Željana Zovko (Mostar, 25. ožujka 1970.) je bosanskohercegovačka i hrvatska političarka, bivša veleposlanica BiH u Francuskoj, Španjolskoj i Italiji, te zastupnica iz Republike Hrvatske u Europskom parlamentu iz redova Hrvatske demokratske zajednice (EPP).

Životopis

Željana Zovko je početkom 1990.-ih godina studirala francuski jezik u Londonu.

Nakon povratka u BiH 1999. godine, angažirana je kao predstavnik za odnose s javnošću Ureda hrvatskog člana Predsjedništva BiH Ante Jelavića;.

Od 2004. do 2008. godine bila je veleposlanica BiH u Francuskoj, a od 2008. do 2011. veleposlanica iste države u Španjolskoj.

Od 2012. do 2015. godine bila je savjetnica za vanjske poslove predsjednika Vijeća Ministara Bosne i Hercegovine Vjekoslava Bevande.

Sudjelovala je na izborima za Europski parlament 2013. godine kao 7. na listi HDZ-a, međutim tada nije postala zastupnicom.

Od svibnja do 2015. do listopada 2016. godine je opet u diplomatskoj službi Bosne i Hercegovine, kao veleposlanica u Italiji.

Nakon što su 2016. godine Andrej Plenković i Davor Ivo Stier podnijeli ostavke na zastupničke dužnosti u Europskom parlamentu radi stupanja na dužnosti predsjednika Vlade Republike Hrvatske, odnosno ministra vanjskih poslova RH, Željana Zovko je preuzela dužnost zastupnice (iz Republike Hrvatske) u Europskom parlamentu.

Rad u Europskom parlamentu

8. saziv
Tijekom 8.saziva Europskog parlamenta, Zovko je bila članica Odbora za vanjske poslove, Odbora za razvoj i Pododbora za ljudska prava. Također je bila članica Izaslanstva za odnose s BiH te Kosovom, Izaslanstva u Zajedničkoj parlamentarnoj skupštini Afričko-karipskih zemalja i EU-a te Izaslanstva u Parlamentarnom odboru za partnerstvo EU-a i Armenije, Odboru za parlamentarnu suradnju EU-a i Azerbajdžana i Parlamentarnom odboru za pridruživanje između EU-a i Gruzije.

9. saziv
Željana Zovko je potpredsjednica Kluba zastupnika EPP-a, članica i potpredsjednica Odbora za vanjske poslove, potpredsjednica Izaslanstva za odnose s Bosnom i Hercegovinom te Kosovom i članica Odbora za kulturu i obrazovanje i Pododbora za sigurnost i obranu. Članica je Izaslanstva za odnose sa SAD-om te Izaslanstva za odnose s Europsko-latinoameričkom parlamentarnom skupštinom (EuroLat). Pored toga je supredsjedateljica skupine zastupnika Europskog parlamenta za zdravlje pluća, a također je članica radnih skupina za zapadni Balkan i za vanjske financijske instrumente te radne skupine EPP-a za međukulturne odnose i međuvjerski dijalog.

Izvori

Vanjske poveznice
 Privatna web stranicae Željane Zovko
 Stranice zastupnice Željane Zovko, kod Europskog parlamenta

Životopisi, Mostar
Hrvatski političari od 1989.
Hrvatski zastupnici u Europskom parlamentu
Bosanskohercegovački veleposlanici

Željana Zovko


C.C. Møller kan henvise til flere personer:

 C.C. Møller (skoleforstander) – Christen Christensen Møller (1810-1890)
 C.C. Møller (skolelærer) – Christian Caspar Møller, skolelærer og politiker (1815-1889)
 C.C. Møller (musiker) – Carl Christian Møller (1823-1893)

C.C. Møller


Eric I ( – 10 July 1103), also known as Eric the Good (), was King of Denmark following his brother Olaf I Hunger in 1095.  He was a son of Sweyn II.  His mother's identity remains unknown.  He married Boedil Thurgotsdatter.

Biography

Eric was born in the town of Slangerup in North Zealand - the largest Danish island. During the rule of his half-brother Canute IV he was an eager supporter of the king, but he was spared during the rebellion against Canute.  Eric remained at the royal farm instead of accompanying Canute to St Albans priory in Odense, where Canute was killed. Eric talked his way off the farm and fled to Zealand and then to Scania, which was part of Denmark during that time. Olaf I Hunger was elected King of Denmark, but his reign was short.  At last Eric was elected as a king at the several landsting assemblies in 1095. Eric was well liked by the people and the famines that had plagued Denmark during Olaf Hunger's reign ceased.  For many it seemed a sign from God that Eric was the right king for Denmark.

Medieval chroniclers, such as Saxo Grammaticus, and myths portrayed Eric a "strapping fellow" appealing to the common people.  He could keep his place when four men tried their best to move him. Eric was a good speaker, and people went out of their way to hear him. After a ting assembly concluded, he went about the neighborhood greeting men, women and children at their homesteads. He had a reputation as a loud man who liked parties and who led a rather dissolute private life.  Though a presumed supporter of a strong centralized royal power, he seems to have behaved like a diplomat, avoiding any clash with the magnates. He had a reputation for being ruthless to robbers and pirates.

On a visit to the Pope in Rome he obtained canonization for his late brother, Canute IV, and an archbishopric for Denmark (now Lund in Scania), instead of being under the Archbishop of Hamburg-Bremen. Bishop Asser then became the first Archbishop of Lund.

King Eric announced at the Viborg assembly that he had decided to go on pilgrimage to the Holy Land. The cause, according to Danmarks Riges Krønike, was  while drunk at a feast in his own hall.  Despite the pleas of his subjects, he would not be deterred.  Eric appointed his son, Harald Kesja, and Bishop Asser as regents.

Eric and Boedil and a large company traveled through Russia to Constantinople where he was a guest of the emperor.  While there, he became ill, but took ship for Cyprus anyway.  He died at Paphos, Cyprus in July 1103. The queen had him buried there. He was the first king to go on pilgrimage after Jerusalem was conquered during the First Crusade. Queen Boedil also became ill, but made it to Jerusalem where she died.  She was buried at the foot of the Mount of Olives in the Valley of Josaphat.

Family
Eric and Boedil had one legitimate son, Canute Lavard. Harald Kesja was Canute's half-brother. Eric had two sons outside marriage—Eric II the Memorable and Benedict—and one daughter, Ragnhilde (mother of the future king Eric III Lamb).

Canute Lavard, king Eric's legitimate son, was a chivalrous and popular Danish prince. Canute was murdered 7 January 1131 by Eric's nephew Magnus the Strong, the son of King Niels, who viewed Canute as a likely competitor for the throne. Canute's death occurred days before the birth of his child, Valdemar, who would become King of Denmark from 1157(54) to 1182. Eric Ejegod is the ancestor of later Danish monarchs.

See also
 Sigurd the Crusader a Norwegian king, who went on crusade in 1107

References

House of Estridsen
1060s births
Year of birth uncertain
1103 deaths
Illegitimate children of Sweyn II
11th-century kings of Denmark
12th-century kings of Denmark
Burials in Cyprus
People from Frederikssund Municipality

Eric I of Denmark


Açık hece veya açık seslem, Türkçede sonunda sesli harf bulunan kısa hecelerdir. Örneğin a-na-do-lu, a-şı-la-ma gibi.

Arapça ve Farsçada ise sözcüklerde sesli harflerle yazılmayıp hareke ile gösterilen kısa hecelere verilen isimdir. Örneğin ka-de-me, ha-se-ne gibi.

Aruz vezninde bütün açık heceler kısa hece olarak kabul edilir.

Edebiyat terimleri
Türkçe dilbilgisi

Açık hece


Holstein-Gottorp-Romanov (službeno dinastija Romanov), ruska carska dinastija od 1762. do njena svrgnuća 1917. godine.

Povijest dinastije

Kada je 1730. godine umro ruski car Petar II., dinastija Romanov ostala je bez muških potomaka. Naslijedila ga je rođakinja Ana, kći cara Ivana V. (1682. – 1696.) koja je vladala carskom Rusijom do smrti 1740. godine. Nju je naslijedila Elizabeta, kći cara Petra I. Velikog (1682. – 1725.), čijom se smrću 1761. godine dinastija definitvno ugasila.

