The Westland Wasp is a small 1960s British turbine powered, shipboard anti-submarine helicopter. Produced by Westland Helicopters, it came from the same P.531 programme as the British Army Westland Scout, and is based on the earlier piston-engined Saunders-Roe Skeeter. It fulfilled the requirement of the Royal Navy for a helicopter small enough to land on the deck of a frigate and carry a useful load of two homing torpedoes.

Design and development
The increasing speed and attack range of the submarine threat, and the increased range at which this threat could be detected led to a Royal Navy requirement for a "Manned Torpedo-Carrying Helicopter" (MATCH). Contemporary shipboard weapons did not have the necessary range, therefore MATCH was in essence a stand-off weapon with the helicopter carrying the torpedo or other weapon to the target and being instructed when and where to drop it. Unlike the larger Wessex, the Wasp carried no sonar of its own, and was limited strictly to working in partnership with its parent ship, other ships or other ASW units.

The first prototype Saro P.531 flew on 20 July 1958, with the prototypes being subject to detailed testing by the Royal Navy, including the evaluation of several different undercarriage layouts, before settling on the definitive arrangement. An order for a pre-production batch of two "Sea Scouts" was placed in September 1961.  The first flight of the two pre-production Wasp took place on 28 October 1962.  Full production soon commenced, 98 in total being procured for the RN. The Wasp successfully exported to Brazil, the Netherlands, Indonesia, Malaysia, New Zealand and South Africa. 133 aircraft were built in total.

Wasp was essentially a navalised Scout, indeed it was originally to be called the Sea Scout, and differed mainly in design details. It had a unique 4-wheeled castering undercarriage that allowed the aircraft to be manoeuvred on small, pitching flightdecks. The Wasp had the ability of "negative pitch" from the rotor-blades which enabled the aircraft to "adhere" to the deck until the lashings were attached. Additional fuel tankage was installed in the cabin floor and both the tail boom and main rotor blades were foldable to allow stowage in the small hangars fitted to the first generation helicopter-carrying escorts. It was fitted with a winch above the starboard rear door, and also had the capacity to carry underslung loads from the semi automatic cargo release unit mounted under the fuselage. With a crew of 2 (Pilot and Missile Aimer/Aircrewman) and the capacity to seat 3 passengers Wasp was useful for short-range transport missions, and for casualty evacuation with room for one stretcher fitted across the rear cabin area.

Later modifications included the ability to carry the Nord SS.11 wire-guided missile, with the fitting of the Aimers sight in the left cockpit roof and the installation of large inflatable emergency floats in sponsons on either side of the cabin to prevent capsizing of the top-heavy aircraft in the event of ditching. The SS.11 had limited range targeting small surface targets such as patrol boats or shore positions, and was later replaced by the AS.12, which effectively had double the range.

Operational history

Royal Navy

The Wasp HAS.1 was introduced to service in the small ships role in 1964, after an intensive period of trials by 700(W) IFTU between June 1963 and March 1964. It served in this primary role with 829 Naval Air Squadron, but also in training units to supply crews for the front line with 706 NAS between 1965 and 1967 and in 703 NAS between 1972 and 1981. Single airframes also served for light liaison duties in the Commando Assault squadrons, 845 NAS and 848 NAS until 1973. Although effective as a submarine killer, it was best deployed paired with a Wessex HAS.3 submarine hunter. In the late 1970s, the Westland Lynx started to replace the Wasp.

On 25 April 1982 the Argentinian submarine  was spotted by a Wessex helicopter from . The Wessex and a Westland Lynx HAS.2 from  then attacked it with depth charges, a Mk 46 torpedo, and also strafed it with GPMG. A Wasp launched from  and two Wasps launched from  fired AS.12 anti-ship missiles at the submarine, scoring hits. Santa Fe was damaged badly enough to prevent her from submerging. The crew abandoned the submarine at the jetty on South Georgia and surrendered to the British forces, thus becoming the first casualty of the sea war, as well as the first direct engagement by the Royal Navy Task Force.

The last Wasp was finally withdrawn from service in 1988 when the last of the Type 12  frigates was decommissioned.

Royal Malaysian Navy
The Wasp came into service with the Royal Malaysian Navy quite late, compared to the others nations who procured the aircraft. She joined the RMN on 8 April 1988. The Wasp had a relatively short career with that navy, being phased out just ten years later when they were replaced by the Eurocopter Fennec.

Royal New Zealand Navy
The first four of an eventual nineteen Wasps were purchased by the Royal New Zealand Navy in 1966, being immediately assigned to the new  frigate, . They provided numerous tasks, as well as taking part in the Armilla Patrol in the Persian Gulf during the 1980s. The Wasps were flown by RNZN pilots but maintained by ground crews of No. 3 Squadron RNZAF.

In 1997, four Wasps performed a flypast, marking the arrival of the new  frigate, HMNZS Te Kaha.

The Wasp served 32 years with the RNZN, retiring in 1998, the same year HMNZS Waikato, which first operationally deployed the Wasp in New Zealand, was herself decommissioned. They were replaced by the SH-2 Seasprite as a stop gap until the Arrival of their SH-2G(NZ).

Royal Netherlands Navy

With the Royal Netherlands Navy beginning in the late 1960s, after the fire onboard , NATO anti-submarine commitments were taken over by a squadron of Westland Wasp helicopters, operated from six  anti-submarine frigates. The shore base was at De Kooy. The Royal Netherlands Navy 860 Naval Air Squadron received 12 Wasp helicopters between November 1966 and June 1967, operated from Van Speijk-class frigates as AH-12As and flown in the ASW role. The last of the Dutch Wasps were eventually withdrawn from service in 1981 when they were replaced by the Westland Lynx.

Other operators
The Wasp was also in service with the Brazilian, Indonesian, and South African navies. The Indonesian aircraft were all former Dutch aircraft and the last of the type in active service.

The last of the ten surplus Dutch Navy helicopters refurbished by Westland for the Indonesian Navy was grounded in 1998. Flown by 400 Squadron (RON 400) from NAS Juanda, when at sea they were embarked upon the Indonesian Navy's ex-Royal Navy  and ex-Dutch Navy s.

The Brazilian Navy operated the Wasp as the UH-2 & UH-2A taking delivery of three new build helicopters in April 1966 and a further seven ex-Royal Navy helicopters in 1977. 1º Esquadrão de Helicópteros de Emprego Geral (HU-1) flew the helicopters from Navy's  and -class destroyers and the s.

The South African Navy received their first batch of ten new build airframes in 1963, which was followed by the delivery of a second batch of further 8 from 1973. Only six of this batch were delivered due to the international arms embargo placed on South Africa during the apartheid regime. The Wasps were flown by 22 Flight, from Ysterplaat, the unit subsequently became 22 Squadron, Maritime Command in 1976. The helicopters were operated from the navy's  frigates. The South African Navy also acquired one ex-Bahrain Public Security Force airframe as an instructional airframe to support its Wasp programme. The South African Navy withdrew their last Wasp in 1990.

Variants

Sea Scout HAS.1
The Sea Scout HAS.1 was the original Royal Navy designation for the Wasp.
Wasp HAS.1
Shipboard anti-submarine warfare helicopter for the Royal Navy.

Operators

 Brazilian Navy

 Indonesian Navy

 Royal Malaysian Navy

 Royal Netherlands Navy

 Royal New Zealand Navy

 South African Navy

 Royal Navy
 700W Naval Air Squadron
 703 Naval Air Squadron
 705 Naval Air Squadron
 706 Naval Air Squadron
 771 Naval Air Squadron
 829 Naval Air Squadron
 845 Naval Air Squadron
 848 Naval Air Squadron
 860 Naval Air Squadron

Aircraft on display

Brazil
On display
Wasp HAS.1 N-7039, which was XT433 in the Royal Navy from 1965 to 1978, is on display at Campo Dos Afonsos.

Germany
On display
Wasp HAS.1 (XS569) is on display at the Flugaustellung L&P Junior, Hermeskeil.

Indonesia
On display
Wasp HAS.1 HS-434 of the Indonesian Navy, former "Marineluchtvaartdienst" 243, is on display as gate guardian at Juanda Naval Air Station in Surabaya.
Wasp HAS.1 Unknown of the Indonesian Navy, is on display at Naval Doctrine, Education and Training Development Command in Surabaya.

Malaysia
On display
Wasp HAS.1 M499-01, which was XV636 in the Royal Navy, is on display at the Royal Pahang Museum, Pekan, Malaysia.
Wasp HAS.1 M499-07, which was XT426 in the Royal Navy from 1965 to 1992, is on display at the Maritime Museum, Malacca, Malaysia.

New Zealand
On display
Wasp HAS.1 NZ3906 is on display at the Royal New Zealand Air Force Museum in Christchurch.

Netherlands

On display
 AH-12A Wasp 235 of the "Marineluchtvaartdienst" (MLD), former Royal Navy Wasp HAS.1 XT795, is on display at the Traditiekamer Marineluchtvaartdienst at De Kooy.

United Kingdom
Airworthy
G-BYCX a former South African Wasp Mk 1B is owned by Military Vehicle Solutions Ltd. in Dunchurch, Rugby.
G-CBUI a former Royal Navy (XT420) Wasp HAS.1 is owned by the Fly Navy Heritage Trust at RNAS Yeovilton and flies in Royal Navy markings as XT420.
G-CGGK a former 829 NAS Wasp HAS.1 (was RN serial number XT434) is owned by Aeromedical Training Ltd. in Wiltshire.
G-CMBE (previously registered as G-KANZ) a former Royal Navy (XT782) and former RNZN (NZ3909) Wasp HAS.1 is privately owned and flies in RNZN markings as NZ3909.
G-KAXT a former Royal Navy (XT787) and Royal New Zealand Navy (NZ3905) Wasp HAS.1 is privately owned in Hampshire and, as a frequent visitor to airshows, is flown in Royal Navy south Atlantic camouflage scheme wearing the badge of HMS Endurance and its original tail number of XT787.
G-RIMM a former Royal Navy (XT435) and RNZN (NZ3907) Wasp HAS.1 is privately owned and flies marked as XT435.
On display
Wasp HAS.1 XS527 is on display at Fleet Air Arm Museum, Yeovilton.
Former Endurance Flight Wasp HAS.1 XS567 is on display at the Imperial War Museum Duxford.
Wasp HAS.1 XT443 is on display at The Helicopter Museum, Weston-super-Mare.
Wasp HAS.1 XT788 is based in Devon, England but is displayed at various locations around the United Kingdom as a focal point for charity collection.

Stored or under restoration
G-BZPP a Wasp HAS.1 (was RN serial number XT793) is privately owned in Surrey and flew in Royal Navy markings as XT793, but does not have a current permit to fly.
Wasp HAS.1s XT427 and XT778 are held in storage by the Fleet Air Arm Museum, Yeovilton.
Former 829 NAS Wasp HAS.1 XT439 is privately owned in Hertfordshire.
Wasp HAS.1 XT437 is held by the Boscombe Down Aviation Collection at Old Sarum Airfield.

A small number of helicopters are still used by the military and technical colleges for maintenance and engineering training.

Specifications (Wasp HAS.1)

See also

References

Citations

Bibliography

 Burden, Rodney A., Draper, Michael I., Rough, Douglas A., Smith, Colin R. and Wilton, David. Falklands: The Air War. Twickenham, UK: British Aviation Research Group, 1986. .
Donald, David and Lake, Jon. (eds.) Encyclopedia of World Military Aircraft. London:Aerospace Publishing, Single volume edition, 1996. .

 Friedman, Norman. British Destroyers & Frigates: The Second World War and After. Barnsley, UK: Seaforth Publishing, 2006. .
James, Derek N. Westland Aircraft since 1915. London:Putnam, 1991, .

Scout and Wasp: An All British Success Dave Billinge Aviation News Vol 71 No 2 February2009

External links

 Helicopter History site section on the Wasp
 Westland Wasp photogroup on Flickr.

1960s British military utility aircraft
Aircraft first flown in 1962
Anti-submarine helicopters
Military helicopters
1960s British helicopters
Single-turbine helicopters
Wasp

Westland Wasp


الأذين (باللاتينية: ātrium والمعنى الحرفي لها حجرة الدخول)، هو الغرفة العلوية التي يدخل الدم من خلالها إلى بطينات القلب. يملك قلب الإنسان أذينين – أيسر وأيمن. يستقبل الأذين الأيسر الدم من الدورة الدموية الرئوية، بينما يتلقى الأذين الأيمن الدم من الوريد الأجوف (الدورة الدموية الوريدية). يتلقى الأذين الدم عندما يسترخي، ثم ينقبض لينقل الدم إلى البطينين. تملك جميع الحيوانات ذات الدورة الدموية المغلقة أذين واحد على الأقل.

استخدم في السابق مصطلح auricle (المترجم للعربية بالأذين أيضًا) لإشارة للأذين، ولا يزال مستخدم لوصف هذه الحجرة لدى بعض الحيوانات الأخرى – كالرخويات، ويختلف عنه بامتلاكه جدران عضلية أكثر سماكة.

البنية
يتكون قلب البشر من أربع حجرات: الأذين الأيمن والأذين الأيسر والبطين الأيمن والبطين الأيسر. يمثل الأذينان الحجرتان العلويتان. يستقبل الأذين الأيمن ويحمل الدم غير المؤكسج من الوريد الأجوف العلوي والسفلي والأوردة القلبية الأمامية والأوردة القلبية الصغرى والجيب التاجي، ثم تنقله بعد ذلك إلى البطين الأيمن (عبر الصمام ثلاثي الشرفات) الذي سيضخه إلى الشريان الرئوي للدورة الرئوية. يستقبل الأذين الأيسر الدم المؤكسج من الأوردة الرئوية اليمنى واليسرى وينقله إلى البطين الأيسر (عبر الصمام التاجي) الذي سيضخه إلى الشريان الأبهري للدوران الجهازي.

يشار إلى الأذين الأيمن والبطين الأيمن باسم القلب الأيمن في معظم الأحيان؛ وبالمثل، يشار إلى الأذين الأيسر والبطين الأيسر باسم القلب الأيسر. لا يملك الأذينين صمامات دخول، ولهذا يعتبر النبض الوريدي طبيعي ويمكن استخدام الوريد الوداجي لكشفه عبر ما يسمى ضغط الوريد الوداجي. يحوي جدار الأذين العضلات الممشطية الخشنة والعرف الانتهائي لهيس الذين يعملان كحد يفصل الجيب الوريدي ذي الجدران الملساء في الأذين الأيمن. يحيط الجيب الوريدي بمصب الوريد الأجوف والجيب التاجي. يتصل ملحق أذيني بالأذين الأيمن -وهو امتداد يشبه الجيب للعضلات الممشطية. يفصل الحاجز بين الأذينين الأذين الأيمن عن الأذين الأيسر، ويتميز بوجود انخفاض يدعى بالحفرة البيضوية. تعتمد إزالة استقطاب الأذينين على الكالسيوم.

