කමකුරා බුදු පිළිමය යනු ජපානයේ කමකුරා නගරයේ කෝතොකු-ඉන් විහාරස්ථානයේ පිහිටි ලෝකඩින් තැනූ අමිතාභ බුදුන්ගේ යෝධ හිඳි පිළිමයකි. මෙය ජපානයේ ප්‍රකටම ස්මාරකයකි.

පුරාවෘත සහ වාර්තා සඳහන් කරන පරිදි කමකුරා බුද්ධ ප්‍රතිමාව තිබෙන ස්ථානයේ කළින් දැවමය යෝධ බුදු පිළිමයක් තිබුණි. එය නිමවීමට වසර දහයක් ගතව ඇති අතර 1243 දී එහි වැඩ අවසන් වූ බව කියැවේ. ඊට අරමුදල් එකතු කිරීම ඉනාඩා ආර්යාව සහ තොතෝමි හි ජෝකෝ නම් භික්ෂුව විසින් සිදු කරන ලදී.

කෙසේ වෙතත් මෙම දැවමය පිළිමයට කුණාටුවකින් හානි සිදුවූ අතර එය තැන්පත් කර තිබූ විහාර ගෙය ද එම කුණාටුවේදී විනාශ විය. මේ අනුව ඒ වෙනුවට ලෝකඩින් පිළිමයක් තැනීමට යෝජනා විය. ඒ සඳහා අවශ්‍ය වූ විශාල මුදල් ප්‍රමාණය එකතු කරගත් පසු එය ඉදි කරන ලදී.

විහාර වාර්තා අනුව 1252 දී මෙම පිළිමය අවසන් කළ බව විශ්වාස කෙරේ. එක් කලෙක මෙහි රන් ආලේප කර තිබී ඇත.

කමකුරා පිළිමය තැන්පත් කර තිබූ විහාරගෙයට 1334 සහ 1369 දී කුණාටුවලින් හානි වූ අතර එම දෙවතාවේම විහාරගෙය අලුත්වැඩියා කෙරිණ. නමුත් 1498 නන්කායි භූකම්පනයෙන් පසු ඇතිවූ සුනාමියට හසුව විහාරගෙය සම්පූර්ණයෙන් විනාශ විය. ඉන්පසු කමකුරා බුද්ධ ප්‍රතිමාව සඳහා විහාරගෙයක් තැනුණේ නැත.

1923 මහා කන්තෝ භූකම්පනයෙන් මෙහි පාදමට හානි සිදු වූ අතර එය 1925 දී පිළිසකර කෙරුණි. 1960 දී යළි මෙහි ප්‍රතිසංස්කරණයන් සිදුකර පිළිමයේ ගෙල ප්‍රදේශය ශක්තිමත් කෙරිණ. භූකම්පනවලට ඔරොත්තු දීමේ හැකියාව ඉහළ නැංවීම මෙම ප්‍රතිසංස්කරණයන් හි අරමුණ වූයේය.

කමකුරා බුදු පිළිමයෙහි උස පාදම ද සමඟ මීටර් 13.35 ක් වන අතර මුහුණෙහි දිග මීටර 2.35 කි. කර්ණය මීටර 1.90 ක් ද ඇසක් මීටරයක් ද වේ.

ජපානය
බුදු දහම

කමකුරා බුදු පිළිමය


Kinaskak er et strategisk brætspil for 2,3,4 eller 6 spillere. (5 spillere giver ulige vilkår).

Kinaskak er opfundet i Tyskland i 1890'erne. Det er baseret på spillet halma.

Kinaskak er trods navnet hverken kinesisk eller en form for skak (for kinesisk skak se xiangqi). Det er heller ikke, trods spillets engelske navn Chinese checkers, en form for dam.

Brætspil

Kinaskak


ලතා මංගේෂ්කාර් (හේමා මංගේෂ්කාර් ලෙස උපත ලැබීය; 28 සැප්තැම්බර් 1929 - 6 පෙබරවාරි 2022) යනු  ඉන්දියානු පසුබිම් ගායිකාවක් සහ සංගීත නිර්මාපකයෙක් විය. ඇය ඉන්දියාවේ ශ්‍රේෂ්ඨතම සහ බලවත්ම ගායිකාවක් ලෙස සැලකේ. දශක හතක් පුරා දිවෙන වෘත්තීය ජීවිතය තුළ ඉන්දියානු සංගීත ක්ෂේත්‍රයට ඇයගේ දායකත්වය නිසා ඇයට ස්වර මාධුර්යයෙහි රැජිණ, දේශයෙහි හඬ, සහස්‍රයෙහි හඬ, ඉන්දියාවෙහි කෝකිලාවිය වැනි ගෞරවනීය නම්බුනාම වලින් හැදින්විය.

ඇය මූලික වශයෙන් හින්දි, බෙංගාලි, සහ මරාති වැනි භාෂා තිස් හයකට අධික සංඛ්‍යාවකින් සහ විදේශීය භාෂා කිහිපයකින් ගීත පටිගත කළාය. ඇයගේ වෘත්තීය ජීවිතය පුරාවට ඇයට සම්මාන සහ ගෞරව කිහිපයක්ම හිමි විය. 1989 දී දඩාසාහේබ් ෆාල්කේ සම්මානය ඇයට ඉන්දියානු රජය විසින් පිරිනමන ලදී. 2001 දී, ජාතියට ඇය කළ දායකත්වය අගයමින්, ඇයට ඉන්දියාවේ ඉහළම සිවිල් සම්මානය වන භාරත් රත්න පිරිනමන ලදී; ඇය එම්. එස්. සුබ්බුලක්ෂ්මි ට පසුව මෙම ගෞරවය හිමිකරගත් දෙවන ගායිකාවයි. ප්‍රංශය 2007 දී ඉහළම සිවිල් සම්මානය වන ලීජන් ඔෆ් ඔනර් සම්මානය ඇයට පිරිනැමීය.

ඇය ජාතික චිත්‍රපට සම්මාන, බෙංගාල චිත්‍රපට මාධ්‍යවේදීන්ගේ සංගමයේ සම්මාන 15 ක්, ෆිල්ම්ෆෙයාර් හොඳම කාන්තා පසුබිම් සම්මාන හතරක්, ෆිල්ම්ෆෙයාර් විශේෂ සම්මානයක්, ෆිල්ම්ෆෙයාර් ලයිෆ්ටයිම් ඇචිව්මන්ට් සම්මානයක් සහ තවත් බොහෝ සම්මාන වලින් පිදුම් ලැබීය. 1974 දී, ඇය ලන්ඩන් රෝයල් ඇල්බට් හෝල් හි ප්‍රසංගයක් පැවැත්වූ පළමු ඉන්දියානු පසුබිම් ගායිකාවන්ගෙන් කෙනෙකි. ඇයගේ අවසන් පටිගත කරන ලද ගීතය වූයේ මුකේෂ් අම්බානිගේ දියණිය ඉෂා අම්බානිගේ විවාහ මංගල්‍යයේදී ගයාත්‍රි මන්ත්‍රය ගායනා කිරීමකි.

ළමා අවධිය

මංගේෂ්කාර් උපත ලැබුවේ 1929 දී බ්‍රිතාන්‍ය ඉන්දියාවේ මධ්‍යම ඉන්දීය නියෝජිතායතනයේ කොටසක් වූ ඉන්දෝර්හි කුමාර රාජ්‍යයෙහි මහාරාෂ්ට්‍ර බ්‍රාහ්මණ පවුලක, මරාති සහ කොංකනි සංගීතවේදියෙකු වූ දීනානාත් මංගේෂ්කර් සහ ඔහුගේ බිරිඳ ෂෙවන්තිගේ වැඩිමහල් දියණිය ලෙසයි. ඇගේ පියා, දීනානාත් මංගේෂ්කාර්, සම්භාව්‍ය ගායකයෙක් සහ නාට්‍ය නළුවෙකි. වයඹ දිග මහාරාෂ්ට්‍ර තල්නර්හි ගුජරාටි කාන්තාවක් වූ ඇගේ මව, ෂෙවන්ති (පසුව ශුද්ධමතී ලෙස නම් කරන ලදී), දීනානාත්ගේ දෙවන බිරිඳ විය; මියගිය ඔහුගේ පළමු බිරිඳ නර්මදා ෂෙවන්තිගේ වැඩිමහල් සොහොයුරියයි.

ඇගේ පියාගේ සීයා, ගනේෂ් භාත් නවතේ හර්දිකාර් (අභිෂේකි), ගෝවා හි ශිව ලිංගම් හි අභිෂේකාම් සිදු කළ පූජකවරයෙකි. ඇගේ පියාගේ ආච්චි, යෙසුබායි රානේ, ගෝවේ සිට ඇත. ඇගේ මව් පාර්ශ්වයේ සීයා වන සෙත් හරිදාස් රාම්දාස් ලාඩ්, ධනවත් ව්‍යාපාරිකයෙකු සහ තල්නර් හි ඉඩම් හිමියෙකු වූ ගුජරාට් හි අයෙකි. ඇය පවගාද් හි 'ගර්බාස්' වැනි ගුජරාටි ජන ගී ඉගෙන ගත්තේ ඇගේ මවගේ ආච්චිගෙනි.

දීනානාත් තම පවුල ඔහුගේ උපන් නගරය වන මංගේෂි, ගෝවා හඳුනා ගැනීම සඳහා මංගේෂ්කර් යන වාසගම භාවිතා කළේය. ලතා උපතේදී "හේමා" ලෙස නම් කරන ලදී. ඇයගේ පියාගේ එක් නාට්‍යයක ලතිකා නම් කාන්තා චරිතයක් නිසා ඇගේ දෙමාපියන් පසුව ඇය ලතා ලෙස නම් කරන ලදී.

ඇය පවුලේ වැඩිමහල් දරුවා විය. උපන් අනුපිළිවෙල අනුව, මීනා මංගේෂ්කාර්, ආශා බෝස්ලේ, උෂා මංගේෂ්කාර්, සහ හෘදයනාත් මංගේෂ්කාර් ඇයගේ සහෝදර සහෝදරියන් ය. සියල්ලෝම දක්ෂ ගායකයෝ සහ සංගීතඥයෝ වෙති.

ඇය සිය පළමු සංගීත පාඩම ඉගෙන ගත්තේ ඇගේ පියාගෙනි. වයස අවුරුදු පහේදී ඇය තම පියාගේ සංගීත නාට්‍යවල මරාති නිළියක් ලෙස වැඩ කිරීමට පටන් ගත්තාය. ඇයගේ පළමු පාසලේ දිනයේදී ඇය පිටව ගියේ ඇගේ සොහොයුරිය වන ආශා බෝස්ලේව ඇය සමඟ ගෙන ඒමට ඔවුන් ඉඩ නොදෙන බැවිනි.

ගායන දිවිය

1940 ගණන්වල මුල් වෘත්තීය ජීවිතය
1942 දී, මංගේෂ්කාර්ට වයස අවුරුදු 13 දී, ඇගේ පියා හෘද රෝග හේතුවෙන් මිය ගියේය. ඔවුන් රැක බලා ගත්තේ "නවයුග් චිත්‍රපට්" චිත්‍රපට සමාගමේ හිමිකරු සහ මංගේෂ්කාර් පවුලේ සමීප මිතුරෙකු වන විනායක දමෝදර් කර්නාටකී විසිනි. ගායිකාවක් සහ නිළියක් ලෙස වෘත්තියක් ආරම්භ කිරීමට ඔහු ඇයට උදව් කළේය.

වසන්ත ජෝග්ලේකාර්ගේ මරාති චිත්‍රපටය වන "කිටි හසාල්" (1942) සඳහා සදාෂිව්රාඕ නෙව්රේකාර් විසින් රචනා කරන ලද "නාචු යා ගදේ, ඛේලු සාරි මනි හවුස් භාරරි" ගීතය ඇය ගායනා කළ නමුත් එම ගීතය අවසන් කප්පාදුවෙන් ඉවත් විය. විනායක් ඇයට මරාති චිත්‍රපටයක් වන පහිලි මංගලා-ගෞර් (1942) හි කුඩා චරිතයක් ලබා දුන්නේය. එහිදී ඇය ගායනා කළේ ඩාඩා චන්දේකර් විසින් රචනා කරන ලද "නටාලි චෛත්‍රාචි නාවලයි" ගීතයයි. ඇගේ පළමු හින්දි ගීතය වූයේ මරාති චිත්‍රපටයක් වන ගජබාවු (1943) සඳහා වූ "මාතා එක් සපූට් කි දුනියා බඩල් දේ ටු" ගීතයයි.

1945 දී මාස්ටර් විනායකගේ සමාගම එහි මූලස්ථානය මුම්බායි ගෙන ගිය විට ඇයද මුම්බායි ගියාය. ඇය බින්ඩි බසාර් ඝරානා හි උස්තාද් අමන් අලි ඛාන් වෙතින් හින්දුස්ථානි ශාස්ත්‍රීය සංගීතය පිළිබඳ පාඩම් ඉගෙන ගැනීමට පටන් ගත්තාය. හින්දි භාෂා චිත්‍රපටයක් වන වසන්ත ජොග්ලෙකාර් ගේ "ආප් කි සේවා මේනෙ" (1946) සඳහා ඇය දත්තා ඩව්ජේකාර් විසින් රචනා කරන ලද "පා ලගූන් කා ජෝරී" ගායනා කළාය. චිත්‍රපටයේ නර්තනය ඉදිරිපත් කළ රෝහිනී භාටේ, පසුව ප්‍රසිද්ධ ශාස්ත්‍රීය නර්තන ශිල්පිනියක් බවට පත්විය. ලතා සහ ඇගේ සොහොයුරිය ආශා විනායකගේ පළමු හින්දි භාෂිත චිත්‍රපටය වන ''බඩි මා'' (1945) හි සුළු චරිත නිරූපණය කළහ. එම චිත්‍රපටයේ ලතා ද භජන්, "මාතා තේරේ චර්නොන් මේ" ගීතය ගායනා කළාය. ඇය සංගීත අධ්‍යක්ෂක වසන්ත් දේසායි හට හඳුන්වා දෙනු ලැබුවේ විනායකගේ දෙවන හින්දි භාෂා චිත්‍රපටය වන ''සුභද්‍රා'' (1946) පටිගත කිරීමේදීය.

1948 දී විනායකගේ අභාවයෙන් පසු සංගීත අධ්‍යක්ෂක ගුලාම් හයිඩර් ඇයට ගායිකාවක් ලෙස ගුරුහරුකම් දුන්නේය. ඔහු "ෂහීඩ්" (1948) චිත්‍රපටයේ එවකට වැඩ කරමින් සිටි නිෂ්පාදක සෂධර් මුඛර්ජි හට ලතා හඳුන්වා දුන්නේය, නමුත් මුඛර්ජි විසින් ලතාගේ කටහඬ "ඉතා සිහින්" ලෙස නම් කර බැහැර කළේය. කෝපයට පත් හයිඩර් ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ ඉදිරි වසර කිහිපය තුළ නිෂ්පාදකයින් සහ අධ්‍යක්ෂවරුන් "ලතාගේ පාමුල වැටී" ඔවුන්ගේ චිත්‍රපටවල ගායනා කරන ලෙස "ඇයට කන්නලව් කරන" බවට සපථ කරමිනි. හයිඩර් ලතාට ඇගේ පළමු ප්‍රධාන ගීතය ලබා දුන්නේ "මජ්බූර්" (1948) චිත්‍රපටයේ "දිල් මේරා තෝදා, මුජේ කාහින් කා නා චෝරා" ගීතය සමඟිනි. 2013 සැප්තැම්බරයේ ඇගේ 84 වැනි උපන්දිනයේදී සම්මුඛ සාකච්ඡාවකදී ලතා විසින්ම ප්‍රකාශ කළේ, "ගුලාම් හයිඩර් සැබවින්ම මගේ ගෝඩ් ෆාදර් ය. මගේ දක්ෂතාවය කෙරෙහි පූර්ණ විශ්වාසය තැබූ පළමු සංගීත අධ්‍යක්ෂවරයා ඔහුය" යනුවෙනි.

