The rating percentage index, commonly known as the RPI, is a quantity used to rank sports teams based upon a team's wins and losses and its strength of schedule. It is one of the sports rating systems by which NCAA basketball, baseball, softball, hockey, soccer, lacrosse, and volleyball teams are ranked. This system was in use from 1981 through 2018 to aid in the selecting and seeding of teams appearing in the NCAA Division I men's basketball tournament as well as in the women's tournament from its inception in 1982 through 2020.

During the 2018 offseason, the NCAA announced that the RPI would no longer be used in the selection process for the Division I  men's basketball tournament. Effective immediately, it was replaced with the NCAA Evaluation Tool (NET).

In its current formulation, the index comprises a team's winning percentage (25%), its opponents' winning percentage (50%), and the winning percentage of those opponents' opponents (25%). The opponents' winning percentage and the winning percentage of those opponents' opponents both comprise the strength of schedule (SOS). Thus, the SOS accounts for 75% of the RPI calculation and is 2/3 its opponents' winning percentage and 1/3 its opponents' opponents' winning percentages.

The RPI lacks theoretical justification from a statistical standpoint. Other ranking systems which include the margin of victory of games played or other statistics in addition to the win/loss results have been shown to be a better predictor of the outcomes of future games. However, because the margin of victory has been manipulated in the past by teams or individuals in the context of gambling, the RPI can be used to mitigate motivation for such manipulation.

Some feel that the heavy emphasis upon strength of schedule gives an unfair advantage to teams from major conferences. Teams from "majors" are allowed to pick many of their non-conference opponents (often blatantly weaker teams). Teams from minor conferences, however, may only get one or two such opponents in their schedules. Also, some mid-major conferences regularly compel their member teams to schedule opponents ranked in the top half of the RPI, which could boost the strength of that conference and/or its tougher-scheduling teams. In basketball, the Missouri Valley Conference has successfully done this: It has become one of the top-rated RPI conferences, despite having very few of its teams ranked in the two national Top 25 polls. In 2006, the NCAA began to release its RPI calculations weekly starting in January. Independent sources, such as ESPN or CNN/SI, also publish their own RPI calculations, which are updated more frequently.

Basketball formula
The current and commonly used formula for determining the RPI of a college basketball team at any given time is as follows.

RPI = (WP * 0.25) + (OWP * 0.50) + (OOWP * 0.25)

where WP is Winning Percentage, OWP is Opponents' Winning Percentage and OOWP is Opponents' Opponents' Winning Percentage.

The WP is calculated by taking a team's wins divided by the number of games it has played (i.e. wins plus losses).

For Division 1 NCAA Men's basketball, the WP factor of the RPI was updated in 2004 to account for differences in home, away, and neutral games. A home win now counts as 0.6 win, while a road win counts as 1.4 wins. Inversely, a home loss equals 1.4 losses, while a road loss counts as 0.6 loss. A neutral game counts as 1 win or 1 loss. This change was based on statistical data that consistently showed home teams in Division I basketball winning about two-thirds of the time. Note that this location adjustment applies only to the WP factor and not the OWP and OOWP factors. Only games against Division 1 teams are included for all RPI factors. As an example, if a team loses to Syracuse at home, beats them away, and then loses to Cincinnati away, their record would be 1–2. Considering the weighted aspect of the WP, their winning percentage is 1.4 / (1.4 + 1.4 + 0.6) = 0.4118

The OWP is calculated by taking the average of the WP's for each of the team's opponents with the requirement that all games against the team in question are removed from the equation. Continuing from the example above, assume Syracuse has played one other game and lost, while Cincinnati has played two other teams and won. The team in question has played Syracuse twice and therefore Syracuse must be counted twice. Thus the OWP of the team is (0/1 + 0/1 + 2/2) / 3 (number of opponents – Syracuse, Syracuse, Cincinnati). OWP = 0.3333

The OOWP is calculated by taking the average of each Opponent's OWP. Note that the team in question is part of the team's OOWP. In fact, the most re-occurring opponent of your opponents is the team in question.

Continuing the example above, a team has played Syracuse twice and Cincinnati once. Syracuse has played one other game and lost, while Cincinnati has played two other games and won. Next, for simplicity, assume none of the unnamed teams has played any other games.

The OOWP is calculated as (Syracuse's OWP + Syracuse's OWP + Cincinnati's OWP ) / 3.

Syracuse has played and beat the team in question (which, excluding the games against Syracuse, only lost to Cincinnati), lost to the team in question (excluding Syracuse, only lost to Cincinnati), and lost one other game (excluding Syracuse, this team has no WP). Syracuse's OWP is (0/1 + 0/1) / 2 = 0.0000.

Cincinnati has played the team in question (excluding Cincinnati, they went 1–1 vs. Syracuse) and won versus two other opponents each of which have no WP when games versus Cincinnati are excluded. Cincinnati's OWP is (1/2) / 1 = 0.5000.

For the team in question, the OOWP is thus (0.0000 + 0.0000 + 0.5000) / 3 = 0.1667

For the team in question, the RPI can now be calculated:

RPI = (WP * 0.25) + (OWP * 0.50) + (OOWP * 0.25)

Plugging in numbers from the above example gives you

RPI = (0.4117 * 0.25) + (0.3333 * 0.50) + (0.1667 * 0.25) = 0.3113

Extended example
Assume the following game results:

Here is the calculation of the WPs, OWPs, and OOWPs for each team:

WP

UConn: 3 / 4 = 0.7500 Weighted 2.6/3.2 = 0.8125
Kansas: 2 / 3 = 0.6667 Weighted 2.0/2.6 = 0.7692
Duke: 1 / 2 = 0.5000 Weighted 0.6/1.2 = 0.500
Wisconsin: 0 / 3 = 0.0000 Weighted 0/3.4 = 0.000

OWP

UConn: ((Kansas 1.0) + (Kansas 1.0) + (Duke 1.0) + (Wisconsin 0.0)) / (4 games) = 0.7500
Kansas: ((UConn 1.0) + (UConn 1.0) + (Wisconsin 0.0)) / (3 games) = 0.6667
Duke: ((UConn 0.6667) + (Wisconsin 0.0)) / (2 games) = 0.3333
Wisconsin: ((UConn 0.6667) + (Duke 0.0) + (Kansas 0.5)) / (3 games) = 0.3889

OOWP

UConn: ((Kansas 0.6667) + (Kansas 0.6667) + (Duke 0.3333) + (Wisconsin 0.3889)) / (4 games) = 0.5139
Kansas: ((UConn 0.7500) + (UConn 0.7500) + (Wisconsin 0.3889)) / (3 games) = 0.6296
Duke: ((UConn 0.7500) + (Wisconsin 0.3889)) / (2 games) = 0.5694
Wisconsin: ((UConn 0.7500) + (Duke 0.3333) + (Kansas 0.6667)) / (3 games) = 0.5833

These are then combined via the formula
RPI = (WP * 0.25) + (OWP * 0.50) + (OOWP * 0.25)
resulting in the following ratings:

UConn: 0.7066
Kansas: 0.6830
Duke: 0.4340
Wisconsin: 0.3403

The RPI formula also has many flaws. Due to the heavy weighting of opponents winning percentage, beating a team with a bad RPI may actually hurt your RPI.  In addition,
losing to a good RPI team can help your RPI.

Quadrants
Since 2018, one criterion for determining selection to the NCAA Tournament has been performance against certain RPI quadrants.  Typically, a quadrant 1 win is considered a "good win", while a quadrant 4 loss is considered a "bad loss".  The quadrants are defined as follows:

 Quadrant 1: Home games vs. RPI teams ranked in the top 30; neutral games vs. 1-50; away games vs. 1-75.
 Quadrant 2: Home vs. 31-75 teams; neutral vs. 51-100; away vs. 76-135.
 Quadrant 3: Home vs. 76-160 teams; neutral vs. 101-200; away vs. 136-240.
 Quadrant 4: Home vs. 161-plus teams; neutral vs. 201-plus; away vs. 241-plus.

The quadrant system is still in use under the new NET system, with RPI ranking replaced by NET ranking.

Replacement with NET for Division I basketball
The NCAA announced on August 22, 2018, that the RPI would no longer be used in the Division I men's basketball selection process and would be replaced by the aforementioned NET. This new metric takes the following into account:
 Game results
 Strength of schedule
 Game location (home, away, or neutral court)
 Scoring margin — While included in the NET, teams receive no extra credit for wins by more than 10 points. Additionally, overtime games are assigned a 1-point victory margin, regardless of the actual score.
 Net offensive and defensive efficiency
 Quality of wins and losses, using the existing quadrant system
Game date and order are not included in the NET—all games are treated equally, whether an early-season matchup or a conference tournament championship game.

Baseball formula
The formula used in NCAA baseball is the same as that used in basketball except for the adjustment of home and road records.  Starting in 2013, college baseball RPI formula values each road victory as 1.3 instead of 1.0. Each home win is valued at 0.7 instead of 1.0. Conversely, each home loss counts 1.3 against a team's RPI and each road loss counts 0.7 against a team's RPI. Neutral-site games have a value of 1.0, but the committee is studying how to determine if a game should be considered a neutral-site contest. The adjustment is based on data showing that home teams win about 62 percent of the time in Division I baseball." The change was made because of the discrepancy in the number of home games teams play. Some schools are able to play 35–40 of their 56 allowable games at home, while other teams, due to factors such as weather, may play only 20 home games.

This adjustment replaces the previous system of bonuses or penalties that teams received.  Bonus points were awarded for beating top-75 non-conference opponents on the road and penalty points were given for losing to bottom-75 non-conference opponents at home. Bonuses and penalties were on a sliding scale, separated into groups of 25, with the top bonus for a road win against a top-25 team and the worst penalty for a home loss to a bottom-25 opponent.

See also
 Bracketology

References

External links
Bracketologists NET Rating Tracker by Team and Conference
RPIForecast Forecasting RPI based on simulations of future schedules

NCAA Division I men's basketball tournament
Tournament rating systems

Rating percentage index


Persneskur köttur er kattartegund upprunalega frá því svæði Persíu sem nú kallast Íran. Helstu einkenni katta af þeirri tegund eru löng hár, kringlótt andlit og stutt trýni.

Kettir

Persneskur köttur


Kurt Harand (* 11. September 1957 in Wien) ist ein ehemaliger österreichischer Eishockeyspieler, der seit seinem Karriereende als Eishockeytrainer und -funktionär arbeitet.

Karriere
Harand verbrachte mit Ausnahme von zwei Spielzeiten seine gesamte Karriere beim Wiener Eislauf-Verein (WEV) und vertrat Österreich bei acht Weltmeisterschaften und zwei Olympischen Spielen.
Nach seinem Rücktritt vom aktiven Sport übernahm er sofort den Trainerposten beim Wiener EV, den er von 1992 bis 1996 innehatte. Während dieser Zeit fusionierte der Verein mit WAT Stadlau zum CE Wien. Nach einer Saison beim EHC Fischerbräu (1996–97) war er der erste Trainer der neu gegründeten Vienna Capitals (2001–2004) und verpflichtete in seiner Funktion als Sportdirektor in der Saison 2003/04 den späteren Meistertrainer Jim Boni zu den Capitals. 2004 übernahm er den Trainerposten bei den Black Wings Linz, wurde allerdings während der Saison 2005/06 durch Mike Zettel ersetzt.

Ab Januar 2008 war Harand für die Nationalmannschaft der Herren tätig und war zunächst Co-Trainer von Lars Bergström. Während der Saison 2008/09 wurde er Cheftrainer der U18-Nationalmannschaft Österreichs und war parallel als Berater beim ATSE Graz tätig. Im April 2009 wurde er als neuer Cheftrainer des ATSE vorgestellt und schaffte mit seinem neuen Klub den Aufstieg aus der Ober- in die Nationalliga.

Bei den Weltmeisterschaften 2010 und 2011 war Harand erneut Assistenztrainer des Herren-Nationalteams, danach übernahm er parallel den Cheftrainerposten im Nachwuchsbereich.

Außerdem ist Harand Co-Kommentator der Livespiele der österreichischen Eishockey Liga bei Sky.

Mit Dezember 2013 übernahm Harand beim UEC Mödling die Position des sportlichen Leiters. Nach der Übernahme der sportlichen Leitung und Obmann-Stellvertretung beim Liga-Konkurrenten WE-V wurde die Zusammenarbeit mit dem UEC Mödling im Februar 2014 wieder beendet.

Familie
Kurt Harand ist mit Sonja Balun verheiratet, die Eiskunstläuferin war und an einer Vielzahl von internationalen Titelkämpfen teilgenommen hat. Die beiden haben zusammen zwei Söhne, die wie Kurt Eishockey spielen: Christoph und Patrick.

Statistik

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Österreich)
Eishockeyspieler (Wiener Eislauf-Verein)
Eishockeyspieler (Vienna Capitals)
Eishockeyspieler (EHC Linz)
Eishockeyspieler (EV Innsbruck)
Eishockeytrainer (Österreich)
Eishockeyfunktionär (Österreich)
Olympiateilnehmer (Österreich)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1984
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1988

Österreicher
Geboren 1957
Mann

Kurt Harand


Le référendum constitutionnel nigérien de 1989 a lieu le  afin de permettre à la population de se prononcer sur une nouvelle constitution.