يحمل الجزء العلوي من الأذين الأيسر جيب عضلي يشبه الأذن يدعى بملحق الأذين الأيسر. يعمل هذا الملحق على تخفيف الضغط أثناء انقباض البطين الأيسر وفي الحالات التي يكون فيها ضغط الأذين الأيسر مرتفع. قد يرتبط الملحق الأذيني في حالات معينة بخطر الإصابة بالسكتة الدماغية نتيجة تشكل خثرات دموية فيه، ولهذا السبب قد يتعمد الجراحون إغلاقه أثناء جراحات القلب المفتوح.

نظام انتقال التنبيه
تقع العقدة الجيبية الأذينية في الجزء الخلفي من الأذين الأيمن بجوار الوريد الأجوف العلوي. تتألف العقدة من مجموعة خلايا تولد ضربات تزيل الاستقطاب تلقائيًا وتخلق جهد فعل. ينتشر جهد الفعل في الأذينين مما يؤدي إلى تقلصهما لينتقل بذلك الدم إلى البطينين الموافقين لهما.

يضم نظام التوصيل الكهربائي في القلب عقدة أخرى تدعى بالعقدة الأذينية البطينية. تقع هذه العقدة بين الأذينين والبطينين.

التروية الدموية
تعتمد تروية الأذين الأيسر بشكل أساسي على الشعبة المنعطفة من الشريان الإكليلي الأيسر وفروعها الصغيرة.

يعتمد التصريف الوريدي على الوريد المائل للأذين الأيسر جزئيًا. يشتق الأخير من الوريد الأجوف العلوي الأيسر الجنيني.
 الأذين الأيسر

 الأذين الأيمن.

وهما من ناحية ضخ القلب يقومان بوظيفتين مختلفتين، فالأذين الأيمن يستقبل الدم من الدورة الدموية الكبرى من الوريدين الأجوفين ليوصله للبطين الأيمن. أما الأذين الأيسر فهو يستقبل الدم القادم من الرئتين عبر الأوردة الرئوية، ليوصله للبطين الأيسر.

أما من ناحية نظمية فهما يتصرفان كوحدة نظمية واحدة، وينقبضان بشكل متزامن، كما يكون انقباض البطينين متزامناً أيضاً. كهربائياً تظهر فاعلية الأذينين في مخطط القلب الكهربائي بشكل موجة P والتي تسبق مركب QRS. عند تواجد هذه الموجة، فإنه يكون نظم جيبي، صادر عن عقدة جيبية في الأذين الأيمن.

في بعض حالات اضطراب النظم يضطرب انتقال الشارة الناقلة في الأذينين، فقد تُشاهد رفرفة أذينية وهناك أيضاً رجفان أذيني.

مراجع

انظر أيضًا
 رفرفة أذينية
 رجفان أذيني

تشريح القلب
جهاز قلبي وعائي

أذين


Michael John Wise CBE, MC ( - ) est un universitaire britannique qui est professeur de géographie à l'Université de Londres.

Jeunesse
Michael Wise est né à Stafford en 1918, fils de Harry Cuthbert Wise et de Sarah Evelyn Wise .

Après avoir fréquenté la Saltley Secondary School de Birmingham, il fréquente l'Université de Birmingham où il obtient son BA en géographie en 1939. Après le service de guerre, il retourne à Birmingham en tant que maître de conférences adjoint et conférencier, obtenant un doctorat en 1951. C'est à ce moment qu'il rencontre , un confrère assistant, qui devient un ami proche, Wise étant le parrain de la fille de ce dernier. Ils collaborent ensuite au British Association Handbook pour la réunion de Birmingham .

Pendant la seconde guerre mondiale, Wise sert dans l'armée britannique en Europe et au Moyen-Orient, atteignant le grade de major en 1944. Il reçoit la Croix militaire.

Carrière
À la fin de son doctorat en 1951, Wise rejoint la London School of Economics en tant que chargé de cours, devenant Sir Ernest Cassel Reader en géographie économique en 1954 et professeur en 1958. Lors des troubles étudiants de 1968, il défend les trésors de la Map Room de la LSE et négocie leur exemption d'occupation lors d'un sit-in.

Wise est membre, président de nombreuses sociétés savantes, dont la British Association for the Advancement of Science, la Transport Studies Society, l'Union géographique internationale, la Geographical Association et la Royal Geographical Society.

Il est décédé le 13 octobre 2015 à l'âge de 97 ans .

Wise reçoit le prix RGS Gill Memorial (1958) et la médaille du fondateur (1977) ainsi que la médaille Alexander Körōsi Csoma de la Société géographique hongroise (1980), la médaille de la Société géographique de Tokyo (1981) et le Lauréat d'Honneur de l'UGI ( 1984). Il reçoit le CBE en 1979. L'Université de Birmingham lui décerne un doctorat honorifique en 1982. En 2008, son  anniversaire est marqué par un rassemblement de collègues et d'anciens étudiants de [LSE] .

Références

Liens externes

Titulaire de la croix militaire (Royaume-Uni)
Président de la Royal Geographical Society
Membre de la Royal Geographical Society
Commandeur de l'ordre de l'Empire britannique
Militaire britannique de la Seconde Guerre mondiale
Étudiant de l'université de Birmingham
Professeur à l'université de Londres
Professeur à l'université de Birmingham
Professeur à la London School of Economics
Décès en octobre 2015
Naissance en août 1918
Naissance à Stafford
Décès à 97 ans

Michael John Wise


Gammelby Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 8,3 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 521 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Marlies Thoms-Pfeffer tarafından yürütülmektedir.

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Gammelby


Le glacier de Rhêmes-Golette ou glacier de Rhêmes, en italien , est un glacier des Alpes situé à la frontière entre la France et l'Italie. Si la partie aval du glacier est situé en territoire français, sa partie supérieure est tantôt en France, tantôt en Italie suivant l'interprétation du tracé de la frontière. Cette dernière forme un arc de cercle entre la pointe de la Golette au sud et la pointe de la Traversière au nord pour les Italiens ou bien elle va jusqu'au pied de la Granta Parey à l'est, sommet situé intégralement en Italie, avant de tirer tout droit vers la pointe de la Golette à l'ouest.

Le glacier se trouve en Savoie, au-dessus des lacs du Chevril et de la Sassière à Tignes, dans la partie amont de la réserve naturelle nationale de la Grande Sassière. En Italie, il est connecté au glacier de Golette qui se dirige vers le val de Rhêmes, vallée latérale de la Vallée d'Aoste.

Références

Rhemes-Golette
Rhemes-Golette
Rhemes-Golette
Rhemes-Golette
Frontière entre la France et l'Italie
Tarentaise
Tignes

Glacier de Rhêmes-Golette


Der Fernmeldeturm Petersberg wurde 1963 bis 1965 von der Deutschen Post auf dem Petersberg bei Halle neben den bestehenden Richtfunkturm (A-Turm) erbaut.

Grund für seine Errichtung war der Ausbau und Übertragungsverbesserung der Richtfunkstrecke Südwestring (Berlin-Roitzsch-Petersberg-Kulpenberg-Brocken / Berlin-Roitzsch-Petersberg-Kulpenberg-Erfurt-Inselsberg-Bleßberg). Seit der Übernahme durch die Deutsche Bundespost, später Deutsche Telekom und danach Deutsche Funkturm wird der Fernmeldeturm zur Verbreitung von dem mehreren Rundfunkprogrammen für den Großraum Halle (Saale) betrieben. Senderbetreiber ist die Media Broadcast. Allgemein wird der Standort des Fernmeldeturmes auch als Halle (Wallwitz-Petersberg) bezeichnet.

Frequenzen und Programme

Analoges Radio (UKW)
Beim Antennendiagramm sind im Falle gerichteter Strahlung die Hauptstrahlrichtungen in Grad angegeben.

Digitales Radio (DAB / DAB+)
DAB wird in vertikaler Polarisation und im Gleichwellenbetrieb mit anderen Sendern ausgestrahlt.

Weblinks

Einzelnachweise

Bauwerk in Petersberg (Saalekreis)
Petersberg
Petersberg
Turm im Saalekreis

Fernmeldeturm Petersberg


Ziua Internațională a Persoanelor cu Dizabilități  este organizată anual la data de 3 decembrie începând din 1992 de Organizația Națiunilor Unite pentru a sprijini persoanele cu dizabilități. Acesta este sărbătorită cu diferite grade de succes în întreaga planetă. Respectarea zilei are ca scop promovarea înțelegerii problemelor legate de dizabilități și mobilizarea suportului pentru demnitatea, drepturile și bunăstarea persoanelor cu dizabilități. Se urmărește, de asemenea, a se crește gradul de conștientizare asupra beneficiilor ce pot rezulta din integrarea persoanelor cu dizabilități în fiecare aspect al politic, social, economic și cultural de viață. Acesta a fost inițial numită "Ziua Internațională a Persoanelor cu Dizabilități" până în 2007. în fiecare an, ziua se concentrează pe un aspect diferit.

Istorie

Anul Internațional al Persoanelor cu Handicap 1981
În 1976, Adunarea Generală a Națiunilor Unite a proclamat anul 1981 ca An Internațional al Persoanelor cu Handicap (IYDP). Acesta a solicitat un plan de acțiune la nivel național, regional și internațional, cu accent pe egalitatea de șanse, reabilitarea și prevenirea dizabilităților.

Tema IYDP a fost "participare deplină și egalitate", definită ca dreptul persoanelor cu dizabilități de a lua parte pe deplin la viața și dezvoltarea societăților lor, bucurându-se de condiții de viață egale cu cele ale celorlalți cetățeni, și având o pondere egală în condiții mai bune rezultate din dezvoltarea socio-economică.

Deceniul Națiunilor Unite pentru Persoanele cu Handicap 1983-1992
Pentru a oferi un interval de timp în care guvernele și organizațiile ar putea pune în aplicare activitățile recomandate în Programul Mondial de Acțiune, Adunarea Generală a proclamat deceniul 1983-1992 Deceniul Națiunilor Unite pentru Persoanele cu Handicap.

Teme din anii anteriori
 1998: "Artă, Cultură și Viață Independentă"
 1999: "Accesibilitate pentru toți pentru noul Mileniu"
 2000: "Să facem tehnologiile informației de muncă pentru toți"
 2001: "Participare deplină și egalitate: apelul pentru noi abordări pentru a evalua progresul și pentru a evalua rezultatul"
 2002: "Viață Independentă și Mijloace de Trai Durabile"
 2003: "Propria noastră voce"
 2004: "Nimic despre Noi fără Noi"
 2005: "Drepturile Persoanelor cu Dizabilități: Acțiune în Dezvoltare"
 2006: "E-Accesibilitate"
 2007: "Muncă Decentă pentru Persoanele cu Dizabilități"
 2008: "Convenția privind Drepturile Persoanelor cu Dizabilități: Demnitate și justiție pentru toți"
 2009: "Realizarea ODM Inclusive: responsabilizarea persoanelor cu dizabilități și a comunităților lor din întreaga lume"
 2010: "Respectarea promisiunii: Integrarea dizabilității în Obiectivele de Dezvoltare ale Mileniului până în 2015 și mai departe"
 2011: "Împreună pentru o lume mai bună pentru toți, inclusiv pentru persoanele cu dizabilități în dezvoltare"
 2012: "Eliminarea barierelor pentru a crea o societate inclusivă și accesibilă pentru toți"
 2013: "Persoanele cu dizabilități: ruperea barierelor, deschiderea ușilor; către o societate incluzivă și o dezvoltare pentru toți"
 2014: "Dezvoltarea durabilă: promisiunea tehnologiei"
 2015: "Aspecte de incluziune: accesul și abilitarea persoanelor cu dizabilități"
 2016: "Atingerea celor 17 scopuri pentru viitorul pe care îl dorim"
 2017: "Transformarea către o societate durabilă și rezilientă pentru toți"
 2018: "Împuternicirea persoanelor cu dizabilități și asigurarea participării și egalității".

Vezi și
 Convenția privind Drepturile Persoanelor cu Dizabilități

Note

Legături externe

 Pagina oficială pe site-ul ONU
 Rezoluția nr. 47/3 (Ziua internațională a persoanelor cu handicap)
 Organizația Națiunilor Unite, Departamentul pentru Afaceri Economice și Sociale, Ziua Internațională a Persoanelor cu Handicap, 3 decembrie
 Convenția ONU privind persoanele cu handicap, inclusiv articolul 21 privind accesul la informații și comunicare

Zile ale Organizației Națiunilor Unite
Dizabilități
3 decembrie
Fondări în 1992


මානා, අලි මානා හෝ ගිනි ග්‍රාස් () නමින් හැඳින්වෙන්නේ තෘණ වර්ගයකි.

භාවිතා
මෙම ශාකයේ පත්‍ර ඉහල ප්‍රෝටීන් සංයුතියක් සහිත බැවින් සත්ව ආහාරයක් ලෙස භාවිතා කළ හැක.

ආක්‍රමණික ශාක විශේෂය
Texas, ශ්‍රී ලංකාව සහ Hawai'i  ආදී ස්ථානවල මෙම ශාකය ආක්‍රමණශීලී වල් පැලෑටියක් ලෙස හැසිරෙයි.

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

Panicoideae
Bunchgrasses of Africa
Flora of Africa
Flora of Palestine (region)
Flora of Yemen
ශ්‍රී ලංකාවේ ආක්‍රමණශීලී ශාක විශේෂ
Forages
Pantropical flora
Plants described in 1781

Megathyrsus maximus


An Echinochloa frumentacea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Friedrich Link. An Echinochloa frumentacea in nahilalakip ha genus nga Echinochloa, ngan familia nga Poaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Echinochloa

hi:साँवा

Echinochloa frumentacea


Rimsko-seleukidski rat (192. – 188. pr. Kr.), također poznat kao Seleukidski rat, Rat Antioha ili Sirijski rat je vođen između dviju koalicija, jedna predvođene Rimskom Republikom, i druge predvođene Seleukidskim Carstvom. Borbe su vođene u današnjoj južnoj Grčkoj, Egejskom moru i Maloj Aziji.

Rat je bio posljedicom "hladnoga rata" između dviju spomenutih sila, koji je započeo 196. pr. Kr. Tijekom hladnoga rata Rimljani i Seleukidi su uspostavljali sfere utjecaja, sklapajući saveze s manjim grčkim gradovima-državama.

