Edward Dean Kennedy (* 17. Januar 1963 in Redvers, Saskatchewan) ist ein ehemaliger kanadischer Eishockeyspieler, der im Verlauf seiner aktiven Karriere zwischen 1982 und 1995 unter anderem 753 Spiele für die Los Angeles Kings, New York Rangers, Buffalo Sabres, Winnipeg Jets und Edmonton Oilers in der National Hockey League auf der Position des Verteidigers bestritten hat.

Karriere
Kennedy begann seine Juniorenkarriere im Jahr 1979 bei den Weyburn Red Wings in der Saskatchewan Junior Hockey League, ehe er im Sommer 1980 für gut zwei Jahre zu den Brandon Wheat Kings in die Western Hockey League wechselte. Während dieser Zeit wurde der Verteidiger in der zweiten Runde des NHL Entry Draft 1981 an 39. Stelle von den Los Angeles Kings aus der National Hockey League ausgewählt.

Im Verlauf der Saison 1982/83 holten die Kings den Abwehrspieler in den NHL-Kader. Nachdem er das erste Jahr bei den Kings verbracht hatte und lediglich für vier Spiele an die Saskatoon Blades in die WHL ausgeliehen worden war, teilten sich im folgenden Spieljahr seine Einsätze zwischen den Kings und deren Farmteam auf. Bei den New Haven Nighthawks verbrachte er dann auch die gesamte Saison 1984/85 in der American Hockey League. Ab dem Herbst 1985 war er für die folgenden drei Jahre schließlich Stammspieler der Los Angeles Kings. Erst im Dezember 1988 wurde Kennedy gemeinsam mit Denis Larocque an die New York Rangers abgegeben, die im Gegenzug Igor Liba, Michael Boyce, Todd Elik und weitere Zuwendungen nach Los Angeles transferierten. Das Gastspiel Kennedys im Big Apple währte lediglich zwei Monate und 16 Partien, da ihn die Kings im Februar 1989 für ein Viertrunden-Wahlrecht im NHL Entry Draft 1990 zurückholten.

Anfang Oktober 1989 war der Kanadier erneut in ein Transfergeschäft involviert, als ihn Los Angeles' Management kurz vor dem Saisonstart an die Buffalo Sabres abgab. Im Gegenzug erhielten sie ein Viertrunden-Wahlrecht im NHL Entry Draft 1991. In Buffalo fand Kennedy für die folgenden zwei Spielzeiten bis zum Herbst 1991 eine sportliche Heimat. Im Oktober 1991 wechselte Kennedy dann mit Darrin Shannon und Mike Hartman für Dave McLlwain, Gord Donnelly, ein Fünftrunden-Wahlrecht im NHL Entry Draft 1992 und weitere Zuwendungen zu den Winnipeg Jets. Nur gut einen Monat nach dem Wechsel verletzte sich der Abwehrspieler bei seinem neuen Arbeitgeber stark am Knie und fiel lange Zeit aus, sodass er in der Saison 1991/92 nur 20 Spiele bestreiten konnte. Im Verlauf der Spielzeit 1992/93 wurde Kennedy aufgrund des Transfers den bisherigen Mannschaftskapitäns Troy Murray bis zum Saisonende zum neuen Teamkapitän ernannt. Zur folgenden Saison wurde er durch Keith Tkachuk abgelöst. Insgesamt blieb Kennedy bis zum Januar 1995 im Team. Kurz vor Beginn der durch den Lockout verkürzten Saison 1994/95 wurde er von den Jets auf die Waiver-Liste gesetzt. Von dort wählten ihn die Edmonton Oilers aus. Dort beendete er nach der Spielzeit seine aktive Karriere.

Karrierestatistik

Weblinks

Eishockeyspieler (Brandon Wheat Kings)
Eishockeyspieler (Saskatoon Blades)
Eishockeyspieler (New Haven Nighthawks)
Eishockeyspieler (Los Angeles Kings)
Eishockeyspieler (New York Rangers)
Eishockeyspieler (Buffalo Sabres)
Eishockeyspieler (Winnipeg Jets, 1972–1996)
Eishockeyspieler (Edmonton Oilers)
Geboren 1963
Mann
Kanadier

Dean Kennedy


بلدية باساوري  هي بلدية تقع في مقاطعة بيسكاي, التي تقع في منطقة الباسك شمالي إسبانيا.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لباساوري:

أعلام

 أوناي ميدينا
 أغوستين غاينثا
 إيتزيار إيتونو
 إيبون لايانا ديل ريو
 إيمانول كورال

وصلات خارجية

  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في بيسكاي
بلديات بيسكاي

باساوري


Niyazi Akı (1913, Bilecik - 30 Eylül 1992, Bandırma), eski İstanbul valisi.

Hayatı
1913, Bilecik doğumludur. 1931 yılında Bursa Erkek Lisesi'nden, 1934 yılında Mekteb-i Mülkiye'den mezun oldu.

Cebeci Nahiye Müdürlüğü, 1939-1940 yılları arasında Alanya, 1943 yılında Safranbolu, İçişleri Bakanlığı Tetkik Kurulu Danışmanlığı, 1950-1951 yılları arasında Tunceli, 1951-1953 yılları arasında Kars, 1953-1955 yılları arasında Kastamonu, 1955-1957 yılları arasında Erzurum, 1957-1960 yılları arasında Antalya, 1960-1961 yılları arasında Diyarbakır, 1961-1962 yılları arasında Amasya Valilik görevlerinde bulunmuştur. Amasya Valiliği'nden İstanbul Valiliği'ne Atanmıştır. 6 Mart 1962 - 18 Ocak 1966 Tarihleri arasında İstanbul Valisi olarak görev yapmıştır. Niyazi Akı, gecekonduların elektrik meselesini halletmeye çalışmış, şehrin pek çok yerine elektrik vermiştir.

18 Ocak 1966'da Devlet Personel Dairesi Başkanlığı'na atanmıştır. Balıkesir Valisi olarak emekli olmuştur. 1984 yılında Et ve Balık Kurumu Yönetim Kurulu Üyeliğine getirilmiştir. Niyazi Akı, 30 Eylül 1992'de Bandırma'da öldü.

Kaynakça
 http://www.istanbul.gov.tr

1913 doğumlular
Bilecik doğumlular
1992 yılında ölenler
Bursa Erkek Lisesinde öğrenim görenler
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenim görenler
İstanbul valileri
Balıkesir valileri
Balıkesir'de ölenler
Bilgi kutusu bulunmayan kişiler
İstanbul Büyükşehir belediye başkanları
Diyarbakır belediye başkanları

Niyazi Akı


Jógvan Ingvard Olsen (født 8. juli 1930 på Toftir) er en tidligere færøsk skibsreder og politiker (SB).

Han var medlem af kommunalbestyrelsen i Nes 1974–1980, de sidste fire år som borgmester. Han var igen borgmester fra januar til august 1989. Olsen var indvalgt i Lagtinget for Eysturoy 1970–1988. Han var fiskeri- og energiminister i Jógvan Sundsteins anden regering 1989–1991, medlem af Lagtingets delegation til Nordisk Råd 1991–1993 samt Lagtingets formand fra juli til september 1994 og 1995–1998. Princippet om parlamentarisme blev lovfæstet i 1995 på hans initiativ.

Han var fårebonde 1944–1946, fisker 1946–1958, fiskeskipper fra 1958 og skbsreder fra 1968.

Han er søn af Jens Christian Olsen og halvbror til Alfred Olsen, begge Sambandsflokkurin-politikere.

Referencer
 Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 332. (PDF )

Politikere fra Sambandsflokkurin
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Lagtingsformænd på Færøerne
Søfolk fra Færøerne
Skibsredere fra Færøerne
Fiskeriministre fra Færøerne
Energiministre fra Færøerne
Landmænd fra Færøerne
Borgmestre fra Færøerne
Personer fra Østerø

Jógvan I. Olsen


Goin' Through es un grupo musical griego. El grupo ha tenido muchos éxitos y a la vez muchas críticas, debido a sus letras provocadoras, como es el caso de Poso Malakas Eisai. Sus géneros son el Hip Hop o Rap. Goin' Through se caracteriza por sus ritmos que, a priori, pueden parecer extraños. Una de sus frases más conocidas es "Κύριε υπουργέ, γαμότα τα υπουργία σας", la cual aparece en la canción "Kalimera Ellada" y de la que se ha hecho incluso otra canción (Kirie Ypourgie, de Goin' Through). Recientemente se ha lanzado una aplicación para iPod con información y canciones del grupo.

Biografía

Goin' Throguh se fundó en 1993 por los actuales miembros del grupo (Nikos 'NiVo' Vourliotis y Michalis Papathanasiou) con el objetivo de crear un nuevo estilo de música, lo cual puede apreciarse en cualquiera de sus canciones. Todos sus álbumes y canciones están escritos y producidos por ellos mismos. El grupo ha estado influenciado por cantantes como Stevie Wonder, James Brown, Method Man, Dr. Dre, Snoop Dogg y LL Cool J. Muchas de sus canciones contienen colaboraciones de otros artistas griegos, como Nevma (Karta), Thirio (Poté Ksaná) o Elisabet Spanoú (Kati Monadikó). Cabría decir que 2002 fue un año muy prolífico para el grupo, llegando al número 22 de las listas europeas, firmando un contrato con Def Jam y Universal Records y lanzando "Symbolaio Timis".

2004 fue también un buen año para el grupo, en el que sacaron a la venta su álbum "La Sagrada Familia", del que más tarde sacarían una edición especial que incluía un remix de "Poso Malakas Eisai" de DJ Chaos y recibieron varios MAD TV Video Music Awards en calidad de "Mejor Grupo de Hip Hop" y "Mejor Video de Hip Hop". Durante 2005 y 2006, "La Sagrada Familia - The Golden Edition" recibió un Disco de Oro y NiVo recibió el premio al hombre con más estilo del año por la revista Status.

Tras el lanzamiento de "Vendetta" el 29 de mayo de 2006, el álbum llegó al Top 5 de las listas griegas y el sencillo "Kallimera Ellada" alcanzó las 200.000 descargas legales. En 2007, el álbum "Veto" consigue un Disco de Oro a los 10 días de su salida al mercado. También en ese año NiVo aparecería en la película "Loufa kai Apallagi", que vendió más de medio millón de entradas. En 2010, "Joker" salió a la venta con dos nuevas canciones: "Mporo ki Egó" y "Pollá Provlimata".

Discografía

</div>

Anazítisi (simple)

Anazítisi (Αναζήτηση) fue la primera aparición de Goin' Through en el mundo discográfico, en 1994. Contenía una sola canción, Anazítisi (Αναζήτηση). Puede comprarse en iTunes.

Anazítisi (álbum)

Anazítisi (Αναζήτηση) (Álbum) salió al marcado en 1995. El disco contiene trece canciones: Garífalle, Garífalle (Γαρύφαλλε, γαρύφαλλε); Xekínima (Ξεκίνημα); Gia Sena Monaxiá Mou (Γιά σένα μοναξιά μου); Anazítisi (Αναζήτηση); Sképseis (Σκέψεις); Jorís Na Ftaío (Χωρίς να φταίω); Garífalle, Garífalle (Hip Hop Version (Γαρύφαλλε, γαρύφαλλε (Hip hop version)); Kainouria Mera (Καινούρια μέρα); Mía Ora Apó To Jrono (Μία ώρα από το χρόνο); Na Eíja Fterá (Να είχα φτερά); Parénthesi (Παρένθεση); To Paijnidi Tis Agapis (Το παιχνίδι της αγάπης) y Scratch my Funk.

Ekeí Pou Vrísketai To Fos

En griego: Εκεί που βρίσκεται το φώς, es el segundo disco de Goin' Through. Salió a la venta en 1996 y contenía tan solo tres canciones: Ekeí Pou Vrísketai To Fos (Εκεί που βρίσκεται το φώς), Psémata (Ψέματα) y Mipos Giriseis (Μήπως Γυρίσεις).

Mikroí Theoí

En griego: Μικροί Θεοί, salió a la venta en 1996, al igual que Εκεί που βρίσκεται το φώς, aunque este disco contenía también todas las canciones de este. Contiene catorce canciones: Ekeí Pou Vrisketai To Fos I (Εκεί που βρίσκεται το φώς I), Ekeí pou Vrisketai To Fos II (Εκεί που βρίσκεται το φώς II), Me To Spréi Sto Mialoú Mou (Με το σπρέü στο μυαλού μου), Anamiseis (Αναμήσεις) con Uneek, Ston Aera (Στον αέρα), Psémata (Ψέματα), De Fobamai (Δε φοβάμαι) con Uneek, Mikroí Theoi (Μικροί Θεοί), I Ptosi (Η πτώση), Mipos Giriseis (Μήπως Γυρίσεις), Mía Ora Apo To Jrono (Μία ώρα από το χρόνο), Outro y Only Time Will Tell.

I Giortí / I Proti Epafí

En griego: Η γιορτή/ Η πρώτη επαφή. Se compone de una sola canción y de cuatro remixes de la misma: De T. X. C., de Πρύτανης, de Razastar y de LP, pudiéndose comprar este último en iTunes.

Carátula

La carátula de este disco fue algo polémica debido a que en ella puede apreciarse el parte del derrumbe de un edificio. En un principio, el disco no tuvo problemas y se vendió como muchos otros, pero más tarde, lanzaron críticas al grupo debido a que en caso de que el disco hubiera llegado al mercado internacional, hubiera dado una mala impresión de Grecia, es decir, como un país pobre y tercermundista. Una vez dicho esto, el grupo compadeció ante los medios de comunicación y explicó que se trataba de "una simple carátula, que no había razón para tanto revuelo".

III

Todas las canciones de este disco eran totalmente nuevas el día de su venta. Contiene canciones como Kane Oti Thes (Κάνε ό,τι θες), Jorís Parápono (Χωρίς Παράπονο), Jathikes (Χάθηκες), Eafte Mou (Εαυτέ μου), I Proti Efafí (Η πρώτη επαφή (live edit-intro)), I Prothi Epafí (Η πρώτη επαφή (live edit)), I Yiortí (Η γιορτή), Eafte Mou (Εαυτέ μου (Alien Mix)), I Vitrina (Η βιτρίνα), Fefgo (Φεύγω) (Open up your mind 98), Outro, Burn rubben on me - Το παρτύ 98 y Oji ('Οχι). En la carátula puede apreciarse la juventud del grupo por aquel entonces, de entre los cuales resalta el cambio de NiVo de lo que era hasta lo que es ahora, sobre todo la barba.

Symbolaio Timis

En griego: Συμβόλαιο τιμής, lanzado en 2001, el disco contiene trece canciones que son: Symobolaio Timís (Συμβόλαιο τιμής), I Kleidarótripa (Η κλειδαρότρυπα), Oi Psijés (Οι ψυχές), To Tragoudi Mou (Το τραγούδι μου), Skéftikes Poté (Σκέφτηκες ποτέ), To Vounó Ton Aisthimaton (Το βουνό των αισθημάτων), Monos (Μόνος), Ejo Jathí ('Εχω χαθεί), To Steki Ton Oraion (Το στέκι των ωραίων), Mia Efjí (Μια ευχή), Ejo Ena Fobo ('Εχω ένα φόβο), I Kleidarótripa (Η κλειδαρότρυπα (BIG MF Mix)) y Ride with me.

