Gustavo E. Campa (født 8. september 1863 i Mexico City, Mexico - død 29. oktober 1934) var en mexicansk komponist, pianist, lærer og professor. Campa studerede på Musikkonservatoriet i Mexico City.

Han har skrevet symfonisk musik, orkesterværker, klaverstykker, operaer, sange etc.

Campa var også lærer og senere professor i komposition på Musikkonservatoriet i Mexico City.

Kilde
 Om Gustavo Campa på oxfordindex.oup.com

Komponister fra Mexico
Pianister
Professorer
Lærere

Gustavo Campa


Ustav Republike Hrvatske hrvatski je film redatelja Rajka Grlića iz 2016. godine, u kom su glavne uloge imali Nebojša Glogovac, Ksenija Marinković, Dejan Aćimović i Božidar Smiljanić.

Radnja
Film govori o četiri osobe koje žive u istom stanu u centru Zagreba, no vrlo su različite jer nemaju isto etničko i religijsko podrijetlo kao ni seksualne afinitete.
Vjeku Kralja (Nebojša Glogovac), srednjoškolskog profesora i transvestita, na ulici napada skupina homofobnih huligana. U bolnici slučajno susreće svoju susjedu Maju Samardžić (Ksenija Marinković), koja radi kao bolničarka. Nakon Vjekova otpuštanja iz bolnice ona ga nastavi paziti kao i njegovog umirućeg oca. Maja zamoljava Vjeku da pomogne njenom mužu policajcu (Dejan Aćimović), proći ispit "Ustav Republike Hrvatske". Problemi ubrzo nastaju jer je policajac srpske nacionalnosti, dok je Vjeko hrvatski nacionalist. Polako i bolno, obojica se otvaraju i prepoznaju jedan drugog kao ljudsko biće.

Nagrade
Film je nagrađen "Velikom nagradom Amerika" (Grad prize of Americas) na Međunarodnom filmskom festivalu u Montrealu kao najbolji film festivala.

Izvori

Vanjske poveznice
 Ante Tomić, suscenarist nagrađenog filma 'Ustav Republike Hrvatske': Transvestiti nisu slabići nego odvažniji od većine
 Popularni beogradski glumac odabrao je Telegram za svoj prvi intervju o novom hrvatskom filmu

Hrvatski filmovi 2010-ih

Ustav Republike Hrvatske (2016.)


Ezosciadium, monotipski biljni rod iz porodice štitarki smješten u tribus Annesorhizeae. Jedina je vrsta E. capense, endem iz Južnoafričke Republike (na jugu provincija Eastern Cape i Western Cape).

Biljka jre slabo poznata. Lokaliteti na kojima raste su raštrkani na širokom području, i rijetko se sakuplja.

Sionimi
 Helosciadium capense (Eckl. & Zeyh.) Walp.
 Trachysciadium capense Eckl. & Zeyh.
 Trachyspermum capense (Eckl. & Zeyh.) Drude

Izvori

Annesorhizeae

Ezosciadium


Deri, cilt veya ten, bazı hayvanların vücutlarını kaplayan en üst katman olup, altında barındırdığı kas ve organları koruyan doku tabakalarından oluşan bir örtü sistemi organıdır. Bu tabakanın altında yağ tabakası vardır. Yağ tabakası canlının vücudunu sıcak tutar ve darbelere karşı korur. Burada bulunan ter bezleri boşaltıma yardımcı olur. Deri solunumu nemli vücut yüzeyinde gerçekleşir. Hücrelerde oluşan (O2) oksijen difüzyonla atılır. CO2'de difüzyonla atılır. Bu canlıların gelişmiş organları yoktur. Dış ortamla gaz alışverişi nemli deriden difüzyonla geçer. Derinin nemli kalması mukus tabakası ile gerçekleşir.

Cilt hayvanları dışarıya karşı koruyan bir bariyerdir. Aynı zamanda vücut ısısını ve su dengesini korur, çeşitli zararlı maddelerin ter yoluyla vücuttan atılımını gerçekleştirir. Üç tabakadan oluşur. En altta, destek dokusu olan kollajen, kan damarları ve salgı bezleri bakımından zengin dermis tabakası yer alır. Ortada stratum bazale denilen sürekli yeni hücrelerin yapıldığı tabaka vardır ki bu hücreler yavaş yavaş cildin üst tabakalarına doğru yolculuk yaparlar ve yaklaşık 14. günde artık canlılıklarını kaybetmeye başlayarak en üstte birikirler ve stratum korneumu (boynuzsu tabaka) oluştururlar. Stratum bazalenin üstünde yer alan tabaka Stratum spinozumdur. Bu iki tabakaya histologlar Stratum germinativum da demektedirler. Normal bir cildin sağlığını sürdürebilmesi için en üstteki ölü hücrelerin sürekli dökülüp yenilenmeleri gerekir. Çünkü dökülüp yenilendikçe yeni deri 'daha temiz' olur. İnsan derisi kendini yaklaşık her 28 günde bir yeniler. Erkek cildi kadın cildine nazaran daha kalındır ve bu yüzden kendini yenileme süreci daha uzundur.

Memelilerde deri, çok sayıda ektodermal doku katmanından oluşan bir örtü sistemi organıdır ve alttaki kasları, kemikleri, ligament ve iç organları korur. Amfibilerde, sürüngenlerde ve kuşlarda farklı bir yapıdaki deri bulunur.

Balinalar, yunuslar ve musurgiller gibi deniz memelileri dahil tüm memelilerin derilerinde biraz kıl vardır.

Deriler yapısal olarak dermis, bazal membran ve epidermis'den oluşur. Deri altı doku ise omurgalılarda örtü sisteminin en alt tabakasıdır. Hayvanların kıl ile kaplı derisine kürk denir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 ICD-10, Bölüm 12 (L00-L99): Cilt ve cilt altı dokusu hastalıkları
 Dermatoloji
 Deri hastalıkları
 Cilt kanseri
 Cilt beyazlatma
 Cilt bakımı
 Yumuşak doku
 Ektoderm
 Mezenşim
 Fasya
 Skleroderma

Deri fizyolojisi
Organlar
Deri yapımı
Hayvan anatomisi
Yumuşak dokular

Deri


Ibrahima Tandia ()

Note

Legături externe

Mijlocași
Francezi expatriați în România
Fotbaliști francezi
Oameni în viață
Nașteri în 1993
Fotbaliști malieni

Ibrahima Tandia


An Lepanthes aithalos in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Germán Carnevali ngan Ivón Mercedes Ramírez Morillo. An Lepanthes aithalos in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Venezuela. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes aithalos


Onthophagus maleengnoi é uma espécie de insecto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 1990 por Masumoto.

Referências

Ligações externas

maleengnoi
Coleópteros descritos em 1990

Onthophagus maleengnoi


HMAS Glenelg (J236/M236), named for the city of Glenelg, South Australia, was one of 60  constructed during World War II, and one of 36 initially manned and commissioned solely by the Royal Australian Navy (RAN).

Design and construction

In 1938, the Australian Commonwealth Naval Board (ACNB) identified the need for a general purpose 'local defence vessel' capable of both anti-submarine and mine-warfare duties, while easy to construct and operate. The vessel was initially envisaged as having a displacement of approximately 500 tons, a speed of at least , and a range of  The opportunity to build a prototype in the place of a cancelled Bar-class boom defence vessel saw the proposed design increased to a 680-ton vessel, with a  top speed, and a range of , armed with a 4-inch gun, equipped with asdic, and able to fitted with either depth charges or minesweeping equipment depending on the planned operations: although closer in size to a sloop than a local defence vessel, the resulting increased capabilities were accepted due to advantages over British-designed mine warfare and anti-submarine vessels. Construction of the prototype  did not go ahead, but the plans were retained. The need for locally built 'all-rounder' vessels at the start of World War II saw the "Australian Minesweepers" (designated as such to hide their anti-submarine capability, but popularly referred to as "corvettes") approved in September 1939, with 60 constructed during the course of the war: 36 (including Glenelg) ordered by the RAN, 20 ordered by the British Admiralty but manned and commissioned as RAN vessels, and 4 for the Royal Indian Navy.

Glenelg was laid down by the Cockatoo Island Dockyard at Sydney, New South Wales on 2 March 1942. She was launched on 25 September 1942 by the wife of Doctor H.V. Evatt, then Minister for External Affairs, and was commissioned into the RAN on 16 November 1942.

Operational history
Glenelg began her career as a convoy escort along the east coast of Australia, initially from Queensland to New Guinea before being assigned to the Sydney to Queensland leg in May 1943. In December, the corvette began a refit.

On completion, she was assigned to New Guinea waters as an anti-submarine patrol and convoy escort ship for the duration of 1944; during this time the ship sailed  and was active for over 10,000 hours. On 20 October 1944, the corvette was called to assist an American patrol under heavy mortar fire near Maffin Bay in Dutch New Guinea. Glenelg's whaler was deployed to help move the American wounded; although swampled, the boat was dragged ashore by her crew, with seating and flooring boards used as improvised stretchers to move the wounded to the American-controlled bank of the Woske River. Glenelg, under the guidance of two US Army personnel standing on the beach, fired 31 rounds from her  main gun at the Japanese attackers, and was later praised by the patrol's senior officer as the decisive factor in allowing the patrol to withdraw with all wounded, leaving five dead behind.

The corvette arrived in Australia at the start of 1945 for a two-month refit in Melbourne, before returning to Manus Island and spending the remainder of the war as a convoy escort. After the end of World War II, Glenelg was involved in the reoccupation of Ambon during September, before departing for Fremantle on 1 November, visiting her namesake city en route.

The corvette earned two battle honours for her wartime service: "Pacific 1942–45" and "New Guinea 1943–44".

Decommissioning and fate
Glenelg was paid off into reserve in Fremantle on 14 January 1946. She was sold to the Hong Kong Rolling Mills on 2 May 1957 for breaking up as scrap.

Citations

References
Books

Journal and news articles

External links

Bathurst-class corvettes of the Royal Australian Navy
Ships built in New South Wales
1942 ships
World War II corvettes of Australia

HMAS Glenelg (J236)


المياه العذبة أو الماء القراح هي المياه التي تتكون بشكل طبيعي على سطح الأرض كما في المستنقعات والبرك والأنهار والبحيرات والجداول أو تحت الأرض كما في المياه الجوفية والجداول تحت الأرضية، تتميز المياه العذبة بشكل عام بوجود تراكيز منخفضة من الأملاح الذائبة وغيرها من المواد الصلبة المذابة، ويستثني من هذا المصطلح مياه البحر والمياه المالحة على الرغم من احتواءها على مياه غنية بالأملاح المعدنية كما في الينابيع، وقد استخدم مصطلح «المياه الحلوة» لوصف المياه العذبة المغايرة للمياه المالحة.

الأنظمة
تنقسم مواطن المياه العذبة من الناحية العلمية تبعاً لنظامها، فلدينا أنظمة لينتك ويقصد بها المياه الراكدة كما في البحيرات والبرك والمستنقعات والسيول، أنظمة لوتك ويقصد بها المياه الجارية، والمياه الجوفية وهي المياه التي تتدفق بين الصخور الرسوبية. وبالإضافة إلى ذلك، هناك منطقة تربط ما بين المياه الجوفية والمياه الجارية وتسمي منطقة هايبورك والتي تكمن وراء العديد من الأنهار الكبيرة وتحوي على كمية مياه أكبر من المياه الموجودة في القنوات المفتوحة، ومن المحتمل أن يكون على اتصال مباشر مع المياه الجوفية.

بيئة المياه العذبة
تتمثل المناطق الإحيائية للمياه العذبة بصورة أساسية بالينابيع والجداول والأنهار والبرك والبحيرات والأهوار وتكون المياه عذبة عندما تكون نسبة الملوحة فيها قليلة بحيث لا تزيد 0.5 جزء بالألف. والمياه العذبة إما أن تكون ساكنة كما هو الحال في البحيرات أو جارية كما في الأنهار والينابيع والجداول.

المصادر
إن مصدر المياه العذبة الرئيسي هو هطول الأمطار من الغلاف الجوي بصورة مطرو سديم وثلوج، ينزل الماء العذب شكل أمطار أو رذاذ أو ثلج محتوياً على مواد مذابة من الغلاف الجوي والبحر والأراضي التي مرّت بها الغيوم المُحمّلة بالمطر. ففي المناطق الصناعية، عادة ما تكون الأمطار حمضية بسبب أكاسيد الكبريت والنيتروجين المتحللة والمتكوّنة من حرق الوقود في السيارات والمصانع والقطارات والطائرات والأبخرة المبنعثة في الغلاف الجوي للمناطق الصناعية. وفي حالات نادرة، يؤدي المطر الحمضي إلى تلوث البحيرات والأنهار في أجزاء من الدول الإسكندنافية واسكتلندا وويلز والولايات المتحدة.

وفي المناطق الساحلية قد تحتوي المياه العذبة على تركيزات عالية من أملاح مشتقة من البحر بسبب ارتفاع قطرات من مياه البحر إلى الغيوم المطرية إذا كانت الأجواء عاصفة، وتؤدي هذه الدورة إلى ارتفاع تركيزات الصوديوم والمغنيسيوم والكلوريد والكبريتات ومركبات أخرى كثيرة بنفس التركيز

وفي المناطق الصحراوية أو المناطق ذات التربة الفقيرة أو الترابية قد تحمل الرياح المحملة بالأمطار بعض الرمل والغبار إلى مناطق أخرى مما يسبب هطول أمطار ملوثة بمواد صلبة غير قابلة للذوبان وعناصر قابلة للذوبان من تلك التربة أيضاً، ومن الممكن أن تنتقل كميات جيدة من الحديد مع هذه الرياح مما يؤدي إلى هطول أمطار غنية بالحديد في البرازيل بسبب العواصف الرملية في الصحراء الكبرى في شمال أفريقيا.

التعريف بالأرقام
ويمكن تعريف المياه العذبة بالمياه التي تحتوي على أقل من 500 جزء في المليون من الأملاح الذائبة.

وتشير مصادر أخرى بأن أعلى حد للملوحة في المياه العذبة وهو 1000 جزء في المليون
أو 3000 جزء في المليون.

توزيع المياه
يعد الماء قضية هامة لعيش كل الكائنات الحية، ويمكن لبعضها استخدام المياه المالحة ولكن يجب على العديد من الكائنات الحية بما في ذلك الغالبية العُظمى من النباتات العليا والثديات الحصول على المياه العذبة للعيش، ولكن بعض الثدييات البرية وخاصة القوارض الصحراوية تستطيع البقاء حية من دون ماء لأنها تولد المياه من خلال عملية التمثيل الغذائي لبذور الحبوب ولها أيضا آليات للحفاظ على المياه إلى أقصى درجة.

