İzmir, Türkiye'de Ege Bölgesi'nde yer alan ve İzmir ilinin merkezi olan şehirdir. Ülkenin nüfus bakımından en kalabalık üçüncü şehridir. Ekonomik, tarihî ve sosyo-kültürel açıdan önde gelen şehirlerden biridir.

İzmir, uzun ve dar bir körfezin başında yer almaktadır. İzmir Limanı, Türkiye'nin en büyük yedinci limanıdır. İzmir'in batısında denizi, plajları ve termal merkezleriyle Urla Yarımadası uzanır. Şehir, her yıl İzmir Enternasyonal Fuarı'nı düzenleyen önemli bir fuar merkezidir.

Köken bilimi
İzmir şehrinin adının nereden geldiği konusunda kanıtlanmış bir bilgi olmamakla birlikte bir dönem bugünkü İzmir yöresinde yaşamış olan Erektidlerin Amazonlarla savaşıp galip geldiği; onların önderi olan These'nin de, Amazon kadını Smyrna ile evlenip yöresine onun adını verdiği ve İzmir'in adının da Smyrna'dan geldiği en çok kabul edilen görüştür.

Ayrıca bölgede uzun yıllar hakimiyet kuran İyonların lehçesinde kentin adı Smyrne, Atina Lehçesi'nde ise Smyrna diye yazılırdı. Günümüzdeki Helenler bu kentin adını Smirni biçiminde telaffuz etmektedir. Son yıllarda Efes Antik Kenti civarında da bu adla anılan bir köy yerleşimi izlerine rastlanmıştır. Olasılıkla İzmir'den Efes'e giden bir kraliçenin adını yerleştikleri köye de koydukları düşünülmektedir ki bununla ilgili bilgilere eski kaynaklarda da rastlanmaktadır. Ancak Smyrna sözcüğü Yunanca değil, Ege Bölgesi'ndeki birçok yerleşim adı gibi Anadolu kökenlidir. MÖ 2000 başlarına ait Kayseri Kültepe yerleşiminde ele geçen bazı tablet metinlerinde Tismurna adına rastlanmaktadır. Tismurna'daki "ti" bir ön ek olup bir kişi ya da bir yer adını belirtmektedir. Helenler ya da Bayraklı/Tepekule Höyüğünü mesken tutanlar bu ön eki atıp kente Smurna demişlerdir. Kentin adı olasılıkla MÖ 3000 ile MÖ 1800 yılları arasında da Smurnu olarak anılıyordu.

Tarihçe

Antik çağ
MÖ 1050 yılı civarında Dorlar'ın Yunanistan (Hellas)'ı istilası sonucu Dorların önünden kaçan kavimler Anadolu'ya geçmişlerdi. Göçler sonunda Yunan anakarasından ayrılan Aioller, Edremit ve Çandarlı Körfezi civarı; İyonlar ise kabaca bu günkü İzmir ili ve civarına yerleşmişlerdi. İzmir'in Bergama ilçesi sınırlarında bulunan Antik Çağ'da Misya bölgesinin önemli merkezlerinden biri olan Pergamon antik kentinin yanı sıra, Aiolis bölgesinin antik kentlerinden Kyme ve Pitane İzmir il sınırları içerisinde yer almaktadır. MÖ 1000 dolayında Yunan ana karasında Dorlardan kaçarak Batı Anadolu'ya yerleşen Akalar tarafından kurulmuş 12 bağımsız İyon şehir devletinden Phokaia (Foça), Klazomenai, Erythrae, Teos, Kolophon, Lebedos, Ephesos (Efes) olmak üzere 7 tanesi de günümüzde İzmir il sınırları içerisinde yer almaktadır. Eski İzmir (Smyrna) kenti ise, körfezin kuzeydoğusunda yer alan ve yüzölçümü yaklaşık yüz dönüm olan bir yarım adacık üzerinde kurulmuştu. Sonraki yüzyıllar boyunca Meles Çayı'nın ve bugünkü Yamanlar Dağı'ndan gelen sellerin getirdikleri mil ile bugünkü Bornova ovası oluştu ve yarım adacık, bir tepe hâline dönüştü. İzmir'deki ilk yerleşim yeri olarak tespit edilen Bayraklı/Tepekule Höyüğü'nün çevresindeki yerleşim her ne kadar MÖ 3000 yılından çok daha geriye uzanmakta ise de yapılan son kazılarda henüz MÖ 3000 yıllarına kadar gidilebilmiştir. Kazılarda elde edilen bilgiler ışığında, Erken Tunç Çağında ilk İzmir yerleşikleri evlerini höyüğün en üst düzeyinde denizden 3 ile 5 metre yukarıdaki kayalar üzerine oturtmuşlardır. Bulunan çanak ve çömlekler Troya/Truva dönemi (MÖ 3000-2500) kültürüyle benzerlikler göstermektedir. Ancak 2005 yılında yapılan kazılarda keşfedilmiş olan Bornova ilçesindeki Yeşilova Höyüğü'nden elde edilen bulgularla kentin tarihinin MÖ 6500 yılına kadar uzandığı keşfedilmiştir. Bu höyükteki buluntular İzmir'deki ilk yerleşimin Neolitik Çağda Bornova Ovası'nda başladığını, yerleşim sayısının Kalkolitik ve Tunç Çağlar süresince artarak devam ettiğini göstermiştir.

Hitit döneminde (MÖ 1800-1200) Anadolu'da yazı kullanılıyordu ve bundan ötürü o dönemde tarih çağına ulaşılmış bulunuluyordu. Ancak MÖ 1200'lerde Troya VII'nin ve Hititler başkenti Hattuşaş'ın Balkanlar'dan gelen kavimlerce yıkılmasından sonra Orta ve Batı Anadolu yeniden yazısız ve karanlık bir çağa, Demir Çağı'na girdi. Demir Çağı, Anadolu'da yazının yeniden kullanılması ile Frigya Krallığı'nda MÖ 730, geri kalan Orta ve Batı Anadolu'da ise MÖ 650 yıllarına kadar sürmüştür.

Eski Smyrna

"Eski Smyrna" terimi, Tepekule, Bayraklı'da bulunan Arkaik Dönem kentini, daha sonra Pagos Dağı'nın (bugünkü Kadifekale) yamaçlarında yeniden inşa edilen Smyrna kentiyle, ayırmak için kullanılır. Erken ve Arkaik Dönem Smirni'si, başlangıçta muhtemelen kurucusu kabul edilen Kral'a atfen "Tantalus Naulokhon" (Tantalus limanı) şeklinde anılırken sonradan aldığı "Smyrna" ismini almıştır. Kent, Herodot'a göre Aioller tarafından kurulmuş ve daha sonra 13. üye olarak İyonya kentleri arasına katılmıştır. Anadolu'ya ilk gelenler arasında yer alan İyonlar Batı Anadolu kıyılarına yerleşerek İyonyayı oluşturacak 12 kent devletini kurmuşlardı Bayraklı/Tepekule Höyüğü'nün MÖ 1050 yıllarında kurulmaya başlayan yerleşmesinin Hellas kökenli olduğu anlaşılmaktadır. Demir Çağı boyunca Eski Smyrna'da Hellas'tan göç eden, Aioller ve İonlar yaşıyordu. Yarımadada yerli halkın yaşadığına dair herhangi bir bulguya ise rastlanmamıştır. Eski Smyrna'daki Helen yerleşimi, MÖ 1000'den itibaren çanak çömlek varlığıyla kanıtlanmıştır. Günümüze kadar korunan en eski kalıntılar MÖ 725-700'e kadar uzanmaktadır.

7. yüzyıldan itibaren Smyrna bir şehir devleti kimliğine kavuşmuştur. Yaklaşık bin kişi surların içinde yaşarken, diğerleri tarlaların, zeytin ağaçlarının, üzüm bağlarının, çömlekçi ve taş ustalarının işliklerinin bulunduğu civar köylerde yaşıyordu. İnsanlar genellikle geçimlerini tarım ve balıkçılıktan sağlıyorlardı. Eski Smyrna'nın en önemli mabedi, MÖ 640-580 yıllarına dayanan ve bugün kısmen restore edilmiş Athena Tapınağı'ydı. Smyrna artık küçük bir kasaba değil, Akdeniz ticaretinde yer alan bir şehir merkeziydi. Şehir sonunda on iki İyon kentinden biri oldu ve o dönemin Akdeniz havzasında önde gelen bir kültür ve ticaret merkezi olma yolunda ilerleyerek MÖ 650-545 yılları arasında zirveye ulaştı. Yaklaşık yüzyıl süren bu dönem, bütün İyonya uygarlığının en güçlü dönemini oluşturur. Parlak dönemin İzmir'deki en önemli belirtilerinden biri MÖ 650'den beri yazının yaygınlaşmaya başlamasıdır.

Lidyalılar ve Pers dönemi
Kentin başkentlerine yakın liman konumu, Lidyalıları Smyrna'ya çekmiştir. Lidyalılar, Mermnad hanedanı döneminde, MÖ 610-600 civarında şehri ele geçirdi ve bazı kısımlarını yakıp yıktı. Ancak Bayraklı'daki kalıntılar üzerinde yapılan son analizler tapınağın sürekli kullanımda olduğunu veya Lidya egemenliğinde çok çabuk onarıldığını göstermektedir. Kısa bir süre sonra, Anadolu dışından gelen bir istila, Eski Smyrna'nın tarihini bir kent merkezi olarak etkili bir şekilde sona erdirdi. Pers imparatoru Büyük Kiros ile Lidya Kralı Kroisos arasındaki savaş sonunda diğer Ege şehirleriyle birlikte Smyrna da Pers hâkimiyetine girdi. Milâttan önce 386'da Spartalılar'la Persler arasında yapılan Antalkidas Antlaşması ile İyonya, bu arada Smyrna şehri de Pers hâkimiyetinde kaldı. Athena Tapınağı MÖ 545 tarihlerinde terk edilmişse de yerleşim sürmüş, ancak bundan sonra iki yüz yıl kadar bir süre eski Smyrna önemini ve işlevini yitirmiştir.

Hellenistik dönem ve Roma İmparatorluğu dönemi (MÖ 333-MS 395)

MÖ 334'te Perslere karşı savaşmak üzere Anadolu'ya geçen ve Ephesos'a kadar ilerleyen Büyük İskender, rivayete göre Pagus'ta (Kadifekale) avlandığı sırada dinlenirken gördüğü bir rüya üzerine burada yeni bir şehir kurulması tavsiyesinde bulunmuştur. Bugünkü İzmir'in Kadifekale eteklerinde kurulmasına ve halkın iskânına İskender'den sonra Batı Anadolu'ya hâkim olan Antigones teşebbüs etmiş, fakat milâttan önce 302'de Trakyalı Lysimakhos'la yaptığı savaşta hayatını kaybetmiş, böylece şehir de Lysimakhos'un eline geçmiştir. Antigones'in başlattığı projeyi Atina'dan yardım alan Lysimakhos gerçekleştirmiştir. Bu devirde Smyrna gerek ticaret gerek kültür bakımından hayli ilerlemiş; okullar, hastahaneler, hamamlar, gimnazyumlar ve tiyatrolarıyla gerçekten bir kültür merkezi haline gelmiştir.

MÖ 3. asrın ilk çeyreğinde Lysimakhos'un Seleukos'a mağlûp olmasıyla şehir de el değiştirmiştir. Seleukoslar devrinde yarı bağımsız bir idareye kavuşan Smyrna, Seleukos kralı III. Antiohos'a karşı Roma'dan yardım istemiş ve bu teklif senatoca kabul edilmiştir. Milâttan önce 190'da Roma Amirali Gaius Livius idaresindeki donanmaya yardımda bulunmuşlar, daha sonra III. Antiohos diğer şehirlerle birlikte Smyrna'dan da çekildiğini bildirmek mecburiyetinde kalmıştır. Şehrin Roma tarafını tutması savaşın sonunda serbestliğe kavuşması, vergilerden muaf tutulması neticesini doğurmuştur. Smyrna bundan sonra bir Roma şehri haline geldi. Milâttan önce 49'da Jül Sezar'la Pompeius arasında yapılan savaşta Pompeius'un tarafını tuttuysa da Pompeius bu savaşta yenilgiye uğradı.

Roma Çağı'nda İmparator Hadrianus döneminde (117-138) prokonsül olan Polemon imparatordan şehir için yardım sağladı. Hadrianus Mâbedi, gimnazyum, buğday pazarı gibi binalar yapıldı, vergi muafiyeti tanındı. Roma döneminde İzmir'de inşa edilen yapılar arasında, Kadifekale'nin kuzeybatı eteğindeki antik tiyatro ve batıdaki stadyumun her ikisinden de pek az iz kalmıştır. Diğer taraftan İzmir/Smyrna Agorası oldukça iyi korunmuş olup bugün kısaca Agora olarak bilinmektedir. Agora, MS 178'de meydana gelen depremin ardından Roma İmparatoru Marcus Aurelius'un desteğiyle yeniden inşa edilmiştir.

İncil'de sözü edilen Yedi Kiliseden bir tanesinin bulunduğu İzmir, Hristiyanlığın gelişmesinde önemli bir rol oynar. İzmir'in ilk başpiskoposu olan Aziz Polikarp havari ve İncil yazarı Yuhanna'nın ilk müritlerinden biridir. Yaklaşık 70 yılında Anadolu'da doğmuş, inancından ötürü 23 Şubat 155'te İzmir akropolü üzerinde bulunan stadyumda Romalılar tarafından yakılarak öldürülür.

Orta Çağ'da Smyrna

395 yılında Roma İmparatorluğu ikiye bölününce İzmir, çağdaş dönemde "Bizans İmparatorluğu" olarak tanınacak Doğu Roma İmparatorluğu'nun bir parçası olur. Doğu Roma İmparatorluğu döneminde Emevîler, Selçuklular, Haçlılar ve Cenevizliler kenti ele geçirmek için birbirleriyle savaşırlar. Kenti ilk önce Emevîler 672 yılında denizden zapt edip İstanbul'a yaptıkları akınlarda bir üs olarak kullanırlar. Türkler ise ilk kez 1081 yılında Selçuklu akıncılarından olan ve zamanla ilk Türk denizcisi olan Çaka Bey'in komutasında İzmir'i ele geçirirler. İzmir'den hareketle Ege Adaları ve Çanakkale Boğazı'na düzenlediği akınlarla Bizanslılara korku salan Çaka Bey'in ölümünden sonra Bizanslılar kenti 1098 yılında geri alırlar. 1204 yılında ise şehrin kıyı tarafı Rodos Şövalyeleri'nin eline geçer.

