Olfert Fischers Gade er en gade i Nyboder i Indre By i København, der ligger mellem Store Kongensgade og Rigensgade. Gaden er opkaldt efter viceadmiral Olfert Fischer (1747-1829), der udmærkede sig som dansk øverstkommanderende under Slaget på Reden i 1801.

Historie og bebyggelse
Gaden er en sammenlægning af tre gader i forlængelse af hinanden, Balsamgade, Ulvegade og Bryggerens Længe. De to første navne stammede fra kong Christian 4.'s anlæggelse af de første dele af Nyboder i 1630'erne og 1640'erne, om end husene fra den tid dog for længst er væk. Det nuværende navn er fra 1897 og skyldtes et ønske om at skabe enkelthed ved, at gader i forlængelse af hinanden fik samme navn. At søhelten blev hædret her skyldtes, at Nyboder blandt andet er bygget som boliger for flådens mandskab.

Bryggerens Længe lå mellem Store Kongensgade og Borgergade. Her består den nutidige bebyggelse dels af etageejendomme og dels af nogle mindre bygninger i to-tre etager.

Ulvegade lå mellem Borgergade og den nuværende gade Gammelvagt, en rest fra da Adelgade blev rettet ud i 1870'erne. På den sydlige side ligger der her klassiske toetages gule Nyboder-huse fra 1750'erne. På den nordlige side mellem Borgergade og Sankt Pauls Plads ligger en række af de toetages såkaldte Grå Stokke, som arkitekten Olaf Schmidth opførte en række af i kvarteret omkring 1890. De var inspireret af tidens arbejderboliger men tilpasset Nyboders eksisterende arkitektur.

Balsamgade lå mellem Gammelvagt og Rigensgade. Her ligger der flere etageejendomme omkring krydset med Kronprinsessegade. Mere markant er dog dobbelthusene, som ligger mellem Olfert Fischers Gade og parallelgaden Sankt Pauls Gade. De består af to boligkareer opført i 1977-1979 for Arbejderne Kooperative Byggeforening som to firlængede gårde med en fælles plads imellem.

Kilder
 Storbyens stednavne, s. 217, af Bent Jørgensen. Gyldendal, 1999.
 København før og nu - og aldrig, bind 5, Kgs. Nytorv, Rosenborg og Nyboder, s. 388-389, 428-429, 446-449, af Sys og Godfred Hartmann. Palle Fogtdal, 1988.

Eksterne henvisninger

 Olfert Fischers Gade på Indenforvoldene.dk

Gader i Indre By (København)
Nyboder

Olfert Fischers Gade


Johannes Schasching SJ (* 10. März 1917 in St. Roman, Oberösterreich; † 20. September 2013 in Wien) war ein österreichischer Jesuit und Sozialethiker, Hochschullehrer und Autor.

Er galt als führender Exponent der Katholischen Soziallehre in Österreich und neben Oswald von Nell-Breuning und Johannes Messner als einer der Nestoren der Soziallehre im deutschsprachigen Raum.

Leben
Johannes Schasching wurde 1917 in St. Roman im Innviertel als Sohn eines Maurers geboren. Als Schüler hatte er das Jesuitengymnasium in Freinberg in Linz besucht und trat nach seinem Abitur 1937 in den Jesuitenorden ein. Es folgte ein kurzes Studium der Philosophie am Berchmanskolleg  in Pullach. Dann wurde er zur Wehrmacht eingezogen, jedoch 1941 entlassen. Seinen Abschluss des Philosophiestudiums machte er 1943. Es folgte von 1943 bis 1947 ein Studium der Theologie in Innsbruck, München, Wien, Chicago, New York und Leuven. Am 25. Juli 1946 empfing er in Innsbruck die Priesterweihe. 1947 wurde er in Innsbruck in Staatswissenschaften promoviert.

Ab 1950 begann die akademische Karriere des Theologen. Er unterrichtete zunächst Ethik und Sozialwissenschaften an der Universität Innsbruck. 1952 habilitierte er sich dort in spezieller Ethik und Soziologie und lehrte in Innsbruck bis 1966. Von 1961 bis 1966 war er zudem zum Ordensprovinzial der Jesuiten in Österreich ernannt.

1966 wurde er durch den Ordensgeneral der Jesuiten in Rom, Pedro Arrupe, nach Rom berufen, wo er an der Päpstlichen Universität Gregoriana Sozialwissenschaften unterrichtete. Dort war er bis 1991 als Professor tätig. Von 1982 bis 1989 war er Dekan der Sozialwissenschaftlichen Fakultät. Von 1966 bis 1969 war er zudem Rektor des Pontificium Collegium Germanicum et Hungaricum de Urbe.

Nach seiner Emeritierung 1991 war er bis 2005 an der Katholischen Sozialakademie Österreichs tätig. In Österreich war Schasching wesentlich am Sozialhirtenbrief der katholischen Bischöfe 1990 und in der Steuerungsgruppe des Ökumenischen Sozialwortes (2003) engagiert.

In dieser Zeit zog er zunächst 1991 in die Jesuitenkommunität in Wien, seit 2009 lebte er in einem Pflegeheim der Borromäerinnen in Wien. Hier starb er im September 2013 im 97. Lebensjahr und im 77. Jahr seines Ordenslebens. Am 1. Oktober 2013 wurde Schasching in der Gruft der Jesuitenkirche in Wien beigesetzt.

Wirken
In seinem Wirken und Werk war Schasching stets auf das Wohl der Menschen ausgerichtet. Er versuchte zeitlebens, die Katholische Lehre den einfachen Gläubigen nahezubringen. Außerdem beschäftigte er sich mit Fragen von Mensch und Gesellschaft, Kirche und Gesellschaft und Kirche und Arbeitswelt.

Schasching war Konsultor in verschiedenen päpstlichen Einrichtungen der Römischen Kurie und offizieller Sozialberater von Papst Johannes Paul II. Viele Ideen und theologische Erkenntnisse des Sozialethikers flossen auch in die Sozialenzykliken "Laborem exercens" (1981), "Sollicitudo rei socialis" (1987) und "Centesimus Annus" (1991) ein.

Zu seinen Schülern gehört Paul Zulehner.

2017 wurde an der Katholischen Privat-Universität Linz das Johannes Schasching Institut gegründet, das sich mit Werk und Wirken von Schasching und seinem Einfluss auf die katholische Soziallehre auseinandersetzt sowie den Nachlass wissenschaftlich bearbeitet und verwaltet.

Auszeichnungen
 1973: Großes Verdienstkreuz des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland
 1987: Großes Goldenes Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich
 1988: Ehrendoktorat Dr. rer.soc.oec. der sozial- und wirtschaftswissenschaftlichen Fakultät der Johannes Kepler Universität Linz
 1992: Ehrenbürger der Marktgemeinde Engelhartszell
 1992: Ehrenbürger der Gemeinde St. Roman
 1995: Ehrendoktorat Dr. theol. der theologischen Fakultät der Universität Wien
 2000: Ehrendoktorat Dr. theol. der Katholisch-Theologischen Hochschule Linz
 2002: Erwin Wenzl-Preis

Werk (Auswahl)
 Seelsorge, Volk und Staat, 1956
 In Sorge um Entwicklung und Frieden, 1988
 Unterwegs mit den Menschen, 1991
 Für eine Kultur der Solidarität, Familie und Katholische Soziallehre, 1991
 Zeitgerecht-zeitbedingt, 1994

Weblinks

 Katholische Sozialakademie feiert Sozialethik-Pionier Schasching zum 100. Geburtstag
 Wolfgang Palaver im "ksoe.blog" zum 100. Geburtstag "Im Dialog mit allen Menschen guten Willens: P. Johannes Schasching SJ"

Einzelnachweise

Mitglied der Päpstlichen Akademie der Sozialwissenschaften
Jesuit
Hochschullehrer (Päpstliche Universität Gregoriana)
Christlicher Sozialethiker
Autor
Christliche Literatur
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (21. Jahrhundert)
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Träger des Großen Goldenen Ehrenzeichens für Verdienste um die Republik Österreich
Ehrendoktor der Universität Linz
Ehrendoktor der Universität Wien
Ehrendoktor der Katholisch-Theologischen Privatuniversität Linz
Ehrenbürger in Oberösterreich
Ehrenbürger von Engelhartszell
Österreicher
Geboren 1917
Gestorben 2013
Mann

Johannes Schasching


An Eleocharis sphacelata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Eleocharis sphacelata in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis sphacelata


The West Highland White Terrier, commonly known as the Westie, is a breed of dog from Scotland with a distinctive white harsh coat with a somewhat soft white undercoat. It is a medium-sized terrier, although with longer legs than other Scottish breeds of terrier. It has a white double coat of fur which fills out the dog's face, giving it a rounded appearance.

The breed is intelligent, quick to learn, and can be good with children, but does not always tolerate rough handling. The Westie is an active breed, and is social with a high prey drive, as they were once used to hunt rodents.

The modern breed is descended from a number of breeding programmes of white terriers in Scotland before the 20th century. Cousin to the Cairn Terrier, the Westie was bred to hunt small rodents at places such as farms. Edward Donald Malcolm, 16th Laird of Poltalloch, is credited with the creation of the modern breed from his Poltalloch Terrier, but did not want to be known as such.

Other related breeds included George Campbell, 8th Duke of Argyll's Roseneath Terrier and Dr Americ Edwin Flaxman's Pittenweem Terriers. This breed of small white Scottish terriers was given its modern name for the first time in 1908, with recognition by major kennel clubs occurring around the same time.

The breed remains very popular in the UK, with multiple wins at Cruft's. It has been in the top third of all breeds in the US since the 1960s.

Several breed-specific and non-specific health problems appear in the breed, including a condition in young dogs nicknamed "westie jaw" which causes an overgrowth of bone in the jaw of the dog. It can also be prone to skin disorders, with a breed-specific condition called hyperplastic dermatosis occurring. They are a very energetic and boisterous breed, needing regular exercise of around one hour per day.

Appearance

Commonly, Westies have bright, deep-set, almond-shaped eyes that are dark in colour. Their ears are pointed and erect. Members of the breed typically weigh between , and the average height is between  at the withers. The body should be shorter than the height of the dog at the shoulder.

They also have a deep chest, muscular limbs, a black nose, and a short, closely fitted jaw with "scissors" bite (lower canines locked in front of upper canines, upper incisors locked over lower incisors). The Westie's paws are slightly turned out to give it better grip than flat-footed breeds when it climbs on rocky surfaces. In young puppies, the nose and footpads have pink markings, which slowly turn black as they age. Westies also have short and sturdy tails. Some sources suggest that due to their history as rodent catchers, their tails were bred to be thick so that a Westie trapped in a hole could be easily pulled out by the tail.

They have a soft, dense, thick undercoat and a rough outer coat, which can grow to about  long. The fur fills out the face to give a rounded appearance. As puppies develop into adults, their coarse outer coat is normally removed by either "hand-stripping", especially for dog-showing, or otherwise clipping. Most Westies are pure white, although there are some light wheaten colour variations.

Temperament

The temperament of the West Highland White Terrier can vary greatly, with some being friendly towards children, while others prefer solitude. It will not typically tolerate rough handling, such as a child pulling on its ears or fur, and can frequently be both food- and toy-possessive. This makes regular training from a young age of particular importance. It is normally independent, assured, and self-confident, and can make a good watchdog. It is a loyal breed that bonds with its owner but is often on the move, requiring daily exercise (15–30 min though ideally, at least an hour). The Westie is highly social and is the most friendly and jolly of all the Scottish breeds of terriers.

It is a hardy breed, and can be stubborn, leading to issues with training. A Westie may need to have its training refreshed on occasion during its lifetime. Having a typical terrier prey drive, it tends to be highly interested in toys, especially chasing balls. It does retain the instincts of an earth-dog, including inquisitive and investigative traits, as well as natural instincts to bark and dig holes. It is ranked in the average range as 88th in Stanley Coren's The Intelligence of Dogs.

Health

The American breed club puts the lifespan of the Westie at 12 to 16 years. A club survey puts the average lifespan at 11.4 years. Veterinary clinic data from the UK show a typical lifespan of 10.5 to 15 years. The French Kennel Club database gives 8 to 16 years, with a median of 13 years. The typical litter size is between three and five puppies.

The breed is pre-disposed to conditions found in many breeds, such as abdominal hernias. Westie puppies may be affected by craniomandibular osteopathy, a disease also known as "lion jaw", and is sometimes also referred to as "westie jaw". The disease is an autosomal recessive condition, so a puppy can only be affected by it if both of its parents are carriers of the faulty gene. The condition appears across many breeds, including several different types of terriers, as well as other unrelated breeds such as the Great Dane. It typically appears in dogs under a year old, and can cause problems for the dog to chew or swallow food. Radiographic testing can be conducted to diagnose the condition, in which the bones around the jaw thicken; additionally, the blood may show increased calcium levels and enzyme levels. The condition often stops progressing by the time the dog is a year old, and in some cases can recede. It is normally treated with anti-inflammatory medications, and the feeding of soft foods. In some cases, tube feeding may be necessary.

The breed is prone to skin disorders. About a quarter of Westies surveyed are affected by atopic dermatitis, a heritable chronic allergic skin condition. A higher proportion of males are affected compared to females. An uncommon but severe breed-specific skin condition, hyperplastic dermatosis, may affect West Highland White Terriers, both juveniles and adults dogs. Affected dogs can suffer from red hyperpigmentation, lichenification, and hair loss. In the initial stages, this condition can be misdiagnosed as allergies or less serious forms of dermatitis.

An inherited genetic problem that exists in the breed is globoid cell leukodystrophy. It is not breed-specific, and can appear in Cairn Terriers and other breeds including Beagles and Pomeranians. It is a neurological disease wherein the dog lacks the enzyme galactosylceramidase. The symptoms are noticeable as the puppy develops, and can be identified by the age of 30 weeks. Affected dogs have tremors, muscle weakness, and trouble walking. Symptoms slowly increase until limb paralysis begins to occur. Due to it being a hereditary condition, owners should avoid breeding affected animals to eliminate it from the breed. Another genetic condition that affects the breed is "white dog shaker syndrome". As this condition is most commonly found in Westies and Maltese, the condition was originally thought to be connected to the genes for white coats, but the same condition has since been found in other non-white breeds including the Yorkshire Terrier and the Dachshund. The condition typically develops over one to three days, resulting in tremors of the head and limbs, ataxia, and hypermetria. Affected males and females can be affected for different lengths of time, with symptoms in females lasting between four and six weeks, while males can be affected the rest of their lives.

Other less common conditions which appear in the breed include hydroxyglutaric aciduria, which is where elevated levels of Alpha-Hydroxyglutaric acid are in the dog's urine, blood plasma, and spinal fluid. It can cause seizures, muscle stiffness, and ataxia, but is more commonly found in Staffordshire Bull Terriers. A degeneration of the hip joint, known as Legg–Calvé–Perthes syndrome, also occurs in the breed. However, the chances of this condition occurring are much higher in some other breeds, such as the Australian Shepherd and the Miniature Pincher. The breed is also one of the least likely to be affected by a luxating patella, where the knee cap slips out of place.

History

Scottish white terriers were recorded as early as during the reign of James VI of Scotland, who reigned between 1567 and 1625. The king ordered that a dozen of these white terriers be procured from Argyll to be presented to the Kingdom of France as a gift. Sandy- and brindle-coloured dogs were seen as hardier than those of other colours, and white dogs were seen as being weak. At various times during the breed's existence, it has been considered a white offshoot of both the Scottish Terrier and the Cairn Terrier breeds.

Reports of a ship from the Spanish Armada being wrecked on the island of Skye in 1588 indicated the ship carried white Spanish dogs, whose descendants were kept distinct from other breeds by Clan Donald, including the families of the Chiefs. Other families on Skye preserved both white and sandy-coloured dogs. One such family was the Clan MacLeod, and it was reported by their descendants that at least two Chiefs kept white terriers, including "The Wicked Man" Norman MacLeod, and his grandson Norman, who became Chief after his death.

George Campbell, 8th Duke of Argyll, chief of Clan Campbell, bred a breed of white Scottish terriers known as the "Roseneath Terrier". Another breed of white Scottish terriers also appeared at this point, with Dr. Americ Edwin Flaxman from Fife developing his line of "Pittenweem Terriers" out of a female Scottish Terrier which produced white offspring. The dog seemed to produce these white puppies regardless of the sire to which she was bred, and after drowning over 20 of these offspring, he came upon the theory that it was an ancient trait of the Scottish Terrier that was trying to reappear. He re-dedicated his breeding programme to produce white Scottish Terriers with the aim of restoring it to the same stature as the dark-coloured breed. Flaxman is credited with classes being added to dog shows for white Scottish Terriers towards the end of the 19th century.