Problem nasljeđivanja ruskog carskog prijestolja razriješen je još 1742. godine kada je carica Elizabeta pozvala u Rusiju vojvodu Karla Petra Ulrika od Holstein-Gottorpa († 1762.), sina svoje sestre velike kneginje Ane Petrovne († 1728.) i vojvode Karla Fridrika od Holstein-Gottorpa (†1739.) i proglasila ga nasljednikom prijestolja. Poslije Elizabetine smrti postao je ruski car pod imenom Petar III. Time je na rusko prijestolje stupila dinastija Holstein-Gottorp, koja je po ženskoj linija podrijetlo vodila od Romanova, a po muškoj liniji bila je grana njemačke dinastije Oldenburga, koja je već vladala u Danskoj, Švedskoj i nekoliko kneževina Svetog Rimskog carstva. Usprkos njemačkom podrijetlu preuzela je ime Romanovih. Petar III. vladao je vrlo kratko, ali je ostavio sina Pavla, čime je osiguran daljnji opstanak dinastije, ali kako je bio maloljetan, njegova majka Katarina II. proglašena je caricom i vladala je sve do 1796. godine. U ratovima protiv Osmanskog Carstva dobila je crnomorsku obalu od Dnjepra do Dnjestra te je 1793. godine osnovala luku Odesu, dok je 1783. godine stekla područja oko Azovskog mora s Krimom i Kerčkim vratima. U savezu s Austrijom i Pruskom izvršila je tri podjele Poljske, kojima je osigurala približno dvije trećine ukupnog teritorija nekadašnje poljske države.

Dana 5. travnja 1797. godine, car Pavao (1796. – 1801.) donio je novi zakon o nasljeđivanju prijestolja kojim je definirao redosljed nasljeđivanja unutar dinastije Romanov. Poslije uspješno izvršenog atentata na cara Pavla, carsku krunu preuzeo je njegov sin, Aleksandar I. koji je vladao do smrti 1825. godine. Uspješno je ratovao protiv Osmanskog Carstva (1806. – 1812.) i Švedske (1808. – 1809.) te je priključio Rusiji Gruziju (1801.), Finsku (1809.), Besarabiju (1812.) i Azerbajdžan (1813). Poslije Napoleonove katastrofe u Rusiji 1812. godine, Aleksandar I. preuzeo je vodeću ulogu u antifrancuskoj koaliciji europskih sila. Bio je jedan od glavnih inicijatora Svete alijanse i protivnik revolucionarnih pokreta u Europi.

Za vladavine cara Nikole I. (1825. – 1855.) nastavljena je apsolutistička vladavina u zemlji. U vanjskoj politici car se obračunavao s revolucionarnim i oslobodilačkim pokretima u Poljskoj i Ugarskoj, a u ratovima protiv Osmanlija uspio je ostvariti utjecaj nad područjem Balkana, gdje je pomogao oslobođenje Grčke i stavio pod rusku zaštitu Vlašku, Moldaviju i Srbiju te ostvario teritorijalno proširenje na Crnom moru i kontrolu plovidbe na ušću Dunava.

Nakon smrti cara Aleksandra II., koji je bio ubijen u atentatu 1881. godine, carsko prijestolje nasljedio je njegov sin Aleksandar III. († 1894.), a njega njegov sin Nikola II. († 1917.), koji je bio posljednji ruski car.

Vidi još

 Smaknuće carske obitelji Romanov

Bilješke

Vladarske dinastije
Oldenburgovci
Romanovi

Povijest Rusije

Holstein-Gottorp-Romanov


Bogusław Wołoszański (n. 22 martie 1950, Piotrków Trybunalski, Polonia) este un jurnalist, popularizator al istoriei și autor polonez de cărți istorice. A absolvit Facultatea de Drept a Universității din Varșovia. Din 1976 a activat ca membru al Partidului Muncitoresc Unit Polonez.

Publicații
 Sensacje XX wieku (1990, Novum)
 Ten okrutny wiek (în două volume)
 Sensacje XX wieku – II wojna światowa (1994, Magnum)
 Sensacje XX wieku – po II wojnie światowej (1995, Magnum)
 Encyklopedia II wojny światowej (1997, Amber, în două volume)
 Tajna wojna Hitlera / Războiul secret al lui Hitler (1997)
 Straceńcy (1998)
 Tajna wojna Stalina / Războiul secret al lui Stalin (1997)
 Droga do piekła (2000)
 Śmiertelny pojedynek Chruszczow – Beria
 Władcy ognia (2001)
 Tajna wojna Churchilla / Războiul secret al lui Churchill (2002)
 Ocalić prawdę
 Tamten okrutny wiek (2003)
 Twierdza szyfrów / Cetatea cifrurilor (2004, roman)
 Operacja Talos (2005, roman)
 Operator (împreună cu Sławomir Petelicki; nu a fost publicată)
 Sieć - ostatni bastion SS (2006, roman)
 Testament Odessy (2008, roman)
 Honor żołnierza 1939
 Wojna, miłość, zdrada, premiera 2010
 Największy wróg Hitlera, premiera 2012
 Blitzkrieg - Historia II wojny światowej / Blitzkrieg - Istoria celui de-al Doilea Război Mondial
 Skarby III Rzeszy, premiera 2012
 Tajna historia XX wieku, premiera 2014

Legături externe
  Bogusław Wołoszański - Biografia

Nașteri pe 22 martie
Nașteri în 1950
Jurnaliști polonezi

Bogusław Wołoszański


Stelviopasset eller Stilfser Joch er et bjergpas i Ortlermassivet i Nord-Italien. Det er med 2.757 meter over havet Det højeste vejpas i Italien og Alpernes andet højeste vejpas efter Col de l'Iseran i Frankrig på 2.764 m.o.h. Passet forbinder Vinschgau i Sydtyrol med Bormio i Lombardiet, og ligger i Nationalpark Stelvio. Passets italienske betegnelse er Passo dello Stelvio. Passet er vinterlukket fra november til maj.

Vejen over Stelviopasset blev bygget mellem 1820 og 1825. Lombardiet var i Wienerkongressen 1814 blevet lagt til Østrig-Ungarn, som dermed havde brug for en hurtig vejforbindelse til området.

Den lange østopkørsel fra byen Prato allo Stelvio består af 48 nummererede hårnålesving. Stigningen begynder i 915 m.o.h.

Opkørslen fra byen Bormio har 40 hårnålesving. Stigningen begynder i 1.225 m.o.h. På vejen op fra Bormio passeres Umbrailpasset i 2.502 m.o.h.

Sproggrænse
Lige nord for Stelviopasset ligger «tresprogstoppen» (Dreisprachenspitze), hvor udbredelsesområderne til tre sprog mødes. Rætoromansk i nord, italiensk i sydvest og tysk i sydøst. Mellem 1861 (Italiens samling) og 1919 (Saint-Germain-traktaten) mødtes her også grænserne mellem de tre lande Schweiz, Italien og Østrig-Ungarn. Efter Sydtyrol kom til Italien, mødes «kun» de tre regioner Graubünden, Lombardiet og Sydtyrol.

Andre høje pas i Italien
Det andet højeste vejpas i Italien er Col Agnel, der forbinder Italien med Frankrig. Det tredje højeste pas i Italien er Passo Gavia, der ikke krydser en landegrænse.

Galleri

Kildehenvisninger

Eksterne henvisninger

Bjergpas i Alperne
Sydtyrol
Lombardiet
Bjergpas i Italien

Stelviopasset


Remigius Faesch (auch Remy Faesch, Ruman Faesch) (* um 1460 in Basel; † 1533 oder 1534 in Thann, Elsass) war ein Baumeister der Spätgotik. Sein bedeutendstes Werk ist der Turmhelm des Münsters von Thann im Elsass.

Leben und Wirken
Remigius Faesch war Sohn des Basler Steinmetzen Nikolaus Faesch und tritt 1476 erstmals in den Quellen als Steinmetz auf. Im Jahr 1487 wird er städtischer Werkmeister von Basel, wo er Profan- und Sakralbauten errichtete, so das «Zunfthaus zum Schlüssel» (1486–1488), den «Engelhof» und das Chorgewölbe der Basler Kartause (1488).