මුලදී, ඇය පිළිගත් ගායකයා නූර් ජෙහාන් අනුකරණය කළ බව කියනු ලැබේ, නමුත් පසුව ඇය ඇයටම ආවේණික වූ ගායන ශෛලියක් වර්ධනය කර ගත්තාය. ඇය 'නූතන' සහ 'සාම්ප්‍රදායික' කාන්තා ප්‍රධාන චරිත දෙකටම ගැළපෙන පරිදි මේ‍ෆිල් පන්නයේ ප්‍රසංගවලින් ඈත් වෙමින් ඉන්දියානු චිත්‍රපට සංගීතයට නව ගායන ශෛලියක් ගෙන ආවාය. අඩු ශබ්දයක් හෝ විස්තාරයක් සහිත සොප්‍රානෝ පරාසයක කටහඬක්, ඉන්දියානු චිත්‍රපට ගීතවල තනුවට නිශ්චිත හැඩයක් ලබා දීමට ඇයගේ කටහඬේ ප්‍රමාණවත් බරක් තිබුණි. ඇයගේ මුල් කාලීන වෘත්තීය ජීවිතයේදී ඇයට සීමිත කොලරතූරා කුසලතා තිබුණද, ඇයගේ රංගන දිවියේ ප්‍රගතියත් සමඟ ඇය වඩා හොඳ ස්වරය සහ තාරතාව වර්ධනය කළාය. හින්දි චිත්‍රපටවල ගීතවල පද රචනය මූලික වශයෙන් උර්දු කවියන් විසින් රචනා කර ඇති අතර දෙබස් ඇතුළුව උර්දු වචන වැඩි ප්‍රමාණයක් අඩංගු වේ. දිලිප් කුමාර් වරක් හින්දි/උර්දු ගීත ගායනා කරන අතරතුර ඇගේ උච්චාරණය මෘදු ලෙස ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී. ඒ නිසා ඇය ෂාෆි නම් උර්දු ගුරුවරයෙකුගෙන් උර්දු භාෂාවෙන් පාඩම් ඉගෙන ගත්තාය. පසුව සම්මුඛ සාකච්ඡා වලදී ඇය කියා සිටියේ නූර් ජෙහාන් කුඩා කාලයේ තමාව අසා ඇති බවත්, බොහෝ දේ පුහුණු වන ලෙස තමාට පැවසූ බවත්ය. ඔවුන් දෙදෙනා වසර ගණනාවක් එකිනෙකා සමඟ සම්බන්ධකම් පැවැත්වූහ.

ඇයගේ පළමු ප්‍රධාන ජනප්‍රිය ගීත වලින් එකක් වූයේ "මහල්" (1949) චිත්‍රපටයේ ගීතයක් වන "ආයේගා ආනේවාලා", සංගීත අධ්‍යක්ෂක කේම්චන්ද් ප්‍රකාශ් විසින් රචනා කරන ලද සහ නිළිය මධුබාලා විසින් තිරය මත තොල් සමමුහුර්ත කරන ලදී.

1950 ගණන්වල වෘත්තීය ජීවිතය
1950 ගණන්වලදී, මංගේෂ්කාර්, අනිල් බිස්වාස් (තාරණ (1951) සහ හීර් (1956) වැනි චිත්‍රපටවල), ශංකර් ජායිකිෂන්, නවුෂාඩ් අලි, එස්.ඩී. බර්මන්, සර්දුල් සිං ක්වාත්‍රා, හස්නලාල් භගට්‍රම් (බරි බෙහෙන් (1949), මීනා බසාර් (1950), ආධි රාත් (1950), චෝටි බබී (1950), අෆ්සානා (1951), ආන්සූ (1953), සහ අද්ල් ජෙහන්ගීර් (1955) වැනි චිත්‍රපට වල), සී.රාම්චන්ද්‍ර, හේමන්ත් කුමාර්, සලිල් චෞද්රි, දත්තා නායික්, මොහොමඩ් සහුර් ඛයියාම්, රවි, සජාඩ් හුසේන්, රොෂාන්, කල්‍යාන්ජි-ආනන්දජි, වසන්ත් දේසායි , සුධීර් ෆාඩ්කේ, හන්ස්රාජ් බෙල්, මදන් මෝහන්, සහ ඌෂා ඛන්නා ඇතුළු විවිධ සංගීත අධ්‍යක්ෂවරුන් විසින් රචනා කරන ලද ගීත ගායනා කළේය. ඇය 1955 දී ශ්‍රී ලාංකේය චිත්‍රපටියක් වන සැඩ සුළං සඳහා "ශ්‍රී ලංකා, මා ප්‍රියදරා ජය භූමිලා", නම් සිංහල ගීතය ගායනා කළාය. ඇය 1956 දී "වනරාධම්" සමඟින් දමිළ පසුබිම් ගායනයට පිවිසියේ නවුෂාඩ් විසින් රචනා කරන ලද නිම්මි සඳහා වූ "එන්තන් කන්නලන්" යන දෙමළ ගීතය සමඟිනි.

ඇය "දීදාර්" (1951), "බයිජු බව්රා" (1952), "අමර්" (1954), "උරන් ඛටෝලා" (1955) සහ මදර් ඉන්දියා (1957) වැනි චිත්‍රපටවල නවුෂාඩ් අලි වෙනුවෙන් රාග පදනම් වූ ගීත රාශියක් ගායනා කළාය. . ජී. එම්. ඩුරානි සමඟ ගායනා කරන ලද ඒ චෝරෙ කි ජාත් බඩී බේවෆා යුගල ගීතය, නිර්මාපකයෙකු වන නවුෂාඩ් අලි සඳහා ඇයගේ පළමු ගීතය විය. ඉන්පසු ශංකර්–ජයිකිෂන් විසින් බර්සාත් (1949), ආහ් (1953), ශ්‍රී 420 (1955) සහ චෝරි චෝරි (1956) සඳහා ලතා තෝරා ගත්තේය. 1957 ට පෙර, නිර්මාපක එස්. ඩී. බර්මන් ඇයව ප්‍රමුඛ ගායිකාව ලෙස තෝරා ගත්තේ ඔහුගේ සාසා (1951), හෝම් නම්බර් 44 (1955), සහ දේව්දාස් (1955) හි ඔහුගේ සංගීතය සඳහා ය. කෙසේ වෙතත් 1957 දී ඇය සහ බර්මන් අතර විරසකයක් ඇති වූ අතර, ඇය 1962 වන තෙක් ඔහුගේ ගීත නැවත ගායනා කළේ නැත.

ඇය මධුමතී (1958) හි සලලිල් චෞද්‍රිගේ "ආජා රේ පර්දේසි" සඳහා හොඳම කාන්තා පසුබිම් ගායිකාව සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය දිනා ගත්තාය. සී. රාම්චන්ද්‍ර සමඟ ඇයගේ ඇසුරින් ඇල්බෙලා (1951), ෂින් ෂින්කායි බුබ්ලා බූ (1952), අනර්කලී (1953), ''පැහැලි ඡ්‍ලාක්'' (1954), අසාද් (1955), ආෂා (1957), සහ අමර්දීප් (1958)'' වැනි චිත්‍රපටවල ගීත නිෂ්පාදනය කරන ලදී. මදන් මෝහන් වෙනුවෙන් ඇය බාගී (1953), රේල්වේ ප්ලැට්ෆෝම් (1955), පොකට්මාර් (1956), මිස්ටර් ලම්බු (1956), දේක්හ් කබීරා රෝයා (1957), අදාලත් (1958), ජේලර් (1958), මොහාර් (1959), සහ චචා සින්දාබාද් (1959) වැනි චිත්‍රපට සඳහා ගීත ගායනා කළාය.

1960 ගණන්වල වෘත්තීය ජීවිතය
නවුෂාඩ් විසින් රචනා කරන ලද සහ මධුබාලා විසින් තොල් සමමුහුර්ත කරන ලද මුගල්-ඊ-අසාම් (1960) හි මංගේෂ්කාර්ගේ "ප්යාර් කියා තෝ ඩාර්නා ක්යා" ගීතය තවමත් ප්‍රසිද්ධය. දිල් අප්නා ඕර් ප්‍රීත් පරායි' (1960) චිත්‍රපටයේ හවායි තේමාවෙන් යුත් "අජීබ් දස්තාන් හේ යේ" ගීතය රචනා කරන ලද්දේ ශංකර්-ජයිකිෂන් විසිනි.

1961 දී, ඇය "අල්ලා ටෙරෝ නාම්" සහ "ප්‍රභූ ටෙරෝ නාම්" නම් ජනප්‍රිය භජන් ගී පටිගත කළේ බර්මන්ගේ සහායකයා ජයිදේව් සඳහාය.
1962 දී, හේමන්ත් කුමාර් විසින් රචනා කරන ලද බීස් සාල් බාද් හි "කාහින් දීප් ජලේ කාහින් දිල්" ගීතය සඳහා ඇයගේ දෙවන ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය ඇයට හිමි විය. 1963 ජනවාරි 27 වන දින, චීන-ඉන්දියානු යුද්ධය පසුබිමට එරෙහිව, ඇය ජවහර්ලාල් නේරු ඉදිරියේ "ආයේ මේරේ වතන් කෙ ලෝගො" දේශප්‍රේමී ගීතය ගායනා කළාය. පසුව අග්‍රාමාත්‍යවරයා කඳුළු සලන්නට හේතු වූ බව පැවසේ.

1963 දී, ඇය එස්. ඩී. බර්මන් සමග නැවත සහයෝගයෙන් කටයුතු කළාය. ඇය ආර්. ඩී. බර්මන්ගේ ගේ පළමු චිත්‍රපටය වන චෝටේ නවාබ් (1961), පසුව ඔහුගේ භූට් බංග්ලා (1965), පති පත්නි (1966), බහරොන් කේ සප්නේ (1967), සහ අභිලාෂා (1969) වැනි චිත්‍රපටවල ගීත ගායනා කර ඇත. ඇය "ගයිඩ් (1965) චිත්‍රපටයෙහි "ආජ් ෆිර් ජීනේ කි ටමන්නා හේ", "ගතා රහේ මේරා දිල්" (කිෂෝර් කුමාර් සමග) සහ "පියා තෝසේ", ජුවල් තීෆ් (1967) හි "හෝ‍තෝන් පේ එයිසි බාත්" සහ තලාෂ් හි "කිත්නි අකේලි කිත්නි තන්හා" ඇතුළු ජනප්‍රිය ගීත කිහිපයක් ද එස්. ඩී. බර්මන් වෙනුවෙන් පටිගත කළාය.

1960 ගණන් වලදී, ඇය මදන් මෝහන් සමඟ ඇයගේ සම්බන්ධය දිගටම කරගෙන ගිය අතර, එයට අන්පාද් (1962) චිත්‍රපටයේ "ආප්කී නසරොන් නේ සම්ජේ" ගීතය සහ වෝ කෝන් තී? (1964) හි "ලග ජා ගලේ සහ නේනා බරසේ ගීතත්, 'ජහාන් ආරා (1964) හි "වෝ චුප් රහෙන් තෝ" ගීතය, මෙරා සායා (1966) හි "තු ජහාන් ජහාන් චලේගා" සහ චිරාග් (1969) හි "තේරි ආන්ඛෝ කේ සිවා" ගීත ඇතුළත් විය. ඇය 1960 ගණන්වල විවිධ ප්‍රභේදවල ගායනයට යොමු කළ ශංකර් ජායිකිෂන් සමඟ අඛණ්ඩ ඇසුරක් ද පැවැත්වූවාය.

1960 දශකයේ ඇය සිය වෘත්තීය ජීවිතයේ වඩාත්ම ජනප්‍රිය ගීත ගායනා කළ සංගීත අධ්‍යක්ෂවරුන් වන "ලක්ෂ්මිකාන්ත්-ප්‍යාරේලාල්" සමඟ ඇයගේ ඇසුරේ ආරම්භය ද දුටුවේය. 1963 දී පටන්, ලක්ෂ්මිකාන්ත්-ප්යාරේලාල් ලතා මංගේෂ්කාර් සමඟ ඇති සම්බන්ධය වසර ගණනාවක් පුරා ශක්තිමත් විය. ඇය වසර 35ක් පුරා ලක්ෂ්මිකාන්ත්-ප්‍යාරේලාල් ගීත රචක යුගලය වෙනුවෙන් ගීත 700කට අධික ප්‍රමාණයක් ගායනා කළ අතර ඒවායින් බොහොමයක් අතිවිශාල ජනප්‍රිය ගීත බවට පත් විය. ඇය පරස්මනි (1963), මිස්ටර් එක්ස් ඉන් බොම්බේ (1964), ආයේ දින් බහර් කේ (1966), මිලාන් (1967), අනීතා ( 1967), ෂගිර්ඩ් (1968), මේරේ හම්දම් මේරේ දොස්ත් (1968), ඉන්ටක්වාම් (1969), දෝ රාස්තේ (1969) සහ ජීනේ කී රාහ්, ඒ සඳහා ඇයට ඇගේ තුන්වන ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය හිමි විය.

ඇය හෘදයානාත් මංගේෂ්කාර්, වසන්ත් ප්‍රභූ, ශ්‍රිනිවාස් ඛාලේ, සුධීර් ෆාඩ්කේ සහ 'ආනන්දඝන්' නමින් ඇය විසින්ම ඇතුළු මරාති සංගීත අධ්‍යක්ෂවරුන් විසින් රචනා කරන ලද මරාති චිත්‍රපට සඳහා පසුබිම් ගීත කිහිපයක් ද ගායනා කළාය. 1960 සහ 1970 ගණන් වලදී ඇය සලිල් චෞද්රි සහ හේමන්ත් කුමාර් වැනි සංගීත අධ්‍යක්ෂවරුන් විසින් රචනා කරන ලද බෙංගාලි ගීත කිහිපයක්ද ගායනා කළාය. ඇය 1967 දී "ක්‍රාන්තිවීර සංගෝලී රයන්නා" කන්නඩ චිත්‍රපටය සඳහා සංගීත අධ්‍යක්ෂක ලක්ෂ්මන් බර්ලේකාර් වෙනුවෙන් ගීත දෙකක් පටිගත කිරීම මගින් ප්‍රථම වරට කන්නඩ ගායනයට පිවිසියාය. "බෙල්ලනේ බෙලගයිතු" ගීතයට හොඳ ප්‍රතිචාරයක් සහ ඇගයීමක් ලැබුණි.

1960 ගණන්වලදී ඇය කිෂෝර් කුමාර්, මුකේෂ්, මන්නා ඩේ, මහේන්ද්‍ර කපූර් සහ මොහොමඩ් රාෆි සමඟ යුගල ගීත පටිගත කළාය. 1960 දශකයේ කෙටි කාලයක් ඇය ගායක ගායිකාවන්ට කර්තෘ භාගය ගෙවීම සම්බන්ධයෙන් මොහොමඩ් රාෆි සමඟ හොඳ සබඳතාවක් පවත්වා ගෙන ගියේ නැත. ඇයට අවශ්‍ය වූයේ චිත්‍රපටයේ නිෂ්පාදකයා තෝරාගත් තනු නිර්මාපකයන්ට ලබා දුන් සියයට පහක ගීත කර්තව්‍යයෙන් අඩක් ඉල්ලා සිටීමට රාෆිට සහාය වීමය. නමුත් රාෆි සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රතිවිරුද්ධ මතයක් ගත් අතර, චිත්‍රපට නිෂ්පාදකයාට පසුබිම් ගායකයෙකුගේ ප්‍රකාශය ගීතය සඳහා එකඟ වූ ගාස්තුව ගෙවීමෙන් අවසන් වූ බව විශ්වාස කළ අතර එය දෙදෙනා අතර උණුසුම වාද වලට තුඩු දුන්නේය. මායා (1961) චිත්‍රපටයේ තස්වීර් තේරි දිල් මේ ගීතය පටිගත කිරීමේදී ඇති වූ ආරවුලකින් පසුව, දෙදෙනා එකිනෙකා සමඟ ගායනා කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කළහ. සංගීත අධ්‍යක්ෂක ශංකර් ජායිකිෂන් පසුව ඔවුන් දෙදෙනා අතර සංහිඳියාවක් ඇති කිරීමට සාකච්ඡා කළේය.