The person most closely associated with developing the modern breed of West Highland White Terrier is Edward Donald Malcolm, 16th Laird of Poltalloch. Malcolm owned terriers used to work game; the story told is that a reddish-brown terrier was mistaken for a fox and shot. Following this, Malcolm decided to develop a white terrier breed, which became known as the "Poltalloch Terrier". The first generation of Poltallochs had sandy-coloured coats, and had already developed prick ears, which is a trait seen later in the modern breed. It is unknown if the Poltalloch Terriers and Pittenweem Terriers were interbred. In 1903, Malcolm declared that he did not want to be known as the creator of the breed and insisted that his breed of white terriers be renamed. The term "West Highland White Terrier" first appears in Otters and Otter Hunting by L.C.R. Cameron, published in 1908.

The first breed club was set up in 1904; Niall Campbell, 10th Duke of Argyll, was the society's first president. A second club was subsequently set up, with the Countess of Aberdeen as chairman. Edward Malcolm succeeded the Countess as the club's second chairman. Kennel Club recognition followed in 1907, and the breed appeared at Crufts for the first time in the same year. The Westie was imported into the United States in 1907–1908, when Robert Goelet imported Ch. Kiltie and Ch. Rumpus Glenmohr. Initially, it was also known at the time as the Roseneath Terrier, and the Roseneath Terrier Club was recognised by the American Kennel Club in 1908. The club was renamed during the following year to the West Highland White Terrier Club of America. The breed spent the period that immediately followed as being "in vogue", becoming popular almost immediately upon its arrival in the US. Canadian Kennel Club recognition followed in 1909. Until 1924 in the UK, Westie pedigrees were allowed to have Cairn and Scottish Terriers in them. By the time of Malcolm's death in 1930, a stable type had appeared with prick ears, a white coat, and a short back.

In major conformation shows, the breed has been equally successful on both sides of the Atlantic. The first member of the breed to win a show championship was Ch. Morvan in 1905, owned by Colin Young. The dog was registered at the time as a Scottish Terrier, and won the title at the Scottish Kennel Club show at the age of seven months. Because the breed was not yet recognised independently, the championship title was not retained when the dog was reregistered as a West Highland White Terrier. The first win at a major show came at the Westminster Kennel Club Dog Show in 1942 when Constance Winant's Ch. Wolvey Pattern of Edgerstoune won the title of Best in Show. The same title was taken by Barbara Worcester's Ch. Elfinbrook Simon in 1962. It took a further 14 years before the breed took its first Best in Show title at Crufts, the UK's major dog show. Ch. Dianthus Buttons, owned by Kath Newstead and Dorothy Taylor, took the title for the breed in 1976. A Westie also won Crufts in 1990 with the Best in Show title going to Derek Tattersall's Ch. Olac Moon Pilot, and in 2016 to Burneze Geordie Girl.

The popularity of the breed during the early 20th century was such that dogs were being exchanged for hundreds of guineas. As of 2010, the Westie is the third-most popular breed of terrier in the UK, with 5,361 puppies registered with the Kennel Club. However, this is a decrease in numbers since 2001, when it was the most popular terrier breed, with 11,019 new dogs registered. The breed's position in the United States is more stable with it remaining in the top third of all breeds since around 1960. It was ranked 30th-most popular in 2001, based on registrations with the American Kennel Club, which varied around the 30s in the decade after, with it ranked 34th in 2010. It was the 44th-most popular AKC breed in 2020.

References

Notes

Bibliography

FCI breeds
Terriers
Dog breeds originating in Scotland

West Highland White Terrier


Eric Van Young es un historiador estadounidense especializado en la época colonial y la Guerra de Independencia de México.

Trayectoria profesional

Eric Van Young es un historiador estadounidense especializado en la historia agraria de la época colonial además de la historia cultural, social y política de México en el . Obtuvo su B.A. with Honors, History, University of Chicago, 1967, su
M.A., History, University of California, Berkeley, 1968 y su Ph.D., History, University of California, Berkeley, 1978. Actualmente es profesor de historia en la Universidad de California en San Diego.

Obras

La ciudad y el campo en el México del siglo XVIII: La economía rural de la región de Guadalajara, 1675-1820. México: Fondo de Cultura Económica, 1990.

La ciudad y el campo en la historia de México, co-edited with Ricardo Sánchez and Gisela von Wobeser; 2 vols. Mexico: Universidad Nacional Autónoma de México, 1992.

Colección Documental de la Independencia Mexicana, edición e introducción. México: Universidad Iberoamericana, 1998.

La crisis del orden colonial: Estructura agraria y rebeliones populares en la Nueva España, 1750-1821. México: Alianza Editorial, 1992.

Mexican Regions: Comparative History and Development, edición, introducción, San Diego: Center for U.S.-Mexican Studies, University of California, San Diego, 1992.

La otra rebelión : la lucha por la independencia de México, 1810-1821, México: Fondo de Cultura Económica, 2006

From Empire to Nation: Historical Perspectives on the Making of the Modern World, editado con Joseph Esherick y Hasan Kayali Boulder: Rowman and Littlefield, 2006.

Mexican Soundings: Essay in Honour of David A. Brading, coeditado con Susan Deans-Smith; London: Institute for the Study of the Americas, University of London, 2007.

Economía, política y cultura en la historia de México: Ensayos historiográficos, metodológicos y teóricos de tres décadas. San Luis Potosí: El Colegio de San Luis/El Colegio de Michoacán, El Colegio de la Frontera Norte, 2010.

Writing Mexican History. Stanford, California: Stanford University Press, 2012.

Stormy Passage: Mexico from Colony to Republic (1750- 1850), Lanham, Maryland: Rowman and Littlefield, Publishers (en prensa).
The Other Rebellion: Popular Violence, Ideology, and the Mexican Struggle for Independence, 1810-1821
Hacienda and Market in Eighteenth-Century Mexico. The Rural Economy of the Guadalajara Region, 1675-1820

Premios y reconocimientos

Thomas F. McGann Memorial Prize in History, Rocky Mountain Council on Latin American Studies, Annual Meeting, Tucson, February, 1984 (co-winner for best paper in Latin American history).

Hubert Herring Award for the Best Article in Latin American Studies, Pacific Coast Council on Latin American Studies, 1984 (for an article published in Latin American Research Review, 1983).

Miembro correspondiente de la Academia Mexicana de Ciencias.

Enlaces externos

 UC San Diego. Department of History. "Eric Van Young" .

Referencias

Historia colonial de México
Independencia de México
Historiadores de Estados Unidos
Historiadores de México colonial

Eric van Young


مفارقة دولاب أرسطو  هي مفارقة ألفها أرسطو وتقول بأن هناك دولابين أحدهما ضمن الآخر والتي تأخذ حوافهما شكل دائرة بأقطار مختلفة. تدور الدواليب بدون انزلاق لدورة كاملة، يكون المسارين الذان تخلفه أسفل العجلات هو خطان مستقيمان طولهما يساويا طول محيط العجلة، ولكن طول الخطين متساويين، إذا يجب أن يكون للعجلتين نصف القطر ذاته، وهذا ما يخالف الفرض بأن العجلتين ذات نصف قطر مختلف.
إن الخطأ الذي أدى لحصول المفارقة هو افتراض أن العجلة الصغيرة أيضاً تدور بدون انزلاق، ولكن في الحقيقة فإن هذه الحركة غير ممكنة الحدوث فيزيائياً.

مراجع

أرسطو
الفلسفة في أرسطو
دوائر
عجلات
فلسفة أرسطوطاليسية
مفارقات فيزيائية

مفارقة دولاب أرسطو


Clemente Lococo (hijo) fue un coleccionista y pintor que nació en Buenos Aires, Argentina en 1915 y falleció el 3 de enero  de 2000 en Buenos Aires, Argentina a los 84 años de edad. Era hijo del empresario teatral y cinematográfico Clemente Lococo.

Su relación con el arte
Lococo hijo se ocupó de la publicidad y la decoración de los cines y teatros que explotaba la empresa familiar fundada por su padre y que llegó a presidir.  Se recuerda que en ocasión de estrenarse la revista "Fiesta en Japón" iluminó la Avenida Corrientes con cientos de farolitos nipones y perfumó la cuadra con fragancias orientales. Aplicó su imaginación y su profunda vena artística a las marquesinas. Sus dos amores fueron siempre el cine y la pintura.

A los 29 años comenzó a pintar y estudió con David Heynemann a través de quien conoció y se codeó con maestros como Eliseo Cioppini, Gastón Jarry, Cleto Ciochini y Armando Repetto. Su primera muestra fue en la Galería Müller en 1953 presentó su primera muestra, en la galería Müller, también en Nueva York y Texas, y en 1969 en la Galería Jack Misrachi, de México. Viajó por el mundo siempre acompañado por su paleta y su pincel, para pintar sus paisajes, figurativos, y para sus naturalezas "estáticas" o "quietas" (que prefería no llamar muertas).

Sus cuadros también llegaron, entre otros lugares, a San Pablo, Brasil, a la galería La Pinacoteca, de Barcelona y recibieron los primeros premios en el Primer Salón Anual de San Fernando y en el XI Salón de Marinistas del Centro Naval de Buenos Aires.

Realizó más de medio centenar de muestras individuales y colectivas en Argentina, España, Estados Unidos, México, Uruguay, Brasil. El Museo Castagnino, de Rosario, el Museo de Bellas Artes de Córdoba y otras entidades culturales adquirieron obras de su autoría. Para Benito Quinquela Martín su línea era "neoimpresionista".

Poseía una gran colección de obras de arte, por lo general compradas a los mismos autores, dadas sus muchas amistades en el ambiente artístico.

Al tiempo de fallecer el 3 de enero de 2000 estaba casado con Ana María Calvente y tuvo cuatro hijos y siete nietos.

Referencias

Empresarios de cine de Argentina
Empresarios del espectáculo de Argentina
Pintores de Argentina del siglo XX

Clemente Lococo (hijo)


<span>
Cimitirul Câinilor este considerat ca fiind primul cimitir pentru animale de companie din epoca modernă din întreaga lume. Acesta este situat în Asnières-sur-Seine, în partea de nord-vest a suburbiilor Parisului (departamentul Hauts-de-Seine).

Istorie
Autorul Georges Harmois și jurnalista feministă Marguerite Durand, directoare a ziarului La Fronde fondează în 1899 Societatea franceză anonimă a cimitirului pentru câini și pisici. Această societate achiziționează niște terenuri pe o insulă a Senei, Île des Ravageurs. Cimitirul primește rămășițele pământești ale unor animale de companie, câini, pisici sau păsări, inclusiv alte animale, precum cai sau lei. Pentru unele din ele sunt construite cavouri sau monumente funerare impunătoare.

Inițial s-a preconizat construirea unui columbariu și a unui muzeu dedicat animalelor de companie, dar, în final, s-au construit numai grădini, clădirea de la intrare și necropola, împărțită în patru zone: pentru câini, pentru pisici, pentru păsări și pentru alte animale. Arhitectul parizian Eugène  Petit, care a realizat mai multe clădiri pariziene, concepe poarta de intrare în stilul Art nouveau, cu deschidere spre vechiul pod de la Clichy.

În 1976, acel braț al Senei este închis. În 1987, societatea proprietară decide să închidă cimitirul. În urma protestelor din toate părțile, orașul Asnières anunță planul de a răscumpăra și de a-l menține în activitate. Pe 27 iunie în același an, situl este declarat oficial, datorită " interesului pitoresc, artistic, istoric și legendar ". Orașul Asnières-sur-Seine a devenit proprietar în 1989 și îl gestionează din 1997.

În 2001, intrarea în cimitir a fost renovată și s-a făcut o nouă amenajare a teritoriului.

Pentru cel mai mic dintre morminte, se plătește între 950 și 1000 de euro, la care trebuie să fie adăugate: costul anual de concesiune, costurile de înmormântare și construirea monumentului funerar.

Câteva animale notabile
 Barry. Un monument în cinstea acelui spaniel de Alpi, predecesorul câinelui saint-bernard, este ridicat de către direcția cimitirului. Acest câine, care s-a născut în 1800 și a murit la Berna în 1814, a aparținut călugărilor de la Hospice du Grand-Saint-Bernard și ar fi salvat viețile a peste 40 de persoane
 Clément (2000-2011), câinele lui Michel Houellebecq
 Rintintin, câine de cinema; unul dintre urmașii săi, Rintintin al IV-lea, a fost celebrul actor de telenovele
 Monument în memoria unor câini polițiști. A fost construit în 1912, comisariatele din suburbii tocmai fuseseră dotate cu câțiva ani mai devreme cu câini. Acesta găzduiește mai mulți câini polițiști, printre care "Dora" (1907-1920) de la comisariatul din Asnières, " Top ", de mai multe ori medaliat, "Papillon" - opt ani de serviciu în arondismentul 16 din Paris sau " Leo " - ucis la datorie
 Kroumir, pisica lui Henri Rochefort
 Animale de companie ale unor celebrități precum compozitorul Camille Saint-Saëns, scriitorii Alexandre Dumas și Georges Courteline, cântărețul și compozitorul Sacha Guitry
 Gribouille, calul lui Marguerite Durand
 Masseraux (1989) și Tsoytong, cai de curse
 Mémère sau Dick, câini de tranșee în timpul Primului Război Mondial
 Moustache (1799-1810), un câine soldat francez, în Războaiele revoluționare și în perioada Războaielor Napoleoniene
 Al 40 000-lea animal îngropat aici este un câine vagabond venit să moară în 1958 la poarta cimitirului. Direcția cimitirului i-a ridicat un monument.
Există, de asemenea, pisici, vaci, viței, porci, cai, oi, găini, chiar și o maimuță.

Note

Surse
 Cimitirul de Câinii de pe site-ul orașului Asnières
 Cimitirul de Câini de pe site-ul Les Amis et Passionnés du Père-Lachaise
 Cimitirul de Câinii de pe site-ul de MEMORIE Înmormântare Animale
 Cimitirul de Câinii de pe site-ul, cavouri și morminte
 Cimitirul de Câini în Asnières, pe site-ul lui Figaro [Cultura]
 Planul cimitirului

Câini în cultura populară

Cimitirul Câinilor


පේර යනු බොහෝ නිවර්තන හා උපනිවර්තන ප්‍රදේශවල වගා කරන හා භාවිත වන පලතුරු වේ.

 Psidium guajava (සාමාන්‍ය පේර, ලෙමන් පේර), මෙක්සිකෝ, මධ්‍යම ඇමරිකානු, හා  දකුණු ඇමෙරිකාවේ උතුරු ප්‍රදේශයේ උපන් මරඳ පවුලේ (Myrtaceae) කුඩා වෘක්ෂයකි.එයට අදාල විශේෂ ද පේර ලෙස හැඳින්විය හැක වුවද, ඒවා "අන්නාසි පේර" Acca sellowiana  වැනි අනෙකුත් විශේෂ හෝ ගණ වලට අයත් වේ.

වර්ග

නිරන්තරයෙන් ආහාරයට ගන්නා විශේෂ අතර, බොහෝ විට  "පේර" වශයෙන් සලකනු ලබන්නේ, ඇපල් පේර (Psidium guajava) ය. පේර  සාමාන්‍ය Myrtoideae ගණයට අයත්, විරුද්ධව පිහිටි සරල, ඉලිප්සාකාර සහ සෙ.මි 5-15 පමණ දිගැති දැඩි අඳුරු කොළ වලින් යුක්ත වේ. පේර මල්, පෙති පහක් සහ බොහෝ රේණු සහිත සුදු වර්ණ මල් වේ. පේර, මාංසමය බහු බීජ ඵලයකි.

 Accara හා Acca (Feijoa, අන්නාසි පේර) යන ගණ වරක් Psidium වලට අයත්ව තිබුණි.

නිරුක්ති ශාස්ත්‍රය සහ කලාපීය නම්

"පේර" යන වචනය ස්පාඤ්ඤ guayaba හරහා Arawak guayabo "පේර ගස" යන්න මගින් වි‍යුත්පන්න වී ඇත. එය සමාන ස්වරූපයක් සහිත, බොහෝ යුරෝපීය හා ආසියානු භාෂා වලට අනුවර්තනය වී ඇත.

පේර, පෙයාස් යන්නෙන් වි‍යුත්පන්න වී ඇති, පේරු යන නමින් ද හැඳින්වේ. එය බටහිර ඉන්දීය සාගරයේ මායිම්වන රටවල් වල බහුල අතර, අතැම් විට ස්පාඤ්ඤ හෝ පෘතුගීසි භාෂා මගින් වි‍යුත්පන්න වී ඇත. ඉන්දියානු උප මහාද්වීපය හා මැද-පෙරදිග ප්‍රදේශවල පේර amrood යන නමින් ද හදුන්වන අතර, බොහෝ විට එය අරාබි හා තුර්කි භාෂා වල ඇති "pear " යන අර්ථය දෙන armoot වල ප්‍රභේදයක් විය හැක.

