel" ist 0,75, das "Große Butterloch" 2,75 und der "Finnbruch" rund 13,5 Hektar groß. Bis auf die Teilfläche "Schwimmende Insel" liegen die Flächen innerhalb des Naturparks Harz.

Das Teilgebiet "Schwimmende Insel" des Naturschutzgebietes wird von einem teilweise wassergefüllten, besonders tiefen Erdfall geprägt. Der Erdfallsee, der von Niederschlagswasser gespeist wird, zeigt Verlandungstendenzen durch vom Ufer her wachsende, teilweise seltene Sumpf- und Moorpflanzen sowie auf den Boden des Erdfallsees gesunkene Pflanzenreste. Wenn Teile des sich bildenden Schwingrasens abreißen, bilden diese eine schwimmende Insel auf der Wasseroberfläche, von welcher der Erdfall seinen Namen hat.

Das Teilgebiet "Großes Butterloch" wird ebenfalls von einem vermoorten Erdfall geprägt, in dem sich torfmoos- und röhrichtreiches Nieder- und Übergangsmoor gebildet hat. Dieses ist von durch Niederschlagswasser gespeisten Wasserflächen umgeben. Der Schwingrasen im Zentrum ist teilweise mit Fichten und Hänge- bzw. Moorbirke bestanden. Daneben kommen hier zum Teil seltene Sumpf- und Moorpflanzen vor. Zum unter Naturschutz stehenden Bereich gehören bewaldete Randzonen.

Das "Finnenbruch" als wachsendes Übergangsmoor prägen naturnahe Birken- und Erlenbruchwälder mit Großseggenrieden und Hochstaudenfluren. Seinen Namen erhielt das Moor von dem 237 Meter hohen Finnenkopf, an dessen Nordseite es liegt. Zu dieser Teilfläche des Naturschutzgebietes gehören angrenzende Waldflächen und Grünlandbereiche.

In den Mooren des Naturschutzgebietes siedeln unter anderem Sumpffarn, Fieberklee, Sumpfdotterblume, Gewöhnliche Moosbeere, Schmalblättriges und Scheidiges Wollgras, Goldenes Frauenhaarmoos und verschiedene Torfmoose. Stellenweise sind neben anderen Gefäßpflanzen beispielsweise auch Rundblättriger Sonnentau und Igelsegge zu finden.

Alle drei Teilbereiche des Naturschutzgebietes liegen am Karstwanderweg Südharz, an dem sich in der Nähe von Rhumspringe auch die Rhumequelle befindet. Die Teilbereiche des Naturschutzgebietes sind von Wald und Grünlandflächen umgeben.

Weblinks

Einzelnachweise

Naturschutzgebiet im Landkreis Göttingen
Geographie (Herzberg am Harz)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa


Instantaneously trained neural networks are feedforward artificial neural networks that create a new hidden neuron node for each novel training sample. The weights to this hidden neuron separate out not only this training sample but others that are near it, thus providing generalization. This separation is done using the nearest hyperplane that can be written down instantaneously. In the two most important implementations the neighborhood of generalization either varies with the training sample (CC1 network) or remains constant (CC4 network). These networks use unary coding for an effective representation of the data sets.

This type of network was first proposed in a 1993 paper of Subhash Kak. Since then, instantaneously trained neural networks have been proposed as models of short term learning and used in web search, and financial time series prediction applications. They have also been used in instant classification of documents and for deep learning and data mining.

As in other neural networks, their normal use is as software, but they have also been implemented in hardware using FPGAs and by optical implementation.

CC4 network
In the CC4 network, which is a three-stage network, the number of input nodes is one more than the size of the training vector, with the extra node serving as the biasing node whose input is always 1. For binary input vectors, the weights from the input nodes to the hidden neuron (say of index j) corresponding to the trained vector is given by the following formula:

where  is the radius of generalization and  is the Hamming weight (the number of 1s) of the binary sequence. From the hidden layer to the output layer the weights are 1 or -1 depending on whether the vector belongs to a given output class or not. The neurons in the hidden and output layers output 1 if the weighted sum to the input is 0 or positive and 0, if the weighted sum to the input is negative:

Other networks
The CC4 network has also been modified to include non-binary input with varying radii of generalization so that it effectively provides a CC1 implementation.

In feedback networks the Willshaw network as well as the Hopfield network are able to learn instantaneously.