إن المياه العذبة لا تُشكّل سوى 2.75 بالمئة من مياه الأرض بما في ذلك 2.05 مياه متجمدة في الأنهار الجليدية و0،68 بالمئة مياه جوفيه و0.011 بالمئة مياه سطحية في البحيرات والأنهار،  إن بحيرات المياه العذبة وخاصة بحيرة بايكال في روسيا ومنطقة البحيرات العظمى فهي تستولي على سبعة أثمان هذه المياه السطحية العذبة، وتستولي المستنقعات على باقي النسبة مع كمية صغيرة فقط في الأنهار وأبرزها نهر الأمازون. ويحتوي الغِلاف الجوّي على الماء بنسبة 0.04٪.
أما في المناطق الخالية من المياه العذبة على سطحها فتستمد المياه من هطول الأمطار لأن كثافة الأمطار القليلة تجعله يطفو على المياه الجوفية المالحة، وبشكل عام فإن معظم المياه العذبة متجمدة على شكل صفائح الجليدية.

الكائنات المائية
تخلق المياه العذبة بيئة ناقصة التوتر نقص في توازن الماء للكائنات المائية مما يسبب مشكلة لبعض الكائنات مع جلودهم أو أغشيتهم القديمة حيث أنها من الممكن أن تنفجر أغشية الخلية إذا لم تفرز الماء الزائد، لكن الطلائعيات تستطيع التخلص من هذه المشكلة عن طريق تقليص فجواتها، في حين تستطيع أسماك المياه العذبة إفراز المياه الزائدة عن طريق الكِلى. وعلى الرغم من أن معظم الكائنات الحية المائية لديها قدرة محدودة على تنظيم التوازن التناضحي في نطاق ضيّق من الملوحة إلا أن الأسماك المهاجرة بين المياه العذبة والمالحة لديها القدرة على الانتقال بين المياه العذبة المياه المالحة بكل سهولة، حيث تخضع هذه الأسماك أثناء الهجرة لتغييرات تُمكّنها من التكيّف مع البيئة المحيطة وهذه العملية تكون تحت سيطرة الهرمونات، فعلى سبيل المثال ثعبان البحر (أنغيلا أنغيلا) يستخدم هرمون البرولاكتين، بينما يستخدم سمك السلمون (سالموسالار) هرمون الكورتيزول الذي يلعب دوراً رئيسيا في هذه العملية.

يملك الكثير من الطيور البحرية غدد خاصة في قاعدة مناقيرها يتم من خلالها إفراز الملح الزائد، وبالمثل تفرز سحالي الإغوانا البحرية على جزر غالاباغوس حيث الملح الزائد من الغدة الأنفية ومن ثم تخرج هذه الإفرازات على هيئة عطاس.

الماء العذب كمصدر
إن أهم مطلب للنظام البيئي المائي هو تأمين الحد الأدنى من تدفق المياه والحفاظ واستعادة مخصصات الماء على وجه الخصوص. ويعد الماء العذب مصدراً طبيعاً مهماً لبقاء واستمرار النظام البيئي، ويستخدم البشر الماء في عدة نشاطات لها تأثير ضار على النظام البيئي السفلي مثل الري والتطبيقات الصناعية، ويعد التلوث الكيميائي للمياه العذبة خطراً يهدد الأنظمة البيئية.

ويشكل التلوث الناجم عن النشاط البشري بما في ذلك تسرب النفط خطراً يهدد موارد المياه العذبة أيضاً، فقد حدث أكبر تسرب للنفط في المياه العذبة بسبب سفينة صهريج تدعى شل في ماغدالينا، الأرجنتين في 15 يناير 1999، ولوث البيئة والمياه الصالحة للشرب، والنباتات والحيوانات.

الزراعة
إن إحداث تغيرات في الأرض لأغراض الزراعة لها تأثير عظيم على حركة المياه العذبة، فقد تؤثر إزالة الأشجار وتغيير التربة على حركة تدفّق المياه العذبة في البيئة المحلية وتؤثر أيضاً على دورة المياه العذبة بشكل عام وبالتالي تخزين كميات من المياه العذبة في التربة لصالح الزراعة، ولكن نظرا لإن الزراعة هي النشاط البشري الذي يستهلك مُعظم المياه العذبة، فإنه يشكّل ضغطا شديدا على موارد المياه العذبة المحلية مما يؤدي إلى تدمير النظم البيئيه المحلية، في أستراليا يؤدي الاستخدام المفرط في استخراج المياه العذبة للري إلى تهديد 33 ٪ من مساحة الأرض لتكون في خطر التملح.

المورد المحدود
تعد المياه العذبة مورداً متغيراً ومتجدداً لكنه في الوقت ذاته طبيعي ومحدود، لا يمكن أن تتجدد المياه العذبة إلا من خلال دورة الماء حيث تتبخر المياه من البحار والبحيرات والأنهار والسدود ثم تتكثف لتتكون السحب وتعود المياه إلى مصدرها على شكل أمطار، لكن إذا كانت كمية المياه المستهلكة في الأنشطة البشرية أكثر من المياه المُدّخرة فستقل كمية المياه العذبة في البحيرات والأنهار والسدود والمياه الجوفية مما تسبب أضرارا جسيمة للبيئة المحيطة.

سحب المياه العذبة
عملية سحب المياه العذبة هي كمية المياه المأخوذة من مصادر المياه المتاحة للاستخدام في أي غرض، وليس بالضرورة استهلاك كامل الكمية ويمكن إرجاع جزء من هذة المياه لاستخدامها مرة أخرى

أسباب محدودية المياه العذبة
هناك أسباب كثيرة لانخفاض إمدادات المياه العذبة ومن أبرز هذه الأسباب زيادة عدد السكان المتوقعة وارتفاع متوسط العمر وزيادة في نصيب الفرد من استخدام المياه ورغبة كثير من الناس في العيش في المناخ الحار الذي يتمتع بموارد مياه ضئيلة. وتؤدي تغيرات المناخ أيضاً إلى تغيير في وفرة المياه العذبة حول العالم.

 «إذا استمر الاحتباس الحراري في إذابة الأنهار الجليدية في المناطق القطبية كما هو متوقع فإن الاحتياط من المياه العذبة سينخفض لسببين، أولاً: عند ذوبان الأنهار الجليدية إلى مياه عذبة فإنها ستختلط مع المياه المالحة في المحيطات وتصبح مياه مالحة وغير صالحة للشرب، ثانياً: تسبب زيادة حجم المحيطات في ارتفاع مستويات البحار وتلويث مصادر المياه العذبة على طول المناطق الساحلية بمياه البحر المالحة»

انظر أيضاً

 مياه جوفية
 ماء سطحي
 بحر آرال
 تحلية المياه
 علم بيئة المياه العذبة
 بحيرة بايكال
 البحيرات العظمى
 البحيرات العظمى الأفريقية
 بحيرة
 علم البحيرات

 قائمة الدول حسب مجموع موارد المياه المتجددة
 نهر
 مياه البحر
 الماء (جزيء)
 دورة المياه
 الموارد المائية
 أزمة المياه
 مياه متجددة

ملاحظات

علم البيئة المائي
علم المياه
ماء سائل
موارد المياه

ماء عذب


පුත්තලම (English: පුත්තලම; Tamil: புத்தளம்) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ වයඹ පළාතේ පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කයේ ඇති විශාලතම නගරයයි. මෙම නගරය පුත්තලම නගර සභාව මගින් පාලනය වේ. කොළඹ සිට කිලෝමීටර 130 (සැතපුම් 81) ක දුරකින් පිහිටි මෙම නගරය වෙනත් නගර සදහා ප්‍රධාන මාර්ගවල සන්ධිස්ථානයක් වේ. සුළං ශක්තියෙන් විදුලිය නිපදවීම, ලුණු, පොල් හා ධීවර යන අංශ සදහා මෙම නගරය ප්‍රසිද්ධ ය.

ඉතිහාසය
වසර 2200කට ඉහත දී විජය කුමරු ගේ විජයාගමනය සිදුවූ තම්බපණ්ණී ප්‍රදේශය පුත්තලම හෝ ඒ ආශ්‍රිතව බව ඉතිහාස මූලාශ්‍රවල සදහන් ය. උප්පුත්තලම් හෙවත් ලුණු භූමිය යනුවෙන් මෙහි විසූ ජනයා මෙම ප්‍රදේශය හැදින්වූ අතර එය කාලයාගේ අවෑමෙන් කටවහරට රිසිසේ පුත්තලම යනුවෙන් වෙනස් විය. අතීතයේ අරාබි වෙළදුන් ගෙන්වූ බූරුවන් දැනටත් මෙම නගරයේ හා මන්නාරමේ බහුලව වාසය කරති.

පෘතුගීසීන් විසින් වහල් සේවය සඳහා අප‍්‍රිකානු රටවලින් මෙරටට ගෙන්වන ලද කාපිරි ජාතිකයින්ගේ ජනාවාස මෙහි මුහුදුබඩ ප්‍රදේශ ආශ්‍රිතව ඇතිවිය. ඔවුන්ගෙන් පැවතෙන්නන් පසුකලෙක පෘතුගීසී ක්‍රියොල් භාෂාව කථාකරන ලදි. එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය විසින් ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු ප්‍රදේශයෙන් පලවා හරින ලද සරණාගත මුස්ලිම් ජනතාව පුත්තලම නගරයට පැමිණ පසුව එම නගරය කේන්ද්‍ර කරගෙන මේ දක්වා ජීවත්වෙති.

කාලගුණය
ලෝක කාලගුණ කලාප වාර්ගීකරණයට අනුව පුත්තලමේ ස්වාභාවික සැවානා කාලගුණයක් පවති. කෙටි වියලි කාල දෙකක් ජූනි - සැප්තැම්බර් හා ජනවාරි - මාර්තු මාසවලද, වැසි කාලය ලෙස ඔක්තෝබර් - දෙසැම්බර් මාසවලද පවති.

ජනගහනය
පුත්තලම නගරයේ ජනගහනය 45,401ක් වේ. ඉන් 95%ක් මුස්ලිම් වන අතර නගරයෙන් පිටත සුළු වශයෙන් දෙමළ, ක්‍රිස්තියානි හා බෞද්ධ ජනතාව වාසය කරති.

ගමනාගමනය
උතුරු මුහුදුබඩ මාර්ගය පුත්තලමෙන් අවසන් වේ. ප්‍රධාන මාර්ග තුනක් වන A3 (කොළඹ සිට මීගමුව හරහා) මාර්ගයත් A10 (කටුගස්තොට සිට කුරුණෑගල හරහා) මා‍ර්ගයත් A12 (ත්‍රිකුණාමලය සිට අනුරාධපුරය හරහා) මාර්ගයත් පුත්තලමින් අවසන් වේ. නගරයේ සිට ක්‍රියාත්මක වන බස්රථ වයඹ පළාතේ අනෙක් නගරවලට බහුලව ගමන්ගන්නා අතර දුර ගමන් ලෙස කොළඹ, මහනුවර, අනුරාධපුර යන නගරවලට පමණක් ගමන්කෙරේ.

ආර්ථිකය
ශ්‍රී ලංකාවේ පොල් ත්‍රිකෝණයට අයත් මෙම නගරය ශ්‍රී ලංකාවේ දෙවන විශාලතම පොල් නිෂ්පාදන මධ්‍යස්ථානය ලෙසද දෙවන විශාලතම ලුණු නිෂ්පාදන මධ්‍යස්ථානය ලෙසද පත්වී ඇත. ශ්‍රී ලංකාවේ විශාලතම සිමෙන්ති කර්මාන්තශාලාව වන ඉන්සී සිමෙන්ති කර්මාන්තශාලාවද මෙහි පිහිටා ඇත. මීට අමතරව කෘෂිකර්මාන්තය හා ඉස්සන් වගාවද බහුල ව පවති. පුත්තලම නගරය ශ්‍රී ලංකාවේ කකුළු වගාබිම් හා අභිජනන මධ්‍යස්ථනයක් ලෙස සිංගප්පූරුවේ ඇති ආයතනයකට නිෂ්පාදන ලබාදේ.

අධ්‍යාපනය
පුත්තලම නගරයේ ඇති පාසල් පුත්තලම අධ්‍යාපන කලාපය යටතේ පුත්තලම දකුණ අධ්‍යාපන කොට්ඨාසයට හා පුත්තලම උතුර අධ්‍යාපන කොට්ඨාසයට අයත් වේ. මීට අමතරව විවෘත විශ්ව විද්‍යාලයක්ද පිහිටා ඇත.

 ශාන්ත ඇන්ඩෲ  මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය (ජාතික පාසල)
 ෆාතිමා බාලිකා විද්‍යාලය
 සහිරා විද්‍යාලය (ජාතික පාසල)
 ආනන්ද ජාතික පාසල
 හින්දු මධ්‍ය විද්‍යාලය
 තිල්ලෛඅඩි මුස්ලිම් මහා විද්‍යාලය
 ඉක්රා ජාත්‍යන්තර විද්‍යාලය
 ශාන්ත මේරි විද්‍යාලය
මොණරවැව රජයේ කණිෂ්ඨ විද්‍යාලය.
බණ්ඩාරනායකපුර මහ විද්‍යාලය
කරඬිපුවල් මහ විද්‍යාලය
මොණරවැවේ ධම්මරතන භික්ෂු

මොණරවැවේ ධම්මරතන භික්ෂු

සංචාරක ආකර්ෂණ

මුන්නේෂ්වරම් කෝවිල
ආලන්කුඩා
කල්පිටිය කලපුව හා ඒ අවට ප්‍රදේශය
ආනවිලුන්දාව ජාතික වනෝද්‍යානය
විල්පත්තු ජාතික වනෝද්‍යානය (පුත්තලම නගරයේ වනෝද්‍යානයට යාහැකි මාර්ග ඇත.)
කල්පිටිය ලන්දේසි කොටුව
 කල්පිටිය ඩොල්ෆින් මසුන් නැරඹුම් ප්‍රදේශය (බෝට්ටු මගින්)
කුවේණිගේ භවන යැයි පවසන නටඹුන් ප්‍රදේශය
 ඉප්පන්තීවු දූපත,
තම්බපණ්ණි රාජ මහා විහාරය.(ගල්විල පාරිසරික උද්‍යානයේ පිහිටා ඇත.)මෙහි කුවේණි මෑණියන්ගේ දේහය තැන්පත් කර ඇත.