Borbe su se završile potpunom rimskom pobjedom. Mirovnim sporazumom skopljenim u Apameji Seleukidi su bili prisiljeni ustupiti Malu Aziju, koja je pripala rimskim savjeznicima. Međutim, glavna posljedica rata je bila ta što je Rimska Republika stekla hegemoniju nad grčkim gradovima-državama i Malom Azijom, postavši jedinom preostalom većom silom u Sredozemlju.

Vidi
Bitka kod Termopila (191. pr. Kr.)
Bitka kod Magnezije

Izvori

Antički autori

Livije, preveo Henry Bettison, (1976). Rome and the Mediterranean. London: Penguin Classics. .
Polibije, preveo Frank W. Walbank, (1979). The Rise of the Roman Empire. New York: Penguin Classics. .

Literatura
Ernst Badian, (1959). Rome and Antiochos the Great: A Study in Cold War. CPh 54, Page 81–99.
John D. Grainger, (2002). The Roman War of Antiochos the Great. Leiden and Boston.
Peter Green, (1990). Alexander to Actium: The Historical Evolution of the Hellenistic Age, (2nd edition). Los Angeles: University of California Press. .
Erich Gruen, (1984). The Hellenistic World and the Coming of Rome. Los Angeles: University of California Press.
Bezalel Bar-Kochva, (1976). The Seleucid Army. Organization and Tactics in the Great Campaigns. Cambridge.
Robert M. Errington, (1989). Rome against Philipp and Antiochos. In: A.E. Astin (Hrsg.). CAH VIII2, S. 244–289.

 Rimski ratovi

Rimsko-seleukidski rat


الحروب المقدونية (214-148 قبل الميلاد) هي سلسلة من الصراعات التي خاضتها الجمهورية الرومانية وحلفاؤها اليونانيون في شرق البحر الأبيض المتوسط ضد عدة ممالك يونانية رئيسية مختلفة. وأسفرت عن سيطرة روما أو نفاذ أمرها على حوض شرق البحر المتوسط، بالإضافة إلى هيمنتها في غرب البحر المتوسط بعد الحروب البونيقية. شملت «الحروب المقدونية» أربعة حروب مع مقدونيا، بالإضافة إلى حرب واحدة مع الإمبراطورية السلوقية، وحرب صغرى نهائية مع الرابطة الأخائية (التي غالبا ما تعتبر المرحلة الأخيرة من الحرب المقدونية الأخيرة). وقد خاضت روما أربع حروب منفصلة ضد القوة الأضعف، وهي مقدونيا، نظرا لقربها الجغرافي من روما، رغم أن آخر حربين منهما كانتا ضد تمرد شعبي بدلا من مواجهة جيوش قوية. انتهى استقلال مقدونبا بشكل تدريجي وحل محله نفوذ روما التي كانت تؤسس إمبراطوريتها العالمية. كما أدت الحرب مع الإمبراطورية السلوقية المتدهورة إلى نهاية الأخيرة لاحقا، إلا أن روما لم تواصل نزاعاتها مع السلوقيين بسبب تقدم ممالك بارثيا والبنطس.

من نهاية الحروب المقدونية وحتى أوائل عهد الإمبراطورية الرومانية، ظل شرق البحر الأبيض المتوسط شبكة متغيرة من السياسات والدول المستقلة التي اعتمدت على جيوش روما أو أنها خضعت لسياسات روما. ذكر بوليبيوس،  الذي سعى لمعرفة كيف سيطرت روما على الشرق اليوناني في أقل من قرن من الزمان، فقد بدأت حروب روما مع اليونان بعد أن سعت عدة مدن يونانية لطلب حماية روما ضد المملكة المقدونية والإمبراطورية السلوقية في مواجهة الوضع المزعزع الذي نجم عن ضعف مصر البطلمية.

وعلى النقيض من الغرب، فقد سيطرت الإمبراطوريات الكبرى على الشرق اليوناني لعدة قرون، وأدى النفوذ الروماني وتحالف المدن إلى قيام عدة حروب مع هذه الإمبراطوريات ما أدى إلى إضعافها وبالتالي خلق فراغ في السلطة لم يكن بمقدور أحد إلا روما أن تهدئه. يحمل هذا بعض أوجه التشابه (وبعض الاختلافات أيضا) لما حدث في إيطاليا قبل قرون، ولكن هذه المرة كان على نطاق عالمي. يرى المؤرخون  أن التأثير الروماني المتنامي في الشرق، كما هو الحال مع الغرب، لم يكن الهدف منه بناء إمبراطورية عمدا، ولكن هذا تم بإدارتهم للأزمات بشكل ضيق ركز على تحقيق أهداف قصيرة الأجل في ظل وجود شبكة متداخلة من التحالفات أنتجت وضعا غير مستقر ولا يمكن التنبؤ به. ظل شرق البحر المتوسط يتألف من تحالف من المدن والممالك المستقلة (بدرجات متفاوتة من الاستقلال، سواء بحكم القانون أو الأمر الواقع) مع بعض الاستثناءات في الحكم العسكري المباشر (مثل أجزاء من اليونان القارية)، حتى انتقلت سلطتها إلى الإمبراطورية الرومانية. تم تقسيم شرق البحر المتوسط إلى محافظات تحت سيطرة رومانية كاملة في زمن الإمبراطورية الرومانية.

الحرب المقدونية الأولى (214 إلى 205 ق م)

td .lk الحرب البونيقية الثانية، تحالف فيليب الخامس ملك مقدونيا مع هانيبال. خشيت روما من تعزيز هانيبال لسطوة مقدونيا، فأرسل مجلس الشيوخ قائدا مع قواته عبر البحر الأدرياتيكي. نجحت الفيالق الرومانية (بمساعدة حلفاء من الرابطة الأيتولية ومملكة بيرغامون بعد 211 ق م) بالدخول في مناوشات مع القوات المقدونية والاستيلاء على قطع صغيرة من الأرض على طول الساحل الأدرياتيكي من أجل «مكافحة القرصنة». لم تكن روما مهتمة بالغزو، بل لشغل المقدونيين في الوقت الذي كانت فيه روما تقاتل هانيبال. انتهت الحرب دون حسم في عام 205 ق م مع معاهدة فينيس. ورغم أن هذا الصراع كان طفيفا، إلا أنه فتح الطريق للتدخل العسكري الروماني في مقدونيا. على أن هذا الصراع كان مستقلا عن الحروب الرومانية المقدونية التي تلت في القرن التالي.

الحرب المقدونية الثانية (200 إلى 196 ق م)

هيمنت ثلاث إمبراطوريات خلفت الإسكندر الأكبر على العالم اليوناني في ذلك الوقت: بطالمة مصر ومقدونيا والإمبراطورية السلوقية. بدأ السلوقيون بغزو مصر، ورد عليهم بطالمة مصر بتعبئة الجموع ضدهم. انتهت هذه الحملة بانتصار مصر ضد الغارات السلوقية، ولكن بطليموس الرابع توفي في عام 205 ق م وخلفه ابنه بطليموس الخامس ذو الخمس سنوات (أو بالأحرى خلفه وصاة على العرش)، فانقلب أهل مصر المسلحون ضد بعضهم، ما أدى لقيام حرب أهلية كبرى بين الشمال والجنوب. رأى المقدونيون والسلوقيون أنه يمكن غزو مصر الآن بسهولة، فأقاموا تحالفا لغزو البلاد وتقاسمها بينهم.

مثل هذا أكبر تهديد للنظام السياسي الذي دام قرنا من الزمان والذي حفظ الاستقرار نسبيا في العالم اليوناني، وبالأخص مثل تهديدا رئيسيا للممالك اليونانية الصغرى المستقلة. وبما أن مقدونيا والإمبراطورية السلوقية كانتا المشكلة، وأن مصر كانت سبب المشكلة، فقد كانت روما هي المكان الوحيد الذي يمكن الالتجاء إليه. مثّل هذا الأمر تغييرا كبيرا، حيث أن الإغريق أظهروا الازدراء تجاه روما، بينما أظهر الرومان اللامبالاة تجاه اليونان. أتى سفراء من بيرغامون ورودس إلى مجلس الشيوخ الروماني وقدموا الأدلة بأن فيليب الخامس المقدوني وأنطيوخوس الثالث السلوقي وقعا على معاهدة بعدم الاعتداء. لا تعرف بالضبط طبيعة هذه المعاهدة، أو السبب الذي جعل روما تنخرط في الحرب رغم لامبالاتهم تجاه اليونان (إذ فقدت المقاطع ذات الصلة عن هذا الموضوع في أعمال المصدر الرئيسي لدينا، وهو بوليبيوس)، إلا أن الوفد اليوناني نجح في مسعاه. في البداية، لم تكن روما تنوي خوض حرب ضد المقدونيين، بل أرادت التدخل نيابة عنهم بشكل دبلوماسي.

أنذرت روما فيليب أن يوقف حملته ضد حلفاء روما الجدد في اليونان. شكك فيليب بقوة روما وتجاهل مطلبها، الأمر الذي فاجأ الرومان. اعتبرت روما أن شرفها وسمعتها على المحك، فصعدت الصراع بإرسال جيش من الرومان والحلفاء اليونانيين لفرض موقفهم، ما أشعل الحرب المقدونية الثانية. ورغم أن جيش فيليب حقق الانتصارات سابقا على اليونانيين والرومان، إلا أن هذا الجيش انهار تحت ضغط جيش الحلفاء. وصلت القوات الرومانية بقيادة القنصل آنذاك تيتوس كوينكتيوس فلامينوس إلى سهل ثيساليا في عام 198 ق م. وفي العام التالي انتصر الرومان على جيش فيليب في معركة كينوسكيفالاي الحاسمة، ما جعله يساوم على السلام. عقدت معاهدة تمبيا، ومنع فيليب الخامس من التدخل في الشؤون السياسية خارج حدوده، وطلب منه التخلي عن فتوحاته اليونانية الأخيرة. وفي ألعاب الأولمبياد في عام 196 ق م أعلنت روما «حرية اليونانيين». وبما أن أرض اليونان مستقرة الآن، فيمكنها إبعاد نفسها عن الشؤون اليونانية دون المخاطرة بتزعزع الوضع. لم يظهر أن روما كانت لها مصلحة أخرى في المنطقة، حيث سحبت جميع قواتها العسكرية دون توطيد مكاسبها، وعادت بعد ذلك إلى موقف اللامبالاة حتى عندما تجاهل حلفاؤهم اليونانيين مطالبهم اللاحقة.

الحرب السلوقية (192 إلى 188 ق م)

بعد أن ضعفت مصر ومقدونيا، زادت الإمبراطورية السلوقية من حملاتها العسكرية والناجحة في سعيها للاستيلاء على العالم اليوناني بأكمله. عندما انسحبت روما من اليونان في نهاية الحرب المقدونية الثانية، اعتقدوا (هو وحلفائهم) أنهم تركوا وراءهم السلام والاستقرار. لكن ضعف دول المنطقة جعل حلفاء روما يسعون إلى طلب نصرة روما ضد السلوقيين، حتى أن فيليب نفسه سعى للتحالف معهم. وما زاد الوضع سوءا أن هانيبال أصبح الآن مستشارا عسكريا كبيرا للإمبراطور السلوقي، ويقال أن الاثنين خططا لغزو اليونان، بل حتى لغزو روما. وكان السلوقيون أقوى بكثير من المقدونيين إذ سيطروا على جزء كبير من الإمبراطورية الفارسية السابقة، وبحلول ذاك الوقت أعادوا تجميع أغلب إمبراطورية الإسكندر الأكبر. بدأ الرومان بتعبئة الجنود من مختلف أنحاء دولتهم عدا إسبانيا وبلاد الغال التي تمت تهدءتها حديثا. حتى أنهم أنشؤوا حامية كبرى في صقلية في حالة وصل السلوقيون إلى إيطاليا. شاطرهم حلفاؤهم اليونانيون هذا الخوف، وتحالفوا مع روما للمرة الأولى منذ الحرب الثانية بعد أن تجاهلوهم في السنوات التي تلت الحرب. تم تعبئة قوة رومانية-يونانية كبيرة تحت قيادة البطل الحرب البونيقية الثانية، سكيبيو الإفريقي، والتي انطلقت نحو اليونان، بادئة الحرب الرومانية السورية. كشفت المعارك الأولى عن نقاط ضعف السلوقيين، فحاول هؤلاء استخدام قوة روما ضدها في معركة ثيرموبيلاي (مثلما اعتقدوا أن الإسبرطيين الثلاثمائة قد فعلوا قبل قرون أمام الإمبراطورية الفارسية القوية). هزم السلوقيون وأجبروا على ترك اليونان. لحق الرومان بالسلوقيين وعبروا الهيليسبونت (الدردنيل)، وكانت هذه أول مرة يدخل فيها الجيش الروماني آسيا. حقق الرومان نصرا حاسما في معركة مغنيسيا. ساوم السلوقيون على السلام وأرغمهم الرومان على التخلي عن فتوحاتهم في اليونان. مثلت هذه الهزيمة بداية النهاية لإمبراطوريتهم، إذ بدأوا يواجهون الهجمات من الشرق (البارثيين) والغرب (الإغريق)، وكذلك يهودا
في الجنوب. تفككت إمبراطوريتهم على مدار القرن المقبل. انسحبت روما من اليونان مرة أخرى، على افتراض (أو أمل) بقاء السلام في الأرض بعدم قيام قوة يونانية كبرى.

الحرب المقدونية الثالثة (172 إلى 168 ق م)

بعد وفاة فيليب في مقدونيا (179 ق م)، حاول ابنه، بيرسيوس المقدوني، استعادة نفوذ مقدونيا، وشن عدة حملات ضد جيرانه. وعندما تورط بيرسيوس في مؤامرة لاغتيال أحد حلفاء روما، أعلن مجلس الشيوخ الحرب المقدونية الثالثة. لم تنجح قوات روما في البداية، ولكنها حطمت الكتائب المقدونية عام 168 ق م في معركة بيدنا. اقتنعت روما الآن أن اليونانيين لن يحل عليهم السلام إذا تركوا وحدهم مرة أخرى، وقرروا إقامة أول موقع دائم لهم في العالم اليوناني. تم تقسيم مملكة مقدونيا من قبل الرومان إلى أربع جمهوريات عميلة. وحتى هذا لم يكن كافيا لضمان السلام، إذ استمر عصيان المقدونيين.