Cette dernière institue un régime présidentiel avec un président de la République à la tête du Conseil suprême d'orientation nationale, élu pour un mandat de sept ans renouvelable une fois et pouvant dissoudre le parlement, associé à un régime à parti unique sous l'égide du Mouvement national pour la société du développement. Soumis au vote par la junte militaire du général Ali Saïbou, le texte entérine par ailleurs l'implication de l'armée dans la sphère politique depuis le coup d'État de 1974.

Le projet soumis à référendum reçoit une large majorité des suffrages, conduisant ainsi à l'établissement de la seconde république.

Contexte
Le coup d'État de 1974 installe au pouvoir une junte militaire conduite par le général Seyni Kountché. Ce dernier meurt cependant en novembre 1987 d'une tumeur au cerveau, laissant le pouvoir au général Ali Saïbou, qui décide de mettre fin au régime militaire en amorçant une politique de . Il décrète ainsi une large amnistie, qui permet à de nombreux opposants de rentrer d'exil, lève l'assignation à résidence de l'ancien président Hamani Diori et libère des prisonniers politiques

Résultat

Suites
Seul en lice, Ali Saibou remporte l'élection présidentielle organisée le 10 décembre 1989, tandis que le Mouvement national pour la société du développement remporte les élections législatives organisées simultanément, dans le cadre du régime à parti unique.

Notes et références

Référendum en 1989
Référendum au Niger
1989 au Niger
Politique en septembre 1989

Référendum constitutionnel nigérien de 1989


Psikoloji veya Ruh bilimi, iç güdüsel ve zihni inceleyen bilimdir. Bilinçli ve bilinçsiz olayların yanı sıra daha çok duygu ve düşüncenin incelemesini içeren Psikoloji, çok kapsamlı bir bilimsel alandır. Bu alanda uzman olan ve aynı zamanda bilgi araştırması yapanlara psikolog denir. Psikologlar, beyinin ortaya çıkan özelliklerini ve ortaya çıkan özelliklerle bağlantılı tüm fenomenleri anlamaya çalışırlar ve bu şekilde daha geniş nöro-bilimsel araştırmacı grubuna katılırlar. Psikoloji bilimi, bir sosyal bilim olmasına rağmen aynı zamanda doğa bilimleri olarak da kategorize edilebilir. Özellikle beyin biyolojisi bilgisini oldukça kullanır ve geliştirir.

Organizmaların hem doğrudan gözlenen davranışları, hem de düşünme, zihinde canlandırma, hatırlama ve hayal etme gibi doğrudan gözlenemeyen karmaşık zihinsel süreçleri psikolojinin inceleme alanına girer.  Bir yandan algı, dikkat, duygu, motivasyon, zekâ, kişilik gibi içsel süreçler; bir yandan kişiler arası ilişki süreçleri (örneğin aşk, evlilikte uyum ve çatışma, anne ve çocuk arasında bağlanma gibi), grup-içi (örneğin gruba uyma ve itaat etme) ve gruplar arası ilişki süreçleri (örneğin gruplar arası önyargı ve ayrımcılık, kolektif eylem vb.) psikoloji biliminin çalıştığı konulardır. Psikoloji bilimi dâhilinde hem insanların hem de hayvanların davranışları üzerinde çalışılabilir. Tüm bu özellikleriyle psikoloji, hem fen ve tıp bilimleri ile hem de sosyal bilimlerle yakından ilişkilidir.

Psikolojinin hedefi, zihinsel süreçleri ve davranışları tanımlamak, neden ve nasıl oluştuklarını açıklamak, ileride nasıl bir değişim-gelişim göstereceklerini öngörmek ve bu süreçleri kontrol etmektir. Bu hedefler doğrultusunda görgül yöntemlerle –örneğin deneysel ya da korelasyonel yöntemler- araştırmalar yürütülür. Psikoloji biliminin ürettiği bilgiler, insan etkinliklerinin değerlendirilmesi ve düzenlenmesi ile ilgili pek çok alanda kullanılır.

Etimoloji
"Psikoloji" terimi ilk defa 16. yüzyılda Marko Marulić tarafından Yunanca'da "ψυχή psiyçē" ruh ve "–λογία –logia" araştırma terimlerinin birleşmesi ile ruh araştırması olarak yaratılmıştır. Türkçe'ye Fransızca psychologie teriminin çevrimi ile girmiştir.

Tarihçe

Psikolojinin incelediği zihin ve davranış kavramları eski Mısır, İran, Yunan, Çin, Hint uygarlıklarında felsefenin inceleme konusu olmuştur. Ancak  19. yy'da pek çok bilim gibi, psikoloji de felsefeden  bağımsızlığını ilan etmiştir. Psikolojinin bir bilim dalı olarak doğmasına, 1876 yılında  Almanya'da Leipzig Üniversitesi'nde kurduğu psikoloji laboratuvarı ile Wilhelm Wundt ön ayak olmuştur. Wundt, kendini psikolog olarak tanımlayan ilk kişidir. Psikolojinin pozitif bir bilim olarak ortaya çıkışına ilk önemli katkıları koyan diğer isimler şunlardır: Hermann Ebbinghaus (hafıza üzerinde deneysel çalışmalar yaptı), Ivan Pavlov (psikoloji ile fizyoloji arasında ilk kez ilişki kurdu, öğrenme süreçlerini deneysel olarak inceleyerek klasik şartlanma kavramını getirdi), John B. Watson (davranışçı yaklaşımın ABD'deki temsilcisi oldu).

Deneysel psikolojinin Almanya ve ABD'de gelişmesinin peşi sıra psikolojinin uygulamalı alanları doğmuştur. 19. yy.'ın son yıllarında G. Stanley Hall ve John Dewey psikoloji biliminin ABD'de eğitim alanındaki uygulamalarına öncülük etmiştir. Hugo Münsterberg psikolojinin endüstri, hukuk ve diğer alanlardaki uygulamaları üzerine yazmaya başlamıştır. 1890'larda Lightner Witmer ilk psikoloji bölümünü kurmuştur. Yine aynı yıllarda James McKeen Cattell, ilk zeka testi uygulamalarını başlatmak üzere Francis Galton'un antropometri yöntemini uyarlamıştır.  Öte yandan Viyana'da Sigmund Freud, zamanla çok popülerleşecek olan psikanaliz kuramını ve yöntemlerini geliştirmiştir.

20.yy'da psikolojinin soyut ve muğlak bir kavram olan zihni incelemesine bir tepki doğmuştur. Edward B. Titchener tarafından getirilen eleştiriler, John B. Watson'un davranışçılık yaklaşımını geliştirmesine katkıda bulunmuştur. Bu yaklaşım, B.F. Skinner tarafından popüler hale getirilmiştir. Bu yaklaşımda, zihin yerine gözlenebilen ve ölçülebilen davranışın incelenmesi savunulur.

20.yy.'ın sonlarına doğru insan zihnini çalışmak üzere disiplinler arası bir alan olan bilişsel bilimler gelişmiştir. Zihin, tekrar bilimin popüler bir inceleme konusu haline gelmiştir.

Yaklaşımlar

Yapısalcılık yaklaşımı (bilinç psikolojisi ya da strüktüralism)
Bu yaklaşıma göre psikolojinin görevi bilincin ve bilinci oluşturan zihinsel olayların -duyumlar, imajlar, duygular- incelenmesidir. Bu amaçlar doğrultusunda içebakış yöntemi ile bilgi toplanır. İçebakış, deneklere bir uyaran verip onlardan neler hissettiklerini en ince detayına kadar anlatmasını istemeye dayalı bir yöntemdir. Yapısalcılara göre tıpkı su molekülünün atomik bileşenlerine (hidrojen ve oksijen) ayrıştırılması gibi, bilinç de temel bileşenlere ayrıştırılabilir. Acılık-tatlılık, soğukluk-sıcaklık, donukluk-canlılık gibi saf duyumlar bilincin temel bileşenleri olarak kabul edilebilir. Yapısalcılığın iki önemli temsilcisi şunlardır: Wundt ve Titchener. Wundt Almanya'da bir psikoloji laboratuvarı kurmuş, onun öğrencisi olan Tichener ise Wundt'un psikolojiye yaklaşımını ABD'ye taşıyarak Cornell Üniversitesi'nde bir psikoloji laboratuvarı oluşturmuştur. Titchener'dan sonra bu yaklaşım pek fazla yaşamamış olsa da, psikolojinin pozitif bir bilim olarak temellerinin atılmasındaki katkısı açısından bu yaklaşım psikoloji tarihinde önem taşımaktadır.

İşlevselcilik yaklaşımı
20. yüzyılın başlarında ABD'de yapısalcılık yaklaşımı etkisini yitirirken, işlevselcilik yaklaşımı gelişmeye başladı. Yapısalcılığa tepki olarak doğan bu yaklaşıma göre psikolojinin görevi, yalnızca bilincin yapıtaşlarını belirlemek olamaz; asıl görevi bilincin işlevlerini -nasıl çalıştığını ve ne işe yaradığını- incelemek, insan zihninin değişen çevre şartlarına nasıl uyum sağladığıyla ilgilenmektir.  İşlevselciliğin bakışından davranış, organizmanın çevresine uyum çabasıdır. İşlevselciler, Charles Darwin'in Evrim Kuramı'ndan etkilenmiş, zihni bedenden ayrıştırılamaz olarak görüp bu ikisi arasındaki ilişkiyi anlamaya odaklanmışlardır. Kuramın başlıca temsilcisi  William James'tır. James'a göre bilinç, yapısalcıların iddia ettiği gibi bileşenlerine ayrıştırılabilecek sabit bir yapı değildir; süregiden bir akıştır. Bu yaklaşımın psikolojiye temel katkısı, sadece zihinsel süreçleri değil davranışları da psikolojinin inceleme alanına dahil etmesidir. Ayrıca yapısalcılar içgörü yöntemini uygulamak üzere eğitilemediklerinden, hayvanlar, çocuklar ve zihinsel engelliler üzerinde çalışma yapmazlarken işlevselciler bu gruplar üzerinde de çalışmışlardır. Günümüzde ne yapısalcılık ne de işlevselcilik akımları varlığını sürdürmektedir. Fakat 20. yy.'ın başlarında işlevselciler ve yapısalcılar arasındaki tartışmalar sayesinde çağdaş psikoloji akımlarının ortaya çıkması mümkün olmuştur.

Davranışçılık yaklaşımı
19. yüzyılın sonlarında doğan bu yaklaşımda psikolojinin konusunun ölçülebilen ve gözlenebilen davranışlar olması gerektiği savunulur. Davranış, organizmaların içten ya da dıştan gelen uyarıcılara verdikleri tepkilerdir ve davranışa dair bilgi toplamak için doğa bilimlerinde kullanılan nesnel yöntemlere -deney ve gözleme- başvurmak gerekir. Davranışçılar, organizmaların çeşitli davranışlarının, çevrelerinden gelen ödüllendirme ve cezalandırmalara bağlı olarak nasıl değiştiğini, yeni davranışların nasıl öğrenildiğini veya halihazırdaki davranışlarını nasıl yeni durumlara uyarlandığını inceler. Davranışçılığa göre belirli uyarıcılara maruz kalan her organizma, aynı tepkiyi verir yani bireysel farklılıkların önemi yoktur. Davranışların nedenlerini, organizmanın içsel özelliklerinde değil, içinde bulunduğu çevredeki uyarıcılarda aramak gerekir.  Ayrıca bu yaklaşımda, insan ve hayvan davranışlarının aynı öğrenme yasalarına dayandığı iddia edilir. Dolayısıyla hayvan davranışlarını gözleyerek insanlar için de geçerli olan öğrenme yasalarını anlamak mümkündür. Bu ekolün başlıca temsilcileri şunlardır: Watson, Skinner, Pavlov.

Gestalt yaklaşım
1890'larda Almanya'da doğan bu yaklaşımda, psikolojik deneyimi çözümlemeye çalışan yapısalcılığa karşıt bir biçimde, psikolojik deneyimin bir bütün olduğu ve parçalarına ayrıştırılarak incelenemeyeceği görüşü savunulur. Gestalt yaklaşımını benimseyen psikologlara göre, en ilkel ve basit olan psikolojik deneyimler dahi karmaşıktır. Bu karmaşıklığa rağmen, algının gerçekleşmesi temel bazı prensiplere bağlıdır ve psikolojinin hedefi bu temel prensipleri keşfetmektir. Bunun yolu doğal gözlem ve deneydir. Davranışçılardan farkı olarak Gestaltçılar, psikolojide etki-tepki ilişkisine odaklanılmasına karşı çıkmış ve etkinin tepkiye dönüşürken deneyimlenen bilişsel süreçlerin incelenmesini önemsemişlerdir. Gestalt psikolojisinin başlıca temsilcileri şunlardır: Wolfgang Köhler, Max Werthemeir, Kurt Koffka. 1930'larda Almanya'daki Nazi hakimiyeti sırasında Gestaltçıların başlıca temsilcileri ABD'ye göç etmiş, böylelikle bu yaklaşım ABD'de de tanınmıştır. Günümüzde bu yaklaşımdaki temel fikir -zihnin dış uyaranlara doğrudan tepki vermeyip öncelikle onu yorumlayıp anlamlandırdığı fikri- bilişsel psikologların öğrenme, bellek, problem çözme ve hatta psikoterapi hakkındaki fikirlerinde kendini göstermektir.