İzmir'in bulunduğu bölge 13. yüzyıl sonlarında Batı Anadolu'da kurulan Türkmen beyliklerinden Aydınoğulları Beyliği'nin kontrolüne girdi. Aydınoğlu Mehmed Bey 1310 veya 1317'de İzmir Yukarı Kale'yi ele geçirdi. Oğlu Aydınoğlu Umur Bey ilk gazâsını İzmir üzerine yaptı. İki buçuk yıl süren kuşatmanın ardından 1328'de şehrin sakinleri liman kalesini teslim etmek mecburiyetinde kaldılar. Kale kumandanı Martino Zaccaria ise Sakız'a gitti. Umur Bey'in seferlerinin sonraki yıllarda da sürmesi, Latinler'in Umur Bey'e karşı bir Haçlı seferi düzenlenmesi için papaya başvurmalarına yol açtı. Kıbrıs, Venedik, Cenova ve Rodos gemilerinden müteşekkil donanma Aydınoğulları kuvvetlerini yenilgiye uğratarak 28 Ekim 1344'te sahil İzmir'ini Türkler'den almayı başardı. İzmir'de ticarî menfaatleri bulunan Rodos şövalyeleri başta olmak üzere Umur Bey'in Mayıs 1347'deki İmroz'a taarruzundan sonra taraflar bir anlaşmaya meylettiler. Türkler'in verecekleri bazı ticarî imtiyazlar karşılığında Latinler, sahil İzmir'inin istihkâmlarını yıkarak şehri terk etme hususunda anlaştılarsa da Papa Clément bunu onaylamayınca Umur Bey sahil İzmir'ini savaşarak almak için harekete geçti. Kale mancınıklarla aralıksız dövülürken lâğımlar kazıldı ve hendek dolduruldu. Fakat Mart 1348'de Umur Bey'in bir ok isabetiyle ölmesi askerin maneviyatının bozularak yukarı İzmir'e çekilmesine sebep oldu. Umur Bey'in yerine geçen Hızır Bey, Latinler'e oldukça geniş imtiyazlar tanıyan bir anlaşma yaptı. Böylece sahil İzmir'i yarım asır daha Latin hâkimiyetinde kaldı

Bu arada Osmanlı İmparatorluğu 1390 yılında Aydın ili üzerinde hâkimiyet kurar. Yıldırım Bayezid, tahta geçtikten sonra aleyhindeki diğer beyliklerle beraber Aydınoğulları'nı da ülkesine katar, ancak sahil İzmir'i Hospitalier Şövalyeleri'nin elinde kalır. Ankara Muharebesi'ni kazanarak Osmanlı İmparatorluğu'nu mağlup etmiş olan Timur'un bizzat komuta ettiği Timur İmparatorluğu ordusu, Aralık 1402'de yaptığı İzmir Kuşatması sonucunda kenti Hospitalier Şövalyeleri'nin elinden alır ve Aziz Peter Kalesi'ni yerle bir eder. Çelebi Mehmed tahtı ele geçirip istikrarı sağlamasıyla Osmanlı Devleti 1415'te, Rodos şövalyeleri ve Midilli prensi gibi Hristiyan beylerinin de yardımıyla on günlük bir kuşatmadan sonra İzmir'i Osmanlı topraklarına kattı. Yardımlarından dolayı adı geçen devletlerin tebaalarına bazı imtiyazlar verildi. Bu olaylar sırasında Bizans'ta hapsedilen Aydın beyi Cüneyd Bey, Çelebi Mehmed'in ölümünün ardından hapisten çıkarak Düzmece Mustafa olayına karışıp İzmir'i tekrar ele geçirdi fakat II. Murad 1424'te şehri kesin olarak zaptetti. Bu tarihten itibaren İzmir, 1919'da Yunanlar tarafından işgaline kadar mutlak olarak Osmanlı hâkimiyetinde kaldı. Eski İzmir'in ilk keşfi, burayı 1429-1430 ve 1446 yıllarında ziyaret eden Ciriaco d'Ancona tarafından yapılmıştır.

Osmanlı İmparatorluğu dönemi

İzmir, Osmanlılar'ın idaresine geçtikten sonra Aydın sancağına bağlı bir kazanın merkezi haline geldi. Kaza kuzeyde Karşıyaka, doğuda Bornova, Buca, güneyde Torbalı, batıda Çeşme, Seferihisar ve Karaburun'u içine alıyordu ve merkezi İzmir kadısının ikametgâhı olan İzmir şehri idi. Başlangıçta Aydın sancağına bağlı olan İzmir, yaklaşık 1573'te Kaptanpaşa eyaletine dahil olan Sığla sancağına katıldı. Orta Çağ'da deniz tarafının Hristiyanlar, kara tarafının müslümanların elinde oluşu dolayısıyla şehir iktisadî bakımdan sönük kalmış, tamamen Osmanlılar'ın eline geçtikten sonra ancak 17. yüzyıldan itibaren büyük gelişme göstermiştir. 16. yüzyıl sonlarına kadar daha ziyade İstanbul'a ve iç piyasaya mal temin eden bir liman olarak görülmektedir. Şehir o dönemlerde civarındaki tarla, bağ ve bahçelerde yetiştirilen ürünler bakımından kendi kendine yetecek durumdaydı. İstanbul ve sarayın üzüm, incir, nar, badem, armut, zerdali gibi gıda maddeleriyle sabun ve bal mumu gibi ihtiyaç maddeleri, ayrıca Tersane ve Istabl-ı Âmire ihtiyacı olan urgan, kendir, yelken bezi, zeytinyağı vb. maddeler, daha 16. yüzyılda İzmir civarından sağlanmakta ve İzmir'den deniz yoluyla sevkedilmekteydi.

İzmir 1605-1606 yıllarında Celali İsyanları kapsamında Arap Sait ve Kalenderoğlu ayaklanmalarına sahne olmuştur. Ancak kent, Osmanlı İmparatorluğu'nun 1620 yılında yabancılara tanıdığı kapitülasyonlardan sonra giderek İmparatorluğun en önemli ticaret merkezlerinden biri hâline geldi ve 17. yüzyıldan başlayarak iktisadi bakımdan büyük bir gelişme gösterdi. İzmir Limanı kısa zamanda iç, dış ve transit ticaretin en önemli merkezi haline geldi. 16. yüzyılda İzmir Limanı'nda en çok görünen gemiler Venedik, Ceneviz ve Dubrovnik bandıralı idi. Daha sonra bunlara Fransız ve İngiliz gemileri de katıldı. 17. yüzyıl başlarına kadar bu devletlerin İzmir'de konsoloslukları bulunmuyordu. 1610'dan sonra konsolosluklar açılmaya başlandı. Bu arada şehrin nüfus yapısı da değişmeye başlar. 16. yüzyıl kaynakları İzmir'de on dokuz cami, on sekiz havra ve sadece bir Rum Ortodoks kilisesi bulunduğunu, kentin dokuz mahallesinden sadece birinde Hristiyanların yaşadığını belirtmektedir. Dolayısıyla, o dönemde şehir merkezinde Müslüman Türkler çoğunlukta, önemli ve köklü bir Musevi cemaati mevcut ve Hristiyan Rumlar azınlıkta olmalıdır.

Uluslararası liman şehri

Evliya Çelebi de, 1672 yılında İzmir'i ziyaretinde, nüfus yapısındaki değişimin ilk gözlemlerini kaydeder ve Alsancak (Punta) mahallesinde giderek artan sayıda yerli gayrimüslimlerin, Levantenlerin ve Batılı tüccarların yoğunlaştığını yazmıştır. Dış ticaret de bu tarihlerden itibaren oldukça yoğunlaştı. İzmir, Anadolu içlerinden gelen kervanların son durağı idi. Kervanların şehre gelip gitmesi ocakla ekim ayları arasındaydı. 17. yüzyıla kadar Halep-İskenderun yoluyla Avrupa'ya giden İran ipeği, bu yüzyılın ikinci yarısında yön değiştirip Erzurum-Tokat yoluyla İzmir'e gelerek buradan Avrupa'ya sevkedilmeye başlandı. Tournefort'a göre 18. yüzyıl başlarında İzmir'e yılda 2000 balya İran ipeği getiriliyor ve bu ipekler büyük çapta İngiliz ve Fransız tüccarlar tarafından satın alınıyordu. İngiliz Levant Kumpanyası'nın 1713'te İzmir başta olmak üzere bazı Doğu Akdeniz limanlarından yaptığı ipek ihracatı ise 500.000 libreye yaklaşmıştı. Avrupalılar'ın büyük rağbet gösterdiği Ankara ve Beypazarı tiftiği, Bursa ipeği, Antalya'nın orman ürünleri ve Ege'nin pamuğu, Uşak'ın halıları, afyon, meşe palamudu ve başta üzüm ve incir olmak üzere İzmir ve civarının mahsulleri de İzmir'den ihraç ediliyordu. İzmir, Fransız yünlü kumaş ithalâtında 18. yüzyılın ikinci yarısı başlarında İstanbul'dan sonra ikinci sırada yer alırken otuz kırk yıl sonra İstanbul'u geride bırakarak ilk sırayı almış, 17. yüzyılda başlayan gelişmesini tamamlayıp Levant iskelelerinin en önemlisi haline gelmiş, bundan sonra da bu üstünlüğünü korumuştur.

19. yüzyılda kent Fransız, İngiliz, Hollandalı ve İtalyan tüccarların gözdesidir. Bu gelişmeye paralel olarak Aydın Eyaleti'nin merkezi önce 1841 yılında geçici olarak, sonra da 1850 yılında kesin olarak İzmir'e aktarılmıştır. Aynı yıl Sultan Abdülmecid İzmir'i ziyarete gelmişti. Asrın şartları gereği artan ticaret hacmi daha güvenli ve hızlı olan demiryolu yapımını gerekli hale getirince 1855 Temmuzunda İzmir'de yaşayan Robert Wilkin adlı bir İngiliz tüccarı, kendi ve dört ortağı adına İzmir-Aydın demiryolu için imtiyaz istedi. Mayıs 1857'de İzmir'den Aydın'a Ottoman Railway Company adıyla bir şirket kuruldu ve üç safhada bitirilecek hattın planı yeniden çizildi. Hattın ilk bölümü olan Alsancak – Seydiköy arası 30 Ekim 1858 tarihinde hizmete girdi. Bu hat, Anadolu'daki ilk, Osmanlı İmparatorluğu sınırlarındaki, 1856 yılında Mısır Eyaleti'nde hizmete giren İskenderiye – Kahire Demiryolu hattından sonra, ikinci demiryolu hattıydı. İzmir-Aydın arası ise 7 Haziran 1866'da açıldı. Sonraki yıllarda Kasaba hattı Bandırma'ya, Aydın hattı ise Söke'ye kadar uzatıldı. Böylece İzmir, çevresindeki en verimli bölgeye demiryolu ile bağlanmış oluyordu. Sultan Abdülmecid'in 1850 yılındaki ziyaretinin ardından 1863 yılında da Sultan Abdülaziz İzmir'i ziyarete gelmişti. Osmanlı şehirlerinde modern belediye teşkilatlanmasına Sultan Abdülaziz döneminde 8 Ekim 1864 tarihli vilâyet nizamnâmesiyle başlanmış bunu takiben 1871 yılında İzmir'de kurulan belediyenin ilk başkanı da Yenişehirlizade Ahmet Efendi olmuştur. Aydın-İzmir demiryolunun inşaatına başlanmasından sonra İzmir'in bir rıhtıma şiddetle ihtiyacı olduğu ortaya çıkınca, gemilerin yükleme ve boşaltmalarında sürat ve kolaylık temin edecek, kordon boyunda oturan yabancıların evlerinin sahile açılan arka kapılarından yapılan kaçakçılığı da önleyecek kazıklar üzerine bir kordon yapılması 1862'de düşünülmüş, bu fikir sonradan Konak ile Alsancak arasında 4723 arşın uzunluğundaki bir rıhtıma dönüşmüştü. Müteahhit Fransız Dussaud kardeşler tarafından yapılan rıhtım 1876 başında tamamlanıp hizmete açıldı. Rıhtım resminden hükûmet payı olarak ayrılacak % 12 İzmir Belediyesi'ne terkedildi. 1880'li yıllarda körfezin iki yakası arasındaki taşımacılık gayri resmî olarak yürütülüyordu. 13 Temmuz 1883'te tüccardan Yahyâ Hayati Efendi'ye otuz yıl müddetle imtiyaz verildi. İzmir Hamidiye Vapur Şirketi 1884 Şubatında seferlerine başladı. İzmir Hamidiye Vapur Şirketi vapurları liman içindeki günlük seferlerden başka körfez içinde Foça ve Karaburun'a, körfez dışında Ayvalık ve Rodos'a kadar gidiyordu. Zamanla şirket hisseleri yabancıların eline geçti.

19. yüzyıl boyunca da ticaret hacmi bakımından İzmir, Ege ve Akdeniz'deki diğer Osmanlı limanlarının daima önünde yer aldı. Doğu Akdeniz'in en mühim iki limanı Beyrut ve Selânik 1880'li yıllarda İzmir dış ticaretinin % 40'ına bile ulaşamadı. İzmir'in 19. yüzyılın ikinci yarısında ihracatı 3 milyon sterlinin altına hiç düşmedi. 1904 ve 1905 yıllarında ise 5 milyonun üzerine çıktı. İthalât 2-3 milyon civarında gerçekleşti. 19. yüzyılda İzmir Limanı'ndaki gemi trafiği gittikçe artan bir seyir takip etti. 1863'te 448.807 ton tutarında 1295 gemi limana girmişken buharlı gemilerin sayılarının gittikçe artması dolayısıyla 1895'te limana giren 2495 geminin tonilatoları toplamı 1.814.486 oldu.

Modern dönem

Osmanlı İmparatorluğu'nun I. Dünya Savaşı'ndaki yenilgisinden sonra, galipler bir süre için Anadolu'nun büyük bir bölümünü kendi etki bölgelerine ayırmayı amaçladılar ve Sevr Antlaşması uyarınca Türkiye'nin batı bölgelerini Yunanistan'a sundular. Şehir, 15 Mayıs 1919 tarihinde Yunan ordusu tarafından işgal edilir. Yunan ordusunun çıkartmasının daha ilk günlerinden, gazeteci Hasan Tahsin tarafından Yunan müfrezelerine atılan "ilk kurşun" ve Albay Fethi Bey ile silahsız askerlerinin şehrin tarihi kışlasında süngüyle öldürülmeleri hadiseleri, direnişin sembolü aline geldi. Sarı Kışla'nın, "Zito o Venizelos" ("Yaşasın Venizelos") diye bağırmayı reddettmesi gibi sebepler nedeniyle gerçekleşen sayısız mezalime atıfta bulunulur. Ancak Orta Anadolu'ya yönelik Yunan harekâtı hem Yunanistan hem de Anadolu'nun yerel Rumları için felaket ile neticelendi.

İşgal, Türk ordusunun 9 Eylül 1922 tarihinde İzmir'e girmesiyle ile sona erdi. 9 Eylül 1922'de şehrin geri alınmasının ardından Ortodoks Metropoliti Hrisostomos Kalafatis'in linç edilmesi ve daha sonra sözde çalışma taburlarına gönderilen Ermeni ve Rum erkeklerin katledilmesi gibi hadiseleri şehrin tarihinin belki de en büyük felaketi takip etti. 13 Eylül 1922 sabahı Basmane semtinde başlayan yangın 2.600.000 metrekarelik bir alanda 20.000'den fazla ev ve iş yerini tahrip etti ve ve 22 Eylül'e kadar sürdü. Bu yangın ne yazık ki kentin geleneksel alanının dörtte üçünü tahrip etmiştir. Bu gün yangın alanının bir bölümünde Kültürpark bulunmaktadır. Yangın Rum ve Ermeni mahallelerini tamamen yok etti, Müslüman ve Yahudi mahalleleri ise hasardan kurtuldu. Yangından kaynaklanan tahmini Rum ve Ermeni ölümleri 10.000 ila 100.000 aralığında idi. Yaklaşık 50.000 ila 400.000 Rum ve Ermeni mülteci, yangından kaçmak için sahili tıkadı ve yaklaşık iki hafta boyunca ağır koşullar altında orada kalmaya zorlandı. Rumların rıhtımdaki sistematik tahliyesi, ilk Yunan gemilerinin müttefiklerin gözetimi altında limana girmesiyle 24 Eylül'de başladı. Toplamda 150.000 ila 200.000 Rum tahliye edildi. Kalan Rumlar ise, Yunan-Türk Savaşı'nı resmen sona erdiren Lozan Antlaşması'nın bir şartı olan Yunanistan ile Türkiye arasındaki nüfus mübadelesinin bir parçası olarak 1923'te Yunanistan'a gitti. Böylece İzmir, Rum nüfustan tamamen arındırılmış oldu.

