Le musée national des arts Bogdan et Varvara Khanenko (en ukrainien : Музей мистецтв імені Богдана та Варвари Ханенків) est un musée d'art situé à Kiev en Ukraine, qui détient des collections importantes d'art européen, asiatique et antique.

Histoire
Le musée a été créé par le collectionneur d'art Bogdan Khanenko en 1919 et l'acte de donation à l'Académie nationale des sciences d'Ukraine a été signé par son épouse Varvara Khanenko en 1918.

La collection d'art de Bogdan et Varvara Khanenko, éminents collectionneurs et philanthropes ukrainiens de la fin du , est au cœur des collections du musée.

La collection du musée Khanenko comprend des œuvres d'art de maîtres européens, tels que Peter Paul Rubens, Gentile Bellini, Juan de Zurbarán, Jacques-Louis David, François Boucher.
Le musée possède des collections de sculpture et d'art décoratif européens, de belles et rares pièces d'art décoratif iranien, tibétain, chinois et japonais, ainsi que de petites mais intéressantes collections d'art grec, romain et égyptien.

Au total, le fonds du musée Khanenko comprend plus de . Près de  sont exposées en permanence.

Durant la tentative d'invasion russe et la guerre qui en découle, une partie des œuvres sont exfiltrées en décembre 2022 vers le musée du Louvre pour éviter qu'elles ne soient détruites par les bombardements. Cinq des trésors ainsi préservés y sont présentés à l'été 2023 dans le cadre d'une exposition temporaire intitulée Aux origines de l'art sacré.

Musée
Le musée comprend deux bâtiments de la fin du  d'une grande valeur historique et artistique situés dans la rue Tereshchenkivska. Le manoir des Khanenko abrite l'exposition permanente des beaux-arts et des arts décoratifs européens du . Un groupe d'icônes byzantines uniques du « Sinaï » créées aux  est exposé dans une pièce séparée du bâtiment depuis 2004. Au premier étage du manoir se trouve l'exposition permanente d'art antique.

L'autre bâtiment du musée situé à proximité était la propriété des Sakhnovsky, les proches de parents des Khanenko. Depuis 2006, il abrite l'exposition permanente d'art asiatique. Les quatre salles sont consacrées à l'art bouddhique et de l'islam, ainsi qu'à celui de la Chine et du Japon.

Collections
Ses collections regroupent . Une collection importante de peintures d'Europe occidentale (voir ), ainsi que les icônes byzantines. Les chefs-d'œuvre célèbres incluent le Portrait de l'infante Margaretha de Juan Bautista Martínez del Mazo, des peintures de Gentile Bellini, Jacob Jordaens, Jean-Baptiste Greuze, Francisco Zurbarán, Luis de Morales, Claudio Coello, Claude Joseph Vernet, Peter Paul Rubens et d'autres. Des statues et des sculptures en bronze égyptien, terre cuite antique et verrerie, sculptures romaines et grecques, et divers objets byzantins.

Le plafond dans l'une des chambres, dû à Mikhail Vrubel, était son premier travail de décoration profane.

Galerie

Publications
 Musée Khanenko dans l'encyclopédie de l'Ukraine moderne
 "Description du musée fondé par B. & W. Khanenko à Kiev, 1880-1920", Georges Loukomsky
 "Musée national des arts Bogdan et Varvara Khanenko", Museum with no frontiers
 Musée Khanenko, Discover Ukraine

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des musées d'art en Ukraine

Liens externes

Musée d'art en Ukraine
Icône chrétienne
Culture en Ukraine
Musée à Kiev
Art à Kiev

Musée Khanenko


Delta er det fjerde studiealbum fra det danske elektro-rock-band Dúné, der udkom den 23. september 2016 på Universal. Det er Dúnés første album som trio, efter guitarist Danny Jungslund valgte at stoppe i bandet på ubestemt tid i 2014. Gruppen har udtalt at, "Delta er historien om en ung mands forsøg på at navigere i forhold, frihed og fristelser i den moderne verden. Med svingende held. Delta er lyden, der skal tage Dúné ind i en ny æra og langt ind i fremtiden". Under arbejdet med albummet skrev gruppen over 100 sange, og endte med at kassere et helt album da Dúné ønskede "at tage vores lyd i en ambitiøs og kompromisløs ny retning".

Lyden på Delta er mindre rock'et end tidligere udgivelser og er ifølge forsanger Mattias Kolstrup "meget mere poppet, end det plejer at være". Albummet er produceret af Ole Bjórn hvilket har været med til "at bringe Dúné ind i en ny tid og en ny virkelighed" ifølge Kolstrup.

Spor

Referencer

Dúné-album
Album fra 2016

Delta (Dúné-album)


قندس الجبل (الاسم العلمي:Aplodontia)  هو جنس من الحيوانات يتبع فصيلة القنادس الجبلية من رتبة القوارض.

هو أحد قوارض أمريكا اللاتينية وله علاقة بالسناجب و القنادس ولكنه من عائلة مستقلة. يعتبر من القوارض الكبيرة نوعا ما (جسم من 30 اٍلى 46 سم طولا، لكن بذيل قصير جدا من 1 اٍلى 2 سم، ويتراوح وزنه من 0.9 اٍلى 1.8 كغ.)

أنواع
له نوع وحيد هو :
 قندس الجبل الأحمر (الاسم العلمي:Aplodontia rufa)

مراجع

أنواع القائمة الحمراء غير المهددة
ثدييات الولايات المتحدة
ثدييات كندا
حيوانات صحراء نيفادا الأمريكية
حيوانات وصفت في 1817
قندس الجبل
مستحاثات حية

قندس الجبل


Hennil ou Bendil est un prétendu dieu slave agraire vénéré par les Slaves polabiens.

Histoire

Il est mentionné en 1017 par l'évêque Dithmar dans sa Chronique comme un dieu représenté par un bâton couronné par une main tenant un anneau de fer. , ce qui est interprété comme un symbole de fertilité. Cependant, il n'y a pas de consensus général sur l'authenticité de cette divinité.

 assimile Hennil à la divinité lituanienne des bergers, Goniglis, mentionnée par Mathias Strykowski au  siècle en liant le nom au mot polonais gonić signifiant « chasser ». Adam Naruszewicz interprète le nom comme Honidło ou Gonidło et le reconnaît ainsi comme un dieu des gardes. Sur cette base,  conclut que Hennil est l'équivalent de Goniglis, le dieu des bergers, et parmi les Tchèques et les Slovaques, il aurait été adoré comme Honidlo, Honilo ou Gonidlo. Jacob Grimm dans sa Deutsche Mythologie combine le théonyme avec le mot polonais hejnał dans le sens de  ou .

D'autres érudits ont également suggéré que Hennil était peut-être un dieu allemand (saxon), tels Theodor Siebs qui conclut que Hennil est un diminutif de Henno (Odin), dieu de la mort et de la lumière et du printemps éveillés. Il a également été assimilé comme un dieu germanique par  ou Władysław Dziewulski.

De nos jours, Hennil est souvent considéré comme une pseudo-divinité - Dithmar est censé avoir considéré un bâton ordinaire utilisé dans un rituel comme une divinité ; il est souvent négligé dans les publications savantes.  signale tout d'abord que vers 1010 le son h (différent du ch) n'existe pas encore dans les langues slaves, il refuse également de le rattacher au lituanien Goniglis et au mot hejnał, qui est un emprunt au hongrois. Il considére Hennil comme un prénom allemand et non comme le nom d'un dieu slave ou allemand. Le slaviste et linguiste Leszek Moszyńskia propose que le mot Hennil soit considéré comme un diminutif du vieux haut allemand heno coq, et que le coq, qui est un symbole de vigilance, ait pu être inclus dans le sort mentionné par Dithmar. Gerard Labuda considére que le mot est le résultat d'un malentendu de la salutation .

L'historicité de la divinité est défendue par l'historien Stanisław Rosik. Selon lui, la reconnaissance de Hennil comme nom de l'ossuaire utilisé lors du rituel est problématique, car Dithmar liait régulièrement la notion de « divinité » à la notion d'« idole ». De plus, dans l'Ancien Testament, les descriptions des adeptes des dieux païens étaient directement liées au culte du bois ou d'un bâton, d'où Dithmar savait peut-être que les divinités n'étaient pas simplement représentées de manière anthropomorphique. Il souligne également que Dithmar écrit sur les Slaves adorant les « dieux domestiques », ce qui est également écrit par Helmold von Bosau 150 ans plus tard, ce qui peut également suggérer que Hennil était un dieu local dont le nom peut avoir été dérivé du nom d'un ancêtre, ce qui a pu entraîner des difficultés de compréhension du nom.

Bendil
Une découverte importante a été faite par le philologue Juan Antonio Álvarez-Pedrosa Núñez de l'Université complutense de Madrid. Comme il le souligne, le dossier Hennil est basé sur un manuscrit original, car il peut avoir été au moins partiellement écrit par Dietmar lui-même, mais compte finalement jusqu'à huit auteurs différents. Les parties du texte qui n'ont pas été écrites par Dietmar contiennent de nombreuses erreurs, peut-être parce qu'elles ont été écrites avec l'aide d'un dictateur, et le livre VII, qui mentionne Hennil, fait partie de ces parties. Il existe cependant un second manuscrit de la Chronique écrit au monastère de Corvey, qui est plus récent mais pas nécessairement moins fiable à cause de cela. Álvarez-Pedrosa Núñez a découvert que dans le passage dédié à Hennil, ce manuscrit contient deux différences : au lieu du génitif a portitore, il contient ab omnibus, ce qui donne plus de sens à la salutation reçue par la divinité, et le théonyme s'écrit alors Bendil.

Selon Álvarez-Pedros Núñez, cette notation du théonyme résout le problème de l'étymologie. Le théonyme Bendil dériverait de l'évolution régulière du radical proto-indo-européen *bʰendʰ- « lier, connecter », cf. Sanskrit बन्धन, bandhana lien, grec ancien πεῖσμα, peîsma corde, ou gothique 𐌱𐌹𐌽𐌳𐌰𐌽, bindan lier. De manière significative, dans le dictionnaire pastoral de la langue lituanienne, il trouve un équivalent sémantique : bandà troupeau. Le théonyme Bendil(o) contient le suffixe -ilo aussi remarquable dans le nom du dieu slave Yarilo. Le radical signifiant « lier », serait typique des divinités agraires qui protègent et garantissent les serments, comme en témoigne le symbole en forme de bâton avec un anneau, et il apparaît probablement dans le mot βέννος, vénnos signifiant « fécondité », , que l'on retrouve dans le théonyme phrygien Ζεῦς Βέννιος, Zeûs Vénnios. Il précise cependant que ce théonyme n'a pas d'équivalent chez les autres Slaves.

Notes et références

Liens externes

Divinité slave
Divinité liée à l'agriculture

Hennil


The Goldfields–Esperance region is one of the nine regions of Western Australia. It is located in the south eastern corner of Western Australia, and comprises the local government areas of Coolgardie, Dundas, Esperance, Kalgoorlie–Boulder, Laverton, Leonora, Menzies, Ngaanyatjarraku, Ravensthorpe and Wiluna.

It also incorporates the area along the Great Australian Bight to the South Australian border known as the Nullarbor Plain.

Geography
The Goldfields–Esperance region is the largest of Western Australia's regions, with an area of ,  larger than the U.S. state of Texas. It is mostly a low and flat plateau of extremely ancient Precambrian rocks that have been stable since long before the Paleozoic Era. Because of the extreme geological stability and the absence of glaciation since the Carboniferous, the soils are extremely infertile and generally quite saline. Consequently, the region supports the lowest stocking rates in the world: it is considered that one sheep per square mile is the maximum sustainable rate except in the small wetter area near Esperance. There are no rivers; any rainfall that is not absorbed by the dense rooting systems of the native flora percolates to form extremely saline groundwater, which is very frequently too salty even for adult sheep.

The Little Sandy Desert and the Gibson Desert are found in the northern part of the region, with the Great Victoria Desert in the south east.

Climate
The climate is mostly hot and dry. Annual rainfall is typically around  per year and can be very variable, except in the small area near Esperance and Cape Arid National Park where reliable winter rainfall can give annual totals as high as 635 mm (25 inches) falling mainly in the winter months. Most rainfall is produced by thunderstorms in spring or summer or by cloudbands from the northwest in autumn and winter, but sometimes cyclones from the Pilbara decay into rain depressions and produce heavy rainfall. Climate change has already had a major impact: in the Kalgoorlie – Eucla – Wiluna – Giles area annual rainfall has increased by over 40 percent since 1967 – probably due to lower frequencies of anticyclones located over the interior of Australia instead of the adjacent oceans.

Population
It has a population of just under 60,000 people, about half of whom live in the City of Kalgoorlie-Boulder.  Another quarter live in the Shire of Esperance, and the remaining shires are very sparsely populated.  Nearly 10% of the region's population are of Aboriginal descent, which is substantially higher than the state as a whole.

Economy
The economy of the Goldfields sub-region is based on the extraction and processing of various mineral resources, primarily gold and nickel. In 2012 the mining of gold, nickel and platinum yielded just under A$9 billion.