ආරම්භය හා ව්‍යාප්තිය
පේර වල සම්භවය මෙක්සිකෝව හෝ මධ්‍යම ඇමරිකාව යන ප්‍රදේශවලින් බිහිවී නිවර්තන ඇමරිකාව හා කැරිබියානු කලාපය පුරා පැතිරී යන ලද බවට සැලකේ. මෙය උපනිවර්තන සහ නිවර්තන ආසියාව, දකුණු එක්සත් ජනපදය (ටෙනසි හා උතුරු කැරොලිනා දකුණු, මෙන්ම බටහිර සහ හවායි), සහ නිවර්තන අප්‍රිකානු බෝග ලෙස වගා කර ඇත.

මේවන විට පේර බොහෝ නිවර්තන හා උපනිවර්තන රටවල වගා කර ඇත.බොහෝ විශේෂ වාණිජමය කටයුතු සඳහා වගා කර ඇති අතර,  ඇපල් පේර වඩාත් සුලබව ජාත්‍යන්තර වශයෙන් වෙළඳාම් කරයි.

බොහෝ විශේෂවල  පරිණත ශාක  25 ° F (−4 °C)ට වඩා අඩු උෂ්ණත්ව වලදි තම පැවැත්ම  කෙටි කාලසීමාවක් සඳහා හෝ රැක ගත හැකි නමුත් ළපටි ශාක විනාශ වී යයි.

19 වන සියවසේ දී පේර ෆ්ලොරිඩාවට හඳුන්වා දෙන ලද අතර මේ වනවිට සරසොටා, චිප්ලි, වැල්ඩො සහ ෆෝට් පියර්ස් දක්වා වගා කර ඇත.කෙසේ වෙතත්, පේර කැරිබියානු පළතුරු මැස්සාගේ ප්‍රාථමික ධාරකයා වන අතර මෙම පළිබෝධ වර්තමානයේ ෆ්ලොරිඩා ප්‍රදේශවල ඇති බැවින් පේර  එමගින් ආරක්ෂා  කර ගත යුතුය.

20 වන සියවසේ මැද භාගයේ සිට, විශේෂයෙන් මාලග කොස්තා ඩෙල් සොල්, (ස්පාඤ්ඤය) පිහිටා ඇති බටහිර යුරෝපයේ දකුණු ප්‍රදේශවල කුඩා කොටසකද පේර වාණිජමය කටයුතු සඳහා වගා කර ඇති  අතර රෝපණ මාධ‍ය්‍ය  යොදා ගනිමින් ප්‍රගුණනය ද සිදු කරයි.

නිවර්තන කලාපීය පළතුරු අතරින් පේර ගෘහස්ථ ලෙස වගා කල හැකි බැවින් පේර වගාව සඳහා උපනිවර්තන  ගෘහස්ථ වගාකරුවන් උනන්දුවක් දක්වයි. බීජ මගින් වගා කරන විට,පේර වල වසර දෙකක් ගත වන විටම ඵල හට ගන්නා අතර වසර 40 ක් පමණ වනතෙක් ඵල හට ගැනීම සිදුවේ.

පරිසර විද්‍යාව

සමහර Lepidoptera විශේෂ වල දළඹුවන්, Psidium විශේෂ ආහාර පැළෑටි ලෙස භාවිතා කරන අතර, ප්‍රධාන වශයෙන් සළඹයන් Ello Sphinx (Erinnyis ello), Eupseudosoma aberrans, E. involutum, සහ Hypercompe icasia  සඳහා කැමැත්තක් දක්වයි. Pronematus pruni සහ Tydeus munsteri වැනි මයිටාවන්, ඇපල් පේර (P. guajava) සහ අනෙකුත් විශේෂ වලට හානි කරන කෘමින් ලෙස සැලකේ. bacterium Erwinia psidii ඇපල් පේර වල කුණු වීමේ රෝගය ඇති කරයි.

මිනිසුන් විසින් පේර වගා කරනු ලැබුවද ඒවා බොහෝ සතුන් හා කුරුල්ලන් විසින් පරිභෝජනය කරන අතර, බීජ අතහැරීම මගින් ඒවා විසුරුවා හැරීම සිදුවේ. හවායි හි, ස්ට්රෝබෙරි පේර (P. littorale) 100 කට වඩා වැඩි අනෙකුත් ශාක විශේෂ වඳ වී යාමේ තර්ජනයට ලක් කරන ආක්‍රමණ්ශීලී ආක්‍රමණික විශේෂ බවට පත් වී තිබේ.පේර විශේෂ කීපයක්, වාසස්ථාන විනාශ වීම නිසා දුර්ලබ වී ඇති අතර අවම වශයෙන් එක් විශේෂයක්(ජැමෙයිකානු පේර, P. dumetorum) හෝ මේ වන විටත් වඳ වී ඇත.

පේර ශාකයේ දැව, හවායි හි මස් දුම් පානය කිරීම සඳහා භාවිතා කරනු ලබන අතර ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ බාබකියු තරඟ සඳහා භාවිතා වේ. කියුබාව සහ මෙක්සිකෝව, බාබකියු සඳහා පේර කොළ භාවිතා කරයි.

පළතුර
පේර පළතුරු, සාමාන්‍යයෙන් සෙ.මි 4-12 පමණ දිගැති, ශාක විශේෂය අනුව ගෝලාකාර හෝ ඕවලාකාර වේ. ඊට දෙහි ලෙලි වලට මදක් සමාන සාමාන්‍ය සුවඳක් ඇත. පිටත සම  රළු, බොහෝ විට තිත්ත රසය සමග, හෝ මෘදු හා මිහිරි විය හැක. විශේෂ අතර, වෙනස්කම් සැලකූ විට, සම ඕනෑම ඝනකම විය හැකි අතර, පරිණත වීමට පෙර  සාමාන්‍යයෙන් කොළ පැහැ නමුත්,ඉදීමත් සමග කහ, දුඹුරු, හෝ කොල පැහැ බවට පත් වෙයි. ඇතුළත මදය පැණි රස හෝ ඇඹුල් සහ සුදු ( "සුදු" පේර) සිට තද රෝස ( "රතු" පේර) පැහැය දක්වා විය හැක. විශේෂය අනුව මදයේ බීජ, ප්‍ර්‍රමාණය සහ දැඩිබව වෙනස් වේ.

ආහාර පිසීමේදී භාවිතයන්
මෙක්සිකෝවේ, පේර agua fresca ජනප්‍රිය පානයකි. සමස්ත පළතුර punch සඳහා ප්‍රධාන අමුද්‍රව්‍යක් වන අතර, යුෂ බොහෝ විට ආහාර පිසීමේ දී සෝස් වර්ග (උණුසුම් හෝ ශීතල)ලෙස ද යොදා ගනී. එමෙන්ම artisan සූකිරි, වියළි කෑම වර්ග, පළතුරු බාර්, අතුරුපස, හෝ chamoy ඉසිනු සඳහා ද භාවිතා වේ. Pulque de පේර යනු දේශීය මත්පැන් සඳහා යොදා ගන්නා ජනප්‍රිය මිශ්‍රණයකි.

බොහෝ රටවල් වල, පේර, අමුවෙන් කොටස් වලට කපා හෝ ඇපල් ආහාරයට ගන්නා ලෙස භාවිතා කරන අතර සමහර රටවල් වල එය ලුණු හා ගම්මිරිස් ස්වල්පයක්, cayenne කුඩු හෝ කුළු බඩු මිශ්‍රණයක්(masala) සමඟ ආහාරයට ගනු ලබයි. එය පකිස්ථානයේ ජාතික පළතුර ලෙස හැඳින්වේ. පිලිපීනයේ, ඉදුණු පේර sinigang පිසීම සඳහා යොදා ගනු ලබයි. පේර, තායිවානයේ ජනප්‍රිය සුලු ආහාරයක් වන අතර, ඒවා උණුසුම් කාලයේදී බොහෝ වීදි වෙලඳසල් හා රාත්‍රී වෙලඳපොලවල් වල, සීනි සහ ලුණු සමඟ වියළි මිදි කුඩු  මිශ්‍රණ පැකට් සමඟ විකුණනු ලැබේ. නැගෙනහිර ආසියාවේ, පේර සාමාන්‍යයෙන් පැණිරස හා ඇඹුල් රසැති වියළි මිදි කුඩු මිශ්‍රණ සමඟ ආහාරයට ගනු ලබේ. පේර යුෂ බොහෝ රටවල ජනප්‍රිය වී ඇත.පේර පළතුරද බොහෝ විට පළතුරු සලාද ලෙස සූදානම් කෙරේ.

පේර වල ඇති ඉහළ පෙක්ටීන් මට්ටම නිසා,ඒවා පුළුල් ලෙස සූකිරි, කල් තබා ගන්නා ආහාර, ජෙලි, ජෑම්, සහ දොඩම් ජෑම් ( බ්රසීලියානු goiabada හා කොලොම්බියානු හා වෙනිසියුලානු bocadillo වැනි) සෑදීමට හා යුෂ හා aguas frescas හෝ ටෝස්ට් කරන ලද දොඩම් ජෑම් සෑදීමට භාවිතා කරයි.

රතු පේර විශේෂයෙන් ආම්ලිකතාවය අවම කිරීම සඳහා ලුණු දැමූ නිෂ්පාදන වන සෝස් වර්ග වන තක්කාලි වල ආදේශක සඳහා පදනම ලෙස භාවිතා කළ හැක. බ්රසීලයේ chá-de-goiabeira නම් වූ බීම වර්ගය, පේර සහ ඒවායේ කොළ වල තැම්බුම්සාරය යොදා ගෙන සෑදිය හැක. එය ඖෂධීය ගුණයකින් යුතු පේර ශාක පත්‍ර "තේ"
නම් වේ.

සංඝටක

පෝෂ්‍ය පදාර්ථ
පේර මධ්‍යස්ථ මට්ටමක් සහිත ෆෝලික් අම්ලය, තන්තු සහ විටමින් C වලින් පොහොසත් ය. සාමාන්‍යයෙන්  අඩු කැලරි සහිත වැඩි වශයෙන් අත්‍යවශ්‍ය පෝෂ්‍ය පදාර්ථ ඇති නිසා එක් පේර පළතුරක (P. guajava), දොඩම් පළතුරක ඇති විටමින් C ප්‍රමාණය මෙන් හතර ගුණයක් පමණ අඩංගු වේ.

කෙසේ නමුත්, පෝෂණ ප්‍රමාණය එය වගා කරනු ලබන ආකාරය හරහා වෙනස් වේ.බොහෝ පොදු ප්‍රභේද වල ඇති  ප්‍රමාණයෙන් ස්ට්‍රෝබෙරි පේර(P. littorale var. cattleianum) වල 25% ක් පමණක් පැවතියද එවායේ එක් පළතුරක් මගින්(90 mg) ලබා දෙන මුලු විටමින් C මගින් ගත යුතු ආහාර පාලක නිර්දේශයේ 100% සපයයි.

ශාක රසායනික ද්‍රව්‍ය
(+)-gallocatechin හා leucocyanidin වැනි කැරොටිනොයිඩ හා  polyphenols යන දෙවර්ගයම පේර වල අඩංගු වේ. මේවායින් සමහර  phytochemicals පළතුරේ සම සහ මාංසමය වර්ණය නිෂ්පාදනය කරන අතර රතු-තැඹිලි පේර, කහ-කොළ පේර වලට වඩා polyphenol හා කෙරොටිනොයිඩ ඉහළ අන්තර්ගතයක් දරයි.

පේර බීජ තෙල්

සමහරවිට ආහාර පිසීමේ හෝ විලවුන් නිෂ්පාදනය සඳහා යොදා ගැනේ. පේර බීජ තෙල්, බීටා කැරොටින්, විටමින් A, විටමින් C, තඹ, සින්ක් හා සෙලෙනියම් ප්‍රභවයක් වේ.

පේර බීජ තෙල් තුළ ඇති මේද අම්ල සංයුතිය පහත සඳහන් වගුව මගින් ඉදිරිපත් කර ඇත.එය පේර බීජ තෙල් linoleic අම්ලයෙන් පොහොසත් බව පෙන්වනු ලබයි.

ජන වෛද්‍ය විද්‍යාව
1950 සිට මේ දක්වා, පේර - විශේෂයෙන්ම කොළ -, ඒවායේ සංඝටක, ජීව විද්‍යාත්මක ගුණ  විභවය හා ජන වෛද්‍ය විද්‍යාවේ ඉතිහාසය  සඳහා අධ්‍යනය කර ඇත.

මූලාශ්‍ර

පේර ශාකය


An Vriesea sanguinolenta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Célestin Alfred Cogniaux ngan Élie Marchal. An Vriesea sanguinolenta in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Vriesea

Vriesea sanguinolenta


Petras Gražulis (* 28. Oktober 1958 in Mankūnai, Rajongemeinde Alytus) ist ein litauischer Politiker.

Leben
Gražulis ist in einer Familie von 15 Kindern aufgewachsen. Er absolvierte 1975 die Mittelschule Miroslavas bei Alytus und studierte am Politechnikos institutas in Kaunas. In der Jugend war er Dissident gegen die sowjetische Okkupation Litauens. Er verbreitete "Lietuvos katalikų bažnyčios kronika" in Sowjetlitauen. Gražulis lehnte den Dienst bei der Sowjetarmee ab und wurde deswegen 1988 festgenommen und im Gefängnis Lukiškės, in Pravieniškės und Mordowien (Sowjetunion) inhaftiert.

Von 1990 bis 1995 war er Mitglied im Rat der Stadtgemeinde Kaunas, von 2000 bis 2003 im Rat der Rajongemeinde Klaipėda. Von 1996 bis 2000 (bei LKDP), von 2000 bis 2004 (LKDP), seit 2004 ist er Mitglied im Seimas mit der TT-Partei.
Seit 2008 ist er Mitglied von Tvarka ir teisingumas.

Homophobie
Gražulis ist bekannt für seine Homophobie. 2010 initiierte er einen Homosexuelle diskriminierenden Gesetzesentwurf, der Geldstrafen für die "Förderung homosexueller Beziehungen" vorsieht. Er ist einer der Organisatoren der litauischen Anti-Gay-Proteste und der Gegendemonstrationen der Baltic Pride Parade in Vilnius 2013 wurde er bei der Parade wegen deren Störung festgehalten. Nichtsdestoweniger tauchte während einer Fernsitzung des Komitees für Kultur im litauischen Seimas Anfang Dezember 2020 ein halbnackter schnurrbärtiger Mann im Hintergrund hinter seinem Rücken auf.

Quellen

Seimas-Mitglied (21. Jahrhundert)
Mitglied des Ausschusses für Menschenrechte (Litauen)
Mitglied des Rechtsausschusses (Litauen)
Mitglied des Agrarausschusses (Litauen)
Mitglied des Ausschusses für Bildung, Wissenschaft und Kultur (Litauen)
Mitglied des Ausschusses für Staatsverwaltung und Kommunen (Litauen)
LKD-Mitglied
Tvarka-ir-teisingumas-partija-Mitglied
Dissident (Sowjetunion)
Politiker (Kaunas)
Politiker (Rajongemeinde Klaipėda)
Person (Rajongemeinde Alytus)
Litauer
Mann
Geboren 1958
Litauischer Widerstandskämpfer gegen die sowjetische Okkupation
Person (Menschenrechte in Litauen)
Seimas-Mitglied (20. Jahrhundert)
Opfer der Diktatur in der Sowjetunion
Sowjetbürger

Petras Gražulis


Les foramens vertébraux (ou trous vertébraux) sont les cavités centrales des vertèbres.

Ils sont formés à l'avant par le corps vertébral (ou l'arc antérieur pour l'atlas), et à l'arrière par l'arc vertébral (ou dans le cas de l'atlas, l'arc postérieur et les masses latérales).

Les foramens de l'atlas à la cinquième vertèbre lombaire forment le canal vertébral qui contient la moelle spinale.

Notes et références

Liens externes

Colonne vertébrale

Foramen vertébral


معهد الترجمة والترجمة الفورية (ITI-ج ت ف) هو جمعية محترفة التي تمثّل المترجمين والمترجمين الفوريين في المملكة المتحدة.

تنتسب آي تي آي للإتحاد الدولي للمترجمين (إ د م).

تاريخ

مراجع

تأسيسات سنة 1986 في المملكة المتحدة
ترجمة فورية
معهد الترجمة و الترجمة الفورية (ج ت ف)
جمعيات مهنية مقرها المملكة المتحدة
منظمات أسست في 1986

معهد الترجمة والترجمة الفورية


توفيق صايغ (1923-1971) شاعر فلسطيني، ولد في خربا في حوران في جنوب سوريا، لأب سوري وام فلسطينية، وانتقل عام 1924 مع عائلته إلى طبريا في فلسطين.