1970 ගණන්වල වෘත්තීය ජීවිතය
1972 දී, මීනා කුමාරිගේ අවසන් චිත්‍රපටය වන පකීසා තිරගත විය. මංගේෂ්කාර් විසින් ගායනා කරන ලද සහ ගුලාම් මොහොමඩ් විසින් රචනා කරන ලද "චල්තේ චල්තේ" සහ "ඉන්හි ලොගොන් නේ" ඇතුළු ජනප්‍රිය ගීත එහි ඇතුළත් විය. ඇය "ප්‍රේම් පුජාරි" (1970) හි "රංගීලා රේ", ෂර්මිලී (1971) හි "කිල්තේ හෛ ගුල් යහාන්" සහ අභිමාන් (1973) හි "පිය බිනා" ඇතුළුව එස්.ඩී. බර්මන්ගේ අවසාන අවසන් කාලයේ චිත්‍රපට සඳහා ජනප්‍රිය ගීත රාශියක් පටිගත කළාය. ඉන්පසු ඇය මදන් මෝහන් ගේ අවසන් චිත්‍රපට සඳහා ගීත පටිගත කළාය, එනම් දස්තක් (1970), හීර් රන්ජා (1970), දිල් කි රහෙන් ( 1973), හින්දුස්ථාන් කි කසම් (1973), හන්ස්ටේ සක්ම් (1973), මවුසම් (1975) සහ ලයිලා මජ්නු (1976) ඒ අතරට අයත් වේ.

1970 ගණන්වල ඇයගේ කැපී පෙනෙන ගීත බොහොමයක් ලක්ෂ්මිකාන්ත්-ප්යාරේලාල්, ආනන්ද බක්ෂි සහ රාහුල් දේව් බර්මන් විසින් රචනා කරන ලදී. ඇය රාහුල් දේව් බර්මන් සමඟ අමර් ප්‍රේම් (1972), කැරවාන් (1971), කැටි පතං (1971), සහ ආන්ධි (1975) යන චිත්‍රපටවල බොහෝ ජනප්‍රිය ගීත පටිගත කළාය. ඔවුන් දෙදෙනා මජ්රූහ් සුල්තාන්පුරි, ආනන්ද් බක්ෂි, සහ ගුල්සාර් යන පද රචකයන් සමඟ ඔවුන්ගේ ගීත සඳහා ප්‍රසිද්ධියට පත්ව සිටිති.

1973 දී, ආර්. ඩී. බර්මන්ගේ තනුවට සහ ගුල්සාර් විසින් රචනා කරන ලද පරිචය චිත්‍රපටයේ "බීටි නා බිටයි" ගීතය සඳහා ඇය හොඳම පසුබිම් ගායිකාව සඳහා වන ජාතික චිත්‍රපට සම්මානය දිනා ගත්තාය. 1974 දී, සලිල් චෞද්රි විසින් යෙදූ තනුවට වයලර් රාමවර්මා විසින් රචනා කරන ලද  නෙල්ලු චිත්‍රපටය සඳහා ඇය ඇගේ එකම මලයාලම් ගීතය වන "කදලි චෙන්කදලි" ගායනා කළාය. 1975 දී ඇය කල්‍යාන්ජි ආනන්ද්ජි විසින් රචනා කරන ලද  කෝරා කගස් චිත්‍රපටයේ "රූටේ රූටේ පියා" ගීතය සඳහා ජාතික සම්මානය දිනා ගත්තාය.

1970 දශකයේ සිට ඇය පුණ්‍ය ප්‍රසංග කිහිපයක් ඇතුළුව ඉන්දියාවේ සහ විදේශයන්හි ප්‍රසංග රාශියක් වේදිකා ගත කළාය. ඇය ඉන්දියානු සංගීත ප්‍රසංග බටහිර රටවල දකින ආකාරය පරිවර්තනය කළාය. ඇයගේ පළමු විදේශ ප්‍රසංගය 1974 දී ලන්ඩන් නුවර රෝයල් ඇල්බට් ශාලාව හිදී පැවැත්විණි. එතෙක් චිත්‍රපට සංගීත ප්‍රසංග යනු ප්‍රජා ශාලා සහ විද්‍යාලවල පවත්වනු ලබන ගීත හා නැටුම් කටයුතු වූ අතර ඒවා බැරෑරුම් ලෙස සැලකුවේ කලාතුරකිනි. මංගේෂ්කාර් ප්‍රධාන ධාරාවේ ශාලාවල පමණක් ගායනා කිරීමට ඉල්ලා සිටි අතර එය එතෙක් සම්භාව්‍ය සංගීතඥයින්ට පමණක් හිමි වූ ගෞරවයක් විය.

ඇය ඇගේ සොහොයුරා වන හෘදයානාත් මංගේෂ්කාර් විසින් රචනා කරන ලද මීරාබායි ගේ "වාහි දෙස්" නම් භජන් ඇල්බමයක් ද නිකුත් කළාය. ඇල්බමයේ ඇති ජනප්‍රිය භජන් වන්නේ "සාන්වෙයා රං රංචි" සහ "උද් ජා රේ කාගා" ය. 1970 දශකයේ මුල් භාගයේදී, ඇය ගලිබ් ගසල් එකතුව, මරාති ජන ගී ඇල්බමයක්, ගනේෂ් ආටිස් ගේ ඇල්බමයක් (සියල්ල ඇගේ සහෝදරයා හෘදයානාත් විසින් රචනා කරන ලද්දකි) සහ සන්ට්ගේ "අභන්ග්ස්" ඇල්බමයක් වැනි වෙනත් චිත්‍රපට නොවන ඇල්බම නිකුත් කළාය. 1978 රාජ් කපූර්-අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද සත්‍යම් ශිවම් සුන්දරම් හි, ඇය වසරේ ජනප්‍රියතම ප්‍රධාන තේමා ගීතය "සත්‍යම් ශිවම් සුන්දරම්" ගායනා කළාය.

1970 ගණන්වල අගභාගයේ සහ 1980 ගණන්වල මුල් භාගයේදී ඇය ආර්. ඩී. බර්මන්, රාජේෂ් රොෂාන්, අනු මලික්, සහ ආනන්ද් - මිලින්ද් සමඟ වැඩ කළාය. ඇය ඇසෑමීස් භාෂාවෙන් බොහෝ ගීත ගායනා කළ අතර ඇසෑමි සංගීතඥ භූපෙන් හසාරිකා සමඟ ඉතා හොඳ සබඳතාවක් ගොඩනඟා ගත්තාය. ඇය ඔහුගේ මඟ පෙන්වීම යටතේ ගැයූ රුදාලි (1993) හි "දිල් හූම් හූම් කරේ" ගීතය එම වසරේ වැඩිම වාර්තාගත අලෙවියක් විය.

1980 ගණන්වල වෘත්තීය ජීවිතය
1980 ගණන්වල සිට මංගේෂ්කාර් ශිව්-හරි යටතේ සිල්සිලා (1981),  ෆාස්ලේ  (1985),  විජේ  (1988), සහ  චන්ද්නි (1989) වැනි චිත්‍රපට වලත් රාම් ලක්ෂ්මන් යටතේ  උස්තාදි උස්තාද් සේ (1981),  බෙසුබාන් ( 1982),  වෝ ජෝ හසීනා  (1983), යේ කේසා ෆර්ස් (1985), සහ මේන් ප්යාර් කියා (1989) වැනි චිත්‍රපට වලත් ගීත ගායනා කළාය. මීට අමතරව ඇය කර්ස් (1980), එක් දූජේ කෙ ලියේ (1981),  ප්‍රේම් රොග් (1982), වීරයා (1983), ප්යාර් ජුක්තා නෙහි (1985), රාම් තේරි ගංගා මයිලි (1985), නාගිනා (1986), සහ රාම් ලකාන් (1989) වැනි වෙනත් චිත්‍රපටවල ගායනා කළාය.. ඇයගේ  සන්ජෝග් (1985) හි "සු සු සු යශොදා" ගීතය ජනප්‍රිය ජනප්‍රිය විය. 1980 දශකයේ අගභාගයේදී, ඇය ඉලයරාජා ගේ ආනන්ද (1987) සහ  සත්‍යා (1988) යන චිත්‍රපටවල පිළිවෙලින් "ආරාරෝ ආරාරෝ" සහ "වලායි ඕසායි" යන ගීත දෙකක් සමඟින් දෙමළ චිත්‍රපට වෙත නැවත පැමිණියාය.

1985 ජූනි මාසයේදී, යුනයිටඩ් වේ ඔෆ් ග්‍රේටර් ටොරොන්ටෝ ඇයට මේපල් ලීෆ් ගාර්ඩන්ස් හි රඟ දැක්වීමට ආරාධනා කළේය. ඈන් මරේ ගේ ඉල්ලීම පරිදි ලතා ඇයගේ "ඔබට මාව අවශ්‍යයි" ගීතය ගායනා කළාය.ප්‍රසංගයට 12,000ක් සහභාගී වූ අතර, එය පුණ්‍යායතනය සඳහා ඩොලර් 150,000ක් රැස් කළේය.

1990 ගණන්වල වෘත්තීය ජීවිතය
1990 ගණන්වලදී මංගේෂ්කාර් ආනන්ද - මිලින්ද, නදීම්-ශ්‍රාවන්, ජටින්-ලලිත්, දිලිප් සෙන්-සමීර් සෙන්, උත්තම් සිං, අනු මලික්, ආදේශ් ශ්‍රීවාස්තවා සහ ඒ. ආර්. රහමාන් ඇතුළු සංගීත අධ්‍යක්ෂවරුන් සමඟ චිත්‍රපට නොවන ගීත කිහිපයක් පටිගත කළාය. මේ අවදියේදී ඇය කුමාර් සානු, අමිත් කුමාර, එස්.පී. බාලසුබ්‍රමනියම්, උදිත් නාරායන්, හරිහරන්, සුරේෂ් වඩ්කාර්, මොහොමඩ් අසීස්, අභිජීත් භට්ටාචාර්ය, රූප් කුමාර් රතෝඩ්, විනෝද් රතෝඩ්, ගුර්දාස් මෑන් සහ සෝනු නිගම් සමඟ ද ගායනා කර ඇත.

1990 දී ඇය හින්දි චිත්‍රපට සඳහා ඇයගේම නිෂ්පාදන ආයතනයක් දියත් කළාය. ඇයගේ සොහොයුරා හදවත්නාත් විසින් රචනා කරන ලද චිත්‍රපටයේ "යාර සිලි සිලි" ගීතය ගායනා කිරීම වෙනුවෙන් ඇය හොඳම කාන්තා පසුබිම් ගායිකාව සඳහා ඇයගේ තුන්වන ජාතික චිත්‍රපට සම්මානය දිනා ගත්තාය.

ඇය චන්ද්නි (1989), ලම්හේ (1991), ඩර් (1993), යේ දිල්ලගී (1994), දිල්වාලේ දුල්හනියා ලේ ජායින්ගේ (1995) , දිල් තො පාගල් හේ (1997), මොහබ්බතේන් (2000), මුජ්සේ දෝස්තී කරෝගේ? (2002) සහ වීර්-සාරා (2004) ඇතුළුව එකල යෂ් රාජ් ෆිල්ම්ස් නිෂ්පාදන ආයතනයේ සියලුම යෂ් චොප්රා චිත්‍රපට සඳහා ජනප්‍රිය ගීත රැසක් ගායනා කර ඇත.

1990 දී ඇය රාම්ලක්ෂ්මන් සමඟ  පත්තර් කේ ෆූල් (1991),  100 ඩේස්  (1991), මෙහ්බූබ් මෙරෙ මෙහ්බූබ් (1992), සාත්වාන් අස්මන් (1992), අයි ලව් යූ (1992), දිල් කි බාසි (1993), අන්තිම් නායි (1993), ද මෙලඩි ඔෆ් ලව් (1993), ද ලෝ (1994), හම් ආප්කේ හේ කෝන්..!]] ( 1994), මේඝා (1996), ලව් කුශ් (1997), මංචලා (1999), සහ දුල්හාන් බානු මේන් තේරි (1999) චිත්‍රපට සඳහා ගීත ගායනා කර ඇත. ඇය 2000 වසරේ  පුකාර් චිත්‍රපටයේ "එක් තු හී භාරෝසා" ගායනා කරමින් තිරයේ පෙනී සිටියාය.

1994 දී ඇය "ශ්‍රද්දාංජලී - අමරණීයයන්ට මගේ උපහාරය" නිකුත් කළාය. එම ගීත ඇල්බමයේ විශේෂත්වය වන්නේ ලතා එකල අමරණීය ගායක ගායිකාවන්ගේ ගීත කිහිපයක් ඇගේම හඬින් ඉදිරිපත් කරමින් ඔවුන්ට උපහාර පිරිනැමීමයි. 1999 දී "ලතා ඕර් ඩි පාෆුම්" නමින් සුවඳ විලවුන් සන්නාමය දියත් කරන ලදී. ඇය එම වසරේම සී සිනෙ යාව ජීව සම්මානයෙන්ද පිදුම් ලැබුවාය.
1999 දී ඇය රාජ්‍ය සභා මන්ත්‍රීවරියක් ලෙස නම් කරන ලදී. කෙසේ වෙතත්, ඇය නියෝජ්‍ය සභාපති නජ්මා හෙප්තුල්ලා, ප්‍රනාබ් මුඛර්ජි සහ ෂබානා අස්මි ඇතුළු මන්ත්‍රීවරුන් කිහිප දෙනෙකුගෙන් විවේචනයට ලක්වූ නිසා රාජ්‍ය සභා සැසිවාරවලට නිතිපතා සහභාගි නොවීය. ඇය නොපැමිණීමට හේතුව අසනීප බව ප්‍රකාශ කළාය; ඇය පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරියක් වීම සඳහා දිල්ලියේ වැටුපක්, දීමනාවක් හෝ නිවසක් ගෙන නොමැති බවද වාර්තා විය.

2000 ගණන්වල වෘත්තීය ජීවිතය
2001 දී, ඉන්දියාවේ ඉහළම සිවිල් ගෞරවය වන භාරත් රත්න සම්මානය ඇයට පිරිනමන ලදී.

එම වසරේම, ඇය ලතා මංගේෂ්කාර් වෛද්‍ය පදනම විසින් කළමනාකරණය කරනු ලබන පූනේ හි මාස්ටර් දීනානාත් මංගේෂ්කාර් රෝහල පිහිටුවන ලදී. 2005 දී ඇය ස්වරංජලී නම් ස්වර්ණාභරණ එකතුවක් නිර්මාණය කරන ලද අතර එය ඉන්දියානු දියමන්ති අපනයන සමාගමක් වන ඇඩෝරා විසින් නිර්මාණය කරන ලදී. එකතුවෙන් කොටස් පහක් ක්‍රිස්ටීගේ වෙන්දේසියකදී පවුම් 105,000ක් රැස් කළ අතර, එම මුදලින් කොටසක් 2005 කාශ්මීර භූමිකම්පාව සහන සඳහා පරිත්‍යාග කරන ලදී. එසේම 2001 දී ඇය "ලජ්ජා" චිත්‍රපටය සඳහා සංගීත නිර්මාපකයෙකු වන ඉලයරාජා සමඟ ඇගේ පළමු හින්දි ගීතය පටිගත කළාය. ඇයගේ "වඩා නා ටෝඩ්" ගීතය එටර්නල් සන්ෂයින් ඔෆ් ද මයින්ඩ් (2004) චිත්‍රපටයේ ඇතුළත් විය. 2007 ජූනි 21 දින, ඇය ජාවෙඩ් අක්තාර් විසින් රචනා කරන ලද සහ මයුරේෂ් පායි විසින් රචනා කරන ලද ගසල් වැනි ගීත අටක් ඇතුළත් සාද්ගි ඇල්බමය නිකුත් කළාය.

2010 ගණන්වල වෘත්තීය ජීවිතය
2011 අප්‍රේල් 12 දින, මංගේෂ්කාර් විසින් ඇය සහ මෙහෙදි හසන් විසින් රචිත "ටෙරා මිල්නා බහුත් අචා ලාගේ" යුගලය අඩංගු සර්හදීන්: මියුසික් බියෝන්ඩ් බවුන්ඩ්‍රීස් ඇල්බමය නිකුත් කරන ලදී.