Um 1491 ging er als Münsterbaumeister nach Thann, wo er mit der Turmvollendung 1506–1516 sein Hauptwerk schuf. Außerdem stammen die Gewölbe des Mittelschiffs und des nördlichen Seitenschiffs im Thanner Münster von ihm.

1503 wurde er Münsterbaumeister von Basel, blieb aber in Thann wohnhaft und hinterliess am Basler Münster keine Spuren seiner Tätigkeit. 1506 wurde er als Experte beim Bau des Berner Münsters beigezogen.

Literatur

 Traugott Geering: Der Neubau des Zunfthauses zum Schlüssel durch Roman Fäsch 1485‒1488, in: Basler Jahrbuch 1884, S. 170‒180.

 Karl Stehlin: Basler Baumeister des 15. Jahrhunderts, in: Basler Zeitschrift für Geschichte und Altertumskunde 5 (1906), S. 96–122 (doi:10.5169/seals-111765).

Remigius
Architekt der Gotik
Baumeister
Schweizer
Geboren im 15. Jahrhundert
Gestorben im 16. Jahrhundert
Mann

Remigius Faesch (Baumeister)


Stranvaesia es un género de plantas con seis especies pertenecientes a la familia de las rosáceas.

Taxonomía
Stranvaesia fue descrita por John Lindley y publicado en Edwards's Botanical Register 23: pl. 1956, en el año 1837. La especie tipo es: Stranvaesia glaucescens Lindl. = Stranvaesia nussia (Buch.-Ham. ex D.Don) Decne.

Especies
Stranvaesia ambigua (Merr.) Nakai
Stranvaesia amphidoxa C.K.Schneid.
Stranvaesia davidiana Decne.
Stranvaesia nussia (Buch.-Ham. ex D.Don) Decne.
Stranvaesia oblanceolata (Rehder & E.H.Wilson) Stapf
Stranvaesia tomentosa T.T.Yu & T.C.Ku

Referencias

Maleae

Stranvaesia


Alborn ( ) is an unincorporated community in Alborn Township, Saint Louis County, Minnesota, United States.

The community of Alborn is located 29 miles northwest of the city of Duluth; and five miles west of U.S. 53 at Independence. Nearby places include Prosit, Culver, Burnett, Brookston, and Independence.

The center of Alborn is generally considered at the junction of Saint Louis County Highway 7 (CR 7) and County Highway 47 (CR 47); located in the eastern portion of Alborn Township (population 460).  The Artichoke River flows through the community.

See also
 Alborn Township

References

 Rand McNally Road Atlas – 2007 edition – Minnesota entry
 Official State of Minnesota Highway Map – 2011/2012 edition
 Mn/DOT map of Saint Louis County – Sheet 1 – 2011 edition

Unincorporated communities in Minnesota
Unincorporated communities in St. Louis County, Minnesota

Alborn, Minnesota


أراسيلي أرامبولا جاكيس   هي ممثلة ومغنية عارضة أزياء مكسيكية. ولدتَ في السادس من مارس من عام 1975، في ولاية شيواوا في المكسيك. لوحظتْ للمرة الأولى في عام 1993. عندما أُختيرت «وجه السَنَةِ». هي معروفة في وسط الأصدقاء والعائلة باسم لا تشولي وأما عن أخّوها فهو طبيب وأيضاً مدير أعمالها طبيب.

قدوتها ومثالها هي الممثلة والمغنية المشهورة جينيفر لوبيز، لكن في بادئ الأمر آرسيلي أرمبولا كَانتْ خجولة جداً ولم تكن تجرؤ على التصوير عارية. على أية حال، في مسلسل «ماريا كارمن» الذي أنتج في سنة الــ 2000، يمكنك أن تراها وقد تغلبت على خجلها وظهرت في بضع مشاهد شبه متعرية أَو في الملابس الداخلية.

تفضيلات شخصية

آرسيلي تعشق الممثلة الأمريكية ماريل ستريب والمخرج الأمريكي سبيلبرغ وأما عن مطربها المفضل فهي تعشق سنتانا.
في وقتِ فراغها تَحْبُّ آرسيلي الطَبْخ وأَكْل الحلويات، لكن بسبب الاهتمام برشاقتها هي تَذْهبُ إلى الجمنازيومِ دائماً.
تكتب آرسيلي الأغاني أيضاً وتعزف على القيتار. وهي متعلقة بعائلتِها جداً، وتَحْبُّ الخُرُوج مع أصدقائِها والذهاب إلى بيتِها الذي يقع في Cuernavaca لتَرتاحُ في بركةِ السباحة. هذه الممثلةِ مشهورةُ أيضاً لتغييراتِها المتكررة في مظهرها فهي في كل يوم تكون بلوك مختلف. وكُلّ بِضْعَة شهورِ تُغيّرُ لون شَعرَها، في البداية لوُنت شعرها بالأزرق الداكن وجعلته بخصلات طويلة وبعد ذلك جعلته مُظلمُ باللون الأسود وبخلات قصيرُة.

مراجع

وصلات خارجية

 أرسيلي أرامبولا في قاعدة الأفلام

انظر أيضًا
 شيمينا سارينيانا

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من تشيهواهوا
أمريكيات في القرن 21
المرأة في موسيقى لاتينية
عارضات أزياء مكسيكيات
عارضات أمريكيات هسبانيات ولاتينيات
مغنون مكسيكيون في القرن 21
مغنيات في القرن 21
مغنيات مكسيكيات
مغنيات مكسيكيات في القرن 21
مكسيكيات في القرن 21
مكسيكيون من أصل باسكي
مكسيكيون من أصل فرنسي
ممثلات أداء صوتي مكسيكيات
ممثلات تيلينوفيلا مكسيكيات
ممثلات مكسيكيات
ممثلات من شيواوا (ولاية)
مواليد 1975

أراسيلي أرامبولا


An Crepidium sundaicum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dariusz Lucjan Szlachetko ngan Marg.. An Crepidium sundaicum in nahilalakip ha genus nga Crepidium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Lesser Sunda Is.. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Crepidium

Crepidium sundaicum


Masamichi Kuriyama er en japansk håndboldtræner, som træner det japanske kvindelandshold.

Referencer

Håndboldtrænere fra Japan

Masamichi Kuriyama


The Cuban coat of arms is the official heraldic symbol of Cuba. It consists of a shield, in front of a fasces crowned by the Phrygian cap, all supported by an oak branch on one side and a laurel wreath on the other. The coat of arms was created by Miguel Teurbe Tolón in 1849. The current version is not exactly the same as the original, since some elements related to annexationist ideas were removed. The design specifications of the shield were established by decree by the first president of Cuba, Tomás Estrada Palma, on April 21, 1906.

Official description
Cuban law describes the coat of arms as follows:

The coat of arms is a symbol of the nation that is formed by two arches of equal circles, cut turning concavities to each other, as in an ogival shield. It's split at two thirds of its height, where a horizontal line divides it. It consists of three spaces or fields: the top represents a sea, on its sides, right and left, opposite to each other, two capes or points of land, between which, closing the strait they form, extending from left to right, a key with a thick stem, its ward down, and for its background a rising sun with its rays extending throughout the sky of the landscape. In the lower space or field to its left lie five bends, placed alternately, of the same width, of the colors dark blue and white, blue one being the highest, and all slighted from left to right. In the lower space or field to its right, the figure of a landscape representing a valley, in its center rises a royal palm tree, with the bud of its middle leaf being the highest, standing upright, for its background two mountains and clear skies. The shield is supported by a bundle of sticks, its lower end tied with a red string crossed in saltire, protruding from below the point of the shield. Above, protruding from the central part of the shield, is located a bundle of sticks tied together by a red circular string. The crown of the bundle of sticks is covered by a Phrygian cap of the red color turned right, and is sustained on one of the sticks slightly protruding. In the central part of the cap is a white five-pointed star, one of the points up. Not surpassing the rightmost and leftmost points of the arches of the shield, two branches, with their respective fruit, bordering it, one of laurel to the right, and one of holly oak to the left, facing it and crossed in the lower end of the shield, behind the bundle of sticks.