ක්‍රීඩා
පුත්තලම ප්‍රදේශයේ දැනට පාපන්දු, අත්පන්දු (වොලිබෝල්) හා ක්‍රිකට් යන ක්‍රීඩාවන් ජනයා අතර ප්‍රසිද්ධය. ක්‍රීඩා සංස්කෘතිය ඉහළින්ම අගයන මෙහි ක්‍රීඩා සමාජ හා ආයතන බහුලව පවති.

පුත්තලම


Vila Malanza é uma vila no distrito de Caué na ilha de São Tomé em São Tomé e Príncipe. Sua população é de 550 (censo de 2012). Vila Malanza fica 1,5 km ao norte de Porto Alegre e 17 km a sudoeste de São João dos Angolares.

Inundações
A Vila Malanza se localiza entre o mar e diversos cursos d'água, sendo atravessada por um rio e com chuvas ao longo de todo o ano. É, por isto, frequentemente ameaçada por enchentes e inundações, elemento que tende a se agravar em decorrência das mudanças climáticas. Por este motivo, realizou-se um projeto fruto de parceria entre o Banco Mundial e o Fundo Global para o Meio Ambiente, para mitigar o problema de cheias. Foram instaladas diversas infraestruturas de proteção das cheias, visando proteger as casas da vila, em sua maioria construídas de madeira.

Histórico da população

!Artigos com coordenadas no Wikidata
Caué
!Esboços sobre geografia de São Tomé e Príncipe

Vila Malanza


Ændringer og lemlæstelser af kønsorganer kan være permanente eller midlertidige. Nogle former for ændringer af menneskers kønsorganer udføres på voksne mennesker efter egen beslutning. Andre former for ændringer af kønsorganer udføres på personer, som ikke har givet samtykke til det, herunder på spædbørn og børn. Disse indgreb kan opfattes som lemlæstelse afhængig af de givne folks kultur.

Kvindelige kønsorganer

Kvindelig omskæring

Kvindelig omskæring er en delvis eller fuldstændig fjernelse af de primære kvindelige kønsorganer omkring skeden og evt. sammensyning af de ydre skamlæber. Praksissen er udbredt i flere lande, primært nordafrikanske lande. Kvindelig omskæring, også kaldet kønslemlæstelse er strafbart i Danmark.

Mandlige kønsorganer

Lemlæstelsen antager forskellige indgreb; fx todeling af forhuden, omskæring og testikelfjernelse (se kastration og eunuk).
En hypotese er at formålet med lemlæstelsen er at nedsætte de unge mænds sexformåen, så ældre mænd forbliver konkurrencedygtige.

Nogle mænd beskadiger selv deres egne kønsorganer.

Referencer

Kropsforandring


Gabriel Jesus Iglesias (), cunoscut ca Fluffy, este un actor, comedian, scriitor, producător și actor de voce. El este cunoscut pentru I'm Not Fat… I'm Fluffy și Hot & Fluffy.

Note

Legături externe

Nașteri în 1976
Americani în viață
Comici americani
Actori de film americani
Actori de televiziune americani

Gabriel Iglesias


El Stokes era un mortero de trinchera británico inventado por Sir Wilfred Stokes KBE, que fue suministrado al Ejército británico y al de la Mancomunidad de Naciones durante la segunda mitad de la Primera Guerra Mundial.

Historia

Frederick Wilfred Scott Stokes, que posteriormente se convirtió en Sir Wilfred Stokes KBE, diseñó el mortero Stokes en enero de 1915. El ejército británico trataba de desarrollar un arma que fuese rival del mortero Minenwerfer, que el Ejército alemán estaba utilizando en el Frente Occidental.

El mortero no era en ningún sentido un arma nueva, ya que había sido usado desde la época napoleónica. De hecho, mientras que los británicos y franceses trabajaban en el desarrollo de nuevos morteros, recurrían al empleo de antiguos morteros de hasta un siglo de antigüedad en combate.

El diseño del Stokes fue inicialmente rechazado en junio de 1915, ya que era incapaz de utilizar la munición de mortero de los lotes que el ejército británico poseía. Fue necesaria la intervención de David Lloyd George (Ministro de Municiones en ese momento) y el teniente coronel J. C. Matheson del Departamento de Abastecimiento para la Guerra de Trincheras (que informó a Lloyd George del nuevo mortero) para conseguir que se apruebe la fabricación del mortero Stokes.

Así como fue nombrado Sir (Caballero) por haber inventado el mortero, Stokes recibió varias recompensas monetarias del Ministerio de Municiones por su invento, inclusive regalías de 1 £ por cada proyectil de mortero Stokes producido.

Después de la Primera Guerra Mundial se desarrolló una versión modificada del Stokes que disparaba un moderno proyectil aerodinámico estabilizado por aletas con carga propulsora que le otorgaba un mayor alcance, pero de hecho era una nueva arma.

El mortero Stokes estuvo en servicio hasta 1936, cuando fue remplazado por el ML de 3 pulgadas, aunque algunos Stokes quedaron en servicio en el ejército de Nueva Zelanda hasta después de la Segunda Guerra Mundial.

Los franceses desarrollaron una versión mejorada del mortero Stokes llamada Brandt Mle 27, que posteriormente fue refinada en el Brandt Mle 31; este diseño fue ampliamene copiado con y sin licencia. A pesar de su producción nacional, de los 8.000 morteros de 81 mm que estaban en servicio con el Ejército francés en 1939, 2.000 eran Stokes Mk. I comprados al Reino Unido.

Entre 1923 y 1926, Polonia compró unos 700 morteros Stokes. En 1928, se produjo una copia polaca sin licencia llamada Avia wz.28, cuya producción fue cancelada en 1931 por la presión de la compañía francesa Brandt, que poseía la patente de su munición. Entonces los polacos compraron la licencia y en 1935 produjeron el mortero wz.31 (Moździerz piechoty 81 mm wz. 31); 1.050 unidades fueron producidas en Pruszków. Hacia 1939, el Ejército polaco estaba equipado con unos 1.200 morteros Stokes-Brandt, la mayoría de estos eran el nuevo modelo de 1931. Cada batallón de infantería estaría equipado con cuatro morteros, pero no había la cantidad necesaria para cumplir esta disposición. La versión mejorada de 1931 fue empleada por el Ejército polaco en 1939, durante la Batalla de Westerplatte y otras.

Características
El mortero Stokes era un arma simple, consistente en un tubo de metal de ánima lisa, fijado a una base metálica para absorber el retroceso y con un bípode ligero. Cuando se introducía un proyectil en el tubo, un fulminante en la base de este chocaba contra el percutor situado en la base del mismo, detonando la carga propulsora del proyectil y lanzándolo hacia el objetivo.

El proyectil de hierro fundido tenía un diámetro de 76,2 mm (3 pulgadas), mientras que las cubiertas de ambos extremos del proyectil tenían un diámetro de 81 mm. Al frente llevaba una espoleta de granada modificada, con un tubo perforado que contenía la carga propulsora y un fulminante detrás.

El alcance era determinado por la cantidad de carga propulsora empleada y el ángulo del cañón. Un cartucho propulsor básico era empleado para todos los proyectiles, obteniendo alcances cortos. Se empleaban hasta cuatro "anillos" propulsores adicionales para obtener alcances cada vez mayores (véase las tablas de alcances de abajo). Los cuatro anillos eran suministrados con el cartucho y los artilleros desechaban los anillos que no necesitaban.

El mortero Stokes podía disparar hasta 25 proyectiles por minuto y tenía un alcance máximo de 731 m (800 yardas) en la Primera Guerra Mundial disparando el proyectil cilíndrico inestabilizado original.

Un problema potencial era el retroceso, que era "excepcionalmente severo, porque el cañón tiene apenas unas 3 veces el peso del proyectil en lugar de unas 100 veces su peso como en la artillería. Si las patas del bípode no están adecuadamente instaladas, pueden causar daños".

Historial de combate
El Imperio británico utilizó 1.636 unidades del mortero Stokes en el Frente Occidental hasta el Armisticio.

Una versión de 101,6 mm (4 pulgadas) fue empleada para disparar proyectiles fumígenos, tóxicos e incendiarios (Thermita). Pero esta debe considerarse como un arma distinta de la versión de 81,2 mm (3 pulgadas) descrita en este artículo.

Este mortero también fue utilizado en las Guerras bananeras, ayudando a las tropas estadounidenses a derrotar a los rebeldes sandinistas durante la Segunda batalla de Las Cruces en Nicaragua el 1 de enero de 1928.

El Ejército Paraguayo utilizó ampliamente el mortero Stokes durante la Guerra del Chaco, especialmente como un arma de asedio en la Batalla de Boquerón en setiembre de 1932.

Los morteros Stokes también fueron ampliamente utilizados por el Ejército Popular de la República durante la Guerra Civil Española. En setiembre de 1936, llegaron a España 44.000 proyectiles de mortero Stokes.

Tabla de alcances
Tabla de alcances para el Mortero Stokes de 3 pulgadas (provisional), impresa en setiembre de 1917.
Cartucho : 95 granos de balistita, reforzado con cargas : 5 granos de algodón pólvora
Anillos : 110 granos, hojuelas de cordita de 0,3 mm
Proyectil : 4,84 kg (10 libras 11 oz)

Usuarios

Imágenes

Notas

Referencias
 (Provisional) Range Table For 3-Inch Stokes Mortar, September 1917. United Kingdom War Office.
 "Stokes' trench howitzer, 3", mark I". US Army War College, January 1918.  Made available online by Combined Arms Research Library
 Field Artillery Notes No. 7. US Army War College August 1917.  Provided online by Combined Arms Research Library
 Bruce N. Canfield, The Three Inch Stokes Mortar. Excerpted from U.S. Infantry Weapons of the First World War Consultado el 16-2-12
 General Sir Martin Farndale,
 W L Ruffell, The Stokes Mortar Consultado el 16-2-12

Enlaces externos

 "Handbook of the M.L. Stokes 3-Inch Trench Mortar Equipments. 1919." Published by His Majesty's Stationery Office, London, 1920
 "Basic Field Manual. Volume III, Basic Weapons. Part Four, Howitzer Company. 3-inch Trench Mortar". United States War Department, 1932. Made available online by Combined Arms Research Library

Morteros
Armas de la Primera Guerra Mundial
Armamento británico de la Primera Guerra Mundial
Artillería del Reino Unido
Artillería de 81 mm

Mortero Stokes


Özgürlük Heykeli (İngilizce: Statue of Liberty) ya da resmî adıyla Dünyayı Aydınlatan Özgürlük, ABD'nin New York şehrindeki Liberty (Özgürlük) adası üzerinde, inşa edildiği 1886 yılından bu yana Amerika'nın simgesi olan anıtsal heykeli ve gözlem kulesidir. Dünyanın en tanınan anıtlarından biridir.

Bakırdan yapılan Özgürlük Heykeli, Fransa tarafından kuruluşunun 100. yılı nedeniyle ABD'ye hediye edilmiştir. 1884-1886 yılları arasında inşa edilmiştir. ABD'nin New York şehrindeki Özgürlük Adası'nda yer alır.

Heykel, sağ elinde bir meşale, sol elinde ise bir kitabe tutar. Tabletin üstünde 4 Temmuz 1776 tarihi (Bağımsızlık Bildirgesi'nin tarihi) yazılıdır. Heykelin başındaki taç'ın 7 sivri ucu 7 kıtayı veya 7 denizi simgeler. Heykelin yüksekliği 46 metre, kaidesi ile beraber 93 metredir. Ziyaretçiler heykelin içinden meşaleye kadar 168 basamaklı bir merdivenden çıkabilirler. Heykelin meşale tutan sağ elinin yüksekliği 13 metredir. Meşalenin etrafındaki dehlizde 15 kişi bir arada dolaşabilir. Heykelin başının genişliği 2 metre, yüksekliği ise tacı ile birlikte 5 metredir.

Özgürlük Heykeli, ziyaretçilere açıktır. Ziyaret etmek isteyenler adaya bir feribotla ulaşırlar, merdivenleri tırmanarak meşaleye çıkabilir ve New York limanını seyredebilirler.

Heykele Singer dikiş makinelerinin kurucusu Isaac Singer'ın dul eşi Isabelle Eugenie Boyer modellik etmiştir. Özgürlük Heykeli 1884 yılında Fransa'da tamamlandıktan 1 yıl sonra 350 parçaya bölünüp 214 sandık içinde  New York limanına ulaştırılmıştır. Parçalar, 4 ay içinde kaidenin üzerinde yeniden birleştirilmiş ve 28 Ekim 1886 tarihinde binlerce izleyicinin önünde açılışı gerçekleşmiştir.

Özgürlük Heykeli, 1984'ten beri UNESCO'nun Dünya Kültür Mirası Listesi'nde yer almaktadır.
Heykelin daha küçük boyutlarda bir kopyası Paris'tedir ve Atlas Okyanusu'na doğru bakar. Dünyanın başka çeşitli yerlerinde de (Osaka, Priştine, Pekin, Nevada, Güney Dakota, Bordeaux, Poitiers gibi) küçük kopyaları bulunmaktadır.

Sultan Abdülaziz tarafından yaptırıldığı iddiası
Heykelin, Süveyş Kanalı'nın Akdeniz'e açıldığı yere dikilmek üzere Mısır Hidivi Said Paşa'nın siparişi üzerine yapıldığı ve masrafların bir kısmının Osmanlı Sultanı Abdülaziz tarafından ödendiği iddia edilmiştir. 2004 yılında gazeteci Murat Bardakçı tarafından ortaya konan söz konusu iddiaya göre sipariş edilen heykel tamamlanmış ancak böylesine büyük bir heykelin dikilmesinin Müslüman halkta rahatsızlık yaratacağı endişesiyle Mısır'a dikilmesinden vazgeçilmiştir ve heykel yıllarca Fransa'da bir depoda bekledikten sonra 1884'te ABD'ye hediye edilmiştir. Yazar Mustafa Armağan tarafından bu iddianın doğru olmadığı, heykeltıraş Frédéric Auguste Bartholdi'nin Said Paşa'ya bir heykel projesi sunduğu ancak projenin hiçbir zaman gerçekleştirilmediği ortaya konmuştur.