الحرب المقدونية الرابعة (150 إلى 148 ق م)

قامت الحرب المقدونية الرابعة بين عامي 150 إلى 148 قبل الميلاد، وقاد المقدونيون مطالب بالعرش يدعى أندريسكوس، والذي حاول زعزعة استقرار اليونان بمحاولته إعادة تأسيس المملكة القديمة. حقق الرومان نصرا سريعا في معركة بيدنا الثانية. وردا على ذلك، حشدت الرابطة الأخية جيوشها في عام 146 ق م لشن حرب جديدة ضد روما. ويشار إلى هذه الحرب أحيانا باسم الحرب الأخية، وعرفت بقصر مدتها ووقوعها مباشرة بعد سقوط مقدونيا. حتى ذلك الوقت، كانت روما قد حاربت في اليونان لتهاجم الحصون المقدونية أو حلفاءهم وعملاءهم. كان قادة الرابطة على يقين أن إعلان الحرب ضد روما كان ميؤوسا منه، حيث انتصرت روما ضد أعداء أقوى وأكبر، كما أثبت الفيلق الروماني تفوقه على الكتيبة المقدونية. ألقى المؤرخ بوليبيوس اللوم على زعماء مدن الرابطة لحشدهم السكان في حرب انتحارية. هزم الحلف بسرعة، وقامت روما بتدمير مدينة كورينث في عام 146 ق م، وهي نفس السنة التي دمرت فيها قرطاج. قررت روما تقسيم مقدونيا إلى مقاطعتين رومانيتين جديدتين هما أخايا و إبيروس.

مراجع

.

الجمهورية الرومانية في القرن 2 ق م
الجمهورية الرومانية في القرن 3 ق م
حروب الجمهورية الرومانية
حروب اليونان القديمة
حروب مقدونية
نزاعات في القرن 3 ق م
نزاعات في القرن 2 ق م

الحروب المقدونية


Grigorij Pasko (  ; født 1962, Kresjtjenovka, Kherson oblast, Ukrainsk SSR) er en russisk journalist, tidligere officer i den Russiske Føderations flåde, Amnesty International-udnævnt samvittighedsfange, og stifter og redaktør af Ecology and Law, et miljø- og borgeretsmagasin.

Liv

Pasko blev født i en lærerfamilie, uddannet ved journalistafdelingen på Lviv Universitet i 1983 og arbejdede som undersøgende journalist og redaktør for Bojevaja vakhta (Kampovervågningen), den interne avis for den russiske Stillehavsflåde. Han arbejdede sammen med japanske journalister fra NHK TV-netværket og Asahi Shimbuns nationale dagblad, og afslørede den russiske flådes dumpning af atomaffald i det Japanske hav i 1993.

Samvittighedsfange

I november 1997 blev Pasko anholdt af Den føderale sikkerhedstjeneste for den Russiske Føderation i Vladivostok. Han blev anklaget for spionage for sine publikationer om miljøproblemer i det japanske hav, men blev oprindeligt kendt ikke skyldig på grund af manglende beviser. På grund af hans advokaters indsats, herunder Ivan Pavlov, blev Pasko kun dømt for to af tres anklager. Han blev fundet skyldig i "misbrug af sin officielle stilling", men blev straks frigivet under en generel amnesti.

Efter flere fornyede undersøgelser frifandt Stillehavsflåden i sidste ende Pasko på alle punkter undtagen spionage og dømte ham til fire års fængsel for forræderi den 25. december 2001. Han blev anerkendt som samvittighedsfange af Amnesty International.

I 2003 blev han sat på fri fod. Atten måneder senere fik han lov til at rejse til udlandet.

Referencer

Personer fra Kherson oblast
Journalister fra Rusland
Systemkritikere fra Rusland

Grigorij Pasko


නර්තන සිද්ධාන්තය නව හැඳින්විමක් වන අතර, එය සංගීත සිද්ධාන්ත හා සමානව නර්තනයේ ස්වභාවය හා යාන්ත්‍රණය විස්තර කරයි. සංගීතකරණයේ දී කරනු ලබන්නේ නර්තනයේ එක හා සමාන යුගල හා ඒවාට ගැලපෙන සංගීත නිර්මාණය කිරිමයි. සංගීත සිද්ධාන්ත ගැඹුරින් විස්තර කරනුයේ, නර්තනයේ මුලාරම්භ, ශෛලීය, පාද ක්‍රියාකාරිත්වය හා කුසලතා නිරූපනයයි.

නර්තන සිද්ධාන්ත සඳහා කායික චලනයන්, සහකරුවන්ගේ අන්‍යොනය සබඳතා හා සංගීතයේ රිද්මය බලපායි. එමඟින් ගවේෂණය කරනුයේ, සන්නිවේදනය, කායික, මානසික, භාවාත්මක හා නර්තනයේ කලාත්මක ලක්ෂණ මානව හැඟීම් හා අන්තර්ක්‍රියා මාධ්‍යයක් ලෙස නර්තනය තුලින් විදහා දැක්විමයි. මෙසේ කරන විට සියුම් වූ වෙනස්කම් නර්තනය තුළින් ප්‍රභේද හා විලාශයන් මෙන්ම ඔවුන්ගේ සමාජ පසුබිම හා සංස්කෘතිය විශ්ලේෂණය කෙරේ.

නර්තන සංස්කෘතිය සෑම තැනම ඇති මුලධාතුවකි. නර්තනයේ සිද්ධාන්තය නර්තනයේ ස්වාභාවය සහ විවිධ චලනයන් ස්වභාවිකව හෝ පෙළඹීමකින් විදහා දැක්වීමක් කෙරෙයි.

සටහන්

{|

|Dance theory
{|

නර්තන සිද්ධාන්ත


Eczacıbaşı Holding
 Eczacıbaşı Ailesi
 (Mehmet) Nejat Ferit Eczacıbaşı
 Şakir Eczacıbaşı
 Bülent Eczacıbaşı
 İstanbul Kültür Sanat Vakfı
 Eczacıbaşı Spor Salonu
 Eczacıbaşı SK
 Eczacıbaşı (erkek voleybol takımı)
 Eczacıbaşı (kadın voleybol takımı)
 Eczacıbaşı (basketbol takımı)

Eczacıbaşı


An Oreorchis itoana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Fumio Maekawa, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Holger Perner. An Oreorchis itoana in nahilalakip ha genus nga Oreorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oreorchis

Oreorchis itoana


Karl Mojaleski veya sahne adıyla Karl Logan (d. 28 Nisan 1965, Pensilvanya), Amerikalı müzisyen ve Manowar isimli heavy metal grubunun eski elektro gitaristidir.

1994'te Manowar grubundan Ross The Boss ve David Shankle'ın ayrılmasından sonra Joey DeMaio ile bir motosiklet kazasında tanışmış ve gruba dahil olmuştur.

Manowar'un her konserinde kendisine solo çalışma yapabileceği bir bölüm edinen Karl, grubun Warriors of the World, Hail and Kill gibi önemli şarkılarındaki performansları ile kendini herkese tanıtmış ve önemli gitaristlerden biri haline gelmiştir.

24 Ocak 2006 tarihinde geçirdiği motor kazası sonucu bir süre tedavi görmüş ve sahnelere tekrar dönmüştür.

Yaşayan insanlar
1965 doğumlular
Pensilvanya doğumlu müzisyenler
Amerikalı heavy metal gitaristler
Manowar üyeleri

Karl Logan


Lake Kissimmee State Park est un Parc d'État de Floride situé à l'est du lac Wales. D'une superficie de , il contient des plaines inondables, des forêts, des prairies, des hammocks, des bois plats et les lacs Kissimmee, Tiger et Rosalie. Le parc abrite 50 espèces de plantes et d'animaux menacées, préoccupantes ou en voie de disparition .

Description
Les activités comprennent la navigation de plaisance, le canoë, le kayak et la pêche ainsi que le camping, la randonnée, le vélo, les sentiers d'équitation et l'observation de la nature. Parmi la faune du parc se trouvent deux cents espèces d'oiseaux, dont le pygargue à tête blanche, le milan des marais et la grue blanche. Les autres animaux sont le lynx roux, le renard gris et le dindon sauvage, ainsi que le cerf de Virginie, la grue du Canada, l'écureuil renard et la loutre . Les installations comprennent 20 km de sentiers pédestres et polyvalents et 10 km de sentiers équestres et de quais de pêche. Les soixante emplacements de camping à installations complètes du parc sont situés dans un hammock en chêne. Le parc est ouvert de 7h00 jusqu'au coucher du soleil toute l'année.

Camp des vaches
Cow Camp est un site d'histoire vivante qui représente un camp de bétail de 1876, avec des bovins de brousse de Floride. Les éleveurs locaux étaient communément appelés Cracker Cowboys ou "Cow Hunters". Cow Camp est ouvert les week-ends et les jours fériés du premier week-end d'octobre au  mai .

Galerie

Références

Liens externes

 Parc d'État du lac Kissimmee dans les parcs d'État de Floride
 Parc d'État du lac Kissimmee dans les parcs d'État
 Parc d'État du lac Kissimmee à Absolutely Florida
 Parc d'État du lac Kissimmee à Wildernet
 Plan de gestion de l'unité SP du lac Kissimmee au DEP de Floride

Kissimmee Lake
Kissimmee Lake
Aire protégée de l'UICN - catégorie V

Parc d'État du lac Kissimmee


Meir David Kahana sau Kahane (în , în engleză - la naștere: Martin David Kahane, ) a fost un rabin și politician israelian-american de extremă dreapta, fondatorul organizației "Liga de apărare evreiască" din S.U.A și al mișcării "Kakh" ("Așa!") din Israel, având o platformă ultraconservatoare și șovină.

Biografie
Meir Kahane s-a născut în 1932 la Brooklyn, New York, ca fiu al rabinului ortodox Charles (Yehezkel Sharaga) Kahana, originar din Safed (Palestina, azi în Israel) și al Soniei originară din Letonia. În America tatăl a fost un simpatizant al sionismului revizionist, aripa de dreapta a mișcării sioniste, și al organizației paramilitare a acestuia, Irgun.(Etzel).
În copilărie, Kahana a făcut parte din organizația de tineret a sionismului revizionist, Betar (Brit Yosef Trumpeldor) întemeiată de Vladimir Zeev Jabotinski. Acolo l-a avut ca mentor pe viitorul ministru al apărării al Israelului, Moshe Arens.În 1952 s-a alăturat mișcării de tineret național-religioase Bnei Akiva, legată de partidul Mizrahi.
Kahane a fost bun la învățătură și la sport, fiind un pasionat jucător de baseball.

După studii elementare și medii la Ieșiva Flatbush din New York, Kahane a învățat la Ieșiva Mir, fiind elevul rabinului Avraham Kalmanovitz. El a învățat și la Brooklyn College, unde în anul 1954 a terminat licența în istorie și stiinte politice. În 1957 a terminat masteratul în relații internaționale și drept internațional la Școala de drept  a Universității New York. In 1957 a primit de la rabinul Kalmanovitz   diploma de rabin

Activitate politică
Kahane a devenit cunoscut ca fondator în anul 1968 al "Ligii de apărare evreiască" care și-a propus să apere populația evreiască din cartierele sărace ale New Yorkului de atacurile unor extremiști, mai ales din rândurile Panterelor Negre. Liga a fost implicată și în organizarea de acțiuni de protest în solidaritate cu evreii sovietici care cereau dreptul de a emigra în Israel.

Între anii 1984-1988 Kahana a fost deputat în parlamentul israelian Knesset, dar în anul 1988 Comisia centrală electorală și de către Curtea Supremă de Justiție a Israelului au interzis partidului său să mai participe la alegerile parlamentare, pe baza legii antirasiste din anul 1985. Kahana a fondat o ieșiva numita "Haraayon hayehudí" (Ideea evreiască) și a scris mai multe cărți în care și-a expus ideologia.

El a fost asasinat la sfârșitul unei cuvântări pe care a ținut-o la un hotel din Manhattan de către un terorist musulman de origine egipteană din organizația Al Qaeda, care era travestit în evreu religios. La funeraliile lui, care au avut loc la Ierusalim, au participat, după diverse estimări, între 20.000 și 50.000 de persoane.

În 1994 partidul Kakh și fracțiunea care i-a luat locul, "Kahana Hay" ("Kahana trăiește!"), au fost scoase în afara legii în Israel. În Statele Unite ale Americii, Canada și Uniunea Europeană ele au fost înscrise pe lista de grupări teroriste.

Scrieri

 The Jewish Stake in Vietnam (1968)
 The Story of the Jewish Defense League (1975)
 They Must Go (1981)
 Uncomfortable Questions for Comfortable Jews (1987)
 Israel: Referendum or Revolution (1990)

Note

Nașteri în 1932
Decese în 1990
Politicieni israelieni
Extremiști de dreapta
Rabini israelieni
Rabini americani

Meir Kahana


Das Wasserkraftwerk Laforge-2 () ist ein Laufwasserkraftwerk in der kanadischen Provinz Québec. Es befindet sich in der Region Jamésie am Rivière Laforge, einem Zufluss des La Grande Rivière.

Das Kraftwerk ist Teil des Baie-James-Wasserkraftprojekts und besitzt zwei Francis-Turbinen. Die installierte Leistung der Generatoren beträgt 319 MW, die Fallhöhe 27,4 Meter. Betreiber des Kraftwerks ist die Société d'énergie de la Baie James, eine Tochtergesellschaft des staatlichen Energieversorgungsunternehmens Hydro-Québec. Zwar wird das Kraftwerk vom Réservoir Laforge-2 gespeist, es gilt aber technisch gesehen nicht als Speicherkraftwerk, da der Stausee zunächst kaum breiter ist als der Damm und sich erst rund 25 Kilometer weiter östlich nennenswert verbreitert; zudem ist die Wasserpegelschwankung vernachlässigbar.

Die Bauarbeiten am Kraftwerk Laforge-2 begannen im Jahr 1993, die Inbetriebnahme erfolgte 1996. Eine sieben Kilometer lange Zufahrtsstraße, die nicht für Privatfahrzeuge zugänglich ist, führt in südlicher Richtung zur Fernstraße Route Transtaïga.

Einzelnachweise

Weblinks

Wasserspeicherkraftwerk in Nordamerika
Laufwasserkraftwerk in Kanada
Hydro-Québec-Kraftwerk
Bauwerk in Québec
Erbaut in den 1990er Jahren
Nord-du-Québec

Wasserkraftwerk Laforge-2


Halfdans ABC er en billedbog fra 1967, forfattet af Halfdan Rasmussen og illustreret af Ib Spang Olsen, der siden sin udgivelse er blevet genoptrykt flere gange.