تعليمه وعمله
درس في الكلية العربية في القدس، وبالجامعة الأمريكية في بيروت التي تخرج منها عام 1945، كما حاز على منحة دراسية من مؤسسة روكفلر في 1951 ودرس الأدب المقارن في جامعة هارفارد الأمريكية؛ أمضى سنة في جامعة أكسفورد ثم عمل كمحاضر في جامعة كامبردج حتى عام 1959م. انتقل بعدها إلى جامعة لندن حتى عام 1962 ؛ في العام 1967 هاجر إلى الولايات المتحدة كأستاذ زائر في جامعات: برنستون، شيكاغو، جون هوبكنز وجامعة بركلي في كاليفورنيا.

مجلة حوار
 أصدر في مطلع ستينات القرن العشرين مجلة حوار وبعد توقف صدورها عام 1967م هاجر إلى الولايات المتحدة الأمريكية.

مؤلفاته وترجماته
 أصدر توفيق صايغ ثلاث مجموعات شعرية هي:
 «ثلاثون قصيدة» عام 1954م.
 «القصيدة ك» عام 1960م.
 «معلقة توفيق صايغ» عام 1963م.

كما أصدر العديد من الترجمات ومنها:
 الرباعيات الأربع ل ت. س. إليوت، و50 قصيدة من الشعر الأمريكي.
 له كتاب عن جبران خليل جبران بعنوان أضواء جديدة على جبران.

تخليد وتكريم
منح اسمه وسام القدس للثقافة والفنون في سنة 1990.

انظر أيضًا

 أنيس صايغ
 يوسف صايغ
 فايز صايغ
 يزيد صايغ
 روزماري صايغ

مراجع

أساتذة الجامعة الأمريكية في بيروت
أساتذة جامعة كاليفورنيا في بركلي
أعضاء الحزب السوري القومي الاجتماعي في لبنان
أكاديميو جامعة كامبريدج
أكاديميو مدرسة الدراسات الشرقية والإفريقية
حائزون على وسام القدس للثقافة والفنون والآداب
خريجو الجامعة الأمريكية في بيروت
خريجو جامعة لندن
خريجو جامعة هارفارد
شعراء بالعربية في القرن 20
شعراء سوريون في القرن 20
شعراء فلسطينيون في القرن 20
كتاب فلسطينيون في القرن 20
مترجمو الأدب
مترجمو القرن 20
مترجمون سوريون
مترجمون فلسطينيون
مترجمون من الإنجليزية إلى العربية
مسيحيون فلسطينيون
مهاجرون فلسطينيون إلى الولايات المتحدة
مواليد 1923
مواليد في سوريا
وفيات 1971

توفيق عبد الله صايغ


Dragonfly ist eine kroatische Rockband. Zusammen mit Sänger Dado Topić gewannen sie das Festival Dora 2007 und durften so beim Eurovision Song Contest 2007 in Helsinki für ihr Land antreten. Mit dem rockigen Song Vjerujem u ljubav erreichten sie allerdings nur Platz 16 im Semifinale.

Die Mitglieder der Band sind: Drago Vidakovic, Branko Kuznar, Branko Badanjak und die Sängerin Iva Gluhak.

Einzelnachweise

Kroatische Band
Rockband
Interpret eines kroatischen Beitrags beim Eurovision Song Contest

Dragonfly (Band)


انتصار الشرَّاح (5 نوفمبر 1962 - 31 يوليو 2021)، ممثلة كويتية.

عن حياتها
كانت انطلاقتها الحقيقية من خلال مسرحية «باي باي لندن». تخرجت من المعهد العالي للفنون المسرحية بعام 1985. شاركت خلال مسيرتها الفنية بالعديد من الأعمال المسرحية والتلفزيونية. كانت الوحيدة بين ممثلات جيلها التي تؤدي الأدوار الكوميدية، واستطاعت التسيد بتلك الفترة على عرش النجومية حتى أنها شكلت ثنائي مع الفنان داوود حسين وقدما سويًا أبرز الأعمال الكوميدية مثل: «مع الأنغام»، «خذ وخل»، «كوكتيل»، «عش الزوجية»، «فضائيات» وغيرها.

حياتها الأسرية
متزوجة من «مازن سالم التميمي»، ولديهما ثلاثة أولاد هم: «دلال، وسالم، وعلي»، إضافة إلى «بلقيس» وهي ابنتها بالتبني، إذ اتخذتها ابنة لها وهي في الأصل ابنة أختها.

ارتدائها للحجاب
في عام 2002 ارتدت الحجاب، ولكنها استمرت بالتمثيل ولكن قل ظهورها في الشاشة بسبب محاربة المنتجين لها.

أعمالها

من المسرحيات

من المسلسلات

البرامج الكوميدية والتقديم

من أعمال السينما

وفاتها
توفيت الفنانة انتصار الشراح صباح يوم السبت 21 ذو الحجة 1442 هـ الموافق 31 يوليو  2021، بعد معاناة طويلة مع المرض، في العاصمة البريطانية لندن، عن عمرٍ ناهز 59 عامًا. شُيع جثمانها في الكويت، يوم الجمعة، ودُفنت في مقبرة الصليبخات.

المراجع

روابط خارجية

مدفونون في مقبرة الصليبخات
ممثلات أفلام كويتيات
ممثلات تلفزيون كويتيات
ممثلات كويتيات في القرن 20
ممثلات كويتيات في القرن 21
ممثلات مسرح كويتيات
مواليد 1382 هـ
مواليد 1962
وفيات 1442 هـ
وفيات 2021
وفيات في لندن

انتصار الشراح


François Tracanelli (* 4. Februar 1951 in Udine, Italien) ist ein ehemaliger französischer Stabhochspringer.

Bei den Leichtathletik-Europameisterschaften 1969 in Athen schied er ohne gültigen Versuch aus.

1970 siegte er bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften in Wien und gewann Bronze bei der Universiade, und 1971 scheiterte er bei den EM in Helsinki abermals mit einem Salto Nullo.

Einem achten Platz bei den Olympischen Spielen 1972 in München folgte ein Sieg bei der Universiade 1973 und ein elfter Platz bei den EM 1974 in Rom.

1975 wurde er Siebter bei den Hallen-EM in Kattowitz und verteidigte seinen Titel bei der Universiade, 1976 wurde er Sechster bei den Hallen-EM in München und qualifizierte sich bei den Olympischen Spielen in Montreal für das Finale, in dem ihm jedoch kein gültiger Versuch gelang.

1978 wurde er jeweils Siebter bei den Hallen-EM in Mailand und bei den EM in Prag.

1969, 1972 und 1976 wurde er französischer Meister im Freien, 1978 in der Halle. Seine persönliche Bestleistung von 5,55 m stellte er am 23. August 1981 in Nizza auf.

François Tracanelli startete für die ES Viry-Châtillon.

Weblinks
 Athletenporträt bei der FFA

Stabhochspringer (Frankreich)
Olympiateilnehmer (Frankreich)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1972
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1976
Sieger bei den World University Games (Leichtathletik)
Teilnehmer der Sommer-Universiade 1970
Teilnehmer der Sommer-Universiade 1973
Teilnehmer der Sommer-Universiade 1975
Universiadeteilnehmer (Frankreich)
Franzose
Geboren 1951
Mann

François Tracanelli


Alfonso Maria de Aguirre y Gadea Yoldi, Greven af Yoldi (24. januar 1764 i Granada, Andalusien, Spanien -19. januar 1852 i København, var en spansk diplomat.

Greven af Yoldi havde sin spanske grevelige titel fra moderen Maria Josefa Yoldi y Mendicoa fra San Roque (død 1811). Han var i en årrække legationssekretær i Haag, Skt. Petersborg, Paris og Wien, indtil han 1800 blev gesandt i København. Han blev under Napoleonskrigene tvunget til et liv i eksil i København på grund af att han havde sluttet sig til Joseph Bonaparte og dermed pådrog sig efterfølgeren Ferdinand 7. af Spanien's vrede. I 1814 tilkendegav man fra dansk side at hans ambassade betragtedes som endt, og maj samme år blev han af den spanske regering erklæret landsforvist. Han blev udnævnt til overceremonimester ved Frederik 6.s hof 28. april 1818 og 1826 til overkammerjunker og fik rang af overhofmarskal 1828.

Greven af Yoldis vigtigste arv til eftertiden var at give navn til ishavsmusslan Yoldia arctica (numera Portlandia arctica) og den geologisk profil Yoldiahavet. Han var desuden ivrig amatørmusiker og komponist. Hans Stradivarius benyttes i dag i Det Kongelige Kapel.

Greven af Yoldi boede under mange år på Amaliegade 1201.sal. Han er begravet på Assistens Kirkegård i den katolske afdeling, hvor hans gravmæle er lavet af G.F. Hetsch.

Eksterne henvisninger

Diplomater
Personer fra Granada
Hofmarskaller fra Danmark
Ceremonimestre fra Danmark
Kammerjunkere fra Danmark

Alfonso Maria de Aguirre y Gadea Yoldi


Håkon Ivarsson (1031 - 1062) fue un caudillo vikingo de Noruega. Hijo de Ivar el Blanco uno de los jarls de distrito bajo el reinado de Olaf II el Santo. Capitán para la defensa costera de Dinamarca bajo el reinado de Svend II Estridsen (1048-1050). Jarl de Oppland bajo el reinado de Harald III de Noruega (1054-1064) a la muerte de su predecesor Orm Eilivsson. La saga Orkneyinga menciona que, tras la batalla de Niså, Håkon Ivarsson había sido desterrado por el rey Harald y se le otorgó poder en Suecia bajo el reinado de Stenkil.

Herencia
Håkon casó con una hija ilegítima de Magnus I de Noruega, llamada Ragnhild, y de esa relación nacerían tres hijos:
 Ragnhild Håkonsdatter (n. 1055), que casó con el jarl de las Orcadas, Pablo Thorfinnsson.
 Sunniva Håkonsdatter, de quien se desconoce el nombre de su marido, pero tuvo un hijo, Håkon Sunnivasson (n. 1088) que casaría con Ragnhild (una hija de Erico I de Dinamarca) y fruto de esa relación nacería Erico III de Dinamarca.
 Ivar Håkonsson, que casaría con una hija de Aale Guttormsson (n. 1050) de Hedmark.

Véase también
 Batalla de Niså

Referencias

Bibliografía
 Finnur Jónsson (ed.). Morkinskinna. Copenhague: Samfund til udgivelse af gammel nordisk litteratur, 1932.
 Orkneyinga Saga: The History of the Earls of Orkney. Trad. Pálsson, Hermann y Edwards, Paul (1978). London: Hogarth Press. ISBN 0-7012-0431-1. 2.ª ed. 1981, Harmondsworth: Penguin. ISBN 0-14-044383-5.
 Sturluson, Snorri. Heimskringla: History of the Kings of Norway, trad. Lee M. Hollander. Reprinted. University of Texas Press, Austin, 1992. ISBN 0-292-73061-6

Nobles de Noruega del siglo XI
Vikingos de Noruega
Saga Orkneyinga

Håkon Ivarsson


කෝට්ටේ යුගයේ බිහිවූ සංදේශ කාව්‍යයන් - පරෙවි සංදේශය, සැළලිහිණි සංදේශය, හංස සංදේශය, ගිරා සංදේශය, කෝකිල සංදේශය.

සදේශ කාව්‍යය


Mark Evans may refer to:
Mark Evans (footballer, born 1970), English professional footballer who played for Bradford City and Scarborough as a goalkeeper
Mark Evans (footballer, born 1982), English professional footballer who played for Wrexham as a defender
Mark Evans (comedian), British comedian and comedy writer
Mark Evans (general) (born 1953), general in the Australian Army
Mark Evans (musician) (born 1956), Australian bass guitar player with AC/DC and other Australian rock bands
Mark Evans (rower) (born 1957), Canadian rower
Mark Evans (rugby union), English rugby player
Mark Evans (TV presenter), TV presenter and veterinary surgeon
Mark Evans Austad (1917–1988),  Mark Evans, Washington, DC, radio and TV commentator and US Ambassador to Finland and Norway
Mark Evans (actor) (born 1985), Welsh actor
Mark Evans (soccer) (born 1962), American soccer defender
Mark Evans (explorer) (born 1961), British explorer and author

Fictional characters
Mark Evans, the protagonist of the 1993 film The Good Son
Mark Evans (Japanese: Mamoru Endō), the protagonist of association football video games and anime series Inazuma Eleven

See also
Marc Evans (born 1963), film director
Marcus Evans (disambiguation)

Mark Evans


Maribo-Rødbyhavn Jernbane var en dansk privatbane mellem Maribo og Rødby, senere forlænget til Rødbyhavn.

Historie
Banen havde hjemmel i lov af 25. marts 1872 om anlæg af en lolland-falstersk jernbane, og 29. marts 1873 fik Lolland-Falsterske Jernbaneselskab koncession på en jernbane Nykøbing F-Nakskov med en sidebane Maribo-Rødby. Anlægget voldte ikke større problemer på det flade Lolland, og begge strækninger blev indviet 1. juli 1874.

En lov af 1. april 1911 bemyndigede regeringen til at udvide selskabets koncession til også at omfatte en jernbane mellem Rødby og Rødbyhavn. Koncessionen blev udstedt 19. juli 1911, og strækningen blev indviet 24. juli 1912.

Strækningsdata
 Åbnet:
 Maribo-Rødby (14,4 km) 1. juli 1874
 Rødby-Rødbyhavn (5,2 km) 27. juli 1912
 Samlet længde: 19,6 km
 Sporvidde: 1.435 mm
 Skinner: 24,39 kg/m
 Nedlagt: 28. maj 1963 – godstrafik til 1. november 1989

Standsningssteder
 Maribo station i km 0,0 – forbindelse med Nykøbing F-Nakskov, Maribo-Bandholm Jernbane og Maribo-Torrig Jernbane.
 Søholtvejen trinbræt i km 4,4 fra 1928.
 Bursø station i km 6,0. Nedrykket til trinbræt i 1962.
 Holeby station i km 8,9. Lå 1½ km øst for landsbyen Holeby (nu Gammel Holeby).
 Højbygårdvej – eller bare Højbygård – trinbræt i km 10,6. Fra 1881 stykgodsekspedition, men aldrig billetsalg.
 Rødby station i km 14,4 – forbindelse med Nakskov-Rødby Jernbane.
 Vennersminde trinbræt i km 17,6 fra 1929 ved et vogterhus.
 Rødbyhavn station i km 19,6. Fra stationen gik en 800 m lang havnebane ud på Østre Kaj med diverse sidespor. Inden anlægget af Rødby Færgehavn blev der i efteråret 1960 lagt et forbindelsesspor mellem stationen og byggepladsen, så spor-og ballastmaterialer kunne transporteres i jernbanevogne.

Bevarede stationsbygninger
Alle stationsbygningerne er bevaret.

Driften
I 1874 startede en af Danmarks første sukkerfabrikker i Holeby. Højbygaard Sukkerfabrik fik sidespor på banen med egen remise. Sukkerroerne skulle køres til fabrikken, og den producerede råsukker, som skulle køres til raffinaderi i København for at blive oparbejdet til hvidt sukker.

Købmand C.A. Qvade fra Maribo, som skabte Lolland-Falsters største virksomhed ved at handle med især korn, smør og kul, lagde en filial og et magasin i Holeby i 1874. Og i 1882 fik banen endnu en stor kunde i H.C. Christoffersens maskinfabrik, som i 1916 blev B&Ws dieselmotorfabrik.

Persontogene havde en tæt toggang med tilslutning til de fleste tog på hovedlinjen Nykøbing F-Nakskov. Fra omkring 1950 faldt antallet af rejsende for alvor, så fra 15. oktober 1952 indstillede man forsøgsvis toggangen syd for Holeby og indsatte rutebiler i stedet. Det havde mange ulemper, så fra 16. maj 1953 kørte der igen tog på hele strækningen, men færre og suppleret med enkelte busture. Persontrafikken blev indstillet 28. maj 1963, 2 uger efter åbningen af Fugleflugtslinjen med den nye jernbane mellem Nykøbing F og Rødby Færge.

Qvade stoppede med banetransport omkring midten af 1960'erne. Motorfabrikken blev i 1980 solgt til tyske MAN AG og brugte herefter ikke banetransport i større omfang. Sukkerfabrikken lukkede i 1960 og blev ombygget til papirfabrik, som var en stor godskunde helt frem til nedlæggelsen af banen 1. november 1989.

Strækninger hvor banetracéet er bevaret
"Jernbanestien Lolland" på 17½ km er en grussti på banens tracé mellem Rødbyvej sydvest for Maribo og diget ved Østre Kaj i Rødbyhavn.