Pastoralism in the northern goldfields commenced in the early 1900s with Yundamindera Station being established by Dr. Laver. In 1923 Yundmindera was purchased along with Mount Celia Station with a combined area of over  by T. H. Pearse, who stocked the property with sheep. Between 1925 and 1928  were established, and over £1,500,000 was invested in properties in the northern and eastern goldfields. In three months of 1925 over 40,000 sheep were railed to the area and in one month of 1927 seven trains carrying sheep arrived. By 1934 the goldfields were stocked with over 500,000 sheep and 25,000 cattle. Shearing the same year produced approximately 11,667 bales of wool valued at £243,600.

Further south near Esperance, the economy is based on agriculture, with wheat, canola and barley widely grown and making up about 80% of the area's agricultural economy. These crops require huge inputs of fertilisers because of the sandy nature of the soils and are a major threat to the region's great plant diversity. In 2021–22, the Esperance zone harvested 3,550,000 tonnes of grain. Pastoralism is also common, with both sheep and cattle stations being common in the area. Along the coast fishing and aquaculture are common, with fisheries for abalone, pilchards and sharks.

References

External links

 Goldfields–Esperance Development Commission

Regions of Western Australia
Goldfields-Esperance

Goldfields–Esperance


An Stipa torquata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlo Luigi Carlos Luis Spegazzini. An Stipa torquata in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa torquata


Das Fräulein von Scuderi ist eine deutsche Literaturverfilmung der DEFA von Eugen York aus dem Jahr 1955. Sie entstand in Kooperation mit der schwedischen Pandora-Film und beruht auf der gleichnamigen Novelle von E. T. A. Hoffmann. Alternative Aufführungstitel waren Die Schätze des Teufels (BRD) und Der Unheimliche von Paris (Österreich).

Handlung
Paris im Jahr 1680: Bereits zahlreiche Edelleute der Stadt sind einem geheimnisvollen Mörder zum Opfer gefallen. Stets hatten sie Schmuck bei Goldschmied Cardillac anfertigen lassen und waren beim Transport der Geschmeide zu den Damen erdolcht worden. Die Polizei ist ratlos und die Männer der Stadt reichen beim König eine Petition ein, nach der das Kommen und Gehen der Männer von der Polizei streng bewacht werden soll. Nicht zuletzt wurde die Petition von den Ministern des Königs forciert, die hoffen, so ihren Einfluss auf die Edelleute und damit auch auf den König erhöhen zu können. Unter einem Teil der nicht an der Petition beteiligten Männer regt sich jedoch Widerstand, und so lässt der König die Dichterin von Scuderi einen Entschluss fällen. Sie dichtet, dass ein Mann, der auf dem Weg zu seiner Geliebten Angst vor Dieben und Mördern hat, der Liebe der Frau nicht wert sei. Die Petition wird abgelehnt.

Cardillac hat unterdessen erkennen müssen, dass seine Tochter Madelon seinen Angestellten Olivier Brusson liebt. Er entlässt Olivier, der sich heimlich abends mit Madelon vor Cardillacs Haus verabredet. Dort sieht Olivier, wie Cardillac vermummt über einen Geheimgang das Haus verlässt. Er folgt ihm und wird Zeuge, wie Cardillac einen Edelmann umbringt. Er enttarnt ihn, doch Cardillac kann fliehen. Der irrtümlich wegen Mordes festgenommene Olivier wird freigelassen, als ein Zeuge aussagt, dieser sei erst zum Tatort gekommen, als der Edelmann bereits tot war. Wenig später kommt Cardillac zu Olivier und bittet ihn, wieder in seine Dienste zu treten. Auch einer Heirat mit Madelon steht nun nichts mehr im Wege. Cardillac eröffnet Olivier, dass er einen Grund für die Morde habe. Einst habe ein Edelmann von seinem Vater ein Geschmeide anfertigen lassen. Mit dem Geschmeide machte er Cardillacs Mutter gefügig, während der Vater aus dem Haus war. Am nächsten Tag kam der Edelmann wieder und verlangte das Geschmeide zurück, das nur ein Pfand für die eine Nacht gewesen sei. Der wütende Vater stürzte sich auf den Edelmann und wurde vor den Augen Cardillacs ermordet. Seither tötet Cardillac die Männer, die mit seinem Schmuck Frauen bezwingen wollen. Die so wieder geholten Schmuckstücke bewahrt er in einem Kellergewölbe auf und zeigt das Versteck auch Olivier. Der muss Cardillac versprechen, niemandem von diesem Geheimnis zu verraten.

Cardillac hat für die Heilige Maria ein Diadem angefertigt, entscheidet sich jedoch, dieses Mademoiselle de Scuderi zukommen zu lassen. Olivier überbringt es ihr anonym, doch zeigt sich die Scuderi irritiert, da ein beigelegter Zettel deutlich werden lässt, dass der Absender mit dem Mörder identisch ist und dieser sich bei ihr bedankt, habe ihr Spruch doch dazu geführt, dass der Mörder unbehelligt bleibt. Cardillac wird ins Schloss gerufen. Zunächst ist er glücklich, sein Diadem zurückzuerhalten, drängt es jedoch anschließend der Scuderi auf, als Frau von Maintenon bei seinem Freudenausbruch einen Lachanfall bekommt. Da Cardillac sein Geschenk schon kurze Zeit später bereut und Anzeichen von Wahn zeigt, passt Olivier die Scuderi ab und bittet sie, das Geschenk an Cardillac zurückzugeben. Edelmann Miossens wiederum gibt bei Cardillac ein Geschmeide für seine Geliebte St. Croix in Auftrag und nach langem Zögern stellt Cardillac das Schmuckstück her. Olivier kann ihn nicht davon abhalten, erneut vermummt auf seinen Rachefeldzug zu gehen, doch erweist sich Miossens als stärker: Er ersticht Cardillac. Der herbeigeeilte Olivier nimmt Cardillacs Waffe an sich und schleppt den sterbenden Cardillac zurück in die Goldschmiedewerkstatt. Hier stirbt Cardillac, nachdem er Olivier noch einmal an den Schwur erinnert hat. Das Hausmädchen Cardillacs schlägt Alarm. Bei Olivier wird die Waffe gefunden und er wird verhaftet. Auch die aufgebrachte Madelon soll inhaftiert werden, doch stellt die Scuderi sie im Trubel unter ihren persönlichen Schutz.

Bald schon erkennt die Scuderi, dass Cardillac der Mörder sein muss. Sie konfrontiert Olivier mit der Erkenntnis und der sieht sich nun nicht mehr an seinen Schwur gebunden. Er offenbart ihr die ganze Geschichte, und die Scuderi wiederum wendet sich in der Sache an den König selbst. Da Miossens, der Olivier kurz nach dem Mord an Cardillac noch als Zeugen angerufen hat, aus Angst vor der Polizei nicht aussagen will, kann er Olivier nicht entlasten. Der jedoch beschreibt dem Minister Louvois, wo er das geheime Versteck Cardillacs findet, und dieser bestätigt dem König die damit bewiesene Unschuld Oliviers. Auf Bitte der Scuderi hin wird Olivier freigelassen, der Name des Täters Cardillac jedoch verschwiegen, um Madelons Zukunft nicht zu zerstören. Am Ende überbringt die Scuderi dem von Cardillac vorgesehenen Kloster das Diadem für die Jungfrau Maria und verabschiedet anschließend Madelon und Olivier, die gemeinsam den Ort verlassen.

Produktion
Das Fräulein von Scuderi war einer von mehreren Spielfilmen, die die DEFA in Co-Produktion mit der schwedischen Pandora-Film drehte. "Der ostzonalen Defa ist es gelungen, eine weitere Koproduktion mit einem westlichen Land abzuschließen", schrieb Der Spiegel aus diesem Anlass 1955. Erstmals hatte die DEFA 1954 bei Leuchtfeuer mit der Pandora zusammengearbeitet. Zustande gekommen war die Produktion durch Vermittlung des Produzenten der bundesdeutschen Real-Film, Erich Mehl, dem eine Zusammenarbeit mit der DEFA zuvor vom Bundeswirtschaftsministerium "aus grundsätzlichen Erwägungen" heraus verboten worden war. Die schwedischen Co-Produktionen waren in Wirklichkeit deutsch-deutsche Filme, die zudem in Schweden nie gezeigt wurden.

Die Dreharbeiten begannen 1954 im Studio Babelsberg in Potsdam-Babelsberg. Für einen einzigen Drehtag am 6. Mai 1955 reiste ein Filmteam nach Schweden zum Dom zu Lund.

Nach Carola Lamberti – Eine vom Zirkus war Das Fräulein von Scuderi die zweite Zusammenarbeit des ehemaligen Stummfilmstars Henny Porten mit der DEFA. Zwar hatte sie einen Vertrag über drei DEFA-Filme abgeschlossen, verstarb jedoch 1960, ohne einen weiteren Film für die DEFA gedreht zu haben. Das Fräulein von Scuderi blieb Portens letzter Film in knapp 50 Jahren Tätigkeit vor der Kamera.

Erich Zander und Hans Poppe schufen die Filmbauten, Walter Schulze-Mittendorf und Vera Mügge entwarfen die umfangreichen Kostüme. Ernst Kunstmann zeichnete für die optischen Spezialeffekte verantwortlich. Die Produktionsleitung lag in den Händen von Werner Dau.

Das Fräulein von Scuderi wurde beim Internationalen Filmfestival von Locarno (9. bis 21. Juli 1955) erstmals vorgestellt. Am 29. Juli 1955 erlebte er im Berliner Kino Babylon und dem DEFA-Filmtheater Kastanienallee seine deutsche Premiere. Am 24. November 1955 kam der Film unter dem Titel Die Schätze des Teufels in die bundesdeutschen Kinos (Premiere in Wiesbaden) und wurde am 21. Januar 1969 erstmals auf DFF 1 im Fernsehen der DDR gezeigt.

Die Novelle war bereits 1919 von Gottfried Hacker und Karl Frey als Stummfilm verfilmt worden. 1950 hatte Paul Martin Motive der Hoffmann-Novelle in seinem Film Die tödlichen Träume verarbeitet. 1968 verfilmte Edgar Reitz denselben Stoff in der Bundesrepublik unter dem Titel Cardillac neu.

Kritik
Die zeitgenössische Kritik lobte den Film als "saubere[n], künstlerisch in jedem Bezug ordentliche[n] Film". Karl-Eduard von Schnitzler kritisierte jedoch Auslassungen und Hinzufügungen im Gegensatz zur literarischen Vorlage, so sei aus dem Selbstherrscher Louis XIV. ein "gutmütiger, gemütlicher Biedermann und Landesvater geworden".

"Eine durchschnittliche Literaturverfilmung, relativ arm an Stimmung, Spannung und Poesie", befand der film-dienst.

Literatur

Weblinks

 Das Fräulein von Scuderi bei der DEFA-Stiftung

Einzelnachweise

Filmtitel 1955
DDR-Film
Schwedischer Film
Literaturverfilmung
Schwarzweißfilm
E.-T.-A.-Hoffmann-Verfilmung

Das Fräulein von Scuderi (1955)


Reuilly–Diderot () is a station on Line 1 and Line 8 of the Paris Métro.

The station was opened on 13 August 1900, a month after trains began running on the original section of line 1 between Porte de Vincennes and Porte Maillot on 19 July 1900. The line 8 platforms opened on 5 May 1931 with the extension of the line from Richelieu–Drouot to Porte de Charenton. It takes its name from its location on the Boulevard Diderot, named after Denis Diderot, joint editor of the Encyclopédie, and the rue de Reuilly, named after the former hamlet of Reuilly, now integrated into the 12th arrondissement.

Station layout

Gallery

References
Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 12th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1900

Reuilly–Diderot station


Dionizije Dvornić (Novi Marof, 17. listopada 1946. – Zagreb, 28. studenog 2005.) bio je hrvatski nogometaš i reprezentativac.

Klupska karijera
Karijeru je počeo u osječkim klubovima Metalac, Olimpija i Proleter (današnji NK Osijek). 1950. prelazi u Dinamo, s kojim osvaja Kup maršala Tita 1951. i jugoslavensko prvenstvo 1953./54. Za Dinamo je u različitima natjecanjima ukupno odigrao 304 utakmice i postigao 161 pogotka, od čega u prvenstvu 117 nastupa i 47 pogotka. Nakon Dinama igrao je četiri sezone za NK Zagreb, nakon čega je otišao u Švicarsku gdje je igrao za Lausanne i Vevey. Tamo završava karijeru i ostaje živjeti do kraja života.

Reprezentativna karijera
Za jugoslavensku nogometnu reprezentaciju odigrao je šest utakmica i postigao jedan pogodak, upravo u debiju u prijateljskoj utakmici protiv Francuske (3:1) u Zagrebu 18. listopada 1953. Jedan nastup s reprezentacijom je imao i na je i na Svjetskom prvenstvu u Švicarska 1954. gdje je Jugoslavija ispala u četvrtzavršnici.