References

Learning
Artificial neural networks

Instantaneously trained neural networks


تي-موبل جي1  هو هاتف ذكي يسمح بالدخول على الإنترنت، يأتي محملاً بنظام تشغيل من تصميم شركة جوجل ومصنع بواسطة مؤسسة هاى تك كمبيوتر بتايوان. كان اسمه خلال فترة التطوير هو إتش تي سي دريم . هاتف جي1 هو الهاتف الأول بالأسواق الذي يستخدم منصة عمل أندرويد للهواتف النقالة. ويعد الهاتف جزءًا من جهود المعايير المفتوحة لاتحاد الهواتف المفتوحة . تم إطلاقه بالولايات الأمريكية في 22 أكتوبر، 2008، وبالمملكة المتحدة في 30 أكتوبر، 2008، وسوف يكون متاحًا ببقية الدول الأوربية كألمانيا وهولندا وجمهورية تشيك في بداية عام 2009. سعر الهاتف بالولايات المتحدة الأمريكية يبدأ من 178.5 دولارًا أمريكيًا لعملاء شركة الاتصالات تي-موبل الجدد والحاليين إذا تم شراؤه باشتراك لمدة عامين مع تي-موبل، ويبلغ سعره 399 دولاراً أمريكيًا بدون الحاجة لأية عقود. يتوافر هاتف جي1 بالألوان الأسود والبرونزي والأبيض. وقد صدرت منه نسخة خاصة للمطورين باسم "ADP" وهو متوفر فقط للمطورين بمبلغ 399 دولاراً أمريكيّاً ولا يتوافر مع أية عقود.

مراجع

انظر أيضا
 الاتحاد المفتوح للهواتف
 إتش تي سي هيرو

أجهزة أندرويد
دويتشه تليكوم
هواتف ذكية
هواتف ذكية توقف إصدارها
هواتف شركة إتش تي سي المحمولة
هواتف محمولة عرضت في 2008

تي-موبل جي1


Karl Georg Ludwig Wermuth (* 1804 in Hameln; † 9. Januar 1867 in Hannover) war ein deutscher Polizeidirektor im Königreich Hannover.

Leben
Karl Georg Ludwig Wermuth wurde in Hameln geboren. Er studierte an der Georg-August-Universität Göttingen Rechtswissenschaft und wurde Mitglied des Corps Bremensia. Er schloss mit einer Promotion zum Dr. iur. ab. Er arbeitete als Senator für Polizeiangelegenheiten in Hameln. Ein wesentlicher Schwerpunkt seiner Tätigkeit war die Entwicklung der Dampfschifffahrt auf der Weser. Von November 1842 bis März 1846 war er der Direktor der Vereinigten Weser-Dampfschiffahrt Gesellschaft. Ihm zu Ehren wurde 1846 beschlossen, ein neues Dampfschiff dieser Gesellschaft "Dr. Wermuth" zu taufen. 1846 wurde er in die Polizeidirektion Hannover berufen. 1847 erhielt er die Aufgabe die Landespolizei neu zu organisieren und wurde zum "Königl. Hannöverschen Polizei-Direktor" befördert. Anfang 1854 wurde er zum "Generalpolizeidirektor" ernannt, auch weil er ein gutes persönliches Verhältnis zu Georg V. (Hannover) hatte. Eine geplante Ernennung zum Innenminister in Hannover scheiterte. 1862 wurde der Landdrost in Hildesheim. Nachdem Hannover durch den Deutschen Krieg die  Selbstständigkeit verloren hatte, wurde er von Dienst suspendiert und musste das Land verlassen. Als seine Bitte um Wiedereinstellung abschlägig beschieden wurde, erschoss er sich.

Sein bedeutendster Fall war der Kölner Kommunistenprozess. Am 10. Mai 1851 wurde Peter Nothjung auf dem Bahnhof in Leipzig während der Leipziger Messe verhaftet, da er keine gültigen Papiere vorweisen konnte. Bei ihm fand die Polizei eine Liste mit Namen führender Mitglieder des Bundes. Schon wenige Tage später berichtet Marx Friedrich Engels: "Nothjung ist in Leipzig am Bahnhofe verhaftet worden. Was man an Papieren gefunden hat, weiß ich natürlich nicht". Wermuth bedankte sich bei seinem Kollegen sächsischen Friedrich Eberhardt aus Leipzig für die Verhaftung Nothjungs mit den Worten: "Für die Mitteilungen vom 28./30. v. M. und 2./4. d.M., das Prachtexemplar Nothjung betreffend, meinen Dank.". Gemeinsam mit seinem Berliner Kollegen Wilhelm Stieber bereitete er den lang ersehnten Prozess vor. Es wurden Haussuchungen, auch in Hannover, durchgeführt, Briefe erbrochen und jeder Versuch einer Organisation von Arbeitern unterdrückt. Erst am 4. Oktober 1852 begann der Prozess. Angeklagt wurden Peter Gerhard Roeser, Nothjung, Wilhelm Joseph Reiff, Hermann Becker, Roland Daniels, Carl Wunibald Otto, Abraham Jacobi, Wilhelm Jacob Klein, Johann Ludwig Albert Erhard und Friedrich Lessner.  Am 20. Oktober 1852 trat Wermuth auch als Zeuge in Köln auf. Er berichtete über Haussuchungen bei Adolf Mensching und erklärte wahrheitswidrig, dass Mensching behauptet hätte, dass Becker Mitglied des Bundes der Kommunisten sei. Ein Verteidiger Schneider II führte aus, dass Wermuth den Einfluss der angenommenen zehn Bundesmitglieder auf achttausend fremde Gesellen und Arbeiter überschätzt. Nur drei Angeklagte wurden freigesprochen. Wermuth und Stieber stellten ein umfangreiches Werk her, in dem die demokratischen Anfänge der deutschen Arbeiterbewegung diffamiert wurden. Mit 760 Steckbriefen von Personen, die sie für gefährlich hielten, ist das sogenannte "Schwarze Buch" noch heute von großem Wert für die Historiker der frühen deutschen Arbeiterbewegung.