Gallery

History

See also

Flag of Cuba
Coat of arms of Havana

References

External links

National symbols of Cuba
Cuba
Cuba
Cuba
Cuba
Cuba
Cuba

Coat of arms of Cuba


Charlton Heston este un film românesc din 2016 regizat de Andrei Crețulescu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Șerban Pavlu, Radu Iacoban.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2016 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2016

Charlton Heston (film)


Dinu Negreanu () a fost un regizor român.

Biografie
În anii 1950 a fost vicepreședinte al Comitetului Cinematografiei.

Într-o ședință a Sectorului de Artă și Cinematografie din cadrul SSC din mai 1956 s-a stabilit trimiterea în străinătate a unor regizori români pentru perioade mai lungi (de 5-6 luni) în vederea specializării acestora. Demersurile lui Dinu Negreanu de a fi și el trimis în străinătate s-au lovit de opoziția lui George Macovescu care afirma că: "Am avut o lungă discuție cu regizorul Dinu Negreanu. Omul se încăpățânează să creadă că are talent. Și... nu are. Se crede persecutat. Și... nu e. Are 41 de ani, a stricat cinci filme și vrea să fie trimis la Paris să învețe... Să învețe ce? Cum să strice și alte filme".

În 1968 a emigrat în Statele Unite.

Filmografie
 Viața învinge (1951)
 Nepoții gornistului (1953)
 Răsare soarele (1954)
 Alarmă în munți (1955)
 Pasărea furtunii (1957)

Referințe și note

Legături externe
 Dinu Negreanu la CineMagia.ro
 Dinu Negreanu la IMDB.com

Nașteri în 1917
Decese în 2001
Regizori români
Regizori de film români
Tecuceni
Scenariști români
Români expatriați în Statele Unite ale Americii

Dinu Negreanu


Die evangelisch-lutherische Pfarrkirche St. Michael ist ein Kirchenbau romanischen Ursprungs mit spätgotischen Fresken in Pfofeld im mittelfränkischen Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen. Sie steht erhöht im nordöstlichen Bereich des Ortes.

Baugeschichte

Die Kirche wurde um 1130 erbaut, wie aus einer längeren, allerdings beschädigten und unvollständigen Weiheinschrift rechts neben dem Kirchenportal zu schließen ist. Demnach konsekrierte Bischof Otto I. von Bamberg die Kirche mit Zustimmung des Bischofs Gebhard II. von Eichstätt, in dessen Diözesangebiet Pfofeld lag. Das Datum ist in der Inschrift unvollständig, kann aber mittels der Lebensdaten der beiden Bischöfe auf 1125 bis 1138 eingegrenzt und schließlich als 1. November 1134 interpretiert werden. Noch im gleichen Jahr dedizierte Bischof Geb(e)hardus als "episcopus parrochianus", als zuständiger Diözesanbischof, die Kirche. Von den Weihetiteln ist der erste nicht mehr lesbar, bezog sich wahrscheinlich auf Maria, vielleicht auch auf das hl. Kreuz. Danach werden als Weihetitel genannt der Erzengel Michael, alle heiligen Engel, Petrus und Paulus und alle Apostel, die heiligen Märtyrer Fabianus und Sebastian, der hl. Maurus (Lieblingsschüler des hl. Benedikt von Nursia) sowie die Eichstätter Diözesanheiligen Willibald und Wunibald, alle drei Mönche.

Die Chorturmkirche der Romanik wurde erst im 18. Jahrhundert verändert und umgebaut. Im Jahr 1722 wurde der Torbau an die Südseite des Langhauses angesetzt. Das Langhaus wurde 1734 nach Westen erweitert und erhöht. Die ursprüngliche Flachdecke wurde durch ein Tonnengewölbe ersetzt. Besonders auf der Südseite des Langhauses wurden große Fenster eingebrochen und der westliche Emporenaufgang zu den ebenfalls in dieser Zeit eingezogenen Doppelemporen im Westen und an der nördlichen Langhauswand angebaut. Um die Mitte des 18. Jahrhunderts erhielt die Kirche eine Barockausstattung. Im späten 18. Jahrhundert wurde die Sakristei an die Nordseite des Chores angebaut. Im Jahr 1793 wurde auf den romanischen Turm ein Oktogon aufgesetzt und mit einem Spitzhelm abgeschlossen. Bei der Renovierung im Jahr 1976 wurden unter anderem romanische Rundbogenfenster wieder freigelegt.

Um 1538 setzte die Reformation ein; seitdem ist die Kirche eine evangelisch-lutherische Pfarrkirche, die für diesen Zweck entsprechend umgestaltet wurde.

Baubeschreibung
Es handelt sich um eine aus Sandstein errichtete Chorturmanlage mit kleiner Ostapsis am Untergeschoss des im Osten stehenden quadratischen Kirchturms. Dieser hat als drittes Geschoss ein aufgesetztes Oktogon mit Wechsel von Schallöffnungen und Uhrblättern und mit einem Spitzhelm als Abschluss. Die Apsis ist halbrund ausgeführt und zeigt außen unter dem Dachgesims einen Rundbogenfries und darunter zwei teilweise profilierte Gurtbänder sowie ein Sockelprofil aus einfacher Schräge. Ein wohl im 18. Jahrhundert in die Apsis ausgebrochenes Fenster ist heute wieder vermauert, und das untere Gurtband ist wieder ergänzt. Der Chor im Turmuntergeschoss ist flachgedeckt, das vierachsige Langhaus ist tonnengewölbt und mit einem von Dachgaubenfenstern unterbrochenen Mansarddach versehen. Der Westabschluss ist "leicht ausgebaucht". An ihm befindet sich ein von außen und von innen zugängliches Treppentürmchen für die Emporen.
Das Kirchengebäude ist von einer hohen Friedhofsmauer umgeben, die auf der Südseite ein mit rundbogigen Durchgängen ausgestattetes Torhäuschen von 1722 aufweist. Im 20. Jahrhundert wurde der Friedhof an andere Stelle verlegt.

Fresken
Im Chor, am Chorbogen der Apsis, in der Apsis und an den beiden Langhauswänden sind nach 1945 Wandmalereien aus der Mitte des 15. Jahrhunderts, der Zeit der Spätgotik, durch Putzabnahme freigelegt worden. Der Freskenzyklus stellt eine Art Bilderpredigt dar. In der Halbkugel der Apsis sind die vier Evangelistensymbole um das Christuslamm herum dargestellt. Den Chorbogen an der Apsis schmückt ein Fresko von 1430/40, das die Verkündigungsszene zeigt, darunter findet sich rechts und links je eine Stifterfigur. An der Nordwand des Chores ist der Erzengel Michael als Seelenwäger und mit einem Schwert dargestellt. Begleitfiguren des Freskos sind die hl. Kaiserin Helena und die hl. Apollonia. Weitere Fresken zeigen Christus mit seinen Leidenswerkzeugen (an der Nordwand), das Martyrium des hl. Sebastian (an der südlichen Chorwand), die hl. Mauritius, Oswald und Ursula von Köln. An der Langhaussüdwand sind die klugen und törichten Jungfrauen zu sehen, jeweils fünf an der Zahl, aus dem Gleichnis Jesu, unterteilt von Apostelkreuzen.

Ausstattung
 Zweisäuliger Barockaltar von 1753 mit dem Wappen des Landesherrn Markgraf Carl Wilhelm Friedrich im Aufzug. Statt eines Altarbildes ist in einem Nischenrahmen ein spätgotisches Kruzifix (um 1520) angebracht.
 Kanzel an der Chorwand rechts von 1753; polygoner Korpus mit Ecksäulen, die die Bilder der vier Evangelisten flankieren. Unter dem verzierten Schalldeckel die Heilig-Geist-Taube. Treppenaufgang zur Kanzel vom Chor aus.
 Kruzifix an der Südwand aus der Mitte des 18. Jahrhunderts.
 Orgel von 1753; fünfteiliger Prospekt, mit Akanthuswerk geschmückt. 1888 neues Werk von G. F. Steinmeyer & Co. (Opus 338) mit mechanischen Kegelladen.
 Die älteste Glocke im Turm stammt von 1569 (von Glockengießern zu Nürnberg).