Título

Symbolaio Timis en griego puede traducirse como "Contrato Honorífico". El disco fue lanzado al mercado nada más que el grupo llegara a un acuerdo con Universal Records, y por ello el disco lleva ese título. También la primera canción, Symbolaio Timís, se compuso con la intención de rememorar ese momento.

La Sagrada Familia

El disco contenía, hasta el lanzamiento de La Sagrada Familia - The Golden Edition, el mayor número de canciones en un álbum de Goin' Through, con diecisiete: 12 Pará (12 Παρά), Aftí Ti Zoí (Αυτή τη ζωή), Poso Malakas Eisai (Πόσο Μαλάκας Είσαι), Gynaikes (Γυναίκες), Ligo Akoma (Λίγο Ακόμα), O Dromos Pou Zo (Ο Δρόμους που ζω), Gelao Me Sena (Γελάω με σένα), Logia Pollá (Λόγια πολλά), To Dakri (Το δάκρυ), Énojos ('Ενοχος), Zíse (Ζήσε), Athína (Αθήνα), Glossa Megali (Γλώσσα Μεγάλη), den Yparjoun Lexeis (Δεν υπάρχοuν λέξεις), Vímata (Βήματα) y Póso Malakas Eisai (Πόσο Μαλακας Είσαι) (Clean Version). Un año más tarde se haría una edición especial de este disco.

La Sagrada Familia - The Golden Edition

Este disco contenía todas las canciones de La Sagrada Familia y seis más: Euro (Ευρο) (Welcome Edit con Taraxías), S'arese (Σ'αρέσε) (Remix con Nevma), Gynaikes / Vale fantasía (Γυναίκες/ Βάλε φαντασία) (Con María Pieridi), Poso Malakas Eisai (Πóσο Μαλάκας Είσαι) (Remix), 12 Pará (12 Παρά) (Live edit con Isorropistis, TNS y DJ Palmo) y Athina 2005 (Αθήνα 2005) (Con Lakis Lazópoulos).

Vendetta

El disco salió a la venta en 2006 con diecisiete canciones: Ante (Αντε), Ejei Arjisei ('Εχει αρχίσει), Kalimera Ellada (Καλημέρα Ελλάδα), Poté Se Filo Na Mis Peis (Ποτέ σε φίλο να μην μεις), To Tragoudi Mou (Το τραγούδι μου), Akou ('Ακου), As Lene Oti Theloun (Ας λενε ότι θέλουν), Mes Sta Metropolis (Μες στα Metrópolis) (Con Alexis D.), Pes Ou (Πές μου), Vendeta (Βεντέτα), 12 Akrivós (12 Ακριβώς) (Con Ominus, Taraxías y Sifu Versus), I Pio Megali Stigmí (Η πιο μεγάλη στιγμή) (Con 7L & Esoteric y Effiologos), Ejo Mía Ypónoia ('Εχω μία υπόνοια), Ton Lene NiVo (Τον λένε NIVO), Ti Eija Kai Ti Éjasa (Τι είχα και τι έχασα) (Santa), Mía Signomi (Mια συγνώμη) y Kalimera Ellada (Καλημέρα Ελλάδα) (Clean Version). Recibió una buena aceptación por parte del público.

Scholeío 2006

En griego: Σχολείο 2006, tan solo cuenta con dos canciones: Sjoleío 2006 (Σχολείο 2006) (Con Paschalis, TNS, Taraxías y Thirio) y una mezcla de la misma.

The Duets

Este disco salió a la venta en 2006 con dieciséis canciones: Χριστούγεννα, Πτώση, Σχολείο 2006, Θέλω να γυρίσω, 'Ερωτα ή πόλεμο, Γυναίκες Βάλε φαντασία, Γαρύφαλλε, γαρύφαλλε, Οι ψυχές, Αυτή η ζωή, Δεν ακούς, Τι είναι αυτό; Αλήτισσα ψυχή, Αίθινη εποχή, Το τραγούδι μου, Δεν αντέχω y Λίγο ακόμα. Este disco aún puede comprarse en cualquier tienda de música.

Kalimera Ellada

En griego: Καλημέρα Ελλάδα, fue lanzado al mercado en 2006, con tan solo tres canciones: Kalimera Ellada (Καλημέρα Ελλάδα), Kalimera Ellada (Καλημέρα Ελλάδα) (Clean Version) y Kalimera Ellada (Καλημέρα Ελλάδα) (Instrumental). El sencillo fue todo un éxito, y es en Kalimera Ellada dónde aparece la famosa frase "Κυριε υπουργέ, γαμοτα τα υπουργία σας" (Kirie Ypourgé, gamota ta ypourgía sas.

Kleíste mou to stoma

En griego: Κλείστε μου το στόμα, sacado a la venta en 2007, el disco "Κλείστε μου το στόμα" cuenta con solo tres canciones: Κλείστε μου το στόμα (Versión extendida), Κλείστε μου το στόμα (Radio edit) y Κλείστε μου το στόμα (Instrumental). De ellas, podría decirse que Κλείστε μου το στόμα (Radio edit) es la versión original de la canción

Veto

Veto fue el único álbum de Goin' Through en 2007, con quince canciones: Kleíste Mou To Stoma (Κλείστε μου το στόμα), Karta (Κάρτα), Ftou Sou (Φτου σου), Oti Mou Peis (Ότι μου πείς), Kane Oti Kano (Κάνε ότι κάνω), Kapoios Allos (Κάποιος άλλος), Firmés (Φιρμές), Pino (Πίνω) (Dirty version), Veto (Dirty version), To Mistikó (Tο μυστικό), Gia Sena (Για σένα), Mila se Mena (Μίλα σε μένα), Poso Antejoun Oi Nijtes (Πόσο αντέχουν οι νύχτες), Psilá To Kefali (Ψηλά το κεφάλι) (Remix), Kleíste Mou To Stoma (Κλείστε μου το στόμα) (Radio edit). La canción Veto causó diferentes opiniones sobre el grupo, dado el tono de la letra de la canción. Esto derivó en una versión "limpia", es decir, con censura, que salió a la venta más tarde.

Goin' Through & Linda

Este disco contenía una sola canción: To Simadi (Το σημάδι), de Linda con la colaboración de Goin' Through.

Psilá To Kefali

En griego: Ψηλά το κεφάλι, lanzado en 2007, el disco contiene tres canciones, dos nuevas (Psilá To Kefali con TNS y Dope MC y Psilá To Kefali Instrumental) y un remix de Kalimera Ellada con Óminus y Alexis D

Loufa Kai Apallagí (Álbum Soundtrack)

En griego: Λούφα και Απαλλαγή (Álbum Soundtrack), salió días más tarde respecto al estreno de la película. El disco es casi íntegramente obra de Goin' Through, excepto la canción I-5 de Thirio. El álbum contiene once canciones: Den Antejo (301 Kai Símera) (Δεν αντέχω (301 και σήμερα)), Kalós ta Lagoudakia (Καλώς τα λαγουδάκια) (Dirty Version), Toso Aplá (Τόσο απλά) (Con Sofía Berntson), Variemai (Βαριέμαι), To Fantaraki (Το φανταράκι), Ι-5 (De Thirio), Liga Leptá (Λίγα λεπτά), Molis Pou Jórisa (Μόλις που χώρισα), Mes Oji (Μές όχι), Kalós Ta Lagoudakia (Καλώς τα λαγουδάκια) y Ejo Jatheí (Έχω χαθεί 08); y cuatro playbacks, de Den Antejo (301 Kai Símera), Kleíste mou To Stoma, Karta y Poso Malakas Eísai. Incluye además dos vídeos comentados sobre la película.

Revisited Best Of

Este disco es un recopilatorio de las mejores canciones de Goin' Through y remixes de algunas de ellas. Las canciones están repartidas en dos discos: En uno están Den Kano Diakopés (Δεν κάνω διακοπές), Porta Kleistí (Πόρτα Κλεiστη), Gynaikes / Karta (Γυναίκες / Κάρτα), Poso Malakas Eisai (Πόσο Μαλάκας είσαι) (Clean version), 12 Akrivós (12 ακριβώς) (Tampered mix by Mike P.), Psilá To Kefali (Ψηλά το κεφάλι) (Guide mix by Mike P.), Ftou Sou (Φτου σου) (Remix), Aftí Ti Zoí (Αυτή τη ζωή), Kane Oti Kano (Κάνε ότι κάνω) (Remix) , Den Antejo (301 Kai Simera) (Δεν αντέχω (301 και σήμερα)), Thelo Na Giriso (Θέλω να γυρίσω), Kalimera Ellada (Καλημέρα Ελλάδα) (Remix), kalimera Ellada (Καλημέρα Ελλάδα) (Clean version) y en el segundo disco están 12 Pará (12 παρά), Psilá To Kefali (Ψηλά το κεφάλι), Kleíste Mou To Stoma (Κλείστε μου το στόμα), Den Antejo (301 Kai Símera) ((Δεν αντέχω) 301 και σήμερα), Poso Malakas Eisai (Πόσο μαλάκας είσαι), karta (Κάρτα), 12 Akrivós (12 ακριβώς), Euro (Radio Edit), Ftou Sou (Φτού σου), Gynaikes (Γυναίκες) y Sjoleío 2006 (Σχολείο 2006).

Pollá provlímata

En griego: Πολλά προβλήματα. El estilo de esta canción choca con los ritmos habituales del grupo, ya que esta canción es de género Pop-Rock.

Joker

Joker es el disco más reciente de Goin' Through, de 2010. El álbum se compone de dos discos, con dieciséis canciones en total, ocho en el primero: Pollá Provlimata (Πολλά προβλήματα), Mporóki Egó (Μπορώ κι εγώ) (Con NEVMA), Se Misó (Σε μισώ), Den Katalabaino (Δεν Καταλαβαίνω), Ligo Akoma (Λίγο ακόμα) (Con Komis X), Toso Makriá (Τόσο Μακρία), Parta Min Sta Jrostao (Παρ'τα μη στα χρωστάω) (Con MO Skillz e Issorripistís) y Osa Mou Les (Όσα μου λες) (Con MO Skillz) y otras ocho en el segundo Bradia Poiísis (Βράδια ποίησης) (Skit), Opou Kian Koitaxo (Όπου κι αν κοιτάξω) (Con NEVMA), Den Einai Yo! (Δεν Είναι Υο!) (Skit), Family Hotline (Skit), Kirie Ypourgé Kalanta (Κύριε υπουργέ Κάλαντα) y Kirie Ypourgé Kalanta (Κύριε υπουργέ - Κάλαντα) Clean Version.

Kati Monadikó

En griego: Κάτι Μοναδικό, es la canción más reciente de Goin' Through, de este mismo año, con la colaboración de Elisavet Spanoú. El sencillo consta de una sola canción Kati Monadikó (Κάτι Μοναδικό).

Premios

 2004 - Mejor videoclip de Hip Hop: Poso Malakas Eisai
 2005 - Mejor videoclip en grupo: Gynaikes
 2006 - Mejor videoclip de Hip Hop: Érota i Polemo
 2007 - Mejor frase en una canción: "Kirie Ypourge, gamota ta ypourgia sas"
 2007 - Mejor álbum: Vendetta
 2007 - Mejor canción: Kalimera Ellada
 2008 - Mejor videoclip: Psilá to Kefali

Enlaces externos
www.gointhrough.gr - Página oficial del grupo (En griego e inglés).

Referencias

Grupos de hip hop de Grecia
Grupos de música formados en 1994
Dúos de música de Grecia

Goin' Through


Kværner Station (Kværner stasjon) var en jernbanestation på Gjøvikbanen, der lå i kvarteret Kværner i det østlige Oslo. Stationen, der blev oprettet 4. december 1958 og nedlagt 26. september 1977, lå mellem Østbanestasjonen og Tøyen Station. Udover Gjøvikbanen betjente den også godsbanen Loenga-Alnabrulinjen. Stationen havde en lille stationsbygning, der blev solgt til veteranbanen Urskog-Hølandsbanen og i 1973 flyttet til Bingsfoss Station, hvor den blandt andet har fungeret som billetsalg og kiosk.

Kværner Station blev oprettet i forbindelse med etableringen af dobbeltspor på Gjøvikbanen. Den havde status som togstop, hvilket betød at den var betjent for ekspedition af tog men ikke for passagerer eller gods. Fra 1963 blev stationen fjernstyret fra kommandoposten på Østbanestasjonen.

Ny Kværner Station
Miljøbyen Gamle Oslo (et nu nedlagt samarbejdsprojekt mellem staten og bydelen Gamle Oslo) gik i 2000 ind for at etablere en ny jernbanestation i Kværner: "Etablering af en ny station for lokaltog (…) ved Kværner/Enebakkveien, sådan at boliger og arbejdspladser i Kværner-området og på Arnljot Gellines vei kan få kollektiv trafik af høj standard."

Forslaget om en station i Kværner blev enstemmigt vedtaget af bydelsudvalget Gamle Oslo i 2005. I 2008 foreslog bydelens ti vel- og interesseforeninger som del af sit arbejde med en trafikplan at anlægge en station i Kværner i tilknytning til passagen under banen mellem Kværnerbyen og Enebakkveien. Senere er der blev etableret en gangbro mellem Arnljot Gellines vei i Nygårdskollen og Arnljot Gellines vei i Etterstad, der dermed kunne blive et alternativt sted for en station.

Der ligger flere jernbanespor i Kværner. Nederst ved Kværnerbyen ligger godsbanen Loenga-Alnabrulinjen, og ovenfor ligger Hovedbanen, Gjøvikbanen og Gardermobanen. I forbindelse med etableringen af Follobanen skal der gøres klar til en afgrening fra Follobanen til Alnabruterminalen med henblik på en fremtidig godsforbindelse til Bryn. Hvis den såkaldte Bryndiagonalen bliver anlagt, vil godstrafikken forsvinde helt eller delvist fra Loenga-Alnabrulinjen. Det vil i så fald give mulighed for persontrafik på godsbanen.

Potentielt knudepunkt
Trafikselskabet Ruter har flere gange foreslået, at den nuværende linje 32, der betjener Kværnerbyen, nedlægges i øst. I stedet vil Kværnerbyen kunne betjenes af de gennemgående buslinjer, der alligevel passerer området. Det vil give en bedre og mere passende dækning med kollektiv trafik.

Ruters forgænger Oslo Sporveier har tidligere foreslået en busforbindelse via Dalehaugen – Enebakkveien forbi Kværnerbyen. Forslaget blev blandt andet luftet i forbindelse med diskussionen om etableringen af den i 2001 åbnede Galgebergforbindelsen. En sådan linje vil kunne betjene Kværnerbyen og en eventuel ny Kværner Station fra nord.