1923 yılında, Cumhuriyetin ilanından birkaç ay önce, yeni Türkiye'nin ekonomik sorunlarının tartışıldığı bir kongre olan İzmir İktisat Kongresi'ne ev sahipliği yapmıştır. Şehir, 1923 yılında Türkiye Cumhuriyeti'nin ilanından sonra yavaş yavaş yeniden inşa edildi. Alsancak'ta kuzeye doğru ilerleyen Kızılçullu deltasının doğusundaki koy şimdi İzmir'in ticaret limanı ve ona bağlı tesislerle donatılmıştır. Deltanın batı yarısında, Alsancak ile Konak Meydanı arasında uzanan birbirine paralel birkaç Kordon İzmir'in en canlı kesimini oluşturur. Yalnız Ege ovalarından gelen ürünler değil İçbatı Anadolu, Göller yöresi ve İç Anadolu'nun komşu kesimleri ihraç mallarını İzmir'e yollaması İzmir'in Türkiye ihracatının yaklaşık yarısı kadarını elinde tutan ihracat limanı olmasını sağlar. İzmir'de endüstrinin gelişmesini iş gücü bolluğu ve büyük şehrin tüketim faktörü de kamçılamıştır. Böylece İzmir, Türkiye'nin İstanbul'dan sonra ikinci önemli ticaret limanı ve ikinci endüstri merkezi durumuna yükselmiştir. İzmir şehrinin ticaret etkinliğinin artmasında 1936 yılında kurulan ve her yıl Kültürpark'ta açılan, yakın yıllara gelinceye kadar Türkiye'nin tek milletlerarası fuarı olan İzmir Fuarı'nın da etkisi büyük olmuştur. İzmir Limanı'nın ihracatı arasında tütün, pamuk, kuru üzüm, incir, palamut, meyankökü, afyon, baklagiller, tahıl, zeytinyağı, halı, ham madenler ilk sırayı alır. İzmir Limanı'nda sürekli bir canlılık bulunmakla beraber yaz sonunu izleyen birkaç ay içinde bu canlılık en yüksek düzeyine ulaşmaktadır.

İzmir, 1984 yılında çıkarılan 2972 sayılı kanun ve 195 sayılı kanun hükmünde kararname sonucu İstanbul ve Ankara ile birlikte büyükşehir unvanı kazandı. Aynı yıl çıkarılan 3030 sayılı kanun ile büyükşehir ve ilçe belediyeleri statüleri netleşti. Başlangıçta üç ilçe (Bornova, Karşıyaka, Konak) İzmir Büyükşehir Belediyesinin sınırlarına dahil edildi. 2004 yılında çıkarılan 5216 sayılı kanun ile büyükşehir belediyesinin sınırları valilik binası merkez kabul edilerek yarıçapı 50 kilometre olan dairenin sınırlarına genişletildi. Bu sınırlar içinde kalan 21 ilçe, büyükşehir ilçe belediyeleri hâline geldi. 2012 yılında çıkarılan 6360 sayılı kanun ile 2014 Türkiye yerel seçimlerinin ardından büyükşehir belediyesinin sınırları il mülki sınırları oldu.

Coğrafya
İzmir şehri, İzmir Körfezi'nin güneydoğu ucunda konumlanmıştır. Şehrin yüzölçümü 944 km2'dir.

İklim
Akdeniz ikliminin görüldüğü İzmir'de yaz mevsimi sıcak ve kurak, kış mevsimi ılık ve yağışlı geçer. Bir yılda ilde hava sıcaklığı sıfırın altına düştüğü gün sayısı yaklaşık ondur. Yılda yaklaşık 100 gün ise 30 derecenin üzerinde yaşanır. Kar yağışı nadir görülür. Yıllık yağış miktarı 700-1.200 mm arasındadır. Yaz aylarında şehre özgü imbat adı verilen serin rüzgâr eser. Yıllık ortalama deniz suyu sıcaklığı 18,5 °C'dir. Şehirde en yüksek kar kalınlığı 31 Ocak 1945 tarihinde 32 cm, en yüksek rüzgâr hızı ise 29 Mart 1970 tarihinde 127,1 km/sa olarak ölçülmüştür. Bir günde düşen en çok yağış ise 29 Eylül 2006 tarihinde 145,3 mm olmuştur.

Nüfus
1893 yılı Osmanlı nüfus sayımına göre İzmir merkezde yaşayan kişi sayısı 207.548 kişidir. İzmir'de yaşayan Türk sayısı 79.288 kişi olup nüfusun %38'ini teşkil etmekteydi. Rumlar %26, Osmanlı tebaasında olmayan yabancılar %25, Yahudiler %7, Ermeniler ise nüfusun %3'ünü teşkil etmekteydi. İzmir'deki nüfusun %55'i Hristiyan, %38'i Müslüman ve %7'si Museviydi.

Kentin nüfusu 1970-1985 arasında çok artmıştır. 1945 yılına kadar Türkiye'nin ikinci büyük şehriydi. TÜİK verilerine göre İzmir aldığı göç en çok 186.000 kişiyle Manisa, 130.000 Mardin, 126.000 Erzurum, 120.000 Konya, 84.000 Aydın, 83.000 Afyonkarahisar ve diğer illerin nüfuslarına kayıtlı önemli bir nüfus vardır. Diğer şehirlerden önemli oranlarda göç almıştır.

Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi'nin 2022 verilerine göre 2.966.488 kişilik nüfusuyla İzmir, Türkiye'nin en kalabalık üçüncü şehridir. Şehrin en fazla nüfusa sahip ilçesi 522.404 kişiyle Buca olup ardından 479.338 kişi ile Karabağlar ve 454.470 kişi ile Bornova gelmektedir. En az nüfusa sahip ilçesi ise 37.753 kişilik nüfusu ile Güzelbahçe'dir. Nüfus yoğunluğunun en fazla olduğu ilçe 13.844,8 kişi ile Konak'tır.

Ekonomi
İzmir ekonomisi, Osmanlı İmparatorluğu'nun ekonomisine paralel olarak tarım ağırlıklı bir ekonomiydi. Tarım üretimi, yurt dışından gelen talepler doğrultusunda şekillenmekteydi. Üretilen ürünlerin başında incir, pamuk, tütün ve üzüm bulunmaktaydı. 1919'da gerçekleşen İzmir'in İşgali tarım sektörünü olumsuz etkiledi. Tarım işçilerinin büyük bir bölümünü oluşturan Müslüman Türklerin savaşlar ve işgal nedeniyle sayıca azalmaları bu olumsuzlukların başında geliyordu. Cumhuriyetin ilanından sonra işgücü üretim yapılabilecek seviyeye gelebildi.

Türkiye'nin en büyük yedinci limanı olan İzmir Limanı kent ekonomisinde önemli yer tutmaktadır. Gaziemir'de bulunan Ege Serbest Bölgesi (ESBAŞ), Türkiye'nin en büyük ticaret hacmine sahip serbest bölgelerinden birisi olup, İzmir ekonomisine istihdam ve ihracat bakımından ciddi katkı sağlamaktadır. Brookings Enstitüsü ve JP Morgan Chase'in 2014 yılı baz alınarak oluşturulan ekonomide yükselen kentler sıralamasında İzmir, 300 şehir arasında Makao'nun ardından 2. sırada yer aldı.

Kültür

Fuarcılık

İlk defa 1923 yılında İzmir İktisat Kongresi'yle birlikte Mustafa Kemal Atatürk tarafından açılışı yapılan İzmir Enternasyonal Fuarı (İEF), her yılın Eylül ayında İzmir'in kurtuluş günü olan 9 Eylül tarihini içine alacak on günlük bir zaman dilimi içinde Kültürpark'ta düzenlenen Türkiye'nin en köklü, en tanınmış ve en kapsamlı fuarıdır. Ancak İEF, esasında, Kültürpark alanında düzenlenen ve çoğu zaten uluslararası nitelikli otuz yedi ihtisas fuarından sadece bir tanesidir. Ancak uluslararası nitelikli ihtisas fuarlarının çoğu 25 Mart 2015 tarihi itibarıyla Gaziemir ilçesinde hizmete giren Fuar İzmir'de yapılmaya başlanmıştır.

2003-2004 yılları arasında İEF'te düzenlenen WWE adlı organizasyonda, Batista, Triple H, Rey Mysterio Jeff Hardy Matt Hardy ve Undertaker'a ev sahipliği yapmıştır.
İzmir, dünyanın en büyük organizasyonlarından biri olan Expo'yu düzenlemek için başvurmuş ve "Daha iyi bir dünya için yeni yollar ve herkes için sağlık" teması ile Expo 2015 fuarı için resmî adaylardan biri olmuştur. Ancak 31 Mart 2008 tarihinde, 151 BIE delegesinin katılımıyla Paris'te gerçekleştirilen oylama sonucunda, Expo 2015'in İtalya'nın Milano kentinde yapılmasına karar verilmiştir. Benzer şekilde Expo 2020 için de aday olmuş ancak seçilmemiştir. Uluslararası Bahçe Bitkileri Üreticileri Birliği (AIPH), Expo 2026 etkinliğinin "Uyum İçinde Yaşamak" temasıyla 1 Mayıs-31 Ekim 2026 tarihleri arasında İzmir'de gerçekleştirilmesine karar vermiştir.

Mutfak
Türkiye'nin zeytinlerinin yetiştiği Ege Bölgesi, zeytinyağlı yemekleri ve mezeleri ile ünlüdür. Ancak İzmir'in mutfak kültüründe rafine bir mutfak kültürü yoktur. Çünkü İzmir mutfağında Osmanlı yemek geleneklerinin yanı sıra, Musevi, Ermeni ve Rum yemekleri de görülür.

Ege'nin bilinen balıklarının yanı sıra, İzmir mutfağının en önemli özelliği otlar ve zeytinyağlı yemeklerdir. Deniz börülcesi, ıspanak, cibez otu, arapsaçı, ısırgan otu gibi çeşitli otla yapılan salataları meşhurdur. Bunun yanında İzmir köftesi, midye dolması ve boyozu ünlüdür.

Sanat
Şehirde yer alan kültür merkezlerine Ahmed Adnan Saygun Sanat Merkezi ve yapımı devam eden İzmir Opera Binası örnek verilebilir.

İzmir Avrupa Caz Festivali, 1993 yılından beri yapılan festival İzmir Kültür Sanat Eğitim Vakfı tarafından düzenlenmektedir.

Şehirde İzmir Devlet Tiyatrosu, İzmir Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatroları, Konak Kent Tiyatrosu, İzmir Sanat Tiyatrosu, Sahne Tozu Tiyatrosu, Ege Sanat Atölyesi, İzmir Tiyatro, Güzel Sanatlar Oyuncuları, Duvara Karşı Tiyatro Topluluğu, Ege Üniversitesi Tiyatro Topluluğu gibi tiyatro sahnesi ve grupları yer almaktadır.

Spor
Şehir, 1971 Akdeniz Oyunları ve 2005 Dünya Üniversite Yaz Oyunları'na ev sahipliği yapmıştır.

Yönetim

1959 Ankara doğumlu Mustafa Tunç Soyer (CHP), 31 Mart 2019 seçimlerinde %58,12 oy oranıyla İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı seçilmiştir. Soyer, daha önce Seferihisar Belediye Başkanıydı.

İzmir Büyükşehir Belediye Meclisi üye sayısı 176'dır. CHP 115, AK Parti 47, İYİ Parti ve MHP yedişer üyeye sahiptir.

Eğitim

Eğitim ve öğretim açısından Türkiye'nin önemli merkezlerinden biri olan İzmir'de çeşitli sayılarda okul öncesi eğitim kurumu, ilköğretim ve orta dereceli eğitim veren okul vardır. Türkiye'nin en eski liselerinin ve özel eğitim kurumlarının arasında yer alan İngilizce eğitim veren  Özel İzmir Amerikan Koleji (American Collegiate Institute) ve Fransızca eğitim veren Özel İzmir Saint-Joseph Lisesi (Lycée Saint-Joseph d'Izmir) ve yine Fransızca eğitim veren bir lise olan İzmir Özel Tevfik Fikret Lisesi (Lycée de Tevfik Fikret) İzmir'in Konak ilçesinde bulunmaktadır. Bunun yanında 1983 yılında eğitim vermeye başlayan ve Ege Üniversitesi kampüsü içerisinde bulunan İzmir Fen Lisesi Türkiye'nin en eski 3. fen lisesidir. Ayrıca İzmir şehrinde dört devlet, üç vakıf üniversitesi bulunmaktadır. Bu üniversitelerde şehirdeki öğrencilere eğitim verildiği gibi, şehir dışından ve öğrenci değişim programları ile yurt dışından gelen öğrencilere de eğitim verilmektedir.

Medya
İzmir'de ilk gazete 1821'de yayımlanmaya başlayan Fransızca bir gazeteydi. Türkçe hazırlanan ilk gazete ise 1868'de yayımlandı. Şehirde ayrıca Rumca, İbranice ve Ermenice gazeteler yayımlanmaktaydı. Günümüzde İzmir'de ulusal televizyon kanalları, radyolar ve gazeteler dışında yerel yayın yapan kitle iletişim araçları da vardır.

Altyapı

Sağlık
İzmir Bayraklı Şehir Hastanesi, Türkiye'nin en büyük dördüncü hastanesidir.

Ulaşım

Havayolu ile Adnan Menderes Havalimanı'ndan Türkiye'nin ve dünyanın birçok noktasına uçak seferleri vardır. Demiryolu ile Basmane Garı'ndan Tire, Ödemiş, Söke, Aydın, Nazilli, Denizli, Balıkesir, Bandırma, Uşak, Afyonkarahisar, Isparta, Konya ve Ankara'ya gün içerisinde karşılıklı tren seferleri vardır.

İzmir'de toplu taşımacılık 1880'lerde başladı. O dönem yalnızca atlı tramvaylar ve vapurlar kullanılmaktaydı. Atlı tramvayların yerini 1928'de elektrikli tramvaylar aldı. Otobüsler ise 1932'de işlemeye başladı. 1954'te tramvaylar kaldırılırken aynı yıl hizmete alınan troleybüsler 1992'ye kadar çalıştı. 21. yüzyıla gelindiğinde de metro ve banliyö trenleri kullanıma girdi. 2017'de ise tramvaylar yeniden hizmete alındı.

Kent içi toplu ulaşım İzmir Büyükşehir Belediyesi'nin yetki ve sorumluluğundadır. Toplu ulaşım hizmetlerinin hat ve güzergâhları ile birbirini tamamlaması için otobüs-vapur-metroda ulaşım hizmet bütünlüğü sağlanmıştır. Tüm toplu taşıma araçlarında bilet yerine geçen İzmirim Kart adlı elektronik bir kart İzmir ulaşımının bütünlüğünü sağladığı gibi ulaşımı hızlandırmaktadır.

Kardeş şehirler

İzmir'in yirmi üç tane kardeş şehri bulunmaktadır. Ayrıca dört şehirle iş birliği protokolü yapılmışken dört şehirle de iyi niyet mektubu imzalanmıştır.