Literatur
 Georg Dehio: Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. Bayern I: Franken. Die Regierungsbezirke Oberfranken, Mittelfranken und Unterfranken. Bearbeitet von Tilmann Breuer und anderen; 2., durchgesehene und ergänzte Auflage, München/Berlin: Deutscher Kunstverlag 1999, S. 845.

 Johann Schrenk und Karl Friedrich Zink: GottesHäuser. Kirchenführer Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen; Treuchtlingen/Berlin: wek-Verlag 2008, S. 169–174.
 Werner Somplatzki: Kirchen in Altmühlfranken. 2. korrigierte Auflage, Treuchtlingen: Verlag Walter E. Keller 1994, S. 21–24.
 Martin Templin: Evang.-Luth. Pfarrkirche St. Michael Pfofeld Altmühlfranken. [Kirchenführer], Pfofeld: Evang.-Luth. Pfarramt o. J. [ohne Paginierung].
 Heinrich Wagner und Siglinde Buchner: Die romanische Weiheinschrift an der Pfofelder Pfarrkirche St. Michael. In: Alt-Gunzenhausen (63) 2008, S. 7–20.

Weblinks

 Infos zur Kirche auf der Website der Gemeinde Pfofeld

Einzelnachweise

Pfofeld
Pfofeld, Michael
Bauwerk in Pfofeld
Baudenkmal in Pfofeld
Pfofeld
Pfofeld
Kirchengebäude in Europa

St.-Michaels-Kirche (Pfofeld)


Adriyatik Denizi (), Akdeniz'in bir parçası olan ve İtalya Yarımadası ile Balkan Yarımadası arasında kalan uzun bir körfezdir. Adriyatik, Akdeniz'in en kuzeydeki koludur ve Otranto Boğazı'ndan (İyonya Denizi'ne bağlandığı yer) kuzeybatıya ve Po Ovası'na kadar uzanır. İtalya, Arnavutluk, Hırvatistan, Bosna-Hersek, Slovenya ve Karadağ'ın denize kıyısı bulunmaktadır. Adriyatik, çoğu doğu kıyısının Hırvat kesiminde yer alan 1.300'den fazla adaya sahiptir. Kuzeyi en sığ, güneyi en derin olmak üzere üç havzaya ayrılmıştır ve maksimum  derinliğindedir. Bir su altı sırtı olan Otranto Sill, Adriyatik ve İyonya Denizleri arasındaki sınırda yer almaktadır. Hakim akıntılar Otranto Boğazı'ndan saat yönünün tersine doğu kıyısı boyunca ve batı kıyısı (İtalya) boyunca tekrar boğaza akar. Adriyatik'teki gelgit hareketleri azdır, ancak zaman zaman daha büyük genliklerin meydana geldiği bilinmektedir. Adriyatik'in tuzluluk oranı Akdeniz'dekinden daha düşüktür çünkü Adriyatik, Akdeniz'e akan tatlı suyun üçte birini bir seyreltme havzası görevi görerek toplar. Yüzey suyu sıcaklıkları genellikle yazın  ile kışın  arasında değişir ve Adriyatik Havzası'nın iklimini önemli ölçüde yumuşatır.

Adriyatik Denizi, Mezozoik çağda Afrika levhasından ayrılan Puglia veya Adriyatik Mikroplakası üzerinde yer almaktadır. Levhanın hareketi, Avrasya levhası ile çarpışmasının ardından çevredeki dağ zincirlerinin oluşumuna ve Apenin tektonik yükselmesine katkıda bulundu. Geç Oligosin'de, Adriyatik Havzası'nı Akdeniz'in geri kalanından ayıran Apenin Yarımadası ilk kez oluştu. Adriyatik'te her türlü tortu bulunur ve malzemenin büyük bir kısmı Po ve batı kıyısındaki diğer nehirler tarafından taşınır. Batı kıyıları alüvyonlu veya teraslı, doğu kıyısı ise belirgin karstifikasyon ile oldukça girintilidir. Adriyatik'te denizin karstik habitatlarını ve biyoçeşitliliğini korumak için oluşturulan düzinelerce deniz koruma alanı bulunmaktadır. Deniz, flora ve faunada bol miktarda bulunur, çoğu endemik, nadir ve tehdit altında olan 7.000'den fazla tür Adriyatik'e özgü olarak tanımlanmıştır.

Adriyatik kıyılarında 3.5 milyondan fazla insan yaşamaktadır; bu kıyılarda yer alan en büyük şehirler ise Bari, Venedik, Trieste ve Split'tir. Adriyatik kıyılarındaki ilk yerleşimler Etrüsk, İlirya ve Yunan'dır. MÖ 2. yüzyılda, kıyılar Roma'nın kontrolü altındaydı. Orta Çağ'da, Adriyatik kıyıları ve denizin kendisi, başta Bizans İmparatorluğu, Hırvatistan Krallığı, Venedik Cumhuriyeti, Habsburg Monarşisi ve Osmanlı İmparatorluğu olmak üzere bir dizi devlet tarafından çeşitli derecelerde kontrol edildi. Napolyon Savaşları, Birinci Fransız İmparatorluğu'nun kıyı kontrolünü ele geçirmesi ve İngilizlerin bölgedeki Fransızlara karşı koyma çabasıyla sonuçlandı ve sonunda Doğu Adriyatik kıyılarını ve Avusturya için Po Vadisi'nin büyük bir kısmını güvence altına aldı. İtalya'nın birleşmesinin ardından, İtalya Krallığı doğuya doğru genişlemeye başladı ve bu 20. yüzyıla kadar devam etti. I. Dünya Savaşı ve Avusturya-Macaristan ile Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra, doğu kıyılarının kontrolü Yugoslavya ve Arnavutluk'a geçti. 1990'larda Yugoslavya'nın dağılmasının ardından Adriyatik kıyılarında dört yeni eyalet meydana geldi. İtalya ve Yugoslavya deniz sınırları üzerinde 1975 yılına kadar anlaşmaya vardılar ve bu sınır Yugoslavya'nın ardıl devletleri tarafından tanınmasına karşın, Slovenya, Hırvatistan, Bosna-Hersek ve Karadağ arasındaki deniz sınırları halâ tartışmalıdır. İtalya ve Arnavutluk 1992 yılında deniz sınırları üzerinde anlaştılar.

Balıkçılık ve turizm, Adriyatik kıyılarının tamamında önemli gelir kaynaklarıdır. Adriyatik Hırvatistan'ın turizm sektörü, ekonomik açıdan Adriyatik Havzası'nın geri kalanından daha hızlı büyüdü. Deniz taşımacılığı da bölge ekonomisinin önemli bir koludur. Adriyatik'te her biri yılda bir milyon tondan fazla yük elleçleyen 19 liman bulunmaktadır. Adriyatik'te yıllık kargo cirosuna göre en büyük liman Trieste Limanı iken, yıllık hizmet verilen yolcu bakımından en büyük liman ise Split Limanı'dır.

İsim

Adriyatik isminin kökenleri, adını muhtemelen su veya deniz anlamına gelen İlirya adurundan alan Etrüsk yerleşim yeri olan Adria ile ilişkilidir. Klasik Antik Çağ'da deniz, Mare Adriaticum veya daha az sıklıkla "yukarı deniz" anlamına gelen Mare Superum olarak bilinmekteydi. Bununla birlikte, iki terim eş anlamlı değildi. Mare Adriaticum genel olarak Adriyatik Denizi'nin Venedik Körfezi'nden Otranto Boğazı'na kadar uzanan genişliğine karşılık gelmektedir. Bu sınır, Roma yazarları tarafından daha tutarlı bir şekilde tanımlandı. Erken Yunan kaynakları, Adriyatik ve İyon denizleri arasındaki sınırı, Venedik Körfezi'nin bitişiğinden Peloponnese'nin güney ucuna, Sicilya'nın doğu kıyılarına ve Girit'in batı kıyılarına kadar çeşitli yerlere yerleştirdi. Mare Superum ise normalde hem modern Adriyatik Denizi'ni hem de Apenin yarımadasının güney kıyılarındaki denizi, Sicilya Boğazı'na kadar kapsıyordu.
Bu dönemde Dalmaçya veya Illyricum kıyılarındaki sular için kullanılan bir başka isim de Mare Dalmaticumdu.