Psikanalitik yaklaşım
1890'larda doğan bu yaklaşıma göre psikoloji kişilerin bilinçdışı korkularını, isteklerini ve güdülerini ortaya çıkarmayı hedeflemelidir. Sigmund Freud'un klinik gözlemlerine dayanarak geliştirilen bu yaklaşımda normal insan davranışlarını anlamaya değil, anormal davranışları anlamaya odaklanılmıştır. Bu yaklaşım ruhsal hastalıkların tedavisi, kişilik ve gelişim psikolojisi alanlarında etkili olmuştur. Bu yaklaşımda araştırma yöntemi olarak telkin, terapi, hipnoz, rüya yorumu ve biyografi tercih edilir. Bu yaklaşımda bilinçaltı kavramına çok önem verilir. Freud'un kurucusu olduğu bu yaklaşımı devam ettiren ve yenileyen birkaç önemli isim, Alfred Adler ve Carl Gustav Jung' ve Karen Horney olmuştur. Bu üç isim, Freud'un orijinal kuramına pek çok eleştiri getirerek kendi kişilik kuramlarını oluşturmuşlardır. Freud, günümüzde önemli bir popüler kültür figürüdür. Freud'un kuramındaki pek çok kavram - örneğin bilinçdışı, bastıma, rasyonelleştirme...gibi- gündelik dile yerleşmiştir. Buna karşılık, psikanalitik yaklaşımla yapılan bilimsel çalışmalar kısıtlıdır.

Hümanist (insancıl) yaklaşım

20.yy.'ın ortalarında doğan bu yaklaşımda her bir bireyin kendi geleceğine yön vermede özgür olduğunu, geniş bir kişisel gelişim kapasitesine sahip olduğunu, önemli miktarda içsel değere ve kendini gerçekleştirme potansiyeline sahip olduğuna dikkat çekilir. Davranışçılık ve psikanalizdeki determinist tutuma bir tepki olarak doğmuştur. Hümanistlere göre insanlar, çevresel ve içsel faktörlerin esiri değildirler çünkü hür iradeleri, seçme  özgürlükleri  ve kendi davranışlarını denetleme güçleri vardır. Başlıca temsilcisi Abraham Maslow'dur.

Bilişsel yaklaşım
1950'lerden itibaren gelişip yaygınlaşan bu yaklaşımda  insan tepkilerinin  çevredeki uyarıcılar karşısında pasif olduğu görüşüne karşı çıkılır ve insan zihni uyarıcıları algılayan, yorumlayan ve anlamlandıran aktif bir varlık olarak kabul edilir. Bilginin insan zihninde nasıl işlemlendiğinin ve depolandığının incelenmesi hedeflenir. Bu amaç doğrultusunda akıl yürütme, tümevarım ve deney ile veri toplanır. Önemli temsilcilerinden biri Jean Piaget'dir.

Biyolojik yaklaşım (davranışsal nörobilim, psikolojik biyoloji)
Bu yaklaşımda davranışların nedenlerini anlayabilmek için organizmanın biyolojik yapısını anlamak gerektiği savunulur. Kişinin öğrenme süreçlerini, kişiliğini, belleğini, güdülerini, duygularını ve problemlerle başa çıkma tekniklerini etkilemek üzere genlerin, hormonlarının ve sinir sisteminin dış çevre unsurları ile nasıl bir etkileşime girdiği incelenir ve bu incelemelerde deneysel yöntem kullanılır.

Sosyokültürel yaklaşım
Kültürel ve etnik benzerlikler ve farklılıkların kültürün üyelerinin zihinsel süreçleri ve davranışları üzerindeki etkisini inceler.

Psikolojide öncü kadınlar

Psikoloji biliminin geliştiği yıllarda, pek çok farklı bilimde olduğu gibi, kadınlara yönelik önyargılar kadın bilim insanlarının psikoloji alanına katılımını engellemiştir. Bu durum, psikoloji bilimindeki çeşitli yaklaşımların ünlü temsilcilerinden her birinin erkeklerden oluşmasına yol açmıştır. Ancak karşılaştıkları engellere rağmen psikolojiye önemli katkılar yapan bilim kadınları vardır.
Christine Ladd-Franklin (1847-1930): John Hopkins Üniversitesi'nde psikoloji doktorasını 1880'li yılların ortasında tamamlamış, ancak 40 yıl sonra kadınlara doktora derecesi vermenin uygun olduğuna karar verilerek kendisine doktor unvanı verilmiştir. Renkleri görme ile ilgili çok itibar gören bir evrimsel kuram geliştirmiştir.
Margaret Floy Washburn (1871-1939): Psikolojide doktora derecesi alan ilk kadındır. Doktorasını Cornell Üniversitesi'nden almıştır. Hayvan davranışları ile ilgili çalışmaları vardır.
Leta Stetter Hollingworth (1886-1939): Çocuk gelişimi ve kadınlarla ilgili konulara odaklanan ilk psikologlardandır. Kadınların adet dönemindeyken yeteneklerinin düştüğüne dair 1900'lerin başında popüler olan görüşü çürütecek veriler toplamıştır.
Mary Whiton Calkins (1863-1930): 1905'te Amerikan Psikologlar Derneği'nin ilk kadın başkanı olmuştur. Doktora eğitimini Harvard Üniversitesi'nde tamamlamıştır. William James tarafından en başarılı öğrencilerinden olarak tanıtıldığı halde Harvard Ünviersitesi ona kadın olması sebebiyle doktor unvanını vermeyi reddetmiştir.,
Karen Horney (1885-1952): Kişiliğin arkasındaki sosyal ve kültürel özelliklere odaklanmıştır.
Anna Freud (1895-1982): Sigmund Freud'un kızı olan Anna Freud, anormal davranış tedavisinde önemli katkılar yapmıştır.
Mamie Phipps Clark (1917-1983): Çocuğun ten renginin büyürken ırksal farklılıkları algılamasını nasıl etkilediğine yönelik öncü çalışmalar yapmıştır.

Anahtar soruları
Psikolojinin değişik yaklaşım ve dallarının cevap aradığı bir dizi temel soru vardır ve psikolojik yaklaşımlar, bu temel sorulara verdikleri cevaplar açısından farklılaşırlar. Çok farklı alanlarda çok farklı yöntemlerle çalışıyor olsalar da pek çok bilimsel çalışmayı psikoloji çalışması genel başlığı altında toplayan şey, hepsinin şu ya da bu şekilde bu soruları cevaplamaya ilişkin olmalarıdır.

Çevre mi, kalıtım mı?
"Davranışlarımızın ne kadarı kalıtımsal, ne kadarı çevre etkisinin sonucudur?" Derin felsefi ve tarihsel kökleri olan bu soruya, psikolojik yaklaşımların cevapları oldukça farklıdır. Örneğin biyolojik yaklaşım davranışlarımızın kalıtımsal yönünü ortaya çıkarmada kullanılırken, davranışsal yaklaşım çevre etkisini ortaya koyar. Bu nedenle biyolojik yaklaşımı benimseyen bir gelişim psikoloğu insanların gelişimi ve değişimindeki kalıtımsal etkenleri, davranışsal yaklaşımı benimseyen bir gelişim psikoloğu ise çevresel etkenleri araştıracaktır.

Bilinç mi, bilinçdışı mı?
Davranışlarımızın ne kadarı bilinç süreçlerinin, ne kadarı bilinçdışı süreçlerin sonucunda oluşur? Bu, psikolojideki en büyük tartışma konularından birisidir. Psikodinamik yaklaşımı benimseyen bir klinik psikolog anormal davranışların sebebini bilinçdışı güçlerde ararken, bilişsel yaklaşımı benimseyen bir klinik psikolog anormal davranışlara sebep olarak hatalı düşünme süreçlerini gösterir. Hangi yaklaşımın tercih edildiği, anormal davranışın teşhisi ve tedavisinde önemli farklılıklara yol açar.

Gözlenebilir davranışlar mı, içsel zihinsel süreçler mi?
Psikoloji yalnızca dışarıdan gözlenebilen davranışları mı incelemelidir, yoksa gözle görülemeyen düşünce süreçleri de psikolojinin çalışma alanına girmeli midir? Davranışsal psikologların bu soruya yanıtı, gözlenebilen davranışları çalışmanın insanı anlamak için yeterli olacağı şeklindedir. Bilişsel psikologlar ise bir insanın zihninde olup bitenleri anlamadıkça, bir çevresel etkene tepki veren kişinin bu etkeni algılamasıyla ona tepki vermesi arasında ne gibi içsel süreçler yaşadığını bilmedikçe, kişinin anlaşılamaz olacağını öne sürerler.

Özgür irade mi, belirlemecilik mi?
"Kişilerin davranışlarının ne kadarı kendi tercihlerinin sonucudur, ne kadarı kendi tercihlerinin dışındaki etmenlerce belirlenmiştir?" Felsefecilerin çok uzun zamandır tartıştığı bu konu psikolojinin de temel sorularından biridir. "Belirlemecilik" ile ifade edilen; rastlantıyı, iradeyi ve özgür seçimi reddetmek, evrendeki her olayın kendinden önce gelen koşullarca belirlendiğini, her şeyin bir neden-sonuç ilişkisinin parçası olduğunu savunmaktır.  "Anormal davranışlar sergileyen birisi ne ölçüde davranışlarından sorumlu tutulabilir? Böyle bir kişi tedavi görmeyi reddederse tedavi alması için zorlanmalı mıdır?" gibi sorulara verilecek yanıtlar özgür irade-belirlemecilik tartışmasına bağlıdır.

Bireysel farklılıklar mı, evrensel ilkeler mi?
"Bir kişinin özelliklerinin, davranışlarının ne kadarı yalnızca kendisine hastır, ne kadarı başka insanlarla paylaştığı ortak özelliklerdir? Hepimizin birer insan olduğu, aynı biyolojik soyun birer örneği olduğu gerçeği davranışlarımızı ve deneyimlerimizi ne ölçüde birbirine benzer kılar? Yani biz insanlar ne ölçüde birbirimize benziyoruz, ne ölçüde birbirimizden farklıyız?" Biyolojik ve davranışçı yaklaşımları benimseyenler insanları birbirine benzer kılan evrensel ilkeleri ortaya çıkarmakla, varoluşçu yaklaşımı savunanlar ise bireysel farklılıklarımızı ortaya çıkarmakla ilgilenirler.

Temel alt dalları

Deneysel Psikoloji
Daha çok laboratuvar deney metodu kullanılarak temel davranışsal süreçlerin incelendiği bilim dalıdır. Deneysel psikologlar, hayvan davranışlarını da inceler ve insan davranışlarıyla ilişkilendirirler. Deneysel psikoloji içindeki önemli alt dallardan biri; bilginin işlenmesi, belleğimizde depolanması, depodan geri çağrılması ve problem çözme durumlarına uygulanması gibi bilgi işleme sürecini çalışan bilişsel psikolojidir. Bilişsel psikoloji; nörobilim, felsefe ve dilbilim ile yakından ilgilidir. Bu alanın pratik  uygulamaları, hafızanın nasıl geliştirileceğini, karar vermenin doğruluğunu artırmayı veya öğrenmeyi desteklemek için eğitim programlarının nasıl kurulacağını içerir. Deneysel psikolojinin bir başka alt alanı ise, fizyolojik psikolojidir.  Fizyolojik psikolojide çeşitli içsel süreçlerin (duyum, algı, motivasyon, düşünme, bellek, dikkat, güdülenme, duygulanım vb.) ve davranışların (iletişim, yeme, okuma, uyuma, öksürme, tiksinme vb.)altında yatan fizyolojik süreçler araştırılır.

Gelişim Psikolojisi
İnsanın doğum öncesinden başlayarak ölümüne kadar yaşa bağlı davranış değişikliklerinin sistematik olarak incelendiği bilim daldır. Gelişim psikologları, insan hayatını çeşitli dönemlere (doğum öncesi, bebeklik, çocukluk, ergenlik, orta yaş ve yaşlılık) ayırarak her dönemin kendine özgü özelliklerini ortaya koymaya çalışır. Gelişimini inceledikleri konular çeşitlilik arz eder: İnsanların motor becerilerinin, problem çözme becerilerinin, ahlaki anlayışlarının gelişimi incelenebilir ve dil edinimi, benlik kavramının ve kimliğin oluşumu veya duygusal gelişim, gelişim psikologlarının  çalışma konusu olabilir.

Kişilik Psikolojisi
Kişiliğin ne olduğunu, nasıl ortaya çıktığını ve gelişimini inceleyen bilim dalıdır.

Nöropsikoloji
Biyolojik sistemler ile zihnin işlevi ve davranış arasındaki ilişkiyi inceleyen bilim dalıdır. Nöropsikologlar, beynin biyokimyasal mekanizmalarını, beyin yapılarının fonksiyonlarını, kimyasal ve fiziksel değişikliklerin davranışlara ve duygulara etkisini araştırırlar. Merkezi sinir sistemi bozukluklarının teşhis ve tedavisi ile ilgilenirler.