  Bakü, Azerbaycan (1985'ten beri)
  Bălţi, Moldova (1996'dan beri)
  Bişkek, Kırgızistan (1991'den beri)
  Bremen, Almanya (1993'ten beri)
  Buhara, Özbekistan (1992'den beri)
  Gazimağusa, Kuzey Kıbrıs (1984'ten beri)
  Havana, Küba (1995'ten beri)
  Kırcaali, Bulgaristan (2008'den beri)
  Köstence, Romanya (1995'ten beri)
  Lefkoşa, Kuzey Kıbrıs (2019'dan beri)
  Long Beach, Amerika Birleşik Devletleri (2004'ten beri)
  Mostar, Bosna-Hersek (1996'dan beri)
  Mumbai, Hindistan (1997'den beri)
  Odense, Danimarka (1991'den beri)
  Pilsen, Çekya (1987'den beri)
  Saraybosna, Bosna-Hersek (2022'den beri)
  Split, Hırvatistan (1996'dan beri)
  Susa, Tunus (2002'den beri)

  Tampa, Amerika Birleşik Devletleri (1992'den beri)
  Tel Aviv, İsrail (1996'dan beri)
  Tientsin, Çin (1990'dan beri)
  Türkmenabat, Türkmenistan (1993'ten beri)
  Üsküp, Kuzey Makedonya (2023'ten beri)
  Volgograd, Rusya (2006'dan beri)
  Vuhan, Çin (2009'dan beri)
  Xiamen, Çin (2012'den beri)
İş birliği protokolü
  Ancona, İtalya (2005'ten beri)
  Cape Town, Güney Afrika (2014'ten beri)
  Çimkent, Kazakistan (2004'ten beri)
İyi niyet mektubu
  Çengdu, Çin (2019'dan beri)
  Hamyang, Güney Kore (2019'dan beri)
  Surabaya, Endonezya (1995'ten beri)
  Torino, İtalya (2012'den beri)

Ayrıca bakınız
İzmir bayrağı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 İzmir Büyükşehir Belediyesi

Türkiye'deki liman kentleri
Türkiye'deki kıyı şehirleri
Cittaslow

İzmir


රෝග ලක්ෂණ බොහොමයක් දක්නට ලැබෙන්නේ  දකුණු ජගන ලේනයේය. (Right iliac fossa) උදර කුහරයේ බිත්තිය ස්පර්ශ කිරීම ඉතා කුඩා පීඩනය කිරීමකට වුවද සංවේදී වේ.  තවද, උදර කුහරයේ බිත්තිය මත පීඩනයක් යොදා අත ඉවතට ගැනීමේදී අධික වේදනාවක් ඇති වේ.  උණ්ඩුකපුච්ඡය මහාඅන්ත්‍රයට පිටුපසින් පිහිටි අවස්ථා වලදී උදරකුහරයේ දකුණු පස පහළ කොටසෙහි ඉහත සදහන් කල පරිදි පීඩනයක් යෙදුව ද වේදනාවක් ඇති නොවනුයේ වාතය පිරී විස්තාරණය වී ඇති මහාඅන්ත්‍රයේ කොටස මගින් යොදනු ලබන පීඩනය ආසාදනය වූ උණ්ඩුකපුච්ඡය මත ක්‍රියාත්මක වීම වළක්වාලීම හේතුවෙනි. තවද,උණ්ඩුකපුච්ඡය ශ්‍රෝණිමේඛලාව තුළ පිහිටා ඇති අවස්ථා වලදී ද වේදනාවක් ඇති ෙනාවේ. මෙහි දී  ගුදමාර්ගය තුළට ඇගිල්ලදමා පරීක්ෂා කිරීමේදී ගුදමාර්ගය සහ මුත්‍රාශය අතර ඇති කොටසෙහි වේදනාවක් ඇතිවේ. කහින විට McBurney's Point  නම් උදරකුහරය මත ඇති ස්ථානයෙහි වේදනාවක් ඇති වීම උණ්ඩුකපුච්ඡය ආසාදනය වී ඇති අවස්ථාවන් වලදී ඒ බව දැන ගැනීමට ඇති පහසුම සහ වේදනාව අවම මාර්ගයයි. උදර කුහරය ස්පර්ශ කිරීමේදී රෝගියා උදර කුහරයේ බිත්තිය තද කිරීමකට ලක් කරමින් වේදනාවට පත්වන්නේ නම් එය පරිතාන ප්‍රදාහය ඇති බවට තද බල සාක්ෂියකි. එවිට වහාම ක්‍රියාත්මක වන පරිදි  සැත්කමක් මාර්ගයෙන් උණ්ඩුකපුච්ඡය ඉවත් කළ යුතුය.  අනෙකුත් රෝග ලක්ෂණ වනුයේ ;

Rovsing's ලක්ෂණය

මෙහිදී වම් ජගන ලේනය (Left iliac fossa)  මත තද පීඩනයක් යෙ‍දීම මගින් දකුණු ජගන ලේනයෙහි  හි වේදනාවක් ඇති වේ.  මෙය සොයාගනු ලැබුයේ Niels Thorkild Rovsing විසිනි. මෙම ලක්ෂණය උණ්ඩුකපුච්ඡ ප්‍රදාහය හදුනාගැනීමට භාවිතා කෙරේ. අවරෝහණ මහාන්ත්‍රිකය මත යොදන පීඩනයක් මගින් උදරකුහරයේ දකුණු පස පහළ කොටසෙහි වේදනාවක් ඇති වේ.

Psoas ලක්ෂණය

ඇතැම් අවස්ථා වලදී ආසාදිත උණ්ඩුකපුච්ඡය උදරකුහරයෙහි Psoas නම් පේෂිය මත පිහිටන අතර මෙහිදී රෝගියා දකුණු කකුල උකුල් ඇටය ලගින් නැවී සිටින අන්දමට පිහිටුවා ගැනීමෙන් වේදනාව අවමකර ගනී.

Obturator ලක්ෂණය

මෙ‍හිදී ආසාදිත උණ්ඩුකපුච්ඡය Obturator internus නම් පේශිය සමග ස්පර්ශව පවතී. උකුල් ඇටය ලගින් පාදය නැවීමෙන් සහ ඇතුළතට කරකැවීමෙන් එම පේශි සංකෝචනය වේ. මෙමගින් අධශ්ඡඨරය (Hypogastriem) පෙදෙසෙහි වේදනාවක් ඇති වේ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Appendicitis#Signs

අනුබද්ධදාහය රෝග ලක්ෂණ


Knútur (også kaldet Knúkur) er det højeste fjeld på øen Skúvoy på Færøerne. Det ligger på vestsiden af øen og falder 392 meter lodret ned mod Atlanterhavet. Det er en meter højere end øens næsthøjeste fjeld Heyggjurin Mikli.

Se også
 Fjelde på Færøerne

Bjerge i Færøerne

Knútur


توفر أنظمة التشغيل الحاسوبية (OSes) مجموعة من الوظائف المطلوبة والمستخدمة في معظم برامج وتطبيقات الكمبيوتر، والروابط اللازمة للتحكم في أجهزة الكمبيوتر ومزامنتها.

على أجهزة الكمبيوتر الأولى والتي كانت بدون نظام التشغيل، كل برنامج يحتاج مواصفات الأجهزة الكاملة لتشغيله بشكل صحيح وأداء المهام القياسية، وبرامج التشغيل الخاصة بها للأجهزة الطرفية مثل الطابعات واللكمات القراء بطاقة الورق. ولن التعقيد المتزايد من الأجهزة وتطبيقات البرامج جعلت في نهاية المطاف أنظمة التشغيل ضرورة للاستخدام اليومي.

خلفية تاريخية
كانت أجهزة الكمبيوتر الأولى هي مين فريم Mainframed تفتقر إلى أي شكل من أشكال نظام التشغيل. كان لكل مستخدم استخدام وحيد للجهاز لفترة زمنية محددة، ويتم تحميل البرنامج في الجهاز، وسيتم تعيين الجهاز للعمل حتى اكتمال البرنامج أو تحطمه. يمكن عموما تصحيح البرامج من خلال لوحة تحكم باستخدام لوحة التحكم وتبديل مفاتيح وأضواء اللوحة. تم تطوير لغات الترميز مثل لغة الاسمبلي assembly ولغة الكمبيلر compiler للمبرمجين ليقوموا بترجمة اكواد البرامج إلى لغة الآلة machine languge التي كانت سابقا مشفرة يدويا. الآلات فيما بعد أصبحت مدعومة بواسطة مكتبات Libraries على كروت مثقوبة أو شريط ممغنط، والتي يتم ربطها ببرنامج المستخدم للمساعدة في عمليات مثل المدخلات والمخرجات. وكان هذا هو نشأة نظام التشغيل الحديث. ومع ذلك، لا تزال الآلات تؤدي وظيفة واحدة في وقت واحد.

مين فريم أو الحاسوب الضخم
وكان أول نظام تشغيل يستخدم للعمل الحقيقي هو GM-NAA I/O، الذي أنتج في عام 1956 من قبل قسم بحوث جنرال موتورز، من أجل أي بي أم 704 (IBM 704). كما تم إنتاج معظم أنظمة التشغيل الأخرى لأجهزة آي بي إم الرئيسية من قبل العملاء.

وكانت أنظمة التشغيل المبكرة متنوعة جدا، حيث قام كل بائع أو عميل بإنتاج نظام تشغيل واحد أو أكثر خاص بالكمبيوتر الرئيسي الخاص به. يمكن أن يكون لكل نظام تشغيل، حتى من نفس البائع، نماذج مختلفة جذريا من الأوامر والإجراءات للتشغيل، ومرافق مثل وسائل تصحيح الأخطاء. عادة، في كل مرة تنتج الشركة المصنعة آلة جديدة، يكون هناك نظام تشغيل جديد، ومعظم التطبيقات يجب أن يتم تعديلها يدويا، وإعادة تجميعها، وإعادة اختبارها.

الأنظمة على أجهزة أي بي أم

واستمرت الحالة حتى الستينيات عندما توقفت شركة أي بي أم، التي كانت بالفعل شركة رائدة في مجال الأجهزة، عن العمل على الأنظمة القائمة ووضعت كل جهدها في تطوير سلسلة الأجهزة / 360 من الآلات، وكلها استخدمت نفس التعليمات ومدخلات الإدخال / الإخراج. أي بي أم كانت تهدف إلى تطوير نظام تشغيل واحد للأجهزة الجديدة،  (OS/360).

أنظمة التشغيل المركزية الأخرى

 وضعت شركة  أنظمة تشغيل  SCOPE في الستينيات للمعالجة بالدفعات Batch Proccesing وبعد ذلك طورت نظام التشغيل  MACE والذي كان النواة الأولى لنظام التشغيل  Kronos . وبالتعاون مع جامعة مينيسوتا، تم تطوير أنظمة كرونوس ونظم التشغيل التالية مثل أن أو أس NOS خلال السبعينيات، والتي تدعم الباتش المتزامنة والوقت المتشارك Timesharing . ومثل العديد من أنظمة تقاسم الوقت التجارية، كانت واجهاتها امتدادا لنظام تقاسم الوقت دي تي أس أس DTSS واحدة من الجهود الرائدة في تقاسم الوقت ولغات البرمجة.

في أواخر السبعينيات طورت كنترول داتا وجامعة إلينوي نظام بلوتو PLOTO ، والتي تستخدم شاشات لوحة البلازما وشبكات تقاسم الوقت لمسافات طويلة. كان بلوتو مبتكر بشكل ملحوظ في وقته وكان نموذج الذاكرة المشتركة من لغة البرمجة  لبلوتو يسمح بالتطبيقات مثل الدردشة في الوقت الحقيقي والألعاب الرسومية متعددة المستخدمين.

وبالنسبة لليونيفاك 1107 (UNIVAC 1107)، أنتجت أونيفاك UNIVAC، وهي أول شركة كمبيوتر تجارية، نظام التشغيل  EXEC I وقامت  بتطوير نظام التشغيل  EXEC II وسلمته إلى اليونيفاك. تم نقل إيكسيك إي إلى يونيفاك 1108. في وقت لاحق، وضعت أونيفاك نظام التشغيل  (EXEC 8) لأونيفاك 1108؛ وكان أساس نظم التشغيل لأفراد الأسرة اللاحقة. وكما هو الحال في جميع أنظمة الحاسوب الكبير أو الضخمة مين فريم mainfraim كان النظامان إكسيك أي وإيكسيك إي تو نظاما موجها نحو الدفعات يدير الطبول المغناطيسية والأقراص وقراء البطاقات وطابعات الخطوط، إيكسيك 8 دعم كل من نظام عمليات الباتشات ومعالجة المعاملات عبر الإنترنت. في السبعينات، أنتجت أونيفاك نظام الوقت الحقيقي الأساسي (RTB) لدعم تقاسم الوقت على نطاق واسع، أيضا منقوشة بعد نظام دارتموث باسيك Dartmouth BASIC .

قدمت شركة بوروس Burroughs Corporation بإنتاج B5000 في عام 1961 مع نظام التشغيل أم سي بي MCP ()، كان B5000 آلة تعتمد على الحزم Stack machine وكانت آلة مصممة لدعم لغات عالية المستوى High level languages ، مع عدم وجود برامج، وكانت نظم التشغيل في مستواها الادنى لا تكتب بلغة الآلة أو لغة الأسمبلي وكان أم سي بي MCP هو أول نظام تشغيل يكتب بلغة ذات مستوى أعلى high-level language وكانت تسمى  ESPOL من لغة ALGOL 60

أجهزة كمبيوتر صغيرة أو ميني كمبيوتر

قامت شركة ديجيتال إكويبمنت كوربوراشون Digital Equipment Corporation بإنشاء العديد من أنظمة التشغيل لآلاتها بي دي بي-11 PDP-11 ذات سعة 16 بت، بما في ذلك نظام آر تي-11 البسيط RT-11، ونظام تشغيل تقاسم الوقت  RSTS وعائلة أر أس أكس-11 RSX-11 من أنظمة التشغيل ذات الوقت الحقيقي Real-Time ، فضلا عن نظام في أم أس VMS لأجهزة في أيه أكس VAX ذو 32 بت.

العديد من المنافسين من شركة المعدات الرقمية (ديجيتال إكويبمنت كوربوراشون) مثل داتا جينيرال، هيوليت باكارد،  صنعوا أنظمة التشغيل الخاصة بهم. واحد مثل، «ماكس الثالث» MAX III ، لأنظمة الحاسوب  دبل إي أو الثاني (Modcomp II) وأجهزة الكمبيوتر مودكومب الثالث أو تريبل أي (Modcomp III).

الحواسيب الدقيقة أو ميكرو كمبيوتر

نبذة تاريخية

ويندوز:

بدأت شركة مايكروسوفت للبرمجيات رحلتها بأجهزة الكومبيوتر وكانت بدائية وبسيطة، لنلقي نظرة على مراحل تطور أنظمة الويندوز
 1985: ويندوز 1.0
 1987: ويندوز 2.0
 1990: ويندوز 3.0
 1992: ويندوز 3.1
 1995: ويندوز 95
 1996: ويندوز ان تي 4.0
 1998: ويندوز 98
 2000: ويندوز 2000
 2001: ويندوز اكس بي
 2007: ويندوز فيستا
 2009: ويندوز 7
 2012: ويندوز 8
 2013: ويندوز 8.1
 2014: ويندوز 10
 2021: ويندوز11
 التطور التاريخي لنظم التشغيل من حيث الوظيفة:
 لم يكن باستطاعة الحاسبات في أول عهدها بتخزين الكم الهائل من المعلومات فكانت أقل بكثير من إمكانيات التخزين المتوفرة الآن وبالتالي فإن كم العمليات المنفذة أقل كثيرا من المتاحة الآن.
 التطور التاريخي لنظم التشغيل من حيث التركيب:
 بدأت الحاسبات بالصمامات المفرغة ثم الترانزستورات وبعد ذلك بالدوائر المتكاملة (integrated circuits) ومن الشرائح الصغيرة (micro chips) وبالتالي أصبحت الحاسبات الحالية صغيرة الحجم جدا.
 التطور التاريخي لنظم التشغيل من حيث التجهيزات البرمجية
 حدث تطور هائل على البرمجيات خاصة برمجيات نظم التشغيل حيث مرت برمجيات نظم التشغيل بالمراحل التالية:
 في عام 1950 ظهر أول نظام تشغيل بنظام معالجة العمل الواحد (job by job processing).
 في عام 1955 ظهر نظام المعالجة الحزمية المبكر(early patch processing).
 في عام 1960 بدأت تطورات عديدة على وسائط التخزين وتطور على الذاكرة الرئيسية وبالتالي حدث تطور في نظم التشغيل بحيث يكون قادر على التعامل مع أكثر من برنامج في نفس الوقت (multiplying programming).
 في عام 1972 حدثت ثورة هائلة في تصنيع الذاكرة المساندة وأصبحت جزء من الذاكرة الرئيسية وعرفت بالذاكرة الفعالة (virtual memory).
 حدث أيضا تطور هائل على وحدات الإدخال والإخراج بحيث يمكن أن تخدم أكثر من مستخدم في نفس الوقت (virtual I/O devices).
 في الأعوام التالية حدث تطورات هائلة وسريعة في نظم التشغيل حيث أصبح كل حاسب يملك نظام تشغيل خاص بة وعلى درجة عالية من التطور.
 من أنظمة التشغيل المشهورة: MS DOS – PRIMOS - CP/M – يونكس– لينكس وجنو

نظام التشغيل
مر بتاريخ تطوير طويل يلخص في الآتي:

أنظمة الباتشات Batch Systems
صممت خلال خمسينيات القرن العشرين للتحكم بالكمبيوترات المركزية. في ذلك الوقت كانت الكمبيوترات أجهزة ضخمة تستخدم مايسمى البطاقات المثقوبة (punched cards)للإدخال والطابعات الخطية (line printers) للإخراج ومحركات الأشرطة (tape drives) كوسط تخزين ثانوي.أي برنامج سيُنفَذ يسمى مهمة (Job).عندما يرغب المبرمج بتنفيذ مهمة ما يرسل طلب إلى غرفة العمليات مرفق بالبطاقة المثقوبة للبرنامج والبيانات. ليس للمبرمج أي تحكم أو تفاعل مع النظام.تتم معالجة البطاقة بواسطة مشغل (operator) إذا كان البرنامج ناجحًا تُرسل نتيجته إلى المبرمج، وفي حالة فشله تُرسل نسخة بالخطأ.
كان نظام التشغيل خلال هذه الفترة بسيط جدًا، مهمته الوحيدة التأكد من أن جميع المصادر قد انتقلت من مهمة لأخرى.