Denizin çevre ülkelerin dillerindeki isimleri şunlardır: ; Emilian: Mèr Adriatic; ;  – Adriatikí thálassa; İstro-Rumence: Marea Adriatică; ; , Јадранско море; ; . Sırp-Hırvatça ve Slovence'de deniz genellikle sadece Jadran olarak anılır.

Coğrafya
Adriyatik Denizi, güneybatıda Apenin veya İtalyan Yarımadası, kuzeybatıda İtalya'nın Veneto ve Friuli-Venezia Giulia bölgeleri, kuzeydoğuda Slovenya, Hırvatistan, Bosna-Hersek, Karadağ ve Arnavutluk - Balkan yarımadası ile çevrili yarı kapalı bir denizdir. Güneydoğuda, Adriyatik Denizi  genişliğindeki Otranto Boğazı'nda İyonya Denizi'ne bağlanır. Uluslararası Hidrografi Örgütü (IHO), Adriyatik ve İyonya denizleri arasındaki sınırı, Arnavutluk'taki Butrinto Nehri'nin (39°44'N enleminde) ağzından Korfu'daki Karagol Burnu'na, bu adadan Kephali Burnu'na (bu ikisi 39°45'N enlemindedir) ve daha sonra Santa Maria di Leuca Burnu'na (39°48'N enleminde) uzanan bir hat olarak tanımlamaktadır. Kuzeybatıdan güneydoğuya  boyunca uzanan Adriyatik Denizi  genişliğindedir. 138.600 kilometrekarelik bir alanı kaplar ve 35.000 kilometre küp hacme sahiptir. Adriyatik 40° ila 45°47' kuzeyden kuzeybatıya uzanır ve Akdeniz'in en kuzey kısmını temsil eder. Deniz, coğrafi olarak Kuzey Adriyatik, Orta Adriyatik ve Güney Adriyatik olarak üçe ayrılır. Adriyatik Denizi drenaj havzası 235.000 kilometrekarelik (91.000 sq mi) bir alanı kaplar ve 1.8'lik bir kara-deniz oranına sahiptir. Drenaj havzası ortalama yüksekliği deniz seviyesinden  yüksekte olup, ortalama eğimi 12.1°'dir. Po, Soča, Krka, Neretva, Drin, Boyana ve Vyosa, Adriyatik'e boşalan başlıca nehirler arasındadır. 19. yüzyılın sonlarında Avusturya-Macaristan İtalya'nın Trieste şehrindeki Sartorio iskelesinde ortalama Adriyatik Denizi seviyesini kullanarak bir yükseklik karşılaştırmalı jeodezik ağ kurdu. Bu karşılaştırma ölçütü daha daha sonra Yugoslavya tarafından kabul edilen Avusturya tarafından ve dağılmasından sonra ortaya çıkan devletler tarafından muhafaza edildi. 2016 yılında Slovenya, kıyı kasabası Koper'deki iyileştirilmiş deniz seviyesi ölçüm istasyonuna atıfta bulunan yeni bir yükseklik ölçütünü kabul etti. Akdeniz üzerinde de büyük bir meteorolojik etkiye sahip olan Alpler, Trieste çevresindeki Duino ve Barcola'ya doğru Adriyatik'e uzanır.

Adriyatik Denizi'nde çoğu Adriyatik'in doğu kıyısında olmak üzere 1.246'sı Hırvatistan'da olmak üzere 1.300'den fazla ada ve adacık yer almaktadır. Bu sayı, sadece gelgitte ortaya çıkanlar da dahil olmak üzere her büyüklükteki ada, adacık ve kayaları içermektedir. Hırvat adalarında, her biri yaklaşık  aynı alanı kaplayan en geniş alana sahip Cres ve Krk adaları ile deniz seviyesinden  yüksekliğe ulaşan en yüksek Brač adası yer almaktadır. Hırvat adaları, aralarında en fazla nüfusa sahip Krk, Korcula ve Braces olmak üzere daimi ikametgâh edilen 47 adayı barındırmaktadır. Adriyatik'in batı kıyısındaki adalar (İtalyan), karşı kıyıdakilerden daha küçük ve daha az sayıdadır; en iyi bilinenleri Venedik şehrinin inşa edildiği 117 adadır. Yunanistan'ın Korfu adasının kuzey kıyısı da IHO tarafından tanımlandığı şekilde Adriyatik Denizi'nde yer almaktadır. IHO sınırı, Diapontia Adaları'nı (Korfu'nun kuzeybatısı) Adriyatik Denizi'ne konumlandırmaktadır.

Münhasır ekonomik bölge
Adriyatik Denizi'ndeki münhasır ekonomik bölgeler:

Batimetri

Adriyatik Denizi'nin ortalama derinliği  ve maksimum derinliği ise 'dir, ancak Kuzey Adriyatik havzası nadiren  derinliği aşmaktadır. Venedik ile Trieste arasında, Ancona ile Zadar'ı birbirine bağlayan bir hatta uzanan Kuzey Adriyatik havzası, kuzeybatı ucunda sadece  derinliğindedir; güneydoğuya doğru giderek derinleşmektedir. Akdeniz'in en büyük sahanlığıdır ve aynı zamanda bir seyreltme havzası ve alt su oluşumu bölgesidir. Orta Adriyatik Havzası,  derinliğindeki Orta Adriyatik çukuru ile Ancona–Zadar hattının güneyinde yer almaktadır.  derinliğindeki Palagruža Sill, Orta Adriyatik Çukuru'nun güneyinde yer almaktadır ve onu  derinliğindeki Güney Adriyatik Çukuru ve Güney Adriyatik Havzasından ayırmaktadır. Güney Adriyatik Havzası, bağlı olduğu Kuzey İyon Denizi'ne birçok açıdan benzerdir. Enine, Adriyatik Denizi de asimetriktir. Apennine Yarımadası'nın kıyısı nispeten pürüzsüzdür, çok az ada vardır ve Monte Conero ve Gargano burnu denize tek önemli çıkıntıdır, bunun aksine, Balkan Yarımadası'nın kıyısı, özellikle Hırvatistan'da çok sayıda ada ile engebelidir. Apenin Dağları'nın kıyı şeridinden daha uzakta olduğu karşı kıyının (İtalyan) aksine, kıyıların engebeliği Dinar Alpleri'nin kıyıya yakınlığını daha da şiddetlendirir.

Hidroloji

Pürüzsüz İtalyan kıyısı (çok az çıkıntılı ve büyük ada içermeyen), yüzeydeki nispeten tatlı su kütlesinden ve alttaki soğuk ve yoğun su kütlesinden oluşan Batı Adriyatik akımının sorunsuz bir şekilde akmasını sağlar. Karşı kıyıdaki kıyı akıntıları, tırtıklı kıyı şeridi, birkaç büyük ada ve Dinarik Alpleri'nin kıyıya yakınlığı nedeniyle çok daha karmaşıktır. Sonuncusu, deniz ile iç bölge arasında önemli sıcaklık değişimleri yaratır ve bu da yerel jetlerin oluşmasına yol açar. Gelgit hareketi normalde hafiftir ve genellikle  altında kalır. Amfidromik nokta, Ancona'nın doğusundaki orta genişlikte yer almaktadır.

Normal gelgit seviyelerinin, elverişli bir ortamda önemli ölçüde arttığı ve kıyı taşkınına yol açtığı bilinmektedir; bu doğal olay en çok İtalya'da, özellikle de Venedik'te acqua alta olarak bilinmektedir. Bu tür gelgitler normal seviyeden 'den daha fazla olabilir ve 4 Kasım 1966'da gözlemlenen en yüksek gelgit seviyesi 'dir. Bu tür su baskınlarına, Güneş ve Ay'ın aynı hizaya gelmesi, sirokko ile ilgili fırtına dalgalanmaları gibi meteorolojik faktörler ve havzanın geometrik şekli gibi bir dizi faktörün birleşimi neden olur. Üstelik Adriyatik'in uzun ve dar dikdörtgen şekli, havzanın küçük ekseni boyunca salınan su hareketinin kaynağıdır. Son olarak Venedik, kıyı bölgelerinde toprak çökmesi nedeniyle sellere karşı giderek daha savunmasız hale gelmektedir. Adriyatik Denizi'nin başka yerlerinde de sellere neden olan alışılmadık derecede yüksek gelgitler gözlemlenmiş ve son yıllarda Koper, Zadar ve Šibenik kasabalarında da kaydedilmiştir.