Psikometrik Psikoloji
Psikolojik bilginin (istatistiki verilerin) elde edilmesi ve uygulanması sırasında kullanılacak teknik ve yöntemleri geliştiren bilim dalıdır. Psikometrik psikologlar; zeka, kişilik, yetenek ve tutumlarla ilgili testler geliştirirler. Bu testler, klinik danışmanlık, iş yaşamı, adli, sağlık, endüstri ve okul gibi alanlarda kullanılır. Ayrıca araştırma desenleri, veri analizi ve verinin yorumlanması konularında da faaliyet gösterirler.

Sosyal Psikoloji
Her bir bireyin duygu, düşünce ve davranışlarının diğerlerinden nasıl etkilendiğini; kişinin davranışlarının kendi kişisel özellikleri ve toplumsal özelliklerin ortak etkisi ile nasıl şekillendiğini inceleyen bilim dalıdır. Düşünce, duygu ve davranışları kişiler arası, grup-içi ve gruplar arası düzeyde inceler.

Uygulamalı alt dalları

Adli Psikoloji
Bu alanda çalışanlar mahkemelerde uzmanlıkları ile hakime yardımcı olurlar; "Suçlu suçu işlerken akli dengesi yerinde miydi?" ve "Yargıda adil karar verilmesini etkileyen psikolojik etmenler nelerdir?" gibi sorulara psikoloji biliminin ilke ve yöntemleri dahilinde cevap ararlar. Islahevi, hapishane ve adli tıp enstitülerinde ve hukuk  kurumlarında görev alırlar.

Çevre Psikolojisi
Fiziksel çevre ile insan davranışlarının etkileşimini inceler. Hem çevrenin psikolojik etkilerini hem de insan etkinliklerinin sosyal ve fiziksel çevre üzerine etkilerini çalışır.

Danışmanlık Psikolojisi
Bireyin kendi yaşamının değişik yönleriyle ilgili kararlar vermesine yardımcı olabilecek bilgi ve yetenekleri bireyde geliştirmeyi amaçlar. Gündelik yaşamda normal konuların konuşulduğu, uyum sorunları, karar vermede zorluk yaşayan bireylere yönelik yardım hizmetidir. Mesleki, akademik sorunları olan kişilere danışmanlık yapılır. Burada kişinin ilgileri, yetenekleri, yönelimleri ve kişilik özellikleri göz önünde bulundurulur. Bireylerin kişiler arası ilişkilerinin işlevselliğini arttırmayı hedefler. Uyum problemi yaşayan veya karar verme zorluğu ile karşı karşıya olan bireylere ihtiyaç duyduğu psikolojik desteği sağlar. Hafif duygusal, kişisel sorunlar ile uğraşır.

Eğitim Psikolojisi
Bu alanda çalışanlar başarılı eğitim teknikleri geliştirme, öğrenci-öğretmen ilişkisinin kalitesini arttırma, öğrenci değerlendirme sistemlerine adil, eğitici ve motive edici bir biçim verme alanlarında çalışmalar yapar.

Endüstri ve Örgüt Psikolojisi
İnsanların zihinsel süreçlerini ve davranışlarını iş yaşamı bağlamında inceleyen bilim dalıdır. Psikoloji biliminin kuramsal yaklaşımların ve bilgi birikiminin iş yaşamında iyileştirmeler yapmak üzere kullanılmasını hedefler. I/Ö psikologları uygun işe uygun eleman yerleştirilmesi, iş yerlerindeki çalışma koşullarının iyileştirilmesi, çalışma motivasyonunun yükseltilmesi, iş yaşamındaki otomasyonun çalışanlar üzerinde etkisi, insan-makine ilişkisi gibi konularda çalışmalar yapar.

Klinik Psikoloji
Uyum, sakatlık ve rahatsızlık ile ilgili problemleri anlamak, tahmin etmek ve azaltmak için bilimi, teoriyi ve uygulamayı bütünleştirir. Uyum, ayarlama ve kişisel gelişimi destekler. Bir klinik psikolog, farklı kültürler ve sosyoekonomik düzeylerde bir kişinin hayatı boyunca insan performansının entelektüel, duygusal, biyolojik, psikolojik, sosyal ve davranışsal yönlerine odaklanır.

Sağlık Psikolojisi
Bu alanda çalışanlar; insanların hastalıklarla nasıl baş edebildiği, fiziksel acıyı nasıl en etkili bir biçimde denetleyebilecekleri, neden bazı insanların tıbbi önerilere uymadıkları, insanların sağlıkla ilgili kötü alışkanlıklarının nasıl değiştirilebileceği, sigara bırakma, kilo verme, stresi kontrol altına alma gibi konularda etkili programların ve sağlık kampanyalarının nasıl düzenlenebileceği, hasta ve hekim arasında iyi ilişki kurmanın nasıl mümkün olabileceği ve sağlık personelinin çalışma ortamındaki psikolojik sorunlarının giderilmesi gibi konularda psikoloji biliminin sunduğu bilgi ve yöntemlerden hareketle çalışmalar yapar.

Spor Psikolojisi
Bu alanda çalışanlar, spor ortamındaki davranışları inceler; sporcuların odaklanma, motivasyon, duygu durumu gibi psikolojik özelliklerinin denetlenerek spor performanslarının artırılması için ve spor takımlarında liderlik, beraberlik, çatışma ve rekabet gibi süreçlerin denetlenerek  takımın uyumluluğunun ve performansının artırılması için çalışmalar yapar.

Trafik Psikolojisi
Bu bilimin çalışma alanına psikoloji ilkelerinin trafik ve yol güvenliği alanına uygulanması, sürücü yeteneklerinin psikoteknik değerlendirilmesi, sürücülük tarzları ve trafikte risk alma davranışı, sürücü eğitimi ve rehabilitasyonu, ergonomi, trafik güvenliği için bilinçlendirme, trafik yasalarını yapan ve uygulayanlara danışmanlık, trafikle ilgili davranış tutum yetenek ve becerileri ölçme araçları geliştirme gibi konular girmektedir.

Araştırma yöntemleri
Psikolojide pek çok farklı araştırma yöntemi kullanılır. Bu yöntemler, öncelikle niteliksel ve niceliksel olarak ikiye ayrılır. Psikolojinin hem temel hem de uygulamalı alanlarında bu her iki türde de araştırma yöntemi kullanılmaktadır. Psikolojideki nicel çalışmaların bir kısmı deneysel veya yarı-deneyseldir, bir kısmı ise ilişkisel ve betimleyicidir. Veri toplamak için gözlem, deney, anket, vak'a çalışması, görüşme gibi pek çok farklı teknik kullanılır, bu tekniklerle elde edilen sayısal veriler istatistiksel analizlerden geçirilerek araştırma hipotezleri test edilir. Niteliksel psikoloji araştırmalarında ise görece az sayıda katılımcıdan, yapılandırılmamış ölçüm araçlarıyla bol miktarda veri toplanır. Veriler sayısal değildir, dolayısıyla  istatistiksel olmayan yöntemlerle incelenirler ve araştırmadaki amaç hipotez test etmek değildir. Niteliksel araştırmalarda başlıca veri toplama yöntemleri katılımcı gözlem, odak grubu ve görüşmedir.

Ayrıca bakınız
 Psikolojinin ana hatları
 Psikoloji tarihi
 Psikologlar listesi
 Kompleks (psikoloji)
 Parafili (psikoloji)
 Psikoloji temel bilimi

Kaynakça

Bilişsel davranışçı terapi
Sosyal bilimler
Davranışsal bilimler

Psikoloji


Tidslinie for miljømæssige begivenheder der har påvirket mennesker. Denne artikel er oprettet under navnet "Tidslinjen for økologisk historie" og opregner begivenheder i det ydre miljø, som har påvirket begivenheder i menneskets historie. "Miljømæssige begivenheder" skal forstås i bredeste forstand: vulkanudbrud, jordrystelser, meteornedslag, orkaner, klimaændringer, vandstandsændringer osv. såvelsom ændringer, ulykker, folkevandringer, krige osv. forårsaget af mennesker selv.

.

Tiden før 10.000 f.Kr.

Tiden fra rundt regnet 15.000 til 5.000 f.Kr. var en periode med omskiftelser og hastig og omfattende ændring i miljøet, mens planeten bevægede sig fra en istid og hen mod en varmeperiode. Havniveauet steg dramatisk (og gør det fortsat). Landområder, der havde været trykket ned, da gletsjerne blev dannet, begyndte at hæve sig igen, skove og ørkener bredte sig, og klimaet blev efterhånden mere nutidigt. Under opvarmningsperioden forekom der adskillige kulde- og varmetider, som f.eks. Ældre Dryas og det Holocæne klimaoptimum såvel som kraftigere nedbør. Dertil kom, at den pleistocæne megafauna uddøde som følge af miljømæssige og evolutionært pres fra det foranderlige klima. Det markerede begyndelsen på den kvartære uddøen, som er fortsat af mennesker ind i nutiden. Tiden fra for ca. 11.700 år siden (9.700 f.Kr.) betragtes almindeligvis som afslutningen på forhistorien (Pleistocæn, Palæolitikum, Ældre stenalder, Seneste istid) og begyndelsen på den moderne tid, som vi kender den.

10. årtusinde f.Kr.

9. årtusinde f.Kr.

8. årtusinde f.Kr.

7. årtusinde f.Kr.

6. årtusinde f.Kr.

5. årtusinde f.Kr.

4. årtusinde f.Kr.

3. årtusinde f.Kr.

2. årtusinde f.Kr.

1. årtusinde f.Kr.

1.årtusinde e.Kr.

1. århundrede

2. århundrede

3. århundrede

4. århundrede

5. århundrede

6. århundrede

7. århundrede

8. århundrede

9. århundrede

10. århundrede

2. årtusinde

11. århundrede

12. århundrede

13. århundrede

14. århundrede

15. århundrede

16. århundrede

17. århundrede

18. århundrede

19. århundrede

20. århundrede

3. årtusinde

21. århundrede

Se også
 Civilisation
 Kultur
 Tidslinje for livets evolutionshistorie
 Geologisk tidsskala
 Jordens historie
 Verdenshistorie
 Menneskets udvikling

Noter

Eksterne links
 Timeline of European Environmental History
 Environmental History Timeline

Miljømæssige begivenheder der har påvirket mennesker
Begivenheder

Tidslinje for miljømæssige begivenheder der har påvirket mennesker


Tiago Emanuel Santos, natural da freguesia de Sarilhos Pequenos, Margem Sul do Tejo, encontra nas suas raízes e ancestrais, os pescadores e fragateiros do Tejo, de origens humildes é o seu berço que inspira a sua cozinha, com dotação técnica e muita criatividade posicionando a gastronomia tradicional portuguesa num patamar diferente.

Apontado como um dos novos grandes valores da cozinha Portuguesa, nasceu em 11 de Novembro de 1987, é Chef Executivo do Grupo Start que conta com restaurantes na Cidade de Lisboa, já liderou vários projectos de renome em Portugal, como o grupo Montepinto, grupo multinacional com interesses em Portugal e Venezuela,  Hotel de 5* Areias do Seixo, Grupo Champanherias, Penha Longa Resort e Spa, Escola Tecnica e Profissional da Moita, Escola de Hotelaria e Turismo do Estoril,  Projecto Cozinha 3D, e ainda com passagens em alguns dos melhores restaurantes do mundo como Alinea, WD 50, ou Blue Hill.

Licenciado em Geografia e Planeamento Regional, seguiu a sua formação em cozinha através da Escola de Hotelaria do Estoril, apresenta-se como um dos novos cozinheiros intelectuais do nosso país com um futuro extremamente promissor, "Auguro... ...um grande futuro ao Tiago. Ontem tive momentos de puro brilhantismo à mesa. Quando chegar à minha idade, será seguramente um dos melhores cozinheiros que este país terá e verá. Chef Joe Best

Conta com diversas presenças televisivas, desde programas da manhã ao Masterchef, é também responsável pelo progama de Rádio, "O chef é Que Sabe", que passa semanalmente na RDP e em Podcast.

Representou Portugal em diversos eventos internacionais de destaque, como o "Creative Chefs Summit" um dos maiores e mais importantes eventos de gastronomia da Europa de leste.

Chefs de Portugal

Tiago Emanuel Santos


شيماء علي (21 سبتمبر 1981 -)، ممثلة إيرانية تعيش في الكويت، وتحسب على الفن في دول الخليج.

عن حياتها
ولدت من أب إيراني وأم كويتية. هي حاصلة على الثانوية العامة، بدأت مشوارها الفني عام 1999 في مسلسل دروب الشك في دور صغير، واستمرت بلعب الأدوار الصغيرة إلى أن شاركت في مسلسل جرح الزمن عام 2001 حيث إنه يعتبر بدايتها الفعلية. قدمت الكثير من الأعمال ما بين مسلسلات ومسرحيات وبرامج.

حياتها الأسرية
هي شقيقة الممثل عقيل الرئيسي. في فبراير 2015 عقد قرانها على «بدر الدرويش»، وقد أنجبا ثلاث أبناء هم:
 أحمد (مواليد 2016).
 النور (مواليد 2017).
 الزين (مواليد 2018).
 الحنين (مواليد 2022).