استخدام أنظمة المشاركة الزمنية (Time-Sharing Systems)
مصادر نظام الكمبيوتر بكفاءة ظهر مصطلح البرمجة المتعددة (multiprogramming). تتلخص فكرته في تحميل أكثر من مهمة في الذاكرة ويتم تخصيص مصدر واحد للمهمة التي تحتاجه بشرط أن يكون المصدر متاح في تلك اللحظة. مثلاً: عندما يستخدم برنامج ما جهاز الـ ادخال/إخراج تكون وحدة المعالجة المركزية (CPU) متاحة فيمكن استخدامه بواسطة برنامج آخر.البرمجة المتعددة قادت إلى فكرة أخرى "مشاركة الوقت" (time sharing) تتلخص في إمكانية مشاركة المصادر بين المهام المختلفة، كل مهمة تستطيع حجز المصدر لفترة زمنية معينة. ولأن الكمبيوتر أسرع من الإنسان كل مستخدم يشعر بأن كامل النظام يخدمه.البرمجة المتعددة ومشاركة الوقت طورت من كفاءة نظام الكمبيوتر بشكل كبير وأصبح يحتاج بدوره نظام تشغيل أكثر تعقيدًا. فأصبحت نظم التشغيل تحتاج للقيام بالجدولة (scheduling) أي حجز المصادر لبرامج مختلفة واتخاذ القرار:" أي برنامج يجب أن يستخدم هذا المصدر؟".

خلال هذه الفترة العلاقة بين جهاز الكمبيوتر والمستخدم تغيرت أيضًا. أصبح المستخدم يستطيع التعامل مع النظام مباشرة دون الحاجة إلى وجود مشغل. وظهر كذلك مصطلح جديد: عملية (process).المهمة هي البرنامج الذي سينفذ. العملية هي البرنامج الموجود في الذاكرة منتظرًا المصادر.

الأنظمة الشخصية (Personal Systems)
بظهور الحاسبات الشخصية ظهرت أيضًا الحاجة لنظم تشغيل خاصة بتلك الأنواع من الحاسبات. فظهر مايسمى بالـ single-user operating systems مثل الـDOS

الأنظمة المتوازية (Parallel Systems)
الحاجة إلى سرعة أكبر وكفاءة أكثر قادت إلى تصميم الأنظمة المتوازية parallel.تتلخص في وجود أكثر من وحدة معالجة مركزية على نفس الجهاز. كل وحدة معالجة تُستخدم لخدمة برنامج أو جزء من برنامج مايعني أن أكثر من مهمة ممكن أن تُنفذ بالتوازي بدلاً من التسلسل. نظام التشغيل لمثل هذه الأنظمة أكثر تعقيدًا من تلك المستخدمة في وجود وحدة معالجة واحدة.

الأنظمة الموزعة (Distributed Systems)
الشبكات وشبكة الإنترنت أوجدت بُعد جديد في عالم نظم التشغيل. المهمات التي كانت سابقًا تتم على كمبيوتر واحد أصبحت الآن مشتركة بين كمبيوترات تبعد عن بعضها آلاف الأميال. أصبح جزء من البرنامج يعمل على كمبيوتر والجزء الآخر يعمل على كمبيوتر آخر متصل معه بواسطة شبكة كشبكة الإنترنت مثلاً. إضافة إلى أن المصادر أصبحت موزعة.قد يحتاج البرنامج ملفات موجودة في جزء مختلف من العالم، الأنظمة الموزعة تجمع بين مزايا أجيال النظم السابقة والمهام الجديدة كالتحكم بالأمان.

الآن أصبحت نظم التشغيل أكثر تعقيدًا، وأصبح نظام التشغيل بحاجة إلى التعامل مع مصادر مختلفة لنظام الكمبيوتر وصار أشبه بمنظمة تحوي عدة مدراء. كل مدير مسئول عن إدارة قسمه وهو بدوره بحاجة إلى التعاون مع الأقسام الأخرى. نظم التشغيل الحديثة عليها القيام بأربع واجبات على الأقل: إدارة الذاكرة، إدارة العمليات، إدارة الجهاز، وإدارة الملفات. كالعديد من المنظمات التي تحوي أقسامًا لا تندرج تحت إدارة معينة، نظام التشغيل يحوي أيضًا هذا القسم وهو ما يُسمى واجهة المستخدم (user interface) أو a shell وهو المسئول عن الاتصال خارج نظام التشغيل.

المراجع

اختراعات أمريكية
تاريخ البرمجيات
تاريخ الحوسبة
علم الحاسوب
نظم تشغيل

تاريخ أنظمة التشغيل


Bernardo Ilicini est un poète italien de la Renaissance, sur lequel les biographes ne donnent que des renseignements incomplets.

Biographie
Son nom est défiguré de diverses manières à la tête des manuscrits et des nombreuses éditions de son commentaire sur les Triomphes de Pétrarque. Dans la Storia della volgare poesia, Crescimbeni le nomme Bernardo de Montalcino, et Quadrio, dans sa Storia d'ogni poesia, Bernardo Lapini. Mais il est plus connu sous le nom de Bernardo Ilicini ; il était de Montalcino, près de Sienne, et il vivait dans la dernière moitié du XVe siècle. Suivant Crescimbeni, Bernard était un excellent (valentissimo) médecin. Il ne prend lui-même modestement que le titre d'étudiant (discipulus) en médecine et en philosophie.

Épris d'une femme de Sienne, nommée Francesca Cervia, il composa pour elle un grand nombre de pièces de vers, entre autres un sonnet que Crescimbeni a publié le premier dans sa notice sur Bernardo. L'un des plus grands admirateurs du Pétrarque, il avait fait de ses ouvrages une étude spéciale, et il composa sur ses Triomphes un commentaire intitulé In Triomphorum clariss. poetæ Fr. Petrarchæ expositio. Quoique le titre soit en latin, le commentaire est italien. Dans l'épître dédicatoire, également en latin, adressée à Borso d'Este, duc de Modène, le commentateur est nommé Bernard. Glicinus. La première édition de ce commentaire est de Bologne, 1475, in-fol. ; elle est fort rare ; celle de Venise, 1478, est encore très-recherchée. Antoine du Verdier ayant découvert au Château de la Bâtie, dans la librairie de d'Urfé, le commentaire d'Ilicino sur les Triomphes de Pétrarque, écrit sur parchemin vélin, imagina qu'Ilicino l'avait traduit lui-même en français, et en conséquence il s'empressa de lui donner place dans sa Bibliothèque. Mais, suivant La Monnoye, qui s'appuie de l'autorité du catalogue des livres du Château d'Anet, publié en 1723, le traducteur est George de la Forge, Bourbonnais. Indépendamment de ce commentaire, on a d'Ilicino : Opera dilettevole e nuova di gratitudine e liberalità dove si contiene un notabile caso de magnanimità usato infra due gentiluomini, sans date, in-8° ; Venise, 1515, in-8°. La première édition, que l'on croit imprimée au commencement du XVIe siècle, est de la plus grande rareté. Le sujet de cette nouvelle se trouve, sous la date de 1395, dans les Annales de Sienne, publiées par Muratori dans les Scriptor. rerum italicar. Deux autres conteurs italiens s'en sont également emparés, Gentile Sermini, dont les nouvelles sont encore inédites, et Matthieu Bandello (voy. la Notizia de' Novellini de Borromeo). Le manuscrit de la bibliothèque Chigi, sous le n° 511, contient d'Ilicino plusieurs pièces qui n'ont pas encore trouvé d'éditeur.

Notes

Bibliographie

Liens externes

Poète italien

Bernardo Ilicini


Agostino Depretis, (Bressana Bottarone, 31. siječnja 1813. — Stradella, 29. srpnja 1887.), bio je talijanski političar.

Depretis je po zanimanju bio pravnik. Imao je istaknutu ulogu u talijanskoj težnji za ujedinjenjem i bio je izabran 1848. u zastupnički dom, u kom je bio prisutan kontinuirano do svoje smrti. Depretis je obnašao dužnost ministra javnih radova 1862., a poslije tog bio je i ministar pomorstva kao i ministar financija 1866. – 67. Postaje predsjednik stranke radikalnog centra 1873., naslijedivši na toj funkciji Urbana Rattazzia. U periodu
1876. – 78. bio je premijer, a istovremeno i ministar financija i ministar vanjskih poslova. Ponovo kratko postaje premijer 1879., a zatim ministar unutarnjih poslova 1879. – 1881.
I treći put je obnašao dužnost premijera od 1881. pa do svoje smrti 1887. godine.

Kroz česte rekonstrukcije ministarstava, Depretis je oslabio stranačke veze i na taj način zadržao vodstvo tzv. tranformističkog sustava. Zajedno s Pasqualeom Manciniem pridružuje Italiju 1882. Trojnom savezu, modificiran dodavanjem klauzule o kompenzacijama na Balkanu 1887., nešto što je kasnije dovelo ro raspada alijanse 1915. Depretisova ekonomska politika snažno je kritizirana i bila je povezana s talijanskim financijskim poteškoćama sve do ranih 1900-ih.

Predsjednici vlade Kraljevine Italije
Ministri u talijanskoj vladi
Ministri javnih radova Italije
Ministri financija Italije
Ministri pomorstva
Ministri vanjskih poslova Italije

Agostino Depretis


La 3ª edición de la Copa del Mundo de Atletismo se disputó entre los días 4 y 6 de septiembre de 1981, en el Estadio Olímpico de Roma, Roma, Italia.

Clasificación por equipos

Masculino

Femenino

Resultados

Masculino

Femenino

Enlaces externos
Gbrathletics.com (en inglés)

Copas mundiales de atletismo

Copa del Mundo de Atletismo de 1981


Administrația Națională a Penitenciarelor (ANP) este un serviciu public românesc responsabil cu aplicarea regimului de detenție și cu asigurarea intervenției recuperative, în condiții care garantează respectarea demnității umane, facilitând responsabilizarea și reintegrarea în societate a persoanelor private de libertate și contribuind la creșterea gradului de siguranță a comunității, menținerea ordinii publice și securității naționale.

Administrația Națională a Penitenciarelor aplică în domeniile de competența sa strategia Guvernului României privind executarea pedepselor și măsurilor privative de libertate pronunțate de instanțele judecătorești.

Referințe

Legături externe
anp.gov.ro - Site web oficial
Materiale de prezentare a Sistemului Penitenciar , anp.gov.ro

Organizații guvernamentale din România


Tadeusz Fenrych, punim imenom Tadeusz Wiktor Fenrych (pol.), odnosno Tadeus Viktor Fenrich von Gjurgjenovac (njem.)  (17. lipnja 1882. – 16. lipnja 1942.) bio je veteran Prvog i Drugog svjetskoga rata, časnik Poljske vojske i sudionik Velikopoljskoga ustanka.  Premda je etnički bio Nijemac i dio je svoje vojne karijere proveo u Njemačkoj carskoj vojsci, zalagao se za repatrijaciju Velikopoljskoga vojvodstva u okvire ponovno uspostavljene poljske države.

Životopis

Tadeusz Wiktor rođen je 17. srpnja 1882. godine u Poniatowoj u današnjoj Poljskoj (tadašnja pruska pokrajina Posen), u dobrostojećoj obitelji njemačkog (austrijskog) podrijetla od oca Vladislava i majke Haline (rođ. von Feldman).  Gimnaziju je pohađao u Trzemeszniu i Szamotułama, a studij je završio u Köthenu u Njemačkoj i stekao titulu inženjera strojarstva.  1908. godine pristupa topništvu u Njemačkoj carskoj vojsci, a 1914. postaje potporučnik i bori se na Zapadnom frontu.

Nakon Prvoga svjetskoga rata obnaša više različitih dužnosti u Carskoj vojsci. Premda je po narodnosti bio Nijemac, zbog svojih se osobnih uvjerenja 1918. godine pridružuje paravojnoj formaciji Straż Ludowa (polj. Narodna straža) koju je osnovala Vrhovna narodna skupština u Poznanju. a čijia je svrha bila ponovno pripojenje Velikopoljskoga vojvodstva Poljskoj.

Velikopoljski ustanak
Područje Velikopoljskog vojvodstva (njem. Die Woiwodschaft Großpolen, polj. Województwo Wielkopolskie) je sve do 1795. godine pripadalo Poljsko-Litavskoj Uniji, a tada je pripojeno Kraljevini Pruskoj te je zajedno s njom 1871. postalo dio ujedinjene carske Njemačke. Iako se na njemu stalno doseljavalo njemačko stanovništvo, Poljaci su do početka Prvog svjetskog rata činili oko 60% stanovništva. Lokalni poljski političari i aktivisti su već 12. studenog 1918. osnovali Vrhovnu narodnu skupštinu, organizaciju koja je trebala predstavljati interese Poljaka na tom području. Vrhovna narodna skupština je tijekom sljedećih nekoliko tjedana počela preuzimati javne institucije u Poznanju od službenih vlasti, da bi taj proces 27. prosinca, prilikom preuzimanja jedne policijske postaje, prerastao u pravi oružani sukob. 1919. je Versailleskim mirovnim ugovorom Velikopoljsko vojvodstvo pripalo Poljskoj (Drugoj poljskoj republici).

Fenrych je u Velikopoljskom ustanku u početku bio zamjenik glavnoga zapovjednika Narodne straže, generala Kaziemierza Grudzielskoga, gdje je bio jedan od vodećih organizatora oružanih ustanaka. Koncem 1918. postaje poručnik u 2. streljačkom vodu Velikopoljske vojske u Gnieznom. U travnju 1919. povjerena mu je organizacija Škole za pješaštvo.

Međuratno razdoblje
Nakon završtetka Velikopoljskoga ustanka i konačnog pripojenja Velikopoljskoga vojvodstva Poljskoj, Fenrych je obnašao više različitih dužnosti u Poljskoj vojsci pri Vrhovnom zapovjedništvu u Poznanju (polj. Dowództwie główne). 1923. postaje kapetanom Divizije teškoga topništva u Poljskoj vojsci. Odlikovan je za vojne zasluge križem Virtuti Militari, Srebrnim križem za zasluge te Križem Neovisnosti (polj. Krzyż Niepodległości).

Osim aktivne službe u Diviziji teškoga topništva, u tom se razdoblju Fenrych bavio i poviješću. 1926. godine je osnovao Društvo za izučavanje povijesti Velikopoljskoga ustanka ("Towarzystwo dla Badań nad Historią Powstania Wielikopolskiego").  Osim brojnih stručnih povijesnih članaka, Fenrych je objavio i sljedeće knjige koje su se bavile tom tematikom: 1928. "Pokušaj sinteze Velikopoljskoga ustanka 1918./19." ("Próba syntezy Powstania Wielkopolskiego 1918/19"), 1933.  "Fragmenti sa sjevernoga fronta Velikopoljskoga ustanka" ("Fragmenty z frontu północnego Pozostania Wielkopolskiego"), te 1935. "O začecima Velikopoljske vojske" ("O zaczątkach armii Wielkopolskiej").

Od 1931. do 1935. bio je gradonačelnik grada Krotoszyna.