වසර 14කට පසු, ඇය 2005 බෙවාෆා චිත්‍රපටයේ නදීම්-ශ්‍රාවන් සඳහා  "කයිසේ පියා සේ" ගීතය පටිගත කළාය. විරාමයකින් පසු ඇය නැවත ගායනයට පැමිණි අතර ලයිෆ් ඊස් අ මොමන්ට් (2015) සඳහා "ජීනා ක්‍යා හේ, ජානා මේනේ" ගීතය ඇගේම චිත්‍රාගාරයේදී පටිගත කළාය. 2012 නොවැම්බර් 28 වන දින, ඇය "එල්.එම්. මියුසික්" නමින් ඇයගේම සංගීත ලේබලයක් දියත් කරන ලද අතර, පළමුවෙන් "ස්වාමි සමර්ත් මහා මන්ත්‍ර" නම් භජන් ගීත ඇල්බමයක් පටිගත කළේය. ඇය ඇල්බමයේ ඇගේ බාල සොහොයුරිය වන ඌෂා සමඟ ගායනා කළාය. 2014 දී, ඇය සලිල් චෞද්රිගේ කවි ද ඇතුළුව බෙංගාලි ඇල්බමයක් වන  ශුරෝධ්වානි  පටිගත කළාය. 2019 මාර්තු 30 වන දින, ඉන්දීය හමුදාවට සහ ජාතියට උපහාරයක් වශයෙන් මයුරේෂ් පායි විසින් රචනා කරන ලද "සෞගන්ද් මුජේ ඉස් මිට්ටි කි" ගීතය මංගේෂ්කාර් විසින් නිකුත් කරන ලදී.

ගායනයෙන් ඔබ්බට වෘත්තිය
සංගීත අධ්‍යක්ෂණය
ලතා ප්‍රථම වරට සංගීතය නිර්මාණය කළේ 1955 දී මරාති චිත්‍රපටයක් වන ''රාම් රාම් පව්හානේ'' සඳහාය. පසුව 1960 ගණන්වල ඇය "ආනන්ද් ගන්" යන අන්වර්ථ නාමයෙන් මරාති චිත්‍රපට සඳහා සංගීතය රචනා කළාය.
 1960 - රාම් රාම් පවානා 1963 - මරත ටිටුක මැල්වාව 1963 - මොහිත්‍යාංචි මංජුලා  1965 - සාධි මනසේ 1969 - තම්බඩි මටිඇය "සාධි මනසේ" චිත්‍රපටය වෙනුවෙන් මහාරාෂ්ට්‍ර ප්‍රාන්ත රජයේ හොඳම සංගීත අධ්‍යක්ෂ සම්මානය දිනා ගත්තාය. එම චිත්‍රපටයේම "අයිරනිච්‍ය දේවා තුලා" ගීතය හොඳම ගීතයට හිමි සම්මානය හිමිවිය.

චිත්‍රපට නිෂ්පාදනය
ලතා චිත්‍රපට හතරක් නිෂ්පාදනය කර ඇත:
 1953 - වාදල්  (මරාති)
 1953 - ජන්ජාර් (හින්දි), සී. රාම්චන්ද්‍ර සමග සම-නිෂ්පාදනය
 1955 - කාංචන් ගංගා (හින්දි)
 1990 -  ලෙකින්...'' (හින්දි)

අසනීපය සහ මරණය
2022 ජනවාරි 8 වන දින, ලතා මෘදු රෝග ලක්ෂණ සහිතව කොවිඩ්-19 ආසාදිත වූ අතර මුම්බායි හි බ්‍රීච් කැන්ඩි රෝහල හි දැඩි සත්කාර ඒකකයට ඇතුළත් කරන ලදී. ඇය දැඩි සත්කාර ඒකකයේ රැඳී සිටියේ ඇයගේ සෞඛ්‍ය තත්වයේ "ආන්තික දියුණුවක්" පෙන්නුම් කරමිනි. ඇයට ප්‍රතිකාර කරන වෛද්‍යවරුන් ඇයව ජනවාරි 28 වන දින කෘතිම ස්වසන ආධාරකය ඉවත් කර ඇත්තේ ඇයගේ සෞඛ්‍යය "ආන්තික ලෙස වැඩිදියුණු වීමෙන්" පසුවය. කෙසේ වෙතත්, ඇයගේ සෞඛ්‍ය තත්වය නරක අතට හැරීමෙන් පසු ඇය පෙබරවාරි 5 වන දින නැවත වාතාශ්‍රය ලබා ගත් අතර "ආක්‍රමණශීලී ප්‍රතිකාර" වලට භාජනය වෙමින් සිටියාය.

මංගේෂ්කාර් බහු ඉන්ද්‍රිය අකර්මන්‍ය හේතුවෙන් 2022 පෙබරවාරි 6 වන දින වයස අවුරුදු 92 දී මිය ගියාය. ඇය නියුමෝනියාව සහ කොවිඩ්-19 සඳහා දින 28ක් නිරන්තර ප්‍රතිකාර ලබා ඇත.

ඉන්දියා රජය දින දෙකක ජාතික ශෝක කාලයක් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර ඇයට ගෞරවයක් වශයෙන් ජාතික ධජය පෙබරවාරි 6 සිට 7 දක්වා ඉන්දියාව පුරා අඩ කුඹු ලෙළදෙන බව නිවේදනය කළේය. ඉන්දියානු ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ක්‍රීඩකයන් බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් සමග පළමු එක්දින ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් තරගෙයේදී මංගේෂ්කාර්ගේ වියෝව ගැන ශෝකය පළ කිරීම සඳහා කළු අත් පටියක් පැළඳ සිටියහ. මංගේෂ්කාර්ගේ අවසන් කටයුතු ඇයගේ බෑණනුවන් වන ආදිනාත් මංගේෂ්කාර් විසින් සිදු කරන ලද අතර ආදාහනය සම්පූර්ණ රාජ්‍ය ගෞරව සහිතව එදිනම මුම්බායි හි ශිවාජි පාර්ක් හිදී පැවැත්විණි.

References

1929 උපත්
ජීවමාන ජනයා

ලතා මංගේෂ්කාර්


"Heaven Beside You" pjesma je američkog rock sastava Alice in Chains i drugi singl s njegova trećeg studijskog albuma, Alice in Chainsa (iz 1995.). Pjesmu je napisao gitarist i pjevač Jerry Cantrell o svojoj vezi s tadašnjom djevojkom, Courtney Clarke. Cantrell je glavni pjevač, a Layne Staley pjeva harmonije tijekom refrena. Singl je proveo 26 tjedana na Billboardovoj ljestvici Mainstream Rock Tracks, na kojoj se pojavio na trećem mjestu. Akustična inačica odsvirana na koncertu MTV Unplugged 1996. godine objavljena je kao koncertni album i DVD. "Heaven Beside You" pojavio se i na kompilacijama Music Bank (iz 1999.), Greatest Hits (iz 2001.) i The Essential Alice in Chains (iz 2006.).

Glazbeni stil
Pjesma je umjerena tempa, što je u suprotnosti s bržim i općenito žešćim pjesmama na Alice in Chainsu, kojih je uglavnom više.

Tekst pjesme
Jerry Cantrell napisao je "Heaven Beside You" nakon što je prekinuo s Courtney Clarke, djevojkom s kojom je bio u vezi sedam godina. Cantrell nije ostao vjeran ženi koju je opisao "najljepšom djevojkom koju sam ikad vidio"; dodao je: "I dalje je volim, ali sam previše poput jebenog vuka – ubij, napadni, kreni dalje... Teško je kad si naviknut na takvo ponašanje. Ne možeš hrastu reći da bude bor."

U knjižici priloženoj uz box set Music Bank iz 1999. godine Cantrell je o pjesmi izjavio:

Objava i recenzije
"Heaven Beside You" objavljena je 1996. kao singl. Pojavio se na 52. mjestu ljestvice Billboard Hot 100 Airplay, što je drugo najviše mjesto koje je singl Alice in Chainsa zauzeo na toj ljestvici nakon singla za pjesmu "No Excuses". "Heaven Beside You" našao se i na trećem mjestu Billboardove ljestvice Mainstream Rock Tracks i šestom mjestu Billboardove ljestvice Modern Rock Tracks. "Heaven Beside You" u Ujedinjenom je Kraljevstvu ušao u najviših 40 mjesta.

AllMusicov Steve Huey komentirao je da je pjesma "jedan od najboljih radova grupe." Ned Raggett, također iz AllMusica, komentirao je da pjesma "nastavlja u stilu Jar of Fliesa jer se sastoji od glavnog akustičnog rifa i uglavnom skromne prezentacije", a nakon toga je dodao da je "Cantrellova izvedba na električnoj gitari [u pjesmi] jedna od njegovih najboljih; odmaknuo se od snažnih udara feedbacka po kojima je prije bio poznat kako bi pronašao novi, teksturirani stil koji je uravnotežio glasnoću s bogatijim, ne toliko surovim načinom sviranja."

Glazbeni spot
Glazbeni spot za "Heaven Beside You" objavljen je 1996. godine, a režirao ga je Frank W. Ockenfels III. Videozapis je dostupan na kućnom videouratku Music Bank: The Videos.

Izvedbe na koncertima
Alice in Chains odsvirao je akustičnu inačicu pjesme tijekom svog koncerta u sklopu serijala MTV Unplugged 1996. godine, a taj je nastup uvršten na koncertni album Unplugged i DVD.

U ostalim medijima
Pjesma je 12. siječnja 2010. postala dostupna za preuzimanje u sklopu serijala videoigri Rock Band. Postala je dostupna za preuzimanje i 12. prosinca 2017. u sklopu videoigre Rocksmith 2014.

Popis pjesama

Osoblje

Alice in Chains
Jerry Cantrell – glavni vokali, gitara
Layne Staley – prateći vokali
Mike Inez – bas-gitara
Sean Kinney – bubnjevi, udaraljke

Ostalo osoblje
Toby "Hobee" Wright – produkcija (pjesama 1 i 2 na prvoj inačici, prve pjesme na drugoj inačici)
Tony Wilson – produkcija (pjesama 3, 4 i 5 na prvoj inačici, 2, 3 i 4 na drugoj inačici)
Mike Walter – tonska obrada (pjesama 3, 4 i 5 na prvoj inačici, 2, 3 i 4 na drugoj inačici)
Doug Erb – dizajn
Grandville – ilustracije

Ljestvice

Izvori

Vanjske poveznice
Recenzija pjesme "Heaven Beside You" na AllMusicu
Službeni glazbeni spot pjesme na YouTubeu

Singlovi iz 1996.
Američke skladbe

Heaven Beside You


Oleksandr Jaslovezkyj (em ucraniano: Олександр Язловецький; Sharhorod, SSR ucraniano, 2 de março de 1979) é um clérigo ucraniano e bispo auxiliar católico romano em Kiev-Zhytomyr.

Oleksandr Jaslovezkyj estudou no seminário em Horodok e recebeu o sacramento da ordenação para a Diocese de Kamianets-Podilskyj em 26 de junho de 2004 do Bispo Maksymilian Leonid Dubrawski OFM.

No início trabalhou na pastoral e também na formação de sacerdotes. De 2006 a 2013 estudou em Roma na Pontifícia Universidade Lateranense e recebeu seu doutorado em direito canônico. Ele foi então sub-regentes e economista do seminário em Horodok, que dirigiu como regens a partir de 2014. Desde 2018 é chanceler da cúria diocesana da diocese de Kiev-Zhytomyr.[1]

Em 18 de setembro de 2019, o Papa Francisco o nomeou Bispo Titular de Tulana e Bispo Auxiliar de Kiev-Zhytomyr. O Núncio Apostólico na Ucrânia, Dom Claudio Gugerotti, ordenou-o bispo em 9 de novembro do mesmo ano. Os co-consagradores foram o bispo de Kiev-Zhytomyr, Vitaly Kryvyzkyj SDB, e o bispo de Kamianets-Podilskyj, Maksymilian Leonid Dubrawski OFM.

Ver também

Bispos católicos da Ucrânia

Oleksandr Yazlovetskiy


البرقوم قرية في منطقة جبل سمعان في محافظة حلب في سوريا. تقع على بعد حوالي 27 كم جنوب مدينة حلب. هي قرية وادعة يعمل أهلها في الزراعة ويمر بها نهر قويق التي يستفيد منه السكان في ري أراضيهم الزراعية.

والبرقوم هو الاسم الشائع ويقال ان الاسم القديم للقرية هو بئر القوم. بلغ عدد سكانها من ٦٠٠٠نسمة الى ٧٠٠٠

طبيعة سكان البلدة
(البوشيخ) (البوشعبان)

النشاط الزراعي والتجاري:
يعتمد قسم كبير من سكان البلدة في معيشتهم على ما تنتجه محاصيلهم الزراعية. وتملك البلدة أراضي زراعية خصبة يتم سقايتها من نهر قويق الذي يمر بالقرب من القرية بالإضافة للينابيع الجوفية. ومن أشهر المحاصيل الموسمية التي تشتهر بها قرية البرقوم: القمح، الشعير، الذرة البيضاء، والقطن. والكمون.الحمص.العدس والبطاطا والفول  إلا أن ارتفاع تكاليف الزراعة والحرب في سوريا دفع الكثير من سكان البلدة الى الهجرة الى دول الخارج

المصادر

برقوم
منطقة جبل سمعان

البرقوم


An Ctenium concinnum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Ctenium concinnum in nahilalakip ha genus nga Ctenium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ctenium

Ctenium concinnum


La Casa França-Brasil est un palais néoclassique situé dans le centre historique de la ville de Rio de Janeiro, au Brésil. Cette propriété historique est en cours de reclassement en centre culturel. C'est un patrimoine culturel national, classé par l'Instituto do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional (IPHAN), le 24 mai 1938 .

Histoire
Il s'agit d'un imposant palais néoclassique, conçu par Grandjean de Montigny, membre de la Mission artistique française (1816) et professeur à l'Académie impériale des beaux-arts. Commandée par João VI du Portugal en 1819 pour l'installation de la première Praça do Comércio dans la ville, elle fut inaugurée le 13 mai 1820 .

Dans le contexte des journées mouvementées qui précédèrent l'Indépendance du Brésil, elle fut le théâtre de l'épisode dit "Açougue dos Bragança" (21 avril 1821), au cours duquel les troupes du prince-régent Dom Pedro (futur Pedro Ier de Brésil) envahit la place et dispersa une manifestation en faveur de la permanence de la cour portugaise dans le pays.

En 1824, le bâtiment devient le siège des Douanes et, en 1852, les premières réformes et rénovations sont réalisées, par l'ingénieur brésilien André Rebouças et l'architecte portugais Raphaël de Castro.

Bien que reconnu en 1938 par le Service National du Patrimoine Historique et Artistique comme d'une valeur architecturale incontestable, le bâtiment, transformé en entrepôt après le transfert des Douanes, et dans un processus de détérioration notoire, ne connut de nouvelles rénovations qu'en 1951. Entre 1956 et 1978, il a abrité le deuxième .

Le projet de requalification du bâtiment à des fins culturelles a été conçu en 1983 par Darcy Ribeiro, alors secrétaire à la Culture de l'État de Rio de Janeiro, et rendu possible l'année suivante (1984) par un accord entre les ministères brésilien et français de la culture. Les travaux de restauration ont été réalisés par des équipes spécialisées, qui ont travaillé à partir des plans originaux, avec le soutien et les ressources du Secrétariat à la Culture, de l'Institut du Patrimoine Historique et Artistique National, de la Fondation Nationale de la Mémoire, du Ministère français de la Culture, la Fondation Roberto Marinho et de l'entreprise Rhodia.

Un projet d'utilisation du lieu pour de multiples fonctions culturelles a été conçu par le muséologue français Pierre Castel et une équipe brésilienne en 1989. L'espace a été inauguré sous le nom de "Casa França-Brasil" le .

Plus tard, en 1992, s'ouvre la Salle de cinéma et de vidéo Henri Langlois qui présente des productions hors circuit commercial. En 1994, le secteur du multimédia s'est élargi, avec l'organisation et l'informatisation de la vidéothèque et de la bibliothèque et la génération d'une vaste base de données pour les consultations, qui peuvent être faites dans des cabines individuelles, des CD-ROM et des bases de données électroniques. La maison dispose également d'une boutique et d'un bar.

Caractéristiques
Le bâtiment, considéré comme l'un des premiers de style néoclassique dans le pays, présente des murs solides, des colonnes et des lucarnes .