Izvori

Hrvatski nogometaši
Jugoslavenski nogometni reprezentativci
Nogometaši NK Zagreba
Nogometaši Dinama
Životopisi, Novi Marof

Dionizije Dvornić


كارين كيفوس Karin Kiwus (ولدت 9 نوفمبر 1942 في برلين) هي كاتبة ألمانية.

حياتها

درست كارين كيفوس علوم النشر واللغة الألمانية وأدبها والعلوم السياسية في الجامعة الحرة في برلين، وحصلت على درجة الماجستير في سنة 1970. عملت بين عامي 1971 و 1973 مساعدة علمية في أكاديمية الفنون في برلين، وبين عامي 1973 و1975 مراجعة في دار نشر زوركامب Suhrkamp-Verlag، ورأست في عام 1975 قسم الأدب في أكاديمية الفنون في برلين. وفي عام 1978 أصبحت أستاذة زائرة في جامعة تكساس في أوستن، وفي عامي 1981 و1982 محاضرة في الجامعة الحرة في برلين. وفي عامي 1986 و 1987 عملت مجددا مراجعة في دار نشر في هامبورغ، قبل أن تعود في عام 1987 إلى أكاديمية الفنون في برلين، حيث تقيم حاليا.

حصلت عن أعمالها الشعرية الجائزة الأدبية التشجيعية من بريمن في عام 1977، وفي عام 1981 على الجائزة التشجيعية من الدائرة الثقافية في النقابة الاتحادية للصناعة الألمانية.

من أعمالها
 من جانبي الحاضر 1976 Von beiden Seiten der Gegenwart
 تسعة وثلاثون قصيدة 1981
 صباح مريب 1987
 الاختبار الصيني 1992
 في الضوء الأول، نهاية السبعينات، بداية الثمانينات
 صلات مؤكدة 1979
 بعد الحياة 2006

كتب من تحريرها:
 حين انتهت الحرب 1975
 عن الطعام والشراب 1978 (بالاشتراك مع هينيج جرونفالد)
 كتاب مؤلفي برلين 1985
 حلم العقل، من البؤس إلى التنوير
 تقرير لأكاديمية 1996
 برلين – مكان للكتابة 1996 (بالاشتراك مع باربارا فويْجت)
 أساسيات لقراء جراس 2002 (بالاشتراك مع فولفجانج تراوتفاين)
 حين أنظر إلى حياتي حتى الآن، فلا بد أن أنشد الأغاني 2002

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء أكاديمية الفنون (برلين)
شاعرات ألمانيات
شعراء باللغة الألمانية
شعراء وشاعرات ألمان
علماء سياسة ألمان
كتاب من برلين
مواليد 1942
مواليد في برلين
عالمات سياسة

كارين كيفوس


Die Argentina International 1998 im Badminton fanden vom 16. bis zum 18. Oktober 1998 in Buenos Aires statt.

Die Sieger und Platzierten

Weblinks
 http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=C0CA313F-081D-41C9-B2C8-8EFF12A995C0

1998
Badminton 1998
Badmintonwettbewerb in Buenos Aires

Argentina International 1998


Vila Bianca u gradiću Trogiru, ul. Alojzija Stepinca, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Smatra se da je vilu Biancu projektirao Julius Ranz koji je oženio Luigijevu sestru Filippu i koji je godinu poslije ove vile podigao sebi vilo odmah do vile Biance. Vilu je nazvao po supruzi - vila Filipina.

Sagrađena je 1911. godine na istočnom ulazu u povijesnu jezgru Trogira uz cestu. Podignuta je za obitelj Nutrizio, najugledniju trogirsku obitelj potkraj 19. i početkom 20. stoljeća. Nutriziji su imali najljepše trogirske palače, pa tako i palaču Stafilicos u povijesnoj jezgri. Prvo je bila palača s vrtom. Vrt vile protezao se je sve do morske obale. Zgrada je osobita po tome što je prva koja je sagrađena u secesijskom stilu a da se je nalazila izvan trogirskih zidina. Naručitelj gradnje bio je Luigi Nutrizio Babić, otac glasovite talijanske modne kreatorice Carmen Marije (Mile) Schön koja se je rodila u njoj. Poslije Prvoga svjetskog rata Luigi je rasprodao svu imovinu te s obitelji otišao u Italiju. Kći Carmen Marija je u Milanu vodla svijet visoke mode i izrađivala odjeću za poznate poput Jacqueline Kennedy, iransku caricu Farah Dibu, britansku princezu Dianu i ine. Vila Bianca je između dvaju svjetskih ratova bila boravištem časnika kraljevske mornarice. Poslije je u vili uređeno više privatnih stanova. Preko vrta vila poslije je napravljena cesta. Luigijeva kći Mila Schön, u intervjuu za hrvatski časopis Gloriju 1994. godine rekla je da je sita visoke mode i da ju sve više privlači rodna Vila Bianca u Trogiru.

Zaštita
Pod oznakom P-5433 zavedena je pod vrstom "nepokretno kulturno dobro - pojedinačno", pravna statusa preventivno zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićena kulturna dobra u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Trogiru

Vila Bianca u Trogiru


James St Vincent Saumarez,  baron de Saumarez ( - ), est un diplomate et pair britannique, pendant environ quarante-cinq ans membre de la Chambre des lords. Le nom se prononce « Sommerez ».

Jeunesse
Né à Londres, alors que ses parents vivent à 41, Prince's Gate, South Kensington Saumarez est un petit-fils de l'amiral James Saumarez (1757-1836), pour qui la pairie est créée, et est le fils aîné du colonel John Saumarez,  baron de Saumarez, officier de l'armée, de son mariage avec Caroline Esther Rhodes, fille de William Rhodes. Il fait ses études au Collège d'Eton, Cheltenham College et Trinity College, Cambridge, où il s'inscrit pendant le Carême de 1861 et obtient son BA en 1863, promu MA en 1867.

Carrière

Après avoir atteint le grade de capitaine dans les Grenadier Guards, Saumarez rejoint le Service diplomatique en 1867. Ses affectations à l'étranger sont à Paris (1868), Berlin (1872), Athènes (1873), Japon (1875), Paris et Rome (1880) et Bruxelles (1881). En 1869, achète le Parc de Saumarez et le domaine Le Guet à Castel sur l'île de Guernesey, après que son père, le troisième baron, ait mis la propriété en vente. Le 10 octobre 1882, alors qu'il est deuxième secrétaire de l'ambassade britannique auprès du roi des Belges, Saumarez épouse Jane Anne Broke, fille aînée du capitaine Charles Acton Vere-Broke et petite-fille d'un autre officier de la Royal Navy, l'amiral Philip Broke, "Broke of the  ". Il prend sa retraite du corps diplomatique en 1885, et en 1891 succède à son père comme baron de Saumarez et comme baronnet . En 1887, à la mort de son oncle, l'amiral George Broke-Middleton, sa femme hérite de Shrubland Hall, Broke Hall et Livermore Park dans le Suffolk.

Avec sa femme, Saumarez a trois filles, Evelyn (1883-1934), Marion (née en 1885) et Gladys (1887-1975), et enfin un fils, James St Vincent Broke Saumarez (1889-1969) .

Il passe de nombreuses années à développer le parc Saumarez, notamment à y construire une maison et un temple japonais. Il a acquis le temple au Japon, l'a fait démonter et expédier en Europe, puis le reconstruit sur son domaine de Guernesey. En 1912, son portrait est peint par Thérèse Geraldy. Il meurt au parc Saumarez en 1937, et est remplacé par son fils, James.

Saumarez a plusieurs petits-enfants de son fils et de sa fille Evelyn. Sa petite-fille Christine Saumarez épouse le cavalier Harry Llewellyn et est la mère de Dai et Roddy Llewellyn. Il est également l'arrière-grand-père de l'actuel pair, Eric Saumarez,  baron de Saumarez.

Références

Liens externes

Élève du collège d'Eton
Personnalité guernesienne
Baron de la pairie du Royaume-Uni
Étudiant de Trinity College (Cambridge)
Décès en avril 1937
Naissance en juillet 1843
Décès à 93 ans

James Saumarez (4e baron de Saumarez)


Lolicore es un subgénero de música electrónica derivado del j-core y que también se asocia a elementos de otros estilos de música electrónica como el speedcore, horrorcore y el happy hardcore. Se caracteriza por ser mucho más rápido y oscuro que el j-core. Su origen está relacionado con la subcultura otaku y la música con frecuencia aborda temáticas como las cosas "kawaii" y los asesinatos en los samples de anime que incorporan en los temas musicales.

Gran parte de música asociada a este género es distribuida en el ámbito dōjin.

Historia
En el año 2002 algunos DJs japoneses comenzaron a incorporar muestras de la cultura otaku en sus canciones (como en el caso del j-core) para así representar más lo que ellos llamaban su subcultura japonesa.
Pero surgieron DJs que quisieron mezclar elementos más oscuros dentro de este género y para lograrlo tenían que crear un género que derivara no solo del anime, si no también de la cultura gothic lolita y el gore japonés. Por lo tanto al j-core le añadieron estos elementos y otros de diversos géneros del techno hardcore para crear este nuevo género de música conocido como lolicore. Este género busca mezclar los elementos más duros del techno hardcore para darle la apariencia oscura que lo caracteriza.

Desde los inicios en los que se popularizó este género, han sido frecuentes la realización de shows j-core y lolicore con varios artistas reconocidos tocando en vivo.

Artistas destacados
 CDR
 Loli in early 20s
 Rorikiller
 Loli Ripe
 Goreshit
 Lolishit
 Bloody Vomit Bukkake
 Himeko Katagiri
 Dj SHARPNEL

Referencias

Enlaces externos
 Lolicore.org Repositorio con una gran base de datos musical asociada al género
 Essential Lolicore /mu/ essentials & flowcharts
 Lolicore
 ¿Qué es el Lolicore? en YouTube

Géneros musicales de Japón
Techno

Lolicore


Osvaldo Loudet fue un destacado médico y escritor argentino del , especializado en psiquiatría, criminología y medicina legal.

Biografía
Osvaldo Loudet nació en la ciudad de Buenos Aires el 13 de abril de 1889, hijo de Osvaldo Loudet (1862-1894), destacado médico argentino, y de María Antonieta Tornú. Era sobrino de otro destacado médico, Emilio Loudet (1872-1923) y nieto del precursor de la fotografía en el país Bartolomé Loudet.

En 1907 ingresó a la Facultad de Medicina de la Universidad de Buenos Aires.

Durante sus estudios presidió el Centro de Estudiantes de Medicina, impulsando la creación de las carreras de Medicina Legal y Medicina Psiquiátrica, y el doctorado en Ciencias Bioquímicas.

Tras doctorarse en 1916 con una tesis sobre La pasión en el delito ingresó al Hospital de Alienados como practicante, y más tarde, se desempeñó en las Cátedras de Psiquiatría y Medicina Legal de la Facultad de Medicina.

Durante la Reforma Universitaria de 1918 fue uno de los fundadores y el primer presidente de la Federación Universitaria Argentina. Durante los períodos 1918-1921, 1925-1929 y 1945-1946 fue Consejero de la Facultad de Ciencias Médicas.
En 1919, en el primero de esos períodos, afirmó que «el Doctor Houssay está muy bien en la Escuela de Veterinaria y el Doctor Soler debe estar en la Cátedra de la Escuela de Medicina». El tiempo y los hechos cambiarían su opinión al punto que sería uno de los oradores en el sepelio de Bernardo A. Houssay.

Entre 1921 y 1922 trabajó como médico agregado del Hospicio de las Mercedes. En 1925 pasó con similar función al Hospital Nacional de Alienadas. También fue médico en el Hospital Melchor Romero de ciudad de La Plata.

En 1927 obtuvo un profesorado con una tesis titulada Las reacciones antisociales de los débiles mentales.

En 1927 fue designado Director del Instituto de Criminología de la Penitenciaría Nacional de Buenos Aires, creado en 1907 por José Ingenieros, en reemplazo de Helvio Fernández. Durante el ejercicio de ese cargo, que se extendió hasta 1934, fundó el anexo psiquiátrico de dicha penitenciaría y diseño un protocolo de Historia Clínica Criminológica basado en el estudio de la personalidad del delincuente que sería utilizado por establecimientos penales e institutos de investigación de América Latina, entre ellos los de Ecuador, Bolivia, Colombia, Chile y Uruguay.

En 1931 fue designado Profesor Titular de la Facultad de Ciencias Médicas de Buenos Aires y Director Técnico del Instituto Psiquiátrico, cargo que mantendría hasta 1938

Enseñó al igual que su padre en el Colegio Nacional de Buenos Aires. El poeta Roberto Paine, alumno del colegio entre 1929 y 1935 lo recuerda como «el inconmensurable profesor Osvaldo Loudet, el doctor Loudet, médico distinguido que me valoraba más como anteproyecto de poeta que por mis conocimientos de anatomía».

En 1936 fue el primer titular de la nueva cátedra de Psiquiatría en la Universidad de La Plata.

En 1937 fue profesor Extraordinario de Clínica Psiquiátrica en la Facultad de Ciencias Médicas de la Universidad de Buenos Aires.