Drugi svjetski rat
U rujnu 1939. Fenrych je sudjelovao u bitci kod Lublina. Nakon pada Poljske i uspostave nacističke vlasti (tzv. Generalne gubernije), proganjala ga je njemačka Državna tajna policijea ("Gestapo", njem. Geheime Staatspolizei). Bio je uhićen 3. ožujka 1941. godine i zatvoren u koncentracijskom logoru Buchenwald, u blizini Weimara u Njemačkoj. Ondje je pogubljen 16. lipnja 1942. pod optužbom izdaje vlastitoga naroda. Njegovi sinovi, Viktor i Tadeus Franz pogubljeni su u Tarnówu 26. lipnja 1944. godine.

Izvori

Povijest Poljske
Vojna povijest

Tadeusz Fenrych


Şemsi Efendi Mektebi (Mekteb-i Şemsi İptidai), Selanik'te Muallim Şemsi Efendi tarafından 1872'de kurulan özel okuldur.

Selanik'in ilk özel Türk okulu idi; ayrıca eldeki bilgilere göre Osmanlı İmparatorluğu'nda bir Türk tarafından kurulmuş ikinci özel okuldur (ilki 1865 yılında İstanbul'da açılan bir mekteptir). Usul-i cedid (yeni yöntem) ile eğitim yapan bir kurumdu. Mustafa Kemal Atatürk'ün, ilköğrenimine Hafız Mehmet Efendi'nin mahalle mektebinde başladıktan sonra 1886-1887'de bu okulun öğrencisi olduğu düşünülür.

Şişli Terakki Lisesi'nin ve Fevziye Mektepleri'nin öncüsü kabul edilir.

Tarihçe
Selanik'te bir yabancı özel okulda Türkçe öğretmenliği yapan Muallim Şemsi Efendi tarafından benzer şart ve metotlarla Türk öğrencilere eğitim vermek amacıyla kurulmuştur.  Şemsi Efendi, 1869 Maarif-i Umûmiye Nizamnâmesi'nin Osmanlı İmparatorluğu'ndaki gayrimüslümlere olduğu gibi Müslüman Türkler'e de özel okul açma izni veren maddelerine dayanarak okul açma girişiminde bulundu.  Abdi Kamil, Derviş Efendi, Halil Vehbi Efendi gibi Selanik eşrafının katılımı ve diğer hayırseverlerin yardımlarıyla açılan okul, 1872 yılında Selanik şehrinin Sabri Paşa Caddesi'ndeki Çarşamba Dergâhı adlı bir tekkenin karşısında bulunan tek katlı küçük bir binada hizmete girdi. Eğitim kadrosunda meslektaşı Abdi Kamil Efendi de bulunuyordu.

Okulun dershanesinde öğretmen masası, sıra, karatahta, tebeşir, silgi ve okuma yazmayı kolaylaştırmak için levhalar bulunmaktaydı. Okula yeni kaydolan her çocuğa bir mentor atama, dersler arasında teneffüs verilmesi, öğrencilerin şehir-içi gezilere götürülmesi gibi uygulamalar vardı. Okul yenilik düşmanı kimselerin saldırısına uğrayıp eşyaları kırılınca eğitim-öğretim  Şemsi Efendi'nin evinin altındaki büyük bir odada sürdürülmüş; ancak orası da saldırıya uğramış, yenilik aleyhtarları tarafından dinsizlikle suçlanan Şemsi Efendi'nin okulu kapatılmıştı.

1873'te Selanik valisi olarak göreve başlayan Mithat Paşa mektebin kapatılmasını vilayet meclisinin gündemine getirmesi üzerine okul, meclis kararıyla yeniden açıldı; okul binasının genişletilmesine vilayet yardım etti. Okulda bir kız bölümü de açıldı. Şemsi Efendi, kendi kızı Yekta'yı bu okulda yetiştirdi.

Şemsi Efendi, malî imkânsızlıklar ve kaliteli öğretmenlerin azlığı nedeniyle çeşitli defalar okulu kapatmak zorunda kalmış sonra tekrar açmıştır. Mustafa Kemal'in ilkokula başladığı 1887 yılı civarında okulu yeniden açmıştı. Kendisi, bu okula bir yıl kadar devam etti.

Şemsi Efendi okulu, 1891'de kapandı.

Terakki ve Fevziye Mektepleri
Şemsi Efendi, 1877'de Selanik'te ortaokul düzeyindeki Mekteb-i Terakki adlı özel kurumun açılışında da etkili olmuştu. 1880'de lise düzeyinde de eğitim vermeye başlayan bu okul I. Dünya Savaşı başladıktan sonra kısmen, 1923'te tamamen kapandı. İstanbul'a göç eden Selanik Terakki Mektebi'nde yetişmiş bir grup Selanikli, İstanbul'da Şişli Terakki Mektebi'ni kurdular.

Şemsi Efendi'nin Selanik'te iken öğretmenlik yaptığı bir başka okul 1885'te kurulan Fevziye Mektebi'dir. Fevz-i Sıbyan adıyla ilkokul olarak kurulan bu okul, kısa zamanda ortaokul ve lise kısımları da olan bir eğitim kurumu haline gelmişti. Şemsi Efendi, 1894-1899 yıllarında bu okulda  öğretmenlik yaptı. 1923'te tüm öğrencilerinin anavatana gelmesiyle Selanik'teki okul kapandı; I. Dünya Savaşı sırasında İstanbul'da kurulmuş olan Fevziye Mektebi öğretim hayatına devam etti.

Halen İstanbul'da öğrenim vermeyi sürdüren her iki okul da kendisini Şemsi Efendi Okulu'nun devamı olarak kabul eder.

Kaynakça

Osmanlı İmparatorluğu'ndaki kuruluşlar
Osmanlı döneminde Selanik

Şemsi Efendi Mektebi


The year 1640 in science and technology involved some significant events.

Botany
 John Parkinson publishes Theatrum Botanicum:The Theater of Plants, or, An Herbal of a Large Extent.

Mathematics
 The 16-year-old Blaise Pascal demonstrates the properties of the hexagrammum mysticum in his Essai pour les coniques which he sends to Mersenne.
 October 18 – Fermat states his "little theorem" in a letter to Frénicle de Bessy: if p is a prime number, then for any integer a, a p − a will be divisible by p.
 December 25 – Fermat claims a proof of the theorem on sums of two squares in a letter to Mersenne ("Fermat's Christmas Theorem"): an odd prime p is expressible as the sum of two squares.

Technology
 The micrometer is developed.
 A form of bayonet is invented; in later years it will gradually replace the pike.
 The reticle telescope is developed and initiates the birth of sharpshooting.

Births
 April 1 – Georg Mohr, Danish mathematician (died 1697)
 December 13 (bapt.) – Robert Plot, English naturalist and chemist (died 1696)
 Elias Tillandz, Swedish physician and botanist in Finland (died 1693)

Deaths
 December 22 – Jean de Beaugrand, French mathematician (born c. 1584)

References

17th century in science
1640s in science

1640 in science


Conflictul din Macedonia de Nord din 2001 a fost un conflict armat care a început atunci când grupul militant etnic albanez Armata Națională de Eliberare (Macedonia) a atacat forțele de securitate ale Republicii Macedonia la începutul lunii februarie 2001, și s-a încheiat cu Acordul de la Ohrida. Conflictul a durat tot timpul anului, deși numărul total de victime a rămas limitat la mai multe zeci de persoane din ambele părți, potrivit surselor din ambele părți ale conflictului.

Albanezii din Macedonia

Albanezii sunt cea mai mare minoritate etnică din Republica Macedonia de Nord  . Aceștia sunt în principal în nord-vestul Macedoniei. Majoritatea comunităților albaneze sunt concentrate în zonele din jurul Tetovo (70%), Gostivar (66%), Debar (58%), Struga (56%), Kicevo (31%), Kumanovo (25%) și Skopje (20%) . Mărimea populației albaneze din Macedonia , începând din 1948, este în continuă creștere. Potrivit datelor oficiale, albanezii din Macedonia di Nort din Macedonia di Nort 1953 au fost de 10%, în 1971 17%, în 1991 21%  . Ca urmare a necesității de a consolida propriile lor scopuri politice unii albanezi susțin că , în Macedonia di Nort  trăiesc în jurul valorii de 30% populația albaneză, pe de altă parte, din aceleași motive, unii macedoneni susțin că reprezentarea acestei populații este semnificativ mai mică și este sub 20% din populația totală .

Context
La 8 septembrie 1991 , în Macedonia a avut loc un referendum asupra independenței , cu care a fost aprobată independența Republicii Macedonia . În zilele dinaintea referendumului, au fost adresate tuturor liderilor politici și cetățenilor apeluri și voturi. Apelul a fost boicotat de către toate partidele albaneze , susținând că albanezii au fost discriminați de oameni. Astfel, cetățenii de naționalitate albaneză au boicotat referendumul și au refuzat să exprime voința în mod democratic a minorității albaneze din Macedonia . Prin obținerea independenței față de Iugoslavia , Republica Macedonia este definită ca o republică cu un parlament multipartit. Adunarea Republicii Macedonia , în conformitate cu Constituția Republicii Macedonia , este formată din 120 de deputați  . Noua Constituție a stabilit caracterul și organizarea statului, Republica Macedonia fiind definită ca stat suveran, independent, democratic și social. În realizarea sistemului politic al statului, au fost aplicate și principiile democrației europene, cu un accent deosebit pe dezvoltarea societății civile bazate pe un sistem judiciar independent, libertatea de asociere, promovarea și dezvoltarea relațiilor interetnice, libertatea religioasă și egalitatea de gen  .

Contrar tuturor fostelor state iugoslave , Republica Macedonia și-a câștigat independența fără conflicte militare și vărsări de sânge. După căderea primului așa-zis guverl special al Republicii Macedonia [20] , guvernul a fost preluat de către Uniunea Social Democrată a Macedoniei (SDSM). Partidul pentru Prosperitate Democratică a fost inclus în guvern din 1992 și a rămas în acest stat până la căderea puterii în 1998 . În 1994 , prima universitate albaneză din Republica Macedonia a fost deschisă ilegal , care, ca universitate de stat, rămâne nerecunoscută de autorități până în ianuarie 2004 . Principalele probleme cu care se confruntă SDSM au fost privatizarea , șomajul și corupția masivă . În alegerile parlamentare din 1998 , guvernul a fost preluat de opoziția condusă de VMRO-DPMNE .

Partidul Democrat al Albanezilor a intrat în noul guvern în 1998 . Noul guvern din Macedonia a fost confruntat cu probleme majore și foarte curând a început să piardă încrederea în rândul poporului. În noiembrie 2000 , coaliția de guvernământ a ieșit din Alternativa Democrată , iar noul partener de coaliție al VMRO-DPMNE adevenit Partidul Liberal al Macedoniei. Scandalurile politice și înfrângerile economice au avut un impact extraordinar asupra guvernului.

Macedonia și Războiul din Kosovo

În timpul războiului din Kosovo, Macedonia și-a deschis granițele pentru mii de refugiați albanezi kosovari care au fugit din Kosovo în Macedonia. Potrivit datelor ICNUR , pe 17 mai, în Macedonia au fost 229.300 de refugiați kosovari. Numărul refugiaților albanezi în Macedonia a constituit apoi mai mult de 11% din populația totală a țării. Conform Comitetului Statelor Unite pentru Refugiați, în jurul valorii de 360.000  refugiați albanezilor din Kosovo a rămas în Macedonia , după iulie 1999, ceea ce echivaleaza cu 18% din populația țării.

Pregătirea Macedoniei de a accepta refugiații a fost limitată, deoarece se intenționa să se accepte numai 20 000 de refugiați. Pe lângă toate dificultățile, Macedonia a acceptat refugiații conform standardelor internaționale până când războiul s-a încheiat.

Povara acordării atenției nevoilor a 360 000 de refugiați au afectat economia macedoneană. Mai degrabă decât să stabilească o economie mai bună așa cum a fost prevăzut în 1999, economia Macedoniei s-a redus cu 10% din PIB pentru restul anului 1999. Comerțul cu Republica Federală Iugoslavia , principalul partener comercial al Macedoniei, este rupt, provocând Macedonia să -și piardă una dintre cele mai importante piețe de export și o sursă vitală de materiale. În consecință, un număr de fabrici a trebuit să se închidă, ceea ce a dus la creșterea numărului de șomeri. În același timp, principala cale de tranzit pentru exporturile macedonene către Europa a fost închisă, crescând numărul de prețuri de import.

Macedonenii erau mai preocupați de impactul asupra numărului de 360 000 de refugiați albanezi și de consecințele pe care le-ar avea asupra demografiei macedonene. Ei au fost speriat lucrează prezența refugiaților ar putea afecta imaginea demografică din țară ..  Macedonenii au fost preocupați de posibila propagării conflictului din Kosovo din Macedonia  Македонците беа загрижени за можното прелевање на косовскиот конфликт во Македонија și se tem că acestea au cel mai mult de pierdut. Jurnalistul Chicago Tribune a scris în martie 1999:

În același timp, teroriștii UÇK au Început să treacă ilegal frontiera și s-au stabilit în zonele populate albaneze și municipalitățile din republică. Autoritățile macedonene au confiscat arme din Kosovo.

Cronologie
La 1 februarie 1990 , aproximativ 2.000 de albanezi au protestat în Tetovo cerând independența regiunii din Macedonia de Vest , unde albanezii etnici constituiau majoritatea;
La 20 noiembrie , după adoptarea Constituției , Republica Macedonia a devenit un stat independent. În sesiunea specială a parlamentului pentru adoptarea Constituției Republicii Macedonia , a fost boicotată de PDP - PND ;
La 11 ianuarie 1992 a avut loc un referendum privind autonomia albanezilor din partea de vest a Macedoniei - inclusiv Republica Ilirida . Referendumul și rezultatele referendumului au fost declarate ilegale de către autoritățile macedonene.
La 31 martie 1992 , un mare număr de etnici albanezi au demonstrat la Skopje , cerând ONU să nu recunoască statul macedonean până când nu obțin autonomie în regiunile țării unde sunt majoritari.
La 6 noiembrie 1992 , în ciocnirile dintre poliția macedoneană și etnicii albanezi de la Bit Pazar din Skopje , 4 persoane au fost ucise și 36 de etnici albanezi au fost răniți.
Pe 15 februarie 1995 , 2000 de albanezi s-au adunat la deschiderea unei universități ilegale de limba albaneză în Mala Reica din Tetovo . Aceasta a fost urmată de protestele majore din întreaga țară ale studenților macedoneni și studenților de liceu. După două zile, universitatea a fost închisă, iar un albanez a fost asasinat.
Pe 9 iulie 1997 , steagul albanez a fost expus în clădirile municipale din Tetovo și Gostivar . În consecință, poliția macedoneană s-a ciocnit cu protestatarii din Tetovo , trei albanezi uciși și 312 arestați.
20 martie 1999 au început bombardamentele NATO în Iugoslavia. Republica Macedonia a primit 350.000 de refugiați din Kosovo .
11 Ianuarie 2001 , la intrarea în satul Aracinovo , au fost uciși într-o ambuscadă 3 ofițeri de poliție.

Tensiuni

Evenimentele din 9 iulie

Armata Populară de Eliberare

Începutul conflictului

Desfășurarea războiului

Tanușevți și Tetovo

Masacrul de la Veițe

Lupta de la Kumanovo

Bătălia de la Aracinovo

Masacrul de la Karpalak

Masacrul de la Liubotenski Bačila

Încetarea focului și dezarmarea

Victimele și relocarea

Presupusa implicare a al-Qaeda și a altor teroriști în conflict

Posibile crime de război

Citate

După conflict

Extrase din Constituție

Referințe

Conflicte militare în 2001
Separatism albanez

Conflictul din Macedonia (2001)


El Rally de Montecarlo de  1958, oficialmente 27ème Rally Automobile de Monte Carlo, fue la edición 27º y la primera ronda del Campeonato de Europa. Se celebró en el mes de enero. El año anterior la prueba no se había organizado debido a la crisis de Suez, desencadenada por el presidente de Egipto Gamal Abdel Nasser, que nacionalizó el canal y cortó el paso de los petroleros hacia Europa. Por este motivo se aconsejó ahorrar combustible y las autoridades europeas prohibieron todo tipo de carreras automovilísticas. El Montecarlo fue una de las pruebas afectadas por esta medida, por lo que, la edición de 1958, fue esperada por participantes y seguidores con gran expectación.