Kaynakça

Fransa mimarisi
Fransa tarihi
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki heykeller
Amerika Birleşik Devletleri'nde kültür
Amerika Birleşik Devletleri'nin ulusal sembolleri
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki anıtlar
New York
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Dünya Mirasları
National Monuments of the United States
Gustave Eiffel
1886'da Amerika Birleşik Devletleri
1886'da eserler

Özgürlük Heykeli


Le récepteur sensible au calcium (CaSR) est un récepteur couplé aux protéine G  détectant la concentration extracellulaire en ions calcium. Il est principalement exprimé dans la glande parathyroïde, les tubules rénaux du rein et le cerveau. Il joue un rôle primordial dans l'homéostasie du calcium en régulant au niveau de la glande parathyroïde la libération de l'hormone parathyroïdienne (PTH). Au niveau rénal, il a un effet inhibiteur sur la réabsorption du calcium, du potassium, du sodium et de l'eau selon le segment du tubule qui est activé. Son gène, CASR, est situé sur le chromosome 3 humain.

Transduction du signal
La libération de PTH est inhibée en réponse à des élévations des concentrations plasmatiques de calcium et à l'activation du récepteur du calcium. L'augmentation de la liaison du calcium du côté extracellulaire donne un changement conformationnel du récepteur, qui, du côté intracellulaire, initie la voie de la phospholipase C vraisemblablement par l'intermédiaire d'un type G qα de protéine G, ce qui augmente finalement la concentration intracellulaire de calcium, qui inhibe la fusion des vésicules et l'exocytose de l'hormone parathyroïdienne.

Pathologies

Génétiques
Les mutations qui inactivent un gène CaSR provoquent une hypercalcémie hypocalciurique familiale (également connue sous le nom de syndrome de Marx, et d'hypercalcémie bénigne familiale car elle est généralement asymptomatique et ne nécessite pas de traitement), lorsqu'elle est présente chez les hétérozygotes. Les patients homozygotes pour les mutations inactivant CaSR ont une hypercalcémie plus sévère. D'autres mutations activant CaSR sont à l'origine d'une hypocalcémie autosomique dominante ou syndrome de Bartter de type 5.

Dysfonctions acquises
Le lithium, souvent donné en traitement du trouble bipolaire, a un effet antagoniste sur le CaSR et peut ainsi être responsable d'hypercalcémie. Le CaSR est dans le cadre de certaines maladies auto-immunes la cible d'anticorps activant et d'autres inactivant ce récepteur, responsables respectivement d'hypocalcémie et d'hypercalcémie.

Application thérapeutique
Les médicaments cinacalcet et ételcalcétide sont des modificateurs allostériques du récepteur sensible au calcium. Ils sont classés comme calcimimétiques, se liant au récepteur sensible au calcium et diminuant la libération d'hormone parathyroïdienne. Ils sont notamment indiqués en cas d'hyperparathyroïdie primaire non opérable.

Les médicaments calcilytiques, qui bloquent le CaSR, produisent une augmentation de la densité osseuse dans les études animales et ont fait l'objet de recherches pour le traitement de l'ostéoporose. Malheureusement, les résultats des essais cliniques chez l'homme se sont révélés décevants, des changements soutenus de la densité osseuse n'ayant pas été observés malgré la bonne tolérance du médicament.

Références

Bibliographie

Voir aussi

Liens externes

 CASRdb - Calcium Sensing Receptor Database, Université McGill

Récepteur transmembranaire
Chromosome 3 humain
Récepteur couplé aux protéines G

Récepteur sensible au calcium


Brown rice is a whole grain rice with the inedible outer hull removed. This kind of rice sheds its outer hull or husk but the bran and germ layer remain on, constituting the brown or tan colour of rice. White rice is the same grain without the hull, the bran layer, and the cereal germ. Red rice, gold rice, and black rice (also called purple rice) are all whole rices with differently pigmented outer layers.

Cooking time
Brown rice generally needs longer cooking times than white rice, unless it is broken or flour blasted (which perforates the bran without removing it). Studies in 2003 estimated a cooking time between 35 and 51 minutes. A shorter cooking time is necessary for "converted" or parboiled rice.

Storage
Brown rice has a shelf life of approximately 6 months, but hermetic storage, refrigeration or freezing can significantly extend its lifetime. Freezing, even periodically, can also help control infestations of Indian meal moths.

Nutrition
Cooked, long-grain brown rice is 70% water, 26% carbohydrates, 3% protein, and 1% fat (table). In a reference amount of , cooked brown rice supplies 23 calories of food energy, and is a rich source (20% or more of the Daily Value, DV) of manganese (36% DV) and moderate source (11-17% DV) of magnesium, phosphorus, niacin, and thiamine (table).

Arsenic
Arsenic is in the natural environment and may be present in common grains, such as brown rice. Although rice may absorb arsenic more readily than other crops, rice remains as a staple of a well-balanced diet, particularly when fortified with micronutrients in infant rice cereal.

Cooking brown rice in hot water can reduce the content of inorganic arsenic by 40-60%, although this cooking method also diminishes the content of micronutrients.

Gallery

See also
 Brown rice tea
 Matta rice

References

American Chinese cuisine
Rice dishes
Rice
Rice varieties
Peasant food

de:Reis#Verarbeitung

Brown rice


Martin Kissel  (* 22. November 1958 in Dahn) ist ein deutscher Hörfunkjournalist.

Leben
Kissel kam 1980 zu einem Studium nach Freiburg im Breisgau und schloss 1990 in Basel als Diplomsportlehrer ab. Im gleichen Jahr ging er zum privaten "Schwarzwaldradio". 1991 berichtete er als Sportreporter für landesweite Privatradios von den Schwimmweltmeisterschaften in Perth, Australien, den Australian Open in Melbourne, den Wimbledon Championships im Tennis, den Schwimmeuropameisterschaften in Athen und den Leichtathletik-Weltmeisterschaften in Tokio. Nach der Übernahme von "Schwarzwaldradio" durch "Radio Regenbogen" 1992 wechselt er zu SWF3 – zunächst als Autor und Parodist, dann auch als Reporter und Redakteur. Seine erste Serie bei SWF3 wird ab 1992 "Sielmanns Tierleben". Seit 2001 liefert Kissel regelmäßig der Satiresendung "Zugabe" auf WDR 2 den Tagesschau-Remix zu. Seit dem 26. März 2012 ist Kissel mit dem Internetauftritt derpodcast.de online. Er lebt in Freiburg. Als parteiloser Direktkandidat kandidierte Kissel im Wahlkreis 281 Freiburg bei den Wahlen zum 18. Deutschen Bundestag und gewann 1,1 % der Stimmen.

Fünf Monate vor der Bundestagswahl, im April 2013, beantragte Kissel beim SWR die Gewährung von unbezahltem Wahlvorbereitungsurlaub, der gemäß dem Grundgesetz zu gewähren ist (Art. 48: (1) Wer sich um einen Sitz im Bundestage bewirbt, hat Anspruch auf den zur Vorbereitung seiner Wahl erforderlichen Urlaub.). Daraufhin erhielt Kissel ein Einschreiben vom Südwestrundfunk mit der "Mitteilung über die Beendigung der Mitarbeit" für den SWR, also praktisch eine Kündigung nach mehr als 20 Jahren als Reporter, Autor und Redakteur. Seither befindet sich Kissel mit dem SWR im Rechtsstreit, dessen Fortgang Kissel in seinem Internetportal www.derpodcast.de dokumentiert.

Werke
 "Sielmanns Tierleben" – SWF3, Comedy 1992 – 1998, Heinz-Sielmann-Parodie; über 100 Folgen.
 "Holzkobb – Schunn widder nid im Programm" – SWF3/SWR3, Comedy 1993 – 2006, der mysteriöse pfälzische Anrufer am Nachmittag versucht verzweifelt, seine Gags im Programm zu platzieren und bezeichnet den Moderator am Schluss stets als "Holzkobb"; rund 750 Folgen.
 "Zapp mit Sepp" – SWF3, Comedy 1996 - 1997, Sepp führt wöchentlich durch das Fernsehprogramm der kommenden Woche; rund 70 Folgen.
 "Starr war's" – SWR1 Rheinland-Pfalz, Comedy 1999, über den US-Ermittler Kenneth Starr (Amtsenthebungsverfahren gegen Präsident Clinton). Starr kommt in der Serie nicht ein einziges Mal vor; 36 Folgen.
 "Die letzten 100 Tage des Bundespräsidenten" – SWR1-RP, Comedy 1999, Roman-Herzog-Parodie. Herzog kommentiert täglich den Countdown bis zu seiner Verabschiedung; 100 Folgen.
 "Die Leute von der Sama-Ranch" – SWR3, Comedy 2000, zu den Olympischen Spielen 2000, die letzten unter IOC-Präsident Juan Antonio Samaranch; 13 Folgen.
 "SWR3Minuten" – SWR3, Internetfernsehen, Comedy, 2008, Studio zu den Olympischen Sommerspielen 2008.
 "SWR3Minuten" – SWR3, Internetfernsehen, Comedy, 2008, Studio zur Fußball-EM 2008.
 "SWR3Minuten" – SWR3, Internetfernsehen, Comedy, 2009, NATO-Gag-Quartier zum NATO-Gipfeltreffen in Baden-Baden.
 "Tagesschau-Remix" – SWF3/SWR3, Comedy 2000 – 2008, WDR 2, Comedy, seit 2001, O-Ton-Manipulation. Tagesschau-Sprecher bringen "die etwas anderen" Nachrichten; bisher rund 1200 Folgen.
 "Horst von Wegen hilft …" – SR 1 Europawelle, 2008
 "Kanzlerin voll direkt" – SWR3, Comedy seit 2009, O-Ton-Manipulation. Die Kanzlerin sagt, was der Autor denkt; bisher über 200 Folgen.

Weblinks
 Offizielle Internetseite derpodcast.de
 Offizielle Internetseite zur Direktkandidatur Kissels bei den Bundestagswahlen 2013 journalitiker.de

Einzelnachweise

Journalist (Deutschland)
Hörfunkjournalist
Person (Südwestfunk)
Person (Westdeutscher Rundfunk)
Autor
Person (Dahn)
Deutscher
Geboren 1958
Mann

Martin Kissel


كلاريمونت  هي إحدى مدن مقاطعة لوس أنجليس، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 3 أكتوبر، 1907.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لكلاريمونت:

أعلام

 راي كولينز
 بيتر دراكر
 أليوت غراهام
 جيسيكا فيشر
 أليكس هينشاو
 غلين ديفيس
 جيري فورهيس
 غريفين إيستر
 دايفيد والاس
 رافائيل سوريانو

مراجع

الموقع الجغرافي
الموقع الجغرافي للمناطق المحيطة بهذه النقطة هو كالتالي:

أماكن مأهولة أسست في 1907
تأسيسات سنة 1907 في كاليفورنيا
مدن جامعية في الولايات المتحدة
مدن كاليفورنيا
مدن لوس أنجلوس (كاليفورنيا)

كلاريمونت (كاليفورنيا)

وادي بومونا

كلاريمونت (كاليفورنيا)


يان فيالا ، من مواليد 19 مايو 1956 ، لاعب كرة قدم تشيكوسلوفاكي سابق.

لعب مع منتخب تشيكوسلوفاكيا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب يان فيالا خلال مسيرته الاحترافية مع 3 أندية في خمسة عشر موسمًا وسجل خلالها 3 أهداف ضمن 284 مباراة. حيث فاز في ثلاثة مواسم بالكأس وفي ثلاثة مواسم بالدوري.

خاض يان فيالا مسيرته مع نادي دوكلا براغ في موسم 1976–77 ليلعب معه أحد عشر موسمًا، مشاركًا في 199 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. ثم انتقل إلى نادي لوهافر في موسم 1987–88 لمدة موسم واحد، حيث شارك في 28 مباراة ولم يسجل أي هدف. لينتقل بعدها إلى  في موسم 1988–89 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 57 مباراة سجل خلالها هدفين.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية تشيكيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون تشيكوسلوفاكيون مغتربون في فرنسا
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كرة قدم تشيكوسلوفاكيون مغتربون
فيالا
لاعبو كرة قدم تشيكيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو لوهافر
لاعبو منتخب تشيكوسلوفاكيا لكرة القدم
مواليد 1956
لاعبو دوكلا براغ
أشخاص من مقاطعة أولوموتس
رياضيون من إقليم أولوموتس
لاعبو كرة قدم من إقليم أولوموتس

يان فيالا


Windows, Microsoft tarafından PC'ler için geliştirilen bir işletim sistemi. İlk kez 1983'te IBM marka bilgisayarlarda kullanılmak amacıyla MS-DOS üzerinde çalışan grafiksel kullanıcı arayüzü (GUI) olarak piyasaya sürüldü. Microsoft'un modellediği GUI Apple'ın Mac OS'tan sonra bilinen ilk Arayüz Yöneticisidir. 1980'lerden günümüze çok büyük değişimler geçirmiş olan Windows zaman içerisinde kendi başına bir işletim sistemi olmuş, NT çekirdeğine geçmiş ve ortaya bugün -sunucu sistemleri hariç- işletim sistemi pazarının %90'ını kontrol eden işletim sistemi çıkmıştır.

İlk Sürümler

Microsoft Windows'un ilk sürümü, 1985'te yapılan 1.0 sürümüdür, kullanıcılar tarafından işlevsel bulunmamış ve fazla satmamıştır. Arayüz Yöneticisi olarak adlandırılan sistemi oldukça özgündü, ama Rowland Hanson(Microsoft'ta pazarlama başında), şirketi, kullanıcıların Windows adından daha fazla şey beklediğine ikna etti. Windows 1.0, bir işletim sistemi olarak değil, genişletilmiş ve oyuncaklı bir MS-DOS sürümü gibi görülüyordu. Ayrıca MS-DOS'un eksikleri ve sorunları aynen bu grafik arayüz'de de sorunlar yaratıyordu. Bundan başka erken sürümle gelen programlar yetersiz görülüyordu ve ofis kullanıcılarına hitap etmiyordu. Taskswitch yani birden fazla programın yan yana çalışması ise çok kısıtlı bir biçimde mümkün olabiliyordu.

Microsoft Windows'un 2. sürümü 1987 yılında çıkmış ve daha fazla satmıştır. Bunun başlıca nedeni yeni grafiksel ofis uygulamaları olan Excel ve Word for Windows Windows için Word programlarının işletim sistemi içine dahil edilmesi ofis kullanıcılarının da bu işletim sistemini kullanmasını sağlamıştır.