أعمالها

في التلفزيون

في المسرح

الجوائز
 2009:  - جائزة أفضل ممثلة دور ثاني من «مهرجان المميزون في رمضان للإبداع التلفزيوني».
 2010:  - جائزة أفضل ممثلة دور ثاني من «مهرجان المميزون في رمضان» عن مسلسل شر النفوس 3.
 2011:  - جائزة أفضل ممثلة بدور تراثي من «مهرجان المميزون في رمضان» عن مسلسل العضيد.
 2012:  - جائزة أفضل ممثلة دور ثاني من «مهرجان المميزون في رمضان» عن مسلسل لو باقي ليلة.
 2013:  - جائزة أفضل ممثلة دور ثاني من «مهرجان المميزون في رمضان» عن مسلسل البيت بيت ابونا.
 2014:  - جائزة ٲفضل ممثلة دور أول من «مهرجان المميزون في رمضان» عن مسلسل للحب كلمة.

المراجع

روابط خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أصل كويتي
إيرانيون من أصل عربي
ممثلات إيرانيات في القرن 21
مواليد 1401 هـ
مواليد 1981
مواليد في الكويت
ممثلات تلفزيون إيرانيات
ممثلات مسرح إيرانيات
ممثلات إيرانيات مغتربات في الكويت

شيماء علي


Rockingham Motor Speedway is a former racing motorsport venue in Rockingham, Northamptonshire, England, United Kingdom, near the town of Corby. It hosted professional and club races, as well as testing, track days, driver training, exhibitions and conferences. It claimed to be Europe's fastest racing circuit, and was the first banked oval constructed in Britain since the closure of Brooklands in 1939.

The venue entered administration in 2017 and hosted its final motor race in November 2018. In 2021, the facility was purchased by Constellation Automotive for £80million.

History
Construction of Rockingham started late in 1999, with the opening meeting planned for May 2001.

Rockingham Motor Speedway was constructed on a British Steel works brown field site as a banked oval with the intention of bringing the American oval racing across the Atlantic for the first time. The opportunity was taken to use the infield for further circuits.

After almost ten years of planning and 23 months of construction work, Rockingham opened for business on Monday 15 January 2001. It was formally opened by the Queen on 26 May 2001.

After the sale of the venue, Rockingham held a "super send-off" to mark its final day as a racing circuit on 24 November 2018. The circuit was sold to Rockingham Automotive Limited, who used the facility for vehicle storage and logistics. In mid-2021, Constellation Automotive who own brands such as Cinch, and We Buy Any Car purchased the site.

Since then, Constellation Automotive's online car sales brand, Cinch, has used the circuit to film YouTube content, including car reviews and lap time challenges, titled on its channel as 'Fast Laps'. Cinch Motoring Editor, Sam Sheehan, has driven cars ranging from the Hyundai i20N hot hatch to a road-legal track car produced by Spartan Motor Company.

Sheehan used the Spartan to set an overall lap record for Rockingham's National Circuit on 26 May 2023, beating the previous fastest time of 1:14.20, set by a Palmer Jaguar JP1 prototype, by five-hundredths of a second.

The circuit

Rockingham had 13 configurations of track, which could be used for anything from touring cars to motorcycles to rally cars. The circuit was overlooked by the 6280 seat Rockingham Building, a steel-framed, glass-fronted grandstand building containing suites, offices, bars and kitchens, and by four grandstands. Together, the building and grandstands offered a total seating capacity of 52,000. The inner pit and paddock complex was accessed from the Rockingham Building via two pedestrian tunnels and there was a further spectator viewing area on top of the pit garages.

The oval circuit
The  American-style banked oval circuit was  wide and had a maximum bank angle of seven degrees and comprised four very distinct corners. Rockingham's oval was unique in the UK and one of only two speedways in Europe (the other being Lausitzring). The oval circuit could also be converted to a road course layout for events by positioning temporary chicanes and curves both on the main area and apron of the circuit.

Over the weekend of 20–22 September 2001, the Champ cars came to England for the first time to contest the Rockingham 500, a round of the CART (Championship Auto Racing Teams) FedEx Championship Series. Since the event was just a week after the 11 September terrorist attacks and subsequent closing of US airspace, the event was in jeopardy. However, the logistics were worked out, with many of the teams stripping off their sponsors' logos ("livery") as a mark of respect for the victims of the attacks. The race distance was also shortened to 300 km. Victory was snatched on the exit of Turn Four of the last lap by Gil de Ferran driving the Marlboro Team Penske Honda–powered Reynard 01I at a race average speed of  from Kenny Bräck at the wheel of the Team Rahal Lola-Ford Cosworth B1/00, and the Newman-Haas Racing Lola-Toyota B1/00 driven by Cristiano da Matta. The fastest lap, and therefore outright lap record, was set by Patrick Carpentier in 25.551secs () in the Player's Forsythe Racing Reynard-Cosworth. Carpentier became for first Canadian to ever hold the outright lap record at an English circuit.

The US-based series returned in September 2002. This was the last time Champ Cars raced at this facility. The race ran over the full distance of 500 km, Scotland's Dario Franchitti took the chequered flag in his Team KOOL Green Lola-Honda, beating Cristiano da Matta by just 0.986 of a second .

The International Super Sportscar Circuit (ISSC)
The ISSC was  long and between  wide, with a maximum bank angle of seven degrees at turn one. Rockingham's International Super Sportscar Circuit was used by the Dunlop MSA British Touring Car Championship, as well as for most other car race events. The circuit combined long straights, sweeping high-speed bends (including the infamous Turn 1 and Gracelands) with a lower speed, highly technical infield layout. Average lap speeds around the circuit ranged from 1m 24s in the BTCC to 1m 12s in British F3.

Wet handling facility
The site had a wet handling area with a kick plate which was used to simulate a variety of driving conditions including ice, rain and slippery wet leaves. These different road conditions were simulated at much slower speeds than in normal driving and in a fully controlled environment. The area was designed to give drivers a greater understanding of the latest ABS, traction control and crash mitigating technologies, and the way that they affect vehicle control.

Layout configurations

Lap records

Rockingham is Europe's fastest banked oval racing circuit, with the unofficial lap record for the  oval set at 24.719 seconds by Tony Kanaan in his Lola B01/00 Champ Car on 22 September 2001 – an average speed of . Rockingham was the first purpose-built banked oval in the UK since Brooklands in 1907. It has an all-seating capacity of 52,000 and has both an oval and a racing circuit. The fastest official race lap records at Rockingham Motor Speedway are listed as:

Major racing results

CART Championship

+  Race shortened due to lack of practice.

British Formula Three season

British Touring Car Championship

British Superbike Championship

+  Qualification cancelled due to dangerous track conditions, grid decided by championship positions.

Other events

The Rockingham Stages
On 12 December 2004, the first Stage Rally, the Rockingham Stages, was held at the venue. This was jointly promoted by Middlesex County Automobile Club and Thame Motorsport Club. The two day event rapidly grew to be one of the favourite events on the British stage rally calendar. For several years it was a round of the MSN (Motor Sports News) Circuit Rally Championship.  The 2018 Rockingham Stages was the last competitive motorsport event to be held at the Speedway.

Oval racing
From 2001 to the end of 2007, Rockingham organised and funded American-style Stockcar racing on the oval. Originally known as ASCAR, the series changed name to "Days of Thunder", and then to SCSA (Stock Car Speed Association), before re-branding to the MAC Tools V8 Trophy for its final season in 2007. All cars were UK variants of the American "ASA National-Tour" Howe Racing chassis, running with either Ford, Chevrolet or Pontiac bodies. A change of circuit ownership for 2006 saw the end of promotion and funding for the series, and low grids in 2007 led the organising club (BRSCC) to amalgamate it with a road course series, and eventually to the demise of both championships before the end of 2008.

Other activities
The circuit was operational 357 days a year and the majority of events that took place at the venue were not motorsport competitions. Events ranged from manufacturer product launches to dealer training, track days and testing, and corporate and experience days.

The City Auction Group holds an auction weekly at the circuit.

The Learning Grid Rockingham Festival in the first week of July promotes science and engineering to school pupils.

The venue had a sizeable showground area which has hosted the following shows:

 The French Car Show
 The Site Equipment Demonstration (SED) Show
 Greenfleet
 The LCV Show
 Stobart Fest
 Japfest 2

Media appearances

Television
Fifth Gear
Wheeler Dealers
Saturday Night Takeaway
The Grand Tour
Top Gear

Magazines and newspapers
The Telegraph and Fiat held a track day at Rockingham in 2012 and published a number of articles featuring the circuit. Autosport Caterham SP300R video review was made on the ISSC , and Car Magazine did a track test on the Nissan GT-R vs Porsche 911 Turbo in 2012 and a McLaren supercar group test in 2010 . Car Dealer magazine reviewed the BMW M5 at Rockingham and compared it with a Mercedes E63 AMG, a Lexus ISF, a Porsche Panamera and an Infiniti M35h . The circuit also features on the Pistonheads website with videos showing the Caterham SP300 R and the new Astra VXR. Chris Harris on Cars showcased the BAC Mono .

References

External links
 Rockingham.co.uk – Rockingham official site
 Pickup Truck Racing
 Rockingham satellite image Google Maps
 MSN Circuit Rally Championship
 Middlesex County Auto Club

Champ Car circuits
Defunct motorsport venues in England
Sports venues in Northamptonshire

Rockingham Motor Speedway


Lauttaranta () est un quartier et une zone résidentielle sur l'île d'Hirvensalo, à Turku, en Finlande.

Présentation
Avant la construction du pont actuel, la liaison entre Hirvensalo et le continent passait par Lauttaranta, d'abord par voie maritime, puis par le pont.

La population de la zone statistique de Lauttaranta est en forte augmentation au cours de la première moitié des années 2010, passant de 235 habitants en 2010 à 734 à la fin de 2015.

Histoire
Lauttaranta est formée par la ferme d'Arola, ainsi que par la partie nord de la ferme de Syvälahti, lorsque le territoire est redécoupé après l'annexion de Hirvensalo à Turku lors de la fusion municipale de Maaria en 1944. Elle couvre la zone de l'actuelle Toijaistentie, de l'Hirveläntie et de la Lautturinkatu. La ville ne sent pas encore le besoin de planifier davantage de parcelles résidentielles dans le secteur d'Hirvensalo, mais elle inclut de nombreux parcs. Lauttaranta est accessible par téléphérique depuis Korppolaismäki.

La ferme d'Arola, comprenant les terres actuelles de Pikisaari et de Lauttaranta, ainsi que la ferme de Syvälahti, est vendue à la ville de Turku dès 1911, bien qu'à cette époque elle se situe dans le territoire de la municipalité de Maaria. La région d'Arola est probablement colonisée dès la fin du XIIIe siècle. Dans le registre foncier de 1540, trois fermes fiscales sont enregistrées dans la région, par la suite reconnues comme fermes de la couronne en 1683. Au début du XVIIIe siècle, elles fusionnent, leur possession appartenant d'abord au châtelain Johan Miltopaeus, puis au professeur Munsten. Au cours du XVIIIe siècle, la ferme est rachetée par des paysans et divisée en deux parcelles, Isotalo et Vähätalo, mais celles-ci sont réunies à la fin du XIXe siècle et vendues à la ville de Turku en 1911.

La ferme de Syvälahti est déjà mentionnée au cours du XIVe siècle. Elle tire son nom de la baie au fond de laquelle elle est située, celle-ci ayant disparu après l'assèchement des terres. À la fin du XVIe siècle, Syvälahti sert de bergerie au manoir de Brinkkala, tandis qu'à la fin du XVIIe siècle, elle devient une ferme, successivement propriété de l'assesseur Nicolaus Alanus, de la famille Hollender, de Johan Michelsson, de Johan Ahlström et, enfin, des Syvälahds de Taivassalo, qui tirent leur nom de famille du nom de la ferme et la vendent à la ville de Turku en 1911.

Notes et références

Références

Lauttaranta

Lauttaranta


Billy Williams (born 1938) is an American Hall of Fame baseball player.

Billy Williams may also refer to:

Entertainment
 Billy Dee Williams (born 1937), actor
 Billy Drease Williams, American hip hop emcee and producer
 Billy Williams (music hall performer) (1878–1915), vaudeville entertainer
 Billy Williams (singer) (1910–1972), R&B singer
 Billy Williams (cinematographer) (born 1929), British cinematographer
 Billy Williams (record producer), American country music producer

Sports

Baseball and cricket
 Billy Williams (sportsman) (1861–1951), Middlesex and MCC cricketer, also a rugby union player, referee and administrator
 Billy Williams (cricketer, born 1887) (1887–1966), Yorkshire cricketer
 Billy Williams (right fielder) (1932–2013), baseball player for the 1969 Seattle Pilots
 Billy Williams (umpire) (1930–1998), baseball umpire

Football and rugby
 Billy Williams (American football) (born 1971), American football player
 Billy Williams (Australian footballer) (1888–?), Australian football player for St Kilda
 Billy Williams (footballer, born 1896) (1896–?), Welsh international footballer
 Billy Williams (footballer, born 1876) (1876–1929), former England and West Bromwich Albion footballer
 Billy Williams (footballer, born 1905) (1905–1994), former West Ham United and Chelsea footballer
 Billy Williams (rugby, born 1905) (1905–1973), rugby union and rugby league footballer of the 1920s and 1930s for Great Britain and Wales
 Billy Williams (rugby union, born 1929) (1929–2013), Wales and British and Irish Lions international rugby union player
 William Williams (Halifax RLFC), or Billy Williams (20th century), Welsh rugby league player for Wales and Halifax RLFC
 Billy Williams (rugby, born 1925) (1925–2007), Welsh rugby league and rugby union player

Other sports
 Billy Williams (coach) (1892–1973), American football, basketball, and baseball coach and college athletics administrator
 Billy Williams (basketball) (born 1958), retired American basketball player

Others
 Billy J. Williams (born 1956), United States Attorney for the District of Oregon
 Billy Williams (Coronation Street), fictional character on the British soap opera Coronation Street
 Billy Williams, Australian High Commissioner to Ghana from 2008 to 2013

See also
 Bill Williams (disambiguation)
 William Williams (disambiguation)

Billy Williams (disambiguation)


Forma farmaceutică, de asemenea numită și formă galenică sau medicamentoasă, face referire la configurația în care a fost preparată o anumită substanță medicamentoasă (principiul activ) și excipienți în cadrul unui medicament, dar și doza acesteia (unidoză, multidoză).