Noter

Eksterne kilder/henvisninger

 Niels Jensen: Danske jernbaner 1847-1972. J.Fr. Clausens Forlag 1972 , s. 46 ff. og 170
 Niels Jensen: Jernbaner på Lolland-Falster og Bornholm. Clausens Forlag 1977
 Signalposten 1968/2, s. 29-30
 toptop.dk: Maribo - Rødby Havn Jernbane
 Dansk jernbanehistorie gennem billeder og data: Maribo-Rødby(Havn) - (LJ)

Se også
 Lollandsbanen#Rullende materiel
 Vandring og cykling på nedlagte jernbaner i Danmark#Maribo-Rødbyhavn
 Danske jernbaner

Nedlagte jernbanestrækninger i Danmark
Lolland

Maribo-Rødbyhavn Jernbane


El combate, lucha, riña, contienda, pendencia, pugna, pelea, lid o reyerta, es un conflicto violento intencional destinado a establecer su dominio sobre el oponente y eso se usa hasta la actualidad para matar personas.

El término "combate" por lo general se refiere a los conflictos armados o bélicos entre las fuerzas militares en la guerra, mientras que el término más general "lucha" puede referirse a cualquier conflicto violento entre individuos o naciones.

La violencia del combate puede ser unilateral, mientras que la lucha implica al menos una reacción defensiva. Sin embargo, los términos suelen utilizarse como sinónimos, junto con el término "pelea". Una lucha a gran escala se conoce como una batalla.

Un combate puede tener un determinado conjunto de reglas o no estar regulado. Ejemplos de reglas incluyen los Convenios de Ginebra (que abarca el tratamiento de los soldados en la guerra), la caballería medieval, las normas del Marqués de Queensberry (que cubren el boxeo) y varias formas de deportes de combate.

El combate en la guerra incluye dos o más organizaciones militares opuestas, por lo general la lucha entre las naciones en guerra (aunque la guerra de guerrillas y la supresión de la insurgentes pueden quedar fuera de esta definición). La guerra entra bajo las leyes de la guerra, que rigen sus objetivos y conductas, y protegen los derechos de los soldados y los no combatientes.

El combate puede ser armado o sin armas. El combate cuerpo a cuerpo es un combate de muy corto alcance, en el que se ataca al oponente con el cuerpo (dando puñetazos, pateando, estrangulando, etc.) o con a armas blancas (cuchillos, espadas, bastones, etc.), a diferencia del combate de largo alcance.

Historia
Desde que existen seres vivos lo suficientemente avanzados como para dañar intencionalmente a otros, ha habido peleas. Las luchas por recursos, parejas reproductivas, territorios, etc. son una parte esencial de la evolución. Sin embargo, entre los animales más desarrollados (por ejemplo, los primates), se desarrollaron métodos cada vez más sofisticados para evitar o resolver pacíficamente la agresión (comportamiento social ), como por ejemplo: batallas no letales por la zona, gestos de sumisión, expresiones de afecto, etc.

Los humanos, a través de su inteligencia, han desarrollado tácticas y estrategias más avanzadas para conducir las batallas actuando de forma organizada y aplicando un esfuerzo cada vez mayor para conseguir una ventaja. Para motivar a las personas a participar en los conflictos, se han desarrollado técnicas de propaganda cada vez más sofisticadas que utilizan ideologías y emocionalizaciones como imágenes enemigas o justificaciones religiosas. La tecnología armamentista se volvió cada vez más desarrollada y sofisticada, al igual que los métodos psicológicos para desmotivar al enemigo.

Los humanos también desarrollaron soluciones más civilizadas a (potenciales) conflictos, tales como: por ejemplo el uso de tribunales, mercados y otras instituciones o política y diplomacia. Se dice que los grandes ejércitos y arsenales sirven más para evitar guerras (por ejemplo, mediante un vacío de poder) que para librarlas. Una fuerza policial fuerte puede tener un propósito similar. Una escalada de una disputa inicialmente civilizada a una violenta es y siempre ha sido posible.

El orden mundial cristiano de la Edad Media europea con su utopía de renuncia a la violencia, por un lado, y cierta tolerancia a la transgresión de las normas, por el otro (perdón de los pecados), ha conducido al actual monopolio estatal de la violencia. Su objetivo es prevenir el vigilantismo y basar cada lucha en reglas o procedimientos. Este desarrollo desde el siglo XIII/XIV, en el siglo XIX, el sociólogo Norbert Elias examinó esto en su obra principal "Sobre el proceso de civilización". Se preguntaba cómo el duelo entre los barones ladrones medievales podía convertirse en un duelo aristocrático claramente regulado cuando la nobleza ya no vivía dispersa sino cada vez más reunida en grandes cortes. A partir de esto, Elías intentó comprender por qué las normas de tránsito funcionaron en las principales ciudades del siglo XX sin dar lugar a discusiones constantes entre los involucrados.

Desde el siglo XVIII (en Gran Bretaña desde la Revolución Gloriosa, en Europa continental esencialmente solo después de la Revolución Francesa), los deportes modernos se han desarrollado gradualmente en el mundo occidental y en Japón, también desde el siglo XVIII, las artes marciales modernas como el Kendō, es decir, formas pacíficas de lucha.

La Revolución Americana de 1776 inició la fundación de sistemas sociales que principalmente equilibran los intereses internamente utilizando medios democráticos. Sin embargo, esta revolución y las revoluciones posteriores en Europa no resolvieron todos los conflictos sociales a largo plazo, lo que condujo a movimientos sociales a veces de orientación militante, que hoy todavía tienen el derecho, especialmente en forma de sindicatos institucionalizados modernos. a. organizar conflictos laborales para hacer valer los intereses de sus miembros ante sus empleadores. Por regla general, hoy en día este tipo de luchas no son violentas , pero los oponentes se causan daños materiales entre sí mediante paros laborales y cierres patronales. En Estados Unidos y Sudáfrica, los movimientos sociales incluso tuvieron que garantizar la igualdad para personas de diferentes colores de piel. En sus inicios, estos movimientos modernos a menudo se dividen durante un tiempo en una parte que practica la no violencia o la máxima desobediencia civil y una parte que es al menos retóricamente violenta.

Combate verbal
Estructuras de los actos de habla relacionados con el intercambio verbal y físico de los tiempos antiguos también se conservan en la actualidad, así como los patrones de los actos de habla empleados en un intercambio verbal son un fenómeno en los textos históricos y modernos por igual. A pesar de que las convenciones cambian con el tiempo y de una cultura a las demás, los rituales parecen ser parte del inventario básico de uso del lenguaje, por lo que es muy común encontrar similitudes entre los individuos de diferentes culturas en la manera de participar en un duelo verbal. El combate verbal puede resultar en el combate físico después de un cierto punto.

Véase también
 Combate cuerpo a cuerpo
 Combate en espacios cerrados
 Combate terrestre
 Combate naval
 Combate aéreo
 Combate Especial del ejército de Chile
 Combate escénico
 Deporte de combate
 Duelo
 Armadura de combate
 Bandera de combate
 Bastón de combate
 Fusil de combate
 Puesto de Combate
 Ración de combate
 Radio de combate
 Uniforme de Combate del Ejército de Estados Unidos

Referencias
 Martin van Creveld: The Changing Face of War: Lessons of Combat, from the Marne to Turkey.  Maine, New England 2007.

Bibliografía
 Leonard Wong. 2006. "Combat Motivation in Today's Soldiers: U.S. Army War College Strategic Studies Institute."Armed Forces & Society, vol. 32: pp. 659–663. http://afs.sagepub.com/cgi/content/abstract/32/4/659
 Gifford, Brian. 2005. "Combat Casualties and Race: What Can We Learn from the 2003-2004 Iraq Conflict?" Armed Forces & Society, vol. 31: pp. 201–225. http://afs.sagepub.com/cgi/content/abstract/31/2/201
 Herspring, Dale. 2006. "Undermining Combat Readiness in the Russian Military, 1992-2005." Armed Forces & Society, Jul 2006; vol. 32: pp. 513–531. http://afs.sagepub.com/cgi/content/abstract/32/4/513
 Ben-Shalom, Uzi; Lehrer, Zeev; and Ben-Ari, Eyal. 2005. "Cohesion during Military Operations: A Field Study on Combat Units in the Al-Aqsa Intifada." Armed Forces & Society, vol. 32: pp. 63–79. http://afs.sagepub.com/cgi/content/abstract/32/1/63
 Woodruff, Todd; Kelty, Ryan; Segal, David R. 2006. "Propensity to Serve and Motivation to Enlist among American Combat Soldiers." Armed Forces & Society, Apr 2006; vol. 32: pp. 353–366. http://afs.sagepub.com/cgi/content/abstract/32/3/353
 Dienstfrey, Stephen. 1988. "Women Veterans' Exposure to Combat." Armed forces & Society, vol. 14: pp. 549–558. http://afs.sagepub.com/cgi/content/abstract/14/4/549

Enlaces externos

Terminología militar

Combate


VRLA baterija, vrsta olovne baterije s kiselinom. VRLA je kratica od engleskog Valve Regulated Lead-Acid, na hrvatskom "Ventilom regulirana olovo-kiselina". Ventil služi za kontrolu tlaka da bi se sigurno odveli eventualni plinovi.

Ove su baterije potpuno zatvorene odnosno zapečaćene.
Jedini izlaz je na mjestu sigurnosnog ventila koji je namijenjen oslobađanju plinova u havarijskim uvjetima punjenja (prekomjerno punjenje, kvar članka). Zatvorene baterije se razlikuju od otvorenih olovnih baterija po tome što se ovdje rekombinira plinove tijekom kraja punjenja unutar kućišta baterije zato što nemaju kamo izaći. Pri rekombiniranju se oslobađa termički pobjeg zatvorene baterije. Ova pojava se ne zbiva kod klasičnih otvorenih olovnih baterija s tekućim elektrolitom. Kod GEL VRLA baterije (elektrolit je gel) ne događa se pojava stratifikacije ploča, pojave gdje se zbog nejednake smjese jedan dio ploče korodira a drugi sulfatizira. VRLA baterije ne traže održavanje tijekom vijeka trajanja.

Vrste
VRLA baterije mogu biti triju vrsta: mokri, AGM (Absorbent Glass Mat, hrv. upijajući stakleni tapet) i s gelom. Današnje dvije najvažnije izvedbe olovnih baterija su AGM i GEL.

Upijajući stakleni tapet (AGM)
AGM-ovski imaju masu s mikrostaklenim vlaknima između olovnih ploča akumulatora u kojoj je kompletna kiselina. Izvedba je takva da vlakna upiju svu kiselinu i još im ostane mogućnosti za upiti dodatne kiseline, odnosno vlakna nisu zasićena. Vlakna su separatori. Zbog učinka kapilarnosti upijeni elektrolit ne istječe niti kad se akumulator okrene naglavce. Ove baterije odnosno akumulatori traju 10 godina. Bolji su od klasičnih mokrih akumulatora je u tome što im položaj ne mijenja operabilnost, otporniji su na vibracije, većeg su kapaciteta zbog povećana postotka olova u pločama što je posljedica sendvičaste izvebe, do 1,5 puta su veće specifične snage, ne treba dolijevati vodu, dobro rade i na niskim temperaturama (i ispod -18°C) i brzo se pune i prazne zbog mala unutarnjeg otpora. Slabost im je što su skuplji, ne trpe prepunjenje a ako se želi produžiti vijek, ne smije ih se prazniti iznad 50% u odnosu na 80% kod običnih mokrih akumulatora.
AGM u odnosu GEL mogu više kratkotrajno dati visoke struje (struje starta zahtjevnih trošila).

GEL
Kod ove vrste elektrolit je u obliku gela. VRLA GEL baterije traju još duže od običnih VRLA baterija. Imaju najbolji dubinski ciklus pražnjenja što pogoduju dužem vijeku trajanja. Zbog visoke čistoće materijala GEL i AGM baterije imaju osobito nizak prag samopražnjenja pa se isprazne tijekom dugog razdoblja bez punjenja. GEL VRLA baterija robusnija je i malo dugovječnija od AGM VRLA baterije te nudi veći broj ciklusa pražnjenja. Brzina samopražnjenja GEL baterije je 2% kapaciteta za mjesec dana pri 20 stupnjeva Celzijusa. Dubina pražnjenja baterije i broj ciklusa pražnjenja utječu na životni vijek baterije. Kod GEL-a vrijedi ako se povuče 30% nazivnog kapaciteta, izdržat će 1300 ciklusa, kod 50% pada na 600 ciklusa, a pražnjenjem do kraja pada na 300 ciklusa dubokog pražnjenja. Iz toga proizlazi da radi dugovječnosti baterije treba pliće prazniti, a za to postići potrebno je povećati kapacitet baterijske banke koja će potrebe zadovoljiti plićim pražnjenjem.

Vidi
Fotonaponski otočni sustav

Izvori

Baterije

VRLA baterija


Premiul publicului pentru cea mai bună actriță este un premiu cinematografic acordat în perioada 1997-2005 de Academia Europeană de Film.

Câștigători

1997 – Jodie Foster (Contact)
1998 – Kate Winslet (Titanic)
1999 – Catherine Zeta-Jones (Entrapment)
2000 – Björk (Dancer in the Dark)
2001 – Juliette Binoche (Chocolat)
2002 – Kate Winslet (Iris)
2003 – Katrin Sass (Good Bye Lenin!)
2004 – Penélope Cruz (Don't Move)
2005 – Julia Jentsch (Sophie Scholl - The Final Days)

Legături externe
European Film Academy archive

Premiile Academiei Europene de Film

Premiul publicului pentru cea mai bună actriță (Academia Europeană de Film)


Aurélien Tchitombi (3. kolovoza 1993.) je rukometaš iz Demokratske Republike Kongo. Nastupa za francuski klub Grand Nancy Métropole HB i rukometnu reprezentaciju Demokratske Republike Kongo.

Natjecao se na Svjetskom prvenstvu u Egiptu 2021., gdje je reprezentacija DR Konga završila na 28. mjestu.

Izvori

Rukometaši iz Demokratske Republike Kongo

Aurélien Tchitombi


Scala er en dansk dokumentarfilm fra 1914.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1914

Scala (dokumentarfilm)


An Tillandsia juncea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Hipólito Ruiz López ngan Pav., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jean Louis Marie Poiret. An Tillandsia juncea in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia juncea


Vajina, memelilerde dişi genital sisteminin esnek ve kaslı kısmıdır. Vajina, insanlarda vulvadan servikse kadar uzanır. Dış vajinal açıklık normalde kısmen himen adı verilen bir zarla örtülüdür. Dip ucunda serviks (rahim boynu) vajinaya doğru çıkıntı yapar. Vajina cinsel ilişki ve doğumun gerçekleşmesini sağlar. Aylık âdet döngüsünün bir parçası olarak insanlarda ve insanlara yakın akraba olan primatlarda meydana gelen âdet kanamasını da (veya kısaca regl) yönlendirir.

Vajina üzerine yapılan araştırmalar özellikle farklı hayvanlar için eksik olmakla birlikte, vajinanın konumu, yapısı ve boyutunun türler arasında farklılık gösterdiği belgelenmiştir. Dişi memelilerde genellikle idrar yolu için üretral açıklık ve genital yol için vajinal açıklık olmak üzere iki dış açıklık bulunur. Bu özellik hem idrar çıkarma hem de üreme için genellikle tek bir üretral açıklığa sahip olan erkek memelilerden farklıdır. Vajinal açıklık, yakınında bulunan üretral açıklıktan çok daha büyüktür ve her ikisi de insanlarda labia tarafından korunmaktadır. Amfibiler, kuşlar, sürüngenler ve tek deliklilerde kloak, gastrointestinal kanal, idrar yolu ve üreme yolu için tek dış açıklıktır.

Cinsel ilişki veya diğer cinsel aktiviteler esnasında vajinaya daha yumuşak bir penetrasyon sağlamak için insan dişileri ve diğer dişi memelilerde cinsel uyarılma sırasında vajinadaki ıslaklık artar. Islaklıktaki bu artış, vajinal ıslanmayı sağlayarak sürtünmeyi azaltır. Vajina duvarlarının dokusu, cinsel ilişki sırasında penis için sürtünme ortamı yaratarak penisin boşalana kadar uyarılmasını ve döllenmenin gerçekleşmesini sağlar. Zevk ve bağlanmanın yanı sıra, kadınların başkalarıyla gerçekleştirdikleri cinsel davranışlar (bu davranışlar arasında heteroseksüel cinsellik veya lezbiyen cinselliği sayılabilir), tavsiye edilen güvenli seks uygulamalarıyla riskleri azaltılabilecek cinsel yolla bulaşan enfeksiyonlara (CYBE) neden olabilir.

Vajina ve vulva, tarih boyunca toplumlarda olumsuz algılar, olumsuz konuşma biçimleri, kültürel tabular ve bu tabuların kadın cinselliği, maneviyat ya da yaşamın yenilenmesi gibi kavramlar için birer sembol olarak kullanılması gibi güçlü tepkiler uyandırmıştır. Halk arasında vajina kelimesi genellikle vulva ya da genel olarak kadın cinsel organları için kullanılan bir sözcüktür. Ancak sözlük ve anatomi tanımlarında vajina sadece içeride bulunan özel yapıya karşılık gelir ve bu anlam ayrımını anlamak, kadın cinsel organı hakkındaki bilgileri geliştirerek sağlık hizmeti iletişiminde fayda sağlayabilir.