Bu sıralarda Aldus isimli bir yazılım firmasının Pagemaker ürününün Windows sürümü çıkarıldı. Önceki sürümleri yalnızca Macintosh'ta çalışıyordu. Bu olaydan sonra üreticiler programlarının Windows sürümlerini de hazırlamaya başladı ve Microsoft Windows'un yükselişi başlamış oldu.

2.0x sürümleri gerçek tarz bellek modeliyle birlikte 1 megabayt bellek alanıyla kuşatılmıştı. Bu yapılandırma, 286 Koruma Modu kullanırken DESQview gibi birden fazla görevi yerine getirebiliyordu. Sonra iki yeni sürüm yapıldı ve Windows/286 2.1 ile Windows/386 2.1 olarak adlandırıldı. Windows/286, mevcut Windows 2.0'un birkaç eklenti eklenilmiş haliydi ve gerçek modda çalışıyordu; ama Windows/386 EMS taklitiyle koruma tarzı çekirdeğine sahipken ilk sürüm HMA kullanım desteğine sahipti. Ama onun adı kernel.exe değil, win386.exe idi.

Windows 3.0

Microsoft Windows asıl başarısını 1990'da yapılan Windows 3.0 ile kazanmıştır. Yerel uygulamalarda geliştirilmiş kapasiteye ek olarak, Windows gerçek bellekler sayesinde kullanıcıya Windows/386'daki MS-DOS tabanlı yazılımlara nazaran daha iyi çoklu görev yapma imkânı sunuyordu. PC ciddi rakip Apple Macintosh'la uyuşabilir parçalardan yapılıyordu. Bunun yararı, PC'lerde bu zamana kadar kullanılan mevcut gelişmiş grafikler (VGA video kartlar gibi) ve Windows uygulamalarının daha fazla bellek kullanmasına izin vermesini kolaylaştırması oldu. Intel'in 8086/8088'den 80286 ve 80386'ya bütün işlemcilerinde çalışabilme başarısı da vardı.

Ayrıca metin tarzı programları pencere içinde çalıştırabiliyor ve dosyaları liste şekliyle bir dosya yöneticisinde gösterebiliyordu.

Windows 3.1 ve NT serisinin ortaya çıkışı

Microsoft, 1993 yılında Windows 3.1'i geliştirdi. Windows'un bu sürümü Windows 3.0'a bazı küçük yenilikler getiriyordu. Ölçeklendirilebilir TrueType yazı tiplerinin görüntülemesi sağlandı. Bazı hatalar düzeltildi. Sonra Microsoft Windows 3.11'i geliştirdi. 32-bit disk erişimi bu sürümle (Workgroups) gelmiştir.

OS/2 2.0 sürümü bitirilmeye yakınken Microsoft kurumsal profesyoneller için geliştirdiği yeni ürün serisi Windows NT'nin ilk sürümü olan NT 3.1'i tanıttı. Arayüz bakımından Windows 3.1 ile benzeşen bu sürüm,Windows 3.1 gibi MS-DOS tabanlı değil, kendi özgün NT çekirdeğine sahipti.

Windows 95 ve 98

Windows 95, Microsoft'un Windows 3.11'den sonra geliştirdiği sürümdü. Windows serisinin o döneme kadar yakaladığı en büyük satış miktarını gerçekleştirmiştir. Arayüzde ciddi bir değişikliğe gidilen bu sürüm, 255 karakter dosya isimleri ve dahili Internet Explorer'in yanı sıra Masaüstünün işlevsellik kazanması, Başlat düğmesi gibi son kulanıcıya hitab eden özellikler de içeriyordu. Tamamen 32-bit olarak tasarlanmıştı. Bazı yönleriyle Windows NT'ye ve OS/2'ye benzemekteydi.

Windows 98, bu sürümden 3 yıl sonra, 1998 yılında piyasaya sürüldü. Öncülü gibi bu sürüm de büyük bir satış başarısına imza atmıştır. Windows 98 sürümüyle beraber Internet Explorerin yeni sürümü, Active Desktop isimli ve masaüstü kullanışlılığını arttırması amacıyla geliştirilmiş bir yazılım - sonraları isteyen başarıyı yakalayamamıştır - Windows Sürücü Modülü sistemi ve çoklu monitör desteği gibi yenilikler gelmiştir.

 NT serisinin gelişimi; 3.5, 3.51, 4.0

NT serisinin ikinci sürümü olan NT 3.5, 1994 yılının son çeyreğinde piyasaya sürülmüştür. Bu sürümle beraber yazılımın hızı görece hızlandı ve arayüz Windows for Workgroups 3.xx sürümlerine benzetildi. Ayrıca bu sürümle NT serisine ilk kez ActiveX desteği eklendi.

Bir yıl sonra, Microsoft bu kez NT serisinin MS-DOS tabanlı seriyle senkronizasyonu ve bazı hataların giderilmesi amacıyla Windows NT 3.51 sürümünü yayınladı. Daha sonraları bu sürümün eksiklerinin giderilmesi amacıyla beş servis paketi yayınlanmıştır.

NT 3.51 sürümünden 1 yıl sonra, 29 Haziran 1996 tarihinde Microsoft, NT serisinin yeni ürünü Windows NT 4.0'ı piyasaya sürdü. Bu sürümle beraber NT serisi de Windows 95 benzeri kolay kullanılabilir arayüze kavuştu. Buna rağmen bu sürüm de tıpkı öncülü sürümlerde olduğu gibi çokluortam desteği ve DirectX konusunda eksik kalmıştır.

 Windows 2000 ve ME

NT çekirdeği ailesinin 5. ana sürümü, Windows 2000 17 Şubat 2000 tarihinde piyasaya sürüldü ve beraberinde pek çok yenilik getirdi. Bu sürümle beraber NT ailesinin gedik kalan çoklu ortam ve oyun özellikleri iyileştirildi, DirectX başarılı bir şekilde NT serisine entegre edildi. Windows 98'de gördüğümüz WDM ve Active Desktop özellikleri de bu sürümle beraber NT serisine eklenmiş oldu. Microsoft, bu sürümde profesyonel kullanıcılara hitap eden özelliklere de eğildi; NTFS 3.0 desteği, Encrypting File System şifreleme aracı ve Kurtarma Konsolu bunlardan bazılarıdır.

Tüm bu geliştirmelerin de etkisiyle Windows 2000, ciddi bir satış başarısı yakaladı. Öte yandan 2000 sürümünden altı ay sonra 14 Eylül 2000 tarihinde çıkan Windows ME ise, Windows 2000'in karşısında oldukça sönük kalmıştır. Microsoft'un Windows 98 sürümünün eksiklerini gidermek ve küçük ofisler için ucuz bir alternatif sunmak amacıyla geliştirdiği Windows ME, Windows serisinin MS-DOS kökenli son temsilcisi olmuştur. Başlıca eksiklikleri ise içerdiği çok sayıda hatalı kod (bug) ve güvenlik yönünden taşıdığı riskler olarak sayılabilir.

 Windows XP

Microsoft 2001 yılında NT ve MS-DOS tabanlı ürün serisini birleştiren Windows XP'yi yayınladı. Bu sürümle Windows'a 9x ve NT serilerinden farklı olarak mavi renk ağırlıklı bir görünüm teması eklenerek ve Hızlı Kullanıcı Değiştirme özelliği eklenerek yenilik hissi kuvvetlendirilmiştir. Windows NT 5.1 yapısını kullanan XP, Windows ailesinin en uzun süre son sürüm olarak kalmış üyesidir. 2001 yılının başından 2007 yılında Vista'nın geliştirilmesine kadar satılmıştır. Windows XP her ne kadar yüksek bir satış başarısı yakalamış olsa da, başta güvenlik yönünden zayıf olması olmak üzere pek çok konuda eleştirilmiştir. Windows XP için şu ana kadar üç servis paketi çıkarılmıştır. Resmi destek 8 Nisan 2014'te sona ermiştir.

 Windows Server 2003

Microsoft, Nisan 2003'te Server 2003 adlı sunucu işletim sistemini piyasaya sürdü. Windows 2000 gibi, küçük ve merkezi yönetimli kuruluşlardan geniş çaplı kuruluşlara kadar her çapta kuruluşun gereksinimlerine yanıt vermek üzere tasarlanan ve kuruluşların Microsoft.NET özelliğinden tam olarak yararlanabilmesini sağlayacak biçimde geliştirilen Server 2003, Web Edition, Standard Edition, Enterprise Edition ve Datacenter Edition adlı dört ayrı sürüm halinde satılmaktaydı.

 Windows Vista

Windows XP'nin geliştirilmesinden yaklaşık 5 yıl sonra Microsoft, Windows ailesinin en yeni sürümü Windows Vista'yı piyasaya sürdü. Geliştirme süreci yaklaşık 1,5 yıl süren Vista gerek son kullanıcılar gerekse profesyoneller için çok sayıda yenilik içeriyordu. Bunların başlıcaları, XP'den bu yana gelişen grafik teknolojisinin kullanıldığı yeni arayüz teması Windows Aero (Bu yeni temada pencere kenarlıkları şeffaflatılmıştır), Ebeveyn Kontrolü, Önceki Sürümler, Başlat Menüsünde Hızlı Arama Bölümü, 3B Hızlı Uygulama Geçişi, Ürün Anahtarı Olmadan Yüklenebilme, Görüntü ve Menü Dillerinin Değiştirilmesi (Sadece Ultimate sürümü için geçerli), Sidebar ve Gadgets gibi yeni programlar ve Windows Media Player ve Internet Explorer programlarının yeni sürümleri ile User Account Control ve BitLocker ve benzeri güvenlik amaçlı yeniliklerdi. Buna karşın Vista, Sayısal Hak Yönetimi DRM, User Account Control yazılımının kullanışsızlığı ve bazı sürümlerinde 500 USD'yi bulan fiyatı nedeniyle eleştiri konusu olmuştur. Windows Vista için Ekim 2009'a kadar iki adet servis paketi çıkarılmıştır.

 Windows 7

Aslında Vista sonrası Windows hakkındaki tartışmalar yıllar önce başlamıştı. Ancak herkesin odak noktası Vista olduğu için fazla ilgi görmüyordu. Vista'nın çıkmasıyla birlikte dikkatler bir sonraki Windows'a kaymaya başladı. Önceleri Blackcomb kod adını taşıyan yeni Windows daha sonra Vienna olarak adlandırılmıştı. Microsoft'un belirlediği son isim ise Windows 7... Windows 7'nin RTM sürümü MSDN ve TechNet üyelerine İngilizce olarak sunuldu. 22 Ekim 2009 tarihinde son kullanıcıyla tanıştı. Final sürümü de satışa sunulan Windows 7, diğer tüm Windows sürümleri ile kıyaslanıldığında maksimum stabilite ve kullanım kolaylığı vadediyordu. Microsoft, Windows 7 için genişletilmiş desteğini 14 Ocak 2020'de bitirdi.
 Windows 8

Windows 8; Microsoft firmasının kişisel bilgisayar kullanımı için Windows 7'nin halefi olarak ürettiği işletim sistemidir. 26 Ekim 2012'de piyasaya çıkmıştır. Genişletilmiş resmî destek 12 Ocak 2016 tarihinde sona ermiştir. Windows 8'de e-postalar, Sosyal Hesaplar vb. eşitlenebilmekte ve o kullanıcı hesabıyla oturum açılabilmektredir. Windows 95'ten beri var olan "Başlat" menüsü kaldırılıp yerine "Başlangıç" menüsü koyulmuştur. Bazı kullanıcılar bunu yadırgamışlardır. Windows 8 bilgisayardaki donanım sürücülerini otomatik tanımaktadır. Resimli parola özelliği ve yüz tanıma özelliği ile oturum açılabilmektedir. Windows Mağaza özelliği eklenmiştir bu özellikte kullanıcılar buradan hemen istedikleri programları indirebileceklerdir. SkyDrive (Şimdiki OneDrive) bulut özelliği vardır. Windows 8'de enterge olarak Microsoft Security Essentials vardır, Windows 8'de ismi değişip Windows Defender olmuştur. Windows 8'deki Windows Gezgini (Explorer) Ribbon arayüzü vardır.

 Windows 8.1

Windows 8.1 Windows 8 için yayınlanmış Service Pack tipinde bir güncellemedir. 17 Ekim 2013'te çıkmıştır. Microsoft bu sürümde Service Pack (SP) ismini kullanmamış bunun yerine Windows 3.1 gibi isimlendirme yaparak adını Windows 8.1 koymuştur. Windows 8.1 özellikleri : başlangıç ekranının daha çok seçenekle kişiselleştirilebilmesi ve başlangıç ekranına masaüstü arkalplanının uygulanması, Internet Explorer 11, Başlangıç düğmesi, Windows Mağazası ve SkyDrive (Şimdiki OneDrive) 'nin daha gelişmiş olması, açılışta masaüstünün doğrudan açılabilmesi, gelişmiş bilgisayar ayarlarının Modern UI'den yapılması, Bing entegreli arama sistemi, 3 boyutlu yazdırma desteği, web kamerası ile oturum açabilme gibi birçok yeni özelliğe sahiptir. Sürüm yapı numarası v6.3.9600'dür. Bu güncelleme Windows Mağazasından ücretsiz alınabilir. Windows XP ve Vista işletim sistemi ve kutulu sürüm almak isteyenler için Perakende olarak da satılmaktadır

 Windows 10

Windows 10 (kod adı: Threshold), Microsoft tarafından geliştirilen, Windows NT ailesinden bir işletim sistemidir. Windows 10'un en son Windows NT sürümü 10.0'dır Yeni özelliklerin yanı sıra uygulamalar, başlat menüsü ve ön seçimli gelen masaüstü tercihleri üzerinde değişiklikler yapılmıştır. Windows 10'un ilk yapıları, 6.4 sürüm numarası ile geldi ancak 21 Ocak tanıtımı ile bu sürüm 10.0'a çıktı. Ama NT 10.0 aslında hâlâ NT 6.4'dür. Sadece Windows sürümü ile NT sürümünü eşitlemek için sayı yükseltilmiştir. 29 Temmuz 2015'te piyasaya çıkmıştır. Ayrıca ilk ücretsiz yükseltme imkânına sahip Windows sürümüdür. Toplam 4 sürüme sahiptir.