I 2005 vedtog Gamle Oslos bydelsudvalg enstemmigt, at der skulle etableres kollektiv trafik på tværs af Lodalen mellem Galgeberg og Ekebergskrenten. Konceptet blev videreført af Gamle Oslos ti vel- og interesseforeninger i 2008. Tværforbindelsen vil betjene Kværnerbyen og en eventuel ny Kværner Station fra vest.

Derimod bliver det næppe aktuelt med sporvogne. Undersøgelser viser at det vil blive dyrt at anlægge sporvej til Kværnerbyen set i forhold til passagergrundlaget.  Det er med til at gøre en jernbanestation i Kværner mere relevant som alternativ.

Noter

Litteratur
 Thor Bjerke (red.) m.fl.: Banedata '94. Norsk Jernbaneklubb 1994.

Eksterne henvisninger

Stationer på Gjøvikbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1958
Ophørt i 1977
Jernbanestationer i Oslo

Kværner Station


A Associação dos Ciclistas Urbanos de São Paulo - Ciclocidade - é uma ONG ativista sediada em São Paulo para a promoção do uso e cultura da Bicicleta. É notório pelas execução de atividades de pesquisa, projetos sociais, cursos formativos e organização de eventos em tornos deste na Região Metropolitana de São Paulo.

Entre seus programas mais vísiveis, incluem-se a contagem de ciclistas períodica feita junto a prefeitura de São Paulo, a realização do Mão na Roda que é uma oficina colaborativa realizada no Centro Expandido da cidade, e a anual Auditoria Cidadã das Ciclovias.

Diversos cicloativistas de visibilidade possuem passagem pela Ciclocidade, alguns dos quais se incluem a Márcia Prado, Marina Harkot e Aline Cavalcante.

Cicloativismo

Ciclocidade


A Arquidiocese Católica Romana de Olomouc ( Checo : Arcidiéze olomoucká , Latim : Archidioecesis Olomucensis ) é a Arquidiocese Metropolitana de Rito Latino da Igreja Católica Romana na República Checa . Tem a sua sede em Olomouc .

Igrejas especiais
Sua catedral arquiepiscopal é a Catedral de São Venceslau em Olomouc e também tem três basílicas menores marianas :

Basílica da Assunção da Virgem Maria em Hostýn , região de Zlín
Basílica da Assunção da Virgem Maria e dos Santos Cirilo e Metódio em Velehrad , região de Zlín
Basílica da Visitação da Virgem Maria em Olomouc, Região de Olomouc
Estatísticas
A partir de 2015, atendeu pastoralmente 746.900 católicos (53,0% do total de 1.410.000) em 10.018 km² em 418 paróquias e 2 missões com 343 sacerdotes (246 diocesanos, 97 religiosos), 33 diáconos, 326 religiosos leigos (117 irmãos, 209 irmãs) e 19 seminaristas.

Arcebispos do Século XX

Link Externo
GCatholic.org, with Google map - data for all sections

Olmomouc from catholic-hierarchy.org

Olomouc
Religião em Olomouc

Arquidiocese de Olomouc


Unrecord é um futuro jogo de tiro em primeira pessoa desenvolvido pela produtora independente DRAMA, que utiliza gráficos fotorrealistas. Quando lançou o gameplay trailer em 2023, o jogo chamou bastante a atenção nas redes sociais justamente por seus gráficos considerados impressionantes, ao ponto de muitas pessoas confundirem com um vídeo real. O jogo ainda não possui uma data de lançamento, mas será lançado na Steam para PC. O jogo não será lançado em 2023.

A.

Jogabilidade
Conforme descrito no kit de imprensa do jogo, Unrecord é um jogo de tiro em primeira pessoa para um jogador, caracterizado como "tático e narrativo". É descrito como uma fusão do jogo de aventura Firewatch com o jogo de tiro tático Ready or Not. Embora o realismo seja uma parte "essencial" do jogo, a DRAMA enfatizou que Unrecord não tem a intenção de ser uma simulação.

No jogo, os jogadores se colocarão no papel de um policial tático, cuja perspetiva principal será através da câmara corporal policial do personagem. A página do jogo na Steam descreve a história como semelhante a um "romance policial ou thriller", onde o jogador terá a tarefa de investigar diversos casos criminais e interagir com vários personagens por meio de um sistema de diálogo.

Embora a perspetiva da câmara corporal seja considerada um elemento crucial da experiência de jogo, os desenvolvedores enfatizaram a implementação de opções de acessibilidade e configurações ajustáveis da câmara para minimizar o enjoo.

Desenvolvimento
O jogo está atualmente em desenvolvimento pela DRAMA, um estúdio independente de videogames fundado por Théo Hiribarne, membro do grupo de rap francês FR, e Alexandre Spindler, um desenvolvedor amador do Unreal Engine. Posteriormente, Michele Evangelista integrou-se à equipe como designer de níveis e artista ambiental. Unrecord marcará a estreia oficial do estúdio no mundo dos videogames.

Em 12 de outubro de 2022, Spindler compartilhou um vídeo no Twitter de um jogo "com perspectiva de câmera corporal" que ele estava desenvolvendo na época, ainda sem um nome definido. O vídeo do jogo, com duração de 45 segundos, viralizou em abril de 2023, acumulando 9,8 milhões de visualizações na plataforma de vídeos YouTube. O diretor de cinema Neill Blomkamp elogiou-o como "Incrível". O enorme sucesso viral do vídeo levou a DRAMA a acelerar o desenvolvimento do jogo e anunciá-lo antes do planejado, a fim de aproveitar o momento e evitar a perda de impulso. Em 19 de abril de 2023, a DRAMA fez o anúncio oficial do Unrecord, lançando um trailer de gameplay inicial que foi publicado no YouTube. No trailer, é apresentado o personagem do jogador adentrando cautelosamente um prédio em ruínas, seguido por perseguições e confrontos armados com atiradores não identificados, cujos rostos estão pixelados. Após uma intensa batalha em um armazém, o jogador se depara com um homem que se rende, apenas para ser interrompido por uma grande explosão. Em 2023, o vídeo alcançou a marca de 20,8 milhões de visualizações no Twitter.
fr:Columbine
No mesmo dia, o jogo foi adicionado à lista de desejos do Steam, permitindo que os jogadores manifestassem interesse em sua disponibilidade. Além disso, a DRAMA disponibilizou um press kit com informações adicionais ao público. Em uma postagem de blog após a revelação, em 20 de abril, a DRAMA esclareceu que o Unrecord está sendo desenvolvido exclusivamente para PCs, mas mantém aberta a possibilidade de lançamento para consoles. No entanto, o jogo não está sendo considerado para desenvolvimento como um título de realidade virtual. Uma semana após o anúncio, a DRAMA revelou que Unrecord já havia conquistado mais de 600.000 usuários que adicionaram o jogo à sua lista de desejos no Steam, mesmo sem uma data de lançamento oficial definida.

Ao explicar como o estúdio alcançou cenas com uma aparência realista, Evangelista destacou que o ambiente não foi escaneado, mas sim criado utilizando megascans, ativos disponíveis no mercado do Unreal Engine, bem como ativos personalizados desenvolvidos pelos próprios criadores.

Reações ao trailer do jogo
O lançamento do primeiro trailer oficial de Unrecord despertou o interesse da mídia devido aos seus gráficos e apresentações realistas. Michael McWhertor, da Polygon, descreveu Unrecord como "Surpreendentemente realista", Tyler Wilde, da PC Gamer, considerou os gráficos de Unrecord como "Surpreendentemente fotorrealistas", Christopher Castellaw, da GameRant, afirmou que o trailer de Unrecord era "Quase indistinguível de uma filmagem real de câmera."

A representação extremamente realista gerou acusações de que o trailer do jogo Unrecord foi falsificado usando imagens reais da câmera do corpo ou uma demonstração técnica pré-renderizada. O fundador da Crytivo, Alex Koshelkov, expressou ceticismo em relação ao trailer, chamando-o de "Muito, muito falso" e acusando os desenvolvedores de simplesmente sobrepor ativos em um vídeo real. Em resposta, Spindler compartilhou um vídeo que mostrava o ambiente do jogo dentro da interface de usuário do Unreal Engine, com o intuito de comprovar que Unrecord é um jogo de tiro em primeira pessoa com movimentação livre, e não um filme interativo ou um jogo de tiro sobre trilhos. A IGN também conduziu uma verificação independente da autenticidade do trailer do jogo, realizando o download dos mesmos ativos de nível 5 do Unreal Engine utilizados em Unrecord no trailer de 2022, compilados por BlueDrake42.

A apresentação extremamente realista do jogo também recebeu críticas devido à sua semelhança impressionante com vídeos reais de tiroteios policiais capturados por câmeras corporais, especialmente nos Estados Unidos. O streamer do Twitch, Trainwreckstv, compartilhou que o trailer o deixou tão "desconfortável" que parecia estar assistindo a um vídeo real vazado de uma operação militar ou policial. Ele também acrescentou que os gráficos do jogo podem reforçar opiniões políticas ao argumentar que os videogames condicionam os jovens à violência. Keza McDonald, do The Guardian, destacou que, dado o contexto da violência policial no mundo real, é inevitável que os jogadores tragam suas próprias interpretações para o jogo.

Em resposta às alegações de que o Unrecord possuía uma agenda pró-polícia ou anti-polícia, a DRAMA divulgou uma declaração no Steam, afirmando: "Como um estúdio francês direcionado a um público global, o jogo não tem envolvimento em qualquer política externa e não é inspirado por eventos da vida real." O estúdio também enfatizou que o Unrecord evitará "temas indesejáveis, como discriminação, racismo, violência contra mulheres e minorias" e "não adotará uma abordagem tendenciosa ou simplista em relação à atos criminosos e violência policial".

Referências

19. ^ Jogo Unrecord Breaking the Mold: Why Unrecord Games Deserve Your Attention in 2023 TechplusAI Recuperado 12/05/2023

links externos

 Website oficial
Jogos eletrônicos para um jogador
Jogos para Windows
Jogos eletrônicos desenvolvidos na França
Jogos eletrônicos em produção
Jogos eletrônicos com Unreal Engine
Jogos de tiro em primeira pessoa

Unrecord


الكراسات التونسية هي مجلة فصلية تونسية مختصة في العلوم الإنسانية، تأسست عام 1953 في إطار معهد الدراسات العليا بتونس ثم واصلت نشرها جامعة تونس وتحديدا كلية الآداب والعلوم الإنسانية بتونس.

تعدّ هذه المجلة امتدادا لمجلة سابقة تحمل اسم المجلة التونسية.

مراجع

صحف تونسية
مجلات تونسية
منشورات أسست في 1953

الكراسات التونسية


An Eremurus inderiensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich August Marschall von Bieberstein, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eduard August von Regel. An Eremurus inderiensis in nahilalakip ha genus nga Eremurus, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eremurus

Eremurus inderiensis


Gürcistan millî futbol takımı, Gürcistan'ı uluslararası karşılaşmalarda temsil eden erkek futbol takımıdır. SSCB'nin dağılmasından sonra 1990 yılında ilk resmî maçına çıkmıştır. Takımı şu anda Fransız teknik adam Willy Sagnol çalıştırmaktadır.

Turnuva Tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Avrupa Futbol Şampiyonası tarihi

UEFA Uluslar Ligi tarihi
 Yükseldi   Aynı ligde kaldı   Düştü

Kadro
Aşağıdaki oyuncular, sırasıyla 17 ve 20 Haziran 2023 tarihlerinde Kıbrıs ve İskoçya ile oynanan UEFA Euro 2024 eleme maçları için çağrıldı.

En çok maç oynayan oyuncular
8 Eylül 2012 itibarıyla

En çok gol atan oyuncular
8 Eylül 2012 itibarıyla

Kaynakça

Gürcistan millî futbol takımı


Gustave-Achille Leroy, dit Leroy-Petit, né le  à Étoutteville et mort le  à Rouen, est un homme politique français.

Biographie
Né le 16 mai 1828 à Étoutteville, Gustave-Achile (avec un seul « l » à l'état civil) Leroy est le fils de Marie-Désirée Leroy, née Caufourier, et d'André-Éloi Leroy, tous deux lamiers.

Le 22 mars 1859, Gustave Leroy prend la direction d'une institution secondaire libre à Rouen, au 15bis de la rue de l'Avalasse, où seront accueillis des lycéens, parmi lesquels figure le futur écrivain Guy de Maupassant, bachelier en 1869. Le 16 août 1859, Gustave Leroy épouse Cléophée-Rosine Petit (1831-1898). Désormais appelé « Leroy-Petit », il dirige son établissement jusqu'au 1 août 1877. La pension Leroy-Petit est ensuite reprise par son neveu, Albert Marc, dit Marc-Guernet.

Élu conseiller municipal de Rouen le 6 janvier 1878, Leroy-Petit est nommé 5 adjoint au maire la même année, puis  adjoint après sa réélection, en 1881. Adjoint délégué à l'Instruction publique et aux Beaux-Arts, il prend une part active à la création et à l'organisation laïque de plusieurs établissements scolaires. À ce titre, le ministre de l'Instruction publique Jules Ferry lui décerne les palmes d'officier d'académie le 14 juillet 1880. Le 14 avril 1881, il le nomme également membre du conseil académique de Caen, dont il avait déjà fait partie entre 1859 et 1877. Le 6 novembre 1882, il est nommé chevalier de la Légion d'honneur, ordre dans lequel il sera promu officier le 11 décembre 1900.

Le maire de Rouen Louis Ricard ayant démissionné de son mandat municipal après son élection à la chambre des députés, Leroy-Petit est nommé maire par intérim le 14 janvier 1886. Le 26 février suivant, il décline le poste de maire, auquel est élu Maurice Lebon. Leroy-Petit redevient alors simple conseiller municipal et le reste jusqu'à la fin du mandat, en mai 1888.

Le 21 décembre 1888, il est nommé inspecteur départemental de l'enseignement technique pour l'arrondissement de Rouen. C'est à ce titre qu'il est nommé membre du conseil supérieur de l'enseignement technique en 1892.

Veuf depuis 1898, Gustave Leroy-Petit meurt le 4 septembre 1903 en son domicile du  de la rue de l'Avalasse. La ville de Rouen lui rend hommage la même année en donnant son nom à une école (démolie lors de la construction du pont Mathilde, dans les années 1970).

Distinctions

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Dictionnaire biographique comprenant la liste et les biographies des notabilités [...] du département de la Seine-Inférieure, Paris, Jouve, 1892, -368 (consultable en ligne sur Gallica).