Etimoloji ve anlam
Vajina terimi Latince'den gelir ve "kılıf"  veya "kın" anlamını taşır. Vajina sözcüğünün çoğulu Latince'de vaginae veya vaginas, Türkçede vajinalardır. Vajina, hamilelik ve çocuk doğurma bağlamında "doğum kanalı" olarak da adlandırılabilir. Sözlük ve anatomi tanımlarında vajina sözcüğü sadece içeride bulunan özel yapıya karşılık gelse de, halk ağzında vulva yahut hem vajina hem de vulva için kullanılır.

"Vulva" için vajina terimini kullanmak tıbbî veya hukukî karışıklıklara sebep olabilir. Örneğin bir kişinin söz konusu organın bulunduğu bölgeye ilişkin yorumu bir başkasından farklı olabilir. Vajina tıbbî olarak, himen (veya himenin kalıntıları) ile serviks arasındaki kanaldır ancak hukukî olarak vulvadan (labia arasından) başlar. Vajina teriminin yanlış kullanılmasının nedeni, kadın cinsel organlarının anatomisi üzerine erkek cinsel organları konusunda yapılan çalışmalardaki kadar düşünülmemesi ve bu durumun hem halk hem de sağlık uzmanları arasında doğru bir kelime dağarcığının yokluğuna yol açmasından dolayı olabilir. Bu nedenden ve kadın cinsel organının daha iyi anlaşılmasının kadın gelişimine ilişkin cinsel ve psikolojik zararlarla mücadeleye yardımcı olabileceğinden ötürü araştırmacılar vulva için doğru terimin kullanılmasını desteklemektedir.

Yapı

Makroskobik anatomi

İnsan vajinası, vulvadan rahim ağzına uzanan elastik, kaslı bir kanaldır. Vajina açıklığı ürogenital üçgende bulunur. Ürogenital üçgen, perinenin ön kısmında bulunan üçgendir ve üretral açıklık ile üreme organının dışında bulunan kısımlarından oluşur. Vajinal kanal, önünde bulunan üretra ile arkasında bulunan rektum arasında olup, vücudun içerisinde yukarıya doğru uzanır. Vajinanın daha üst bölgesinde, rahim ağzı yaklaşık 90 derecelik bir açıyla vajinanın ön yüzeyinde içine doğru çıkıntı yapar. Vajinal ve üretral açıklıklar, labia tarafından korunurlar.

Fizyolojik fonksiyonları
 Rahim salgıları
 Cinsel aktivite
 G noktası

Vajina ile ilgili hastalıklar
 Vajinismus
 Vajinit
 Rahim egzaması
 Rahim iltihabı
 Rahim kanseri
 Rahim sarkması
 Frengi

Vajina prosedürleri
 Vajinektomi
 Kuldoskopi
 Kuldosentez
 Epizyotomi
 Koca dikişi
 Himenotomi
 Kolpoklesis
 Himenoplasti
 Vajinal ıslak montaj
 Vajinal transplantasyon

Galeri

Ayrıca bakınız

 Kadın sağlığı
 Genital sistem
 Klitoral ereksiyon
 Vajinal ıslanma
 Vajinal akıntı
 Vajinal doğum
 Zevk suyu
 Vajina işkencesi
 Vajinal kanama
 Kadın üreme organları
 Erkek üreme organları
 Penis

Kaynakça

Kadın üreme organları
Kadınlar ve cinsellik
Memeli dişi üreme sistemi
Kadın sağlığı
Anatomi
Jinekoloji

Vajina


El Kutiyattam (en malayalam: കൂടിയാട്ടം, AITS: Kūṭiyāṭṭaṃ) o Koodiyattam es una forma de teatro sánscrito tradicional del estado de Kerala, en India. Es interpretada en lenguaje sánscrito en templos hindú desde hace más de 2000 años. Es reconocida oficialmente por la UNESCO como una de las Obras Maestras del Patrimonio Oral e Intangible de la Humanidad.

Māṇi Mādhava Chākyār (1899 - 1990) es considerado como el máximo exponente de esta danza en los tiempos modernos.

Las funciones siempre van acompañadas de música en vivo, la que tiene como actor principal al chenda. A diferencia del kathakali, donde los papeles de mujeres son tradicionalmente interpretados por hombres, en el kutiyattam sí actúan mujeres.

Bibliografía

Enlaces externos

Kerala
Danza en India
Patrimonio Cultural Inmaterial de la Humanidad en India

Kutiyattam


General Tso may refer to:

 Tso Tsung-t'ang (1812–1885), Qing Dynasty military leader who suppressed the 1862–1877 Dungan Revolt
 Tso Shih-hai (1870s–1945), Qing Dynasty, Republic of China, and Mengjiang general and official in Inner Mongolia
 General Tso's chicken, dish popular in American Chinese restaurants, believed to be named for Tso Tsung-t'ang

See also
General Tsao (disambiguation)

General Tso


Mattersburg (în , în ) este o localitate în districtul Mattersburg, landul Burgenland, Austria. Populația sa este de 7.118 locuitori. Orașul este cunoscut pentru echipa de fotbal SV Mattersburg, care din 2015 joacă din nou în Bundesliga.

Istorie
Orașul a fost locuit încă din antichitate, aici putând fi găsite cimitire ale romanilor și lobgobarzilor. Numele său maghiar Nagymarton face referire la deja consacratul Martin de Tours. Inițial, numele german al localității a fost Mattersdorf și redenumit în Mattersburg în 1924. Orașul a fost ars complet în 1774 și 1856.

Mattersburg a aparținut Regatului Ungariei până în 1920 și a fost reședința districtului Nagymarton. Vestul german al Ungariei a fost dat Austriei după Tratatul de la Saint-Germain-en-Laye și Tratatul de la Trianon. După a format noua provincie Burgenland. După Anschluss în 1938, evreii din Mattersburg au fost exilați sau omorâți, astfel că astăzi nu mai locuiește niciun evreu în oraș.

Politică

Primarul
Primarul este Ingrid Salamon, membră a Partidului Social-Democrat Austriac.

Consiliul
 SPÖ 14
 ÖVP 7
 Verzii 2
 FPÖ 2

Referințe

Legături externe

 Site oficial al orașului

Orașe din Austria

Mattersburg


Tarciso Bertone, (d. 2 Aralık 1934, Romano Canavese, İtalya) Cenova Başpiskoposu, Salezyen bir kardinal. Vatikan, Kardinal Bertone'nin 15 Eylül 2006 tarihinde Sodano'dan boşalacak olan Başbakanlık görevi resmen devralacağını açıkladı.

XVI. Benedictus'un kardinallik döneminde sağ kolu olarak görev yapan Kardinal Tarciso, Katolik Kilisesi'ndeki muhafazakâr kanadın önemli isimlerinden biri olarak tanınıyor. 1934 doğumlu Kardinal Bertone, XVI. Benediktus'un papalık tahtına çıkmadan önce Kardinal Joseph Ratzinger adıyla görev yaptığı dönemde başkanlık ettiği Dinsel Öğretiler Kurulu'nda "başkan yardımcısı" sıfatıyla görev yapmıştı. XVI. Benediktus'un eski sağ kolunu, şimdi de Vatikan'da Papalık'tan sonra en önemli makam konumundaki "Devlet Sekreterliği" (Başbakan) koltuğuna oturtmayı yeğlemesi dikkat çekici bir gelişme olarak değerlendiriliyor.

Bertone, Dan Brown'un "Da Vinci Şifresi" adlı romanına yönelttiği ağır eleştirilerle de ön plana çıkmıştı.

Bertone, geçmişte akademik çalışmalarının yanı sıra kilise yönetimindeki kariyeriyle de dikkatleri üzerinde topladı. Torino'da Salezliler tarikatı denetimindeki İlâhiyat Fakültesi'nden mezun olan Bertone, doktorasını Roma'da Papalık Salezliler Üniversitesi'nde kilise hukuku alanında yaptı.

1934 doğumlular
Yaşayan insanlar
20. yüzyılda İtalyanlar
21. yüzyılda İtalyanlar
Salezyenler
kardinaller
İtalyan kardinaller

Tarciso Bertone


Sprint may refer to:

Aerospace
Spring WS202 Sprint, a Canadian aircraft design
Sprint (missile), an anti-ballistic missile

Automobiles
Alfa Romeo Sprint, automobile produced by Alfa Romeo between 1976 and 1989
Chevrolet Sprint, a rebadged version of the Suzuki Swift
GMC Sprint/Caballero, the GMC version of the Chevrolet El Camino produced from 1971-1987
Triumph Dolomite Sprint, produced during the 1970s

Software and gaming
Sprint (software development), a development phase in software development
See also Sprint (scrum) for how sprints are used specifically in the Scrum development methodology
Sprint (word processor), software published by Borland
Sprint 2, a series of racing video games from Atari

Sports
Eastern Sprints, a rowing championship
Motorcycle drag racing, a standing-start sprint contest between two participants
Sprint (track cycling), a track event involving a one-on-one match race between opponents who start next to each other
Sprint (running), running at top speed over short distance
Sprints, a form of flat racing of horses
Sprint (Formula One), racing format at some Formula One races since 2021
Sprint car racing, auto racing with small, high-powered vehicles
Sprint Cup Series, the  top racing series of NASCAR

Transit
Sprint (West Midlands), a bus rapid transit scheme in England
Sprint Expressway, the main expressway network in Klang Valley, Malaysia

Other uses
Sprint Corporation, a former major telecommunications company in the United States
Sprint (album) a 1982 jazz album by the Red Rodney Ira Sullivan Quintet
Sprint 95, a French sailboat design
Systolic Blood Pressure Intervention Trial (SPRINT), a clinical trial in high blood pressure treatment

See also
 Sprinter (disambiguation)

Sprint


John Albert Gamble QC, LLB (November 24, 1933 – May 11, 2009) was a Canadian politician. He was elected to the House of Commons of Canada as a Progressive Conservative in the 1979 federal election defeating then Liberal incumbent Barney Danson and re-elected in the 1980 election, representing the riding of York North.

He had a rocky relationship with PC leader Joe Clark. He was a candidate to succeed Clark at the 1983 Progressive Conservative leadership convention, but won only seventeen votes on the first ballot, placing seventh out of eight candidates, and was eliminated. Gamble was known for his extreme anti-communist views. He became so unpopular that he was one of only two Progressive Conservative Members of Parliament to lose their seat in the 1984 general election, which produced a Progressive Conservative landslide, one of the largest majorities in the history of the Canadian House of Commons. (Bill Clarke of Vancouver Quadra was the other; he lost to Prime Minister John Turner, who needed a seat in the House.) Gamble lost to independent candidate Tony Roman, who won support from Liberals dissatisfied with their candidate and Tories who wanted to defeat Gamble.

After failing to win a nomination as a Progressive Conservative candidate for the new riding of Markham, Gamble ran without affiliation in the 1988 election in that district. He received less than five percent of the vote and came in fourth place, behind Progressive Conservative candidate Bill Attewell. On May 31, 1993, Gamble won the Reform Party's nomination in Don Valley West for the 1993 federal election, but was expelled by the party (Gamble was replaced by Julian Pope, who lost to John Godfrey) prior to the election because of his links to far-right extremists such as Paul Fromm, Ron Gostick, Wolfgang Droege, and the Heritage Front.

In the 1980s, Gamble was involved with the hard-right World Anti-Communist League as head of its affiliate the "Canadian Freedom Foundation". According to a report by the Security Intelligence Review Committee, Paul Fromm assisted Gamble in this WACL work.

Personal
Gamble was born in Perth. He worked as a tax lawyer before his political career and was director of the Unionville Home Society. He died in 2009 from leukemia in Markham.

Electoral record

Archives
There is a John Albert Gamble fonds at Library and Archives Canada. Archival reference number is R3936.

References

External links

1933 births
2009 deaths
20th-century Canadian politicians
Canadian anti-communists
Deaths from cancer in Ontario
Deaths from leukemia
Far-right politics in Canada
Members of the House of Commons of Canada from Ontario
People from Markham, Ontario
People from Perth, Ontario
Politicians affected by a party expulsion process
Progressive Conservative Party of Canada leadership candidates
Progressive Conservative Party of Canada MPs

John A. Gamble


La croix de cimetière de Sainte-Austreberthe est un monument situé à Sainte-Austreberthe, en Normandie.

Localisation
La croix est située dans le cimetière du village.

Historique
La croix est datée du  ou .

Le monument est classé comme monument historique depuis le .

Description

La croix est en pierre.

Le fût octogonal porte des bas-reliefs avec les évangélistes et des scènes de la vie du Christ.

Références

 Le patrimoine des communes de Seine-Maritime

Voir aussi

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de l'arrondissement de Rouen

Liens externes

Sainte-Austreberthe
Monument historique dans la Seine-Maritime
Monument historique classé en 1910

Croix de cimetière de Sainte-Austreberthe


La bombarde-mortier d'Aubusson est une pièce d'artillerie entre la bombarde et le mortier qui est la plus importante connue au monde à la fois par ses dimensions et sa masse. C'est .

En effet, l'arme en bronze est de calibre  pour une longueur de  et une masse de . Ses boulets sont en granit (d'environ ) et son socle (disparu) en bois.

Construite pour le grand maître des Hospitaliers de l'ordre de Saint-Jean de Jérusalem Pierre d'Aubusson, ses armes sont présentes sur l'arme.

L'arme a été utilisé à Rhodes à la fin du  et au début du , probablement après le siège de Rhodes de 1480. Récupérée par les Ottomans lors de la prise de l'île en 1522, des caractères arabes ont été gravés sur l'arme. Elle a été offerte à Napoléon III par le sultan Abdülaziz en 1862.

Cette bombarde-mortier est exposée au musée de l'Armée à Paris.

Notes et références

Liens externes

 Portail des collections du musée de l'Armée

Artillerie
Collection du musée de l'Armée (Paris)
Rhodes pendant l'ordre de Saint-Jean de Jérusalem

Bombarde-mortier d'Aubusson


Summit County er navnet på 3 counties i USA:

 Summit County, Colorado
 Summit County, Ohio
 Summit County, Utah

Summit County


ප්රයිඩ් ඇන්ඩ් ප්රෙජඩිස්  යනු 1813 දී ජේන් ඔස්ටින් විසින් රචනා කරන ලද ආදර නවකතාවකි. මෙම නවකතාව එලිසබත් බෙනට්ගේ චරිතය ගොඩනගමින් එදිරියට ගලා යයි. කතාවෙහි ප්‍රධාන චරිතය වන ඇය, ඉක්මන් විනිශ්චයන්හි ප්‍රතිවිපාක ගැන ඉගෙන ගන්නා අතර ම මතුපිටින් පෙනෙන යහපත්කම සහ  ඇතුළාන්තයෙහි ඇති නියම යහපත්කම පිළිබඳ ව ද ඉගෙන ගනියි.  එහි හාස්‍යය රඳා පවතින්නේ, මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ රීජන්සි යුගයේ තිබූ හැසිරීම්, ආචාරවිධි, අධ්‍යාපනය, විවාහය සහ මුදල් ආදිය පිළිබඳ අවංක නිරූපණයක් කිරීම මගිනි.

ලෝන්ග්බර්න් වතුයායේ, බෙනට් මහතාට දියණියන් පස් දෙනෙකු සිටින නමුත් ඔහුගේ දේපළ හිමිකම්වල උරුමකම් කීමට හැක්කේ පිරිමි උරුමක්කාරයෙකුට පමණි.  ඔහුගේ බිරිඳට ද එහි උරුමයක් නොමැති බැවින්, ඔහුගේ මරණයෙන් පසු, ඔහුගේ පවුල අසරණ වනු ඇත. මේ අනුව, අවම වශයෙන් එක් ගැහැනු ළමයෙකු හෝ අනෙක් අයට සහයෝගය දැක්වීම පිනිස හොඳ විවාහයක් කරගැනීම අත්‍යවශ්‍ය වන අතර එය කතා වස්තුව තව තවත් ඉදිරියට මෙහෙයවන අභිප්‍රේරණයකි.  මෙම නවකතාව දිවයනුයේ,  මුදල් සඳහා, සමාජ තත්වය සඳහා, සමාජ කීර්තිය සඳහා නොව, ආදරය හේතුවෙන් විවාහ වීමේ වැදගත්කම වටහාදීම වටා ය.