Depinzând de modul de administrare, formele farmaceutice pot fi de multe tipuri. Printre acestea se numără diverse tipuri de lichide, solide și semisolide, precum: comprimatele, capsulele, siropurile, supozitoarele, picăturile, etc.

Tipuri
După modul de administrare:

Oral

 Comprimate, comprimate filmate, drajeuri, capsule gelatinoase moi sau tari
 Unele comprimate cu administrate sublinguală, precum nitroglicerina
 Soluție lichidă sau suspensie (e.g., sirop)
 Paste (de exemplu, pastă de dinți naturală)

Oftalmic
 Picături
 Soluții lichide

De inhalat
 Aerosoli
 Inhalator
 Nebulizator
 Fumat
 Vaporizator

Parenteral
 Intradermic (ID)
 Subcutanat (SC)
 Intramuscular (IM)
 Intraosos (IO)
 Intraperitoneal (IP)
 Intravenos (IV)

Topic

 Cremă, gel, liniment sau deodorant, loțiune, unguent, etc.
 Picături auriculare
 Picături oftalmice
 Sisteme terapeutice transdermice (plasturi transdermici), de exemplu cu fentanil
 Inel vaginal
 Plasture dermic

Supozitoare

 vaginal
 rectal
 uretral
 nazal

Vezi și
 Mod de administrare

Referințe

Farmacocinetică

Formă farmaceutică


Adjectivele calificative denumesc calități ale obiectelor: frumos, înalt, roșu, strălucitor. Altfel spus, denumesc însușiri care țin de natura internă a obiectelor, cum ar fi cele referitoare la culoare, dimensiune, formă, temperatură, gust, vârstă, stare fizică, stare emoțională etc.: alb, negru, mare, mic, strâmb, drept, cald, rece, dulce, sărat, tânăr, bătrân, vesel, trist etc.

Referințe

Părți de vorbire flexibile

Adjectiv calificativ


An Anthurium lucens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul Carpenter Standley. An Anthurium lucens in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium lucens


Queen: The Story of an American Family is a 1993 partly factual historical novel by Alex Haley and David Stevens.

It brought back to the consciousness of many white Americans the plight of the children of the plantation: the offspring of black slave women and their white masters, who were legally the property of their fathers.

A miniseries adaptation called Alex Haley's Queen and starring Halle Berry in the title role aired on CBS on February 14, 1993.

Historical background
The noted author Alex Haley (1921–1992) was the grandson of Queen, the illegitimate and unacknowledged daughter of James "Jass" Jackson III (the son of a friend, but not a relative, of Andrew Jackson) and Easter, a woman he enslaved.

The novel recounts Queen's anguished early years as an enslaved girl, longing to know who her father was, and how it gradually dawned on her that he was her enslaver.  After the American Civil War of 1861 to 1865 and the subsequent abolition of slavery, Queen was cast out. Jass Jackson would not acknowledge her as his daughter, afraid of compromising the inheritance of his legitimate children and goaded by his wife, who despised Queen. After many adventures, often unpleasant, she married a reasonably successful formerly enslaved man by the name of Alec Haley, and had one son with him (Simon Haley). Alec and Queen each had a son from previous relationships.

Simon Haley later went to attend Lane College in Jackson, Tennessee and earned his master's degree at Cornell University. He then went on become Dean of Agriculture of Alabama A&M University. He then met his wife, Bertha Palmer, and gave his mother, Queen Jackson Haley, three grand children: George, who became a lawyer, Julius, an architect, and Alex who became a writer.

Alex Haley, her grandson, was unable to finish writing Queen before he died, and it was completed by David Stevens.  While Stevens benefited from the many boxes of research notes and a 700-page outline of the story left behind by Haley, he would later say that his writing was guided mainly by their many long conversations.

Haley lineage
Subsequent DNA testing of Alex Haley's nephew Chris Haley revealed that Alec Haley, Alex's paternal grandfather (and Queen Haley's husband) was most likely descended from Scottish ancestors via William Harwell Baugh, an overseer of an Alabama slave plantation.

See also
Treatment of slaves in the United States
Slavery in the United States

References

Roots: The Saga of an American Family
1993 American novels
1993 Australian novels
American historical novels
American novels adapted into television shows
African-American novels
Southern United States in fiction
Novels about American slavery
Novels by Alex Haley
Collaborative novels

Queen: The Story of an American Family


Elena-Gabriela Ruse () este o jucătoare română de tenis. Cea mai bună clasare a carierei sale la simplu este locul 51 mondial, la 23 mai 2022 iar la dublu locul 32 mondial, la 8 mai 2023. A câștigat primul său titlu WTA la Hamburg 2021, după ce a învins-o în finală pe germanca Andrea Petkovic, cu 7-6 (6), 6-4. La dublu a ajuns în semifinalele de la Australian Open 2023 alături de Marta Kostiuk.

În clasamentul ITF juniori a ajuns pe locul 7 mondial, realizat pe data de 18 mai 2015. Ea a ajuns în semifinale la simplu feminin la Wimbledon în 2014.

Ruse a debutat pe tabloul principal într-un turneu WTA la BRD Bucharest Open 2015 la dublu, în parteneriat cu Jaqueline Cristian.

2012-2015: cariera la juniori
Ruse a câștigat două titluri la simplu și opt titluri la dublu la juniori. Cel mai mare titlu în turneele de juniori a fost câștigat la Grade 1 Canadian Open Junior Championships, unde a învins - o în finală pe Katie Swan. De asemenea, Ruse a ajuns în semifinale la Wimbledon Juniori în 2014 și în finală la Eddie Herr.

Finale WTA

Simplu: 2 (1 titlu, 1 finală)

Dublu: 1 (finală)

Finale ITF (12-7)

Simplu (6-2)

Dublu (6–5)

Note

Legături externe

Nașteri în 1997
Sportivi români în viață
Jucătoare de tenis române

Elena-Gabriela Ruse


Brendan E. Hanley est un médecin et homme politique canadien. Il représente la circonscription fédérale yukonaise de Yukon à titre de député libéral à partir de 2021. Précédant l'élection, il sert comme chef médical du Yukon dans la période de pandémie de la Covid-19.

Biographie
Diplômé en médecine de l'Université de l'Alberta, en médecine tropicale et en hygiène de l'université de Liverpool et en une maîtrise en Santé publique de l'université Johns-Hopkins, Brendan Hanley exerce les fonctions de médecin d'urgence et de médecin de famille sur le territoire, ainsi que dans les Territoires du Nord-Ouest et dans le Nunavut. Il pratique également en Afrique et en Asie avec Médecins sans frontières.

Résultats électoraux

Références
 Brendan Hanley - Chambre des communes du Canada

Voir aussi

Articles connexes
 Yukon (circonscription fédérale)

Liens externes

Actuel député fédéral canadien
Député du Parti libéral du Canada
Député fédéral canadien provenant du Yukon
Étudiant de l'Université de l'Alberta
Étudiant de l'université de Liverpool
Étudiant de l'université Johns-Hopkins
Médecins sans frontières

Brendan Hanley


World Service es el quinto álbum de estudio de la banda británica de rock Delirious?, lanzado el 15 de diciembre de 2003. Es uno de los álbumes más destacados de la banda y el de mayor repercusión comercial de su historial discográfico en la corriente principal, recibiendo críticas muy positivas por parte de los medios especializados. El álbum tuvo tres sencillos "Inside Outside", "Every Little Thing" y "Rain Down" los cuales fueron lanzados para el mercado alemán. El primero Inside Outside vendió más de doce mil copias y fue número #1 en la tabla de sencillos de la SWR3. El segundo "Every Little Thing", fue lanzado el 14 de septiembre de 2004 alcanzando la posición #2 siendo el segundo golpe radial de la banda en ese país, mientras que Rain Down se lanzó tres meses más tarde alcanzando también el puesto #2.

Grabación y producción
Delirious? regresó al estudio en marzo de 2003 pasando tres semanas en los estudios Ford Lane de West Sussex, Inglaterra. A principios de febrero Stuart Garrard y Jon Thatcher pasaron una semana en Escocia, al parecer, "en busca de un poco de inspiración lírica". Acerca de las primeras sesiones Martin Smith comento: "la mayoría de las letras ya están escritas pero la voz se pondrá a punto a medida que vayamos grabando. La sensación hasta ahora del proyecto es de mucha ansiedad en realidad, pero mientras empezamos estaremos tocando varias de las nuevas canciones en varios conciertos de este año".

A diferencia de sus anteriores discos Delirious? trabajo con un productor con el que ya estaban familiarizados Julian Kindred, quien ya había trabajado con la banda en 1999 siendo el productor auxiliar del disco Mezzamorphis.

Trasfondo
El título del álbum fue confirmado el 13 de septiembre de 2003, y fue basado en el atractivo global de la banda y su constante deseo de servir. Al hablar de las canciones Stuart Garrard comento: "Rain Down nació un día en una prueba de sonido donde empezó a caer un torrencial aguacero, de ahí empezamos a corear la canción y no fue solo sino tomar algunos acordes que ya teníamos y aplicarlos a la letra en el estudio... Inside Outside es una especie de canción ligera, prudente como las líneas de la letra, diciendo que no hay ningún lugar donde usted se esconda, porque siempre Dios estará dentro, fuera, al lado, arriba y abajo para estar con usted, sin duda es una de las mejores canciones de Martin... Every Little Thing nació el pasado verano con un coro de Martin, el escribió la mayor parte de la letra que tenía un propósito especial y era el de alentar a su esposa Anna y al bajista Jon Thatcher debido a la muerte de un tío de ellos". Smith también dedicó la canción "Mountains High" a este acontecimiento.

Promoción
A raíz del éxito de Delirious? en Alemania fueron invitados a tocar en el New Pop Festival junto a The Rasmus y Maroon 5 al igual que en el festival Arena of Sound. La banda también realizó una gira de promoción por los Estados Unidos y el Reino Unido cerrando con una presentación en el mega evento de la iglesia católica Día Mundial de La Juventud ante más de 1,2 millones de asistentes.

Recepción
El álbum recibió críticas muy positivas en los medios especializados. Por ejemplo la revista Relevant comento: "Nadie le quita su lugar a las estrellas del rock cristiano... World Service es el mejor disco que se ha visto de la banda desde Glo, con guitarras que sin duda dejan ver la influencia de U2 en el álbum", mientras que Amazon.com destacó "Mientras que Mezzamorphis tuvo su propio éxito el cual fue ampliado con Glo, World Service, da testimonio de la brillantes musical de la banda...Delirious? claramente es más maduro en su oficio". En 2004 la revista New Musical Express (NME), en la cual fueron portada, catalogó a la banda como: "El mejor acto de rock cristiano de Gran Bretaña".

Lista de canciones
 "Grace Like a River"
 "Rain Down"
 "God in Heaven"
 "Majesty (Here I Am)"
 "Inside Outside"
 "Free"
 "Everyone Knows"
 "With You"
 "Mountains High"
 "I Was Blind"
 "Feet It Coming On"
 "Every Little Thing"

Posicionamiento

Referencias

Álbumes de 2003
Álbumes en inglés

World Service


Daniel Bumann (* 19. Dezember 1958 in Basel; heimatberechtigt in Saas-Fee) ist ein Schweizer Koch. Schweizweit bekannt wurde er als Restaurant-Experte in der Doku-Soap-Serie Bumann der Restauranttester.

Werdegang als Koch
Bumann wuchs im elterlichen Gasthof oberhalb von Saas-Fee auf. Er absolvierte eine Lehre zum Koch in Leukerbad. Nach seiner Ausbildung vertiefte er sein Fachwissen in diversen Restaurants. Zwischen 1981 und 1990 war er Küchenchef in zwei Erstklasshäusern. Er absolvierte in dieser Zeit die höhere Fachprüfung zum eidgenössisch diplomierten Küchenchef. 1988 führte er als Team-Captain die schweizerische Kochnationalmannschaft und wurde mit ihr Weltmeister und Sieger der Kocholympiade.