Liens externes

Républicain français du XIXe siècle
Maire de Rouen
Officier de la Légion d'honneur promu en 1900
Officier d'Académie
Naissance en mai 1828
Naissance dans la Seine-Inférieure
Décès en septembre 1903
Décès à Rouen
Décès à 75 ans

Gustave Leroy-Petit


John William Waterhouse (n. 6 aprilie 1849, Roma, Statele Papale – 10 februarie 1917, Londra, Anglia, Regatul Unit) a fost un pictor englez cunoscut pentru lucrările realizate în stilul prerafaelit. A lucrat câteva decenii după despărțirea de prerafaeliți, perioadă în care s-a aflat în vârful carierei la mijlocul secolului al XIX-lea, ceea ce a dus la porecla "prerafaelitul modern". Împrumutând influențe stilistice, nu numai de la prerafaeliții timpurii, dar și de la contemporanii săi, impresioniștii, operele sale de artă au fost cunoscute pentru reprezentările unor femei atât din mitologia greacă veche, cât și din legenda regelui Arthur.

Născut în Italia, din părinți englezi, care erau pictori, s-a mutat mai târziu la Londra, unde s-a înscris la Academia Regală de Artă. A început să expună la expoziții anuale de vară, concentrându-se pe crearea unor lucrări planșă reprezentând scene din viața cotidiană și din mitologia Greciei antice. Mai târziu a preluat stilul prerafaelit de pictură, în ciuda faptului că acesta nu mai era la modă pe scena artei britanice de câteva decenii.

Deși nu este la fel de bine cunoscut precum alți artiști prerafaeliți precum Dante Gabriel Rossetti, John Everett Millais și William Holman Hunt, opera lui Waterhouse este afișată în prezent în mai multe galerii importante de artă britanice, iar Academia Regală de Artă a organizat o retrospectivă majoră a operei sale în anul 2009.

Biografie

Waterhouse s-a născut la Roma din pictorii englezi William și Isabella Waterhouse în 1849, în același an în care membrii curentului prerafaelit, inclusiv Dante Gabriel Rossetti, John Everett Millais și William Holman Hunt, agitau scena artei din Londra. Data exactă a nașterii sale nu este cunoscută, deși el a fost botezat la 6 aprilie, și Peter Trippi, cel care a cercetat opera lui Waterhouse, a crezut că el a fost născut între 1 și 23 ianuarie. Viața sa în Italia a fost unul dintre motivele pentru care multe dintre picturile sale de mai târziu prezentau Roma antică sau erau bazate pe scene preluate din mitologia romană.

În 1854, familia Waterhouse s-a întors în Anglia și s-a mutat într-o casă nou construită în South Kensington, Londra, care era aproape de Victoria and Albert Museum nou înființat. Waterhouse, sau "Nino", așa cum a fost poreclit, venind dintr-o familie artistică, a fost încurajat să deseneze, și de multe ori a făcut schițe ale operelor de artă pe care le-a găsit în British Museum și în National Gallery. În 1871 a intrat la școala Academiei Regale de Artă, inițial pentru a studia sculptura, înainte de a trece la pictură.

Cariera timpurie
Lucrările timpurii ale lui Waterhouse nu prezentau natura în stil prerafaelit, dar prezentau teme clasice în spiritul lui Alma-Tadema și a lui Frederic Leighton. Aceste lucrări timpurii au fost expuse la Galeria Dudley și la Royal Society of British Artists, iar în 1874 a fost expusă pictura "Somnul și fratele său vitreg Moartea" la expoziția de vară a Academiei Regale. Pictura a fost un succes și Waterhouse a expus la expoziția anuală în fiecare an, până în 1916, cu excepția anilor 1890 și 1915. A devenit din ce în ce mai important pe scena de artă din Londra, cu tabloul său din 1876 "După Dans" primind cel mai important loc la expoziția de vară din acel an. Poate din cauza succesului său, picturile sale au devenit din ce în ce mai mari în dimensiune.

Cariera târzie
În 1883 s-a căsătorit cu Esther Kenworthy, fiica unui institutor de artă de la Ealing, care a expus propriile tablouri cu flori la Academia Regală. Au avut doua fete, dar ambele au murit în copilărie. În 1895 Waterhouse a fost ales să aibă statutul de academician plin. A predat la Școala de Artă din Lemn St. Ioan, a intrat în Clubul de Artă din Lemn St. John, și a făcut parte din Consiliul Academiei Regale.

Una dintre cele mai faimoase picturi ale lui Waterhouse este Doamna de Shalott, un studiu al lui Elaine de Astolat, care moare de durere atunci când Lancelot nu o iubește. Waterhouse a pictat de fapt, trei versiuni diferite ale acestui personaj, în 1888, 1894 și 1916. Un alt subiect favorit al lui Waterhouse a fost Ofelia; cea mai faimoasă dintre picturile sale cu Ofelia descrie chiar momentele de dinainte de moartea ei, punându-și flori în păr stând pe o ramură de copac aplecat peste un lac. La fel ca Doamna de Shalott și alte picturi Waterhouse, pictura prezintă o femeie aflată pe moarte în apă sau în apropierea apei. E posibil să fi fost inspirat de picturile cu Ofelia de către Dante Gabriel Rossetti și John Everett Millais. A prezentat pictura Ofelia din 1888 pentru a primi diploma de la Academia Regală. (A vrut inițial să prezinte un tablou intitulat O sirenă, dar nu a fost finalizată la timp.) După aceasta, pictura a fost pierdut până în secolul al XX-lea, și este afișată acum în colecția Lordului Lloyd Webber. Waterhouse a mai pictat-o pe Ofelia în 1894 și 1909 sau 1910, și a planificat un alt tablou din serie, numit "Ofelia în curtea cimitirului".

Waterhouse nu a putut încheia seria de picturi închinată Ofeliei deoarece a fost grav bolnav de cancer din 1915. A murit doi ani mai târziu, iar mormântul lui poate fi găsit la Kensal Green Cemetery din Londra.

Galerie
În total, a creat 118 tablouri.

Anii 1870

Anii 1880

Anii 1890

Anii 1900

Anii 1910

Referințe

Nașteri în 1849
Nașteri pe 6 aprilie
Decese în 1917
Decese pe 10 februarie
Pictori englezi
Pictori prerafaeliți

John William Waterhouse


An Macroclinium roseum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni João Barbosa Rodrigues. An Macroclinium roseum in nahilalakip ha genus nga Macroclinium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Macroclinium

Macroclinium roseum


Ayşe Sema Kürklü (Torosdağı) (d. 1 Ocak 1944), Türk hekim.

Dünyanın ilk kadın kalp cerrahlarındandır. Eşi Edip Kürklü ile birlikte Türk Kalp Vakfı'nın ve Türkiye'de açık kalp ameliyatlarının yapıldığı ilk özel hastanenin kurucularındandır.

Yaşamı
1944 yılında  İstanbul'da dünyaya geldi.  İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi'nden mezun oldu (1966) ve aynı üniversitede Genel Cerrahi ihtisası yaptı.

Ekim 1970'te İngiltere'ye giderek altı ay süreyle Chelmsford-Essex bölgesindeki üç hastanenin damar cerrahisi bölümlerinde araştırma görevlisi olarak çalıştı. Bu dönemin sonunda "Derin Ven Trombozunun Erken Tanısı" konusunda bir tez hazırladı.

İngiltere'de bulunduğu dönemde  meslektaşı Edip Uğurcan Kürklü ile nişanlanan Sema Kürklü, Mayıs 1971'de Güney Afrika'da  bulunan nişanlısının yanına giderek onunla bu ülkede evlendi.  Çalışmalarına, 1972 yılında Güney Afrika Natal Üniversitesi Wentworth Hastanesinde göğüs-kalp cerrahisi bölümünde devam etti.

21 Kasım 1972 tarihinde İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesinde girdiği sınavla Genel Cerrahi Uzmanı olduktan sonra Güney Afrika'ya döndü ve eşi ile Durban şehrinde Prof. B.T. Le Roux ile çalışmaya başladı.

1973 yılı sonunda eşi ile birlikte Türkiye'ye döndü ve İstanbul Göğüs Cerrahisi Merkezinde Göğüs-Kalp Cerrahisi ihtisasına devam etti. 1975'te  "endokardiyal pacemaker'ler ve klinikte uygulanması"  konulu tezi ile bu dalda uzman oldu. 1975 yılında eşi Edip Kürklü ile Türk Kalp Vakfı'nın kuruluşuna öncülük etti.

1976'da Bezmialem Valide Sultan Vakıf Gureba Hastanesi'nde Göğüs Kalp Cerrahisi uzmanı olarak göreve başladı. Eylül 1976-Nisan 1977 tarihleri arasında Güney Afrika Capetown Üniversitesi Kalp Cerrahisi bölümünde araştırma görevlisi olarak çalıştı ve bu dönemin sonunda "Akut Iskemik Miyokardın Geleceği Üzerinde Heterotopik Kalp Transplantasyonunun Etkisi" adlı çalışmayı hazırladı. Bu üniversitede yaptığı araştırmalar sonucu hazırladığı "Paralel bağlı fare kalplerinde alternatif pacing'in önemi" konulu tezi ile 25 Kasım 1980 tarihinde Genel Cerrahi Doçenti unvanını aldı.

1 Ocak 1984 tarihinde eşi Dr. Edip Uğurcan Kürklü ile birlikte kurdukları Özel Topkapı Hastanesi'nde çalışmaya başladı. Bu hastane Türkiye'de açık kalp ameliyatının yapıldığı ilk özel hastane oldu.

Ölen bir hasta yakınının düzenlediği silahlı saldırı sonucu 2 Ağustos 1988 tarihinde hayatını kaybeden eşi Edip Kürklü'nün ardından hastanenin Başhekimliğini üstlendi. 1994 yılında hastaneyi devrederek aktif cerrahi hayatına veda etmiş; Türk Kalp Vakfı bünyesinde uzman doktor olarak çalışmaya devam etmiştir.

Tüm meslek yaşamı boyunca yurt içi ve dışı dergilerde yayımlanmış yaklaşık  50 civarında makalesi vardır.

1944 doğumlular
Türk kadın hekimler
Tıp tarihi
Topkapı Hastanesi
Yaşayan insanlar

Sema Kürklü


Mændenes 100 kg i judo under sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro fandt sted den 11. august 2016 på Carioca Arena 2.

100 kg (herrer)

Judo under sommer-OL 2016 – 100 kg (herrer)


Ella Hedtoft (født Ella Gudrun Ingeborg Holleufer i 1906 i Aarhus, død 4. december 1954) var gift med Hans Hedtoft, der to gange var Danmarks statsminister.

Ella Hedtofts far var bager August Holleufer, og hendes mor Dorthea Marie var en af de førende stemmeretskvinder i Danmark i slutningen af det 19. århundrede.

Ella Hedtoft døde efter at have været ramt af Addisons sygdom i mange år og blev begravet på Vestre Kirkegård i København i en sektion, hvor mange kendte socialdemokrater og medlemmer af fagbevægelsen er begravet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Socialdemokrater fra Danmark
Statsministerfruer fra Danmark
Personer fra Aarhus

Ella Hedtoft


An Orcuttia viscida in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Francis Hoover, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Raymond Reeder. An Orcuttia viscida in nahilalakip ha genus nga Orcuttia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Orcuttia

Orcuttia viscida


The BBC Sports Personality of the Year Lifetime Achievement Award is an award given annually as part of the BBC Sports Personality of the Year ceremony each December. The award is given to a sportsperson "who has made a major impact on the world of sport during their lifetime". The winner is selected by BBC Sport. When football manager Alex Ferguson won the award in 2001, the BBC described the award as "a new accolade" to be presented annually; however, two people had already received the Lifetime Achievement Award.

The inaugural recipient of the award was Frank Bruno in 1996, who won it after his retirement from boxing that year. Bruno was the favourite to win the main award in 1995, but lost to Damon Hill, causing many to criticise his Lifetime Achievement Award as being a consolation award. Spanish golfer Seve Ballesteros won the award the following year, but after that the award was not presented for three years. The award has been presented annually since Ferguson ended the hiatus in 2001. Five of the eleven recipients have been associated with football; tennis and golf are the only other sports to have been represented more than once. Tennis player Martina Navratilova was the first woman to have won the award. The only recipient of the award on multiple occasions is Ballesteros who won in 1997 and again in 2009, for his contribution to golf winning "the Open three times, the Masters twice as well as playing an inspirational role in the Ryder Cup". The most recent winner, in 2022, was Jamaican athlete Usain Bolt.

Winners

By year

By nationality

By sport
This table lists the total number of awards won by the winners sporting profession.

References

General

Specific

Lifetime Achievement
Awards established in 1996
Lifetime achievement awards
1996 establishments in the United Kingdom


Pedeapsa capitală în Kazahstan a fost abolită pentru infracțiunile obișnuite, dar este încă permisă pentru crimele care au loc în circumstanțe speciale (cum ar fi crimele de război). Kazahstan, Rusia și Belarus sunt singurele țări europene care nu au abolit pedeapsa cu moartea pentru toate infracțiunile (Rusia o păstrează în lege, dar de-facto a desființat-o printr-un moratoriu. În plus față de crimele de război, Belarus păstrează pedeapsa cu moartea pentru infracțiuni obișnuite, și o utilizează în mod activ). Metoda legală de execuție în Kazahstan este prin împușcare, în mod specific - o singură împușcătură în spatele capului.

Kazahstan nu este membru al Consiliului Europei (care interzice utilizarea pedepsei cu moartea).

Ultimele execuții cunoscute în Kazahstan au avut loc în 2003, când 17 oameni au fost executați prin împușcare, între mai și noiembrie.

Pe 17 decembrie 2003, Președintele Nursultan Nazarbaev a introdus un moratoriu privind execuțiile, și, mai târziu, a comutat pedepsele cu moartea a aproximativ 40 de deținuți în închisoare pe viață. În 2007, Kazahstan și-a modificat Constituția, abolind pedeapsa cu moartea pentru toate infracțiunile, cu excepția actelor de terorism care duc la pierderea de vieți omenești și infracțiuni deosebit de grave comise în timp de război.

Amnesty International a clasificat Kazahstan ca țară care a "abolit pedeapsa cu moartea pentru infracțiuni obișnuite". În plus, femeile nu pot fi condamnate la moarte în conformitate cu legislația națională.

De la instituirea moratoriului, șase persoane au fost condamnate la moarte în Kazahstan. Cu excepția unei singure persoane, tuturor celorlalte li s-au comutat pedepsele la închisoare pe viață.

În 2008 și 2016, Kazahstan a votat în favoarea moratoriului ONU privind pedeapsa cu moartea.

Condamnări la moarte notabile începând cu 2003
În 2006, fostul ofițer de poliție Rustam Ibraghimov a fost condamnat la moarte pentru plănuirea asasinatului importantului politician Altînbek Sarsenbaiulî. În 2014, pedeapsa cu moartea a lui Ibragimov a fost comutată la închisoare pe viață. Până în 2016, Ibraghimov a fost ultima persoană care a primit o condamnare la moarte în Kazahstan.