El Rally de Montecarlo por entonces, se había convertido en una referencia en los rallyes europeos con formato clásico. En la edición de 1958, la inscripción fue muy elevada e introdujo una pequeña novedad: se suprimieron las pruebas de habilidad puntuables para la clasificación final, que se venían celebrando en el puerto de Mónaco, al final de la carrera. Por primera vez, los criterios de clasificación serían estrictamente deportivos.

Desarrollo
El rally comenzó como era costumbre con un recorrido de concentración con salida desde diferentes ciudades europeas,  a la que se sumó un recorrido común de unos 1000 km por las carreteras de los Alpes Marítimos. La nieve fue el verdadero protagonista de la carrera, puesto que fue muy abundante y provocó el abandono de muchos participantes.

Durante la primera etapa, muchos participantes perdieron toda opción de ganar la carrera. Los pilotos que partían desde París se vieron afectados por una tormenta de nieve que no pudieron superar, tan solo, Paul Colltelloni que competía con un Citroën DS logró llegar a Mónaco, aunque posteriormente acabó saliéndose de la carretera y quedando fuera de carrera.

Los pilotos franceses Guy Monraisse y Jacques Feret, que competían con un Renault Dauphine que podría considerarse oficial, puesto que lo había preparado Renault, aunque por aquellas no contaba con departamento ni equipo de competición, partieron con una ventaja, al ser de Auvernia estaban más acostumbrados a circular sobre nieve, lo que a la postre les valió para alzarse con la victoria. Otras de las ventajas con las que contaron fue el conocer el terreno, la ligereza del Dauphine y el hecho de que contaron con neumáticos de clavos, que por primera vez el reglamento del Rally de Montecarlo permitía.

En el segundo puesto de la clasificación general se situaron los italianos Gacon y Borsa muy distanciados de la cabeza, con un Alfa Romeo Giulietta más potente que el de los ganadores, pero menos adecuado en las difíciles condiciones de la carretera. En la tercera plaza se clasificó el noruego Leif Vold-Johanssen, muy acostumbrado a la nieve y que disputó la carrera con un DKW 1000. El noruego fue el piloto de rallyes más destacado de su país hasta la aparición de Petter Solberg décadas después. Cuartó finalizó el alemán Löffter, que había partido desde la ciudad de Lisboa con un Volvo PV 544 y quinto el holandés Maurice Gatsonides con un Triumph TR3A descapotable, este saliendo desde La Haya. En sexta posición se encontraba el británico Peter Harper con un Sunbeam Rapier y séptimo el alemán Carl Spjuth con un Alfa Romeo Giulietta, ambos partieron desde la ciudad de Oslo.

Queda en duda saber cual de los dos vencedores fue el verdadero piloto, puesto que los dos se habían puesto al volante del Dauphine, aunque oficialmente fuese Monraisse quien se coronó como piloto campeón y Feret como su copiloto. Como curiosidad, ese mismo año los franceses vencieron con el mismo Dauphine, el Tour de Corse que celebraba ese año su tercera edición. Tiempo después Renault donó el Dauphine al príncipe Rainiero y en la actualidad es una pieza de museo.

Clasificación

Referencias

Rally de Montecarlo
Rally en 1958
Mónaco en 1958

Rally de Montecarlo de 1958


Gülün Adı (Orijinal adı: Il nome della rosa),  İtalyan yazar Umberto Eco'nun 1980'de yayımlanan tarihi polisiye romanı.

1327'de İtalya'daki bir manastırda zehirlenerek öldürülen bir rahibin ardından başlatılan cinayet soruşturmasını anlatırken Orta Çağ Avrupası'nın olaylarını ve Ortaçağ felsefesini ele alır. Yazarın ilk romanı olan eser, 1980 yılında yayımlanmasından sonra kısa zamanda birçok dile çevrilmiş, 1986 yılında filme uyarlanmıştır. Dünya çapında en çok satan kitaplar listesinde yer alır ve birçok uluslararası ödüle değer görülmüştür.

Yedi günlük zaman dilimine bölünerek yazılan romanda olaylar, Fransiskenler ile Papa arasında dinsel ve siyasal gerginlik yaşanan bir ortamda geçer. Yazar, olayları Benedikten Rahip Adso'nun ağzından ben diliyle ve Orta Çağın olayları ile paralellik kurarak anlatır. Orta Çağın kilise kavgalarına, Papa ile din adamları arasındaki mezhep çatışmalarına, İsa'nın yoksulluğu üzerine tartışmalara, din adamları ve halk arasındaki sapkınlıklara, işkencelere yer verilir.

Romana ilham veren mekan, Torino Metropoliten Şehri'ne yakın dağlık bir bölgedeki Sacra di San Michele Manastırı'dr.

Eserin adı
Yazar, 12. yüzyılda yaşamış Benedikten Bernardo Morliacense'nin bir dizesinden esinlenerek salt bir rastlantı sonucu esere "Gülün Adı" adını verdiğini belirtmiştir:

Roman özeti

1327'de İtalya'nın kuzeyindeki bir kilisede bir cinayet işlenir. Kütüphanede kitap kopyalamada görevli olan Otranto'lu rahip Adelmo, ölü bulunmuştur. Eski bir sorgucu rahip olan William, davayı araştırmak için görevlendirilir. William, çırağı Dom Adso'yu da yanına alarak yola çıkar. Gülün Adı, Adso'nun bu yedi gün süren bu soruşturma sırasında Latince kaleme alınmış anılarını içerir. Adso'nun babası İmparator'un yanında savaşan bir barondur ve rahibin yanında daha güvende olacağı düşüncesiyle Adso'yu Rahip William'a çırak vermiştir. O dönemde Papa  gittikçe zenginleşmekte ve İsa'nın yoksul olduğunu, kilisenin de yoksul olması gerektiğini savunan Fransiskenleri yok etme hareketi sürdürmektedir. Kutsal Roma İmparatoru olarak Milano'da taç giyen Bavyeralı Ludwig Roma'ya yönelmiştir. İmparator ile Papa'nın buluşmasının arifesinde William ile Adso cinayet soruşturması için yola çıkar.

Uzun ve yorucu bir yolculuğun ardından manastıra geldiklerinde Başrahip, William'a keşişleri sorgulama ve manastırda serbestçe dolaşma yetkisi verir ancak kütüphaneye girmenin yasak olduğunu belirtir. Kütüphane, "Aedificium" denilen olağandışı büyüklükte, manastırın diğer yapılarından eski bir binadır. Tasarımını yalnızca kütüphaneci bilir ve bu sırrı kendinden sonraki kütüphaneciye aktarır.  Bazı kitapların sapkın ve yanlış bilgiler içerdiği ve okunmaması gerektiği düşünülmektedir. Bu yüzden rahipler, yazıhanene çalışıp el yazmalarını kopyalar, düzenlerler ancak kütüphaneye giremezler. Bu açıklamalardan sonra William'ın kitaplığa girme isteği daha da çok artar. William ve Adso yedi günde yedi ölüm olayıyla karşılaştıktan sonra gerçeğe  ulaşırlar.

Başlıca karakterler

 Melkli Dom Adso - William'ın çömezi (anlatıcı rahip)
 Baskerwilleli William - araştırmacı rahip
Manastır rahipleri
 Fossonovalı Abbonne - Benediktin manastırı başrahibi
 Hildesheimli Malachi - kütüphaneci
 Sankt Wendelli Severinus - şifalı bitkiler uzmanı
 Otrantolu Adelmo - minyatür ustası
 Casaleli Ubertino - Fransisken tarikatından sürgün (William'ın arkadaşı)
 Grottaferatalı Alinardo - yaşlı rahip
 Varagineli Remigio - kilercibaşı
 Burgoslu Jorge - yaşlı, bilgili kör rahip
 Arundelli Berengar - kütüphane yardımcısı
 Morimondolu Nicola - cam ustası
 Allessandrialı Aymaro - Kitap müstensihi
 Upsalalı Benno - sözbilimci
 Salvamecli Venantius - Yunanca, Arapça çevirmeni
 Salvatore - kilercibaşının yardımcısı
Diğerleri
 Bernardo Gui - sorgucu, papanın elçisi
 Cesenalı Michele - Fransisken tarikatı lideri

Bazı ödülleri

 1981 Strega Ödülü
 1982 Médicis Ödülü
 1990 Tüm Zamanların En İyi 100 Polisiye Kitabı Listesi
 1999 Le Monde'un Yüzyılın 100 Kitabı listesi

Dış bağlantılar
  Umberto Eco, Gülün Adı romanını yazmaya nasıl başladığını anlatıyor (Türkçe altyazılı)

Kaynakça

Umberto Eco romanları
1980 romanları
İlk romanlar
İtalyanca romanlar
İtalyan tarihî romanları
Konusu kütüphanede geçen eserler
Göstergebilim ile ilgili kitaplar
Kurguda 1320'ler
İtalyan felsefi romanları
Konusu manastırlarda geçen eserler
20. yüzyıl İtalyan romanları
Sinemaya uyarlanmış İtalyan romanları
Tiyatroya uyarlanmış İtalyan romanları
Üstkurmaca ile ilgili romanlar
Din ile ilgili romanlar
Konusu İtalya'da geçen romanlar
Din felsefesi
Postmodern romanlar
Kurguda Engizisyon
14. yüzyılda geçen romanlar

Gülün Adı


Over skyerne er en kortfilm instrueret af Benjamin Hoffman-Petersen efter eget manuskript.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2009

Kortfilm fra Danmark

Over skyerne


El Convento de Santa María la Real de las Dueñas (denominado también como Convento de Santa María la Real de las Dueñas de la Orden de Predicadores) es un monasterio construido en Zamora (España) con el objeto de alojar las Dueñas. En la actualidad se encuentran en el barrio de Cabañales.

Historia
Su primitivo emplazamiento era en la calle de las Damas. Con motivo del incendio de Santa María la Nueva por el motín de la Trucha de 1158. En 1264 justo cuando reciben las reglas de la Orden de Santo Domingo y construyeron un pequeño convento en el arrabal de San Frontis en el que habitaron hasta que una crecida del Duero les obligó en 1540 a abandonar el emplazamiento. El nuevo convento se traslada al arrabal de Cabañales. Para ingresar en el convento era necesario demostrar que la novicia pertenecía a una familia noble.

Referencias

Véase también
 Convento de las Dueñas (Salamanca)

Referencias Externas

Conventos de Castilla y León del siglo XVI
Dueñas
Monasterios dominicos de España
Arquitectura de Zamora


The state controller of California is a constitutional office in the executive branch of the government of the U.S. state of California. Thirty-three individuals have held the office of state controller since statehood. The incumbent is Malia Cohen, a Democrat. The state controller's main office is located at 300 Capitol Mall in Sacramento.

Election and term of office
The state controller assumes office by way of election. The term of office is four years, renewable once. Elections for state controller are held on a four-year basis concurrently with elections for the offices of governor, lieutenant governor, attorney general, secretary of state, state treasurer, insurance commissioner, and superintendent of public instruction.

Powers and duties
As California's chief fiscal officer, the state controller has broad superintending authority over the accounting and disbursement of state and local government finances. As such, the state controller:
 Acts as the state's accountant. This entails maintaining the statewide accounting system, issuing reports on the financial condition of the state, approving claims against the state, administering payroll for state employees, ordering deposits into the state treasury, and drawing checks and approving electronic fund transfers.
 Administers California's unclaimed property laws. As such, the state controller audits holders of unclaimed property, safeguards unclaimed property reported to his or her office, and works to return unclaimed property back to its rightful owners.
 Audits public funds spent by myriad state agencies. The state controller is the internal auditor of California state government, examining the internal controls of state agencies, the state lottery, and oil and gas lease royalties to assure operational effectiveness and efficiency, reliable financial reporting, and legal compliance. A separate state auditor serves as the external auditor for the whole of state government and reports exclusively to the state legislature on state agency financial management and performance.
 Supervises local government finances. As part of this function, the state controller has broad discretion to audit state funds spent by local governments and prescribes uniform accounting, budgeting, and financial reporting systems applicable to nearly 5,000 counties, cities, towns, school districts, local housing authorities, rural development authorities, and all other political subdivisions of the state. Likewise, the state controller reviews the annual financial and single audits performed by external auditors on behalf of California's local governments for conformity with the law and government auditing standards. Separately, the state controller collects, apportions, and distributes property taxes and other state aids among the many counties, cities, towns, and school districts.

Aside from the office's functional responsibilities, the state controller serves on over 70 boards and commissions, including the California State Lands Commission, California State Teachers' Retirement System, California Public Employees' Retirement System, California Board of Equalization, California Franchise Tax Board, California Pollution Control Financing Authority, the California Debt Limit Allocation Commission, California Alternative Energy Source Financing Authority, the California Education Facilities Authority, and the California Victim Compensation Board, among others.

Staff
The Office has a staff of Deputy State Controllers that help the State Controller fulfill her elected duties, including sitting on the Board of Equalization and other boards for the State Controller in absentia. Noted former Deputy State Controllers include Barrett McInerney, James Burton, and Laurette Healey.

List of California state controllers

References

External links

1849 establishments in California

California State Controller


Les éditions Mabiki sont une maison d'édition belgo-congolaise spécialisée dans la publication d'ouvrages portant sur le continent africain et plus particulièrement des œuvres en rapport avec la république démocratique du Congo.

Histoire
La société est créée par Bienvenu Sene Mongaba le  à Wavre en Belgique avec le statut d'association sans but lucratif (ASBL).

Elle se donne pour objectifs d'assurer l'intégration citoyenne de personnes d'origine africaine en Belgique, de faire la promotion des littératures africaines et d'améliorer le contenu de l'enseignement en République démocratique du Congo (RDC), en publiant des ouvrages de différentes disciplines (chimie, littérature, histoire, mode) écrits dans des langues européennes et africaines.

Elle se déploie en RDC à partir de 2007.

En 2017 la 1ère édition du trophée de la littérature Congolaise «Mikanda Awards» récompense un livre publié aux éditions Mabiki, J'ignorais encore nager dans les flots de la vie  Yannick P. Tambwe, éd. Du Pangolin & Mabiki

Auteurs
Les éditions Mabiki publient notamment :
 Bienvenu Sene Mongaba
 Richard Ali A Mutu

Notes et références

Liens externes

Maison d'édition ayant son siège en Belgique
Entreprise fondée en 2005

Éditions Mabiki


Las elecciones presidenciales de los Estados Unidos de 1908 se celebraron el 3 de noviembre de 1908. El presidente Theodore Roosevelt, en honor a la promesa de no buscar un tercer mandato, convenció al Partido Republicano para nominar William Howard Taft, su amigo y secretario de Guerra, para convertirse en su sucesor. Después de su agria derrota en las elecciones de 1904 con un candidato conservador, el Partido Demócrata volvió a nominar a William Jennings Bryan, que había sido derrotado en 1896 y 1900 por el republicano William McKinley. A pesar de su dos anteriores derrotas, Bryan seguía siendo extremadamente popular entre los individuos más liberales y populistas del Partido Demócrata. A pesar de una campaña vigorosa contra la élite de los negocios de la nación, Bryan sufrió la peor derrota en sus tres campañas presidenciales, y Taft ganó por un margen cómodo.

Estados Unidos
1908
Estados Unidos en 1908

Elecciones presidenciales de Estados Unidos de 1908


Kenta Hiraishi (født 26. juni 1985) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Avispa Fukuoka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kenta Hiraishi


المجتمع الزراعي هو مجتمع يعتمد على الزراعة. وكانت المجتمعات الزراعية تسيطر في العالم في الفترة ما بين الثورة النيوليثية (أي حوالي الألف الثامن قبل الميلاد) والثورة الصناعية (أي حوالي القرن التاسع عشر بعد الميلاد).