Indhold
Bogen er bygget op omkring det danske alfabet, hvor hvert bogstav har et vers og en illustration. Første vers om alfabetets første bogstav A, omhandler pigen Ane, som lægger anemoner i en kanon, hvorefter andet vers om bogstavet B omhandler drengen Benny, hvis bukser brænder. I samme stil fortsættes bogen gennem alfabetets resterende bogstaver.

Kulturkanon
I 2006 udgives Kulturministeriets Kulturkanon. Under kategorien Børnekultur optages Halfdans ABC ved siden af en række andre klassikere, såsom De små synger, Høj stol og filmen Gummi Tarzan.

Kildehenvisninger
 Kulturkanonen , Kulturministeriet, hentet 13. november, 2018.

Børnebøger
Litteratur i 1967
Sangbøger fra Danmark
Kulturkanonen

Halfdans ABC


Ghatal (en bengalí: ঘাটাল ) es una ciudad de la India, en el distrito de Midnapore occidental, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 9  a 111 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 58 290 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Ghatal


Claudia Apablaza (Rancagua, 20 de octubre de 1978) es una escritora chilena, ganadora del Premio ALBA de Novela 2012 por su libro Goo y el amor. Es coordinadora de la editorial Los libros de La Mujer Rota.

Biografía

Estudió psicología y realizó una maestría en Teoría Literaria en la Universidad de Chile; posteriormente hizo un posgrado en Literatura Comparada en la Universidad Autónoma de Barcelona gracias a una beca otorgada en 2006 por el Consejo Nacional de la Cultura y las Artes.

Apablaza debutó en la literatura con cuentos y en la primera mitad de los años 2000 ganó dos concursos, entre ellos el de la revista Paula. El primer libro que publicó fue precisamente una recopilación de sus relatos, en 2006, bajo el título de Autoformato. A partir de entonces ha continuado sacando cuentarios, además de escribir varias novelas, entre ellas Goo y el amor, la que en 2012 ganó el Premio ALBA. Sus relatos han sido incluidos en varias antologías.

En julio de 2010 participó de la Iª Gira de Novelistas Latinoamericanos por diversas regiones del Perú organizada por Ediciones Altazor de Willy del Pozo Alarcón.

Vivió en la ciudad española de Barcelona, y fue responsable de la colección de vanguardias latinoamericanas Humo hacia el sur de Ediciones Barataria. Se desempeñó también como profesora del Laboratorio de Escritura de Barcelona y cooeditora con Iván Humanes de la revista Dado Roto.

Obras
 Autoformato, cuentos, LOM Ediciones, Santiago, 2006, Contiene 17 textos:
 «Las diez víctimas de Nasón», «Ella ama a su editor», «Mi nombre en el Google», «No soy Altazor», «La carne es triste», «Dos poetas desconocidos ejecutan una acción importante», «Respuestas para una entrevista de una revista top», «Pobre niño poeta», «Sor Juana y Pierre Bourdieu», «Últimos reflejos de Ruth», «Yo nunca salí», «Él le dijo: Puta asesina», «Yo también soy el hombre imaginario», «Ellos bailan al ritmo de la lavadora», «Oración por la rucia», «Prometeo tuvo la culpa» y «Johannes Gutenberg llora con sus amigos»
 Diario de las especies, novela, Lanzallamas, Chile 2008 (Jus ediciones, DF, México, 2008; Barataria, España, 2010)
 Hija ilegal. De Bolaño a Nicanor, Santa Muerte Cartonera, México, 2009
 EME / A. La tristeza de la no historia, novela, Editorial Cuarto Propio, 2010
 La máquina de Kiribati según Go, O y Gle, con la artista visual Francisca Yáñez, Los Libros del Snark, 2011 (editorial artesanal, sólo 50 ejemplares numerados)
 Siempre te creíste la Virginia Woolf, cuentos, La Calabaza del Diablo, Santiago, 2011. Contiene 11 textos:
 «Poseída», «Estimada señora:», «Soy», «El mejor», «Siempre te creíste la Virginia Woolf», «Yo me paseo», «Parece que mi agente literario me odia», «Yo no tengo editor», «Consejos para una joven cuentista», «Happy Birthday to me» y «Creo que te inventé en mi mente»
 Goo y el amor, novela, La Habana, Editorial Arte y Literatura, 2012; La Calabaza del Diablo, Santiago, 2014
 Todos piensan que soy un faquir, cuentos, Edicola, 2013. Contiene 10 textos:
 «Creo que mi padre piensa que soy un faquir», «Gym, artes marciales, happy dance, zumba, pilates, correr, caminar, subir montañas, etc.», «Papá, él era un maldito vegano y ecológico pero yo lo quería», «Si me llevas a Guadalajara dejo los lácteos», «Tú también hace ashtanga?», «Solo en el fin del mundo comeré papas fritas», «El cuento de la Isi», «Movistar: de cómo al final casi terminé zen», «No quiero tener guata», «Tentativa de escribir el corpus teórico-emocional de otros textos» y «Diez formas de terminar con todo esto y ser feliz»
 Diario de quedar embarazada, novela, Ediciones B, Santiago, 2017

Premios
 Primer lugar Concurso de Cuentos Filando 2004, cuentos de mujer, Asturias, España
 Primer lugar en el concurso de cuentos de la revista Paula 2005
 Finalista Joven Talento Booket, Planeta, España 2008
 Premio ALBA de Novela 2012 por Goo y el amor

Referencias

Enlaces externos

 Blog de Apablaza

 Apablaza en Letras.s5
 Creo que te inventé en mi mente, cuento de Apablaza, revista Iterlitq N.º5, mayo de 2011; acceso 25.03.2011
 Si me llevas a Guadalajara dejo los lácteos, cuento de Apablaza, Dos Disparos, 19.12.2013; acceso 13.11.2015
 Página EME / A. La tristeza de la no historia con reseñas
 Página de Humo hacia el sur en Barataria
 Juan Ignacio Rodríguez Medina. 28 disparos latinoamericanos de vanguardia, artículo sobre el libros Manifiestos vanguardistas compilados por Apablaza; Revista de Libros, de El Mercurio, 25.03.2011, acceso el mismo día

Novelistas de Chile
Escritoras de Chile
Alumnado de la Universidad de Chile
Alumnado de la Universidad Autónoma de Barcelona
Nacidos en Rancagua

Claudia Apablaza


Georg Friedrich Papst (* 2. August 1935 in St. Georgen; † 10. März 2012 in Innsbruck) war ein deutscher Elektroingenieur und Unternehmer.

Werdegang
Papst kam als Sohn des Elektrotechnikers und Erfinders Hermann Papst (1902–1981) zur Welt. Er schloss 1958 ein Studium der Elektrotechnik in Karlsruhe als Diplom-Ingenieur (FH) ab und war im Anschluss im väterlichen Unternehmen, der Papst Motoren GmbH in St. Georgen im Schwarzwald, als geschäftsführender Gesellschafter für den technischen Bereich des Unternehmens zuständig. Nach dem Tod seines Vaters übernahm er gemeinsam mit seinem Bruder Günther die Leitung der Firma, war allerdings auf Druck der Banken gezwungen, das Unternehmen 1992 an die Elektrobau Mulfingen GmbH & Co. KG zu verkaufen.

1993 gründete er in Spaichingen die Papst Licensing GmbH zur Verwertung der Patente für die Papst-Motoren. Daraus entstand ein weltweit operierendes Patentverwertungsunternehmen, das sich auf die Verfolgung von Patentverletzungen spezialisiert hat. 2002 zog das Unternehmen nach St. Georgen im Schwarzwald.

Ehrungen
 2011: Verdienstkreuz am Bande der Bundesrepublik Deutschland

Weblinks
 Geschichte der Papst Licensing GmbH

Einzelnachweise

Unternehmer (Elektrotechnik)
Unternehmer (Baden-Württemberg)
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Person (St. Georgen im Schwarzwald)
Deutscher
Geboren 1935
Gestorben 2012
Mann

Georg Papst


José Alves Bezerra, mais conhecido como J. Bezerra (Carolina, 08 de fevereiro de 1939) é um pintor e ilustrador brasileiro.

Biografia
J. Bezerra nasceu no interior do Maranhão, na cidade de Carolina, a 08 de fevereiro de 1939, sendo filho de Artur Alves Bezerra e Laudelina Alves Bezerra.

Ainda adolescente muda-se para o Rio de Janeiro, onde a partir de 1957 começa a trabalhar como ilustrador de uma editora de livros infanto-juvenis.

Entre 1960 a 1973 trabalhou para várias editoras, dentre elas a Rio Gráfica Editora, como ilustrador e desenhista de histórias em quadrinhos. Também escreveu (e ilustrou) contos infanto-juvenil. Ilustrou enciclopédias, livros didáticos, obras de autores clássicos e modernos além de obras poéticas e filosóficas. Trabalhou em agências de publicidade como ilustrador, programador visual e design.

Como pintor, sob influência de artistas chineses e europeus, iniciou seus primeiros trabalhos em 1964.

Manteve amizade íntima com alguns intelectuais, dentre eles Paschoal Carlos Magno, de quem ilustrou o livro de poemas Cantigas do Cavaleiro (1981).

Possui obras em coleções públicas e particulares no Brasil, Estados Unidos, Canadá, diversos países da Europa e Oriente Médio.

Realizou exposições no Museu de Arte de São Paulo - MASP (1967, 1977 e 1978), dentre várias galerias ao longo dos anos. Na Alemanha participou da exposição Brasilianische Kunst (1980), das exposições Peintres Brésiliens (1981) e Semaine de L'Art Brésilien (1982), na França e Canadá, respectivamente. Ainda na França, em 1986, expôs no Nouveau Salon de Paris'', do Centre International D'Art Contemporain.

É ocupante da cadeira de n.º 5 da Academia Brasileira de Belas Artes, tendo sido admitido em 2010.

Atualmente reside no Rio de Janeiro, com sua esposa Iracema Bezerra, com quem teve os filhos Gessé, Jeremias, Joás, Joel, Joede, Sheila, Iracema e Isaias.

Ligações externas

Ilustradores do Brasil
Pintores do Brasil do século XX

J. Bezerra


An Caesia parviflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Caesia parviflora in nahilalakip ha genus nga Caesia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. p. minor
 C. p. parviflora
 C. p. vittata

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Caesia

Caesia parviflora


Lutalo Muhammad (* 3. Juni 1991 in London) ist ein britischer Taekwondoin. Er startet in der Gewichtsklasse bis 80 und bis 87 Kilogramm.

Karriere
Muhammad kam bereits im Alter von drei Jahren zu seinem Sport. Trainiert wurde er zunächst von seinem Vater Wayne, der ebenfalls ein erfolgreicher Taekwondoin und Weltmeisterschaftsteilnehmer war. Muhammad nahm erstmals im Jahr 2008 an internationalen Wettkämpfen teil. Seine ersten Meisterschaften bestritt er bei der Universiade 2011 in Shenzhen, wo er das Achtelfinale erreichte. Seinen bislang sportlich größten Erfolg feierte Muhammad bei der Europameisterschaft 2012 in Manchester. Mit einem überlegenen Finalsieg sicherte er sich in der Klasse bis 87 Kilogramm den Europameistertitel. Im Juni 2012 wurde Muhammad überraschend für die Olympischen Spiele 2012 in London nominiert. Er erhielt den Vorzug vor Aaron Cook. In London gewann er die Bronzemedaille, mit einem 9:3-Sieg über den Armenier Arman Jeremjan. Bei den Olympischen Spielen 2016 in Rio de Janeiro gewann er die Silbermedaille.

Weblinks

Einzelnachweise

Taekwondoin (Vereinigtes Königreich)
Europameister (Taekwondo)
Olympiateilnehmer (Vereinigtes Königreich)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Teilnehmer an den Europaspielen (Vereinigtes Königreich)
Teilnehmer der Europaspiele 2015
Universiadeteilnehmer (Großbritannien)
Teilnehmer der Sommer-Universiade 2011
Brite
Geboren 1991
Mann

Lutalo Muhammad


Metribuzin ist ein Wirkstoff zum Pflanzenschutz und eine chemische Verbindung aus der Gruppe der Triazinone.

Gewinnung und Darstellung
Metribuzin kann durch eine mehrstufige Reaktion von Pinacolon mit Sulfurylchlorid und Dimethylamin und anschließende Reaktion der Zwischenprodukte mit Natriumhydroxid, Thiocarbonohydrazid und Methyliodid oder Methylbromid gewonnen werden.

Eigenschaften
Metribuzin ist ein brennbarer farbloser Feststoff mit charakteristischem Geruch, der schwer löslich in Wasser ist.

Verwendung

Metribuzin wird als Wirkstoff in Pflanzenschutzmitteln verwendet. Es wird als Herbizid beim Einsatz bei Kartoffeln, Weizen, Tomaten, Möhren und weiteren verwendet und wirkt durch Hemmung des Elektronentransportes bei der Photosynthese. Es wird häufig in Kombination mit anderen Pflanzenschutzmitteln eingesetzt, so unter dem Handelsnamen Saline (mit Trifluralin) und Turbo (mit Metolachlor), alleine trägt es beispielsweise die Handelsnamen Mistral oder Sencor. Metribuzin wurde 1973 in den Vereinigten Staaten für den Einsatz als Herbizid registriert. Im Juli 1985 wurde eine Standard-Registrierung (PB86-NTIS # 174216) ausgestellt. 2011 wurden dort knapp 1000 t Metribuzin eingesetzt.

Zulassung
Metribuzin wurde in der Europäischen Union mit Wirkung vom 1. Oktober 2007 in die Liste der zulässigen Pflanzenschutzmittel-Wirkstoffe aufgenommen.
In Deutschland, Österreich und der Schweiz sind Pflanzenschutzmittel mit diesem Wirkstoff zugelassen.

Einzelnachweise

Triazin
Thioether
Herbizid
Pflanzenschutzmittel (Wirkstoff)

Metribuzin


قتيبة الشهابي طبيب سوري، ولد في سنة 1934 بمدينة دمشق.

حياته
من مواليد دمشق عام 1934. والده الأمير أحمد الشهابي الذي كان أحد دعائم الثورة السورية الكبرى في غوطة دمشق، حيث كان طوال فترة الثورة رئيساً لمحكمة الاستقلال في قرية «الحتيتة» في الغوطة، والذي عانى طويلاً مرارة النفي واللجوء إلى شرق الأردن حتى صدور العفو عن الثوار من قبل سلطات الانتداب الفرنسي. بعد عودته، سكن الأمير أحمد والد قتيبة مدينة الحسكة، حيث كان قاضياً (نائب عام)، ثم عمل محامياً.