සාහිත්‍ය විශාරදයින් සහ පොතපත  කියවන ජනතාව අතර "වඩාත් ම ආදරය කරන පොත්" ලැයිස්තුවේ ඉහළින් ම දක්නට ලැබෙන පොතක් ලෙස ප්රයිඩ් ඇන්ඩ් ප්රෙජඩිස් දක්නට හැකි වේ.  එය පිටපත් මිලියන 20 කට වඩා අලෙවි කර ඇති, ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යයේ වඩාත්ම ජනප්‍රිය නවකතාවක් බවට පත්ව ඇති අතර නූතන සාහිත්‍යයේ බොහෝ ව්‍යුත්පන්නයන් සඳහා ආභාෂය ද ලබා දී ඇත. ශතවර්ෂයකට අධික කාලයක් තිස්සේ නාට්‍යමය අනුවර්තනයන්, නැවත මුද්‍රණය කිරීම්, නිල නොවන අනුප්‍රාප්තිකයන්, චිත්‍රපට සහ රූපවාහිනී සංස්කරණයන් ප්රයිඩ් ඇන්ඩ් ප්රෙජඩිස් නවකතාවේ අමතක නොවන චරිත හා තේමාවන් නිරූපණය කරමින්, මහජන ප්‍රේක්ෂකයින් අතරට පැමිණ තිබෙයි.  2005 දී නිකුත් වූ ප්රයිඩ් ඇන්ඩ් ප්රෙජඩිස් චිත‍්‍රපටය පොත හා සමීපත ම ගැලපීමක් කර නිෂ්පාදනය කරන ලද චිත‍්‍රපට අනුවර්තනය යි.

කතාවස්තුව
මෙම නවකතාව 19 වන සියවසේ මුල් භාගයේ, එංගලන්තයේ ග්‍රාමීය ප්‍රදේශ මුල් කොටගෙන ගොඩනැගී ඇත.  මෑතකදී සිය අසල්වැසි ගමට පැමිණි ධනවත් උපාධිධාරියෙකු වන, බින්ග්ලි මහතා බැලීම සඳහා යෑමට බෙනට් මහත්මයා පොළඹවා ගැනීමට බෙනට් මහත්මිය උත්සාහ කරයි. තම ස්වාමිපුරුෂයා සමඟ මේ පිළිබඳ ව බහින්බස් වීමක් ඇතිවීමෙන් පසුව, ඔහු බින්ග්ලි මහතා හමුවන්නේ නැති බවට බෙනට් මහත්මිය විශ්වාස කරයි.  එනමුත් ටික කලකට පසු, ඔහු බින්ග්ලි මහතාගේ කුලී නිවස වන නෙදර්ෆීල්ඩ් වෙත පැමිණීම, බෙනට් මහත්මියගේ සතුටට කරුණක් වෙයි.  මෙම සංචාරයෙන් පසුව අසල්වැසියන් සියල්ලන් ම පාහේ සහභාගී වන ආලිංගන නැටුමට ඔවුන්ට ආරාධනා ලැබෙයි.

ආලිංගන නැටුමේ දී, බින්ග්ලි මහතාගේ මිත්‍රශීලී හා ප්‍රියමනාප භාවය හේතුවෙන් ඔහු අමුත්තන් අතර ජනප්‍රිය වෙයි. ඔහු දෙවතාවක් ම යුගල නර්තනයේ නිරත වන්නේ, ඔහු ආකර්ෂණය වී සිටින ජේන් බෙනට් (බෙනට් ජෝඩුවගේ වැඩිමහල් දියණිය) සමඟ ය.  බින්ග්ලිගේ මිතුරා වන ඩාර්සි මහතා ඔහුට වඩා දෙගුණයක් ධනවත් අයෙකු යැයි කීර්තිමත් වී සිටියත්, ඔහු උඩඟු හා හුදෙකලා පුද්ගලයෙකි. ඔහු එලිසබෙත් (බෙනට් ජෝඩුවගේ දෙවන වැඩිමහල් දියණිය) සමඟ නටන්නට අකමැති වන්නේ, ඔහුව පොළඹවා ගැනීමට තරම් ඇය ආකර්ශනීය නොවන බව පවසමින් ය.  එලිසබෙත් මෙය හාස්‍යයට කරුණක් ලෙස ගෙන ඇගේ සහෝදරියන් සමඟ ඒ පිළිබඳ පවසමින් විහිළු කරයි.

බින්ග්ලි මහතාගේ සහෝදරිය වන, කැරොලයින්, පසු දිනෙක ජේන්ට රාත්‍රී ආහාරය සඳහා නෙදර්ෆීල්ඩ් වෙත ආරාධනා කරයි.  ඇය එහි යන විට ජේන් වැස්සකට හසු වී, ඇයට දරුණු උනක් වැළඳෙන අතර, ඇයට සුවය ලබා ගැනීම සඳහා නෙදර්ෆීල්ඩ්හි රැඳී සිටීමට බල කෙරෙයි.  එලිසබෙත් ජේන්ව බැලීමට ගිය විට, ඩාර්සි මහතා එලිසබෙත් වෙත ආකර්ෂණය වන බව ඔහුට ම පසක් වන අතර ඩාර්සි මහතාට කැමැත්තෙන් සිටින බිංග්ලි මෙනවිය එයට ඊර්ෂ්‍යා කරයි.

බෙනට් මහතාගේ ඥාති සහෝදරයා වන, ලෝන්ග්බර්න් වතුයායේ උරුමක්කාර කොලින්ස් මහතා, බෙනට් පවුල බැලීමට පැමිණේ.  නියාලු පූජකයෙක් වන ඔහු බොරු පුරාජේරුකාරයකු ද වේ. ඔහු බෙනට් පවුලේ ගැහැණු ළමයෙකු සමඟ විවාහ වගිවිස ගැනීමට උවමනාවෙන් සිටියි.  ජේන් ඉක්මනින්ම විවාහ ගිවිස ගන්නා බව දැනගත් පසුව, වයසින් මෙන් ම රූමත් බවින් ද පරිපූර්ණ ව සිටින ඊළඟ දියණිය වන එලිසබෙත් ගැන ඔහු ඉක්මනින් තීරණයක් ගනියි.

එලිසබෙත් සහ ඇගේ පවුලේ අයට, උජාරු පෙනුමැති සිත් ඇඳගන්නාසුළු හමුදා නිලධාරියකු වන ජෝර්ජ් වික්හැම් මුණගැසෙන අතර, ඔහු එලිසබෙත් ව ඔහු වෙත නතුකරගනියි. ඔහු ඩාර්සි පවුලට සම්බන්ධ බව ද ඔහු පවසා සිටියි. තව ද අනර්ග රැකියාවක් ද(හොඳ ආදායමක් සහිත සමෘද්ධිමත් දේවස්ථානයක පූජකයෙකු ලෙස ස්ථිර තනතුරක්) ඔහුට හිමිව තිබුන අතර එය ඩාර්සි මහතා විසින් තමන්ට අහිමි කළ බව කියා සිටියි. මේ හේතුවෙන්, එලිසබෙත් ඩාර්සි මහතාට අකමැති බව සනාථ වේ.

නෙදර්ෆීල්ඩ්හි ආලිංගන නැටුමේ දී ඩාර්සි මහතා එලිසබෙත්ට ඔහු සමඟ නටන්න එන ලෙස ඉල්ලා සිටින අතර, ඔහු සමඟ කිසි විටෙකත් නටන්නේ නැති බවට ඇය දුන් පොරොන්දුව නොතකා ඇය ඔහුගේ ආරාධනාව පිළිගනියි.  ජේන් සහ එලිසබෙත් හැරුණු විට බෙනට් පවුලේ සාමාජිකයන් කිහිප දෙනෙකුගෙන් අනාචාරශීලී හැසිරීම් පිළිබිඹු වේ.  බෙනට් මහත්මිය, පැමිණ සිටින සැමට තේරුම් යන අයුරින් ජේන් සහ බින්ග්ලිගේ විවාහ ගිවිස ගැනීමට ඇය සම්පුර්ණයෙන්ම එකඟ වන බව ඉඟි කළ අතර බෙනට් පවුලේ අනෙක් බාල සහෝදරියන් ඔවුන්ගේ මෝඩකම් ප්‍රදර්ශනය කිරීම හේතුවෙන් පවුලේ අය ව ද සමච්චලයට ලක් කළේ ය.

ඉන් පසුව කොලින්ස් මහතා එලිසබෙත්ට විවාහ යෝජනාවක් කරයි.  ඇය ඔහුව ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ, මවගේ උදහසට සහ පියාගේ සැනසුමට හේතු කාරණා වෙමින් ය.  ටික කළකට පසු, බින්ග්ලි පවුල හදිසියේම ලන්ඩන් බලා පිටත්ව යන්නේ ආපසු ඒමට කිසිදු සැලසුමක් නොමැතිව ය.  එලිසබෙත් කොලින්ස් මහතා ව ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් පසු ඔහු, එලිසබෙත්ගේ මිතුරියක් වන එමෙන් ම බුද්ධිමත් තරුණියක් වන චාලට් ලූකස්ට යෝජනා කරයි.  වයස අවුරුදු 27ක් වන චාලට්, ඇයට සුවපහසු නිවසක් සහතික කිරීම හේතුවෙන් එම විවාහ යෝජනාව පිළිබඳ කෘතඥතා පූර්වක වූවා ය.  එනමුත් එලිසබෙත්, ආදරය පිළිබඳ කාරණා සම්බන්ධයෙන් එවැනි ප්‍රායෝගිකවාදයක් මත තීරණ ගැනීම පිළිබඳ තැති ගත්තී ය.  මේ අතර, සිත් තැවුලට පත් ව සිටි ජේන්, ලන්ඩනයේ සිටින ඇගේ නැන්දා සහ ගාඩිනර් මාමා හමුවීමට පැමිණියා ය. ඔවුන් අතර තිබූ සම්බන්ධය නැවත ආරම්භ කිරීමට බින්ග්ලි මහතාට කිසිදු අදහසක් නොමැති බව ඉතා ඉක්මනින් පැහැදිලි විය.

වසන්ත සමයේ දී චාලට් සහ කොලින්ස් දැකීම පිණිස එලිසබෙත් කෙන්ට් වෙත යන්නී ය. එලිසබෙත් සහ ඇගේ සත්කාරක පිරිසට කැතරින් ඩි බෝර්ග් ආර්යාවගේ ආනුභාව සම්පන්න රෝසින්ස් පාක් නිවස වෙත ආරාධනා කරනු ලැබේ. ඇය කොලින්ස් මහතාගේ අනුශාසිකාව මෙන් ම ඩාර්සි මහතාගේ ධනවත් නැන්දා වේ.  කැතරින් ආර්යාව තම දියණිය ව ඩාර්සි මහතා හා විවාහ කරවීමට අපේක්ෂා කර ඇත්තේ, ඔහුගේ නැන්දණිය සහ මව විසින් සැලසුම් කළ පරිදි ඔහුගේ ළමා කාලය තුළ දී ම ය.  ඩාර්සි මහතා සහ ඔහුගේ ඥාති සොහොයුරෙකු වන කර්නල් ෆිට්ස්විලියම් ද රෝසිං උද්‍යානයේ සංචාරයකට පැමිණෙති.  ෆිට්ස්විලියම් එලිසබෙත්ට පවසන්නේ, ඩාර්සි මහතා මෑතකදී  සිය මිතුරෙකු වන තම මතකයේ ඇති සැටියට බින්ග්ලි නමැත්තා ව නුසුදුසු විවාහ යෝජනාවකින් බේරාගත් ආකාරය යි. එලිසබෙත් තේරුම් ගත් පරිදි වළක්වන ලද විවාහ ගිවිස ගැනීමෙන් ජේන්ට සිදු වූ දෙය සහ ඩාර්සි මහතාගේ මැදිහත් වීම ගැන ඇය බියට පත් වේ. පසුව ඩාර්සි මහතා එලිසබෙත්ට විවාහ යෝජනාවක් කරන්නේ, ඇයගේ පහත් සමාජ තරාතිරම නොතකා ඇය කෙරෙහි තමාට ඇති ආදරය ප්‍රකාශ කරමිනි. ඇය කෝපයෙන් ඔහුව ප්‍රතික්ෂේප කරයි, තම සහෝදරිය ව මෙතරම් අසතුටට පත් කළ මිනිසෙකු හට තමාට කිසි දිනෙක ආදරය කළ නොහැකි බව පවසමින්, වික්හැම්ට අසාධාරණ ලෙස සැලකූ බවට තවදුරටත් චෝදනා කරයි.  ඩාර්සි මහතා බින්ග්ලි සහ ජේන් ව වෙන් කිරීමේ සාර්ථකත්වය ගැන පුරසාරම් දොඩවන අතර, ඔහු තමාට වඩා බින්ග්ලිට කාරුණික වූ බව පවසයි.  ඔහු වික්හැම් පිළිබඳ චෝදනාව උපහාසාත්මක ලෙස බැහැර කළ ද එය විසඳෙන්නේ නැත.

පසුව, ඩාර්සි මහතා එලිසබෙත්ට ලිපියක් යවමින්, පැහැදිළි කරනුයේ, ඔහුගේ පියාගේ භාරකරුගේ පුත්, වික්හැම් තම පියා ඔහු වෙනුවෙන් ගත කළ ජීවිතය ප්‍රතික්ෂේප කළ බවත්, ඒ සඳහා මුදල් ලබා දුන් බවත් ය. තව ද වික්හැම් ඉක්මනින් මුදල් නාස්ති කළ අතර දුප්පත් වූ විට නැවත ජීවත්වීම ඉල්ලා සිටියේ ය අතර  එය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් පසු ඔහු ඩාර්සිගේ 15 හැවිරිදි සොහොයුරිය වන ජෝර්ජියානා සමඟ සැලකිය යුතු දෑවැද්දක් ලබාගැනීම උදෙසා පැන යාමට උත්සාහ කළ බවත් ය. එමෙන් ම ජේන් සහ බින්ග්ලි වෙන් කළේ ජේන්ගේ අමුතු වූ තනි ව සිටීමට කැමැත්තක් දක්වන ආකාරයේ හැසිරීම නිසාත්, ඇය බින්ග්ලි කෙරෙහි දක්වන්නේ උදාසීන හැඟීම් බව අවංකව ම විශ්වාස කළ බවත්, ඇගේ පවුලේ අනෙක් සාමාජිකයින්ගේ නුසුදුසුකම් හේතුවෙන් බවත් ඩාර්සි මහතා ලියයි.

මාස කිහිපයකට පසු එලිසබෙත් ගාඩිනර්ස් සමඟ ඩර්බිෂයර්හි සංචාරයක් සඳහා යයි.  ඔවුන් ඩාර්සි වතුයායේ පෙම්බර්ලි වෙත පැමිණෙයි (එලිසබෙත් ඩාර්සි මහතා නොමැති බව දැනගත් පසුව).  එහි ගෘහ පාලිකාව ඩාර්සි මහතා කරුණාවන්ත හා ත්‍යාගශීලී අයෙකු බවට නිදසුන් ද ගෙනහැර පාමින්, විස්තර කරයි.  ඩාර්සි මහතා අනපේක්ෂිත ලෙස ආපසු පැමිණෙන විට, ඔහු ඔවුන්ට අතිශයින් කරුණාවන්ත වන අතර පසුව එලිසබෙත්ට සහ ගාඩිනර්වරුන්ට තම සහෝදරිය මුණගැසීමට ආරාධනා කරයි.  ඔවුන්ගේ සංග්‍රහ, සත්කාර ගැන එලිසබෙත් පුදුමයට පත්වන්නී  ය.  පසුව ඇගේ සහෝදරිය ලිඩියා වික්හැම් සමඟ පලා ගොස් ඇති බවට ආරංචියක් ලැබෙයි.  ඇය එය වහාම ඩාර්සි මහතාට පවසන අතර, ලිඩියා පවුලේ හොඳ නම විනාශ කර ඇති බැවින් ඇය නැවත කිසි දිනෙක ඔහු දකින්නේ නැතැයි විශ්වාස කරමින් කඩිමුඩියේ පිටත් වී යයි.

වේදනාකාරී අන්තර්වාරයකින් පසු ව, වික්හැම්, ලිඩියා සමඟ විවාහ වීමට එකඟ වී තිබේ.  විනීතභාවය යථා තත්වයට පත් කිරීමත් සමඟ ලිඩියා පවුල බැලීමට පැමිණෙන අතර ඇය එලිසබෙත්ට පවසන්නේ, ඩාර්සි මහතා තමා සහ වික්කම්ගේ විවාහ මංගල්යයේ සිටි බවයි.  ඩාර්සි මහතා රහසිගත ව සම්බන්ධ සියලු දෙනා දිවුරුම් දී තිබුණද, ගාඩිනර් මහත්මිය දැන් එලිසබෙත්ට තරඟය සුරක්ෂිත කළ බව දැනුම් දීමට බැඳී සිටින බව හැඟේ.  එසේ කිරීමට ඔහුට "තවත් චේතනාවක්" තිබෙන්නට ඇතැයි ඇය ඉඟි කරයි, එයින් ඇඟවෙන්නේ, ඩාර්සි එලිසබෙත් සමඟ ආදරයෙන් බැඳී සිටින බවට ඇය විශ්වාස කරන බව යි.