لقد ظهرت المجتمعات الزراعية نتيجة للثورة النيلوليثية (Neolithic Revolution) في أواخر العصر الحجري حيث تحرك الأضخاص من نظم اجتماعية بسيطة تقوم علي الصيد والقنص وجمع الثمار إلي مجتمعات بشرية معقدة تعتمد علي الزراعة وتربية الحيوانات، مما أدي لنشوء المستوطنات الحضرية الدائمة والمستقرة وبالتالي ظهرت الحضارات والثقافات.

انظر أيضا
 صحة وسلامة زراعية

مصادر

 هيربرت سبينسر - أسس علم الاجتماع (1876-1896).
 فريدريك أنجلس - أصل العائلة والملكية الخاصة والدولة.
 أندريه كاراطائف - مقدمة المكروديناميكا الاجتماعية. النمذجة الرياضية لتطور المنظومة العالمية. ISBN 5-484-00414-4
 التطور والثبات في حياة البشر / محمد قطب. بيروت : دار الشروق، 1974.

مراجع

إصلاح الأراضي
تاريخ الزراعة
تغير اجتماعي
مصطلحات علم الاجتماع
نظرية التطور الثقافي الاجتماعي

مجتمع زراعي


Sprovodna misa u Rimokatoličkoj Crkvi je misa koju se slavi kao dio sprovodnih obreda ili odmah nakon sprovoda jest sprovodna misa. Redovno ju se slavi u župnoj ili filijalnoj crkvi, ponekad u grobljanskoj kapeli, no nikako u mrtvačnici.

Svećenik ju slavi što je prije moguće. Slavi ju odmah poslije sprovoda ili u najkraćem roku koji je moguć. Osim slavljenja sprovodne mise, običaj je odlužiti još tri mise za pokojnika u relativno kratkom vremenu nakon sprovoda. Dobro je kad je misna nakana rodbine i prijatelja pokojnika umjesto cvijeća ili svijeća (lampiona) skupiti novac za misne nakane ili takav novac dati u dobrotvorne svrhe (Caritas, misije, i sl.).

Izvori

Misa
Pogrebni običaji

Sprovodna misa


عقد 560 هو عقد امتد بين 1 يناير 560 و31 ديسمبر 569 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 550 ولحقه عقد 570.

أحداث

مواليد

 العباس بن عبد المطلب (568)
 الإمبراطور غاوزو من تانغ (566)
 أبو سفيان بن حرب (565)
 ابن المستوفي (564)

وفيات

 طرفة بن العبد (569)
 كلوتير الأول (561)
 بروكوبيوس القيسراني (565)
 كونيموند ملك الغبيديين (566)
 الحارث بن جبلة (569)
 عمرو بن المنذر (569)
 جستينيان الأول (565)
 بلاجيوس الأول (561)
 ثيؤدوسيوس الأول (567)
 بيليساريوس (565)
 نارسيس (568)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 560 ابتداءً من

عقد 560


Handelsoverenskomsten mellem Argentina og Danmark er en dokumentarfilm instrueret af Olle Kinch efter manuskript af Poul Overgaard Nielsen.

Handling
Reportagefilm om underskrivelsen af den dansk-argentinske handelsoverenskomst. Filmen giver desuden et indtryk af argentinsk landskab og agerbrug.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1949
Argentina
Dokumentarfilm fra Danmark
Traktater


"Get Your Wish" é uma canção gravada pelo produtor estadunidense de música eletrônica Porter Robinson. Foi lançado em 29 de janeiro de 2020 como o primeiro single de seu segundo álbum de estúdio, Nurture. Robinson escreveu, produziu e forneceu os vocais para a faixa. A música contém elementos de trilhas sonoras de anime da era dos anos 2000.

Um videoclipe oficial foi lançado, apresentando Robinson cantando em uma plataforma molhada.

Composição

"Get Your Wish" apresenta Porter Robinson nos vocais, feito para soar mais agudo e mais feminino. Ele afirmou que sentiu que era "mais fácil falar diretamente sobre assuntos dolorosos", e posteriormente se afeiçoou à voz modificada. A letra da música reflete a visão de Robinson sobre depressão e morte do ego.

Videoclipe
No videoclipe oficial de "Get Your Wish", Robinson é visto em uma plataforma coberta de água. Ele tira um microfone da água e começa a cantar. O vídeo corta entre Robinson cantando e sentado e parecendo desamparado.

Paradas musicais

Paradas semanais

Paradas de fim de ano

Notas

Ligações externas

Singles de 2020
Canções de 2020
Singles de Porter Robinson
Canções gravadas por Porter Robinson

Get Your Wish


Jalal Garyagdy () foi um escultor do Azerbaijão. Ele recebeu o título de Artista do Povo do Azerbaijão SSR.

Biografia
Jalal Garyagdy nasceu em 2 de junho de 1914, em Shusha. Ele era sobrinho de Jabbar Garyagdioglu, um famoso artista de mugham. Em 1928, ele ingressou na Escola de Arte do Estado do Azerbaijão. Em 1932–1935, ele estudou na Academia de Artes do Estado de Tiblíssi. Por muitos anos, ele lecionou na Escola de Arte do Estado do Azerbaijão. Ele é o autor de esculturas que retratam Bulbul, Rashid Behbudov, Jahangir Jahangirov, Khurshidbanu Natavan, Mirza Alakbar Sabir e Niyazi. Jalal Garyagdy recebeu o título de "Artista Homenageado da SSR do Azerbaijão" em 1954, "Artista do Povo da SSR do Azerbaijão" em 1960. Jalal Garyagdy morreu em 1 ° de dezembro de 2001 em Bacu e foi enterrado no Beco da Honra.

Artistas da União Soviética
Escultores do Azerbaijão

Jalal Garyaghdi


Viskozite, akmazlık veya ağdalık, akışkanlığa karşı direnç. Viskozite, bir akışkanın, yüzey gerilimi altında deforme olmaya karşı gösterdiği direncin ölçüsüdür. Akışkanın akmaya karşı gösterdiği iç direnç olarak da tanımlanabilir. Viskozitesi yüksek olan sıvılar ağdalı olarak tanımlanırlar.

Süper akışkanlar hariç tüm gerçek akışkanlar yüzey gerilimine karşı direnç gösterirler. Öte yandan, yüzey gerilimine hiç direnç göstermeyen bir akışkan "ideal akışkan" olarak adlandırılır.

Newton kuramı
Genellikle herhangi bir akış esnasında akışkanın tabakaları farklı hızlarda hareket ederler ve akışkanın akmazlığı, uygulanan kuvvete karşı direnç gösteren tabakalar arasındaki yüzey gerilimlerinden dolayı ortaya çıkar.

Isaac Newton'un öne sürdüğü üzere, laminer ve paralel bir akışta, tabakalar arasındaki yüzey gerilimi (τ) bu tabakalara dik yöndeki hız gradyeni (∂u/∂y) ile orantılıdır.

Buradaki μ sabiti, akmazlık değişmezi, akmazlık, veya durağan akmazlık olarak bilinir. Su ve gazların çoğu Newton yasasına uyarlar ve Newtonyen akışkanlar olarak adlandırılırlar. Newtonyen olmayan akışkanlarda ise, yüzey gerilimi ile hız gradyeni arasındaki basit lineer (doğrusal) ilişki çok daha karmaşık bir hal alır.

Pek çok durumda akmazlık kuvvetlerin eylemsizlik kuvvetlerine olan oranı ile ilgilenilir. Atalet kuvvetlerinin akışkanın yoğunluğu (ρ) ile karakterize edildiği bilindiğinden bu oran kinematik akmazlık olarak adlandırılır ve gösterimi:

şeklindedir.

Viskozite genellikle farklı viskozimetrelerle ve 25 °C'de ölçülür. Bazı akışkanların viskozitesi, geniş bir yüzey gerilimi aralığında sabittir. Viskozitesi sabit olmayan akışkanlar Newtonyen olmayan akışkanlar olarak adlandırılır.

Birimler

Dinamik akmazlık:
Dinamik akmazlığın SI birimi (Yunan sembol: ) pascal-saniye (Pa·s) olup 1 kg·m−1·s−1 ye eşdeğerdir.

Dinamik akmazlığın cgs birimi, Jean Louis Marie Poiseuille adına ithafen poise (P) dır. Genellikle yüzde birlik miktarı olan centipoise (cP) kullanılır. Örneğin suyun akmazlığı 20 °C'de 1.0020 cP dir.

 1 poise = 100 centipoise = 1 g·cm−1·s−1 = 0.1 Pa·s. (Tanımı için bakınız.)
 1 centipoise = 0.001 Pa·s.

Kinematik akmazlık:
Kinematik akmazlığın (Yunan sembol: ) SI birimi (m2·s−1) dir. Kinematik akmazlığın cgs birimi George Gabriel Stokes'un adına ithafen stokes olup S veya St şeklinde kısaltılır. Bazen centistokes (cS veya cSt) şeklinde de kullanılabilir.

 1 stokes = 100 centistokes = 1 cm2·s−1 = 0.0001 m2·s−1.

Kinematik ve dinamik akmazlık arasındaki dönüşüm ise  şeklinde verilir ve eğer  = 1 St ise
μ = ν ρ = 0.1 kg·m−1s−1·(ρ/(g/cm3)) = 0.1 poise·(ρ/(g/cm3)).

Gazlar
Gazların viskozitesi, akış tabakaları arasında momentum taşınımını sağlayan moleküler difüzyondan kaynaklanır. Gazların kinetik teorisi, gazların viskozitesinin (teorinin uygulandığı rejim içinde geçerli olmak üzere) doğru olarak tahminine yardımcı olur:

 Viskozite düşük ve orta basınç değerlerinde basınçtan etkilenmez fakat yüksek basınç altında yoğunluğu arttığı için basınçla birlikte viskozitesi artar
 Viskozite, sıcaklık arttıkça azalır.

Sıvılar
Sıvılarda, moleküller arasındaki ilave kuvvetler önemli hale gelir. Bu durumda yüzey gerilimine ilaveler olacaktır ki olgu bugün dahi tartışmalıdır. Dolayısıyla, sıvılarda:

 Viskozite basınçtan bağımsızdır (çok yüksek basınçlar hariç) ve
 Viskozite, sıcaklık arttıkça azalır (örneğin, sıcaklık 0 °C den 100 °C çıktığında, suyun viskozitesi 1.79 cP den 0.28 cP ye düşer).

Sıvıların dinamik viskozitesi, gazların dinamik viskozitesinden on kat daha büyüktür.

Havanın akmazlığı
Havanın viskozitesi sıcaklığa bağımlı olup 15.0 °C'de 1.78 × 10−5 kg/m.s dir.

Suyun akmazlığı
Suyun viskozitesi 8.90 × 10−4 Pa•s veya 8.90 × 10−3 dyne-sec/cm2 dir (25 °C'de).

Değişik türdeki malzemelerin akmazlığı

Dinamik viskozitenin sıcaklıkla değişimini hesaplamak amacıyla Sutherland formülü (Crane, 1988) kullanılabilir:

burada:
  = T sıcaklığındaki viskozite değeri (Pa/s)
  = referans sıcaklığı To da referans viskozite değeri (Pa/s)
  = Kelvin cinsinden sıcaklık
  = Kelvin cinsinden referans sıcaklığı
  = Sutherland sabiti'dir.

0 < T < 555K arasındaki sıcaklıklar için geçerlidir.

Bazı gazlar için Sutherland sabiti ve referans sıcaklığı değerleri:

Bazı Newtonyen akışkanların dinamik viskozite değerleri aşağıda verilmektedir.

Gazlar (0 °C'de):

Sıvılar (25 °C'de):

a Kaynak: CRC Handbook of Chemistry and Physics, 73. basım, 1992-1993.

Daha detaylı bir tabloya buradan ulaşılabilir.

Akışkanlık
Viskozitenin tersi akışkanlık tır ve genellikle φ (= 1/μ) veya F (= 1/η) ile gösterilir. Birimi poise'ın tersi olup (cm·s·g−1), rhe olarak okunur. Mühendislik uygulamalarında nadiren kullanılır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Gas Dynamics Toolbox (İng.) VHS modelini kullanarak gaz karışımlarının viskozitesini hesaplamak
 Viskozite sayfası (İng.) Viskozitelerine göre sıralanmış maddeler içeren bir tablo
 Dinamik Viskozite Birimleri Çevirici Dinamik Viskozite birimlerinin çevirilerini gerçekleştirebileceğiniz bir kaynak
 RheoTec Kinematik, Dinamik Viskozite

Subilim

Viskozite


සජිත් මධුරංග යනු පරිඝණක මෘදුකාංග සහ දෘඩාංග ඉන්ජිනෙරුවරයෙකි. ඔහු ජිවත්ව සිටින්නේ මැදිරිගිරිය සිංහල ගම්මානයක වේ. මෙතුමා තම ජාතිය ආගම කෙරෙහි දැඩි මතදාරියෙකි.

සජිත් මධුරංග අබේවර්ධණ


Événements

Normes
  : passage à la norme PC/SC pour les terminaux SESAM-Vitale.

Logiciel

Système d'exploitation
 Janvier 2022 : sortie de Linux Mint version 20.3
 Windows Server 2022, système d'exploitation Microsoft pour serveurs informatique
 Juin 2022 : version stable de Windows 11 pour postes de travail.

Matériel
 12 génération de processeurs Intel Core

Article connexe
 Chronologie informatique

Notes et références

Chronologie de l'informatique
Informatique

2022 en informatique


Familienplatzierungs-Organisationen (FPO) sind private Organisationen bzw. freie Träger in der Schweiz, die im Auftrag von staatlichen Stellen Kinder in Pflegefamilien platzieren und weitere Dienstleistungen im Rahmen der Platzierung anbieten. Damit nehmen sie grossen Einfluss auf die Entwicklung von fremdplatzierten Kindern und Jugendlichen. FPO erbringen in der Regel Dienstleistungen für fremduntergebrachte Kinder, zuweisende Stellen, Pflegefamilien und Herkunftsfamilien der Kinder.

Durch die Tagespauschalen werden im Regelfall mindestens folgende Dienstleistungen finanziert: Rekrutierung von Pflegefamilien, Vermitteln von Pflegeplätzen, Dienstleistungen für Pflegefamilien und Kinder.

Für FPO kursieren folgende Synonyme: Heim mit assoziierten Plätzen, institutionell vernetzte Pflegeplätze, Time-out-Organisation, heimähnliche Organisation, Vermittlungsorganisation, Pflegefamilien als dezentrales Heim, Organisationen zur Vermittlung von Pflegekindern, Netzwerk-Organisation.

Verbreitung
Die ersten FPO entstanden in den 1990er Jahren. Integras, Fachverband Sozial- und Sonderpädagogik, schätzt, dass in der Deutschschweiz heute rund 70 FPO tätig sind. In der französisch- und italienischsprachigen Schweiz sind kaum FPO bekannt. Es ist keine Statistik bekannt, die Auskunft darüber gibt, wie viele Kinder durch FPO in Pflegefamilien platziert werden.

Gesetzliche Grundlagen
Per 1. Januar 2013 trat die neue  in Kraft, mit welcher die zuvor fehlende Aufsicht der FPO eingeführt wurde. Einige Kantone gehen über die geforderte Aufsicht hinaus und haben eine Bewilligungspflicht für FPO eingeführt (z. B. GR, ZG, BE).

Kontroverse
Vor der Einführung der neuen Pflegekinderverordnung (PAVO) wiesen kritische Stimmen auf die fehlenden gesetzlichen Bestimmungen für FPO hin. Mit der neuen PAVO wurde diese Lücke geschlossen. Die Aufsicht beschränkt sich vor allem auf strukturelle überprüfbare Anforderungen. Für FPO, welche ihre fachliche qualitative Arbeit zertifizieren möchten, bietet Integras ein Zertifizierungsverfahren Label FPO an.

Einzelnachweise

Weblinks
 Integras

Hilfsorganisation (Schweiz)

Familienplatzierungs-Organisation