درس الدكتور قتيبة الشهابي المرحلة الابتدائية في مدرسة دوحة الأدب أثناء الاحتلال الفرنسي لسوريا حيث كان مدرسوه عربا في تلك المدرسة التي أسست خصيصا للرد على المدارس الفرنسية آنذاك. أحب الشهابي التصوير الفوتوغرافي منذ طفولته، فاقتنى أول كاميرا وكان ثمنها آنذاك ليرة سورية واحدة، فبدأ بممارسة الهواية حتى أصبح محترفاً. أما في الإعدادية فقد أضاف إلى جعبة هواياته هواية المطالعة وكتابة القصة، وقد فاز بمسابقة القصة التي أجرتها مجلة عصا الجنة لصاحبها الأديب نشأت التغلبي.

وبالرغم من أن والد الدكتور الشهابي كان محامياً، لم يسمح له بدارسة الحقوق بعد نيله شهادة الثانوية العامة في الفرع الأدبي. فما كان من الشهابي إلا أن اختار دراسة طب الأسنان، وكان في ذاك الوقت مسموحاٌ لحملة الشهادة الثانوية العامة الفرع الأدبي بأن يدرسوا طب الأسنان في سوريا. بالرغم من ذلك، لم يحب الشهابي أبدا طب الأسنان، فكان في أول شهر من الدراسة يبكي لعدم فهمه شيئاً من المنهج. ولكن بتصميمه وقوة إرادته، خاض سنين الدراسة الجامعية والدراسات العليا وأصبح من المميزين بعمله بشهادة زملائه ومرضاه.

بدأت رحلته بالبحث التاريخي والتوثيق بالصور حينما كلفته الدكتورة نجاح العطار في العام 1985 بالبحث التاريخي للمدينة. واجه الشهابي العديد من الصعوبات في البحث بسبب قلة المصادر وقلة التوثيق الخاص بالأحداث التاريخية التي مرت على مدينة دمشق.

انجازاته ومناصبه
حمل دكتوراه في جراحة الأسنان من لندن كما تخصص بالتصوير الضوئي العلمي والمجهري والفني وكان له عدة معارض تشكيلية وفنية داخل سوريا وخارجها.
وعمل في المناصب التالية:
 عضو في الهيئة التعليمية في كلية طب الاسنان بجامعة دمشق 1963-.1994
 أستاذ التشريح الفني في كلية الفنون الجميلة - جامعة دمشق.
 عضو نقابة الفنون الجميلة بدمشق.
 عضو اتحاد الفنانين التشكيليين العرب.
 متخصص بالتصوير الضوئي من لندن.
 خبير ثقافي في وزارة السياحة.
 مستشار وزير السياحة (2000 - 2007).
 عضو هيئة تحرير مجلة دليل السائح.

المؤلفات
كتب قتيبة الشهابي 27 مؤلفاً مطبوعاً، ستة منها مؤلفات علمية تتضمن أربعة كتب جامعية تدرس في كلية طب الأسنان في جامعة دمشق بالإضافة إلى معجمين إنكليزي - عربي عن مصطلحات طب الأسنان والمصطلحات الطبية. إضافة لذلك، يوجد سبع عشرة مؤلفاً من مؤلفاتة التسع والعشرين في مكتبة الكونغرس الأمريكي.

أما كتبه في مجال التاريخ والتراث والآثار فهي:

وفاته
توفي قتيبة الشهابي عام 2008 عن عمر ناهز 74 عاماً بعد صراع طويل مع مرض السرطان.

المراجع

أطباء أسنان سوريون
شهابيون
مواليد 1934
مؤرخون سوريون
وفيات 2008

قتيبة الشهابي


Anamur, Mersin ilinin Antalya sınırında yer alan en batısındaki ilçesi. İsmi, Yunanca "yel değirmeni" sözcüğünden türeyen Anemourion (Ανεμούριον), "rüzgarlı burun" anlamına gelmektedir. Anemurium Antik Kenti, Anamur burnuna çok yakın ve sürekli rüzgâr alan bir noktada kurulmuştur.

Anamur, Türkiye'de bağlı olduğu il merkezine en uzak olan ilçedir.

Tarihçe
Geçmişi antik çağlara uzanan ve sırasıyla Kizuvatlalılar, Hititler, Asurlular ve Persler'in egemenliği altına giren Anamur, MÖ 333'te Büyük İskender'in doğu seferi sırasında Makedonya Krallığı'na bağlanmış, bu dönemden sonra kentin adı "Anemurium" olarak anılmaya başlanılmıştır. Anemurium, antik kaynaklara göre "Rüzgârlı Burun" anlamına gelmektedir. MÖ 1. yüzyılda Roma, sonra Bizans egemenliğine giren Anamur, Bizanslılar zamanında yeniden inşa edilmiştir. Daha sonra sırasıyla Arapların, Bizanslar'ın, Anadolu Selçukluların, yeniden Bizans'ın ve Kilikya Ermeni Krallığı'nın eline geçen Anamur, Selçuklu hükümdarı Alaaddin Keykubat'ın, Ertokuş Bey'i kıyı şehirlerinin alınmasıyla görevlendirmesi sonucu, 1228'de Selçuklu Hanedanı'nın, 1243'te yeniden Kilikya Ermeni Krallığı'nın, daha sonra 1275'te Karamanoğlu Beyliği'nin ve 1471'de Osmanlı İmparatorluğu yönetimine geçmiştir.

Anamur 1869 yılında ilçe olmuştur. 1867'de Konya vilayetine bağlı İçel Sancağı'nın bir kazası olan Anamur, 1877'de İçel Sancağı Adana vilayeti'ne bağlanınca, Adana vilayeti İçel Sancağı'nın bir kazası durumuna gelmiştir. Eski kaza merkezi bugünkü Ören beldesinin Nasrettin ve Ortaköy mahalleleridir. Burada yıkık durumdaki eski bir devlet binası hâlâ görülebilir. Sonraları daha iç ve yüksekçe bir bölge olan Çorak, ilçe merkezi olmuş, adı Anamur olarak değiştirilerek, devlet daireleri ve birçok aile Çorak'a taşınmıştır. 1930 yılında eski hükûmet konağı binası Rum Ortodoks kilisesi yıkılarak yerine inşa edilmiştir. Mimarı Ermeni bir ustadır.

Coğrafya
Kumsalları, nesli tükenmek üzere olan deniz kaplumbağalarının (Caretta caretta) yumurtlama alanıdır. Ayrıca deniz kıyısının ıssız ve kayalık olan kesimlerinde Akdeniz fokları yaşamaktadır.

Ormanlık alanları özellikle çam, meşe, kavak, çınar, maun gibi ağaçlar ile defne, keçiboynuzu (harnup), pıynar, mersin (murt), zakkum gibi maki grubu bitkilerle kaplıdır. Ormanlarında yaban keçisi, keklik, tavşan, kaplumbağa, kelebek gibi çeşitli yabanıl hayvanlar özgürce yaşamaktadır.

Kıyıda İskele, Kale, Melleç, Ören plajları; iç kesimlere doğru Pullu Mesire yeri, Köşekbükü Mağarası yukarı kesimlerde ise yaylalar, ormanlık alanlar, görülmeye değer yerlerdir.

Coğrafi konum
Anamur, Mersin'e bağlı bir ilçe olup, Türkiye'nin güneyinde bulunur. Anamur Türkiye'de muz, yer fıstığı narenciye ve çilek ile ünlü bir ilçedir. Güneyinde Akdeniz, batısında Antalya'nın Gazipaşa, kuzeyinde Karaman'ın Ermenek, kuzeydoğuda Gülnar ve doğusunda Bozyazı ilçeleri vardır.

Mersin il merkezine uzaklığı 239 km olup, Türkiye'de il merkezine en uzak ilçe konumunda bulunmaktadır.

İklim ve bitki örtüsü
Anamur'da tropika iklim hüküm sürdüğünden maki ve tropikal iklim bitkilerinin hemen hepsi yetişmektedir. Yıllık sıcaklık ortalaması ise 20 ile 24 derece arasında değişmektedir.

Anamur ormanlarının özellikle çam, meşe, kavak, çınar, maun gibi ağaçlar ile defne, keçiboynuzu (harnup), pıynar, mersin (murt), zakkum gibi maki grubu bitkilerle kaplıdır.

Nüfus
İlçe nüfusu 66.994'tür. Anamur halkı büyük çoğunlukla Türk kökenlidir. Yerleşik Türklerin çoğunluğu Ermenek'ten gelerek ilçeye yerleşmişlerdir. Osmanlı döneminde ise beş altı kadar zanaatkar aile İstanbul'dan getirilerek yörenin Osmanlılaşması ve Karamanoğlu kültüründen kurtulması için yerleştirilmişlerdir. Toroslarda yaşayan göçebe yörük Türkler ise zaman içinde gerek ilçe merkezinde gerekse kırsaldaki köylerde yerleşik hayata geçmişlerdir. İlçenin kırsal kesimindeki köylerde hâlâ Türkmen obaları yaşamaktadır. Anamur'un bazı köyleri Tahtacıdır. Tahtacılar geçimlerini orman ürünleri ve kerestecilikle kazanan ve Alevi inancına sahip Türkmenlerdir. Tahtacı köyleri folklorik yapısında semah dansları ve farklı düğün ve cenaze törenleri gelenekleri görülebilir. İlçe merkezinde güney batıya doğru Abdal mahallesi bulunur. Abdallar ise yine Alevi inancına sahip bir topluluktur. Abdallar düğünlerde müzisyenlik yaparak ya da çeşitli hizmet sektöründe çalışmaktadır. (Örneğin: Sünnetçilik, müzisyenlik, balıkçılık vs)
Diğer yandan Göçmen diye adlandırılan mahallede ise Arnavutluk'tan 1930'lu yıllarda gelen Arnavut göçmenler ile 1960'lı ve 70'li yıllarda Kıbrıs'tan gelen göçmenler yaşamaktadırlar. İskele mahallesinde ise Mısır'dan zamanında gelip yerleşmiş balıkçılıkla uğraşan aileler vardır.

İstiklal Savaşı sonrası imzalanan Lozan Antlaşması gereği, nüfus mübadelesi ile yöredeki Rum Ortodoks ve Karamanlılar Kıbrıs üzerinden Yunanistan'da Atina'nın Nea Ionia semtine göç ederek yerleşmişlerdir. Göç edenlerin kaç tanesi Rum kaç tanesi Ortodoks inancına sahip oldukları bilinmemektedir. Ama görgü tanıkları yaşlı insanların anlattıklarına bakılırsa, 500 kadar Ortodoks Hristiyan iİskeleden sandal ve teknelere binerek Kıbrıs'a doğu açılmışlardır. O yıllarda Anamur nüfusunun toplam 3.000 i bile bulmadığı düşünülürse Rum nüfus %25 kadar olmalıdır.

Anamur dışarıdan çok fazla göç almamakla birlikte çevre illerden gelip yerleşenler ya da yazlıkçılardan yerleşenler bulunmaktadır. İlçede ikamet eden nüfusun 54.000'i Mersin nüfusuna kayıtlıdır. 504 kişi Adana nüfusuna, 406 kişi Antalya nüfusuna, 763 kişi Konya nüfusuna, 1.146 kişi ise Karaman nüfusuna kayıtlıdır.

Ekonomik yapı
Muz üretimini genel olarak seralarda sağlayan Anamur'da seracılık 1995'ten sonra yaygınlaşmaya başlamıştır. Türkiye'nin çilek ihtiyacının %40 gibi büyük bir kısmı da Anamur'dan karşılanır. Yetersiz ulaşım koşulları nedeniyle yabancı turistler tarafından çok fazla ilgi çekmeyen Anamur, yerli turizm açısından gelişmiştir. İlçenin birçok bölgesinde yerli turistlerin yılın belli aylarında ikamet ettiği siteler bulunmaktadır. Yaz aylarında Anamur'da Ankara ve Konya'dan gelen birçok yerli turist görülebilir.

son yıllarda özellikle tarımda kendini yenilemiş, avokado, papaya, ejder meyvesi gibi sonradan popüler olan ürünleri yetiştirmeye başlamıştır.

Özellikle Gazipaşa Havalimanı açıldıktan sonra, bölgeye ilgi çok artmış otel, restoran, kafe gibi yerler çoğalmıştır. Yaz mevsiminin uzun olması, deniz sıcaklığının kış ayına kadar düşmemesi ve el değmemiş doğası birçok insan için yeni tatil destinasyonudur.

Kültür

Tarihi yerler
Mamure Kalesi, Anemurium Antik Kenti ve Titiopolis Antik Kenti, Ala Köprü, Ak Camii, Anamur ilçe merkezi ve Ören beldesindeki tarihi evler, Azıtepe ve Anamur Müzesi Anamur'da gezilmesi gereken önemli yerlerdir.

Yaylalar
Anamur halkı, yazın 40-45 dereceyi bulan sıcaklardan kaçmak için Toroslar'ın yüksek kesimlerinde kurdukları küçük yayla köylerine çıkarlar. Yaklaşık 3 ay kalınan bu köyler, sahile göre yükseklikleri nedeniyle oldukça serindir. Yakın zamana kadar birçoğunda içme suyu, elektrik, telefon ve kanalizasyon olmayan bu yayla köyleri yayla turizminin ön plana çıkmasıyla alt ve üst yapısı hızla tamamlanmaktadır. Yayla köylerinde modern evlerin yanı sıra hâlâ geleneksel mimariye uygun olarak taştan toprak damlı, tek gözlü, içinde ateş yakma yeri (ocaklık) ve baca bulunan, bir ya da iki pencereli olarak da yapılmaktadır. Yörede bu evlere evcik denmektedir. Modern yapılar inşa edilirken eski evler tamamıyla yıkılmamış, toprak damlara beton dökülerek, pencerelere de demir panjurlar eklenmiştir. Anamur'un en kalabalık yaylası Abanoz'dur. Diğer bilinen yaylaları ise Kaş, Akpınar,Barcın, Halkalı, Kozağacı, Elbalak, Bodrum, Çandır yaylalarıdır.