În noiembrie, 2016, un tribunal din Kazahstan l-a condamnat pe criminalul în masă Ruslan Kulikbaev la moarte pentru terorism, după ce a fost condamnat pentru uciderea a zece persoane (inclusiv 8 polițiști), într-un atac armat împotriva ofițerilor de poliție în Almatî. Kulikbaev este în prezent singura persoană aflată sub incidența unei sentințe de moarte în Kazahstan.

Referințe

Kazahstan
Drepturile omului în Kazahstan

Pedeapsa capitală în Kazahstan


Dulce may refer to:

Places
Dulce, New Mexico
Dulce Base, a supposed American secret military facility
Golfo Dulce, Costa Rica
Dulce River (disambiguation)

People
Dulce (Filipino singer) (born 1961), Filipino singer and actress
Dulce (Mexican singer) (born 1955), Mexican singer and actress
Ana Dulce Félix (born 1982), Portuguese long-distance runner
Dulce Maria Alavez (born 2014), American child who has been missing since 2019
Dulce of Aragon (1160–1198), wife of King Sancho I of Portugal
Dulce García, a wrestler and boxer better known as Sexy Star
Dulce of León, Queen of León
Dulce María (born 1985), Mexican actress
Dulce Figueiredo, Brazilian First Lady 1979–1985
Dulce Piña (born 1966), Dominican Republic judoka
Dulce Pontes (born 1969), Portuguese singer
Dulce María Serret (1898–1989), Cuban pianist and music teacher
Irmã Dulce Pontes (1914–1992), Brazilian Catholic nun who founded the Obras Sociais Irmã Dulce
Dulce María Loynaz, Cuban writer
Dulce (footballer) (born 1982), Dúlcia Maria Davi, Brazilian footballer

Music
Dulce (album), by Sun City Girls, or the title song, 1998
"Dulce" (song), by Francisca Valenzuela, 2006

Food and drink
Dulce (wine), a sweet variety of sparkling wine
Dulce de leche, milk-based syrup
Pan dulce, Latin American "sweet bread"

See also
Dolce (disambiguation)
Dulcie, a feminine given name
Dulse, red algae

Dulce


Møllebæk (dansk) eller Mühlenbach (tysk) er et mindre vandløb i Angel og Slesvig by i Sydslesvig. Bækken udspringer nord for byen ved landsbyen Bjernt i Strukstrup Herred i det sydlige Angel og løber derefter i sydlig retning gennem Sankt Jørgen og byen Slesvig. I sit løb passerer bækken Polérdam, Kalvedam (også kaldt for Mølledam) og Holm Nor, inden den udmunder ved Friheden i Slien. På dens ovre løb ved Nybøl kaldes vandløbet for Bredbæk (ty. Breitbachgraben). Navnet Bredbæk henføres adj. glda. brēth.

Afsnittet mellem Kalvedammen og Holm Nor har tidligere udgjort et led i byens forsvar . Her danner vandløbet delvis grænsen mellem fisker-kvarteret Holmen og den mod øst liggende bydel Friheden. Ved Polérdammen er der stadig en vandmølle ved bækken (Nymølle). Der formodes, at der fandtes tidligere et af byens forsvarksværker mellem den tidligere Sankt Michaelis Kirke på Mikkelsbjerg og Polérdam (Friservirke eller Friservirki) og derfra til skråningen af Galbjerg-bakke og videre til Trægård og Pibedammen (Angelbovirke)

Møllebækken er på bækkens øvre løb stærkt forurenet med miljøgifte.

Billeder

Eksterne henvisninger

Noter

Slesvig by
Slien
Vandløb i Sydslesvig

Møllebæk (Slesvig)


Le Training Squadron 4 ou VT-4 est un escadron d'entraînement du Naval Air Training Command de l'US Navy. Initialement créé sous le nom de Basic Training Group NINE (BTG-9) dans les années 1950, l'escadron a été renommé Training Squadron Four (VT-4) le  et basé à la Naval Air Station Pensacola, en Floride au sein du Training Air Wing Six. Il avait été dissout en décembre 2012 et reformé en juin 2013.

Mission
Le VT-4 dispense, depuis 2013, une formation avancée sur simulateur de vol pour les officiers de bord de la marine destinés aux avions E-2 Hawkeye, E-6 Mercury, EP-3 Aries et P-8 Poseidon.

Historique
Sa mission initiale fut de fournir une instruction de vol aux étudiants aviateurs navals de l'US Navy et de l'US Marine Corps en utilisant l'avion T-2 Buckeye. En 1965, l'escadron est passé à la version T-2B pour devenir le seul du Naval Air Training Command à fournir aux élèves-pilotes une instruction de base en vol à réaction en tir aérien et en qualification de porte-avions. En 1971 il est passé à la version  T-2C  pour fournir une formation en vol dans toutes les phases du programme de base des avions à réaction.

En septembre 1972, l'escadron d'entraînement FOUR a acquis le TF-9J Cougar fournissant une instruction de vol dans la formation de base et avancée sur jet. Novembre 1973 a vu l'introduction du TA-4J Skyhawk pour remplacer le TF-9J vieillissant pour l'entraînement au vol avancé.

À partir de décembre 1975, le VT-4 avait pour mission supplémentaire de fournir une instruction de vol aux pilotes militaires étrangers alliés. Une formation en vol a été dispensée à des élèves-pilotes du Koweït, d'Espagne, de Singapour et d'Indonésie.

En décembre 1985, la mission du VT-4 est passée de l'entraînement à la frappe au sol. Dans ce rôle, le porte-avions de l'escadron a qualifié les étudiants aviateurs navals pour éventuellement piloter les avions E-2 Hawkeye et C-2 Greyhound de la flotte.

En janvier 1992, la mission du VT-4 est devenue le site d'entraînement avancé sur le T-2C Buckeye.

En 1996 l'escadron est passé du pilotage du T-2C au pilotage du T-34C Turbo Mentor et du T-1A Jayhawk, instruisant également les élèves navigateurs d'Allemagne, d'Italie, d'Arabie Saoudite, de Norvège et du Danemark.

En janvier 2003, le VT-4 a lancé des vols de formation primaire d'orientation des instructeurs dans le T-6A Texan II pour la plate-forme conjointe US Air Force/US Navy. Le T-6A "Texan II" est un avion d'entraînement biplace monomoteur entièrement acrobatique. Il comprend un cockpit pressurisé, un système d'amélioration de la tolérance G et deux sièges éjectables zéro-zéro. Le T-6A utilise un cockpit numérique à la pointe de la technologie pour aider les étudiants à se familiariser avec ce qu'ils rencontreront lors de leurs visites de flotte.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Naval Air Training Command
 Histoire de l'United States Navy

Liens externes
 Training Air Wing Six - Site NAS Pensacola
 VT-4 - Site GlobalSecurity.org
  Naval Air Training Command - Site jetwashaviationphotos.com

Training squadron de l'United States Navy

VT-4 (US Navy)


Çerkeş, Çankırı ilinin bir ilçesidir.

Coğrafi konumu
Eski bir geçmişi olan Çerkeş, Çankırı iline bağlı ilçe ve güneyinde bulunan Ulusu Çayı (Ulu çay)'nın aktığı ovada kurulmuş ilçe merkezi olan kasabadır. Yüz ölçümü 990 km² olan ilçe, kuzeyde Ovacık, kuzeydoğuda Bayramören, doğuda Atkaracalar, güneydoğuda Orta ilçeleri, batıda Bolu (Gerede) ve Karabük (Eskipazar) ili, güneyde ise Ankara (Kızılcahamam) ili ile çevrilidir.

İlçe merkezi, denizden 1140 metre yükseklikte, 40° 48' Kuzey enlemi ile 32° 53' Doğu boylamının kesiştiği noktada kurulmuştur. İlçenin belli başlı yükseltileri, güneyde 2015 m yükseltili Işık Dağı, güneydoğuda Dumanlı Dağı, güneybatıda 1875 m yükseltili Karataş ve Kütüklü Dağları, kuzeyde 1432 m yükseltili Çal Yaylası, kuzeydoğuda ise 1760 m yükseltili Derviş Tepe ve Kocadağ'dır.

İlçe merkezinden Zonguldak-Ankara demiryolu geçmektedir. Ayrıca ilçe merkezinin hemen kuzeyinden geçen İstanbul-Samsun devlet karayolu ve güneyde Işık Dağı geçidini (1711 m) aşarak Kızılcahamam'da Ankara-İstanbul devlet karayoluna çıkan il yolu, ilçeyi Ankara, İstanbul ve diğer şehirlerimize bağlayan başlıca yollardır.

Çerkeş ilçesi il merkezi Çankırı'ya 85 km, Başkent Ankara'ya ise 128 km uzaklıktadır.

Nüfus

Çerkeş'te ilk resmi nüfus sayımı 1881-82 döneminde yapılmıştır.Osmanlı dönemi resmi nüfus sayımı kayıtlarına göre; 1881-82 döneminde ilçenin bağlı olduğu Kastamonu vilayeti, Kastamonu, Bolu, Çankırı ve Sinop sancaklarından oluşmakta olup, Çankırı sancağını ise Çankırı Merkez, Çerkeş ve İskilip kazaları oluşturmaktadır. Bu sayımda tamamı Müslüman 54.486 kişi olarak tespit edilmiştir. 1914 yılında yapılan sayım da ise, Çerkeş ilçesinin nüfusu 103'ü Rum, 10'u Ermeni ve 63.519'u Müslüman olmak üzere toplam 63.632 kişiden oluşmaktadır.

1860 yılında ilçe olan Çerkeş'in günümüzde merkezde 8 mahallesi, 1 beldesi ve 49 köyü bulunmaktadır.

 Yüzölçümü     : 990 km2
 Yükseklik     : 1.120 m.
 Şehir Merkezi : 10000

Etimoloji

İlçe'nin adına ilişkin iki rivayet vardır; Birincisi, Ulusu Çayının verimli olması nedeni ile etraftaki köylerin, dört bir yandan gelip yerleşmeleri ve dört yol ağzında bulunması sebebi ile, dört köşe anlamına gelen Ciharköşe adının verildiği; Bir diğeri ise, ilçenin bulunduğu arazinin ova ve toplanmaya elverişli olması sebebi ile, sefere çıkacak askerlerin burada toplandığı ve asker toplayan anlamına gelen Çeriçeken adının verildiğidir.

Jeolojik yapı

Çerkeş Kuzey Anadolu fay hattı üzerinde bulunmaktadır. I. derece deprem kuşağı üzerinde bulunan ilçe, geçmiş yıllarda büyük hasarlara neden olan (1944 Gerede-Bolu depremi gibi) depremlere maruz kalmıştır.

İlçe merkezini ikiye bölen Hükûmet Caddesinin altında kalan (güney) bölgesi genç alüvyonlar, bu caddenin üstünde kalan nispeten yüksek (kuzey) bölgesi ise çakıl, kum ve kilden oluşan, eski bir çökel tabakası üzerine kurulmuştur.

İklim ve bitki örtüsü

Çerkeş, Batı Karadeniz bölgesinin güneyi ile İç Anadolu bölgesinin kuzeyinde yer alması nedeni ile her iki bölgenin iklim özelliklerini taşımaktadır. Bu iki bölge iklimi arasında bir geçiş özelliği göstermekte ve bu nedenle devamlı hava akımına maruz kalmaktadır. Yükseltisinin fazla olması nedeni ile Karasal İklim hüküm sürmektedir. Kışlar soğuk ve kar yağışlı, yazlar ise kuraktır.
Bölgede doğal bitki örtüsü üst florasını karaçam, sarıçam, ardıç, meşe, ladin ve köknar gibi orman ağaçları ile ahlat, kızılcık gibi meyve ağaçları teşkil eder. Alt florada ise hububat, yemlik ve yemeklik baklagiller ile deve dikeni, yumak, ayrık otu gibi bitkiler bulunur.

Son 10 yıl içerisinde günlük en yüksek yağış miktarı 50 mm'dir. Yıllık yağış ortalaması yeterli seviye de görülmesine karşın, yağışın büyük bölümünün kış aylarında düşmesi, yaz ayların da ise yok denecek kadar az olması tarımsal sulamayı gerekli kılmaktadır. İlçede en fazla donlu gün sayısı 137 olup, ortalama yılın üç ayı kar yerde kalmaktadır. Türkiye'de yıllık ortalama sıcaklığı en düşük merkezlerden biridir. Sıcaklık kış mevsiminde -35 dereceye kadar düşmektedir.

Ekonomi

İlçe halkının geçim kaynaklarının başında bitkisel üretim ve hayvancılık gelmektedir. Büyükbaş hayvan yetiştiriciliği, kışın ahırlarda yazın ise mera ve yaylalarda yapılmaktadır. Son yıllarda özellikle Aytaç Entegre Et Tesislerinin kurulmasından sonra, kapalı ve modern ahırlarda hayvan yetiştiriciliği gelişmiştir.

İlçe yatırım teşvik kapsamında olmasından dolayı ilcede tekstil fabrikaları açılmış ve bu ilçenin tarım üretiminden sanayi üretimen geçecerek gelecekte daha büyük bir ekonomi ve nüfusa sahip olacaktır.

Bitkisel üretimde iklim şartları etkili olmaktadır. Kışlar soğuk, yazlar serin geçtiği için bitkisel üretim kısıtlı miktarda yapılabilmekte ve genel olarak tahıl ve hububat üretilmektedir.

Ayrıca Yeni açılan tekstil, Traktör fabrikaları ekonominin geliştiğini göstermektedir

İlçede arıcılık faaliyetleri oldukça gelişmiştir. Çerkeş balı kendine has özelliklerinden dolayı tüm Türkiye'de tercih edilen bir üründür.

Sanayi

İlçede 34 işyeri kapasiteli Çerkeş Küçük Sanayi Sitesi mevcut olup, Organize Sanayi Bölgesi kurulması için Yatırım Programına Sanayi ve Ticaret Bakanlığı tarafından öneri yapılmıştır.

1990 yılında ortadoğu ve balkanların en büyük et ve entegre tesisi ile ekonomik ve istihdam açısından büyük bir ivme kazanmıştır. aynı zamanda 500 kişi istihdam eden tekstil fabrikası da ekonomik açıdan büyük katkı sağlamaktadır.

1992 yılı öncesi ilçede mevcut olan Un Fabrikası, Yem Fabrikası ve atıl kapasite ile çalışan soğuk Lastik Kaplama Fabrikası, ekonomik hareketliliği sağlayamamışlardır.

1992 yılında Aytaç Entegre Et Tesislerinin faaliyete geçmesi ile birlikte, ekonomik ve sosyal yaşama büyük bir hareketlilik gelmiştir. Bu hareketlilik sonucu, Çankırı iline bağlı ilçelerin İl Gayri Safi Yurt içi Hasıla içerisindeki pay oranlarının son yıllarda Çerkeş lehine değiştiği tahmin edilmektedir.

Yeraltı kaynakları

İlçe yeraltı kaynakları bakımından çok zengin değildir. Varolan kaynaklar işletmeye elverişli ve ekonomik olmadığından değerlendirilememektedir. En önemli kaynaklar, Killidere mevkiinde iyi kalitede 45.000 ton civarında rezervi bulunan Bentonit ile Akhasan köyü civarında bulunan 3 milyon ton rezervli iyi kalitede Diyatomit ocaklarıdır.