Dans un premier temps, d'après le dessin de Grandjean de Montigny, la façade principale du bâtiment comportait de grandes fenêtres, semblables aux fenêtres des façades latérales du bâtiment. Pour abriter la douane, il a fallu opérer des rénovations, notamment fermer partiellement les fenêtres pour une plus grande protection, les transformant en oculi, caractéristique qui subsiste aujourd'hui. Sur la façade principale, il y a trois portes avec des linteaux arqués, auxquelles on accède par des escaliers. Et les façades latérales comportent une porte centrale, flanquée de cinq grandes fenêtres .

À l'intérieur, le bâtiment présente une grande salle ouverte en croix avec des voûtes en berceau et un dôme central avec une lanterne, qui assure l'éclairage. Le toit est soutenu par vingt-quatre colonnes doriques recouvertes de bois avec de la peinture marbrée .

Références

Liens externes

Palais au Brésil
Bâtiment à Rio de Janeiro
Édifice construit au XIXe siècle
Édifice construit en 1820
Architecture néo-classique

Casa França-Brasil


Miguel-Anxo Murado López, nascido em Lugo (Galiza) em 2 de maio de 1965, é um jornalista, cronista de guerra e perito em política internacional, escritor em inglês, galego e castelhano, poeta, historiador e roteirista galego.

Trajetória
É irmão do pintor Antonio Murado e da arquiteta Clara Murado.

Graduou-se em Geografia e História na Universidade de Santiago de Compostela, onde se especializou em Arqueologia. Ele completou um mestrado em Política Internacional no Centre Europeén de Recherches Internacionales et Stratégiques em Bruxelas.

Iniciou sua carreira literária aos 17 anos, em 1983, ganhando o Prêmio Café Gijón de curta-metragem em castelhano com a obra Metamorfosis benezianas. Em 1985 publicou o seu primeiro livro em galego, Bestiario dos descontentos, um conjunto de contos ilustrados por seu irmão, ao qual se seguiu em 1986 De soños e derribos (mais tarde intitulado Memoria de derribos), Ruído. relatos de guerra (1995), Mércores de cinza (1997), Caderno do Xapón (2000), Lapidario (2003) e O soño da febre (2007).

Como roteirista, trabalhou nas séries de ficção Pratos combinados, A familia Pita e Mareas vivas e nas longas-metragens La ley de la frontera (dirigido em 1995 por Adolfo Aristarain) e Fisterra (1999, Xavier Villaverde); Hoje el continua a trabalhar em séries, como Aldán e Eva (1990), Tres días de abril (2010) ou Salgadura (2013), e documentários, como Lendas do mar (1986), Galicia, cruce de miradas (2007) e O incerto Sr. Cunqueiro, (2011) sobre Álvaro Cunqueiro, também traduzido para o castelhano.

Dedicou a maior parte da sua atividade profissional ao jornalismo. Foi membro do Conselho Editorial da revista Luzes de Galiza e colaborou com diversos meios de comunicação galegos (entre eles, Tempos Novos, El Correo Gallego/ Galiza Hoxe) e colaborador em língua inglesa para vários meios de comunicação estrangeiros, incluindo a BBC, The Guardian e o New York Times. Trabalhou como correspondente de guerra nos Balcãs (em 1991 e em 1993), onde cobriu o que aconteceu na Croácia e em Bósnia. De 1998 a 2003 residiu no Oriente Médio, onde atuou como assessor de imprensa das Nações Unidas, como chefe de relações exteriores do Ministério do Meio Ambiente Palestino e depois do Ministério de Belém (2000). Após esta etapa, continuou seu trabalho jornalístico como correspondente em Jerusalém para o jornal El Mundo durante os três primeiros anos da Intifada e para a agência de notícias Europa Press . Outra das suas linhas de trabalho desenvolveu-se na área radiofónica, concretamente no canal Rádio Círculo (Madrid), que dirigiu entre 2004 e 2005.

Atualmente colabora com La Voz de Galicia como redator de artigos ("Escrito en cafeterías" e "Libro de horas") e analista internacional. Na sua especialidade, trabalha também para outros meios de comunicação espanhóis (como no programa "A vivir que son dos días" da Cadena Ser) e para prestigiados meios de comunicação internacionais: o canal britânico BBC World Service, BBC 4, Russia Today TV e The New York Times e The Guardian, entre outros.

Xurxo Borrazás considera que tem um estilo próprio, uma prosa desapaixonada.

Obras

Em galego

Narrativa

 De sonhos e derribos, 1986 . Publicado como Memoria de derribos em 1993, Editorial Galaxia.
 Lista de correos (conto). Contos do Castromil, 1992.
 Pedro e o Lobo, 1992. Adaptação da história tradicional russa para quadrinhos desenhados por Miguelanxo Prado.
 Ruído. Histórias de guerra , 1995, Galáxia. Traduzido para castelhano e inglês.
 Mércores de Cinzas, 1997, Galáxia. Traduzido para o inglês.
 O sonho da febre, 2007, Galáxia. Traduzido para o castelhano: El sueño de la fiebre . Lengua de trapo.
 Fin do século na Palestina, 2008, Galaxia. Traduzido para o castelhano: Fin de siglo en Palestina. Língua de pano.
 Escrito em cafés, 2014, Galáxia.
 Livro de horas, 2016, Galáxia.
 Tres minutos no ar (2019). Galáxia. 232 páginas. Colaborações no programa Diário cultural da Rádio Galega.

Poesia

 Bestiário dos descontentes, 1985, General, ilustrado por Antonio Murado. Traduzido para o inglês: A Bestiary of Discontent, 1993, The Edwin Meller Press.
 Lapidário do heterodoxo, 1990, Sociedade Cultural Valle-Inclán. Reeditado por Tris-Tram.
 Lapidary, 2004, Xerais.

Teatro

 A grande noite de Fiz, 1994, lançado em 1992.
 Historias peregrinas, 1995, lançado em 1995; relançado em 2010.

Redação (ensaio)

 Luis Pimentel, umha fotobiografia, 1990, biografia de Luis Pimentel, Xerais.
 Caderno do Xapón, 2000, Galáxia.

Tradução

 As Cidades Invisíveis, de Italo Calvino, 2000, Xerais.

Obras coletivas

 O relato breve. Seleção de uma década (1980 -1990) , 1990, Galáxia.
 Berra Liberdade, 1996, Galáxia.
 Materia-prima, 2002, Xerais.
 From the beginning of the sea (Desde o início do mar), 2008, Foreign Demand.

Em castelhano

Narrativa

 Metamorfosis benezianas, 1983. Ediciones Polar.

Redação

 Outra ideia da Galiza, 2008, Debate. Traduzido para o galego: Outra idea da Galiza, 2013, Debate.
 La Segunda Intifada. Historia de la revuelta palestina, 2008.
 La invençión del pasado. Verdad y ficción en la historia de España , 2013, Debate.

Guias de viagem

 Santiago de Compostela . 2002. Co-autoria com Suso de Toro.
 Santiago de Compostela . Anaya.
 Santiago de Compostela . Anaya. Edição de bolso.

Prêmios e indicações

 Em 1983 recebeu o Prêmio Café Gijón de Metamorfoses de Beneciano.
 Em 1990 foi finalista do Prêmio Esquío de Poesia com o Lapidar dos Heterodoxos.
 Em 1996 recebeu o Prêmio San Clemente de Narrativa para Ruído, Histórias de Guerra (ex aecquo com o escritor italiano Antonio Tabucchi).
 Por três anos consecutivos, recebeu o Prêmio Carlos Velo de roteiro cinematográfico da Xunta de Galicia por Tres días sin hacer nada, A grande noite de Fiz e Fronteira.
 Em 2005 recebeu o Prêmio de Jornalismo Francisco Fernández del Riego por seu artigo "Chamadas perdidas" (publicado em La Voz de Galicia cinco dias depois dos atentados de Madri e coletado em 2014 em sua obra Escrito en cafeterías).
 Em 2008 recebeu o Prémio da Crítica Galega, na secção Criação Literária, o Prémio Associação de Escritores de Língua Galega e o Prémio Losada Diéguez pela sua obra narrativa O Sonho da Febre .
 No ano seguinte foi novamente galardoado com o Prémio da Associação de Escritores de Língua Galega e o Prémio Ánxel Casal e o Prémio Frei Martín Sarmiento pelo conto autobiográfico Fim do Século na Palestina.

Prêmios Mestre Mateo

Notas

Ver também

Ligações externas

 Site de Miguel-Anxo Murado
 Obras de Miguel-Anxo Murado
 Entrada de Miguel-Anxo Murado no AVG, o portal do audiovisual galego (Consello da Cultura Galega).
 Entrevista com Miguel-Anxo Murado em La 2 (programa La aventura del saber ) sobre sua obra La invención del pasado.
 Entrevista a Miguel-Anxo Murado no blog Criticalia (secção "Parlamento das Letras").

Alunos da Universidade de Santiago de Compostela
Correspondentes de guerra
Nascidos em 1965
Naturais de Lugo (Galiza)
Poetas da Galiza

Miguel-Anxo Murado


Chen Chien-jen   (nascido em 6 de junho de 1951) é um epidemiologista e político taiwanês. Ele ingressou na administração presidencial de Chen Shui-bian em 2003 como líder do Departamento de Saúde, servindo até 2005. Mais tarde, ele chefiou o Conselho Nacional de Ciência entre 2006 e 2008. Chen atuou como vice-presidente da Academia Sinica de 2011 a 2015. Mais tarde naquele ano, Chen se juntou a Tsai Ing-wen na chapa presidencial do Partido Democrático Progressista e atuou como vice-presidente da República da China de 2016 a 2020. Chen ingressou no DPP em 2022 e foi nomeado primeiro-ministro da República da China em janeiro de 2023.

Ele foi membro do Conselho de Curadores da Fu Jen Catholic University antes de concorrer às eleições presidenciais e atuou como professor catedrático Robert J. Ronald de Fu Jen após deixar o cargo.

Carreira política
Chen serviu como Ministro da Saúde de 2003 a 2005.   Como ministro da saúde, ele foi elogiado por gerenciar com eficácia a epidemia de SARS por meio de procedimentos de quarentena e triagem,  apesar de Taiwan não ser membro da Organização Mundial da Saúde ter complicado a coordenação dos esforços de pesquisa.  Seu sucessor, Hou Sheng-mao, atribuiu a Chen a reforma do programa de Seguro Nacional de Saúde.  Chen liderou o Conselho Nacional de Ciência de 2006 a 2008.

Vice-presidência
Em 16 de novembro de 2015, Chen foi confirmado como companheiro de chapa de Tsai Ing-wen nas eleições presidenciais de Taiwan de 2016  após especulações da mídia no início do mês.   Durante a campanha, Chen ficou conhecido pelo apelido de Irmão Da-jen (), inspirado em um personagem interpretado por Chen Bolin no drama romântico In Time with You.  Chen é o primeiro candidato católico à vice-presidência em Taiwan.  Em 16 de janeiro de 2016, Tsai e Chen venceram a eleição presidencial com uma vitória esmagadora.  Chen assumiu o cargo de vice-presidente em 20 de maio de 2016.

Como primeiro-ministro
Em dezembro de 2021, Chen se inscreveu para ingressar no Partido Democrático Progressista e tornou-se formalmente membro em fevereiro de 2022.   Em janeiro de 2023, ele voltou ao governo Tsai como primeiro-ministro da República da China.

Referências

Membros da Pontifícia Academia das Ciências
Associados estrangeiros da Academia Nacional de Ciências dos Estados Unidos
Professores da Universidade Tulane
Cavaleiros da Ordem de São Gregório Magno
Alunos da Universidade Johns Hopkins
Alunos da Universidade Nacional de Taiwan
Pessoas vivas
Nascidos em 1951
!CS1 manut: Nomes múltiplos: lista de autores
!Artigos com texto em chinês
!Artigos com texto em chinês tradicional

Chen Chien-jen


Veterans' affairs is an area of public policy concerned with relations between a government and its communities of military veterans. Some jurisdictions have a designated government agency or department, a Department of Veterans' Affairs, Ministry of Veterans' Affairs, Department of Veterans Services, or the like, which oversees issues relating to veterans' affairs. These departments provide a variety of services for veterans.

Functions
The particular services provided can vary by jurisdiction, but can include things such as:

 Resolving issues regarding compensation due following service
 Provision of military pensions
 Assistance with housing
 Assistance obtaining post-service employment
 Provision of treatment for service-related injuries
 Arranging for burial in cemeteries designated for veterans

In a survey of benefits and services offered to Veterans in four English-speaking countries, Veterans Affairs Canada noted that "[w]hile each country's suite of programs is very different, there is general consistency in the services and benefits available to support a Veteran's re-establishment".

Examples
Departments for Veteran Affairs in country or state jurisdictions include:

United States Department of Veterans Affairs (departments of this type in individual US states are independent of the federal entity)
Arizona Department of Veterans' Services
Florida Department of Veterans Affairs
Illinois Department of Veterans' Affairs
Louisiana Department of Veterans Affairs
Michigan Department of Military and Veterans Affairs
New Jersey Department of Military and Veterans Affairs
Ohio Department of Veterans Services
Oklahoma Department of Veterans Affairs
Oregon Department of Veterans' Affairs
Tennessee Department of Veterans Services
West Virginia Department of Veterans Assistance
Wisconsin Department of Veterans Affairs
Department of Veterans' Affairs, Australia
Veterans Affairs Canada, Canada
Veterans Affairs Council of Taiwan
Ministry of Veterans Affairs, China
Ministry of Croatian Veterans, Croatia
Ministry of Patriots and Veterans Affairs, South Korea
Ministry of Defence and Veterans Affairs (South Sudan)
Service Personnel and Veterans Agency, United Kingdom

See also
Healthcare

References

Veterans' affairs ministries

Veterans' affairs


تيم براون ، من مواليد 6 مارس 1981، لاعب كرة قدم نيوزلندي.

يلعب مع نادي ويلينغتون فينيكس.

بدأ باللعب مع منتخب نيوزلندا لكرة القدم في عام 2004.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية نيوزيلنديون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أسكوت
أصحاب أعمال نيوزيلنديون
لاعبو الدوري الأسترالي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الأسترالي لكرة القدم (1995–2004)
لاعبو ريتشموند كيكرز
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كأس القارات 2009
لاعبو كأس أوقيانوسيا للأمم 2004
لاعبو كأس أوقيانوسيا للأمم 2008
لاعبو كرة قدم نيوزيلنديون
لاعبو منتخب نيوزيلندا لكرة القدم
لاعبو ميرامار رينجرز إيه إف سي
لاعبو نادي نيوكاسل جيتس
لاعبو ويلينغتون فينيكس
مواليد 1981

تيم براون


Hal Elrod (nasceu em 30 de maio de 1979) é um autor americano, palestrante e coaching de sucesso.  Ele é o autor da série O Milagre da manhã, incluindo The Miracle Morning e The Miracle Equation, e o apresentador do podcast Achieve Your Goals . Em 1999, ele se envolveu em um grave acidente automobilístico do qual se recuperou posteriormente.  Ele nasceu em Camarillo, Califórnia .

livros

Podcast

Filmografia

 Agudo (2013)
 O Milagre da Manhã (Documentário) (Concluído)
 Teoria do impacto (série de TV) (2019)

Referências

links externos

 Website oficial
 Site oficial do Milagre da manhã
 Hal Elrod na Amazon
 Hal Elrod em Entrepreneur (revista)

 Hal Elrod na Penguin Random House
 Hughes, Locke (17 de março de 2019). "Tentei a rotina de produtividade 'O Milagre da Manhã' por um mês. Aqui está o que aconteceu." (Notícias da NBC).

Pessoas vivas
Nascidos em 1979

Hal Elrod


සවිස්තරාත්මක සංඛ්‍යා විද්‍යාවේදී පරාසය යනු සියලුම දත්ත අඩංගුවන කුඩාම ප්‍රාන්තරයේ ප්‍රමාණයයි. විශාලම නිරීක්ෂණයෙන් කුඩාම නිරීක්ෂණය අඩුකිරීම මගින් මෙය ගණනය කළ හැකි අතර එමගින් සංඛ්‍යාන විද්‍යාත්මක විසරණය පිළිබඳව යම් සංඥාවක් ලබාදේ.

පරාසය නිරීක්ෂණ දෙකක් මත පමණක් පදනම් වන නිසා එහි ඒකක ද දත්තයන්ගේ ඒකකම වේ. දත්ත ප්‍රමාණය විශාල වන විට දී පමණක් එය විසරණය පිළිබඳ දුර්වල මිණුමක් වේ.