Creó la Sociedad Argentina de Criminología y organizó y presidió el Primer Congreso Latinoamericano de Criminología, «punto culmine de la criminología argentina», cuya apertura tuvo lugar en Buenos Aires el 25 de julio de 1938 con la presencia del Ministro de Justicia Jorge Eduardo Coll y la concurrencia de más de seiscientos profesionales latinoamericanos (médicos, abogados, antropólogos, sociólogos) fuertemente influenciados por el positivismo criminológico, «cuya concepción fundamental consiste en considerar el acto antisocial como síntoma de una anormalidad biológica del autor, convirtiéndose el autor del delito en objeto de estudio de la ciencia médica, la psiquiatría y la criminología, disciplinas afines monopolizadas por el discurso médico positivista».

Entre los años 1942 y 1943 fue vicedecano y entre 1943 y 1944 Decano interino de la Facultad de Medicina de la Universidad de Buenos Aires.

En 1945 fue designado Profesor titular de la cátedra de Criminología de la Facultad de Ciencias Médicas de la Universidad de Buenos Aires.

Obtuvo luego la cátedra de Psicología Experimental creada por Ingenieros en la Facultad de Filosofía y Letras (Universidad de Buenos Aires).

Fue también profesor titular de Criminología en la Escuela Superior de Policía de Buenos Aires.

Editó por más de 25 años la Revista de Psiquiatría, Criminología y Medicina Legal.

En 1950 Loudet dejó la docencia universitaria aunque continuó dictando conferencias de su especialidad. El 28 de diciembre de 1955 fue designado para ocupar el sitial Nº16 de la Academia Nacional de Medicina (Argentina), sitial que llevaría a su muerte su nombre, incorporándose a la institución el 26 de abril del siguiente año.

Más tarde, también integró las Academias de Farmacia y Bioquímica, de Letras, de Ciencias Morales y Políticas y la Academia Nacional de Ciencias de Buenos Aires.

En la década de 1970 dirigió el Instituto Popular de Conferencias, exponiendo en numerosas oportunidades sobre filosofía, medicina y humanismo.

Fue autor de numerosas obras, entre ellas 25 libros acerca de temas diversos de la ciencia y la cultura. Algunos de ellos fueron A la luz de la psiquiatría patológica, Más allá de la clínica, Médicos argentinos, Recuerdo de la infancia y juventud, Historia de la psiquiatría en la Argentina, Médico legista y psiquiatra, Las reacciones antisociales de los débiles mentales, El Padre Castañeda a la luz de la Psicología Patológica, Pedagogía Universitaria, Qué es la locura?, Historia del Instituto Libre de Segunda Enseñanza, Ensayos de crítica e historia, Los médicos en los ejércitos de la libertad e Itinerario.

Presidió la Sociedad de Medicina Legal y Toxicológica de Buenos Aires y la Sociedad de Psicología de Buenos Aires, fue fundador de la Sociedad Argentina de Criminología y de la Sociedad de Psiquiatría y Medicina Legal de La Plata, miembro honorario de la Sociedad de Psiquiatría de Córdoba (1980) y Asesor Honorario de la Secretaría de Cultura de la Nación.

Obtuvo el Premio Alcorta (1976), el Premio Rioplatense del Rotary Club (1977), el Premio de Honor de la Academia Internacional de Lutetia (Académie Internationale de Lutèce, París, 1977), el Premio Konex de Platino y Diploma al Mérito en la categoría Ciencia y Tecnología, Especialidades Médicas (1983).

Falleció en la ciudad de Buenos Aires en 1983.

Notas y referencias

Bibliografía
Vicente Osvaldo Cutolo, Nuevo diccionario biográfico argentino (1750-1930), Editorial Elche, 1968
Nerio A. Rojas, Medicina legal, Volumen 2, El Ateneo, 1942
Miguel Cané, Juvenilia, Ediciones Colihue, 1993

Enlaces externos
Osvaldo Loudet, en psi.uba.ar

Despedida de Osvaldo Loudet en el sepelio de Bernardo A. Houssay
Médicos argentinos

Criminología y Psiquiatría Forense

Profesores de la Universidad de Buenos Aires
Psiquiatras de Argentina
Médicos de Argentina del siglo XX
Médicos de la ciudad de Buenos Aires
Miembros de la Academia Nacional de Medicina de Buenos Aires
Decanos de la Facultad de Medicina de la Universidad de Buenos Aires
Diplomas al mérito Konex
Académicos de la Academia Nacional de Ciencias de Buenos Aires
Académicos de la Academia Nacional de Ciencias Morales y Políticas
Alumnado de la Facultad de Medicina de la Universidad de Buenos Aires
Premio Konex de Platino
Reformistas

Osvaldo Loudet (hijo)


Liptovské Sliače este o comună slovacă, aflată în districtul Ružomberok din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 3.755 de locuitori.

Istoric
Localitatea Liptovské Sliače este atestată documentar din 1251.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Liptovské Sliače


Labahitha platnicki est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Filistatidae.

Distribution
Cette espèce se rencontre en Nouvelle-Calédonie et en Papouasie-Nouvelle-Guinée dans l'archipel Bismarck.

Description
La femelle holotype mesure

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Magalhaes, Berry, Koh et Gray en 2022.

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur de Norman I. Platnick.

Publication originale
 Magalhaes, Berry, Koh & Gray, 2022 : « Labahitha spiders (Arachnida: Araneae: Filistatidae) from islands in the Indian and Pacific Oceans. » European Journal of Taxonomy, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Filistatidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)

Labahitha platnicki


Samuel Schwarz (12. febrúar 1880 – 10. júní 1953) var pólsk-portúgalskur verkfræðingur og sagnfræðingur um útbreiðslu gyðinga í Portúgal og Spáni.

Fólk fætt árið 1880

Samuel Schwarz


An Gouinia brasiliensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Spencer Le Marchant Moore, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jason Richard Swallen. An Gouinia brasiliensis in nahilalakip ha genus nga Gouinia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gouinia

Gouinia brasiliensis


ගොඩනංවන නොඑසේනම් නිර්මාපිත භාෂාව යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ස්වර විද්‍යාව ව්‍යාකරණ සහ/ හෝ වාංමාලාව ස්වභාවික පරිණාමයට පත්වනු වෙනුවට තනි පුද්ගලයකු හෝ කණ්ඩායමක් විසින් නිර්මාණය කරනු ලැබූ භාෂාවකි. ගොඩනංවන ලද භාෂාවක් නිර්මාණයවීමට බලපෑ හැකි හේතූන් ගණනාවක්ම පැවතිය හැක. මේ අතර මානව සන්නිවේදය පහසු කිරීම, ප‍්‍රබන්ධිත හෝ ඒ ආශි‍්‍රත ගොඩනංවන ලද ලෝකයක් සජීවීභාවයට පත්කිරීම, භාෂාත්මක අත්හදාබැලීම්, භාෂාව පිලිබඳ කෙනෙකුගේ සෞන්දර්යාත්මක අභිරුචිය සැමරීම සහ භාෂාත්මක කී‍්‍රඩා යනාදිය මෙම හේතු අතර විය හැක.

මීට සමානාර්ථයක් ඇති සැලසුම් කරනු ලැබූ භාෂාව යන යෙදුම සමහර අවස්ථාවන්හිදී ජාත්‍යන්තර සහායක භාෂාවන් හැඳින්වීම සඳහා මෙන්ම වඩාත් භාවිතයේ පවත්නා යෙදුම වන 'නිර්මාපිත' යන යෙදුමට විරෝධය දක්වන තැනැත්තන් විසින්ද යොදාගනු ලබයි. උදාහරණයක් ලෙස ඉන්ටර්ලින්ග්වා භාෂාව කථාකරන සමහරු සිය භාෂාවේ  ප‍්‍රබන්ධිත කිසිවක් නොපැවතියද එය නිර්මාපිත එකක් ලෙස සලකති. නමුත් මෙම කාරණය එස්පරැන්තෝ හෝ ඉඩෝ භාෂාවන් සම්බන්ධයෙන් සත්‍ය නොවේ. මෙම භාෂාවන් කථාකරන සමහරු 'නිර්මාපිත භාෂාව' යන යෙදුම භාවිතයෙන් වැලකෙන්නේ මානව සන්නිවේදනය සඳහා සිය භාෂාව යොදාගැනීමේදී'අස්වභාවික' කිසිත් පවතින බව ඔවුන් ප‍්‍රතික්ෂේප කරන බැවිනි.

භාෂාවන් 'සැලසුම්කරන ලද ' ලෙසින් හැඳින්වීම 'ගොඩනංවන ලද භාෂාව' යන යෙදුම සම්බන්ධයෙන් ගැටළුකාරී තත්වයක් ඇති කරවයි. මෙම තේමාව යටතේ භාෂාවන් කිහිපයක් ලිහිල් ලෙස කාණ්ඩගතකොට ඇති අතර එයට හේතු වී ඇත්තේ ඒවාට එකම ඉතිහාසයක් සහ භාවිතයන් පැවතීම වුවද ඒවා ගොඩනංවන ලද භාෂාවන් ලෙස නොසැලකේ. ඉන්ටලින්ග්වා භාෂාව සතුව භාෂාවිද්‍යාත්මක පර්යේෂණ ආයතනයක් වන ජාත්‍යන්තර සහායක භාෂා සංවිධානය විසින් නාමාවලිගත කරන ලද හා ප‍්‍රමිතිගත කරන ලද ස්වභාවිකව යෙදෙන වාග්මාලාවක් සහ ව්‍යාකාරණ පවතී. ප‍්‍රමිතිගත කිරීම එක්තරා ආකාරයක සැලසුම් කිරීමක් ලෙස පෙනී යා හැකි වුවුද සිය අන්තර්ගතය ස්වභාවිකව වර්ධනය වූ භාෂාවක්  ගොඩනංවන ලද භාෂාවක් ලෙස වර්ගීකරණය කිරීම අසීරු වෙයි.

මීට සමානව ලැටීනෝ සයින් ෆ්ලෙක්සියෝන් වූ කලි වරනැගීම් ඉවත්කරනු ලැබූ සරළ ලතින් රූපාකාරයකි. ඉන්ටලින්ග්වා මෙන්ම මෙයද ගොඩනංවන ලද භාෂාවක් ලෙස දැක්වීම පැහැදිලි කළ නොහැකිය. මේ භාෂා දෙකම ප‍්‍රධාන අතිරේක භාෂාවන් ලෙස සැලකෙන නමුත් වර්තමානයේ වඩාත් පුළුල් ලෙස භාවිතයේ යෙදෙන්නේ ඉන්ටලින්ග්වා පමණකි.

එස්පරැන්තෝ ප‍්‍රජාවෙන් පිටත භාෂාත්මක සැලසුම්කිරීම යන යෙදුම යෙදෙන්නේ ස්වභාවික භාෂාවන් සම්බන්ධයෙන් ගනු ලැබ ඇති නීතිමය පියවරයන් දැක්විම සඳහාය. මෙහිදී 'ස්වභාවික භාෂාවන්' පවා සමහර අවස්ථාවන්හිදී නිර්මාපිත ඒවා ලෙස හඳුන්වනු ලැබිය හැක. සම්පූර්ණයෙන් කෘතිම වූ රීතීන් බලපවත්වන්නාවූ ව්‍යාකරණ නීති පිලිබඳව සැලකීමේදී මෙසේ විභේදනයක් දැක්වීම අසීරු වෙයි. ජේ. ආර්. ආර්. ටෝකියන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද 'ග්ලොසොපොයා' යන යෙදුමද භාෂාමය ගොඩනැංවීම අදහස් කිරීම සඳහා යොදාගනු ලබන්නකි.

මානව විද්‍යාව-ගොඩනංවන ලද භාෂාව


Lieux et institutions

 Université Abdou-Moumouni : nommée ainsi en l'honneur de Abdou Moumouni Dioffo.
 École normale supérieure de l'université Abdou-Moumouni.
 Bibliothèque universitaire centrale de l'université Abdou-Moumouni

Personnalités
 Aïssata Moumouni, enseignante et ministre nigérienne (par ailleurs épouse d'Abdou Moumouni Dioffo).
 Abdou Moumouni, footballeur togolais.
 Abdou Moumouni Dioffo, scientifique nigérien.
 Martin Adjou-Moumouni, prélat catholique béninois.

Moumouni


Pierre Christophe (* 29. Juni 1969 in Bourges) ist ein französischer Jazzpianist und Komponist.

Christophe studierte klassisches Piano am Konservatorium in Marseille (bei Guy Longnon), wobei er 1991 eine Goldmedaille erhielt, und Jazzpiano am CIM (Centre d'informations musicales) in Paris bei Michel Graillier. 1991 bis 1994 studierte er an der Manhattan School of Music. Er besuchte dort vier Jahre den Kurs von Jaki Byard und widmete diesem später (nach dem Tod von Byard 1999) drei eigene Alben mit dem Trio Byard by Us, mit Raphaël Dever (Bass) und Mourad Benhammou (Schlagzeug). 2001 spielte er mit dem Benjamin Herman Trio ebenfalls ein Jaki Byard Album ein. Er begleitete durchreisende US-amerikanische Jazzmusiker wie Frank Morgan, Pete Christlieb, James Spaulding und Lew Tabackin. 2008 gründete er ein eigenes Quartett mit dem Saxophonisten Olivier Zanot.