Im Dezember 1990 eröffnete Bumann mit seiner Ehefrau Ingrid Bumann das erste Lokal in Naters, das Bumanns Kulinarium, das sie fünf Jahre erfolgreich führten. Von 1995 bis 2017 führten sie wiederum gemeinsam das eigene Fine-Dining-Restaurant «Bumanns Chesa Pirani» in La Punt bei St. Moritz. Bumanns Chesa Pirani gehörte bis zur Schliessung im April 2017 zu den zehn besten Restaurants der Schweiz. Bumann blickt insgesamt auf eine 41-jährige Karriere als Koch zurück, davon 27 Jahre als selbständiger Gastronom.

Auszeichnungen
 2003 bis 2017: 18 Punkte, als Aufsteiger des Jahres von Gault-Millau Schweiz
 2004: Milestone Tourismuspreis Schweiz
 2006: Gastgeberteam des Jahres von Guide bleu
 2008: Restaurant des Jahres von Bertelsmann
 Bis 2017: 2 Sterne im Guide Rouge Michelin.

Bumann der Restauranttester
Von 2009 bis 2021 stand Bumann bei dem Fernsehsender 3+ für die Sendung Bumann der Restauranttester vor der Kamera. Dabei bot er Restaurants, die Probleme hatten, seine Hilfe an. In 15. Staffeln mit insgesamt 102 Episoden war Bumann als Restaurant-Berater quer durch die Schweiz unterwegs. Ende April 2021 gab Daniel Bumann seinen Rücktritt als TV-Experte bekannt. Die Sendung ist eine Adaption von Rach, der Restauranttester, die wiederum auf dem englischen Original Gordon Ramsay: Chef ohne Gnade beruht.

Weblinks
 Bumann der Restauranttester beim Sender 3+

Einzelnachweise

Schweizer
Fernsehkoch (Schweiz)
Darsteller einer Doku-Soap
Gastronomiekritiker
Geboren 1958
Mann
Koch (Schweiz)

Daniel Bumann


Brian Duffy (born June 20, 1953, Boston, Massachusetts) is a retired U.S. Air Force colonel and a former NASA astronaut. He flew aboard four Space Shuttle missions.

Education

Duffy graduated from Rockland High School, Rockland, Massachusetts in 1971. In 1975 he received a Bachelor of Science degree in mathematics from the United States Air Force Academy and completed Undergraduate Pilot Training as part of Class 76-10 at Columbus Air Force Base, Mississippi, in August 1976. In 1981 he received a Master of Science degree in systems management from the University of Southern California.

Military career
After graduating from the USAF Academy in 1975, Duffy was selected to fly the F-15 and was stationed at Langley Air Force Base, Virginia, until 1979, when he transferred to Kadena Air Base, Okinawa, Japan. He flew F-15s there until 1982 when he was selected to attend the U.S. Air Force Test Pilot School at Edwards Air Force Base in California and then became the Director of F-15 Flight Test at Eglin Air Force Base, Florida.

Duffy logged over 5,000 hours of flight time in more than 25 different aircraft.

NASA career
Selected by NASA in June 1985, Duffy became an astronaut in July 1986. He participated in the development and testing of displays, flight crew procedures, and computer software to be used on Shuttle flights. He served as spacecraft communicator (CAPCOM) in Mission Control during numerous Space Shuttle missions. He also served as Assistant Director (Technical) and as Deputy Director (Acting) of the Johnson Space Center. In this role he assisted the Center Director in the direction and management of JSC's resources, functions, programs, and projects assigned to the center. A veteran of four space flights, he has logged a total of 40 days, 17 hours, 34 minutes and 59 seconds in space.

Space flight experience
Duffy was the pilot on STS-45 Atlantis (March 24 to April 2, 1992), the first of the ATLAS series of missions to address the atmosphere and its interaction with the Sun.

He also was the pilot on STS-57 Endeavour (June 21 to July 1, 1993). Mission highlights included retrieval of the European Retrievable Carrier with the Shuttle's robotic arm, a spacewalk by two crew members, and an assortment of experiments in the first flight of the Spacehab middeck augmentation module.

Duffy next commanded a six-man crew on STS-72 Endeavour (January 11–20, 1996). During the 9-day flight, the crew retrieved the Space Flyer Unit (launched from Japan 10-months earlier), deployed and retrieved the OAST-Flyer, and conducted two spacewalks to demonstrate and evaluate techniques to be used in the assembly of the International Space Station.

Duffy commanded a crew of seven on STS-92 Discovery (October 11–24, 2000). During the 13-day flight, the seven member crew attached the Z1 Truss and Pressurized Mating Adapter 3 to the International Space Station using Discoverys robotic arm and performed four spacewalks to configure these elements. This expansion of the ISS opened the door for future assembly missions and prepared the station for its first resident crew.

Post-retirement business career
Duffy retired from the Air Force and NASA in 2001. He was Vice President of Mission Operations and Support Services for the Lockheed Martin Corporation from 2004 to 2008. He is currently Vice President and JSC Program Manager for Exploration Systems at Orbital ATK, which was acquired by and renamed Northrop Grumman Innovation Systems in 2018.

Personal life
Brian Duffy is married to the former Janet M. Helms of West Lafayette, Indiana and they have two children.

Organizations
 Air Force Association
 Association of Graduates, U.S. Air Force Academy
 Association of Space Explorers

Awards and honors
 Distinguished Graduate of USAF Undergraduate Pilot Training Class 76-10 where he was awarded the UPT Flying Training Award
 Distinguished Graduate of USAF Test Pilot School Class 82B
 Distinguished Flying Cross
 Defense Meritorious Service Medal
 Defense Superior Service Medal
 Air Force Meritorious Service Medal
 Air Force Commendation Medal
 NASA Space Flight Medals (4)
 Inducted into United States Astronaut Hall of Fame, May 14, 2016

References

External links

Spacefacts biography of Brian Duffy

1953 births
Living people
American test pilots
Aviators from Massachusetts
People from Boston
Recipients of the Distinguished Flying Cross (United States)
Recipients of the Defense Superior Service Medal
United States Air Force Academy alumni
United States Air Force astronauts
United States Air Force officers
United States Astronaut Hall of Fame inductees
USC Viterbi School of Engineering alumni
U.S. Air Force Test Pilot School alumni
People from Rockland, Massachusetts
Lockheed Martin people
Space Shuttle program astronauts
Military personnel from Massachusetts

Brian Duffy (astronaut)


Le Musée de la Résidence (en allemand Residenzmuseum - ) est le nom donné aux salles d'exposition du palais de la Résidence de Munich, qui sont ouvertes au public sous le nom de Residenzmuseum depuis 1920.

Histoire

Déjà à l'époque de Louis  (règne de 1825 à 1848) les citoyens intéressés pouvaient visiter les locaux du palais royal par arrangement préalable (si le couple royal n'était pas présent dans la Résidence). Ce faisant, le roi voulait que ses sujets démontrent consciemment son idée de la vie royale. Sous le prince régent Luitpold (règne de 1886 à 1912), il était déjà possible de visiter toutes les parties inutilisées de la Residenz ainsi que l'ancien trésor, et en 1897, le premier Guide de la Residenz à Munich est finalement apparu .

Après la révolution allemande de 1918 et la fin de la monarchie en Bavière, les châteaux de l'ancienne liste civile sont devenus la propriété de l'État libre de Bavière. La Résidence de Munich en faisait partie. Celle-ci a ensuite été rendue accessible au public étape par étape à partir de 1920. En 1937, la Résidence comprenait 157 salles d'exposition accessibles et numérotées. Le Residenz Museum était ainsi le plus grand musée d'art spatial au monde jusqu'à ce que le complexe résidentiel soit détruit pendant la Seconde Guerre mondiale.

Après le début de la guerre, une grande part du mobilier ainsi que des parties du revêtement mural avaient pu être mises à l'abri. Cela a permis de restaurer l'installation après sa destruction en 1944 et 1945. À partir de 1945, sous la direction de Tino Walz et du chef du département de la construction de l'Administration des palais bavarois, Rudolf Esterer, des tentatives sont faites pour sécuriser les parties encore conservées et inciter la population à reconstruire la Résidence. Ce n'est qu'avec le début du miracle économique au début des années 1950 qu'Otto Meitinger a pu commencer la reconstruction. Dans le cadre du 800 anniversaire de la ville de Munich, le musée Residenz a ensuite été rouvert en 1958. Cependant, sept autres phases de construction ont été nécessaires avant que la reconstruction du complexe et le musée de la Résidence puissent être achevés 45 ans plus tard.

Le musée de la Résidence aujourd'hui
Avec environ  d'espace clos, le plus grand complexe de palais urbain d'Allemagne est aujourd'hui l'un des sites culturels les plus importants de Bavière. La Résidence, gérée par l'administration des palais bavarois, abrite à nouveau l'un des plus grands musées d'art spatial d'Europe avec plus de  d'art et plus de 130 salles d'exposition. Une visite audio est proposée en six langues .

L'accès au musée et au trésor se fait par le Königsbau et le Königsbauhof. La façade d'entrée à deux étages de la Galerie verte avec sept fenêtres cintrées dans le Königsbauhof est un chef-d'œuvre de Cuvilliés datant de 1730.

Aujourd'hui, dans environ 130 salles d'exposition, il y a des salles de réception et de fêtes datant de 300 ans, ainsi que de nombreuses salles de collection, dans lesquelles surtout de la porcelaine. Des collections d'argenterie ainsi que des reliques et des vêtements liturgiques sont présentés. Les salles de bal, les salles d'apparat ou les chapelles de cour des souverains bavarois donnent un aperçu des ensembles de salles historiques de différentes époques avec des expositions importantes d'autres collections des Wittelsbach, par exemple des miniatures, des peintures, des sculptures antiques, des sculptures en bronze, des tapisseries, des meubles, des horloges, des chandeliers et des lustres.

Outre l'Antiquarium, l'ancienne chapelle de la cour et les nombreuses salles d'apparat, les salles dites impériales, les salles riches et les salons représentatifs de Louis , les chambres de porcelaine, qui comprennent des œuvres de toute l'Europe ainsi qu'une importante collection d'Asie de l'Est, et le cabinet de miniatures avec 129 peintures miniatures. La collection de miniatures est l'une des collections les plus sophistiquées de son genre au niveau international et comprend une large gamme de miniatures du . On trouve aussi une Chambre reliquaire et la chambre d'Argent. Avec environ  encore existantes aujourd'hui, la collection d'argenterie de la Residenz est l'une des plus vastes collections d'argenterie princière encore conservées en Europe. L'exposition dans la St. Georgsrittersaal rappelle les jardins d'hiver disparus des rois bavarois Maximilien II et Louis II.

Le Trésor du Königsbau et la Collection d'Etat de numismatique peuvent être consultés séparément. Les salles de bronze autour de la salle à quatre travées sont accessibles séparément : avec les sculptures en bronze de la fin du  et du début du  siècles exposées au rez-de-chaussée de l'aile ouest du bâtiment de la salle de bal depuis le déménagement de la Collection d'État égyptienne. Au , le Residenz Museum présentait l'une des plus riches collections d'art bronze européen des périodes maniériste et baroque primitif.

La salle Hercule, où se trouvait l'imposante salle du trône avant les destructions de la guerre, ainsi que les salles voisines du bâtiment de la Salle de bal ne font plus partie du musée Residenz depuis la fin de la guerre.