Bunların dışında bölgede linyit ve traverten kökenli mermer'de bulunmaktadır. Çerkeş, Eskipazar ve Kurşunlu bölgelerinden çıkartılan traverten taşları Anıtkabir'in inşaatında kullanılmıştır.

Ulaşım

Çerkeş önemli bir ulaşım kavşağında bulunmaktadır. Marmara bölgesi ve İstanbul'u Orta ve Doğu Karadeniz bölgesine bağlayan E-80 karayolu ve Ankara-Zonguldak demiryolu üzerindedir. Ayrıca Çerkeş-Kızılcahamam ve Çerkeş-Sacak Beldesi-Orta karayolları ile de Ankara'ya ulaşılmaktadır.

Çerkeş, Çankırı'ya 105, Ankara'ya 128,Çerkeş-Sacak Beldesi-Orta-Ankara 130, İstanbul'a 365 ve Samsun'a 343 km mesafededir.

Tarihçe

Çankırı çevresinde bulunan höyük ve tümülüs'lerdeki satıh buluntuları, Çankırı'da Neolitik devirden (MÖ 7000-5000) bu yana kesintisiz bir yerleşimin varlığını ortaya koymaktadır. Özellikle Eski Tunç Devrine (MÖ 3000-2000) ait yerleşmelere bütün bölgede rastlanılmaktadır.

MÖ 1000'in ilk yarısında Frig istilası üzerine Çankırı da bu yeni nüfusun egemenliği altına girmiştir. MÖ 700 yılının ilk çeyreğinde Kimmerler' in MÖ 600 yılının ikinci yarısından sonra ise Persler'in istila ve nüfusu altına giren Çankırı, MÖ 330 yılında Büyük İskender'in Anadolu'yu fethetmesi ile Perslerin hakimiyetinden çıkmıştır.

MÖ 1. yüzyıldan itibaren Anadolu'nun Roma hakimiyetine geçmesi ile birlikte Çankırı'da Germenikopolis ismi ile önemli bir merkez kurulmuş, Ilgaz (Olgassys), Çerkeş (Antinopolis) de önemli yerleşim merkezleri arasında yer almıştır. Roma İmparatorluğu'nun önemli bir askeri ve dini bölgesi olmuş, kilise kanunları burada yapılmıştır.

Bugüne değin Çerkeş ve yöresinde yapılan araştırmalar buranın eski bir yerleşim bölgesinin merkezi olduğunu doğrulamaktadır. Hitit, Bizans ve Romalılar dönemlerine özgü kalıntılar bu uygarlıkların yaşandığını göstermektedir. Çerkeş (Antinopolis) Antik çağlarda Paflagonya denilen batıda Filyos Irmağı, doğuda Kızılırmak, kuzeyde Karadeniz, güneyde Işık, Elden ve Aydos dağları arasındaki bölgede yer almıştır. Paflagonya, antik çağlarda birçok işgallere uğramış, dolayısı ile Anadolu tarihine uygun olarak değişik kültürleri bağrında barındırmıştır.

Bu bölgede ve bu tarihi akış içerisinde yer aldığı kesin olan Çerkeş'in, büyük olasılıkla M.Ö. 41-32 tarihlerinde Roma Generallerinden Antonios tarafından, Antonipolis adı ile kurulduğu ve ilk kuruluş yerinin Aydınlar (Kızıllar) köyü olduğu sanılmaktadır. Roma İmparatorluğu'nun ikiye ayrılması sonucunda Çerkeş, Doğu Roma (Bizans) İmparatorluğu sınırları içerisinde kalmıştır.

Anadolu'ya hakimiyet konusunda Selçuklular ve Bizanslılar arasında yapılan Malazgirt Meydan Muharebesi (1071) Selçukluların zaferi ile sonuçlanınca, Türkler Anadolu'daki Bizans direncini kırmış ve Anadolu'ya yerleşmeye başlamıştır. Malazgirt Zaferi'nden üç yıl gibi kısa bir süre sonra Danişment Beyliği Komutanlarından Emir Karatekin; bu yörenin fethi için görevlendirilmiş ve 1074'te Çankırı'yı fethederek Türk topraklarına katmıştır.

Anadolu'ya ilk Türkmen akınlarının başladığı bu yıllarda Çerkeş'in Türk boylarınca yerleşim alanı olarak seçildiği, günümüzde Çerkeş'e bağlı Kınık, Bedil, Bayındır, Eymür, Avşar ve Dodurga gibi köylerin adlarından da anlaşılmaktadır.

1228'de II. Kılıçarslan'ın yönetiminde Selçuklu İmparatorluğu'na bağlı Çankırı (Çerkeş) ve yöresi, Kösedağ Savaşı ile Moğol egemenliği altına girmiş, 1309'da Candaroğulları Beyliği bölgede egemenliği eline geçirmiştir. 1392'de Yıldırım Beyazıd'ın Çankırı'da içinde olmak üzere Candaroğulları Beyliği'nin büyük bölümünü ele geçirmesi ile yörede Osmanlı egemenliği başlamış ise de; 1402 yılında Ankara Savaşı'nı Timur'un kazanması sonrasında, kendisine yakınlık gösteren Sinop Beyi İsfendiyar'a bu toprakların geri verilmesi ile Çerkeş yöresi yeniden Candaroğulları Beyliğinin egemenliğine geçmiştir.

1417 yılında Çelebi Mehmet tarafından ele geçirilen Çerkeş bölgesi, İsfendiyaroğulları arasındaki iç çatışmalar yüzünden, Osmanlılara sığınan Kasım Beyin yönetimine devredilmiştir..

Çankırı bölgesi Fatih Sultan Mehmet'in 1461'de gerçekleştirdiği Trabzon Seferi'nden sonra tümüyle Osmanlı yönetimine girmiş ve Çankırı, Kastamonu Vilayetine bağlı Sancak Merkezi olmuştur. Çankırı Sancağına Çankırı Merkez, Çerkeş ve İskilip kazaları bağlanmıştır.

Evliya çelebi,Seyahatnamesinde Çerkeş hakkında;
Burası Çankırı Sancağı toprağında subaşılıktır.150 akçalık kazadır. Yeniçeri serdarı,sipahi kethüda yeri vardır.Şehir bir bayır dibinde olup 300 evli 1 camili 1 hamamlı 40-50 dükkânlı beldedir. Ancak  Sultan Dördüncü Murat Han Efendimizin Müsahibi Silahtar Mustafa Paşa burada 150 ocaklı,100 dükkânlı bir han yaptırarak kasabayı bayındır hale getirmiştir.Ancak ömrü yetmediğinden kiremit örtülü kalmıştır. Haftada bir kere köylüler birikerek pazar kurarlar.

Bağdat seferine çıkan IV. Murat güzergâh üzerinde bulunan Çerkeş'te bir ordugah kurarak, ordunun burada dinlenmesini emretmiştir. Atlar için kazık çakılması sırasında yeraltından boşluk sesi gelmesi ve buranın kazılması sonucu, tarihi daha da eskilere dayanan bir hamam ortaya çıkartılmıştır. Bunun üzerine IV. Murat tarafından bölgenin imar edilmesi ile görevlendirilen Silahtar Mustafa Paşa tarafından bu hamamın yanına bir cami (Muradiye Camii) ve bir hamam yaptırılmıştır. Bu gelişmeler sonucu civardan gelenlerin buraya yerleşmeleri ile günümüz Çerkeş yerleşiminin temelleri atılmıştır.

Silahtar Mustafa Paşa tarafından, IV Murat'ın emriyle yaptırılan Muradiye Camii, Padişah Abdülhamit zamanında ıslah ve tamir edilmiş olup 1944 Gerede-Bolu depremi sırasında yıkılmıştır. Günümüzde bu caminin yerinde, daha sonra inşa edilen Çarşı Camii bulunmaktadır.

1878 yılında Belediye olan Çerkeş, Cumhuriyet döneminde Çankırı iline bağlı ilçe merkezi olmuştur.

Osmanlı Kayıtlarında Çerkeş

Osmanlı döneminde kayıtlara geçen, Çerkeş hakkında en önemli yazılı kaynaklardan üç tanesi Evliya Çelebi'nin Seyahatnamesi, 1894 Kastamonu Salnamesi ve Şemseddin Sami'nin Kamus-ul Âlâm'ıdır.

Evliya Çelebi Seyahatnamesi

Evliya Çelebi Seyahatnamesi'nde Çerkeş'ten şu şekilde söz etmektedir;

"Çerkeş, Kangıırı toprağında subaşılıktır. 150 akçalık kazadır. Yeniçeri serdarı, sipahi kethüda yeri vardır. Şehir bir bayır dibinde olup 300 haneli bir camii, bir hamamlı, 40-50 dükkânlı bir beldeciktir.

IV. Murad'ın yakınlarından Silahtar Mustafa Paşa burada 150 ocaklı, 100 dükkânlı bir han yaptırmak sureti ile kasabayı imar etmiştir. Lakin ömrü vefa etmediği için kiremit örtülü kalmıştır. Hafta da bir gün köylüler gelerek bir pazar yeri kurulur."

Evliya Çelebi'nin Silahtar Mustafa Paşa tarafından yaptırıldığını söylediği han, eskiden Çerkeş'te KERVANSARAY olarak bilinen ve yıkıldıktan sonra yerine şimdiki çarşının kurulduğu handır.

1894 Kastamonu Salnamesi

19. yüzyılın sonlarında (1894) yayınlanan Kastamonu Salnamesinde Çerkeş şu şekilde yer almaktadır;

"Çerkeş kazasının merkezi olan Çerkeş kasabası, vilayetin cenub-i garbisinde ve merkez vilayete (Kastamonu) 26 ve merkez livaya (Çankırı) 15 saat mesafede vakidir. Kaza-i mezkur şarken şarken Kangırı, garben Gerede, şimalen Araç, cenuben Ankara vilayetine tabi Abad kazaları hudutları ile mahduttur.

635 hane-i havi olan kasaba-i mezkurede oldukça muntazam bir hükûmet konağı ve bir telgrafhane ve Sultan Murad Rabi Selah Hazretlerinin Bina-i kardeşi olan bir cami-i şerifle ashabı hoyrat tarafından yaptırılmıştır.

8 cami bir de mescid-i şerif, bir mekteb-i rüşti ve ipditai, 6 sıbyan mektebi, 2 medrese, 3 tekke ve meşayih halvetiyeden Şeyh Hacı Mustafa Efendi (Pir-i Sani) Hazretlerinin Türbe-i şerifleriyle beraber 7 türbe, 5 büyük han, 198 dükkân, 12 çamaşırhane, 1 silahhane, 14 kahvehane, 1 kıraathane ve 3 hamam mevcut ve mamurdur.

Kasabanın cenub-i cihetinde cereyan eden çay üzerinde ikisi ahşap ve biri kâgir olmak üzere 3 köprü bulunup iş bu çay kasaba civarında yedi bab değirmen tedvir eder. Kasaba dürunu'ndan cereyan eden çaydan bazı mahaller iska olunmakla beraber bu su kasabanın tanzifatına haylice yardım eder.

Kasabanın mevkii basit ve etrafı açık olduğundan ab ve havası latif ve şitası şiddetlicedir. Dürun-u birun kasabada sular kesret üzere ise de bağ ve bahçe olmayıp, ancak kasaba dürununda bazı geniş hane avlularında sebze yetiştiriliyor. Pazar günleri Zafranbolu, Evlak, Viranşehir, Koçhisar, Tosya, Karacaviran'a bağlı Melan taraflarından her nev-i meyve ve sebze getirilip, satılıyor.

Mümkısım olduğu üç nahiyesi ile beraber kazanın 74 divanını terkip eden 380 karye, 7500 hane ve köylerde köylü tarafından yapılan ve Orta Odası tabir olunan 300 mütecaviz misafirhane vardır.

İş bu kaza dahilinde müteaddid mahallerde ve merkez kaza civarında birkaç nev'i ma'den suları mevcut olup, bazı a'lel ve imrazai cildiye ve dahiliye mahallince mütevattırdır.

Karacaviran dahilinde, Çavundur karyesinde dahi her türlü a'lel ve imraz-ı dahiliyeye ve hariciyeye faidesi sayf olan diğer ma'den suları vardır.

Bundan başka Çerkeş'e 5 saat mesafede Akçagiyse karyeinde bazı illete nafi bir su daha mevcut olup, Ağustos'ta çıktığı ve içenlerin faidesini gördükleri merviddir."

Kamus'ul Âlâm

Kastamonu Salnamesinden başka bir kaynak eser de Şemseddin Sami'nin Kamusu'l Âlâm'ıdır. Şemseddin Sami bu eserinde Çerkeş hakkında şu bilgileri vermektedir;

"Kastamonu vilayeti Kangırı sancağında, Kastamonu'nun 100 km cenub-i garbisinde ve Kangırı'nın 65 km garb-i şimalisinde kaza merkezi bir kasaba olup Ulusu'yun bir çeyrek şimalisinde vakidir. Düz bir yerde müesses güzel bir kasaba olup, 5000 ahalisi, biri Sultan Rabi Hazretlerinin bina-i kardeşi olmak üzere 8 cami-i şerifi, bir mescidi, 3 takkesi, birkaç türbesi, 1 medresesi, 1 rüştiye 7 sıbyan mektebi, 5 hanı, 197 dükkânı, 3 hamam, mezkur nehrin üzerinde biri taş ve iki ahşap köprüsü ve 7 değirmeni vardır.

Bu kasabada haftada bir kez pazar kurulur. Bağdat Caddesi kasabanın içinden geçtiği içün hayli ticaret vardır. Akarsuları pek çok ise de havası ziyade soğuk olduğundan bağ ve bahçesi yoktur.

Çerkeş kazası Kangırı Sancağını terkip eden 3 kaza (Merkez, Çerkeş ve İskilip)'nın biri olup, şarken nefsi Kangırı, şimalen Kastamonu Sancağına bağlı Araç, garben Bolu Sancağına Ta'bi Gerede, cenuben dahi Ankara vilayet ve sancağına ta'bi Yaban Âbâd kazaları ile mahdud ve muhaddur.

Karacaviran, Ovacık ve Bayındır nahiyeleri ile beraber 388 karyeyi cami olup 34 divane münfesiddir. Ahaliy-i kaza 2300 miktarını mütecaviz olup, cümlesi müsellimdir. Arazinin kısm-ı azamı dağlık olup, cenup cihetinde Işık ve şimal cihetinde Ilgaz dağlarının etekleri münted olur. Aralarında vasi ve mütbit bir ova olup Ulusu ile irva olunur. Toprağı münbit olup hububat mütesevvi vesaireden ibaret hayli tiftik ihraç olunur. Çerkeş kasabasından bir saatlik mesafede ve Karacaviran nahiyesinin dahilinde vaki Çavundur karyesinde kükürt ile kurşun madenleri havi nafi bir ılıca vardır."