ජන සංගණනයකදී පරාසය එහි සම්මත අපගමනයේ දෙගුණයකටත් වඩා වැඩිවේ.

පරාසය උපරිම හා අවම අගය අතර පවතින වෙනස ලෙස දක්වන විට එය. දළ පරාසය ලෙස හඳුන්වයි. මිණුම් ලබාගැනීමේ නව පරිමාණයක් ගොඩනංවන විට වඩා ප්‍රබල උපරිමයක් හෝ අවමයක් එම පරිමාණය මගින් උපදී. මෙය විභව (දළ) පරාසය ලෙස හැඳින්වේ. උපරිම මට්ටමේ ආචරණය වළක්වා ගැනීම සඳහා මෙම පරාසය ඉතා කුඩාවට තෝරා නොගත යුතුය. නිරීක්ෂණය ලබාගත් වි‍ට විශාල හෝ කුඩා නිරීක්ෂණ ප්‍රතිඵල නිරීක්ෂණ (දළ) පරාසයක් පිළියෙල කරයි.

මැදිපරාස ලක්ෂ්‍යය; එනම් අන්ත දෙක අතර මැද පවතින ලක්ෂ්‍යය; එය දත්තවල කේන්ද්‍රික ප්‍රවණතාව පිළිබඳ මිණුමකි. නැවතත් එය කුඩා දත්ත කොටස් සඳහා ශක්තිමත් මිණුමක් නොවේ.

පරාසය (සංඛ්‍යානය)


Maria "Masha" Alexandrovna Gessen (, Marija Alexandrowna Gessen; * 13. Januar 1967 in Moskau) ist russisch-US-amerikanischer Nationalität und journalistisch sowie schriftstellerisch tätig.

Leben

Masha Gessen wurde 1967 als Kind einer aschkenasisch-jüdischen Familie in Moskau geboren, seine*ihre Familie emigrierte mit ihm*ihr 1981 aus der Sowjetunion in die Vereinigten Staaten.

Später wurde sie*er Russlandkorrespondent*in des amerikanischen Nachrichtenmagazins U.S. News & World Report. 1991 kehrte sie*er als Journalist*in nach Russland zurück, um den Übergang in die liberale Demokratie journalistisch zu begleiten. Sie*er berichtete als Kriegsreporter*in über Tschetschenien, kommentierte den Aufstieg von Wladimir Putin und die Zeit unter Präsident Dmitrij Medwedew.

Gessen schrieb Biographien über den Mathematiker Grigori Perelman, der die Poincaré-Vermutung bewies, über den russischen Präsidenten Wladimir Putin und über Pussy Riot.

Masha Gessen ist aktiv in der Lesben- und Schwulenbewegung tätig und siedelte 2013 wegen der zunehmenden Repressionen gegen Homosexuelle in Russland von Moskau nach New York City um. Gleichfalls 2013 erhielt Gessen den schwedischen Tucholsky-Preis für Schriftsteller, die im eigenen Land verfolgt oder bedroht werden und daher im Exil leben müssen.

Im Jahr 2017 veröffentlichte Gessen The Future Is History: How Totalitarianism Reclaimed Russia (deutsch: Die Zukunft ist Geschichte. Wie Russland die Freiheit gewann und verlor). Das Buch folgt den Lebensgeschichten von vier jungen Russen, die zur Welt kamen, als dem Land ein demokratischer Aufschwung prophezeit wurde. Während der russische Zoll das Buch bei Kontrollen immer wieder zurückhielt, wurde es außerhalb Russland mehrfach ausgezeichnet, so 2017 mit dem National Book Award in der Kategorie Nonfiction und 2019 mit dem Leipziger Buchpreis zur Europäischen Verständigung.

Als nichtbinäre Person bevorzugt Gessen, geschlechtsneutral mit dem singularen Fürwort they bezeichnet zu werden.

Familie

Der Schriftsteller, Journalist und Herausgeber Keith Gessen (* 1975) ist Masha Gessens Bruder. 2000 adoptierte sie*er einen dreijährigen russischen Waisenjungen, dessen Eltern an den Folgen von Aids gestorben waren. Im Jahr darauf kam seine Tochter zur Welt.

Veröffentlichungen

Auf den Erfolg unserer hoffnungslosen Mission. Die russische Intelligenzija. Kunstmann, München 1998, ISBN 3-88897-197-7.

Esther und Rusja. Wie meine Großmütter Hitlers Krieg und Stalins Frieden überlebten. Hanser, München/Wien 2005, ISBN 3-446-20583-7; Deutscher Taschenbuch-Verlag, München 2008, ISBN 978-3-423-34496-8.
 Im Maul des Löwen, Rezension von Gabriele von Arnim in der Zeit, Nr. 50, 8. Dezember 2005.

 Chronicle of a Death Foretold, Rezension von Jennifer Senior in der New York Times, 11. Mai 2008.

 Der Beweis des Jahrhunderts. Die faszinierende Geschichte des Mathematikers Grigori Perelman. Suhrkamp, Berlin 2013, ISBN 978-3-518-42370-7; ebd. 2014, ISBN 978-3-518-46527-1.
 Das Genie lebt im Hotel Mama, Rezension von Heinrich Hemme in der Frankfurter Allgemeinen Zeitung, 3. September 2013.
 The Man Without a Face: The Unlikely Rise of Vladimir Putin. Riverhead, 2012.
Der Mann ohne Gesicht – Wladimir Putin. Eine Enthüllung. Piper, München/Zürich 2012, ISBN 978-3-492-05529-1; ebd. 2013, ISBN 978-3-492-30279-1.
 How the Fall of the Berlin Wall Radicalized Putin, Auszug in The Daily Beast, 11. September 2014.
 Vladimir's Tale, Rezension von Anne Applebaum in der New York Review of Books, 26. April 2012.
 Ann-Dorit Boy: Rezension. In: Neue Zürcher Zeitung. 31. Mai 2012.
 Words Will Break Cement: The Passion of Pussy Riot. Riverhead, 2014.
 Where the Jews Aren't: The Sad and Absurd Story of Birobidzhan, Russia's Autonomous Region. Nextbook/Schocken, 2016, ISBN 978-0-8052-4246-1.
 The Future Is History: How Totalitarianism Reclaimed Russia. Riverhead Books, 2017, ISBN 978-1-59463-453-6.
Die Zukunft ist Geschichte. Wie Russland die Freiheit gewann und verlor. Aus dem Englischen von Anselm Bühling. Suhrkamp, Berlin 2018, ISBN 978-3-518-42842-9.
 Never Remember: Searching for Stalin's Gulags in Putin's Russia. Columbia Global Reports, New York 2018, ISBN 978-0-9977229-6-3.
Vergessen. Stalins Gulag in Putins Russland. Aus dem Englischen von Sven Koch. dtv Verlagsgesellschaft, München 2019, ISBN 978-3-423-28172-0
Leben mit Exil. Über Migration sprechen. edition suhrkamp, Berlin 2020, ISBN 978-3-518-12743-8.

Preise und Auszeichnungen

 2017: National Book Award for Nonfiction für The Future is History: How Totalitarianism Reclaimed Russia
 2019: Leipziger Buchpreis zur Europäischen Verständigung für Die Zukunft ist Geschichte. Wie Russland die Freiheit gewann und verlor
 2023: Hannah-Arendt-Preis für politisches Denken

Weblinks

 .
 Sonja Zekri: Schriftstellerin Masha Gessen: Ein schwuler Putin als Papierhampelmann. In: Süddeutsche Zeitung. 19. März 2019.

Einzelnachweise

Journalist (Vereinigte Staaten)
Autor
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Englisch)
Literatur (Vereinigte Staaten)
Politische Literatur
Exilliteratur
Biografie
Essay
Homosexualität in der Literatur
LGBT-Aktivist (Vereinigte Staaten)
Träger des National Book Award
Schriftsteller (New York City)
Russischer Emigrant in den Vereinigten Staaten
Sowjetbürger
Russe
US-Amerikaner
Geboren 1967
Nichtbinäre Person

Masha Gessen


Folkestone and Hythe is a local government district in Kent, England, in the south-east of the county. Its council is based in the town of Folkestone. The authority was renamed from Shepway in April 2018, and therefore has the same name as the Folkestone and Hythe parliamentary constituency, although a somewhat narrower area is covered by the district.

Most of the population live in the coastal towns of Folkestone and Hythe. The north of the district mainly consists of landscape villages interspersed with woods along parts of the North Downs, while the south features a coastal expanse of lower lying, periodically reclaimed villages in less forested Romney Marsh, which has a number of communities extensively built in the medieval period and 17th century as centres of the Romney Marsh wool trade. The district's economy is influenced by the Channel Tunnel Rail Link and the M20 motorway, while the tourism and allied retail sectors provide key sources of employment.

History

The modern district covers roughly the same area as the Lathe of Shepway, which contained the hundreds and liberties of Aloesbridge, Bircholt, Folkestone, Ham, Heane, Longport, Loningborough, Lydd, Newchurch, New Romney, Stouting/Stowting, Street and Worth. Its 1861 population was 51,826. The lathe originated as the territory of the Limenwara, one of the regiones of Jutish Kent, but had become obsolete by the end of the 19th century, before reappearing in its present guise in 1974. Windmills served to assist pumping of water as well as grinding of corn, barley, rye and wheat in the district.

The Royal Court of Shepway, which met near Lympne at a place called Shepway Cross, was the principal court of the Cinque Ports Federation. Folkestone & Hythe District Council uses the Folkestone White Horse as a logo.

Governance

The district was formed as Shepway on 1 April 1974 by the merger of Folkestone, Hythe, Lydd and New Romney [Municipal] Boroughs along with Elham and Romney Marsh Rural Districts.

First tier
This consists of town councils in Folkestone, Hythe, New Romney, Lydd and Hawkinge; and the following parish councils:
Acrise (M)
Brenzett
Brookland
Burmarsh
Dymchurch
Elham
Elmsted
Ivychurch
Lyminge
Lympne
Monks Horton (M)
Newchurch
Newington
Old Romney (M)
Paddlesworth (M)
Postling
St Mary in the Marsh
Saltwood
Sandgate
Sellindge
Snargate (M)
Stelling Minnis
Stowting (M)
Stanford
Swingfield
(M) Parishes marked thus are served by a parish meeting, not a parish council

Wards
The District Council consists of 30 councillors representing 13 wards.:
Folkestone: six wards (Broadmead; Cheriton; East Folkestone; Folkestone Central; Folkestone Harbour; Sandgate and West Folkestone)
Hythe
Hythe Rural
New Romney
North Downs East (including Elham and Hawkinge)
North Downs West (including Stelling Minnis, Lyminge and Sellindge)
Romney Marsh
Walland and Denge Marsh

Council Composition

Since 2019 the council has been under no overall control. Following the elections of May 2023 the Green Party are the largest party with 11 seats followed by the Labour Party with 10. The Conservatives have 5 seats while Independents and Liberal Democrats have 2 seats each. Jim Martin, the leader of the Green Party group, has stated that he will be starting talks to form a governing coalition with Labour and the Liberal Democrats.

2015-19
Following the May 2015 elections, the composition of Folkestone & Hythe District Council was 22 Conservatives, 7 UKIP and 1 Labour.
In October 2016 the 1 Labour councillor defected to the Conservative party; this saw the composition of Folkestone & Hythe District Council as: 23 Conservatives and 7 UKIP.

2019-23
Following the 2019 Local Elections, the Conservatives lost their majority on the council but remained the largest party. The Conservative Party won 13 seats, The Green Party and Labour both won 6, UKIP and the Liberal Democrats won 2 and an Independent won 1 seat. One Labour councillor subsequently left the party to sit as an independent.
Prior to the 2023 council election the cabinet comprised a 4-way coalition with Conservative councillors, two independent councillors as well as a Green and a Liberal Democrat councillor.

Controversies

Undeclared gifts from Lydd Airport
In 2011, Lydd Airport's owners, seeking to expand the airport, gave gifts to councillors that the councillors did not declare.

Otterpool Park planning permission
Folkestone and Hythe District Council was reported to have spent over £50m up to July 2020 on a proposed housing development on the former Folkestone Racecourse site, despite the 10,000 home scheme not having planning permission.  The site had been bought for £4m in 2016 by the billionaire Reuben brothers via a British Virgin Islands-registered company 'Cozumel Estates' who then submitted development proposals to the council for approval, in a partnership with the council.  The brothers withdrew from the scheme in 2019 and sold the site to the council for £25m in 2020. The local authority granted permission for Otterpool Park in 2023.

Geography
Folkestone and Hythe occupies the most southerly part of Kent. It is bounded on the north by Ashford and Canterbury Districts; on the east by Dover District and on the south by the Strait of Dover. The Romney and Walland Marshes cover a good deal of its area to the west; where the North Downs begin to reach the sea there is much more in the way of settlement. Four out of five towns in the District are located along the coast. The district area is the same size as the similarly named Folkestone & Hythe parliamentary constituency, but leaves out the Saxon Shore ward from the neighbouring Borough of Ashford.

Climate
Climate in this area has mild differences between highs and lows, and there is adequate rainfall year-round.  The Köppen Climate Classification subtype for this climate is "Cfb" (Marine West Coast Climate/Oceanic climate).

History

Folkestone & Hythe was an ancient division of Kent and originated, probably in the 6th century, during the Jutish colonisation. It was originally named Lympne, but by the thirteenth century its name was changed to Shepway. It was one of the seven original lathes of Kent and remained after that number was reduced to five. Like the other lathes it contained several hundreds.

The lathe was an important administrative, judicial and taxation unit for 600 years after the Domesday Book.  The sheriff toured the county twice yearly attending on the lathes, however the lathe court became anomalous as it fell between the hundredal courts below and the justices of the county (in petty and quarter sessions) above.  When the lathe and division of the lathe were used as the basis for meetings of local justices of the peace in monthly or petty sessions, Shepway became the unit for this purpose, however a group of hundreds in the middle of the Lathe of Scray, centred on Ashford,  were for convenience attached to the Lathe of Shepway for petty sessional purposes. These were the four Hundreds of Felborough, Wye, Calehill, and Chart and Longbridge, with the township of Ashford.

The corporation of Romney Marsh, although within Shepway, possessed its own quarter and petty sessions (separate from the county).

Although not formally abolished, Shepway fell out of usage at the end of the 19th century, only to reappear on 1 April 1974 as a merger of the boroughs of Folkestone, Hythe, Lydd and New Romney, along with Elham and Romney Marsh Rural Districts. Some parishes along the northern boundary of Shepway were left out when it was revived as a local government unit in 1974, principally those that were in the Hundreds of Ham and Bircholt (Barony). Also omitted were some parishes in Folkestone Hundred, just east of the town. Nevertheless, Shepway was the last of the five lathes of Kent that recognisably continued as a principal local government unit of the county.

On 17 January 2018 a proposal to rename the local authority was passed by councillors, with the new name of Folkestone and Hythe District Council being implemented with effect on 1 April 2018. The council claimed that after 44 years there was still some confusion as to where Shepway was.

Housing and architecture

The layout of the main towns is one of Victorian streets interspersed with apartment blocks, including a few tower blocks with otherwise housing in the district formed of low-rise apartments, semi-detached, terraced or (less often) detached homes with typically smallholdings or small gardens.

The number of listed buildings in the district exceeds 200.  This includes 18 churches listed in the highest grading in the national listing system (Grade I).  Three castles or their bailey towers survive from the medieval period.

An examples at Grade I is Davison's Mill, a large windmill set by a green rolling lawn.

Economy
In economic terms, Folkestone and Hythe is the third most deprived area in Kent, after Thanet and Swale. Like them, it has a high rate of unemployment; poor educational attainment figures; and with the majority of businesses being small operations. The major source of economy is, however, tourism. Events and venues are widely publicised.

Transport
The M20  crosses the north of the District to end at Folkestone, carrying traffic from London, M25 and Maidstone to the district.

Also following the M20 is the A20 which goes by nearby villages in the district. The A20 also continues onto Dover.

The A259 south coast road starts at Folkestone via Hythe, Kent and Romney Marsh in the district to Rye, East Sussex, Hastings, Bexhill-on-Sea, Eastbourne, Brighton, Worthing, Littlehampton, Bognor Regis and Chichester to Emsworth near Portsmouth.

The A260 leaves Folkestone to the A2 for Canterbury.

The A2070 links the Romney Marsh to Ashford and the M20.