Adriyatik'in tüm hacminin, nispeten kısa bir süre olan 3.4±0.4 yıl içinde Otranto Boğazı üzerinden değiş tokuş edildiği tahmin edilmektedir (Örneğin, Karadeniz'in tüm suyunun değişimi için yaklaşık 500 yıl gerekmektedir). Bu kısa süre, Adriyatik'e akan nehirlerin saniyede 'ye kadar deşarj olması nedeniyle özellikle önemlidir. Bu deşarj oranı, Adriyatik Denizi'nin toplam hacminin %0,5'ine veya her yıl 'lik bir su tabakasına denktir. Po, saniyede  ortalama deşarj oranı ile tek bir nehirin oluşturduğu en büyük deşarj oranına (28%) sahip nehirdir. Tüm Akdeniz'e yıllık toplam deşarj açısından Po, ikinci sırada yer alırken, onu üçüncü ve dördüncü sırada yer alan Neretva ve Drin takip etmektedir. Adriyatik'e bir diğer önemli tatlı su katkısı ise denizaltı kaynaklarıyla oluşan denizaltı yeraltı suyu deşarjıdır. Adriyatik'teki toplam su akışının %29'unu oluşturduğu tahmin edilmektedir. Denizaltı kaynakları, Izola kasabası yakınlarında açık denizde keşfedilen kaplıcaları içermektedir. Termal kaynak suyu, hidrojen sülfür bakımından zengindir,  arasında bir sıcaklığa sahiptir ve belirli ekosistemlerin gelişmesine katkıda bulunmuştur. Akdeniz'e akan tatlı su hacminin üçte birini temsil eden tatlı su girişi, Adriyatik'i Akdeniz için bir seyreltme havzası haline getirmektedir. Orta ve Güney Adriyatik Girdapları (SAG) önemli siklonik dolaşım özellikleridir, ilki aralıklı ve ikincisi kalıcıdır. SAG  çapındadır. Adriyatik'ten İyonya Denizi yoluyla Levanten Havzası'na dip su akışına katkıda bulunmaktadır. Bu süreçte Adriyatik Denizi, Doğu Akdeniz'deki derin suların çoğunu üretmektedir.

Sıcaklık ve tuzluluk oranı
Adriyatik'in yüzey sıcaklığı, genellikle yazın , kışın ise  arasında değişmektedir. Batı Adriyatik kıyısının kuzey kesimi kışın 'ye düşmektedir. Kuzey'de uzunlamasına ve Orta ve Güney Adriyatik'te enine eğim ile farklı mevsimsel sıcaklık değişimleri, Adriyatik Denizi'nin kıtasal özelliklerine atfedilir: okyanuslardan daha sığ ve karaya daha yakındır. Özellikle soğuk kış aylarında, deniz buzu Adriyatik'in sığ kıyı bölgelerinde, özellikle Venedik Lagünü'nde, aynı zamanda Tisno'ya kadar (Zadar'ın güneyi) güneydeki izole sığlıklarda da görülebilir. Güney Adriyatik, daha kuzeydeki bölgelere göre kışın yaklaşık 8 ila 10 °C (14 ila 18 °F) daha sıcaktır. Adriyatik'in yıl içindeki tuzluluk değişimi de aynı şekilde belirgindir: 38 ile 39 PSU arasında değişmektedir. Güney Adriyatik, Levanten Havzası'ndan daha tuzlu suya maruz kalmaktadır.

İklim

Köppen iklim sınıflandırmasına göre, Adriyatik'in üst yarısı nemli subtropikal iklim (Cfa), yazlar nemli ve kışlar soğuk ve kurak olarak sınıflandırılmaktadır. Güney Adriyatik, sıcak yaz Akdeniz iklimi (Csa) olarak sınıflandırılmaktadır. Hava sıcaklığı bir mevsimde yaklaşık  değişebilmektedir.

Hakim kış rüzgarları bora ve sirokko'dur (doğu kıyısı boyunca jugo olarak adlandırılmaktadır). Bora, Trieste, Senj ve Split bölgelerinde, saatte 'ye kadar rüzgarlarla en yüksek hızlara ulaşmaktadır. Sirokkoo, genellikle Sahra kumu taşıyan yağmur tozuna neden olan nemli ve sıcak hava getirmektedir.

Nüfus

Adriyatik Denizi kıyılarında ve adalarında çok sayıda küçük yerleşim yeri ve bir dizi büyük şehir mevcuttur. Bu şehirlerden en büyüğü İtalya'nın Bari, Venedik, Trieste ve Rimini, Hırvatistan'ın Split, Rijeka ve Zadar, Arnavutluk'un Dıraç ve Avlonya ve Slovenya'nın Koper şehirleridir. Adriyatik kıyılarındaki şehirlerde toplamda 3.5 milyondan fazla insan yaşamaktadır. Ayrıca İtalya'nın Ravenna ve Lecce şehirleri gibi kıyıya çok yakın bazı büyük şehirler de vardır.

Jeoloji

Jeofizik ve jeolojik bilgiler, Adriyatik Denizi ve Po Ovası'nın Mezozoik dönemde Afrika levhasından ayrılan Puglia veya Adriyatik levhası olarak tanımlanan tektonik bir mikro levha ile ilişkili olduğunu göstermektedir. Bu ayrılık Orta ve Geç Triyas'ta, kireç taşı birikmeye başlamasıyla başladı. Norian ve Geç Kretase arasında, Adriyatik ve Puglia Karbonat Platformları  derinliğinde kalın bir karbonat çökeltisi (dolomit ve kalker) dizisi olarak oluştu. Birincisinin kalıntıları Adriyatik Denizi'nin yanı sıra güney Alpler ve Dinar Alpleri'nde bulunmaktadır. İkincisinin kalıntıları ise Gargano Burnu ve Maiella Dağı olarak görülmektedir. Eosen ve erken Oligosen'de, levha kuzeye ve kuzeydoğuya hareket ederek, Dinaridler ve Alpler'in tektonik yükselmesi yoluyla Alpin Orojenezi'ne (Afrika ve Avrasya levhalarının hareketleriyle birlikte) katkıda bulundu.
Geç Oligosen'de hareket tersine döndü ve Apenin Dağları'nın Orojenezi'si gerçekleşti. Artan sismik aktivitenin kırılmamış bir bölgesi, Adriyatik Denizi'ni çevrelemektedir ve genellikle doğu kıyısında kuzeydoğu-güneybatı yönünde yönlendirilmiş bir bindirme fay kuşağı ve Apeninlerdeki kuzeydoğu-güneybatı normal fayları ile Adriyatik saat yönünün tersine bir rotasyon göstermektedir. Dubrovnik'in kuzeybatısında 'lik aktif bir fay tespit edildi. Ayrıca, fay, Apenin yarımadasının güney ucunun karşı kıyıya yılda yaklaşık  hareket etmesine neden olur. Bu hareket devam ederse, deniz tabanı tamamen tükenecek ve Adriyatik Denizi 50-70 milyon yıl içinde kapanacaktır. Kuzey Adriyatik'te, Trieste Körfezi ve batı Istria kıyıları, son iki bin yılda yaklaşık  battı. Orta Adriyatik Havzasında, Vis adasındaki Komiža bölgesinde ve Jabuka ve Brusnik volkanik adalarında Permiyen volkanizmasına dair izler mevcuttur. Bölgede ilk tarihi kayıtlardan bu yana depremler gözlenmektedir. Bölgede yakın zamanda meydana gelen en şiddetli deprem, Richter ölçeğine göre 7.0 şiddetindeki 1979 Karadağ depremiydi. Bölgede daha önce gerçekleşen depremler arasında 1627 Gargano yarımadası ve 1667 Dubrovnik depremleri yer almaktadır ve bu depremlerin ardından bölgede güçlü tsunamiler meydana geldi. Son 600 yılda Adriyatik Denizi'nde on beş tsunami meydana geldi.