2007 erhielt er den Prix Django Reinhardt und gewann 2005 bei Jazz à Juan in der Kategorie Neuentdeckung Piano. 2004 war er als Nachwuchstalent für den Django d'Or nominiert.

Als Begleitmusiker nahm er unter anderem mit der Bigband von Gérard Badini (Scriabin's Groove, Super Bad Trax, 2005), mit James Spaulding und dem Cellisten Vincent Courtois auf.

Diskographische Hinweise
Reflets dans l'Hudson, Nocturne 1995
Byard by Us, Black & Blue Records 2002
Byard by Us, Vol. 2, Black & Blue Records 2004
Byard... & More, Black & Blue Records 2006
Byard by Us LIVE ! , Black & Blue Records 2007
Frozen Tears, Black & Blue Records 2009
 Live ! Tribute to Erroll Garner 2013
Valparaiso, Black & Blue Records 2014
At Barloyd's, Jazz&people 2016
Live at Smalls - with Joel Frahm & Joe Martin, Camille Productions 2018
Flowing, Camille Productions 2021

Weblinks
Biographie bei der Academie du Jazz
Homepage

Einzelnachweise

Jazz-Pianist
Komponist (Jazz)
Musiker (Frankreich)
Franzose
Geboren 1969
Mann

Pierre Christophe


Pinus densiflora, also called the Japanese red pine, the Japanese pine, or Korean red pine, is a species of pine tree native to East Asia. In China it is known as 赤松 (pinyin: chì sōng, literally "red pine").

Distribution and habitat
P. densiflora has a home range that includes Japan, the Korean Peninsula, northeastern China (Heilongjiang, Jilin, Liaoning, Shandong and northeastern Jiangsu) and the extreme southeast of Russia (in Siberia, southern Primorsky Krai).

Description
The leaves are needle-like,  long, with two per fascicle. The short leaves are 5–6 cm. There are stomatal lines on both sides of the leaf, 2 vascular bundles, about 3–9 resin canals, and fine serrations on the edge of the leaf. Branchlets with more or less white powder. Male cones are light reddish yellow, clustered in the lower part of new branchs, female cones are light reddish purple, solitary or clustered in 2–3 clusters. The cones are dark brown yellow or light brown yellow when mature, they dehiscent at maturity, seed scales usually thin, seed winged. The bark is orange-red, cracked into irregular scale-like pieces. Heartwood reddish brown, sapwood light reddish yellow. The height of the tree is . The crown can reach 30 meters.

"The distribution of P. densiflora in China has the following pattern of variation: the more northward it is distributed, the needles are relatively shorter, the white powder on the branchlets is sometimes less obvious or partly obvious, and the color of the cones is lighter. It is light brown yellow".

The cones are  long. It is closely related to Scots pine, differing in the longer, slenderer leaves which are mid-green without the glaucous-blue tone of Scots pine. This pine has become a popular ornamental and has several cultivars, but in the winter it becomes yellowish. The plant prefers full sun on well-drained, slightly acidic soil.

Uses
Strong wind resistance, P. densiflora  is an excellent tree species for afforestation in stony mountains, barren soil and sandy land. The timber can be used for construction, electric poles, sleepers, ore pillars, furniture, and wood fiber industrial raw materials. The trunk is rich in resin, from which rosin and turpentine can be extracted. Essential oil can be extracted from the leaves. In northeast China, matsutake relies on P. densiflora for growth. "Jilin Tianfozhishan National Nature Reserve/Jilin Tianfozhishan National Nature Reserve" takes Matsutake, P. densiflora and ecosystem as the main protection objects. P. densiflora wood has natural anti-corrosion and anti-mildew properties, and natural preservatives and natural wood anti-mold agents can be extracted. P. densiflora has non-stinging needles and soft branches, making it easy to shape as a penjing.

References

Further reading

densiflora
Trees of China
Trees of Japan
Trees of Korea
Trees of Russia
Plants described in 1842
Taxa named by Philipp Franz von Siebold
Taxa named by Joseph Gerhard Zuccarini

Pinus densiflora


Baykal, Diyarbakır ilinin Çermik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Nüfus

Kaynakça

Çermik'in mahalleleri

Baykal, Çermik


Quality TV, oft auch ausgeschrieben als Quality Television, ist ein Begriff, der im englischsprachigen Raum vornehmlich in der Beschreibung eines hochwertigen Typs von Fernsehserien eingesetzt wird. Obwohl seit längerem in Gebrauch, ist der Begriff erst seit Mitte der 1990er Jahre als generischer Bezeichner zunehmend klarer definiert worden.

Mit dem Erfolg der entsprechenden Serien und ihrer zunehmenden Beachtung vor allem in den Kulturwissenschaften wurde der Begriff auch international übernommen.

Geschichte
Erstmals tauchte der Begriff, wenngleich nur sporadisch, in der Fernsehkritik der 1970er Jahre auf. Einen Boom erlebte er dann 1981 mit der Ausstrahlung der Serie Polizeirevier Hill Street. In einem Buchtitel führte er sogar zur Synonymisierung des die Serie produzierenden Studios MTM mit dem Begriff: 1985 erschien im British Film Institute der Titel "MTM 'Quality Television'".

1984 gründete sich in den USA eine Lobbygruppe von Zuschauern namens Viewers for Quality Television für den Erhalt von als hochwertig betrachteten Fernsehsendungen. Bis zu diesem Zeitpunkt war der Begriff Quality TV nie näher definiert worden, erst die VQT lieferte eine erste solche Definition, wenngleich sie nicht objektiv anwendbar war:

In seinem Grundlagenwerk Television's Second Golden Age warf der amerikanische Kulturwissenschaftler Robert J. Thompson 1996 einen Blick zurück auf die Entstehung des Phänomens Quality TV und grenzte es anhand von Beispielen wie St. Elsewhere, Cagney & Lacey, Das Model und der Schnüffler, L.A. Law, Die besten Jahre, China Beach, Twin Peaks, Ausgerechnet Alaska und Picket Fences erstmals näher ein. Er bemerkte, Quality TV werde als "besser, anspruchsvoller und kunstvoller als die übliche Kost der Networks" wahrgenommen und konstatierte "Quality TV ist am besten dadurch definiert, was es nicht ist. Es ist kein "normales" Fernsehen".

Auch einige Serien der frühen 90er Jahre werden gelegentlich dazugezählt, seinen Durchbruch erlebte der Begriff jedoch erst ab Ende der 90er Jahre, als Serien wie Oz (1997–2003), Die Sopranos  (1999–2007), Sex and the City (1998–2004), Six Feet Under (2001–2005), oder The Wire (2002–2008) Fernsehserien neu definierten und mit ihnen auch der Begriff Quality TV sich durchsetzte.

Einzelnachweise

Fernsehgattung
Fernsehserien
Kulturjournalismus

Quality TV


شفيق بك العظم أحد رجال الدولة في سوريا ابن أحمد مؤيد باشا العظم شهيد السفاح جمال باشا، ولد بدمشق سنة 1861 وتلقى دراسته في مدرسة عنتورا بلبنان أتقن من اللغات الفرنسية والتركية وألمَّ بالإنكليزية، وكان أديبا وشاعرا باللغة العربية، له قلم سيال يستهوي القلوب والعقول معاً، ولسان فصيح يخلب السامعين، ومن حدة ذكائه أنه تعلم التركية وبرع فيها كأحد أبنائها في مدة قصيرة بعد أن تجاوز الثلاثين من عمره. كان شفيق العظم شاعراً وأديباً وكاتباً مجيداً وموهوباً وكان مثقفاً ثقافة عميقة، ويعد مرجعاً كبيراً في علم الاقتصاد والمال، ولطالما اعتمدت عليه الدولة في قضايا اقتصادية مهمة.

بداية حياته
عين في شبابه بوظائف مختلفة منها مديرية الدفتر الخانقاني بدمشق ومصلحة الجمارك في بيروت وكان في الخامسة والعشرين من عمره آنذاك. ولما سافر والده أحمد مؤيد باشا إلى الأستانة والتقى السلطان عبد الحميد الثاني أصدر ارادته بتعيينه مترجما في الما بين فعين براتب أربعين ليرة عثمانية ذهبا، وفي سنة 1896 عهد إليه بمفوضية الديون العامة في الأستانة براتب قدره 120 ليرة عثمانية ذهبية. فبقي فيها إلى سنة 1901 م وقد حدث ان عمدت الدولة إلى تمديد الخط الحديدي من رياق إلى حلب واقتضى لها أن تقدم اعتمادا لإدارة الديون العامة كي تكفل (الضمانة الكيلومترية) للخط وعزمت على إحالة جباية أعشار ولايتي سوريا وحلب إلى الإدارة المشار إليها لهذا السبب ثم عقد مجلس من رجال الدولة لإنجاز هذا العمل فدعا المجلس شفيق بك مفوض الديون العامة واستشاره في الموضوع، فرفض الشهيد الموافقة على هذا المشروع غير أن السلطان أقره فيما بعد فاضطر شفيق بك إلى الاستقالة من مفوضية الديون العامة، فما كان من هذه الإدارة التي كان الشهيد معارضا لها إلا أن قدرت له هذه الشهامة فعينته مفوضا عنها في إدارة حصر الدخان براتب 200 ليرة عثمانية ذهبية لأن أمور الحصر كانت في جملة الرسوم الستة التي تؤلف موارد الديون العامة المودوعة إليها من قبل الدولة لتسديد مطالبها وقد ابت على وطنيته أن يوافق على احالة اعشارالولايتين إلى إدارة الديون العامة باعتبار أن هذا العمل كان مخلا باعتبار الدولة وقد تخلى عن الوظيفة لهذا السبب. بقي الشهيد مفوضا لإدارة الديون العامة لدى شركة حصر الدخان حتى إعلان الدستور في سنة 1908

شفيق والسياسة
لما أعلن الدستور لم يرشح نفسه للنيابة فما كان من أبناء المؤيد في دمشق إلا أن رشحوه ونال من الأصوات ما أهله لأن يكون نائبا عن دمشق في المجلس النيابي العثماني، وكان راتب النائب 20 ليرة عثمانية فقبل النيابة، واستقال من مفوضية حصر الدخان باختياره لأن القانون لا يجيز اجتماع النيابة مع أي وظيفة ثانية ولأن استقالته من مفوضية الحصر كان موقوفا على موافقة مجلس الديون العامة المؤلف من ممثلي الدول الأجنبية الدائنة ولا سلطة لأحد علي هذا المجلس أجاب حينئذ (بماذا أعتذر للذين رشحوني ومنحوني ثقتهم واعتمادهم ؟).

كان شفيق بك من أعاظم من أنجبته البلاد السورية وقد تناولت اسمه دون علم منه مراسلات ومذكرات سفراء فرنسا وانكلترا وقناصلها في مصر وسوريا مع وزارات الخارجية المنسوبة لهاتين الدولتين بسبب مكانته السامية التي أدت إلى ترشيحه من قبل الأحزاب السياسية والجمعية اللامركزية القائمة أثناء الحرب العالمية الأولى لتولي رئاسة الحكومة في سوريا إذا أعلن استقلالها كما دعي لتولي رئاسة المؤتمر الذي عقده زعماء ووجوه البلاد السورية في باريس فاشترط لقبول رئاسة المؤتمر أن يعقد المؤتمر في الأستانة بدلا من باريس وقد أجاب المعترضين على ذلك بقوله (فليفعل بنا الأتراك ما شاؤوا وأرادوا من سجن ونفي وتغريب فنحن وأياهم أبناء دولة واحدة ولابد لهم من أن يتراجعوا وأن يتفاهموا معنا في آخر الأمر وخير لنا أن نغسل ثيابنا فيما بيننا وأن لا ننشرها أمام الغرباء والأجانب). ولكنهم لم يقبلوا ذلك منه وعقد المؤتمر الذي باء بالفشل في باريس برئاسة الأستاذ عبد الحميد الزهراوي.

إن الأتحاديين ما كان ليخفى عليهم صدق واخلاص شفيق بك وفقا لما كانت تنطوي عليه طبيعة أجداده من إخلاص وتفاني في سبيل الدولة منذ القديم ولكن لهؤلاء الأشقياء من دواعي الانتقام ما جعله يتخذون من شهرته وتداول اسمه في المخابرات كما ورد آنفا دون علمه وسيل اتهموه فيها بالاشتراك بالجمعيات والأحزاب التي رشحته وبالاتصال بالقناصل والسفراء وأن ينتهزوا الفرصة للإيقاع به، اما الأسباب التي دعت الاتحاديين للنقمة عليه فهي متعددة أهمها :

1- استياؤهم منه لقيامه بتأسيس جمعية الأخاء العربي بعد إعلان الدستور كحزب يعمل على خدمة مصالح البلاد العربية ضمن كيان الدولة كما هي الحال في جميع المجالس النيابية لدى الأمم المتمدنة الراقية ولكنهم فسروها على عكس ذلك

2 - صفعه واهانته لطلعت باشا في مجلس النواب العثماني.