Anamur yöresi yemekleri

Anamur Yöresi Yemekleri genelde sebze ağırlıklı, zeytinyağlı, bazen etli ve sıcak ama çoğunlukla soğuk da tüketilen kendine has lezzetlerdir. Anamur mutfağı Yörük geleneği ve lezzetleriyle beraber, Kıbrıs ve Adana mutfağından da etkilenmiş, çeşitli kebaplar da yöreye has özellik kazanmıştır. Anamur mutfağı tek başına değil Alanya, Ermenek, Kıbrıs ve aslında genel anlamda Taşeli mutfağıyla birlikte ele alınıp değerlendirilmelidir. En yaygın bilinen batırık ve kısır, Anamur yöresinde, özellikle hanımların ikindi oturmalarında, çayla birlikte aldıkları özel bir yiyecektir. Bunun dışında yörede gölevez olarak adlandırılan bir çeşit etli yemek de yapılmaktadır. Diğer lezzetler ise tuzlu olarak; bişi(pişi), kapama, bazlama, yoğurtlu patates, bakla yoğurtlama, yaprak sarması, domates dolması, biber ve kabak dolması, patates dolması, erişte, kabak kavurması, börülce, gölevezli kuru fasulye, nohutlu pilav, kulak çorbası, maş çorbası, pirinç çorbası, keşkek, dövme pilav, yahni, kaburga dolması (boş); tatlı olarak ise palize, samsıra, karsambaç ve cevizli baklavadır.

Garnitür olarak çok çeşitli salata ve mezeler hazırlanır. Bunlar, semizotu ve roka salatası, çoban salata, marul salatası, lahana salatası, ıspanak salatası, kaya koruğu, tarator, yoğurtlu zeytin ezmesi, patates salatası, soğan piyazı, biber kızartması, fava, acılı ezme ve balık çeşitleridir.

Anamur ağzı (aksanı)
Türkî diller içinde Oğuz Türkçesinin Taşeli Yöresinde konuşulan bir ağzıdır. Kıbrıs ağzıyla çok büyük benzerlikler gösterir. Genelde ÖzTürkçe yaratıcı sözcükler hakimdir. Değişik bir vurgu yapısı vardır. Genizden söylenen ñ harfi vardır.

Dış bağlantılar
 Anamur Kaymakamlığı
 Anamur Belediyesi

Kaynakça

Anamur


Phyllantheae, tribus filantusovki (Phyllanthaceae), dio potporodice Phyllanthoideae. Sastoji se od devet rodova

Sauropus Blume je sinonim od Breynia J.R.Forst. & G.Forst.

Rodovi

 Breynia J.R.Forst. & G.Forst., 91 vrsta
 Flueggea Willd., 16 vrsta
 Glochidion J.R.Forst. & G.Forst., 307 vrsta
 Heterosavia (Urb.) Petra Hoffm., 4 vrste
 Lingelsheimia Pax, 6 vrsta
 Margaritaria L.f., ¸13 vrsta
 Phyllanthus L., 872 vrste
 Plagiocladus Jean F.Brunel, 1 vrsta
 Synostemon F.Muell., 33 vrste

Dr. Michael Hassler navodi 18 rodova.
 Tribus Phyllantheae Dumort.
  Plagiocladus Jean F. Brunel ex Petra Hoffm. (1 sp.)
  Margaritaria L. f. (13 spp.)
  Lingelsheimia Pax (7 spp.)
  Heterosavia (Urb.) Petra Hoffm. (4 spp.)
  Flueggea Willd. (16 spp.)
  Nellica Raf. (19 spp.)
  Cathetus Lour. (42 spp.)
  Kirganelia A. Juss. (24 spp.)
  Nymphanthus Lour. (87 spp.)
  Lysiandra (F. Muell.) R. W. Bouman, I. Telford & J. J. Bruhl (27 spp.)
  Moeroris Raf. (198 spp.)
  Phyllanthus L. (228 spp.)
  Cicca L. (45 spp.)
  Dendrophyllanthus S. Moore (160 spp.)
  Emblica Gaertn. (45 spp.)
  Glochidion J. R. Forst. & G. Forst. (336 spp.)
  Synostemon F. Muell. (39 spp.)
  Breynia J. R. Forst. & G. Forst. (97 spp.)

Izvori

Filantusovke

Phyllantheae


A Double Eleven Limited é uma desenvolvedora e editora britânica de videogames com sede em Middlesbrough no Reino Unido. Foi fundada pelos ex- desenvolvedores da Rockstar Games, Lee Hutchinson e Matt Shepcar, em junho de 2009.

Prêmios

Games

Ligações externas

Empresas de jogos eletrônicos do Reino Unido
Desenvolvedoras de jogos eletrônicos
Publicadoras de jogos eletrônicos

Double Eleven


1. Zagrebačka liga je bila liga 5. stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije za sezonu 1979./80.  Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bila Retkovec iz Zagreba.

Ljestvica

Unutrašnje poveznice
 Prvenstva Zagrebačkog nogometnog podsaveza
 Zagrebački nogometni podsavez
 Liga Zagrebačke regije 1979./80.
 Zagrebačka zona 1979./80.

Vanjske poveznice
 nk-maksimir.hr

Izvori

1979-80
1979-80 Zagreb
Zagreb-1

1. Zagrebačka nogometna liga 1979./80.


Le Maingau (le Gau du Main) était à l'époque des royaumes francs la zone de peuplement du Mainbogen, situé à l'est de Francfort sur le Main et au nord de l'Odenwald jusqu'aux principaux affluents du Rodau, du Gersprenz et du Mümling, ainsi qu'à droite du Main à Aschaffenbourg.

Le Maingau se situait dans le duché de Franconie, et plus tard dans le duché de Franconie occidentale (et également en Franconie rhénane).

Einhard, ou Eginhard, célèbre savant du Haut Moyen Âge, est né dans le Maingau (« in pago Moingewi ») vers 770.

Emplacement

À l'ouest, le Maingau était délimité par l'Oberrheingau (gau du Rhin supérieur), au nord par le Niddagau et le Wettergau (ou Wetterau).

En principe, il n'y avait pas de démarcation fixe. La frontière entre le Rheingau et le Maingau était située dans le vaste espace boisé du Dreieich, probablement le long de la ligne de partage des eaux des ruisseaux qui y prennent leur source. Les noms ultérieurs de Rodgau et Bachgau sont des subdivisions du Maingau. Outre le Bachgau et le Rodgau, le Kinziggau existait également en tant qu'Untergaue dans la partie nord, le long du Kinziggau et du Plumgau à l'est, dans le sud du Spessart.

Une délimitation plus précise du Maingau est donnée par Johann Wilhelm Christian Steiner dans son ouvrage de 1821, à la page 47 :

Histoire

Période romaine

Lorsque la région était sous contrôle de l'Empire romain, le Maingau de la période tardive faisait partie de la civitas auderiensium, dans la province de Germanie supérieure. Dans les écrits de Tacite, les habitants de la région, appelée champs décumates, étaient déjà évoqués.

Après le retrait des troupes romaines des champs décumates à droite du Rhin, jusqu'en 260 après JC, la population mixte celto - germanique resta résidente et continua à commercer avec les Romains sur la rive gauche.

Période alamane

De la période de migration des peuples, on peut citer en particulier les Alamans. Plusieurs fondations locales du Maingau leur sont dues : Bellingen, Sprendlingen (« Sprendlingun »), Mainflingen (« Manolfingen »), Hainstadt (« Heinstadt »), Seligenstadt (« Saligunstadt »), Stockstadt (« Stoddenstadt ») et Groß- et Klein- Krotzenburg ("Cruzenburch"). Voir aussi l'article sur les lieux se terminant par -ingen.

Période franque

Mérovingiens
Après la victoire du roi franc Clovis Ier sur les Alamans en 496, la zone de peuplement alémanique passa sous la domination franque. Elle appartenait à la partie du royaume nommée Austrasie. Sous les Francs, le Maingau était subordonné aux comtes du Maingau en tant que zone administrative et faisait partie du duché de Franconie, plus tard de la Franconie rhénane.

Les nouveaux souverains francs déménagèrent à l'époque mérovingienne (481-560) les anciennes colonies de Bürgel, Bieber, Lammerspiel et Roden - tout en conservant les anciens noms - sur des bases nouvellement établies, situées sur des liaisons routières. Les anciennes voies romaines ont continué à être utilisées. Les colonies alémaniques de Langen, Sprendlingen, Bellingen, Mainflingen, Krotzenburg, Hainstadt, Seligenstadt et Stockstadt ont continué d'exister dans le cadre d'une colonie franconienne (voir aussi l'acquisition de terres franconiennes).

À la jonction des anciennes voies romaines dans la zone forestière, Guntheim et Jügesheim (Guginsheim) ont émergé comme des colonies militaires franconiennes. Schwanheim (Sueinheim), Rumpenheim, Dietesheim (Ditinesheim), Meielsheim (Meginoluesheim), Groß- et Klein-Auheim (Euuichheim) et Groß- et Klein-Welzheim (Walinesheim) ont été fondées sur la Mainuferstraße. Une route de Sprendlingen via Bieber à Lämmerspiel et une route de Bürgel via Bieber, Bellingen et Nieder-Roden à Altdorf ont été ajoutées comme nouvelles liaisons routières.

Après la division franconienne de l'empire en 561, la noblesse prend le pouvoir et met le royaume entre ses mains. De vastes défrichements ont eu lieu dans le Maingau à cette époque. De nouvelles fondations dans la zone défrichée ont reçu des noms personnels en rapport avec les terminaisons -bach, -tal, -hofen et -feld, au Maingau, il y a :

 Offenbach, -bach-Ort avec le prénom personnel Ovo. Du VIe et VIIe siècle il y a aussi un cimetière franconien au sud du centre-ville le plus ancien sur la Waldstraße.
 Dietzenbach, -bach-Ort avec le prénom personnel Diozo.
 Dudenhofen, -hofen-Ort avec le nom personnel Tuoto ou Dodo. Dudenhofen a été fondée par des aristocrates et est devenue un carrefour du réseau routier étendu de Maingau aux dépens de l'ancien carrefour de Jügesheim.
 le village abandonné de Hartingshofen près de Dietzenbach (du nom de Harto), documenté au XIIIe siècle mais déjà désert à l'époque.

D'autres nouvelles fondations dans la région du Bas-Main en dehors du Maingau incluaient : Mörfelden (Mersenuelt), Langen et Egelsbach (du nom Egilo).

Carolingiens
À l'époque carolingienne (687-814) il y a eu un nouveau renforcement du pouvoir royal et, en conséquence, une colonisation répétée des zones forestières. Au Maingau, des dons importants aux monastères impériaux nouvellement fondés et aux églises impériales ont été faits par les nobles. Les cimetières en rangée à l'extérieur des villages ont disparu et les morts ont été enterrés près des églises au centre du village. Les objets funéraires ont été interdits (en raison de la christianisation et de l'augmentation des pillages).

Bien que le roi Clovis I ait été baptisé chrétien en 499, les habitants du Maingau sont restés fidèles à leurs anciennes coutumes païennes. Ce n'est qu'en 719 que la région est prosélysée par Bonifatius (voir aussi mission allemande ).

Ces fondations ont reçu la terminaison -hausen :

 Dreckshausen ( Dreckhusen 1336), zone déserte près de Froschhausen, le nom remonte au sous-sol marécageux, c'est pourquoi l'endroit ne fut plus fréquenté. En 1567, on disait que la place était épuisée. Il ne restait qu'une seule ferme qui appartenait au monastère de Seligenstadt. Aujourd'hui se trouve le lieu de pèlerinage Liebfrauenheide,
 Froschhausen ( villa Froschusen 1323), propriété du monastère de Seligenstadt,
 Hainhausen ( Haginhusen 1107), siège des seigneurs de Hagenhausen qui étaient les descendants des Maingaugrafen, d'où sortirent plus tard les seigneurs d'Eppstein,
 Ippingshausen ( Ippingeshusen 1210) Désert au sud-est de Dietzenbach. Déjà désolée vers 1400, ses habitants se sont probablement installés à Dietzenbach,
 Messenhausen (1282) était un lieu qui appartenait aux chevaliers impériaux. Pendant la guerre de Trente Ans, Ober-Roden s'empare de la moitié du quartier (temporairement réduit à trois cours),
 Obertshausen ( Oberdueshusen 11. siècle), le château entouré de douves, dont les vestiges se trouvent à environ 300 mètres au sud-est de la vieille ville, appartenait aux <i id="mwqw">seigneurs de Hausen en</i> marge des comtes de Hagenhausen,
 Patershausen ( Patershusen 1210), à l'origine il y avait un petit monastère bénédictin (dissous en 1252 par Ulrich II von Munzenberg et occupé par des moniales de l'ordre cistercien),
 Rennigishausen (Rennigishusen), la seule mention de l'endroit vient d'une donation au monastère de Patershausen en 1210. En 1385, un moulin à Rennigishausen est mentionné, mais l'endroit semble avoir été désolé à l'époque. Rennigishausen était entre Heusenstamm et Patershausen.
 Richolfshausen (Rycholfshusen), répertorié entre 1338 et 1430 dans le nord du district de Dietzenbacher,
 Zellhausen ( Celhusen 1329), possession de deux cours du monastère de Seligenstadt. L'église-cellule, qui existait jusqu'en 1816 (à l'ouest du village), était située au milieu d'un vraisemblablement au XIIIe Des fortifications abandonnées au 19ème siècle, qui peuvent avoir été la base des missionnaires irlandais-écossais,
 Hausen ( Husen près de Mainflingen 1357), fief de la chevalerie impériale de Hanau. La « Haus Schloss » est une ancienne colline-tour du Xe ou XIe siècle. Siècle avec un constructeur inconnu.

La chevalerie impériale et les possessions spirituelles de ces maisons de l'époque carolingienne indiquent un règlement planifié et la remise en état des terres nouvellement défrichées par la royauté.

Plusieurs coopératives de marché existaient à Maingau : Biebermark et Auheimer Mark (anciennement Bellinger Mark), Rödermark (Marca Rothaher), Babenhäuser Mark (anciennement appelée Babenberger marca avec la dernière Dieburger Mark), Orlis-Mark (la Mark Orlis à Bachgau, un quartier inférieur des Maingaus, avait son siège dans le désormais fermé Ringenheim près de Großostheim), Obermark (Oberhof Zellhausen, anciennement Manolfinger marca), Hohe Mark (sur la rive droite du Rhin). En plus des forêts impériales (à l'ouest), ces coopératives de moelle forestière étaient également constituées d'exploitations forestières monastiques. Ils ont survécu à l'époque franque, le Biebermark z. B. n'a été dissous qu'en 1819. Les forêts, qui sont encore nombreuses aujourd'hui au sud du Main, ainsi que les zones forestières autrefois étendues au nord du fleuve, appartenaient en grande partie au Dreieich Wildbann. Dans la partie sud du Maingau, entre le Welzbach (Pflaumbach) près de Großostheim et le Laudenbach, s'étendit l' envoûtement sauvage du monastère de Breuberg, dépendant du monastère de Fulda.