Salles importantes

 LAntiquarium : La plus ancienne salle conservée de la Résidence de Munich (1568-1571) et en même temps l'une des plus grandes et des plus magnifiques salles Renaissance au nord des Alpes.
 La Grottenhof : L'une des dix cours intérieures de la Residenz, accessible uniquement en visitant le Musée de la Residenz. Elle a été créée par Friedrich Sustris de 1581 à 1589 à la suite de l'Antiquarium comme une cour-jardin avec une fontaine. La Grottenhof avec la salle troglodyte décorée de coquillages est un chef-d'œuvre du maniérisme en Allemagne. Au milieu de la cour se trouve la fontaine avec une copie de la sculpture Persée et Méduse. Le précieux original d'Hubert Gerhard est maintenant protégé dans la deuxième chambre des parlements.
 La Salle Noire : Elle a été construite en 1590, jouxtant l'Antiquarium au sud-est. La peinture illusionniste du plafond est l'œuvre de Hans Werl. La salle noire assez plate du début du baroque avec sa peinture illusionniste au plafond n'imite qu'une pièce haute avec un dôme lumineux, où l'optique ne fonctionne correctement que d'un point de vue, sous le lustre.
 La chapelle Riche : La chapelle, consacrée en 1607, était la salle de prière et de prière privée de l'électeur. Elle est donc magnifiquement décorée de marbres colorés et de reliefs dorés. Les murs ont été recouverts de panneaux Scagliola.
 Les Salles de pierre (anciennement Kaiserzimmer) : séquence de salles construites à partir de 1611 ; au , elles constituaient la suite de pièces la plus vaste et la plus importante de la Résidence. Les tentures, qui sont entrelacées de fils d'or, sont basées sur des dessins du peintre de la cour Peter Candid. Son nom remonte au riche mobilier en marbre, stuc et incrustation de marbre stuc. Les tapisseries sont  particulièrement précieuses.
 Les chambres de Trèves : une suite de chambres construites entre 1612 et 1616 et nommées d'après Clemens Wenzeslaus de Saxe, électeur et archevêque de Trèves, qui a souvent vécu ici. Ici aussi, les tableaux de Peter Candid, de nombreux tapis et de somptueux meubles du  décorent les chambres.
 Lescalier impérial, escalier magnifique, la salle impériale et la salle des quatre hommes ont été construites à l'origine au début de la période baroque, en même temps que les Salles de pierre. La salle impériale est ornée de magnifiques tapisseries représentant les vertus du souverain, et un cycle de peintures de Peter Candid recouvre le magnifique plafond. La salle des quatre hommes servait d'antichambre et de salle à manger et porte le nom d'une image centrale perdue du plafond.
 La chapelle de la cour : comportant deux étages, elle a été construite jusqu'en 1630. Le grand tableau central du maître-autel de Hans Werl montre Marie en gloire sous la Trinité.
 Les chambres papales : En 1666/67, l'électrice Henriette Adélaïde fait réaménager l'appartement dans le style du haut baroque turinois. Il est rebaptisé au  après une visite papale. L'architecte était Agostino Barelli, tandis que les conceptions des chambres étaient d'Antonio Pistorini. À ce jour, cependant, seul le cabinet des cœurs de l'électrice a été conservé.
 La galerie des Ancêtres et le cabinet de porcelaine : construits à partir de 1726 par l'architecte de la cour Joseph Effner dans le goût de la Régence. Plus d'une centaine de portraits de régents de la famille Wittelsbach sont incrustés dans les boiseries murales de la galerie des Anciens. Les sculptures dorées sur les murs sont de Wenzeslaus Miroffsky, le travail en stuc a été réalisé par Johann Baptist Zimmermann. Le cabinet en porcelaine richement décoré de boiseries de Joachim Dietrich jouxte la galerie.
 Les chambres riches : une suite de chambres extrêmement décorées de 1730 à 1733/37 d'après les plans de l'architecte de la cour François de Cuvilliés l'Ancien. Entre autres, avec la salle d'audience, la salle de conférence et, comme point culminant, la chambre de parade et le cabinet de miniatures. Cuvilliés a conçu non seulement l'agencement des pièces, mais aussi les boiseries, les stucs et une partie du mobilier, qui ont été réalisés par les meilleurs artistes de la cour.
 La Galerie Verte : Avec un intérieur richement stuqué et sculpté, elle fait également partie des Salles Riches. Elle servait à la fois de salle de bal, de galerie de tableaux et de miroirs.
 Les Chambres de l'Électeur : Suite de chambres rococo agrandies à partir de 1746 par Johann Baptist Gunetzrhainer. L'intérieur, remanié par la suite par François de Cuvilliés, n'est que partiellement conservé.
 Le Charlottenzimmer : À partir de 1814, la princesse Charlotte Auguste aménage dans ces chambres un appartement de style Empire. Elles sont suivies des salles du jardin de la cour, ainsi nommées d'après les œuvres d'art qui y sont maintenant exposées et provenant de l'ancienne aile du jardin de la salle de bal.
 Les salles des Nibelungen : Elles ont été construites à partir de 1828 dans le Königsbau avec d'importantes peintures monumentales nazaréennes. Les images de la saga des Nibelungen ont été réalisées par Julius Schnorr von Carolsfeld avec l'aide de Friedrich von Olivier et Wilhelm Hauschild.
 Les appartements du couple royal : Les appartements classiques ont également été créés avec le bâtiment royal. Leo von Klenze a conçu les intérieurs des appartements royaux pour le roi et la reine, y compris la conception des murs et le mobilier. La partie arrière du bâtiment abritait autrefois les appartements privés du couple royal ; aujourd'hui se trouvent des salles d'exposition sur l'histoire de la Résidence.
 L'Escalier Jaune : Également conçu par Klenze, il a été restauré de 2016 à 2020, il était autrefois l'entrée principale des chambres du Königsbau. Maintenant que le grand escalier et les couloirs du bâtiment de la salle de bal n'existent plus, ils représentent notamment l'impressionnante architecture intérieure du classicisme tardif. Le dôme mesure douze mètres de haut, deux cariatides encadrent le magnifique portail. L'escalier relie l'aile du hall noir à la première antichambre du roi dans le bâtiment du roi.

Trésor
Fondé par le duc Albert V, le trésor abrite, en dix salles, les bijoux de la maison de Wittelsbach. La collection, de plus de 1200 pièces, est une des plus importantes au monde, contenant les insignes, les couronnes, les épées, des pièces d'orfèvrerie, de cristal de roche, d'ivoire et d'objets nombreux comme des objets précieux de table et de toilette. L'art et l'artisanat non-européen est représenté, avec des porcelaines chinoises, des ivoires de Ceylan et des poignards turcs.

Parmi les objets exposés, on trouve :

 les Joyaux de la Couronne de Bavière, parmi lesquels :
 le livre de prières de Charles le Chauve (vers 860)
 la Couronne royale de Bavière (1806)
 la Couronne de l'empereur Henri II (fin du )
 les deux Couronnes impériales de Charles VII (1742)
 la couronne de l'impératrice Cunégonde
 le reliquaire de la Vraie Croix qui a appartenu à saint Henri
 une croix impériale de la reine Gisèle de Hongrie (vers 1000)
 la couronne de la princesse Blanche d'Angleterre (vers 1370)
 la célèbre statuette de saint Georges (Munich, vers 1599)
 les insignes des rois bavarois, y compris des insignes de l'empereur Charles VII
 des épées de cérémonie et des bijoux en rubis qui ont appartenu à la reine Thérèse.

Église de Cour de Tous-les-Saints

L'église néo-byzantine de Cour de Tous-les-Saints, construite entre 1826 et 1837 par Leo von Klenze, peut être vue depuis la galerie de l'église depuis l'allée de Tous-les-Saints à certains moments de la visite du musée ou par le portail du côté est de la Marstallplatz.

Théâtre Cuvilliés

Le théâtre Cuvilliés (anciennement le Residenztheater) est l'un des théâtres rococo les plus importants, construit en 1751-1753 sur le site du nouveau Residenztheater d'aujourd'hui. Aujourd'hui, il est situé dans l'étage de la pharmacie du bâtiment de la salle de bal et n'est accessible séparément qu'au Brunnenhof.

Visiteurs
 sont venus au Residenz Museum en 2019. L'ensemble de la résidence, c'est-à-dire le musée, le théâtre Cuvilliés () et le Trésor (), a même compté  en 2019, un nouveau record.

La résidence se trouvait même plus visitée que les châteaux de Linderhof et Herrenchiemsee.

En 2020, en raison de la pandémie de coronavirus, il n'y a eu que  au musée Residenz.

Voir aussi
 Joyaux de la Couronne de Bavière
 Antiquarium

Références

Bibliographie
 .
 .
 .
 .

Liens externes

Musée d'art à Munich
Musée fondé en 1920

Musée de la Résidence


Carl Steinacker, également appelé Karl Steinacker, né en 1785 à Leipzig et mort le  à Vienne, est un compositeur et maître de chapelle à Vienne.

Biographie
Carl Steinacker naît en 1785 à Leipzig. Fils d'un libraire de Leipzig, il se consacre au commerce de son père et occupe déjà une bonne place dans la librairie de Göschen, lorsque son amour de la musique, pour laquelle il s'enthousiasme dès sa jeunesse, l'amène à abandonner sa situation actuelle et à se consacrer entièrement à son art favori. C'est ainsi qu'il se rend à Vienne pour se perfectionner dans ce domaine, où il écrit plusieurs opérettes et d'autres compositions. Parmi les premières, certaines qui sont représentées, comme Haine et Amour, La Vedette, sont bien accueillies; plusieurs de ses compositions de chansons sont également applaudies. Les guerres de libération l'appellent lui aussi aux armes, mais, malade et brisé, il reveint à Vienne pour y mourir le  à l'âge de trente ans.

Toutes les sources qui parlent de lui notent que, bien que ses travaux portent encore des traces d'immaturité, son talent et son zèle sérieux justifiaient de belles espérances, qui ne devaient malheureusement pas se réaliser par sa mort prématurée.

Références

Annexes

Biographie

Liens externes

Naissance en 1785
Naissance à Leipzig
Décès en janvier 1815
Décès à Vienne (Autriche)
Compositeur allemand de musique classique
Maître de chapelle

Carl Steinacker


Onthophagus zapotecus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Zunino & Halffter em 1988.

Referências

Ligações externas

zapotecus
Coleópteros descritos em 1988

Onthophagus zapotecus


Blumea, Supplement (abreviado Blumea, Suppl.) es una revista con ilustraciones y descripciones botánicas que es editada en Leiden desde el año 1937.

La revista lleva el nombre de Blumea en honor del naturalista y botánico alemán-holandés Carl Ludwig Blume.

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Revistas de botánica
Revistas científicas de los Países Bajos
Publicaciones fundadas en 1937

Blumea, Supplement


Insula Negriței este un film românesc din 1957 regizat de George Sibianu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1957 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1957
Filme de animație

Insula Negriței


El Departamento de Educación de la Florida (Florida Department of Education, FLDOE) es una agencia de Florida. Tiene su sede en el Turlington Building en Tallahassee. FLDOE supervisa distritos escolares, distritos de colegios comunitarios, y universidades. La agencia sirve más de 2,6 millones estudiantes, más de 180.000 maestros/profesores, 318.000 empleados, y 3.800 escuelas públicas.

Notas

Enlaces externos
 Departamento de Educación de la Florida (en inglés)

Agencias estatales de Florida
Florida
Educación en Florida

Departamento de Educación de la Florida


خليل جريج مخرج أفلام وكاتب سيناريو ومنتج لبناني، تعاون في العديد من أفلامه مع جوانا حجي. يعتبر يوم آخر أحد أبرز أفلامهما إذ حاز على جائزة دون كيخوتة وجائزة FIPRESCI في مهرجان لوكارنو الدولي للأفلام كما كان فيلمهما البيت الزهري مرشح لبنان الرسمي لأفضل فيلم أجنبي في الأوسكار إلا أنه لم يحظ على الترشيح.

جوانا حاجي توما وخليل جريج
وُلدا كلاهما عام 1969، وهما مخرجان سينمائيَّان وفنانان لبنانيَّان. كتبا وأنجزا معاً أفلاماً قصيرة عدّة، وأنجزا معا مجموعة من الأفلام ومنها: الفيلم روائي الطويل البيت الزهري، 1999، وهو من إنتاج فرنسيّ - لبنانيّ - كنديّ مشترك خَرَج إلى الصالات في بلدان عدّة واختير ليكون من ضمن عدد كبير من المهرجانات، والفيلم الوثائقي خيام ورماد، 2000، والذي عرض بمهرجان فيپا عام 2001، وفيلم يوم آخر، 2006، الذي يعتبر أحد أبرز أفلامهما إذ حاز على جائزة دون كيخوتة وجائزة FIPRESCI في مهرجان لسوكارنو الدولي للأفلام، إضافة للفيلمين: الفيلم المفقود، 2003، وافتح الباب لو سمحت، 2006،
كما أن المخرجان أيضاً قد ألفا عدد من معارض التجهيزات التصويريَّة والفيديويَّة ومن بينها: بيروت، متخيّلات مدينيَّة، لمعهد العالم العربيّ في باريس، 1997)، وندر بيروت، ورواية مصوّر مهووس بالنار، لغاليري جانين ربيز في بيروت، 1998، ولا تَمْشِ، لإسپاس ميرا فلاينا، مركز الفن الحديث في مونتروي، 2000. ومن منشوراتهما: بيروت: متخيّلات مدينيَّة، وماذا كنت تفعل بين هذا الفجر والفجر الأخير.
قاما بدراسة فنّ كتابة السيناريو، وجماليات وفلسفة الصورة، في معهد الدراسات المسرحيّة والمرئية المسموعة في جامعة القديس يوسف.
إنهما متحدان ومتآزران في العمل الفني ومكملان لبعضهما البعض، أنهوا دراستهم الجامعيّة معاً، ومنذ ذلك الوقت يعملان في الحقل الفني ويخرجان أعملهما معاً، وهما زوجان.

أعماله

أعمال تجريبية أخرى
 لا تمش
 صور معمّرة
 رصاصات طائشة

مراجع

وصلات خارجية

 خليل جريج في قاعدة بيانات الأفلام على الإنترنت

أشخاص على قيد الحياة
صانعو أفلام لبنانيون
كتاب سيناريو لبنانيون
مخرجو أفلام لبنانيون
مصورون لبنانيون
منتجون سينمائيون لبنانيون
مواليد في بيروت
مواليد 1969

خليل جريج


Muntele Ossa (în ), alternativ Kissavos (Κίσσαβος, din slava sudică kisha "vreme umedă, ploaie"), este un munte în unitatea regională Larissa din Tesalia, Grecia. El are înălțimea de 1.978 m și este situat între munții Pelion (la sud) și Olimp (la nord), fiind separat de acesta din urmă prin Valea Tempe.

În mitologia greacă se spune că aloazii au încercat să așeze muntele Pelion în vârful muntelui Ossa, intenționând astfel să ajungă în Olimpul zeilor.

Referințe

Legături externe
 Greek Mountain Flora
 "Óros Óssa, Greece" on Peakbagger

Ossa

Muntele Ossa (Grecia)