 Windows 11

Windows 11 (kod adı: Sun Valley), Microsoft tarafından geliştirilen Windows NT tabanlı Microsoft Windows ailesinin çıkan bir sürümüdür. NT sürümü Windows 10 ile aynıdır. 5 Ekim 2021 tarihinde piyasaya sürülmüştür. Windows 10 kullanıcıları uyumlu bilgisayarı varsa Windows Update ve Windows 11 İndirme Yardımcısı ile ücretsiz yükseltebilir. Bu sürümde Microsoft Store dahil olmak üzere birçok Microsoft uygulaması, Bilgisayar Simgeleri ve Başlat menüsü yeniden tasarlanmış ve Ayarlar uygulamasından tekrar sol altta geri alabilme seçeneği ile Başlat menüsü varsayılan olarak ortaya alınmıştır. Ayrıca Widget özelliği ile de Microsoft Edge ve MSN'den çekilen veriler ile Hava durumu, Spor, Haberler gibi servisler Widget düğmesi veya Win+W' ile takip edilebilir. Bu sürüm Microsoft Teams ile entegre çalışabilir. Skype bu sürümde Microsoft Teams lehine olarak varsayılan olarak işletim sistemine yüklü olarak gelmiyor. Ayrıca Android uygulamalarını Bilgisayar 8 GB ve üstünde RAM bulunduruyorsa Windows için Android Alt Sistemi ile birden çok pencerede çalıştırabilir. Tarayıcı olarak Internet Explorer 11'in yüklü gelmediği ve sadece Microsoft Edge'in yüklü geldiği ilk sürümdür.

Windows sürümleri listesi

 Windows Beta Release
 Windows 1.0
 Windows 1.01
 Windows 2.0
 Windows 2.1
 Windows 3.0
 Windows Multimedia PC 1.0
 Windows 3.1
 Windows 3.11
 Windows 3.2
 Windows Chicago Preliminary Release
 Windows Chicago Beta 1.0
 Windows Chicago Beta 1.1
 Windows Chicago
 Windows 95 Beta 1.0
 Windows 95 Beta 2.0
 Windows 95 Beta 2.11
 Windows 95 Deutchse Beta
 Windows 95 Final Beta Release
 Windows 95 May Test Release
 Windows 95
 Windows 95 Internet Explorer
 Microsoft Plus! for Windows 95
 Windows Memphis Beta 1.0
 Windows Memphis Developer Release Beta 1.0
 Windows Memphis Beta 1.01
 Windows 98 Beta 2.0
 Windows 98 Beta 2.1
 Windows 98 Beta 3.0
 Windows 98
 Windows 98 Second Edition
 Microsoft Plus! for Windows 98
 Windows Neptune
 Windows 2000
 Windows 2000 Pro
 Windows 2000 Small Business Server
 Windows Millenium Beta One
 Windows ME (Millenium Edition)
 Windows Whistler Beta Release
 Windows Whistler Beta 1.0
 Windows Whistler Beta 2.0
 Windows Whistler
 Windows XP
 Windows XP Pro
 Windows XP Home Edition
 Windows XP Media Center Edition
 Windows XP 64bit Edition
 Windows Server 2003
 Windows Fundamentals for Legacy PCs
 Windows PE (Preilstalletion Environment)
 Windows XP Service Pack 2
 Windows XP Service Pack 3
 Windows Longhorn
 Windows Vista Beta
 Windows Vista
 Windows Server 2008
 Windows Home Server
 Windows 7
 Windows Server 2008 R2
 Windows 7 Pro
 Windows 7 Ultimate
 Windows Home Server 2011
 Windows Server 2012
 Windows 8
 Windows 8 Pro
 Windows 8.1
 Windows Server 2012 R2
 Windows 10
 Windows 10 Pro
 Windows Server 2016
 Windows Server 2019
 Windows 10X (İptal)
 Windows Server 2022
 Windows 11

Kaynakça

Tarih
Microsoft tarihi
Yazılım tarihi

Microsoft Windows tarihi


Die Nörvenicher Straße in der Kreisstadt Düren (Nordrhein-Westfalen) ist eine Innerortsstraße.

Lage
Die Straße liegt im Osten von Düren und bildet die nördliche Grenze der Satellitenstadt. Sie verbindet die Binsfelder Straße und die Stettiner Straße. An der Nörvenicher Straße liegt die Paul-Gerhardt-Schule, unter der sich ein Ersatzkrankenhaus befindet Die Nörvenicher Straße hat die Postleitzahl 52351.

Geschichte
Die Straße hieß früher Barackenweg. Hier waren in Seuchenzeiten die Isolier-Holzbauten errichtet worden. Es waren im Jahre 1874 insgesamt 470 Personen in den Baracken untergebracht, von denen aber 145 starben. Erst 1959 wurde der Barackenweg in Nörvenicher Straße umgetauft. Sie wurde nach dem Ort Nörvenich benannt.

Siehe auch
 Liste der Straßen in Düren

Quellen
 Straßenliste auf der Webseite der Stadt Düren (PDF; 56 kB)
 Josef Geuenich: Die Dürener Straßennamen, Düren 1965, herausgegeben von der Stadt Düren und dem Dürener Geschichtsverein

Einzelnachweise

Urbaner Freiraum in Düren
Straße in Düren

Nörvenicher Straße (Düren)


The retroperitoneal space (retroperitoneum) is the anatomical space (sometimes a potential space) behind (retro) the peritoneum. It has no specific delineating anatomical structures.  Organs are retroperitoneal if they have peritoneum on their anterior side only. Structures that are not suspended by mesentery in the abdominal cavity and that lie between  the parietal peritoneum and abdominal wall are classified as retroperitoneal.

This is different from organs that are not retroperitoneal, which have peritoneum on their posterior side  and are suspended by mesentery in the abdominal cavity.

The retroperitoneum can be further subdivided into the following:
Perirenal (or perinephric) space
Anterior pararenal (or paranephric) space
Posterior pararenal (or paranephric) space

Retroperitoneal structures
Structures that lie behind the peritoneum are termed "retroperitoneal". Organs that were once suspended within the abdominal cavity by mesentery but migrated posterior to the peritoneum during the course of embryogenesis to become retroperitoneal are considered to be secondarily retroperitoneal organs.
 Primarily retroperitoneal, meaning the structures were retroperitoneal during the entirety of development:
 urinary
 adrenal glands
 kidneys
 ureter
 circulatory
 aorta
 inferior vena cava
 digestive
anal canal
 Secondarily retroperitoneal, meaning the structures initially were suspended in mesentery and later migrated behind the peritoneum during development
 the duodenum, except for the proximal first segment, which is intraperitoneal
 ascending and descending portions of the colon (but not the transverse colon, sigmoid and the cecum)
 pancreas, except for the tail, which is intraperitoneal

Subdivisions

Perirenal space
It is also called the perinephric space. Bounded by the anterior and posterior leaves of the renal fascia. It contains the following structures:
 Adrenal gland
 Kidney
 Renal vessels
Perirenal fat, which is also called the "adipose capsule of the kidney" and may be regarded as being part of the renal capsule

Anterior pararenal space
Bounded by the posterior layer of peritoneum and the anterior leaf of the renal fascia. It contains the following structures:
 Pancreas
 Ascending and descending colon
 Duodenum

Posterior pararenal space
Bounded by the posterior leaf of the renal fascia and the muscles of the posterior abdominal wall. It contains only fat ("pararenal fat"), and is also called the "paranephric body", or "pararenal fat body".

Clinical significance
Bleeding from a blood vessel or structure in the retroperitoneal such as the aorta or inferior vena cava into the retroperitoneal space can lead to a retroperitoneal hemorrhage.

 Retroperitoneal fibrosis
 Retroperitoneal lymph node dissection

It is also possible to have a neoplasm in this area, more commonly a metastasis; or very rarely a primary neoplasm. The most common type is a sarcoma followed by lymphoma, extragonadal germ cell tumor, and gastrointestinal stromal tumor/GIST. Examples of tumors include

Primary peritoneal carcinoma
Pseudomyxoma peritonei
Examples of sarcomas include:
Soft-tissue sarcoma
liposarcoma
leiomyosarcoma
Undifferentiated pleomorphic sarcoma, a clinically distinct sarcoma of the area

See also
 Intraperitoneal
 Retropubic space
 Rectovesical pouch
 Vesicouterine pouch
 Rectouterine pouch (Pouch of Douglas)

References

Abdomen

Retroperitoneal space


La Backyard ultra est une forme de course d'ultramarathon à élimination où les concurrents doivent parcourir consécutivement chaque heure la distance de 6,706 kilomètres (4,167 milles) sous peine d'être éliminé. Le vainqueur est le dernier (ou la dernière) concurrent(e) à accomplir un ultime tour en solitaire.

Concept né aux Etats-Unis, la Backyard ultra permet aux concurrents de parcourir précisément 100 miles au bout de 24 heures. La distance horaire imposée contraint le coureur à ajuster son effort et à le maintenir sur une longue période. Une fois qu'un tour est terminé, le temps restant dans l'heure est utilisé pour se reposer, se ravitailler et préparer le tour suivant. Cette discipline exige une solide endurance physique et mentale, ainsi qu'une gestion efficace de l'effort, de l'alimentation, du sommeil et des conditions météorologiques.

Principe
Le concept original a été imaginé en 2011 par l'américain , organisateur de courses dont les Marathons de Barkley. L'idée est de réaliser 100 miles en une journée. Un calcul simple donne alors la distance à parcourir en moyenne : 6,706 km (ou  milles) par heure. Ainsi un concurrent ayant parcouru 24 boucles aura réalisé 100 milles (161 km) en 24 heures.

Le départ de chaque nouvelle boucle est lancé à chaque heure précise. Si un concurrent termine une boucle avant l'heure impartie, il a la possibilité de se reposer, se ravitailler, mais doit attendre le début de l'heure suivante pour commencer un nouveau tour.

Par exemple, si un coureur termine le tour en 53 minutes, il doit patienter avant de prendre le départ d'une nouvelle boucle et peut alors utiliser les 7 minutes restantes pour se reposer, s'alimenter, se changer.

L'élimination d'un coureur peut se produire pour les raisons suivantes :

 il ne parvient pas à terminer la boucle avant l'heure impartie (Over pour Over Time on Loop)
 il ne prend pas le départ d'un nouveau tour (RTC pour Refuse to Continue)
 il prend le départ d'un nouveau tour, mais renonce à la terminer (DNC pour Did Not Complete Loop), par exemple en revenant au lieu de départ ou en se faisant rapatrier

Un coureur éliminé est considéré comme DNF ("Did Not Finish").

Le vainqueur, l'unique Finisher, est celui parmi les concurrents qui réussit à effectuer une boucle supplémentaire après l'élimination de tous les autres. La compétition s'achève après cet ultime tour en solitaire : le vainqueur est contraint de s'arrêter, même s'il a le désir et les capacités de continuer.

Ainsi, pour viser une marque significative ou battre un record, il est nécessaire d'avoir la présence d'un concurrent de niveau équivalent afin de prolonger l'épreuve le plus longtemps possible.

Si aucun concurrent ne parvient à faire un tour de plus que les autres, tous les athlètes reçoivent un DNF et il n'y a pas de vainqueur ; cette situation est arrivée notamment en 2022 lorsque les Belges Merijn Geerts et Ivo Steyaert décident de s'arrêter ensemble après avoir établi un nouveau record du monde.

Variantes
La Backyard ultra n'est pas à confondre avec les courses à élimination où le nombre de tours est limité par l'organisation (souvent 24 heures). Lorsqu'un nombre maximal de tours est imposé, si plusieurs coureurs sont encore en lice lors de la dernière boucle, la victoire revient généralement à celui ou celle qui franchit en premier la ligne d'arrivée du dernier tour. Dans une course Backyard ultra, il n'existe aucune limite à la durée et au nombre de tours .

Championnats du monde
Les premiers Championnats du monde ont lieu en 2020. Compte tenu des conditions sanitaires à la suite de la pandémie de Covid-19, ils sont organisés par équipe nationale, composée de 15 coureurs dans chaque pays. La Belgique remporte le titre notamment grâce à la performance de 75 tours réalisée par Sabbe Karel.

En 2021, un championnat du monde individuel a lieu à Bell Buckle, réunissant les meilleurs coureurs mondiaux de la discipline.

En 2022, les États-Unis remportent le Championnat par équipe ; à cette occasion, les Belges Geerts et Steyaert deviennent les premiers coureurs à dépasser les 100 heures de courses.

N.B.: Le championnat par équipe est organisé chaque année paire, tandis que le championnat individuel est organisé chaque année impaire.

En France
En 2023, plusieurs courses de Backyard Ultra sont organisées en France, dont plusieurs affiliées au Challenge mondial des Backyard Ultra (liste non exhaustive) :

 Infinity Trail: Hossegor, Pavilly, Dijon, Île d'Aix, Terrils, Camaret-sur-mer
 Ultra Tour du Lac de Monteux
 Chartreuse Backyard Ultra
 One More Loop Backyard - Douai

Depuis l'été 2021, la qualification de concurrents français pour les Championnats du Monde individuel (dans le Tennessee aux États-Unis) doit passer au préalable par la sélection en Équipe de France par équipe, laquelle est composée de 15 membres renouvelés chaque année sur des critères spécifiques de performance.

Records français
Le Français Guillaume Calmettes remporte en 2017 la Big's Backyard Ultra (USA) avec 59 tours, marque correspondant à la meilleure performance française jusqu'à 2023.

En 2023 à l'occasion de l'Infinity Trail Hossegor, le trio Maxime Le Meitour, Philippe Pollesel et Fabrice Puaud établissent un nouveau record de France et décident de s'arrêter ensemble après 60 boucles; moins de deux mois plus tard, Claire Bannwarth améliore le record français lors de la Suffolk Backyard Ultra en Angleterre avec 61 tours.

En octobre 2023, à Monteux, Nicolas Cointepas améliore le record français en remportant la course avec 63 tours, assisté par Christophe Rouat (62 tours). Une semaine plus tard, lors des Championnats du Monde à Bell Buckle, Christophe Baud améliore le record de France en bouclant 77 tours et se plaçant à la 16e place de la finale mondiale.

Records mondiaux
Depuis l'émergence de cette discipline en 2011, les performances de niveau mondial n'ont cessé de progresser, grâce notamment à sa popularité grandissante et à l'intérêt croissant que les coureurs élites portent à ce format de course.

En octobre 2021, lors du Big Dog's Backyard Ultra à Bell Buckle dans le Tennessee aux États-Unis, Harvey Lewis établit un nouveau record mondial avec 85 tours (), Chris Roberts et Terumichi Morishita ayant effectué respectivement 84 tours et 80 tours avant d'abandonner.

En mai 2022, le Belge Merijn Geerts et l'Irlandais Keith Russell réalisent respectivement 90 tours () et 89 tours () lors de The Race of the Champions - Backyard Masters à Rettert en Allemagne.