Les comtes du Maingau

Sous les successeurs de Charlemagne, les comtés devinrent héréditaires. Les comtes du Gau de Maingau sont mal connus. On pense que la famille von Hagenhausen (basée dans ce qui est maintenant le quartier Rodgau de Hainhausen) peut leur être attribuée. De leur côté, les seigneurs d'Eppstein retournent dans la famille Hagenhausen.

Les nobles attestés comportent:

 Le comte Drogo (attesté entre 753 et 762) possédait les villages d'Ober- et Untermühlheim (aujourd'hui Seligenstadt et Mühlheim) selon un document de l'an 815.
 Comte Rupert vers 776.
 Le comte Warin (également Werinhere ) et sa femme Fiderun (à partir de 762 également Friderun ) ont fait don de biens considérables de Bieber au monastère de Fulda en 768 ou 786, comme cela est enregistré par écrit. La dernière famille impériale allemande des Saliens descendrait de Gaugraf Warin. Warin était également comte de Thurgovie vers 772. Elle est attestée jusqu'en 813.
 Le comte Walah a fait un don à Bieber avant 768. Les lieux Groß- et Klein-Welzheim tirent leur nom de Walah (Walinesheim).

Au  siècle, les comtes franconiens de Babenberg se trouvaient au Maingau. D'où le nom de la marche de Babenberger pour la zone de la future Babenhauser et de la marche de Dieburger.

 Le comte Conrad l'Ancien (des Konradiniens) fut nommé par l'empereur Arnulf de Carinthie en 893 à la place de Popponen Margrave à Maingau. Cela a conduit à une hostilité amère entre les deux sexes. Konrad est né vers 855 et est décédé le 27 mai. février 906.
 Comte Konrad le Jeune († 23. décembre 918) 908: comte au Hessengau, 910: comte au Keldachgau, Margrave au Maingau et Dux (duc de Franconie), 7./10. Novembre 911: roi de Franconie orientale comme successeur du dernier carolingien de Franconie orientale Ludwig l'enfant; Fonde en 912 Sankt Walpurgis à Weilburg, enterré à Fulda, fils de Konrad l'Ancien
 Comte Eberhard († 23 octobre 939 près d'Andernach) (Konradinens), duc de Franconie, 909 abbé laïc de Sankt Maximin à Trèves, 913 comte à Hessengau et Perfgau, 913 et 928 comte à Oberlahngau, 914 Margrave, 936 Truchsess, Margrave à Maingau, 938 comte Palatin fils de Konrad l'Ancien
 Le comte Ruochar, vers 945, a un comitat dans la « marche royale ».
 Le comte Meingaud, également Meingoz ou Meiningoz, de la maison des Konradines fut comte à Maingau entre 965 et 987 et comte à Lobdengau de 987 à 1002 et abbé laïc de Saint-Maximin. Petit-fils d'Eberhard fils de Konrad III
 Le comte Gerlach ("Gerlahi") apparaît en 1013 dans un acte de donation du roi Heinrich II en tant que propriétaire du village de Dietesheim. Peut-être était-il aussi Gaugraf à Lahngau.
 Le comte Gerhard, probablement membre de la famille noble des Reginbodonen descendants  des Konradines, est nommé comte de Maingau en 1069.

De plus, au XIe Siècle appelé un comte Dito, qui possédait des biens à Rodheim (Rodem) aujourd'hui Radheim.

La poursuite du développement

Plus tard, la propriété dans le nord de Maingau est restée principalement avec les seigneurs de Hagenhausen, qui se sont appelés plus tard seigneurs d'Eppstein d'après leur nouveau quartier général. En 1425, Gottfried von Eppstein vendit l'ensemble du Amt Steinheim à l'électorat de Mayence. Les comtes d'Isenburg, Hagen-Münzenberg et von Falkenstein ont également acquis plus tard de riches exploitations au Maingau.

À partir de 1803, une grande partie de l'ancien Maingau appartenait au Grand-Duché de Hesse et à la Principauté d'Aschaffenburg, qui fut brièvement rattachée au Grand-Duché de Francfort et en 1814 à la Bavière. Les Hessois divisèrent la région en de nouvelles structures administratives au cours de la période suivante. Aujourd'hui, l'ancien Maingau est divisé en la ville indépendante d'Offenbach am Main, le district d'Offenbach, le district de Darmstadt-Dieburg, le district d'Aschaffenburg et le district de Miltenberg dans les États fédéraux de Hesse et de Bavière.

Actes de donation
De nombreux lieux de Maingau ont été mentionnés pour la première fois dans des actes de donation à l'abbaye de Lorsch. Cela a donné au monastère de vastes possessions dans ce domaine au début du Moyen Âge.

Des mentions documentaires de l'époque franconienne sont parvenues aux endroits suivants dans le Maingau :

 Rumpenheim est né le 1. Juillet 770 mentionné dans un acte de donation concernant un vignoble d'un Gunthart au monastère de Lorsch, 16 autres donations (850 Lorsch possédait 600 à 700 acres à Rumphenheim ) entre autres un échange entre le roi Heinrich I et le monastère Fulda ,
 Bellingen fut mentionné plusieurs fois entre 765 et 815 dans des actes de donation au monastère de Lorsch (dont le don d' Erlulf en 791 comme à Bieber et Ober- et Nieder-Roden), jusqu'en 1385 le lieu devient désolé ,
 Klein-Welzheim et Großwelzheim ont été mentionnés comme Walinesheim 772 dans un acte de donation du monastère de Lorsch,
 Mainflingen, de 775 à 799 diverses donations de biens au monastère de Lorsch dans la marca Manolfinger sont enregistrées
 Don Bürgel 790 à l'abbaye de Lorsch, dans le 9e Don du siècle à St. Salvator à Francfort (le "village appelé Bürgel comprenant l'église et la dîme associée, car il appartenait à Ruotker en tant que fief").
 Bieber a été mentionné dans le premier document définitivement datable le 22. Mentionné en avril 791, lorsqu'un noble de Franconie nommé Erlulf a donné l''' intégralité de sa propriété à Bieber au monastère de Lorsch, les dons des mainggraves Warin (quatre sabots ) et Walah (tous ses biens à Bieber) ne peuvent pas être clairement datés, mais sont estimés à 768 au plus tard le 28. Septembre 868, un Teotger fait don de ses biens à Bieber au monastère de Lorsch
 Ober-Roden et Nieder-Roden ont été ouverts le 22. Mentionné en avril 791, lorsqu'un noble de Franconie nommé Erlulf a donné l intégralité de ses biens dans les lieux au monastère de Lorsch, Roden (Ober- ou Nieder-Roden) a été mentionné dès 790 dans un don au monastère de Lorsch, et le monastère de Rotaha a été mentionné dès 786 ,
 Dörnigheim 793 a donné Wolfbodo au monastère de Lorsch, entre autres, la région de Maingau, qui était à Turinchheim ,
 Klein-Auheim et Großauheim ont été mentionnés dans un document d'un Reginbodo 806 comme Euuichheim et 1062 comme Oweheim ,
 Mühlheim a été mentionné en 815 comme Untermühlheim dans un acte de donation de l'empereur Louis le Pieux au monastère de Lorsch (quatre sabots avec des serfs),
 Seligenstadt a été mentionné en 815 comme Obermühlheim dans une donation de Ludwig le Pieux au monastère de Lorsch (19 Hufen et 13 serfs), cette propriété appartenait autrefois au comte Drogo,
 Offenbach est mentionné en 977 dans un acte de donation de l'empereur Otton II (l'église est donnée à la Salvatorkapelle de Francfort),
 Kleinostheim 980 Certificat d'un Megengozi,
 Dietesheim En 1013, le roi Heinrich II cède sa propriété de Dietesheim à l'abbaye de Lorsch en échange,
 Stockstadt am Main comme Stoddenstadt 1024,
 Hausen, en 1049, le roi Heinrich IV. Pour créer de nouvelles pauses à la villa Hausen,
 Babenhausen dans le 11e Siècle dans un document d'un Reginbodo,
 Hergershausen ,
 Hainstadt ,
 Meielsheim (plus tard dévasté).

 Le Maingau aujourd'hui
Ces derniers temps, il y a eu une tendance à appliquer le terme Maingau, qui a depuis longtemps cessé d'être une unité administrative, de manière non spécifique à de plus grandes parties de la région Rhin-Main. Derrière cela se trouvent probablement les divisions de district des guildes de gymnastique et de tir. Le Sport-Schützengau 8 s'appelle "Maingau" et comprend les districts 81 Frankfurt, 82 Offenbach, 83 Main-Taunus, 84 Hochtaunus et 85 Usingen. En 1890, l'hôpital Maingau a été ouvert dans le quartier Nordend de Francfort par lAssociation des femmes patriotiques de Rothen Kreuz. A Flörsheim am Main , le Maingau-Bote (aujourd'hui Flörsheimer Zeitung ) est publié jusqu'en 1989.

Mais le terme existe aussi toujours pour le quartier d'origine : Une fusion de Volksbanken dans le quartier Offenbach et Volksbank Hausen, décidée dans les années 1990, s'appelle Volksbank Maingau et, depuis la fusion avec Volksbank Obertshausen, le nom Vereinigte Volksbank Maingau. Il y a aussi, par exemple, Maingau Energie GmbH (anciennement Obertshausen Gas Supply Association) et la Maingau-Halle à Kleinostheim.

L'association de district de la Junge Union Offenbach-Land s'appelle « Junge Union Maingau » depuis mars 2007. Des voix se font également entendre pour que le quartier d'Offenbach (auquel la ville d'Offenbach n'appartient plus depuis 1938) soit rebaptisé quartier de Maingau.

 Littérature

 Karl Nahrgang : Ville et district Offenbach am Main - Atlas pour les études de peuplement, le trafic, l'administration, l'économie et la culture . Commission maison d'édition Dr. Waldemar Kramer, Francfort-sur-le-Main 1963.
 Karl Nahrgang : Ville et district d'Offenbach am Main - Études et recherches, Volume 4 . Maison d'édition Waldemar Kramer, Francfort-sur-le-Main 1958.
 JW Chr. Steiner : Antiquités et histoire du Bachgau dans le vieux Maingau I-III . Aschaffenbourg 1821 et 1827.
 JW Chr. Steiner : Histoire et antiquités du Rodgau dans le vieux Maingau'' . Darmstadt 1833

liens web

 Die Gaue vor 900. Geschichtlicher Atlas von Hessen. In: Landesgeschichtliches Informationssystem Hessen (LAGIS).
 Die Gaue nach 900. Geschichtlicher Atlas von Hessen. In: Landesgeschichtliches Informationssystem Hessen (LAGIS).

Région en Europe
Géographie de la Hesse
Histoire de l'Allemagne
Histoire de l'Allemagne médiévale
Histoire régionale
Pages avec des traductions non relues

Maingau


Gostagáyevskaya  es una stanitsa del ókrug urbano de la ciudad-balneario de Anapa del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situada a orillas del río Gostagaika, en una llanura que se extiende entre las estribaciones de poniente del Cáucaso Occidental y la costa del mar Negro, 20 km al nordeste de la ciudad de Anapa y 116 km al oeste de Krasnodar. Tenía 9 538 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio rural Gostagáyevskoye, al que pertenecen asimismo Mali Chekon y Kovalenko. En su conjunto el municipio contaba con 9 597 habitantes en 2010.

Historia

Fue fundada en 1862 en el emplazamiento de un reducto defensivo construido en 1842 de nombre Gostagáyevskoye, como parte de una línea defensiva contra los ataques adigué a lo largo de la costa del mar Negro.

Demografía

Economía

El principal sector económico de la localidad es la producción vinícola en las bodegas locales.

Educación

La población cuenta con 2 escuelas medias, la Nº15 y la Nº31.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición rusa de Wikipedia, Гостагаевская.
 Sitio web de la stanitsa .
 Portal de la stanitsa .
 Listado de las familias que inmigraron a la localidad en 1862 .
  en Panoramio.
  en Panoramio,
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net.

Localidades de la Ciudad de Anapa del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1862

Gostagáyevskaya


Celeste (Stillwater, Minnesota; 3 de mayo de 1972) es una actriz pornográfica estadounidense que apareció en aproximadamente 175 filmes desde 1992 a 2003, llegando a ser una Chica Vivid desde 1992 a 1995.

Según el director pornográfico, John Stagliano, en sus inicios actuó en una escena para el antes de su operación de rinoplastia y aumento de pechos

Celeste se casó con su compañero el actor Woody Long, y posteriormente tuvo un hijo con el director porno, Paul Norman.

Premios
 1995: Premio XRCO a la "Mejor escena Chica-Chica" en The Dinner Party
 1995: Premio AVN a la "Mejor escena Solo Chicas" en The Dinner Party
 1996: Premio AVN a la "Mejor escena de grupo" en Borderline (Orgía Final)
 1996: "Mejor actriz del año" - Adam Film World Readers Poll

Referencias

Enlaces externos

Actrices pornográficas de Estados Unidos
Modelos eróticas de Estados Unidos
Ganadoras del premio AVN

Celeste (actriz porno)


Yaylacık, Sinop ilinin Boyabat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1487 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Durağan ilçesine bağlıyken, 5 Aralık 1955'te Boyabat ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 110 km, Boyabat ilçe merkezine 20 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Boyabat belde ve köyleri

Yaylacık, Boyabat


Apartment 2F, often written Apt. 2F, is a 1997 MTV sitcom, sketch comedy and stand-up television series about the escapades of Randy and Jason Sklar's characters in New York City. The series aired from July 13 to November 1997.

Cast
The series included appearances by comedic actors, Amy Poehler, Stephen Colbert, Lewis Black, Bill Burr, Zach Galifianakis and Godfrey.

The writers included Randy & Jason Sklar, Vito Viscomi, Mike Royce, Michael Lee, Brian Frazer, Eric Friedman and Katty Biscone.

Reception
Reviewing the first episode, Carole Horst of Variety magazine said the show is a "wildly unfunny sitcom" that "looks more like a TV Land reject than an MTV-sanctioned production". She goes on to say that "while exhibiting nice brotherly chemistry and comic timing", the Sklar brothers "have transferred characters and bits from their New York stage shows to a boringly traditional sitcom setup". On the other hand, The Hollywood Reporter suggested that the Sklar brothers "could be the Seinfelds of the late '90s".

References

External links

1990s American sitcoms
1990s American sketch comedy television series
1997 American television series debuts
1997 American television series endings
English-language television shows
MTV original programming

Apartment 2F