Stagecoach South East operate all local buses in the district to Dover, Canterbury, Hastings, Maidstone and Ashford. Stagecoach also run coach route 021 to London from the district on behalf of National Express.

The South Eastern Main Line and High Speed 1 both cross the district. Domestic trains are provided by Southeastern and serve the stations of Westenhanger, Sandling, Folkestone West and Folkestone Central in the district. Trains go to London Charing Cross via Ashford International and Tonbridge to the west and Ramsgate via Dover Priory to the east.

The western end of the Channel Tunnel is at Cheriton, just west of Folkestone and trains that carry cars are provided by Eurotunnel. The tunnel is accessed by the M20 and the A20. Eurostar also use the tunnel but its nearest station to the district is next door in Ashford at Ashford International.

There are no longer cross channel ferry services in the district and these are now concentrated at the Port of Dover..

The Royal Military Canal starts at Seabrook, near the sea at Sandgate, and runs through Hythe town centre and the northern edge of the Romney Marsh.

The Romney, Hythe & Dymchurch Railway is a light railway that operates over almost 14 miles from Hythe to Dungeness via Dymchurch, New Romney, and some smaller intermediate stations.

Several long distance footpaths cross the District, including the Saxon Shore Way and the North Downs Way; shorter walks include the "Elham Valley Walk" and the "Royal Military Canal Path".

Lydd Airport is also in this district which handles small passenger flights to Le Touquet in France and Cargo flights to Ostend, Belgium. The Airport is served by routes 11 and 101.

Notable people

References

Lathes of Kent
Non-metropolitan districts of Kent

Folkestone and Hythe District


Die Kategoria Superiore 2011/12 war die 73. offizielle Spielzeit der höchsten albanischen Fußballliga der Männer. Die Saison begann am 10. September 2011 und endete mit der 26. und letzten Runde am 12. Mai 2012.

KF Skënderbeu Korça konnte seinen Titel erfolgreich verteidigen und gewann damit die dritte Meisterschaft der Vereinsgeschichte.

Vereine

Abschlusstabelle

Kreuztabelle

Relegationsspiele
Die zehnt- bis zwölftplatzierten Teams der Kategoria Superiore mussten Relegationsspiele gegen die dritt- bis fünftplatzierten Mannschaften der Kategoria e parë (zweithöchste Spielklasse) bestreiten. Während dem FK Tomori Berat und dem KF Apolonia Fier der Klassenerhalt gelang, musste der KS Kamza nach einer Niederlage gegen den KS Besa Kavaja absteigen.

Weblinks
 Tabellen und Ergebnisse auf kicker.de

Einzelnachweise

2011
Fußballsaison 2011/12

Kategoria Superiore 2011/12


Agustina Albertarrio née le  janvier 1993 à Adrogué est une joueuse argentine de hockey sur gazon. Elle joue avec l'équipe nationale argentine de hockey sur gazon, remportant la médaille d'argent aux Jeux olympiques d'été de 2020.

Carrière
Lors de la Coupe d'Amérique 2013, elle a remporté sa première médaille d'or avec l'Argentine dans un tournoi international. Agustina a également remporté la Ligue mondiale 2014-2015 et la médaille de bronze à la Coupe du monde féminine de hockey sur gazon 2014. Elle faisait partie de l'équipe qui a remporté la médaille d'or aux Jeux panaméricains de 2019.

Références

Liens externes

Joueuse argentine de hockey sur gazon
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2016
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020
Naissance en janvier 1993
Naissance dans la province de Buenos Aires
Médaillée d'argent olympique argentine

Agustina Albertarrio


Robert Lewis Heilbroner (24. mars 1919 – 4. janúar 2005) var bandarískur hagfræðingur og afkastamikill rithöfundur, þjóðfélagsrýnir og fyrirlesari. Hann fæddist á Manhattan, New York. Faðir hans, Louis Heilbroner, var auðugur kaupsýslumaður. Árið 1924 þegar Heilbroner var fimm ára lést faðir hans. Næstu tíu ár eftir föðurmissinn var fjölskyldubílstjórinn honum sem faðir. Robert sagði síðar að sú reynsla hefði haft mótandi áhrif á frjálslyndar efnahagshugmyndir sínar. Heilbroner lést af heilablóðfalli í New York þegar hann var 85 ára.

Æviágrip
Heilbroner var þriðja barn Louis og Helen Heiler Heilbroner. Hann fæddist inn í auðuga þýska gyðingafjölskyldu. Faðir hans stofnaði herrafataverslunina Weber & Heilbroner, sem var eitt þekktasta herrafatafyrirtæki í New York á millistríðsárunum.

Haustið 1936 hóf Heilbroner nám við Harvard, þar sem hann útskrifaðist með hæstu einkunn (summa cum laude) í heimspeki, stjórnmálum og hagfræði 1940. Í seinni heimstyrjuöldinni þjónaði Heilbroner í bandaríska hernum á skrifstofu verðlagseftirlitsins undir stjórn John Kenneth Galbraith, eins afkastamesta hagfræðings eftirstríðsáranna. Heilbroner fékk bronsstjörnuna fyrir þjónustu sína í hernum. Heilbroner lauk doktorsnámi í hagfræði við New School of Social Research í New York 1963. Árið 1972 var hann ráðinn til skólans og gerður að prófessor í hagfræði.

Framlög til hagfræði
Heilbroner lagði mikið af mörkum til hagsögu og hagspeki. Hann var gríðarlega afkastamikill sem höfundur, og eftir hann liggja hátt á þriðja tug bóka, þar af margra metsölurita. Talið er að enginn bandarískur hagfræðingur hafi selt fleiri bækur en Heilbroner og Galbraith.

Heilbroner leit svo á að hagfræðin væri í grunninn heimspekileg, þ.e. sú grein heimspekinnar sem fæst við veraldleg málefni. Hann er þekktastur fyrir fyrstu bók sína, The Worldly Philosophers sem kom út 1953, og er ein af mest seldu ritum um hagfræði. Í henni leggur hann áherslu á samband daglegs lífs og efnahagslegs veruleika annars vegar og hagfræðinnar og hagrænnar hugsunar hins vegar.

Heilbroner skrifað fjölda bóka og greina sem setja hagfræðikenningar og þróun hagfræðinnar í sögulegt samhengi og tengir þær jafnframt við félagsleg og pólitísk málefni samtímans. Heilbroner var mjög gagnrýninn á áhrif hagvaxtar á umhverfi og takmarkaðar auðlindir. Í bókinni Inquiry Into the Human Prospect (1974) sem hafði mikil áhrif taldi Heilbroner framtíðarhorfur mankynsins myrkar, því mannlegt eðli gerði erfitt fyrir að hægt væri að gera þær breytingar sem nauðsynlegar væru til að yfirstíga þær hindranir sem takmörkuð gæði og óendurnýtanlegar auðlindir setja hagvexti.

The Worldly Philosophers
The Worldly Philosophers: The Lives, Times and Ideas of the Great Economic Thinkers, er ein af víðlesnustu hagfræðibókum sögunnar, bókina skrifaði Heilbroner áður en hann kláraði sitt doktorsnám. Heilbroner vakti áhuga margra á hagfræði, almennings og nemenda, með því að varpa ljósi á samhengi milli athafna fólks í sínu daglega lífi og hinna stórfelldu efnahagsatburða sem þróast og móta söguna. Markmið bókarinnar leitast við að varpa ljósi á mikilvægi hagfræðilegrar hugsunar samfélaginu til góðs. Að sögn Heilbroner veitir bókin einstaka framtíðarsýna, sem mun hugsanlega færa einhverjum kapitalistum örugga leið gegnum komandi áratugi. Með bókinni tókst honum einnig að opna augu almennings fyrir dýpri hugmyndum um efnahagslegar breytingar eins og þær hafa þróast síðan á 18. öld, í verkum annara hagfræðinga s.s. Smith, Marx, Keynes og Schumpeter er þessum breytingum lýst.

Kenningar Heilbroner um kapítalisma
Vegna rannsókna Heilbroner var Center for Capitalism Studies við New School for Social Research stofnað á grundvelli skilnings Heilbroner á félags- og sálfræðilegum þáttum efnahagslífsins, þetta lagði grunninn að þverfaglegum rannsóknum á hagfræði. Heilbroner skoðaði einnig ítarlega skaðleg áhrif kapítalisma, einsog lýst er í "The Wealth of Nations" eftir Smith, þar sem litið er á siðferðis- og efnislega hnignun sem staðlaða sögulega framþróun. Heilbroner taldi mikilvægara að rannsaka frekar félags- og sálfræðilegar afleiðingar þessarar óumflýjanlegu hnignunar. Þegar hnignun á sér stað hafa starfsmenn tilhneigingu til að missa hugrekki sitt, líkamlega orku og sérþekking þeirra í tilteknum viðskiptum kostar vitsmunalegar og siðferðilegar dyggðir. Þetta bendir til þess að einhæf vinna með litla færni hafi neikvæð áhrif á heildarbata á gæðum vinnuafls. Grundvallaratriði í kenningum Heilbroner er áhersla á þverfaglega nálgun, hann hélt því fram að hefbundin kennsla í hagfræði feli raunverulega sýn. Nemendur í hagfræðinámi hafa orð á sér fyrir að hafa þrengra sjónarhorn á samfélagið, vera of einstaklingsmiðaðir og minna opnir fyrir hugmyndum um félagslegar framfarir. Í ritinu Behind the Veil of Economics þar útskýrir Heilbroner hvernig hagræn hugsun gæti hulið skilning okkar á samfélaginu með því að blinda okkur fyrir dýpri þáttum eins og menningarlegum, félagslegum og sálfræðilegum. Hann taldi að þessir þættir hefðu mikil áhrif á framvindu efnahagslífsins .

Heimildir

Bandarískir hagfræðingar

Robert L. Heilbroner


Det er for børn er en dansk dokumentarfilm fra 2012, der er instrueret af Thomas Bartels og Finn Nørgaard.

Handling
En film til børn og unge hvis forældre er i fængslet. Hovedformålet med projektet er at gøre barnets møde med kriminalforsorgens institutioner så skånsom og tryg som mulig.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012

Dokumentarfilm fra Danmark

Det er for børn


Duefotografering er en luftfototeknik opfundet i 1907 af den tyske apoteker Julius Neubronner, som også brugte duer til at bringe medicin ud. En brevdue blev udstyret med et brystskjold af aluminium, og herpå var der anbragt et letvægtsminikamera med forsinket udløsning. Neubronners ansøgning om tysk patent blev i første omgang afslået, men i december 1908 fik han patentet, da han kunne fremvise autentiske billeder taget af duerne. Han demonstrerede teknikken på Dresden Internationale Fotoudstilling i 1909 og solgte nogle postkort med billederne på på Frankfurt Internationale Luftfartsudstilling og flystævnet i Paris i 1910 og 1911.

I udgangspunktet syntes det militære potentiale for duefotografering til luftrekognoscering at være tillokkende. Afprøvninger på slagmarker under første verdenskrig gav lovende resultater, men den sekundære teknik med mobile dueslag til brevduer havde større betydning. Som følge af den hastig forbedring af flyvemaskinerne under krigen svandt den militære interesse for duefotografering stille og roligt, og Neubronner indstillede sine eksperimenter. Ideen blev kortvarigt genoptaget i 1930'erne af en schweizisk urmager og muligvis også af de tyske og det franske militærer. Skønt krigsduer blev anvendt i stor stil under anden verdenskrig, er det uklart, i hvilket omfang duer blev brugt til luftrekognoscering, hvis overhovedet. Det amerikanske CIA udviklede senere et batteridrevet kameradesign beregnet på duefotografering som spionagemiddel; detaljerne om anvendelsen er fortsat klassificeret.

Konstruktionen af et tilstrækkeligt lille og let kamera med en tidsbaseret udløsermekanisme samt træning og pasning af duerne, så de accepterede at flyve med den ekstra last, var særdeles udfordrende. Det samme var den begrænsede kontrol over fuglenes positioner, retninger og hastigheder, når billederne blev taget. I 2004 anvendte BBC små tv-kameraer fastgjort på falke og duehøge for at få optagelser live. I nutiden er der forskere, amatører og kunstnere, der fastgør kameraer på forskellige dyrearter.

Baggrund

De første luftfotos blev taget i 1858 af ballonføreren Nadar; i 1860 tog James Wallace Black det ældste eksisterende luftfoto, ligeledes fra en ballon. Efterhånden som fototeknikken blev forbedret var der nogle pionerer, der placerede kameraer i førerløse flyvende genstande. I 1880'erne eksperimenterede franskmanden Arthur Batut med dragefotografering. Man fulgte i hans fodspor, og i 1896 blev der taget nogle berømte luftfotos af Boston med denne metode foretaget af William Abner Eddy. Amedee Denisse forsynede en raket med et kamera og en faldskærm, og Alfred Nobel eksperimenterede også med raketfotografering i 1897.

Brevduer blev brugt i stor stil i 1800- og 1900-tallet, både til civilt og militært brug (krigsduer. I den fransk-preussiske krig i 1870 førte brevduer op imod 50.000 mikrofilmede telegrammer per duetransport fra Tours til det belejrede Paris. Samlet blev der fløjet omkring 150.000 enkelte telegrammer (private og med statsdepecher) i den periode. I 1889 gennemførte det Tekniske Societet i Det Russiske Kejserrige fra Sankt Petersborg et eksperiment, hvor lederen af det russiske ballonkorps tog luftfotos fra en ballon og sendte negativerne med brevdue til jorden.

Julius Neubronner

I 1903 genoptog Julius Neubronner, en apoteker fra Kronberg im Taunus nær Frankfurt am Main, en praksis, som hans far havde påbegyndt et halvt århundrede forinden, med at modtage recepter fra et nærtliggende sanatorium ved hjælp af brevduer (dette blev indstillet igen tre år senere, da sanatoriet lukkede). Han leverede hastende medicin på op til 75 gram på samme måde, og han fik placeret nogle af sine brevduer hos sin leverandør i Frankfurt, hvorved han selv opnåede hurtigere leveringer. Da en af hans duer i en tåge mistede orienteringen og på besynderlig vis dukkede op igen, velnæret, fire uger senere, fik Neubronner en fjollet ide om at udstyre sine duer med automatiske kameraer for at spore deres ruter. Ideen førte ham til at kombinere sine to hobbyer, fascinationen af brevduer og fotografering. Senere fandt han ud af, at den forsvundne due var blevet passet af en restaurantejer i Wiesbaden.

Efter med held at have afprøvet et Tecka minikamera monteret på et tog og under slædekørsel påbegyndte Neubronner udviklingen af et let minikamera, der kunne fæstes på brystet af en due ved hjælp af seler og et kyras. Han trænede duerne omhyggeligt til at bære den ekstra last ved hjælp af modeller i træ af kameraer med vægte fra 30 til 75 gram. For at få taget et luftfoto førte Neubronner en due til et sted omkring 100 km fra dens hjem, hvorpå den blev udstyret med kamera og sluppet fri. Duen, der gerne ville af med sin byrde, ville typisk flyve den mest direkte vej i 50-100 m højde. Et pneumatisk system i kameraet styrede tidsforsinkelsen, før fotoet blev taget. For at hjælpe den tungt lastede due var dueslaget forsynet med et bredt, elastisk landingsområde, og hullet var ekstra bredt.

Ifølge Neubronner eksisterede der omkring en halv snes eksemplarer af hans kamera. I 1907 var resultaterne gode nok til, at han ansøgte om patent. I første omgang fik hans opfindelse "Metode og midler til at tage landskabsbilleder fra oven" afslag på patent af det tyske patentbureau som værende en umulighed, men efter en præsentation af attesterede fotos blev patentet givet i december 1908 (det oprindelige afslag var baseret på manglende forståelse for tamduers bæreevne). Teknologien blev kendt i en større offentlighed i forbindelse med Neubronners deltagelse på Dresden Internationale Fotoudstilling i 1909 samt på Frankfurt Internationale Luftfartsudstilling samme år. Tilskuerne i Dresden kunne overvære duernes ankomst, og de billeder, de havde taget, blev lavet til postkort. Neubronners fotos vandt priser i Dresden samt ved flystævnet i Paris i både 1910 og 1911.

Et foto af Schloss Friedrichshof blev berømt på grund af, at det ved et tilfælde fik fotografens vingespids med på billedet. I modstrid med ophavsrettighederne blev det vist i tyske biografer i 1929 i forbindelse med de viste nyheder.