3- زواجه – بعد وفاة زوجته الأولى - من نعمت خانم أرملة المشير جواد باشا الصدر الأعظم التي لم يبق من وزراء الاتراك وعظمائهم من لم يخطبها لنفسه فرفضتهم جميعا واقترنت بشفيق بك ولكنها توفيت بعد سنة أثناء ولادتها فادعى أخو المشير جواد باشا أن الطفل ولد ميتا ولكن ثبت بشهادة كبار الأطباء أمثال بسيم عمر باشا وقنبور أوغلي وغيرهم الذين اعتنوا بتوليدها أنه ولد حيا وعاش بضعة أيام بعد ولادته فارتدوا فاشلين.

يقول الكاتب التركي القدير فالح رفقي بك أحد مرافقي جمال باشا في الحرب العالمية الأولى (السفربرلك) والذي كان مكلفا من قبله بمعالجة الشؤون المتعلقة بديوان حرب عاليه في كتابه (زيتون داغي) صفحة 50 ما ترجمته: ((كانت استانبول تصر غاية الاصرارعلى ضرورة تدقيق قرارات ديوان حرب عاليه من جانب وزارة الحربية في الأستانه، ولكن جمال باشا استفاد من قانون صدر في تلك الأثناء يخول قواد الجيوش صلاحية تنفيذ أحكام الإعدام حالا ومباشرة حينما تقتضي ضرورة الدفاع عن الوطن بذلك فأمر بتنفيذ قرارات الإعدام التي أصدرها ديوان حرب عاليه عقب صدورها مباشرة مع أن هذا القانون وضع أساسا لدرء الفساد الذي كان يمكن ميدانيا أثناء القتال فينشأ عنه الخلل في خطوط الدفاع ولكي يضع حدا للأمور المفاجئة بصورة نهائية وعاجلة ولكن جمال باشا فكر بأنه إذا ارسل قرارات ديوان الحرب إلى الأستانه وفقا لطلب الحكومة المركزية فلربما انقلبت الأمور رأسا على عقب لذا أصدر قراره بالتنفيذ حالا ثم أرسل برقية إلى الأستانة في اليوم التالي أعلن فيها أنه جرى إعدام سبعة من محكومي ديوان حرب عاليه في دمشق والباقين في بيروت)).

لقد قيل أن جمال باشا كان ينوي أن يعلن استقلال سوريا وأن ينصب نفسه ملكا عليها وأنه كان يفاوض الفرنسيين سرا فخشي أن يقاومه هؤلاء الأماجد ففتك بهم قتلا ونفيا والله أعلم عموما لقد ذهب شفيق بك المؤيد العظم ورفاقه شهداء إخلاصهم وفداء صدقهم وتفانيهم في سبيل وطنهم أمثال رشدي الشمعة وشكري العسلي وعبد الوهاب الإنكليزي والوجيه الأمير عمر الجزائري واترابهم من شباب القومية العربية كأبناء المحمصاني والشهابي وسلوم وغيرهم من الشهداء الأماثل تغمدهم الله برحمته واسكنهم فسيح جناته.

ونورد هنا ما أورده مركز الشرق العربي للدراسات الحضارية والإستراتيجية عن شفيق بك العظم ((هوشفيق بن أحمد مؤيد باشا العظم، ولد في دمشق عام 1857. أدخله والده الكتاب وهو في الثالثة من عمره، فتعلم فيه المبادئ الأساسية للقراءة والكتابة والقرآن الكريم. عام 1863 ارتحل شفيق مع أسرته إلى بيروت، وهناك التحق بمدرسة الكلية الأمريكية، ومدرسة عين تورا، وقد ظهرت عليه مخايل الذكاء والنبوغ وهو طالب على مقاعد الدراسة، مما لفت أنظار مدرسيه، وتنبؤوا له بمستقبل كبير في عالم الإبداع والسياسة، وكان يحفظ الأشياء الصعبة والألغاز والقصائد الطوال من أول مرة.

عمل شفيق العظم في مقتبل عمره في جمرك بيروت وفي قلم الدفاتر (الخاقاني) في ولاية سورية برتبة معاون مدير، فكان محط إعجاب وثقة (حمدي باشا) والي سورية، مما أثار نقمة حاسديه فوشوا به إلى السلطة العسكرية بأنه لم يكن ضمن سجل النفوس أو السجل المدني، وكان القانون العسكري لا يتهاون في هذه القضية، ويعاقب عليها أشد العقاب.

ولما علم شفيق أن السلطة العسكرية تنوي القبض علبه، بعدما فشلت وساطة والي سوريا، نُصح بأن يتوارى عن الأنظار فسافر إلى بيروت وانتقل إلى الأستانة يحمل توصية خاصة من والي سوريا، فصدرت الإرادة السلطانية بإعفائه من الخدمة العسكرية ومنحه الدرجة الثانية، ولعل تفانيه في العمل وذكائه واعتماد الوالي عليه كان وراء ذلك، فرجع إلى دمشق ثائراً في وجوه حاسديه.

بعدما تم تقسيم ولاية سورية إلى ولايتين، أُلغيت وظيفة شفيق العظم، فعينه السلطان عبد الحميد مترجماً في القصر السلطاني إذ كان يتقن إلى جانب العربية اللغة التركية والفرنسية وقليلاً من الإنجليزية. ثم تم تعيينه مندوباً للدولة في صندوق الدين التركي ثم مندوباً لدى شركة احتكار الدخان.

ولما أُعلن الدستور العثماني عام 1908 انتخب شفيق المؤيد العظم نائبا عن دمشق في مجلس المبعوثان بالرغم من رفض جمعية الاتحاد والترقي وسعيها لإخفاقه. وبعد دخوله المجلس أخذ خصومه الاتحاديون يدسون له الدسائس ويتهمونه بأنواع التزوير والاحتيال، ونبهوا الحكومة إلى الوظيفة التي يشغلها في صندوق الدين، بحجة أنه لا يجوز للنائب في المجلس أن يتولى عملاً آخر في الحكومة، ففضل النيابة وتخلى عن عمله في شركة احتكار الدخان.

في هذه الفترة ساهم شفيق العظم في تأسيس عدد من الأحزاب والجمعيات منها: حزب الإخاء العربي العثماني، وهو حزب عربي التكوين والهدف، وكان عضواً بارزاً في تأسيس الحزب الحر المعتدل، ثم حزب الحرية والائتلاف وهما الحزبان النيابيان اللذان دافعا عن الدستور أحسن الدفاع. ولما أحلت الحكومة الاتحادية المجلس الأول بعد الدستور، رشح شفيق نفسه مرة ثانية للنيابة فأخفق كما أخفق زميلاه (شكري العسلي وعبد الحميد الزهراوي) بسبب تزوير الانتخابات، من أجل حرمان الشعب العربي من نواب أقوياء يدافعون عن حقوقه المهضومة.

قصة إعدامه
على الرغم من المؤامرات والدسائس التي كانت تحاك له في السر والعلانية، وحرمانه الكثير من حقوقه، إلا أنه كان كثير الاهتمام بحالة الدولة، كثير التفكر في مستقبلها، ومع ذلك فإن إخلاصه لم ينجه من انتقام السفاحين بسبب خلافاته مع طلعت باشا حول القروض التي اقترضتها الحكومة الاتحادية باسم الدولة، ولم تنتفع منها الدولة بشيء. مما أثار أحقاد الاتحاديين عليه، حتى جاء اليوم الذي صفت فيها جماعة الاتحاد والترقي حسابها مع خصومها ومنهم شفيق فسجن في عالية في لبنان، وكان قرار اتهامه بأنه مؤسساً لجمعية الإخاء العربي، وأنه كان على اتصال وتبادل مذكرات مع السفير الفرنسي في الأستانة ومأموري فرنسا السياسيين في مصر وسوريا لأجل إمارة سوريا واستقلال العرب، ودعوة القوى العسكرية الفرنسية إلى المملكة، ثم أسس الرابطة اللامركزية، وثبت أنه بعد العفو العام اشتغل بهذه المسائل واتفق مع زعماء سورية على انسلاخ سورية من جسم الدولة.

وفي السجن طال شعره كثيراً بعد أن مكث فيه أربعة أشهر من غير حلاقة، فتدلى شعره حتى بلغ قمة كتفيه وامتدت لحيته البيضاء الناصعة حتى بلغت أسفل صدره، فأراد جمال باشا السفاح ليلة الغدر به أن يخفف من هيبته على المشنقة فبعث إليه حلاقاً من عنده، فلما دخل عليه ورأى تلك الهيبة المجسمة وذاك الوقار الساكن، أخذته الرعشة وكاد يغمى عليه، فالتفت إليه شفيق وقال له: (لا تخف اذهب وأخبر من أرسلك أنني أريد أن ألقى وجه ربي بهذه الشيبة التي يستحيي من عذابها).

وتقدم شفيق العظم إلى المشنقة برباطة جأش نادرة المثال، فألقى خطبة بليغة موجزة، بين فيها الغاية الشريفة التي كان يهدف إليها رجال العرب، ثم طلب من الحاضرين قراءة الفاتحة، وكان ذلك يوم السادس من شهر أيار عام 1916 في ساحة الشهداء (المرجة) في دمشق.

كان له من الأولاد ثمانية منهم: اثنان من الذكور، أحدهما (واثق بك) كاتم أسرار السفارة العثمانية في مدريد، والثاني (هشام) وكان تلميذاً في مدرسة الحقوق في بيروت، فنفي مع شقيقاته وسائر الأسرة المؤيدية العظيمة إلى الأناضول قبل إعدام أبيه.
كان العظم سمحاً كريماً في تعامله مع الآخرين، حتى إنه كان يصرف الألوف من الجنيهات على معارفه وأصدقائه ولا يضن بماله على أحد.

مراجع

 فوزي الخطبا (شهداء النهضة العربية، عمان) ص(75ـ 79).
 عبد الوهاب الكيالي وآخرون (موسوعة السياسة، المؤسسة العربية للدراسات والنشر، بيروت، طبعة أولى 1983، الجزء الثالث، ص(485).

آل العظم
تاريخ سوريا
مواليد 1861
وفيات 1916
مسلمون سنة سوريون

شفيق بك مؤيد العظم


Boldovke (lat. Monimiaceae nom. cons.), biljna porodica u redu lovorolike s oko 260 (258) priznatih vrsta

Ime porodice u hrvatskom jeziku dolazi po čileanskom drvetu boldo (Peumus boldus)

Potporodice i rodovi

 Familia Monimiaceae Juss. (258 spp.)
 Subfamilia Hortonioideae Thorne & Reveal
 Hortonia Wight ex Arn. (3 spp.)
 Subfamilia Mollinedioideae (J. R. Perkins) Thorne
 Tribus Hedycaryeae A. DC.
 Decarydendron Danguy (4 spp.)
 Ephippiandra Decne. (6 spp.)
 Hedycarya J. R. Forst. & G. Forst. (16 spp.)
 Kibaropsis Vieill. ex Guill. (1 sp.)
 Levieria Becc. (7 spp.)
 Tambourissa Sonner (45 spp.)
 Xymalos Baill. (2 spp.)
 Tribus Mollinedieae Perkins
 Austromatthaea L. S. Sm. (1 sp.)
 Kairoa Philipson (4 spp.)
 Kibara Endl. (39 spp.)
 Matthaea Blume (7 spp.)
 Macropeplus Perkins (4 spp.)
 Macrotorus Perkins (2 spp.)
 Grazielanthus Peixoto & Per.-Moura (1 sp.)
 Mollinedia Ruiz & Pav. (61 spp.)
 Parakibara Philipson (1 sp.)
 Steganthera Perkins (20 spp.)
 Wilkiea F. Muell. (12 spp.)
 Pendressia Whiffin (1 sp.)
 Hemmantia Whiffin (1 sp.)
 Tribus Hennecartieae Philipson
 Hennecartia Poiss. (1 sp.)
 Subfamilia Monimioideae Raf.
 Tribus Palmerieae Philipson
 Palmeria F. Muell. (14 spp.)
 Tribus Monimieae Rchb.
 Monimia Thouars (3 spp.)
 Tribus Peumieae (Schodde) Philipson
 Peumus Molina (1 sp.)
 Subfamilia incertae sedis
 Lauterbachia Perkins (1 sp.)

Vanjske poveznice

Izvori

Lovorolike

Boldovke


Shohreh Aghdashloo (født 11. maj 1952 i Teheran i Iran som Shohreh Vaziri-Tabar ) er en iransk/amerikansk skuespiller.

Karriere

I 1970'erne i 20-årsalderen opnåede hun landsstjernestatus i sit hjemland i Iran med hovedroller i nogle fremtrædende film, ikke mindst Gozaresh (1977), der blev instrueret af den berømte Abbas Kiarostami, og som vandt kritikerprisen ved filmfestivalen i Moskva.
I 1978 vandt hun bredere anerkendelse og etablerede sig som en af Irans førende kvindelige skuespillere med filmen Sooteh-Delan (1978), instrueret af den afdøde Ali Hatami.
Under den iranske revolution i 1979 udvandrede Aghdashloo fra Iran til England for at fuldføre sin uddannelse. Hendes interesse for politik og hendes optagethed af social uretfærdighed i verden førte til, at hun tog en bachelorgrad i Internationale Studier.