බින්ග්ලි මහතා සහ ඩාර්සි මහතා නැවත නෙදර්ෆීල්ඩ් වෙත පැමිණෙයි.  බින්ග්ලි ජේන්ට විවාහ යෝජනාව කරයි.  එලිසබෙත් ඩාර්සි මහතා සමඟ විවාහ වීමට අදහස් කරන බවට පැතිර යන කටකතා ඇසූ කැතරින් ආර්යාව එලිසබෙත් වෙත ගොස් ඩාර්සි මහතාගේ යෝජනාව කිසි විටෙකවත් භාර නොගන්නා බවට පොරොන්දු වීමට පවසා සිටියි.  එලිසබෙත් එය ප්‍රතික්ෂේප කළ අතර කෝපයට පත් කැතරින් ආර්යාව පිටත් වේ.  තම නැන්දාගේ කෝපයට හේතුව, එලිසබෙත්ගේ ප්‍රතිචාරය බව දැනගත් ඩාර්සි මහතා, එම ප්‍රතිචාරය කුමක් දැයි වටහාගෙන නැවතත් ඇයට විවාහ යෝජනාව ගෙන යනු ලබයි. ඇය ද එම යෝජනාව පිළිගනියි. තමන් විවාහ වීමට හේතුව වන්නේ, අන් කිසිවක් නොව ආදරය බවත් තනතුර සහ ධනය සඳහා නොවන බවත් තම පියාට ඒත්තු ගැන්වීමට එලිසබත් මහත් ආයාසයක් ගනියි. අවසානයේ ඔහු ද එය අනුමත කරයි. නවකතාව අවසන් වන්නේ, දියණියන් තිදෙනාගේ විවාහයන් පිළිබඳ දළ විශ්ලේෂණයක් සහ ජේන් සහ එලිසබෙත් විසින් කරන ලද කදිම, ප්‍රීතිමත් කටයුතු හේතුවෙන් දෙමව්පියන් දෙදෙනාම ඉමහත් තෘප්තියට පත්කරවමිනි.

චරිත
එලිසබෙත් බෙනට් - බෙනට් දියණියන්ගේ දෙවන වැඩිමහල් දියණිය වන ඇයට වයස අවුරුදු විස්සක් වන අතර බුද්ධිමත්, උද්යෝගිමත්, සෙල්ලක්කාර, ආකර්ශනීය සහ සිනහ උපදවන අයෙකි - එහෙත් ඇය ව හොඳින් හඳුනාගැනීමට ප්‍රථම ඇය දැඩි හා අගතිගාමී අයෙකු ලෙසින් පළමුවෙන් ම මුණගැසෙන කෙනෙකු සිතීමේ ප්‍රවණතාවක් ඇත.  කතාව ඉදිරියට යත්ම ඩාර්සි මහතා සමඟ ඇයගේ සම්බන්ධතාව ද එසේම ය.  එලිසබෙත් සහ ඩාර්සිගේ සම්බන්ධයේ ඉදිරි ගමන තීරණය වන්නේ, ඩාර්සි ඔහුගේ අභිමානයෙන් මිදීම සහ එලිසබෙත් ඇගේ පූර්ව නිගමනවලට එළඹීමෙන් මිදීම දෙදෙනාම එකිනෙකා කෙරෙහි ඇති ඔවුන්ගේ ප්‍රේමයට යටත් වීමට මඟ පෙන්වීමක් වන බැවිනි.

ෆිට්ස්විලියම් ඩාර්සි මහතා - ඩින්බිෂයර් හි පෙම්බර්ලි හි පවුලේ වතුයායේ හිමිකරු වන බිංග්ලි මහතාගේ මිතුරා සහ විසිඅට හැවිරිදි ධනවත්, වසරකට අවම වශයෙන් ඩොලර් 10,000 ක් වත් (2018 දී ඩොලර් 796,000 ක් හෝ ඩොලර් 1,045,000 කට සමාන) කටකතා පැතිර ගියේය. ඔහු කඩවසම්, උස හා බුද්ධිමත් වුවත්, ඩාර්සිට පහසුව සහ සමාජ අනුග්‍රහය නොමැති අතර, අනෙක් අය අධික ලෙස ආඩම්බර වීමට සාක්ෂියක් ලෙස ඔහුගේ මුලින් උඩඟු සංචිතය සහ සෘජු බව වැරදියට වටහා ගනී (එය අර්ධ වශයෙන්). ගමට නව ආගන්තුකයෙකු වන ඔහු අවසානයේ එලිසබෙත් බෙනට්ගේ ආදර උනන්දුවයි.

බෙනට් මහතා - මැදිවියේ අවසානය ගතකරමින් සිටින මහතෙකි.  වසරකට ඩොලර් 2000 ක සාමාන්‍ය ආදායමක් ලබා ඇති අතර, දැන් අඩුවෙමින් පවතින බෙනට් පවුලේ (හර්ට්ෆර්ඩ්ෂයර්ගේ පවුලක් වන ජෙන්ට්‍රි පවුලක්) උපහාසාත්මක කුලදෙටුවන්, සිය අවිවාහක දියණියන් පස් දෙනෙකු සමඟ ජීවත් වේ . ඔහුගේ වතුයාය වන ලෝන්ග්බර්න් පිරිමි රේඛාවට අයත් වේ.

බෙනට් මහත්මිය (නී ගාඩිනර්) - ඇගේ සමාජ උසස් නිලධාරි බෙනට් මහතාගේ මැදිවියේ බිරිඳ සහ ඔවුන්ගේ දියණියන් පස් දෙනාගේ මව. බෙනට් මහත්මිය හයිපොහොන්ඩ්‍රියා කාරියකි. ඇය සිතන්නේ භූ කම්පන සහ ස්පන්දන (ඇගේ "දුර්වල ස්නායු") වලට ගොදුරු විය හැකි බවයි. ඇගේ ජීවිතයේ ප්‍රධාන අභිලාෂය වන්නේ තම දියණියන් ධනවත් පුරුෂයන් සමඟ විවාහ කර ගැනීමයි. එවැනි තරඟ කිසිවක් ඇගේ දියණියන්ට සතුටක් ලබා දෙයිද නැද්ද යන්න ඇය ගැන එතරම් තැකීමක් නොකරයි.

1813 මැයි දින කැසැන්ඩ්‍රා වෙත ලිපියක් යවමින් ජේන් ඔස්ටන් ගැලරියකදී දුටු පින්තූරයක් විස්තර කරයි. එය "බිංග්ලි මහත්මිය" - ජේන් බෙනට්ගේ හොඳ සමානකමක් විය. ද වර්ල්ඩ් ඔෆ් හර් නවකතාවල ඩියර්ඩ්‍රේ ලෙ ෆේ යෝජනා කරන්නේ ඔස්ටින් සඳහන් කළ පින්තූරය "Q- මහත්මියගේ ආලේඛ්‍ය චිත්‍රය" බවයි. (පි. 201-203)

ජේන් බෙනට් - වැඩිමහල් බෙනට් සහෝදරිය. නවකතාව ආරම්භ වන විට වයස අවුරුදු විසි දෙකකි, ඇය අසල්වැසි ලස්සනම තරුණිය ලෙස සලකනු ලබන අතර අනෙක් අයගේ යහපත් දේ පමණක් දැකීමට නැඹුරු වේ (නමුත් ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි මත වෙනත් ආකාරයකින් ඒත්තු ගැන්විය හැකිය). ඇය චාල්ස් බින්ග්ලි සමඟ ආදරයෙන් බැඳී සිටින අතර, ධනවත් තරුණ මහත්වරයකු මෑතකදී හර්ට්ෆර්ඩ්ෂයර් වෙත ගිය අතර ඩාර්සි මහතාගේ සමීප මිතුරෙකි.

ප්‍රධාන තේමාවන්
ආඩම්බර සහ අගතියේ තේමාවන් විශ්ලේෂණය කිරීමේදී බොහෝ විචාරකයින් මාතෘකාව ආරම්භයක් ලෙස සලකන නමුත්, රොබට් ෆොක්ස් මාතෘකාවට ඕනෑවට වඩා කියවීමට එරෙහිව අනතුරු අඟවයි, මන්ද එය තෝරා ගැනීමේදී වාණිජ සාධක හේතු විය හැකි බැවිනි. "සංවේදනය සහ සංවේදීතාවයේ සාර්ථකත්වයට පසු, එකම කතුවරයාගේ තවත් නවකතාවක් නැවත ගෙන ඒමට වඩා ස්වාභාවික බවක් පෙනෙන්නට නොතිබුණි. මාතෘකාව සඳහා ප්‍රතිවිරෝධතා සහ අනුකලනය පිළිබඳ සූත්‍රය නැවත භාවිතා කරයි. මාතෘකාවේ ගුණාංග එක් හෝ එකකට පමණක් පවරා නොමැත. එලිසබෙත් සහ ඩාර්සි යන දෙදෙනාම ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරති.  "ආඩම්බරකම සහ අගතිය"යන යෙදුම පෙර ශතවර්ෂ දෙක තුළ ජෝසප් හෝල්, ජෙරමි ටේලර්, ජෝශප් ඇඩිසන් සහ සැමුවෙල් ජොන්සන් විසින් භාවිතා කරන ලදී. ඔස්ටින් ඇගේ මාතෘකාව ලබාගෙන ඇත්තේ ෆැනී බර්නිගේ සිසිලියා (1782) නම් කොටසෙනි. ඇය ජනප්‍රිය නවකතාවකි.

මෙම අවාසනාවන්ත ව්‍යාපාරයේ සමස්ත ප්‍රතිඵලය ප්රයිඩ් ඇන්ඩ් ප්රෙජඩිස් හි ප්‍රතිඵලය වී ඇති බව ආචාර්ය ලිස්ටර් පැවසීය. […] ආඩම්බර වීමට හා පූර්ව නිගමනවලට ඔබ ණයගැති නම්, පුදුම සහගත ලෙස යහපත් හා නපුරු සමතුලිත වේ, ආඩම්බරයට හා පූර්ව නිගමනයට ඔබත් ඒවා අවසන් කළ යුතුය. (මුල් පිටපතෙහි මෙන් ප්‍රාග්ධනීකරණය)

ඔස්ටින්ගේ බොහෝ කෘතිවල තේමාවක් වන්නේ යෞවනයන්ගේ චරිතය හා සදාචාරය වර්ධනය කිරීමේදී පරිසරයේ වැදගත්කම සහ හැදී වැඩීමයි. සමාජ ස්ථාවරය සහ ධනය අනිවාර්යයෙන්ම ඇගේ ලෝකයේ වාසි නොවන අතර ඔස්ටින්ගේ කාර්යයට පොදු වන තවත් තේමාවක් වන්නේ අකාර්යක්ෂම දෙමාපියන් ය. උඩඟුකම සහ අගතිය තුළ, ලිඩියාගේ සදාචාරාත්මක විනිශ්චයක් නොමැතිකම සඳහා බෙනට් මහතා සහ බෙනට් මහත්මිය දෙමව්පියන් ලෙස අපොහොසත් වී ඇත. ඩාර්සිට ප්‍රතිපත්තිගරුක හා ඉතා ගෞරවනීය ලෙස උගන්වා ඇති නමුත් ඔහු ආඩම්බර සහ දරාගත නොහැකි ය. ලිදියාගේ අයහපත් බලපෑමෙන් මිදුණු කිටී, විවාහයෙන් පසු ඇගේ වැඩිමහල් සහෝදරියන් සමඟ වැඩි කාලයක් ගත කිරීම ඔවුන්ගේ උසස් සමාජයේ බොහෝ සෙයින් දියුණු වන බව කියනු ලැබේ. ඇමරිකානු නවකතාකරුවා වන ඇනා ක්වින්ඩ්ලන් 1995 දී ඔස්ටින්ගේ නවකතාවේ හැඳින්වීමක් නිරීක්ෂණය කළේය:

උඩඟුකම සහ අගතිය යනු සියලු නවකතා සලකා බලන, ස්වයං සෙවීම යි. විශාල සුදු තල්මසෙකු ලුහුබැඳ යාමේදී හෝ කාමමිථ්‍යාචාරයට ප්‍රසිද්ධියේ දඬුවම් කිරීම වැනි කුඩා කතා බහ කරමින් චිත්‍ර සෙවීමේ කාමරයේ මෙම සෙවීම නියත වශයෙන්ම සිදු කරන බව අපට උගන්වන පළමු මහා නවකතාව එය යි.

විවාහ
නවකතාවේ ආරම්භක පේළිය ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාශ කරන්නේ: "වාසනාව සන්තකයේ සිටින තනි මිනිසෙකුට බිරිඳක් අවශ්‍ය විය යුතු බව විශ්වීයව පිළිගත් සත්‍යයකි." මෙය විවාහය චේතනාවක් හා ගැටලුවක් ලෙස සකසයි. නවකතාව. මෙම තනිකඩ පිරිමින්ට බිරිඳක් අවශ්‍යද නැද්ද යන්න ප්‍රශ්න කිරීමට පාකයන් සූදානම්ව සිටීද, නැතහොත් "අසල්වැසි" පවුල් සහ ඔවුන්ගේ දියණියන් විසින් "වාසනාව" අවශ්‍ය යැයි නියම කරනු ලැබේ. විවාහය යනු දේශපාලන ආර්ථිකය හා ආර්ථිකය පොදුවේ සැලකිල්ලට ගන්නා සංකීර්ණ සමාජ ක්‍රියාකාරකමකි. චාලට් ලූකස් සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, ඇයගේ විවාහයේ සාර්ථකත්වය ඔවුන්ගේ පවුලේ සැපපහසු මූල්‍ය තත්වයන් තුළ පවතින අතර, බෙනට් මහතා සහ බෙනට් මහත්මිය අතර ඇති සම්බන්ධතාවය, මූලික ආකර්ශනය හා ද්‍රව්‍යමය (ආර්ථික හා මානසික) මත පදනම් වූ නරක විවාහයන් නිදර්ශනය කිරීමට උපකාරී වේ. . බෙනට්ස්ගේ විවාහය බාලම බෙනට් ලිඩියා වික්හැම් සමඟ නැවත පණගන්වන අතර එහි ප්‍රතිඵල ප්‍රශංසනීය නොවේ. කේන්ද්‍රීය චරිත වන එලිසබෙත් සහ ඩාර්සි නවකතාව ආරම්භ කරන්නේ සතුරු මිතුරන් හා බලාපොරොත්තු නොවූ මිතුරන් ලෙස වුවද, අවසානයේදී ඔවුන් තමන් සහ එකිනෙකා පිළිබඳ වඩා හොඳ අවබෝධයක් ලබා ගැනීමට කටයුතු කරන අතර එමඟින් ඔවුන් සැබවින්ම ආදරයෙන් බැඳීමට ඉඩ සලසයි. මහත්වරුන් සහ ඔවුන්ගේ කාන්තා සබඳතා වශයෙන් ඔවුන්ගේ තාක්‍ෂණිකව සමාන සමාජ තත්වයේ සැබෑ වෙනස්කම්වල අභියෝග මෙයින් ඉවත් නොවේ. කෙසේ වෙතත්, එම කාණ්ඩය තුළ තරමක් පුළුල් පරාසයක වෙනස්කම් වල විවිධ අන්තයන්ගෙන් එකිනෙකාගේ දෘෂ්ටිකෝණය පිළිබඳ වඩා හොඳ අවබෝධයක් එමඟින් ලබා දෙයි. එලිසබෙත් ඩාර්සිගේ පළමු යෝජනාව ප්‍රතික්ෂේප කරන විට, ආදරය සඳහා විවාහ වීම පිළිබඳ තර්කය හඳුන්වා දෙනු ලැබේ. එලිසබෙත් ඩාර්සිගේ යෝජනාව පිළිගන්නේ ඇය ඔහුට ආදරය කරන බවත් ඇගේ හැඟීම් පරස්පර වන බවත් නිසැක වූ විට පමණි. විවිධ විවාහයන් පිළිබඳ ඔස්ටින්ගේ සංකීර්ණ සිතුවම් අවසානයේ පාඨකයන්ට ආර්ථික, ලිංගික, සහචර ආකර්ෂණය සඳහා වරප්‍රසාද ලබා දීමේදී කුමන ආකාරයේ සන්ධානයක් අවශ්‍ය දැයි ප්‍රශ්න කිරීමට ඉඩ දෙයි.

ප්රයිඩ් ඇන්ඩ් ප්රෙජඩිස්


An Capillipedium annamense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Aimée Antoinette Camus. An Capillipedium annamense in nahilalakip ha genus nga Capillipedium, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Capillipedium

Capillipedium annamense