I en lille bog udgivet i 1909 beskrev Neubronner fem kameramodeller:
 "Dobbeltkameraet" som beskrevet i patentet havde to linser, der pegede i modsatte retninger (frem og tilbage), begge med en brændvidde på 40 mm. Med en enkelt lukkemekanisme kunne kameraet dermed tage to billeder samtidig på det tidspunkt, det pneumatiske system var indstillet til.
 Et stereoskopisk kamera fungerede på samme måde, men havde linserne pegende samme vej.
 En model var i stand til at medbringe film og kunne dermed tage flere billeder efter hinanden.
 På en model var linsen placeret på en bælg. En saksemekanisme holdt bælgen i sin udspilede tilstand, til billedet var taget, hvorpå det straks trak den sammen. På denne måde kunne han fremstille billeder på 6 cm × 9 cm på en fotografisk plade med en brændvidde på 85 mm.
 I et panoramakamera var lukkeren erstattet af en 180° rotation af selve linsen. Modellen blev udgangspunkt for et Doppel-Sport panoramakamera, som Neubronner forsøgte at markedsføre omkring 1910. Det opfangede et panoramaområde på en 3 cm × 8 cm film. Kameraet kom dog aldrig i produktion.

I en udgivelse fra 1920 beskrev Neubronner sin seneste model ved, at den vejede en smule mere end 40 gram og var i stand til at tage 12 billeder. I 2007 noterede en forsker sig, at der kun fandtes ganske beskedne tekniske informationer om linser, lukkere og hastigheden af det fotografiske medie, men kunne samtidig meddele, at Neubronner havde anskaffet sig filmene til sit panoramakamera hos ADOX. Herudfra estimerede han, at følsomheden på dette kamera måtte have været ISO 25/15° – 40/17°, og at lukketiden måtte have været 1/60 s - 1/100 s. Filmens format var beskåret til et format på 30 mm × 60 mm og bøjet, så det havde en konkav form for at forhindre unødvendig forvrængning ved linsens halvcirkelbevægelse.

I 1920 indså Neubronner, at hans ti år med hårdt arbejdet og betydelige udgifter ikke havde givet ham andet end optagelse i encyklopædier og den tilfredsstillelse, der lå i, at en sekundær teknologi, det flytbare dueslag, havde vist sit værd i krigen. Neubronners panoramakamera er nu udstillet på Deutsches Technikmuseum Berlin og Deutsches Museum i München.

Første verdenskrig

Neubronners opfindelse var i det mindste delvis motiveret af udsigten til militære anvendelser. På den tid var fotografering i forbindelse med luftrekognoscering mulig, men ret besværlig, da det enten involverede balloner, drager eller raketter. Brødrene Wrights succesfulde flyvning i 1903 bragte nye muligheder, og overvågningsfly kom frem og blev perfektionerede under første verdenskrig. Samtidig var duefotografering, trods praktiske problemer, fortsat lovende med mulighed for at levere komplementære og mere detaljerede billeder taget fra lav højde.

Det preussiske krigsministerium var interesseret, men en vis skepsis måtte håndteres med en række succesrige demonstrationer. Duerne viste sig at være relativt ugenerede af eksplosioner, men i kampsituationer var det nødvendigt at flytte dueslaget, og duerne tager noget tid om at orientere sig mod den nye placering.  Problemet med at få brevduer til at acceptere et flyttet dueslag med begrænset ny træning havde delvist været løst i den italienske hær omkring 1880; den franske artillerikaptajn Reynaud løste det ved at opdrætte duerne i et dueslag, der blev flyttet omkring. Der er ikke noget, der tyder på, at Neubronner skulle være bekendt med dette arbejde, men han vidste, at der måtte være en løsning på problemet, da han havde hørt om en arbejdsmand i et omrejsende tivoli, der også holdt duer med et dueslag på sin vogn. Ved udstillingerne i 1909 i Dresden og Frankfurt præsenterede han en lille vogn, der var en kombination af et mørkekammer og et mobilt dueslag i stærke farver. Ved måneders hårdt arbejde trænede han unge duer til at vende tilbage til slaget, også efter det var blevet flyttet.

I 1912 havde Neubronner omsider nået sit mål, sat i 1909, om at fotografere vandværkerne i Tegel udelukkende ved brug af de mobile dueslag. Små ti års forhandlinger var planlagt til at slutte i august 1914 med en praktisk test af en manøvre i Strasbourg efterfulgt af statens køb af opfindelsen. Disse planer blev forpurret af krigens udbrud. Neubronner fik derpå tvangsudskrevet alle sine duer og alt sit udstyr til militæret, som afprøvede dem på slagmarken med tilfredsstillende resultat; dog blev teknikken ikke særlig udbredt.

I stedet blev krigsduer under den nu opståede udmattelseskrig brugt til det, de tidligere havde været brugt til i krig, som brevduer. Neubronners mobile dueslag fandt vej til slaget ved Verdun, hvor det viste sig så fordelagtigt, at lignende faciliteter blev brugt i større skala under slaget ved Somme. Efter krigen meddelte krigsministeriet Neubronner, at brugen af duer til luftfotografering ikke havde nogen militær værdi, og at der ikke var brug for yderligere eksperimenter.

Det Internationale Spionmuseum i Washington D.C. har et lille rum afsat til brevduer og duefotografering under første verdenskrig.

Anden verdenskrig

På trods af krigsministeriets afvisning af duefotografering i årene lige efter første verdenskrig blev det i 1932 rapporteret, at den tyske hær optrænede duer til fotografering, og at de tyske kameraer var i stand til 200 eksponeringer per tur. Samme år meddelte franskmændene, at de havde udviklet filmkameraer til duer samt en metode til at få fuglene sluppet løs bag fjendens linjer ved hjælp af specialtrænede hunde.

Skønt krigsduer og mobile dueslag blev brugt i stor udstrækning under anden verdenskrig, er det uklart, hvor meget (hvis overhovedet) det blev brugt til luftfotografering. Ifølge en rapport fra 1942 opdagede den sovjetiske hær forladte tyske lastbiler med duekameraer, der kunne tage fotos med fem minutters intervaller, samt hunde, der var trænet til at bære duerne i kurve. På den allierede side blev det så sent som i 1943 beskrevet, at det amerikanske signalkorps var bekendt med muligheden for at tage teknikken i brug.

Det er dog sikkert, at duefotografering under anden verdenskrig blev introduceret for tyske børn i legetøjsform. Fra omkring 1935 blev de legetøjsfigurer, der blev produceret under mærket Elastolin, hvoraf nogle viste motiver fra før 1918, men med opdaterede uniformer, nu suppleret med signalkorpssoldater med duetransporterende hunde. Figurerne viser soldaten i færd med at slippe duen, der bærer på et kamera i overstørrelse, fri.

Referencer

Litteratur

Eksterne henvisninger

Fotografi
Duefugle

Duefotografering


Danmark 1960 er en dansk undervisningsfilm fra 1961 med instruktion og manuskript af Tørk Haxthausen.

Handling
Om Danmark, danskeren og landets historie og landområdets geografiske historie. Fremstillet til brug ved geografiundervisningen i udenlandske skoler. Foruden en skildring af landets geografiske struktur gives et historisk overblik over landets udvikling som landbrugs- og søfartsnation og den ændring, der i den nyere tid har fundet sted i landets udenrigshandel.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1961

Undervisningsfilm fra Danmark

Danmark 1960


Elemér Jancsó () a fost un critic și istoric literar român de etnie maghiară, editor, frate al lui Béla Jancsó. A publicat sub pseudonimele Dezséri György și Újházy Elemér. Fiul său a fost poetul Miklós Jancsó, iar nepoata sa a fost poeta Noémi Jancsó.

Biografie
A urmat studii liceale la Colegiul Reformat din Cluj, iar ulterior studii superioare de filologie maghiară și franceză la Colegiul Eötvös din cadrul Universității de Științe din Budapesta. După obținerea doctoratului, a studiat timp de doi ani la Universitatea Sorbona din Paris. În anul universitar 1929-1930 a susținut examenele de licență la Universitatea Regele Ferdinand I din Cluj. A lucrat ca profesor la Colegiul Reformat din Cluj până în 1942, cercetător la Institutul de Studii Transilvane între anii 1942-1945 și apoi din 1945 la Universitatea Bolyai din Cluj și, după fuziunea universităților clujene până la moartea sa, ca șef al catedrei de limba și literatura maghiară a Universității Babeș–Bolyai.

A colaborat cu studii și articole în ziarele și revistele de limba maghiară Ifjú Erdély, Erdélyi Irodalmi Szemle, Erdélyi Múzeum, Pásztortűz, Független Újság și Korunk. În 1939, sub îngrijirea sa, a fost lansată colecția Erdélyi Ritkaságok (Rarități transilvănene), cu manuscrise remarcabile pentru istoria culturală transilvănenană. În afară de cele de mai sus, a mai publicat articole în Székely Szó, Keresztény Magvető, Igaz Szó, Nyelv- és Irodalomtudományi Közlemények, Széphalom és a Nyugat.

Activitatea sa de istoric literar s-a concentrat în primul rând pe subiectul iluminismului și al perioadei reformei. A cercetat viața și opera scriitorilor maghiari György Aranka, János Batsányi, Ábrahám Barcsay, Péter Bod, Gábor Döbrentei, Sámuel Gyarmathi și Miklós Jósika.

Colecția sa de cărți rare, corespondență literară, ziare și articole se află acum la Biblioteca Națională Széchényi din Budapesta.

Distincții
În iunie 1969 i s-a conferit titlul de Om de știință emerit al Republicii Socialiste România "în semn de prețuire a personalului didactic pentru activitatea meritorie în domeniul instruirii și educării elevilor și studenților și a contribuției aduse la dezvoltarea învățămîntului și culturii din patria noastră".

Scrieri
 Északafrikában (Cluj, 1931)
 Északi rokonainknál (Oradea, 1932)
 Az erdélyi magyar líra tizenöt éve (Cluj, 1934)
 Erdély irodalmi élete 1918-tól napjainkig (Budapesta, 1935)
 Az erdélyi magyarság életsorsa nevelésügyének tükrében 1914–1934 (Budapesta, 1935)
 A magyar szabadkőművesség irodalmi és művelődéstörténeti szerepe a XVIII. században (Cluj, 1936)
 Az erdélyi színészet hőskora (Cluj, 1939)
 Reményik Sándor élete és költészete (Cluj, 1942)
 Bölöni Farkas Sándor élete és munkássága 1795–1842 (Cluj, 1942)
 Az Erdélyi Magyar Nyelvmívelő Társaság iratai (Documentele lingvisticii maghiare din Ardeal, București, 1955)
 A felvilágosodástól a romantikáig (De la iluminism la romantism, București, 1966)
 A magyar irodalom a felvilágosodás korában (București, 1969)
 Irodalomtörténet és időszerűség. Irodalomtötténelmi tanulmányok 1929–1970 (Istorie literară și actualitate, București, 1972)
 Kortársaim. Tanulmányok, cikkek, portrék, bírálatok 1928–1971 (Contemporanii mei, București, 1976)

Note

Bibliografie
 Magyar életrajzi lexikon
 Romániai magyar irodalmi lexikon: Szépirodalom, közírás, tudományos irodalom, művelődés II. (G–Ke). Főszerk. Balogh Edgár. Bukarest: Kriterion. 1991. ISBN 9732602120

Legături externe
 Jancsó Elemér: Erdély irodalmi élete 1918-tól napjainkig, Nyugat, 1935/4. szám
 Jancsó Elemér: Néhány szó a "megtámadott erdélyi irodalomról", Nyugat, 1935/8. szám
 Jancsó Elemér: Erdély Kazinczyja, Nyugat, 1940/9. szám

Nașteri în 1905
Decese în 1971
Clujeni
Istorici literari maghiari
Oameni din Ocna Mureș
Nașteri pe 10 aprilie
Decese pe 12 noiembrie

Elemér Jancsó


Ivica Čandrlić (Moravice, 25. rujna 1930. – Osijek, 28. ožujka 1993.), hrvatski liječnik internist, nesuđeni nobelovac. Među prvima u svjetskoj medicni uveo kortikosteroidnu terapiju za liječenje.

Životopis
Rođen u Moravicama. U Osijeku završio osnovnu i srednju školu. U Zagrebu studirao medicinu. Diplomirao 1956. godine. Specijalizirao u Zagrebu internu medicinu. Zaposlio se u osječkom Domu zdravlja. Od 1982. redoviti profesor Medicinskog fakulteta u Zagrebu. Po specijalizaciji je preuzeo 1976. rukovođenje internim odjelom tadašnje osječke Opće bolnice, i vrlo skoro odjel podijelio na odsjeke. Time je omogućio razvijanje subspecijalizacije unutar internog odjela. U međuvremenu je pokrenuo 1979. studij medicine u Osijeku. Rezultat podjele odjela u bolnici na odsjeke je bio prerastanje odjela u Kliniku za internu medicinu 1986. godine. Čandrlić je bio bio prvi predstojnik.

Umro u Osijeku 1993. godine.

Nesuđeni Nobelovac
U svjetskoj medicini uveo kortikosteroidnu terapiju za liječenje, što su neki kolege popratili s podsmijehom. Za ono što je on uočio poslije je dodijeljena Nobelova nagrada drugoj dvojici liječnika, dvanaest godina nakon njegove smrti. Dobili su nagradu za otkriće gram-negativne bakterije Helicobacter pylori koja naseljava različite dijelove želuca i dvanaesnika i njezine uloge u gastritisu i nastajanju ulkusa probavila. Ta bakterija uzročnica je upale koja je u čvrstoj svezi s nastankom ulkusne bolesti. Čondrlić je to uočio davno prije i počeo s jednom novom terapijom. Stručna potpora je izostala, i umjesto u Hrvatsku, Nobelova nagrada otišla je u Australiju Barryju Jamesu Marshallu i Robinu Warrenu.

Odlikovanja
 Red Danice hrvatske s likom Katarine Zrinske, za osobite zasluge za zdravstvo, socijalnu skrb i promicanje moralnih društvenih vrednota. Nagrada je dodijeljena posmrtno.

Izvori

Životopisi, Osijek
Hrvatski internisti

Ivica Čandrlić


Lenfoblast, (ilkel lenf hücresi), olgunlaşmamış (immatür) lenfosittir. Lösemide kontrolsüz biçimde çoğalırlar. Ayrıca, lösemide "blast" sözcüğü (kısa isim olarak) çoğu zaman lenfoblastlar için kullanılır.

Yapısı
Lenfoblastlar 12-20 µm çapındadırlar. Çekirdek / sitoplazma oranı yaklaşık 4:1'dir. Sitoplazmaları genellikle agranüler (granülsüz) ve bazofiliktir (bazik boyalara afiniteli).

Blast hücreler

Lenfoblast


Ole Hartvig Nissen (født 17. april 1815, død 4. februar 1874) var en norsk filolog, skolemand og uddannelsesreformator. Han er bedst kendt for grundlæggelsen af Nissens Pigeskole (nu Hartvig Nissens skole) i 1849. Han var ekspeditionschef for skolevæsenet i Kirke- og undervisningsdepartementet fra 1865 til 1872. I 1873 blev han rektor for Katedralskolen. Hartvig Nissen var søn af sognepræst Peder Schjelderup Nissen, hvis farfar Niels Hansen Nissen var født i Fredericia.

Litteratur
 Hartvig Nissen, Norsk biografisk leksikon

Filologer fra Norge

Hartvig Nissen


Gianni Parziale es un ilustrador escultor y pintor italo-brasileño, nacido el 3 de octubre de 1934 en Brescia, Italia y residente en Caraguatatuba.

Datos biográficos
Obtuvo su Maestría en Artes en el Instituto "Paolo Toschi" de Parma.

Notas y referencias

Enlaces externos

 Enciclopedia itaucultural de las artes: Ficha de Gianni Parziale

Emigrantes italianos hacia Brasil
Pintores de Brasil del siglo XX
Escultores de Brasil
Dibujantes de Brasil
Ilustradores
Pintores de Italia del siglo XX
Escultores de Italia del siglo XX
Escultores de Italia del siglo XXI
Escultores de Italia en Brasil
Ilustradores de Italia
Nacidos en Brescia

Gianni Parziale