Wermuth war mit Emilia (Emmy) Dorothe Domeier (1815–1904) verheiratet. Sie hatten den Sohn Adolf Wermuth. Er war 1912–1921 Oberbürgermeister von Berlin und hatte die Tochter Frieda Wermuth (1853–1940), die mit Georg Arnold Bacmeister verheiratet war.

Werke
 Sammlung über Erfahrung, Resultate und Einrichtungen der Vereinigten Weser-Dampfschiffahrt. März 1846
 Hannoversches Polizeiblatt. hrsg. von der Königlichen Polizeidirektion in Hannover. Hannover 1846–1866
 [Karl Georg Ludwig] Wermuth / [Wilhelm] Stieber: Die Communisten-Verschwörungen des neunzehnten Jahrhunderts. Im amtlichen Auftrage zur Benutzung der Polizei-Behörden der sämmtlichen deutschen Bundesstaaten. Erster Theil. Enthaltend: Die historische Darstellung der betreffenden Untersuchungen. A. W. Hayn, Berlin 1853 (Reprint: Olms, Hildesheim 1969 und Verlag Klaus Guhl, Berlin 1976) Erster Theil (MDZ Reader)
 [Karl Georg Ludwig] Wermuth / [Wilhelm] Stieber: Die Communisten-Verschwörungen des neunzehnten Jahrhunderts. Im amtlichen Auftrage zur Benutzung der Polizei-Behörden der sämmtlichen deutschen Bundesstaaten. Zweiter Theil. Enthaltend: Die Personalien der in den Communisten-Untersuchungen vorkommenden Personen. A. W. Hayn, Berlin 1854 (Reprint: Olms, Hildesheim 1969 und Verlag Klaus Guhl, Berlin 1976) online

Das Stadtarchiv Hannover verwahrt drei Briefe von ihm (1849–1857).

Siehe auch
 Geschichte der Personenschifffahrt auf der Weser

Literatur
 Karl Bittel: Der Kommunistenprozeß zu Köln 1852 im Spiegel der zeitgenössischen Presse. Hrsg. und eingeleitet. Rütten & Loening, Berlin 1955.
  Rudolf Herrnstadt: Die erste Verschwörung gegen das internationale Proletariat. Zur Geschichte des Kölner Kommunistenprozesses 1852. Rütten & Loening 1958.
 Ernst Schraepler: Aus dem Briefwechsel des hannoverschen Polizeidirektors Wermuth. In: Anita Mächler u. a. (Hrsg.): Festschrift für Richard Dietrich zum 65. Geburtstag. Peter Lang, Frankfurt am Main 1976, S. 247 ff.
 N. Weinitschke: Kugelmann, Wermuth und die Fabrikkassen in Hannover. in: Hannoversche Geschichtsblätter. Neue Folge 37., 1983, S. 85–97.
 Dirk Riesener: Polizei und politische Kultur im 19. Jahrhundert. Die Polizeidirektion Hannover und die politische Öffentlichkeit im Königreich Hannover. Hannover 1996.
 Hans-J. Schmidt-Stein: Karl Georg Ludwig Wermuth. Generalpolizeidirektor, Landdrost, Suizident. Selbstverlag, Hannover 2011.

Weblinks
 Klaus Mlynek: Wermuth, Karl Georg Ludwig. In: Dirk Böttcher, Klaus Mlynek, Waldemar R. Röhrbein, Hugo Thielen: Hannoversches Biographisches Lexikon. Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Schlütersche, Hannover 2002, ISBN 3-87706-706-9, S. 384 Online

Einzelnachweise

Polizeipräsident (Hannover)
Deutscher
Geboren 1804
Gestorben 1867
Mann
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Regierungspräsident (Hildesheim)
Ehrenbürger von Hameln
Person (Königreich Hannover)

Karl Wermuth