Hun fortsatte med at forfølge sin skuespilkarriere, som til sidst bragte hende til Los Angeles i Californien i 1987. Hun giftede sig for anden gang (efter skilsmissen fra Aidin Aghdashoo, en berømt iransk kunstmaler) med skuespiller og manuskriptforfatter Houshang Touzie, og har siden spillet i en række af hans skuespil på nationale og internationale scener.

Men det var ikke nemt at få arbejde i Hollywood for Shohreh som en mellemøstlig skuespillerinde med en accent; hun havde roller i nogle anstændige, men ikke store film, herunder Twenty Bucks (1993), Surviving Paradise (2000) og Maryam (2002).

Hun modtog gode anmeldelser for sin medvirken i 12 episoder i den fjerde sæson af Fox Broadcasting Company's tv-serie 24 (2001) som Dina Araz, en terrorist som er undercover som en velhavende husmor og mor i Los Angeles.

Hun måtte vente nogen tid på sit gennembrud i Hollywood. Og endelig, mange år efter at have læst den anerkendte roman House of Sand and Fog, var DreamWorks i færd med at bringe historien til filmlærred.
Efter at have castet Ben Kingsley (som Massoud Amir Behrani) og Jennifer Connelly i hovedrollerne, søgte de en relativt ukendt iransk skuespillerinde til at spille Kingsleys kone Nadi.
Shohreh Aghdashloo stjal rampelyset og blev nomineret til en Oscar for bedste kvindelige birolle samt mange andre prestigefyldte priser, herunder en Independent Spirit Award som den bedste kvindelige birolle i en spillefilm, New Yorks og Los Angeles' filmkritikeres pris og flere andre.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Iran

Shohreh Aghdashloo


Serkan Balcı (d. 22 Ağustos 1983, Aydın), eski Türk millî futbolcudur. Profesyonel kariyerine başladığı Gençlerbirliği'nde daha çok orta sahada oynamış, daha sonra ise genellikle defansın sağında forma giymiştir.

Kulüp kariyeri

İlk yılları
22 Ağustos 1983'te, Aydın ilinin Nazilli ilçesinde doğdu ve büyüdü. Daha küçükken anne-babası ayrıldı ve annesinin yanında yaşamaya devam etti. Futbola adımını doğduğu il olan Aydın'ın amatör takımlarından Pamukspor'da başladı. Bu takımda beş yılı aşkın bir süre forma giydi. 1999 yılında ise Muğla'nın Yalıkavak Belediyesi'nin amatör futbol takımına transfer oldu. Amatör bir takımda oynarken, Süper Lig ekiplerinden Gençlerbirliği'nin teklifini kabul etti. 11 Ağustos 2000'de Gençlerbirliği ile resmî sözleşme imzaladı. Böylece profesyonel oldu. Gençlerbirliği'nde önce PAF takımıyla maçlara çıkan Serkan, 2000-01 sezonunda Gençlerbirliği'nin Adanaspor'u deplasmanda 3-2 yendiği maçta Süper Lig'deki ilk maçına çıktı. Süper Lig'deki ilk golünü ise 2002-2003 döneminde Elazığspor'a attı.

Fenerbahçe
2004'te Gençlerbirliği'nden Fenerbahçe'ye transfer oldu. 9 Ağustos 2006'da oynanan ve UEFA Şampiyonlar Ligi 3. Ön Eleme Turunda Fenerbahçe'nin Dinamo Kyiv'e 3-1 yenildiği maçta kırmızı kart gören Serkan, bu olaydan sonra dört ay kadar Fenerbahçe'de kadroya giremedi. Kadroya girememesinden dolayı:"Kimse arkamda durmadı." diye beyanet veren oyuncu, sözleşmesi bitince başka takımlarla da görüşeceğini söyledi.

Trabzonspor
Üç yıllık Fenerbahçe kariyerinin son yılında, zamanın Trabzonspor Başkanı Nuri Albayrak ile anlaştı ve sezon sonunda (2007'de) Trabzonspor ile iki yıllık sözleşme imzaladı.
2007-08
2007-08 sezonunda Ziya Doğan'ın takımında Tolga Zengin, Ceyhun Eriş, Ibrahim Yattara, Gökdeniz Karadeniz ve Umut Bulut gibi isimlerle takımın değişilmezi olan Balcı, ilk maçına 12 Ağustos 2007 günü Sivasspor karşısında çıktı ve takımı 3-0 galip geldi. Sezon boyunca Ziya Doğan ile başlayan ve Ersun Yanal ile devam eden takımda vazgeçilmez olan Balcı, 22.hafta oynanan MKE Ankaragücü ile oynanan maçta Umut Bulut'un golünün pasını vererek ilk asistini yaptı. O sezon toplamda 26 maça çıkan oyuncu 1 tane de asist yaptı. 26 ile 32.haftalar arasında ise kadroya dahil edilmedi.
2008-09
2008-09 sezonunda yeni transferler Egemen Korkmaz, Hrvoje Cale ve Rigobert Song ile savunma dörtlüsünü oluşturan Balcı, sağbek mevkiinde değişilmez oldu. 18.haftada oynanan Ankaraspor maçında ilk asistini yapan Serkan, o sezon 32 maça çıktı ve 4 asist yaptı.
2009-10
2009-10 sezonunda ise UEFA Avrupa Ligi elemelerine katılmaya hak kazanan takım ile Toulouse FC maçlarında görev yapan Serkan, 4-1'lik dez avantajla yenilen takımın elenmesini engelleyemedi. Hugo Broos ile başlayan sezonda Selçuk İnan, Gustavo Colman, Umut Bulut, Rigobert Song, Hrvoje Cale, Egemen Korkmaz gibi isimlerle takımın değişilmezi oldu. O sezon ligdeki ilk maçına ligin ilk haftasında Sivasspor karşısında çıktı takımı bu maçı 2-1 kazandı. İlerleyen haftalarda Broos ile yollar ayrıldı ve yerine Şenol Güneş getirildi. Şenol Güneş ile çıkışa geçen takım ile 14.hafta oynanan Eskişehirspor maçının 20.dakikasında Selçuk İnan'ın golünün asistini yapan Balcı, 58.dakikada ise Trabzonspor kariyerindeki ilk golünü bu takımın ağlarına yollayarak takımının 2-1 kazandığı maçın kahramanı oldu. Türkiye Kupası'nda da Denizli BB maçında gol atan Serkan, Süper Lig'de 30 maça çıktı, 1 gol attı ve 3 asist yaptı. Türkiye Kupası'nda ise Galatasaray, Denizli BB, Orduspor ve MKE Ankaragücü'nün olduğu gruptan çıkan Trabzonspor, Çeyrek final maçında İstanbul BB takımını, yarı finalde ise Antalyaspor'u eleyerek finale kaldı. Finalde ise Fenerbahçe ile karşılaşan takım Engin Baytar, Gustavo Colman ve Umut Bulut'un golleriyle rakibini 3-1 mağlup etti. Bu maçın sonunda ise Trabzonspor 2010 Türkiye Kupasını müzesine götürdü.
2010-11
2010-11 sezonunda ise ilk maçına Türkiye Süper Kupası maçında Bursaspor karşısında çıkan Balcı, takımının 3-0 galip geldiği maçta 90dk süre aldı. Daha sonra UEFA Avrupa Ligi maçı elemelerinde Liverpool karşısında çıkan Serkan, takımının elenmesine engel olamadı. O sezon ilk Süper Lig maçına Ankaragücü karşısında çıkan Serkan, 4.haftada oynanan Sivasspor maçında 89.dakikada Burak Yılmaz'ın attığı golün ortasını açarak ilk asistini yaptı. O sezon ligin son haftasına kadar Fenerbahçe ile şampiyonluk mücadelesi veren takımda 31 lig maçına çıktı ve 7 asist yaptı. Türkiye Kupası'nda ise 21 Aralık 2010'da Gaziantep BB karşısında o sezon kendi adına tek golünü attı. O sezon tüm turnuvalarda toplamda 37 maça çıktı, 1 gol attı ve 7 asist yaptı. Sezon sonunda ise takımı sezonu Fenerbahçe ile aynı puanda bitirirken ikili averaj ile 2. olarak sayıldı. Bir sene sonra ise bu sürecin şaibeli olduğu iddia edildi ve Şike soruşturması kapsamında Fenerbahçe başkanı Aziz Yıldırım tutuklandı.
2011-12
2011-12 sezonunda Şenol Güneş yönetiminde ilk maçına UEFA Şampiyonlar Ligi elemelerinde Benfica karşısında çıktı. 2 maçta da oynayan Balcı, takımının elenmesine engel olamadı. Daha sonra ise takımıyla UEFA Avrupa Ligi elemelerinde görev yapan Balcı ve takımı ilk maçta Athletic Bilbao ile 1-1 berabere kalsa da 2.maçın Şike süreci nedeniyle oynanmayacağı ve Trabzonspor'un Fenerbahçe yerine direkt olarak UEFA Şampiyonlar Ligi'ne katılacağı açıklandı. O sezon takımıyla Trabzonspor kariyerindeki ilk Şampiyonlar Ligi maçına 14 Eylül 2011'de çıkan Serkan, takımının deplasmanda 1-0 kazandığı maçta 90 dk mücadele etti. O sezon ilk asistini 4.hafta oynanan Kardemir Karabükspor maçında Burak Yılmaz'a yaptı. Sezon boyunca sezon sonu eklenen Süper Final dahil olmak üzere tüm turnuvalarda 51 maça çıkan oyuncu, 2 asist yaptı.
2012-13
2012-13 sezonunda ise ilk maçına Videoton karşısında çıkan Serkan, takımının kaptanı olarak sahaya çıktı. İki maçta da berabere kalan takım, penaltılarda rakibine elenerek turnuvaya veda etti. Şenol Güneş ile başlayan sezon, Tolunay Kafkas ile devam etti. Serkan o sezon 6.hafta oynanan Mersin İdman Yurdu maçında Soner Aydoğdu'nun golünün asistini yapan isim oldu. Sezon boyunca tüm turnuvalarda 34 maça çıkan oyuncu 1 asist ile sezonu tamamladı.

Antalyaspor 2013-14
2013-14 sezonunda serbest kalan Serkan, Ağustos ayında Milan Baros, Gökçek Vederson ve Anton Ferdinand gibi isimleri kadrosuna katan Samet Aybaba yönetimindeki Antalyaspor'a transfer oldu. Antalyaspor'da "6" numaralı formasıyla ilk maçına ligin ilk haftasında Kayseri Erciyesspor karşısında çıkan Serkan, bu maçta ön libero mevkiinde görev yaptı, takımı 0-0 beraberlikle ayrıldı. 13.hafta oynanan Sivasspor maçında Antalyaspor formasıyla ilk asistini Emrah Başsan'a yapan Serkan, takımının üst üste mağlubiyetlerine engel olamasa da Türkiye Kupası da dahil olmak üzere 38 maça çıktı 4 asist yaptı. Sezon sonunda ise takımı küme düştü. 2014-15 transfer döneminde ise karşılıklı anlaşılarak sözleşmesi feshedildi.

Mersin İdman Yurdu 2014-16
Kasımpaşa SK ve Başakşehir SK gibi kulüplerle de anılan Serkan Balcı, Rıza Çalımbay'ın çalıştırdığı Mersin İdman Yurdu ile Ağustos 2014'te 1 yıllık sözleşme imzaladı.

Ankaragücü 2016-17
MKE Ankaragücü'ne transfer olmuştur.

Sarıyer  2017-

Millî takım kariyeri
U-19 millî takımı ile Türkiye'nin Rusya'yı 3-0 yendiği özel maç millî olduğu ilk karşılaşmadır. Türkiye millî futbol takımı kadrosuna ilk kez FIFA Konfederasyonlar Kupası'nda Amerika Birleşik Devletleri millî futbol takımına karşı oynanan maçta girmiştir. Oynadığı ilk karşılaşma, yine FIFA Konfederasyonlar Kupası'nda oynanan ve 2-2 biten Türkiye-Brezilya maçıdır. Serkan; Türkiye U-20 ve U-21 millî takımlarının formasını da terletmiştir. İsviçre millî futbol takımına FIFA Dünya Kupası baraj maçında Türkiye millî futbol takımının elenmesi sonucu çıkan olaylardan sonra FIFA'dan iki maç (millî takımda geçerli olmak üzere) ceza almıştır.

İstatistikleri
(Not:Süper Lig ve Türkiye Kupası'nı içerir.)

(13 Ağustos 2009)

Millî takım istatistikleri

Avrupa arenası
Fenerbahçe'deyken UEFA Şampiyonlar Ligi'nde biri ön eleme olmak üzere 7 maça çıkmıştır.Trabzonspor'da ise dört UEFA Intertoto Kupası maçına çıkmış, bu maçlarda bir de gol atmıştır. Ayrıca, Gençlerbirliği ile sekiz UEFA Kupası maçına çıkmış; bu maçlarda 687 dakika forma giymiştir.