Görüldüğü gibi her üç kaynakta da Çerkeş'in önemli bir bölgede yer aldığı ve ulaşım olanağının olması nedeni ile hareketli bir ticaret ve konaklama yeri olduğu görüşünde birleşilmektedir.

Milli Mücadelede Çerkeş

13 Nisan 1920'de başlayan I. Düzce-Bolu ayaklanması, kısa sürede bölgenin benzer toplumsal özelliklerine sahip olan Gerede, Safranbolu ve Beypazarı'na yayılmıştır. Ayaklanmanın Ankara'yı da etkileyebilecek bir boyuta ulaşması üzerine Mustafa Kemal 24 Nisan'da Bursa'da bulunan 20. Kolordu Komutanı Ali Fuat Paşa'ya telgraf çekerek Ankara'ya çağırmıştır.

Bu arada genelkurmay Başkanı İsmet Bey (İnönü) 58. Alay'a hızla Çerkeş'e gitmesini bildirmiş ve 58.Alay 5 Mayısta Binbaşı Vasfi Beyin komutasında Gerede'ye yürümüştür. Alayın yürüyüş kolunun önünde Çerkeşliler tarafından oluşturulmuş olan "Çerkeş Akıncı Müfrezesi" yürümüştür. Gerede önlerine gelindiğinde yoğun bir ateşle karşılaşan birlikler dağılarak Çerkeş'e çekilmişlerdir.

Mustafa Kemal'in telgrafı üzerine, Ali Fuat Paşa ayaklanmayı bastırmakla görevli birliklerin başına geçmiş ve Düzce-Bolu ayaklanması Mayıs 1920 sonlarında bastırılmıştır.

Aynı yılın 19 Temmuzunda patlak veren II. Düzce ayaklanması sırasında 58. Alaya bağlı birlikler ve "Çerkeş Akıncı Müfrezesi" Gerede ayaklanmasının bastırılmasında önemli rol oynamışlardır.

Gerede isyanının bastırılmasında isyancılardan elde edilen bir top Çerkeş'e getirilmiş olup, bugün Milli Mücadele anısı olarak Belediye bahçesinde saklanmaktadır.

Doğrudan işgal görmediği ve işgal bölgesinden de oldukça uzak olduğu için, Çankırı'da işgale karşı örgütlenmeler, ancak 5 Mayıs 1920'de kurulan "Çankırı Gençler Mahfeli" ve 12 Temmuz 1920'de kurulan "Çerkeş Gençler Mahfeli" adlı örgütlerle başlamıştır.

Çerkeş'li aydınların öncülüğünde kurulan Çerkeş Gençler Mahfeli spor ve müzik gibi dallarda da etkinlik gösterdiği için oldukça geniş bir taban oluşturmuştur. Bu örgüt Milli Mücadele sırasında oldukça etkin bir çalışma yürüterek halkın manevi olarak güçlenmesinde önemli bir rol oynamıştır.

Çerkeş Mutfağı
Çerkeş'te beslenmenin temelinde buğday ve buğday ürünleri bulunmaktadır. Tarhana, bulgur, keşkek, yarma, erişte vb. yiyecekleri ev ekonomisi çerçevesinde Çerkeş halkı kendisi üretir.
Hamura çeşitli maddeler katılarak sacda, yağda, fırında ve tencerede pişirilerek çok sayıda yemek yapılmaktadır. Bükme, gözleme, cızlama, tatar böreği, para hamur, mantı, bıhtı, çullama bunların başlıcalarıdır. Tarhana, toyga, şaştımaşı, tutmaç, yarma, dene gibi çorbalarda ana madde buğday ürünleridir. Çerkeş kurabiyesi bilinen lezzetlerindendir.

Tarihi Eserler ve Doğal Güzellikler
Çerkeş'in doğal güzellikleri arasında Yakuplar Köyü yakınındaki Örenköy Dereyayla mevkiinde bulunan mağaralar, orman içi dinlenme alanları, Işık Dağı (Sey Beli), Ilıca, Köse Hamamı ve Akbaş Çayı çevresi dikkati çekmektedir. Ayrıca Çerkeş'i Kızılcahamam'a bağlayan karayoluna 4 km, Çerkeş İlçesine ise 14 km. uzaklıkta bulunan Kısaç Köyü de doğal güzelliklere sahip mesire yeri ve dinlenme alanlarına sahiptir. Dogal güzelligi hiç bozulmadan piknik yapıp dinlenmeye uygun çok güzel mesire yerleri de vardır. Ayrıca kısaç köyünde bulunan bir efsaneye sahip gelin kayasıda görülmeye deger bir noktadır.Kısaç Köyü tarihtede birçok padişahın geçiş noktalarındandır. kesin oldugu bilinmese de II. Murad Han'ın bu bölgede konakladıgı ve bazı kalıntılar bırakdıgı bilinmektedir.Köyde rum mezarlarıda mevcut oldugu sanılmaktadır ve üç bölgede kimligi bilinmeyen üç şahsın türbesi mevcuttur.

Karacahöyük köyü sınırları içinde "Dokuzkardeşler Çamı" Tabiat Anıtı Bulunmaktadır.
Gövdeden çıkan 9 daldan (1 tanesi kırılmış) oluşmaktadır. 25 m boyunda, 1,30 m yüksekte 280 cm çapında, ortalama 10,5 m tepe yarıçapına sahip Tabiat Anıtının yaklaşık 200 yaşında olduğu tahmin edilmektedir.

İlçe merkezine 3 km mesafede bulunan Orman İşletmesi Fidanlık Müdürlüğüne ait bataklık ve sazlık alan, islah edilerek halkın piknik yapabileceği bir mesire yerine dönüştürülmüştür. Ziyaretçilerin ücretli olarak girebildikleri bu mesire yerinde Gökkuşağı Alabalığı ve Aynalı Sazan yetiştirilen 4 adet sun'i gölet, masa bank tipi oturma yerleri, ocaklar, çeşmeler, çocuk parkı ve tuvaletler mevcuttur. Ayrıca, içerisinde bir şark odası bulunan misafirhane ile değişik hayvanların bulunduğu mini bir hayvanat bahçesine sahip olan mesire yerinde sportif olta balıkçılığı da yapılabilmektedir.

Çerkeş-Kızılcahamam (Ankara) karayolu üzerinde bulunan bir başka dinlenme alanı ise, Çerkeş'e 20 km mesafededir. Işık Dağının kuzey yamaçlarında yer alan mesire yerinde masa bank tipi oturma yerleri, ocaklar, çeşmeler, otopark ve tuvaletler mevcuttur. İyi bir trekking alanı olan bölgenin içerisinden Çerkeş-Kızılcahamam karayolu geçmektedir.

Çerkeş Evleri
Osmanlı-Türk mimarisinin tüm özelliklerini taşıyan ve tüm Çerkeş sathında var olan bu evlerin 1944 Gerede-Bolu depreminde tamamına yakını yıkılmış olup, günümüzde ancak birkaç tanesi ayakta kalabilmiştir. Bunların da bakım ve onarıma ihtiyacı vardır. Bu evlerden bir tanesi -Fişek Alinin Evi- Çankırı İl Özel İdaresi tarafından satın alınmış olup, kısa bir süre (bakım onarım çalışmaları tamamlandıktan) sonra turizme açılacaktır.

Çerkeş evlerinin su basmanı, çoğunlukla kesme taştan, duvarları ise ahşap çatkı arası kerpiç dolgu olarak yapılmıştır. Çatılar mahallinde imal edilen oluklu kiremitlerle kaplanmıştır.

Bu evler genelde iki katlıdır, ilk kat ara kattır ve kışlık olarak kullanılmaktadır. Günlük hayatın geçtiği yer olan bu kat, yeme-içme ve oturma için kullanılır. Yazlık olarak düşünülen ikinci katlarda her evin bir baş odası vardır. Bu odalar diğerlerine göre daha geniş olup, ahşap işleme tekniğinin en güzel örnekleri ile donatılmıştır. Baş odalarda, birinci katın üzerine çıkma yapılarak oluşturulan ve 'şahniş' adı verilen çıkıntılar bulunur. Baş odaların tavanları göbekli ve çoğu kök boyalarla bezenmiştir.

Diğer odalar da oturmak için sedir veya 'peyke' denilen ahşap divanlar ile yatak, yorgan koymak için 'yüklük' adı verilen ahşap gömme dolaplar bulunur. Ayrıca 'abdestlik' denilen, el, yüz yıkama ve yıkanmak için kullanılan bir bölüm mevcuttur. Bu odaların en önemli yeri ocaklığı olup, kenarlarında lamba, mum koymak için kullanılan 'şinanay' adı verilen yerler ile 'gözgere' denilen ahşaptan yapılmış küçük gözler bulunur. Ocağın üstünde 'bacakaşı' denilen ve üzerine ufak tefek eşya konulmasına yarayan bir çıkma vardır.

Kemer köprü

Ulusu Çayı (Ulu çay) üzerinde bulunan Kemer Köprü'nün kesin yapılış tarihi bilinmemekle beraber Kanuni Sultan Süleyman döneminde 1520-1566 yılları arasında yapılmış bir Osmanlı eseri olduğu tahmin edilmektedir.

Kesme taştan yapılmış üç adet kemeri olan köprü bundan dolayı Kemer Köprü olarak anılır. Eni 3.20 metre, boyu 50 metre olup, 50 cm yüksekliğinde kesme taştan korkuluğu olan köprünün yerden yüksekliği 5 metredir. IV. Sultan Murat döneminde Muradiye Camisi yaptırılırken tamir görmüş olan bu köprü'nün anahtar taşından, en son 1883 yılında tamir edildiği anlaşılmaktadır.

Mimar Sinan tarafından yapıldığı öne sürülse de bu durum kesin olarak belli değildir.

IV. Murat Hamamı

IV. Murat tarafından Muradiye Camisine vakfedilmek amacıyla yaptırılmış, kadın ve erkekler için ayrı bölümleri olan tarihi bir hamamdır.

Erkekler kısmının 8.5 × 8.5 metre ölçülerinde ahşap olan soyunma yerinden iki kubbeli soğukluk kısmına, buradan da yine 8.5 × 8.5 metre ölçülerinde haç şeklinde planlanmış yıkanma yerine geçilmektedir. Yıkanma yerinin dört köşesinde 3 × 3 metre ebadında, üstü kubbeli birer halvet vardır.

Kadınlar kısmı zaman içerisinde hasar görmüş, soyunma yeri tamamen yıkılmıştır. Yıkanma kısmının önünde iki kubbeli bir kısımla, arka tarafında üzerleri kubbeli iki halveti vardır.

 PİR-İ SANİİ
 ŞEYH MUSTAFA ÇERKEŞİİ (PİR-İ SANİ)

Halvetiyye Tarikatının Şa'baniyye kolu Pir-i Sanii'si (ikinci piri) olduğu bilinmektedir. 1156 hicri (1743 miladi) yılında doğmuştur. 1229 hicri (1814 miladi) yılında ölmüştür. Çerkeş'te Kadınşah Camii bitişiğindeki türbede medfundur.

Babası Hacı Ali, Dedesi Vehbi Sultan, Abdulkadir Geylani'nin halifelerindendir. Vehbi Sultan'ın Horasan bölgesinden geldiği, Çerkeş'te yerleştiği rivayet edilir. Çerkeş yakınlarındaki mezarlıkta türbesi vardır.

Şeyh Mustafa Çerkeşi'nin Mürşidi (hocası) Safranbolu'nun Zora köyünde yatan Şeyh El-Hac Mehmet Zoravi'dir.

Pir-i Sani vefat ettikten bir süre sonra dergah yıkılmış. Hayır sahiplerinden Kadınşah tarafından cami yeniden yaptırılıp, Hazretin türbesi de onarılmıştır. Türbeyi onarma işini de Çerkeş vaizi Bahri Bey'in kayınpederi Hasan Usta yapmış.

Pir-i Sanii'nin Hayatından Menkıbeler
 Çerkeş'in köylerinden Aliözü'nde oturan, hazretin halifelerinden (yahut pirdaşı) Şeyh Mustafa Efendi bahçesinde sebze sularken, Pir-i Sani de Çerkeş'te Dergahının kapısı önünde dervişleri ile birlikte oturmuş konuşuyor, elindeki asayı bir şey karıştırır gibi çeşitli şekillerde hareket ettiriyormuş. Bir süre böyle yaptıktan sonra gülerek, dervişlere "içeri kaçın" demiş. Dervişler içeri girerken, havadan, büyükçe bir çamur parçası gelip dergahın duvarına çarpmış ve orada yapışıp kalmış. Pir-i Sanii dervişlere hitaben: "Kardeşim Şeyh Mustafa bahçe suluyordu, ben de asa ile su yollarını bozuyordum. Birkaç defa yapma diye seslendi. Ben durmayınca bir kürek çamur alıp attı. İşte duvara yapışan bu çamur onun attığı çamurdur. Kardeşler arasında bazen bu gibi latifeler olur, demiş.
 Yukarıda sözü edilen Şeyh Mustafa efendi, vakit vakit Çerkeş'e gelerek Pir-i Sanii'yi ziyaret edermiş. Yine bir gün Pir-i Sanii'yi  ziyaretinde Şeyhin Ankara'da okuyan oğlu Osman Efendi ile karşılaşmış. Osman Efendi babasının bir köy şeyhi ile bu kadar derin ne konuşabileceğini küçümser bir şekilde içinden geçirmiş. Şeyh Mustafa Efendi bir soru sorar ancak Osman Efendi bu soruyu cevaplandıramaz. Bunun üzerine Pir-i Sanii oğluna: "Evladım daha olmamışsın, git tahsiline devam et" buyurmuş. Osman Efendi Ankara'ya dönmüş, sonunda Ankara Müftüsü olmuş.
 Pir-i Sanii'nin Mahmut isminde bir hizmetçisi varmış. Bir gün Pir-i Sanii Çerkeş yakınlarındaki değirmenine giderken yolda rast geldikleri, köstebeklerin çıkardıkları topraklara asalarını dürterlermiş, bu topraklar altın olur, Mahmut'da arkalarından gizlice bu altınlardan alarak ceplerine doldururmuş.  Dönerlerken Hazret, Mahmut'a hitaben : "Altını nede çok seviyorsun? Toprakları altın diye ceplerine doldurdun, bak ceplerinde ne var? demişler. Mahmut ceplerine bakınca, topraklarla dolu olduğunu görmüş ve boşaltmaya başlamış. Bunun üzerine: "Altına düşkün olmayanlara topraklar altın olur, altına düşkün olanlara ise altınlar toprak olur" buyurmuşlar.
 Pir-i Sanii, sabah vakitlerinden önce kapıya gelen bir geyiğe binerek kaybolur, sabah vakti camide hazır bulunurmuş. Ayakkabılarının içinde her gün çöl kumu olur, hanımı da bu kumları bir torbaya saklarmış.