En octobre 2022, à l'occasion du Championnat Mondial par équipe, les Belges Merijn Geerts et Ivo Steyaert réussisent à dépasser les 100 heures de courses et décident de s'arrêter ensemble après la  boucle.

En mai 2023, l'Américaine Jennifer Russo améliore, avec 74 tours, l'ancien record féminin détenu par Courtney Dauwalter (68 tours en 2020).

Le record historique établi par le duo belge est amélioré moins d'un an plus tard par l'Australien Philip Gore qui réalise 102 tours en juin 2023.

En octobre de la même année, à l'occasion de la finale mondiale dans le Tennessee, six coureurs atteignent la barre des 100 tours. Le Belge Merijn Geerts et l'Australien Philip Gore s'arrêtent à cet marque, sans parvenir à améliorer leur record personnel, tandis que le Japonais Terumichi Morishita parvient à boucler un tour supplémentaire. Les trois finalistes, Polonais Bartosz Fudali, l'Américain Harvey Lewis et le Canadien Ihor Verys franchissent la barre des 102 tours, réalisée trois plus tôt. Fudali s'arrête à 103 tours, Verys parvient à résister jusqu'à 107 tours et Lewis remporte le Championnat Mondial et porte le record à 108 tours (724,2 km).

Notes et références

Compétition d'ultrafond
Course de fond (athlétisme)

Backyard ultra


Orhaniye, Kahramanmaraş ilinin Andırın ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 100 km, Andırın ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 YerelNET

Andırın'ın mahalleleri

Orhaniye, Andırın


Ceratophyllum muricatum, vodena trajnica iz roda voščika, jedna od pet ili šest vrsta u porodici voščikovki. Raširena je po dijelovima Europe, Azije i Afrike, a raste i u Americi u Sjevernoj Karolimi, Georgiji i Floridi.

Podvrste
 Ceratophyllum muricatum subsp. australe (Griseb.) D. H. Les
 Ceratophyllum muricatum subsp. kossinskyi (Kuzen.) Les
 Ceratophyllum muricatum subsp. muricatum

Izvori

Voščikovke

Ceratophyllum muricatum


Tau-proteiner (eller τ proteiner efter det græske bogstav Tau) er proteiner, der stabiliserer mikrotubuli. Der er masser af dem i det centrale nervesystems neuroner, og der er færre af dem andre steder, men er også i meget små mængder i CNS's astrocyter og oligodendrocyter. Patologier og demenser i nervesystemet som Alzheimers sygdom og Parkinsons sygdom, er associeret med tau-proteiner, der er blevet fejlfoldede og ikke længere stabiliserer mikrotubuli ordentligt, jvf.  Proteinfejlfoldnings-sygdom eller proteinopati.

Tau-proteiner er produktet af alternativ opdeling fra et eneste gen i mennesker, MAPT (mikrotubuli-associeret protein tau), og findes på kromosom 17.

Tau-protein blev identificeret i 1976 som varmestabile proteiner essentielle for dannelsen af mikrotubuli og har vist sig at have samme karakteristik som internt udviklede proteiner.

Funktion
Tau-protein er et stærkt opløseligt mikrotubuli-associeret protein (MAP). Hos mennesker findes disse proteiner mest i neuroner, sammenlignet med celler uden neuroner. En af taus hovedfunktioner er at modulere stabilitet af axonale mikrotubuli. Andre nervesystemers MAP'er kan udføre lignende funktioner. Det ses af mus uden tau, der ikke viste nogen abnormalitet i hjerneudviklingen - muligvis grundet en kompensering for manglende tau fra andre MAP'er. Tau er ikke til stedet i dendritte, og er aktive primært i de distale dele af axoner, hvor de giver mikrotubulistabilisering, men også fleksibilitet i det omfang det kræves. Dette er i modsætning til MAP6 (STOP)-proteiner i den proksimale del af axoner, der, hovedsagligt, låser de mikrotubuli og MAP2, der stabiliserer mikrotubuli i dendritter.

Tau-proteiner interagerer med tubulin for at stabilisere mikrotubuli og fremme tubulin-dannelse ind i mikrotubuli. Tau har to måder at kontrollere mikrotubulistabilitet: isoformer og fosforylering.

Struktur
Der findes seks tau-isoformer i det menneskelige hjernevæv, og de adskilles af deres antal af bindingsdomæner. Tre isoformer har tre bindingsdomæner, og de andre tre har fire bindingsdomæner. Bindingsdomænerne findes i proteinets carboxy-terminus, og de er positivt ladet (hvilket gør at de kan binde sig til de negativt ladede mikrotubuli). Isoformerne med fire bindingsdomæner er bedre til at stabilisere mikrotubuli, end dem med tre bindingsdomæner. Isoformerne er et resultat af alternativ deling i exonerne 2, 3 og 10 på tau-genet.

Tau er et fosforprotein med 79 potentielle serin (Ser) eller threonin (Thr) fosforyleringssteder på den største tau-isoform. Fosforylering rapporteres til at ske på cirka 30 af disse steder i normale tau-proteiner. Forsforylering af tau reguleres af en masse kinaser, heriblandt PKN, en serin/theronin-kinase. Når PKN aktiveres, fosforyleres tau, hvilket resulterer i forstyrrelser i mikrotubuliorganiseringen.

Fosforylering af tau reguleres også udviklingsmæssigt. Eksempelvis er foster-tau meget mere fosforyleret i det embryonale CNS end i det voksne tau. Graden af fosforylering i alle seks isoformer nedsættes med alderen på grund af aktiveringen af fosfatase. Lige som kinaser spiller fosfatase en rolle i reguleringen af fosforyleringen af tau. Eksempelvis er både PP2A og PP2B tilstede i menneskeligt hjernevæv og har evnen til at defosforylisere Ser396. Bindingen af disse fosfataser til tau påvirker taus associering med MT'er.

Genetik
Hos mennesker er MAPT-genet, der koder for tau-protein, lokaliseret på kromosom 17q21, indeholdende 16 exoner.. Den store tau-protein i hjernen er kodet af 11 exoner. Exon 2, 3 og 10 er alternativt delt, hvilket giver seks mulige kombinationer (2–3–10–; 2+3–10–; 2+3+10–; 2–3–10+; 2+3–10+; 2+3+10+). Derfor består tau-proteiner af en familie på seks isoformer men 352-441 aminosyrer, i den menneskelige hjerne. De adskiller sig fra enten nul, en eller to indførere af 29 aminosyrer ved N-terminus (exon 2 og 3), og tre eller fire gentagelses-regioner ved C-terminus-delen (exon 10). Så den længste isoform i centralnervesystemet har fire gentagelse (R1, R2, R3 og R4) og to indførere (441 aminosyrere i alt), mens den korteste isoform har tre gentagelse (R1, R3 og R4) og ingen indførere (352 aminosyrere i alt).

MAPT-genet har to haplogrupper, H1 og H2, i hvilke genet optræder med omvendt orientering. Haplogruppe H2 findes normalt i Europa og hos folk med europæisk baggrund. Haplogruppe H1 ser ud til at være associeret med øget sandsynlighed for bestemte demensformer, såsom Alzheimers sygdom. Tilstedeværelsen af begge haplogrupper i Europa betyder, at genkombinationen mellem omvendte haplotyper kan resultere i manglen på en af de fungerende kopier af genet, hvilket kan resultetere i medfødte defekter.

Klinisk signifikans

Hyperfosforylering af tau-proteinet (tau inklusiner, pTau), kan resulterer i selvdannelse af knuder af parret heliske filamenter og lige filamenter, der er involveret i patogenesen ved Alzheimers sygdom, frontotemporal demens og andre tauopatier.

Alle seks tau-isoformer er tilstede i et ofte hyperfosforyleret stadie i parrede heliske filamenter i hjerner hos Alzheimers-patienter. I andre neurodegenerative sygdomme, er samlede aflejringer beriget med bestemte tau-isoformer blev rapporteret. Når protein fejlfoldes kan det ellers meget opløselige protein danne ekstremt uopløselige produkter der er med til at give en del neurodegenerative sygdomme.

Undersøgelse har givet en idé om at tau måske udløses ekstracellulært af en eksosombaseret mekanisme i Alzheimers sygdom.

Kønsspecifik tau-geneksprssion over forskellige regioner af den menneskelige hjerne har for nylig været impliceret i kønsforskelle i manifesteringen og risikoen for tauopatier.

Nogle aspekter af hvordan sygdommen fungerer antyder også at det har ligheder med prion-proteiner.

Traumatisk hjerneskade
Gentaget mild traumatisk hjerneskade (TBI), anderkendes nu som et centralt element i hjerneskade i kontaktsport, især amerikansk fodbold, og den hjernerystelsesmæssige kræft ved militære eksplosioner, kan føre til kronisk traumatisk encefalopati (CTE) der karakteriseres ved fibrillære knuder af hyperfosforyleret tau.

Høje niveauer af tau protein i væsken hjernen ligger i, forbindes med dårlig helbredelse efter et hovedtraume.

Alzheimers sygdoms tau-hypotese
Tau-hypotesen fortæller at store mængder eller abnormal fosforylering af tau resulterer i en transformation af normalt voksen tau til PHF-tau (parret helisk filament) og NFT'er (neurofibrillære knuder). Tau-protein er et stærk opløselig mikrotubuli-associeret protein (MAP). Gennem dets isoformer og fosforylering interagerer tau-protein med tubulin for at stabilisere dannelsen af mikrotubuli. Tau-protein er en familie af seks isoformer, med mellem 352 og 441 aminosyrer. Den længste isoform i CNS har fire gentagelser (R1, R2, R3 og R4) og to indsættere (441 aminosyrere i alt), hvor den korteste isoform har tre gentagelser (R1, R3 og R4) og ingen indsættere (352 aminosyrer i alt). Alle seks tau-isoformer er tilstede i en ofte hyperfosforyleret stadie i parrede heliske filamenter fra AD.

Mutationer der ændrer funktionen og isoformudtrykket af tau fører til hyperfosforylering. Processen med samling af tau ved fraværet af mutationer er ikke kendt, men er muligvis et resultat af øget fosforylering, protease-aktivering eller eksponering for polyanioner, såsom glykoaminoglycans. Hyperfosforyleret tau ødelægger mikrotubuli og binder normalt tau, MAP 1 (mikrotubuliassocieret protein 1), MAP 2, og ubiquitin i knuder af PHF. Denne uopløselige struktur ødelægger cytoplastiske funktioner og forstyrre den aksonale transport, hvilket kan føre til celledød.

Interaktioner

Tau-protein har vist sig at interagerer med proto-onkogene tyrosin-protein kinase:
 Alpha-synuclein,
 FYN,
 S100B, og
 YWHAZ.

Referencer

Proteiner

Tau-protein


Kaylani Lei (Singapur, 5 de agosto de 1980) es el nombre artístico de Ashley Spalding, una actriz pornográfica y bailarina de estriptis, de ascendencia filipina.

Biografía
Cuando era niña, su familia se mudó a los Estados Unidos, teniendo morada en diversos estados hasta que llegaron a Las Vegas, donde comenzó a trabajar como bailarina. Fue entonces cuando mostró interés en ser actriz de filmes eróticos, al mudarse a Los Ángeles, inició su carrera en 2002.

Entre 2005 y 2006 se enamoró de un jugador de la selección neozelandesa de rugby, los "All Blacks", Byron Kelleher.
Actualmente desarrolla actividades en favor de los animales.

Carrera
Ha trabajado en diversas productoras, entre ellas Vivid Entertainment y Wicked Pictures. Según el IMDb, ha participado de más de 120 filmes y ha recibido diversos premios del Adult Video News.

Principales Premios

Recibidos
XRCO Awards
 2008 - Ganadora de la Categoría Mejor Retorno (Best Cumback)

Indicaciones
AVN Awards
 2009 - Nominada para Mejor Actriz (Best Actress)
 2009 - Nominada para Mejor Escena de Sexo Grupal (Best Group Sex Scene), con Mikayla Méndez, Evan Stone, Sophia Santi & Barry Scott
 2008 - Nominada para Mejor Actriz (Best Actress)
 2003 - Nominada para Mejor Actriz Novata (Best New Starlet)
FAME Awards
 2009 - Nominada para Actriz Más Subestimada (Most Underated Star)
XRCO Awards
 2009 - Nominada para Mejor actuación en solitario (Best Single Performance)
 2004 - Nominada para Mejor Actriz Novata (Best New Starlet)
 2004 - Nominada para Mejor Escena Lésbica (Best Girl/Girl), con Asia Carrera.
Rog Awards
 2007 - Nominada para Estrella del Año, Premio de los Críticos

Referencias

Enlaces externos

Actrices pornográficas de Estados Unidos
Ganadoras del premio AVN

Kaylani Lei


Cow Creek may refer to:

Places in the United States
 Cow Creek, Kentucky
 Cow Creek, South Dakota

Streams and rivers in the United States
 Cow Creek (California), a creek in the area now known as Palo Cedro, California
 Cow Creek (Sacramento River tributary), California
 Cow Creek (Kansas)
 Cow Creek (Spring River tributary), in Kansas
 Cow Creek (Montana), a tributary of the Missouri River
 Cow Creek (Jordan Creek), Oregon
 Cow Creek (South Umpqua River), a stream in southern Oregon
 Cow Creek (Washington), a river in Washington

Other uses
 Cow Creek Band of Umpqua Tribe of Indians, a Native American tribe from the Cow Creek area of Oregon
 Cow Creek Skirmish, Pittsburg, Kansas

Cow Creek


Blegkilde er et tidligere lyst- og parkanlæg der lå ved østsiden af vejen Sønderbro i Aalborg. Parken eksisterede i perioden fra midten af 1800-tallet og frem til 1968, hvor det måtte vige for Dansk Eternit-Fabriks udvidelsesplaner. Det første initiativ til anlægget kom i 1814, men det var først i midten af 1800-tallet, at anlægget tog form.

Parken blev grundlagt omkring den naturlige kilde Blegkilde, som flittigt blev besøgt for at få drikkevand for købstadens borgere. I 1836 blev der endda ført en vandledning fra kilden ind til Nytorv, og i 1854 bliver byens første vandværk grundlagt klods op ad kilden.

Historie
Første gang en kilde ved navn Blegkilde (Blegekiellde) nævnes er i 1400-tallet. Bleg- er et gammelt ord for kridt. Navnet udtales med "g" i stedet for "j" og der skal lægges vægt på kilde i udtalen. Kilden har i en lang periode været populær blandt købstadens indbyggere, da det meget kalkholdige vand kan have nogle sundhedsmæssige fordele.