Özel hayatı
Trabzonspor forması giyerken 2009 yılında Berfin Uluman ile evlendi.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1983 doğumlular
Nazilli doğumlular
Türk erkek futbolcular
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Gençlerbirliği SK futbolcuları
Fenerbahçe SK futbolcuları
Trabzonspor futbolcuları
Antalyaspor futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
Yaşayan insanlar
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Orta saha futbolcuları
Defans futbolcuları
Bek futbolcular

Serkan Balcı


Krasni  es un jútor del ókrug urbano de la ciudad-balneario de Anapa del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en la llanura entre las estribaciones de poniente del Cáucaso Occidental y la costa del mar Negro, 8 km al norte de la ciudad de Anapa y 128 km al oeste de Krasnodar. Tenía 929 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio rural Primórskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace.
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .

Localidades de la Ciudad de Anapa del krai de Krasnodar

Krasni (Anapa, Krasnodar)


Chapadão do Céu es un municipio brasileño del estado de Goiás. Se localiza a una latitud 18º23'34" sur y a una longitud 52º39'57" oeste, estando a una altitud de 725 metros. Su población estimada en 2006 era de 5.338 habitantes. Alberga parte del parque nacional de las Emas.
Posee un área de 2190,7 km².

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Goiás

Chapadão do Céu


Josip Šebalj, hrvatski bosanskohercegovački bivši nogometaš i nogometni trener. Igrao za Željezničar iz Sarajeva. Igrao je za Željezničar koji je tad igrao u 2. razredu sarajevskog nogometnog podsaveza od 1921/22. Sljedeće sezone vodio je Željezničar i kao trener koji se natjecao u istom ligaškom natjecanju, skupa s Adolfom Šmitom. Sljedećih pet uzastopnih sezona, počevši od 1922./23. bio je trener-igrač. Od sezone 1923./24. bio je jedini trener. Sezone 1925./26. doveo je momčad do prvog mjesta u 2. razredu sarajevskog nogometnog podsaveza i izborio 1. razred. 1926./27. bili su zadnji u 1. razredu sarajevskog podsaveza. Od naredne sezone 1927./28., pa sedam uzastopnih sezona ukupno, više nije igrao, nego je bio samo trener. Klub se natjecao u sarajevskoj podsaveznoj ligi odnosno 1. razredu sarajevske podsavezne lige.

Izvori

Životopisi, Sarajevo
Hrvatski nogometaši iz Bosne i Hercegovine
Bosanskohercegovački nogometni vratari
Bosanskohercegovački nogometni treneri
Nogometaši FK Željezničara

Josip Šebalj


Die 14. Ski-Orientierungslauf-Weltmeisterschaften fanden vom 23. Februar bis 3. März 2002 in Borowez, Bulgarien statt.

Mit dem Sprint wurde ein neuer Wettbewerb eingeführt, womit sich die Gesamtzahl der Entscheidungen von sechs auf acht erhöhte.

Herren

Sprint

Titelverteidiger: (neuer Wettbewerb)
Länge: 4,2 km
Höhenmeter: 85
Posten: 11
Teilnehmer: 66

Mitteldistanz

Titelverteidiger:  Nicolò Corradini
Länge: 11,2 km
Teilnehmer: 69

Langdistanz

Titelverteidiger:  Wladislaw Kormtschikow
Länge: 19,85 km
Höhenmeter: 825
Posten: 32
Teilnehmer: 70

Staffel

Titelverteidiger:  Andrei Gruzdew, Wiktor Kortschagin, Wladislaw Kormtschikow, Eduard Chrennikow

Damen

Sprint

Titelverteidigerin: (neuer Wettbewerb)
Länge: 3,3 km
Höhenmeter: 70
Posten: 8
Teilnehmerinnen: 41

Mitteldistanz

Titelverteidigerin:  Tatjana Wlassowa
Länge: 8,4 km
Teilnehmerinnen: 42

Langdistanz

Titelverteidigerin:  Arja Hannus
Länge: 13,7 km
Höhenmeter: 660
Posten: 22
Teilnehmerinnen: 41

Staffel

Titelverteidigerinnen:  Mervi Anttila, Hanna Kosonen, Liisa Anttila

Medaillenspiegel

Erfolgreichste Teilnehmer

Weblinks
 Ergebnisse auf lazarus.elte.hu
 Ergebnisse auf orienteering.org

2002
Sportveranstaltung 2002
Sportveranstaltung in Samokow
Wintersport (Bulgarien)

Ski-Orientierungslauf-Weltmeisterschaften 2002


Klimpuški rukopis, također poznat kao Klimpuški rukopisni fragment je najstariji zapis na jeziku Gradišćanskih Hrvata iz 1564. godine. Riječ je o rukopisnom zapisu molitve Oče naš i uskrsne pjesme Kristuš je gori ustal. Zapis je otkrio mađarski arheolog Flóris Rómer 1861. godine na posljednjoj praznoj stranici tiskanog misala na latinskom jeziku iz 1501. godine.

Jezik i autorstvo
Autor zapisa je Juraj Vuković iz Jastebarskog potpisan u samom zapisu. Tekst je pisan bosančicom, a jezik zapisa se opisuje kao kajkavsko-čakavski.

Izvori

Vanjske poveznice
 Fotografija ulomka Klimpuškog rukopisa na stranicama Znanstvenog instituta Gradišćanskih Hrvatov

Povijest hrvatskoga jezika

Klimpuški rukopis


Drake Boğazı, Güney Amerika'da Horn Burnu ile Güney Shetland Adaları arasında boğaz.

Genişliği 1.800 km olan Drake Boğazı (Drake Geçidi de denir), batıda Büyük Okyanus'a, doğuda Atlas Okyanusu'na açılır. 1578'de boğazı bulan İngiliz denizcisi Sir Francis Drake, Hindistan'a ulaşan geçidi bulduğunu sanmıştı. 1513'te Piri Reis'in çizdiği dünya haritasında Drake Boğazında bulunan yeraltı dağlarıda belirtilmiştir.

Ayrıca bakınız
 Türk Boğazları

Kaynakça

Dış bağlantılar

Antarktika coğrafyası

Magallanes y la Antártica Chilena bölgesi
Şili'deki boğazlar
Şili sınırları
Güney Okyanusu'ndaki su kütleleri
Uluslararası boğazlar
Boğazı

Drake Boğazı


Bahornica (lat. Circaea), biljni rod iz porodice vrbolikovke kojemu pripada nekoliko vrsta trajnica i hibrida raširenih po gotovo cijeloj Euroaziji i Sjevernoj Americi. U Hrvatskoj je najčešća velika ili obična bahornica (C. lutetiana) u vlažnim nizinskim i gorskim šumama, te nešto rjeđa alpska ili planinska bahornica (C. alpina).

Circaea × intermedia je hibrid (C. alpina x C. lutetiana) koji se danas uzgaja u Europi (uključujući Hrvatsku) i Sjevernoj Americi

Vrste
 Circaea alpina L.
 Circaea cordata Royle
 Circaea × decipiens Boufford
 Circaea × dubia H.Hara
 Circaea erubescens Franch. & Sav.
 Circaea glabrescens (Pamp.) Hand.-Mazz.
 Circaea × intermedia Ehrh.
 Circaea lutetiana L.
 Circaea × mentiens Boufford
 Circaea mollis Siebold & Zucc.
 Circaea × ovata (Honda) Boufford
 Circaea repens Wall. ex Asch. & Magnus
 Circaea × skvortsovii Boufford
 Circaea × sterilis Boufford
 Circaea × taronensis H.Li

Izvori

Vanjske poveznice

Vrbolikovke

Bahornica


Savez za esperanto Bosne i Hercegovine (esperanto: La Esperanto-Ligo de Bosnio kaj Hercegovino) bosanskohercegovačka je organizacija čiji je cilj širenje jezika esperanto u Bosni i Hercegovini.

Povijest
Prvi poznati esperantist u Bosni i Hercegovini bio je Dragoš Slavić. On je 1908. godine u Trgovačko-zanatskom kalendaru objavio pravila esperanta. Dvije godine kasnije u Sarajevu je osnovana Bosanska zvijezda (esperanto: La Stelo Bosnia) te je izišao prvi turistički vodič na esperantu. Pokret za esperanto u Bosni i Hercegovini održao se i u Međuratnom razdoblju, kada je na područje bivše Jugoslavije bilo oko 10.000 esperantista. Godine 1943. u Livnu je održan sastanak esperantista, od kojih je najpoznatiji bio Ivo Lola Ribar.

Godine 1949. stvoren je Savez esperantista Bosne i Hercegovine. Interes za esperanto u Bosni i Hercegovini ponovo raste. Sarajevo je 1955. godine bio domaćin Kongresa jugoslavenskih esperantista, a 1973. godine domaćin kongresa Omladinskog svjetskog esperantskog kongresa. Godine 1974. Savez esperantista Bosne i Hercegovine pretvoren je u Savez za esperanto Bosne i Hercegovine što je pratilo i stvaranje Saveza za esperanto omladine i njenim kolektivnim članstvom u Savez socijalističke omladine. To je razdoblje najvećeg širenja esperanta u Bosni i Hercegovini. Svake godine organizirani su susreti za Međunarodni praznik rada na kojima je sudjelovao do 800 sudionika ljetne škole na kojima je obrazovan kadar za vođenje kursova te su organizirani festivali i natjecanja. U ovom razdoblju djelovale su esperanto organizacije u 40 mjesta širom Bosne i Hercegovine. Tijekom 1980-ih održana su dva znanstvena simpozija: Jezik i rasizam te Jezik i međunarodno komuniciranje. Godine 1990. Sarajevo je bio domaćin Kongresa slijepih esperantista.

Nakon nezavisnosti Bosne i Hercegovine 1992. godine, dolazi do velike krize esperantskog pokreta u Bosni i Hercegovini. Iste godine dolazi do osamostaljenja Saveza za esperanto Bosne i Hercegovine te je prihvaćeno njeno članstvo u Svjetski savez za esperanto. Tijekom rata veliki je broj članova napustio Bosnu i Hercegovini ili izgubilo život te je došlo do prekida veza između organizacija u različitim mjestima. Unatoč tom, na državnoj radiostanici svakog je tjedna emitirana radioemisija na esperantu čija je namjena bila širenje istine o događajima u Bosni i Hercegovini. Tekstovi koji su emitirani u toj radioemisiji sakupljeni su u knjizi: Spite al cio Bosnio. Savez za esperanto Bosne i Hercegovine ostao je bez svojih prostorija te dijela arhive, no spašen je dio naslova.

Završetkom rata aktivnosti ove organizacije okrenute su prema vođenju kursova, izdavačkoj i humanitarnoj djelatnosti te međunarodnoj suradnji. Godine 1997.  počinje izlaziti časopis Bosnia Lilio te je iste godine stvorena humanitarna organizacija Espero, a tri godine kasnije dolazi do obnavljanja Saveza esperanto omladine Bosne i Hercegovine.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena web-stranica

Esperanto
Organizacije u Bosni i Hercegovini
Sarajevo

Savez za esperanto Bosne i Hercegovine


Mordekhaï Kedar ( מרדכי קידר) est un orientologue israélien, conférencier à la faculté d'arabe de l'Université Bar-Ilan et enseignant-chercheur au centre Begin-Sadate de recherche stratégique. Spécialiste du régime de Hafez el-Assad, il est le vice-président de Newsrael et l'ancien président de Professors for a Strong Israel.

Biographie
Mordekhaï Kedar naît à Tel Aviv dans une famille d'origine polonaise qui a hébraïsé son nom Kuperschmidt après son immigration en Palestine mandataire dans les années 1930, et dont toute la famille a été assassinée pendant la Shoah. Après une scolarité à l'école Zeitlin, il s'enrôle en 1970 dans l'armée israélienne, est ténor de 1974 à 1982 dans le Chœur philharmonique de Tel Aviv où il rencontre sa femme, et sert dans le renseignement militaire israélien pendant 25 ans, terminant son service avec le grade de lieutenant-colonel.

Après sa libération de Tsahal, il s'engage dans le mouvement de Netivot Shalom, qu'il qualifie de jumeau religieux de La Paix maintenant.

Il effectue toutes ses études à l'Université Bar Ilan, entreprenant un premier cycle d'arabe et de sciences politiques de 1981 à 1983, une maîtrise et un doctorat en arabe qu'il achève en 1997, lequel a pour sujet « Le langage politique public du régime d'Assad en Syrie : messages et moyens de les exprimer ». Trois ans plus tard, il est nommé maître de conférences, traitant principalement des médias de masse du monde arabe.

Mordekhaï Kedar est régulièrement interviewé par des chaînes arabes telles qu'Al-Jazeera où il défend ses positions en arabe face à des personnalités religieuses ou culturelles. Il est également commentateur pour le journal Makor Rishon et président du Monitor of the Israel Academy, un organisme qui surveille les conférenciers définis par lui comme post-sionistes, afin de contrer leurs déclarations et publications.

Notes et références

Liens externes

Orientaliste israélien

Mordekhaï Kedar (orientaliste)