Pir-i Sanii dünyaya gelince, Vehbi Sultan diye bilinen ve Nakşibendiyye mürşitlerinden olan dedesinin kucağına verilmiş. Vehbi Sultan, torununu koklayıp, okşadıktan sonra ve kulağını ağzına yaklaştırarak dinledikten sonra : "Bu çocuk, halveti, halveti diyor. İnşaallah, Halvetiyye şeyhlerinin büyüklerinden olacaktır." buyurmuş. Bu zatın sözleri, Şeyh'in Halvetiyye Tarikatının Şa'baniyye kolu ikinci piri ve müceddidi olmasıyla gerçekleşmiş; adlarına bir de Halvetiliğin Çerkeşiyye şubesi kurulmuştur. Bu şubenin son yarım asra kadar devam ede geldiği, geniş silsile tablosunda görülmektedir.

Pir-i Sanii'nin çocukları ve torunları

Şeyh Mehmet Efendi
"Büyük Deli Şeyh" diye bilinir. Birinci postnişindir. Tahir, Cüneyt, Mustafa, Muhyiddin, adlarında dört oğlu vardır. Mustafa'nın oğlu Mehmet beşinci postnişin olmuştur.

Şeyh Hacı Mes'ud Efendi
İkinci postnişindir. Pir-i Sanii'nin en küçük oğludur. Annesi Sultan Mahmud Adli'nin bağışladığı cariyedir. Şeyh Mehmet adında bir oğlu olup, "Küçük Deli Şeyh" diye tanınmıştır. Hac sırasında Mekke'den Medine'ye giderken Rabiğ'de ölmüştür.

Osman Efendi
Ankara'da yaşamıştır. İlim ve fazilet sahibi bir zat olarak yetişmiş ve Ankara Müftülüğü'nde bulunmuştur. Ahmet Refi ve Mehmet Tevfik adında iki oğlu olmuştur.

Emine Hanım
Pir-i Sanii'nin kızı olan Emine Hanım, dergahın imamı, Pir-i Sanii'nin halifelerinden Buharalı Şeyh İbrahim Efendi ile evlenmiş, kendilerinden Hacı Mustafa Efendi dünyaya gelmiştir. Çerkeş Müftülüğünde bulunan Hacı Mustafa Efendi Aksaray yakınlarında Sofular Camii'nin bahçesinde yatmaktadır. Bir diğer  kızı Zehra'dan doğan Şeyh Hüseyin Pınarcıoğlu namıdiğer Pınarcı şeyh (Peykarcıoğlu olarak geçen metinler Osmanlıca'dan yanlış okumadır) son postnişindir.

Pir-i Sanii türbesi
Türbe ilçe merkezinde aynı isimli mescidin harimi dahilindedir. Bina moloz taşından harçla yapılmıştır. Ölçüsü 5 x 5 m olan türbenin üzeri kubbeli, döşemesi tahtadır. içinde bir ağaç sanduka ve bunun etrafında demir parmaklıklar vardır.

Kaynakça

Çerkeş


Formula 2 – sezona 2022. je 6. sezona FIA Formula 2 prvenstva, koju organizira Međunarodna automobilistička federacija.

Vozači i momčadi

Promjene u Formuli 2

Momčadske promjene
Promjene unutar Formule 2

  Marcus Armstrong: DAMS → Hitech Grand Prix
  Jehan Daruvala: Carlin → Prema Racing
  Felipe Drugovich: UNI-Virtuosi Racing → MP Motorsport
  Liam Lawson: Hitech Grand Prix → Carlin
  Marino Sato: Trident → Virtuosi Racing
  Jake Hughes: HWA Racelab → Van Amersfoort Racing (Hughes je 2020. vozio na 2 utrke, a 2021. na 8 utrka, dok je ove godine odvezao prvu punu sezonu Formule 2.)

Došli u Formulu 2

  Cem Bölükbaşı: EuroFormula Open → Charouz Racing System
  Amaury Cordeel: Formula 3 → Van Amersfoort Racing
  Jack Doohan: Formula 3 → Virtuosi Racing (Doohan je 2021. vozio na 6 utrka za MP Motorsport, a ove godine je odvezao prvu punu sezonu Formule 2.)
  Dennis Hauger: Formula 3 → Prema Racing
  Ayumu Iwasa: Formula 3 → DAMS
  Clément Novalak: Formula 3 → MP Motorsport (Novalak je 2021. vozio na 6 utrka za MP Motorsport, a ove godine je odvezao prvu punu sezonu Formule 2.)
  Logan Sargeant: Formula 3 → Carlin (Sargeant je 2021. vozio 3 utrke za HWA Racelab, a ove godine je odvezao prvu punu sezonu Formule 2.)
  Frederik Vesti: Formula 3 → ART Grand Prix
  Calan Williams: Formula 3 → Trident
  Olli Caldwell: Formula 3 → Campos Racing (Caldwell je 2021. vozio na 6 utrka za Campos Racing, a ove godine je odvezao prvu punu sezonu Formule 2.)
  Enzo Fittipaldi: Formula 3 → Charouz Racing System (Fittipaldi je 2021. vozio na 8 utrka za Charouz Racing System, a ove godine je odvezao prvu punu sezonu Formule 2.)

Otišli iz Formule 2 prije početka sezone

  Guanyu Zhou: UNI-Virtuosi Racing → Formula 1
  Christian Lundgaard: ART Grand Prix → IndyCar
  Dan Ticktum: Carlin → Formula E
  Oscar Piastri: Prema Racing → test vozač u Formuli 1
  Robert Švarcman: Prema Racing → test vozač u Formuli 1

Izvori

Vanjske poveznice
FIA Formula 2 Championship

 2022

Formula 2 – sezona 2022.


Gordon Williamson (nascido em 1951) é um escritor de história popular baseado no Reino Unido. Williamson passou sete anos com a Polícia Militar no Exército Territorial Britânico e, a partir de 2016, reside na Escócia. Williamson escreveu mais de 40 livros e outras publicações. Seus trabalhos se concentraram em tópicos que vão desde U-boot, insígnias militares, ases da aviação, Waffen-SS e forças especiais. As obras de Williamson apresentam um retrato acrítico do esforço de guerra alemão durante a Segunda Guerra Mundial.

Obras selecionadas

 E-BOAT vs. MTB: The English Channel 1941-45
 German Commanders of World War II (2): Waffen-SS, Luftwaffe and Navy
 Knight's Cross with Diamonds Recipients: 1941-45
 Grey Wolf: U-Boat Crewman of World War II
 The Iron Cross
 Osprey Men-at-Arms 434, World War II German Police Units
 Kriegsmarine U-boats 1939-45
 Loyalty Is My Honor: Waffen-SS Soldiers Talking
 The SS: Hitler's Instrument of Terror
 Waffen-SS Handbook
 World War II German Battle Insignia
 Torpedo Los!: The Fascinating World of U-boat Collectibles

Historiadores do Reino Unido

Gordon Williamson


Patrícia Sucena de Almeida (Coimbra, 1972) é uma compositora e artista portuguesa.

Biografia

Nascimento e formação
Sucena de Almeida iniciou a sua carreira musical ainda durante a infância, quando teve aulas de música, piano e dança clássica num colégio em Coimbra. Frequentou a Universidade de Aveiro, onde estudou Música Electroacústica e Composição, tendo em 1997 concluído a licenciatura no Ensino de Música. Em 1998 fez o mestrado em Composição na Universidade de Edimburgo, e em 2004 tirou o doutoramento em Composição, tendo neste sentido frequentado a City University of London e a Universidade de Southampton, onde estudou sob o eminente compositor Michael Finnissy (en). Entre 2007 e 2013 realizou o projecto de pós-doutoramento Transversal Multi-Art, sobre a interligação entre as música e outras formas de comunicação, desenvolvendo desta forma um novo conceito onde as obras são interpretadas como pertencendo a diversas vertentes artísticas.

Carreira
Exerce como compositora, investigadora e professora musical. A sua carreira como compositora tem sido especialmente destacada, tendo várias das suas obras sido nomeadas para a participação em concertos em Portugal e no estrangeiro. Os seus trabalhos de maior relevo incluem Solitudo, para clarinete em si b, viola, violoncelo e piano, que foi escolhida no concurso The International Gaudeamus Music Week 2001, em Amsterdão, e que foi levada a concerto pelo Ensemble Studio New Music de Moscovo em 4 de Setembro de 2001, no centro cultural Paradise, em Amsterdão, dirigido por Igor Dronov (en). Outras obras de destaque incluem a Argumentum, criada para o Porto Capital Europeia da Cultura em 2001, e Aranea, para flauta, clarinete, violino, viola, violoncelo e piano, que foi encomandada pela Miso Music Portugal, e que foi apresentada em concerto em 27 de Outubro de 2006, no Centro Cultural de Belém, como parte do Festival Música Viva, pelo Ensemble L'Itinéraire, dirigido pelo Maestro Guillaume Bourgogne. Esta composição também fez parte dos concertos do Festival de Musica de Leiria, em 2008. Em 2005 a sua obra Fatum Hominis foi apresentada durante a Bienal de Música de Zagreb, e no festival Ny Muzikk em Oslo, enquanto que o trabalho Dulce Delirium foi levado a concerto no festival Atlantic Waves em 2006, e no Festival Internacional de Aveiro em 2007. Também em 2007, foi apresentada a sua obra Fati Necessitas na IX Semana Cultural da Universidade de Coimbra, e em 2009 a sua composição In Occulto fez parte do New Music Festival Transit 2009, em Louvain, e da série de concertos da City University of London em 2010. Igualmente em 2010 concluiu o seu trabalho Sublime Volans, encomendado por ocasião do 25.º aniversário da Miso Music Portugal, e levado a concerto no Cultural Center Gallery, em Seoul, como parte de Guimarães Capital Europeia da Cultura, em 2012, e durante o Festival Musica Viva 2014, em Lisboa. Em 2013 a composição Reditus ad vitam foi escolhida para a edição de 2013 do Flame Festival, em Florença, e em 2015 uma obra sua voltou a marcar presença no festival de Zagreb, a Nocturna Itinera. Também tem colaborado com a Fundação Calouste Gulbenkian, tendo desenvolvido as obras Mens Sana in Corpore Sano e Monstrum Horrendum como parte de um programa da fundação para jovens compositores, e em 2006 fez o trabalho Res Adversae, encomendado por aquela instituição.

Em 2005, a sua obra Mens Sana in Corpore Sano foi considerada pelo investigador Manuel Pedro Ferreira como «um bem trabalhado contraponto, num caminho mais labiríntico que discursivo, que se prolongou de forma aparentemente automática até um belo final», na sequência dos concertos de encerramento do Workshop Gulbenkian para Jovens Compositores Portugueses.

Participou em concertos e workshops experimentais com personalidades e grupos de renome a nível nacional e internacional, como a Arditti Quartet, os condutores Guillaume Bourgogne, Sylvio Gualda, Sarah Ioannides, Igor Dronov, Christopher Bochmann, Pedro Neves, Pedro Amaral e Petter Sundkvist, os pianistas Ian Pace, Filip Fak e Yutaka Oya, a Orquestra da Fundação Gulbekian, o Grupo de Música Contemporânea de Lisboa, L'Ensemble Itineraire, Sond'Ar-te Electric Ensemble, Remix Ensemble, a Casa da Música, a OrchesterUtopica, a Orchester lyrique de Region Avignon-Provence, e o Ensemble Studio New Music. Frequentou igualmente diversos seminários apresentados por compositores como Emmanuel Nunes, Jonathan Harvey, Luca Francesconi, Hilda Paredes, Gerard Grisey, Brian Ferneyhough, Mauricio Kagel, Pascal Dusapin e Luc Brewaeys. Em 2014, foi responsável pela coordenação de um conjunto de cinco instalações de arte em Coimbra, organizadas como parte de um programa educativo do Teatro Académico de Gil Vicente.

Obras
 Solitudo (1999), The International Gaudeamus Music Week 2001, Amesterdão
 Argumentum (2001), Porto 2001 – Capital Europeia da Cultura
 Fatum Hominis (2005), ISCM world Music Days/23rd Music Biennale Zagreb
 Sublime Volans (2010), 25.º aniversário da Miso Music Portugal, Instituto Franco-Português, Lisboa, 2010; Korea Foundation-Cultural Center Gallery, Seul, 2011; Guimarães 2012 – Capital Europeia da Cultura; Festival Música Viva 2014, O'culto da Ajuda, Lisboa
 Instabile Tempus (2016), Festival Música Viva 2016, Lisboa
 Desperatio (2018), City University of London, Londres

Ligações externas

Nascidos em 1972
Compositores de Portugal
Músicos de Portugal
Alumni da Universidade de Aveiro
Professores universitários de Portugal

Patrícia Sucena de Almeida


Takuma Mizutani (født 24. april 1996) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Shimizu S-Pulse.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takuma Mizutani


An Elionurus citreus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni William Munro och George Bentham. An Elionurus citreus in nahilalakip ha genus nga Elionurus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elionurus

Elionurus citreus


San Giorgio Morgeto ist eine süditalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Metropolitanstadt Reggio Calabria in Kalabrien. Die Gemeinde liegt etwa 60 Kilometer nordöstlich von Reggio Calabria am Parco nazionale dell'Aspromonte und ist Teil der Comunità Montana Versante Tirrenico Settentrionale .

Gemeindepartnerschaften
San Giorgio Morgeto unterhält inneritalienische Partnerschaften mit der Stadt Aosta und (seit 2011) mit der Gemeinde San Luca in der Metropolitanstadt Reggio Calabria.

Verkehr
Der Bahnhof liegt an der wegen des schlechten baulichen Zustands 2011 aufgelassenen Eisenbahnstrecke Gioia Tauro–Cinquefrondi.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in Kalabrien

San Giorgio Morgeto


El camarón blanco o camarón casquiazul (Litopenaeus schmitti) es una especie de crustáceo de la familia Penaeidae, nativo del Mar Caribe y del litoral de Brasil.

Hábitat
Habita en fondos fangosos suaves, a veces arenosos, de 2 a 47 m de profundidad, más frecuentemente entre 15 y 30 m. Los adultos son de hábitos marinos, mientras los juveniles permanecen en las aguas salobres, migrando posteriormente a los caladeros.

Descripción
El macho alcanza una longitud máxima de 175 mm y la hembra hasta 235 mm. Presenta color generalmente blanco o gris azulado translúcido, a veces con tintes verdosos o amarillentos; los juveniles con manchas azules

Pesca
La especie es de gran importancia comercial en Cuba, Belice, Honduras, Nicaragua, Colombia, Venezuela, Guyana, Guayana francesa, Surinam y Brasil. Es capturada en grandes cantidades, que un porcentaje alto son exportadas. Cuba ha comenzado a experimentar con la acuicultura con esta especie.

Amenazas
Está amenazado por la sobreexplotación.

Referencias

Penaeidae
Marisco
Crustáceos del océano Atlántico

Litopenaeus schmitti