Lystanlægget grundlægges
Det første forsøg på at etablere et lystanlæg omkring den naturlige kilde sker i 1814, hvor den kun 15-årige Henrik Beck, der var søn af gartneren på Sohngårdsholm Slot, plantede nogle træer på området. Anlægget blev dog første for alvor etableret af majoren Ditlev von Voss (f. 1787) i midten af 1800-tallet. Voss anlagde et system af snorede kanaler med opstemninger, så der opstod små vandfald rundt omkring. Voss navngav området "Karolinekilde", men det navn slog aldrig for alvor an.

Området blev yderligere udbygget og forskønnet i slutningen af 1800-tallet, hvor tobaksfabrikanten Frederik Christian Obel (1832 - 1913) og købmanden Simon Aron Jacobsen blandt andet etablerede udendørs gymnastikredskaber til offentlig brug. Obel etablerede desuden en lille sommerbolig til familien på området.

Vandforsyning og koleraepidemi
Frem til 1836 hentede de fleste af indbyggerne i købstadens deres drikkevand direkte fra én af åerne (f.eks. Østerå), der på dette tidspunkt havde sin løb igennem byen. Den dårlige vandforsyning havde ført flere epidemier med sig, og disse førte til, at byrådet i 1836 etablerede en vandledning fra Blegkilde til en offentlig vandpost inde i købstaden. Befolkningen fortsatte dog med at hente vand fra åerne, der var meget forurenet, da den samtidig blev brugt til at komme af med spildevand, husholdningsaffald samt til at vaske tøj. Alt dette var medvirkende til, at da koleraepidemien kom til Aalborg i 1853, så spredte den sig hurtigt via vandet. I alt døde omkring 400 mennesker i løbet af koleraepidemien, hvilket var omkring 1/20 del af de godt 8.000 indbyggere på det tidspunkt.

I 1854 blev den kommunale vandforsyning indviet efter et par års arbejde med et vandværk umiddelbart syd for lystanlægget. Helt frem til 2003 blev en stor del af drikkevandet i Aalborg hentet fra vandværket på Sønderbro, som i dag huser vandforsyningens administration og driftsafdeling.

Pavillonen
I 1897 blev den første pavillon opført af Wilhelm Nielsen, der var restauratør og ejede en grund i tilknytning til anlægget. Pavillonen blev et tilløbsstykke og udflugtsmål for mange af byens borgere, og særlig da en ny restauratør, Axel W. Pedersen, kom til 1913, blev stedet endnu mere populært. Den 5. august 1913 brændte pavillonen ned til grunden.

Skovkroen
Efter branden besluttede Aalborg Byråd at købe Wilhelm Nielsens ejendom og opføre en ny restauration. Stedet blev i 1950'erne forpagtet af restauratør Harry Møller, som under navnet "Skovkroen" etablerede sig i underholdningsindustrien. Sæsonen blev ligeledes udvidet til et helårsetablissement.

Afståelsen til Dansk Eternit-Fabrik A/S
Slutningen af 1800-tallet var præget af en stor byggeaktivitet, hvilket lagde grundstenen for etableringen af Portland Cementfabrikken "Danmark" i 1898 klods op ad lystanlægget Blegkilde. Cementfabrikken blev i praksis i 1904 lagt sammen med den store konkurrent F.L. Smidth & Co. i Rørdal, som førte til etableringen af Dansk Eternit-Fabrik i 1927 i tilknytning til cementproduktionen. Efterkrigstidens byggeboom førte til et øget produktion på eternitfabrikken, og i slutningen af 1959 kunne fabrikken præsentere en udvidelse til op til 40 mill. kr. (ca. 517 mill. kr. i 2018). En forudsætning for, at denne udvidelsen kunne realiseres var, at kommunen skulle afstå lystanlægget. Som en kompensation for afståelsen ville kommunen modtage størstedelen af det areal, der ligger mellem Østerå, Sønderbro, Ny Kærvej og Østre Allé (der på dette tidspunkt ikke var anlagt). Dette område var tidligere blevet nævnt som et fremtidigt grønt område, når der ikke længere blev gravet ler ved Kjærs Mølle.

På byrådsmødet d. 16. november 1959 blev afståelsen enstemmigt vedtaget. Daværende borgmester Jens Jensen (S) udtalte i den forbindelse, at der længe havde været et ønske om at udvide industriområdet Sønderkæret (området mellem Hjulmagervej og Østre Allé), men der havde været en vis tilbageholdenhed for undgå afståelsen af Blegkilde.

Byrådets beslutning blev genstand for en del debat i den følgende periode. Få dage efter vedtagelsen skrev Aalborg Stiftstidende, at "dette nye eksempel paa, at der gøres indhug i de grønne omraader, kan give anledning til overvejelser. (...) Det var betryggende, om Blegkildes forsvinden kunne give anledning til, at der blev udarbejdet et langtidsprogram for Aalborgs grønne omraader." Også nogle enkelte borgere ytrerede sig i medier ovenpå beslutningen. I samme avis udtrykte en unavngiven 33-årig kvinde sig således: "Det er vel heller ikke meningen, at alle grønne områder absolut skal være som Østre Anlæg, der f.eks. ikke er nær så tiltrækkende (...) som skyggefulde Blegkilde". Et andet indlæg havde overskriften "Aalborg stadig mere hæslig" med henvisning til afståelsen af Blegkilde og byggeriet af Aalborghallen.

I 1960 kom der en beklagelsen om nedlæggelsen af Blegkilde fra borgmester Jens Jensen, der dog påpegede, at "vi ikke kan leve af at kigge på træer". Dansk Eternit-Fabrik overtog formelt arealet i 1968, hvor også Skovkroen blev revet ned.

En nyt grønt område?
Blegkilde var udlagt som fredskov, hvilket betød, at kommunen - som ejer - var forpligtet til at anlægge et tilsvarende grønt område som erstatning. I 1960 blev en bypark på 6,2 ha omkring Sohngårdsholm Slot anlagt som erstatning herfor. Byrådet var allerede ved vedtagelsen indstillet på, at der sagtens kunne etableres flere grønne områder som erstatning. I forbindelse med udvidelsen af det førnævnte industriområde blev det besluttet, at de 161 kolonihaver i "Jørgen Berthelsens Minde" skulle flyttes til en ny placering, og at der i samme ombæring blev arbejdet på en ny park bag ved vandværket på Sønderbro. Denne park er i dag kendt som Vandbakken.

Eksterne henvisninger

 Blegkilde på kort fra 1930'erne

Referencer

Parker i Aalborg

Blegkilde


Le difluorophosphate est un anion de formule .

Les composés contenant du difluorophosphate peuvent l'avoir comme un simple ion non négatif, il peut servir comme ligand difluorophosphato où il est lié par une liaison covalente à un ou deux atomes métalliques, ou continuer à former un solide en réseau. Il peut être lié de manière covalente à un non-métal ou à une fraction organique pour former un ester ou un amide.

Le sel d'ammonium du difluorophosphate est formé en traitant le pentoxyde de phosphore avec du fluorure d'ammonium. C'est ainsi que l'ion a été fabriqué pour la première fois par son inventeur, Willy Lange, en 1929.

Références

Oxyanion du phosphore
Fluorure

Difluorophosphate


Bubbi og Dimma er tónleikaplata með Bubba Morthens og hljómsveitinni Dimmu. Platan inniheldur upptökur frá tvennum tónleikum sem Bubbi hélt í mars 2015. Tónleikarnir skiluðu af sér tvennum plötum: Bubba og Dimmu eins vegar; og Minnismerki hinsvegar. Á plötunni flutti Bubbi og Dimma lög eftir hljómsveitir Bubba, Utangarðsmenn og Das Kapital, sem og lag af plötunni Mér líkar það.

Lagalisti
 Svartur gítar
 Launaþrællinn
 Jón pönkari
 Samband í Berlín
 Blóðið er rautt
 Blindsker
 Kyrrlátt kvöld
 Barnið sefur
 It's a shame
 Laus og liðugur
 Ég vil ekki stelpu eins og þig
 Tango
 Lili Marlene
 Leyndarmál frægðarinnar
 Fuglinn er floginn
 Poppstjarnan
 Hiroshima
 Það þarf að mynd'ana
 Fjöllin hafa vakað
 Viska Einsteins 2015

Bubbi Morthens
Hljómplötur gefnar út árið 2015

Bubbi og Dimma


{{Infobox Bande dessinée
 | charte               = série
 | titre                = Tony Stark
 | auteur               =
 | scénario             = Jean Van Hamme
 | dessin               = Édouard AidansClaude Laverdure
 | couleur              =
 | image                = LOGO BD Tony Stark.jpg
 | taille image         = 100
 | légende              = Logo de la série
 | genre                = Bande dessinée jeunessefranco-belgeaventure
 | personnages          = Tony stark
 | collection           =
 | éditeur              = Fleurus EDI-3 Hachette Novedi BD Must
 | nombre d'albums      = 8
 | première publication = 1977
 | prépublication       =  Super As
 | adaptation           =
}}
Tony Stark est un riche auteur de best-seller, aventurier et proche de la nature créé par Édouard Aidans (dessin) et Jean Van Hamme (scénario) dans les pages de l'hebdomadaire jeunesse ouest-allemand '' en 1977, dont les aventures sont reprises à partir de 1979 dans l'hebdomadaire Super As (ou Super J pour la vente par courtage).

Publications

Après la prépublication des épisodes dans  en Allemagne, puis de certains épisodes dans Super As en Belgique, les épisodes prépubliés en français sont d'abord publiés en album par Novedi et Hachette. En , BD Must publie l'ensemble des épisodes dans deux intégrales.

Notes et références

Liens externes
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Série de bande dessinée belge
Bande dessinée franco-belge
Bande dessinée d'aventure
Bande dessinée d'Édouard Aidans
Bande dessinée de Jean Van Hamme
Bande dessinée jeunesse
Bande dessinée se déroulant aux États-Unis

Tony Stark (bande dessinée)


Vaclav Havel, (d. 5 Ekim 1936 - ö. 18 Aralık 2011), Çek tiyatro yazarı, düşünce insanı, siyasetçi.

Hayatı
1936'da Prag'da doğdu. Prag Sanat Akademisi'nde drama üzerine eğitim gören Havel, en bilinen tiyatro eseri The Garden Party'''yi 1963 yılında yayımladı. 1968'deki Prag Baharı'ndan sonra gerçekleşen Varşova Paktı'nın Çekoslovakya'yı İşgali'nden sonra kara listeye alınarak siyasi faaliyetlerde bulunması ve yazı yazması yasaklanan Havel, yaklaşık 4 yıl cezaevinde yattı. Ancak çalışmalarını ve fikirlerini açıklamayı sürdüren Havel, 18 gün süren kitlesel gösterilerden oluşan ve hükûmetin devrilmesiyle sonuçlanan, 1989'daki Kadife Devrim'in öncüsü oldu. 29 Aralık 1989'da devrimi gerçekleştiren Yurttaşlık Forumu tarafından Çekoslovakya Devlet Başkanlığı'na getirildi. 1990'da yapılan serbest seçimlerde Cumhurbaşkanı oldu. 1992'nin Aralık ayında ülkenin Çekya ve Slovakya olarak barışçıl bir şekilde ikiye bölünmesinde de önemli rol oynayan Havel, yeni Çek Cumhuriyeti'nin ilk cumhurbaşkanı seçildi. Arkadaşı Ivan Medek, Cumhurbaşkanı'nın (Şansölye) makamının başına getirildi. 1998'de yeniden Cumhurbaşkanı seçilen Havel, Şubat 2003'te eski siyasi rakiplerinden Václav Klaus tarafından yenilgiye uğratıldı ve Cumhurbaşkanlık dönemi sona erdi.

1990'lı yıllardan bu yana sağlık sorunları olan Havel'in akciğerinin bir bölümü, kanserin yayılmasını önlemek amacıyla 1996 yılında ameliyatla alındı.

2007 yılında Vaclav Havel, kürt doktor ve insan hakları savunucusu Dr. Yekta Uzunoğlu'nun vermiş olduğu hukuk mücadelesini açlık grevi yaparak destekledi. Bir cumhurbaşkanın ülkesinde yaşayan bir yabancının mücadelesini desteklemek  için açlık grevi yapmış olması dünya tarihinde bir ilkti.

Kasım 2005 ve Haziran 2008 tarihlerinde ABD'den Foreign Policy ve İngiltere'den Prospect dergilerinin internet üzerinden okuyucu anketleri ile oluşturduğu Dünyanın ilk 100 entelektüeli listelerinde, 2005 yılında 4., 2008 yılında 26. sırada yer almıştır.

 Kitapları
 Letters to Olga (1988)
 Open Letters (1991)
 Disturbing the Peace (1991)
 Summer Meditations (1992-1993)
 The Power of the Powerless (1985)
 The Art of the Impossible (1998)
 Buruk Ezgi (Largo Desolato), (oyun, 1984), Can Yayınları
 Bildirim (Vyrozumeni), oyun, Can Yayınları.
 Görüşme Kutlama Çağrı, oyun, Remzi Kitabevi.
 Şeytan Çelmesi, oyun, Can Yayınları.
 Uzaktan Soruşturma'', Afa yayınları.

Ödülleri
1991 Sonning Ödülü

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Václav Havel'ın resmî sayfası
 Encyclopaedia Britannica's biography of Václav Havel
 Watch Citizen Havel, a film about Václav Havel, at www.dafilms.com

 The Havel Festival
 The Dagmar and Václav Havel Foundation

|-

1936 doğumlular
Prag doğumlu sanatçılar
2011 yılında ölenler
20. yüzyıl liderleri
21. yüzyıl liderleri
Franz Kafka Ödülü sahipleri

Çekya cumhurbaşkanları
Çek yazarlar
Çek antikomünistler
Uyumsuz tiyatro

Gandhi Barış Ödülü sahipleri
Erasmus Ödülü sahipleri
Charlemagne Ödülü sahipleri

Dil yaratıcıları
Düşünce mahkûmu
Demokrasi aktivistleri
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Nişanı sahipleri
Üç Yıldız Nişanı sahipleri
Aziz George Zafer Nişanı sahipleri
Kadife Devrim'de kişiler
Royal Society of Literature üyeleri
Olof Palme Ödülü sahipleri

Václav Havel


8536 Måns este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8536 Måns este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Claes-Ingvar Lagerkvist. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,01 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 8,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

8536 Måns