Kıyılar

Doğu Adriyatik kıyısının Hırvat kısmı, Akdeniz'in en girintili kıyı şerididir. Doğu kıyılarının çoğu, Adriyatik Karbonat Platformu'nun hava şartlarına maruz kalmasından geliştirilen bir karstik topoğrafya ile karakterizedir. Oradaki karstifikasyon, büyük ölçüde Dinaridlerin Oligosen ve Miyosen'deki son yükselişinden sonra karbonat yataklarının atmosferik etkilere maruz kalmasıyla başladı. Bu, Son Buzul Maksimum sırasında maruz kalan mevcut deniz seviyesinin  altına kadar uzandı. Bazı karstik oluşumların daha önceki deniz seviyesi düşüşlerinden, özellikle de Messiniyen tuzluluk krizinden kaynaklandığı tahmin edilmektedir. Benzer şekilde, karst Puglia'da PugliaKarbonat Platformu'ndan gelişti.

Po Ovası'nda, Adriyatik'in kuzeybatı kıyısında ve Piacenza'ya kadar batıda, deniz ilerledikçe ve vadi boyunca geri çekildikçe Pleistosen'e kadar uzanan deniz ve alüvyon çökeltileri vardır. İlerleme, Adriyatik'i yaklaşık 5.500 yıl önce yüksek bir noktaya taşıyan Son Buzul Maksimum'dan sonra başladı. O zamandan beri, Po Ovası ilerlemektedir (genişleme/büyüme). MÖ 1000 ile MS 1200 arasında kıyı bölgelerinde ilerleme hızı yılda 'dir. 12. yüzyılda ovanın yıllık ilerleme hızı  idi. 17. yüzyılda, yapay kanalların kazısı başladıkça ova insan kontrolünde bir ortam olmaya başladı. Po'nun kanalları ve yeni dağıtıcıları o zamandan beri yılda  veya daha fazla oranda ilerlemektedir. Sadece İtalya'da Adriyatik Denizi'ne akan ve Venedik, Grado ve Caorle lagünleri de dahil olmak üzere alüvyon kıyılarını oluşturan 20'den fazla nehir vardır. Dragonja, Boyana ve Neretva nehirlerinin deltalarında daha küçük doğu Adriyatik alüvyon kıyıları vardır.

Biyocoğrafya ve ekoloji
Adriyatik Denizi, genel biyojeokimyasal fizyonomisi açısından benzersiz bir su kütlesidir. İnorganik besinleri ihraç etmekte ve Otranto Boğazı yoluyla partikül halindeki organik karbon ve nitrojeni ithal etmektedir. Bunun yanında bir mineralizasyon sahası görevi görmektedir. Maddelerin değişimi Adriyatik Denizi'nin batimetrisi ile daha karmaşık hale getirilir. Boğazdan kuzeye akan suyun %75'i Palagruža Sill ve Kuzey Adriyatik'te dolaşmaktadır, Güney Adriyatik'e suyun en fazla % 3 ila 4'ünü eklemektedir. Bu, biyocoğrafyasına ve ekolojisine ve özellikle ekosistemlerinin bileşimine ve özelliklerine yansımaktadır. Ana biyocoğrafik birimleri Kuzey Adriyatik, Orta Adriyatik ve Güney Adriyatik'tir.

Bitki örtüsü ve fauna

Adriyatik'in doğası, bol miktarda endemik bitki örtüsüne ve faunaya yol açmaktadır. Hırvatistan Ulusal Biyoçeşitlilik Stratejisi Eylem Planı'na göre, Adriyatik Denizi'nde 7.000'den fazla hayvan ve bitki türünün olduğu tespit edildi. Orta Adriyatik özellikle endemik bitki türlerinde bol miktarda bulunmaktadır ve 535 tanımlanmış yeşil, kahverengi ve kırmızı alg türü mevcuttur. Beş Akdeniz deniz çayırı türünden dördü Adriyatik Denizi'nde yer almaktadır. En yaygın türler Cymodocea nodosa ve Zostera noltii iken, Zostera marina ve Posidonia oceanica nispeten nadirdir.

Adriyatik'in doğu kıyılarında da çok sayıda nadir ve tehdit altındaki tür bulunmaktadır. Batı Adriyatik kıyılarından nispeten daha berrak ve daha az kirlidir, bunun nedeni kısmen deniz akıntılarının Adriyatik'ten saat yönünün tersine akması, dolayısıyla doğu kıyısına daha temiz su getirmesi ve batı kıyılarında giderek artan şekilde kirlenen suyu geri döndürmesidir. Bu sirkülasyon, doğu Adriyatik kıyısındaki ülkelerin biyolojik çeşitliliğine önemli ölçüde katkıda bulunmaktadır. Şişe burunlu yunus yalnızca doğu kıyılarının sularında sık görülür ve Hırvat kıyıları, tehlike altındaki Akdeniz fokları ve deniz kaplumbağalarına sığınak sağlar. Son araştırmalar, bir zamanlar Adriyatik Denizi'nde olduğu düşünülen balinalar ve diğer deniz megafaunalarının göç ettiklerini ve daha büyük ölçeklerde yarı kapalı denizde yaşadıklarını ortaya koydu. Bu canlıların en büyüğü genellikle oluklu balinadır. Dişli balinaların en büyüğü olan ispermeçet balinası da göç eder, ancak yüzgeç balinalarından daha az yaygındır ve bunu Cuvier gagalı balinaları takip eder. Büyük camgözler ve manta vatozları denize göç eden bazı göçmen türleridir. Kuzey Atlantik buzul balinaları, Atlantik gri balinaları ve kambur balinalar gibi soyu tükenmiş türlerin tarihsel varlıkları da speküle edildi.

Özellikle Kuzey Adriyatik, endemik balık faunası açısından zengindir. Adriyatik Denizi'ne kıyısı olan yalnızca bir veya iki ülkede yaklaşık otuz balık türü bulunmaktadır. Bunlar özellikle kıyı veya denizaltı topoğrafyasının karst morfolojisine bağlıdır veya buna bağlıdır. Bu, yeraltı yaşam alanlarını, karst nehirlerini ve tatlı su kaynaklarının çevresindeki alanları içermektedir. Adriyatik kıyılarına ve adalarına endemik olduğu bilinen 45 alt tür mevcuttur. Adriyatik'te, Akdeniz taksonlarının yaklaşık %70'ini temsil eden ve Adriyatik'e endemik olan en az 7 tür ile en az 410 balık türü ve alt türü bulunmaktadır. Altmış dört bilinen tür, büyük ölçüde aşırı avlanma nedeniyle yok olma tehlikesiyle karşı karşıyadır.

Korunan alanlar

Adriyatik'in biyolojik çeşitliliği nispeten yüksektir ve kıyıları boyunca yer alan ülkeler tarafından birkaç deniz koruma alanı oluşturuldu. Bunlardan bazıları İtalya'nın Trieste Körfezi'ndeki Miramare (Kuzey Adriyatik'te), Orta Adriyatik havzasında bulunan Torre del Cerrano ve Tremiti Adaları ve güney Puglia'daki Torre Guacetoy'dur. Miramare koruma alanı 1986 yılında kuruldu ve  kıyı ve  deniz alanı kaplamaktadır. Bölge, Trieste Körfezi'ndeki Miramare burnunun yakınındaki 'lik kıyı şeridini kapsamaktadır. Torre del Cerrano koruma alanı 2009 yılında oluşturuldu.  deniz alanını ve 'lik kıyı şeridini kapsamaktadır. Korunan alanın çeşitli bölgeleri 'lik deniz yüzeyini kaplamaktadır. Tremiti rezervi 1989'dan beri korunurken, Tremiti adalarının kendisi Gargano Ulusal Parkı'nın bir parçasıdır. Brindisi ve Carovigno yakınlarında bulunan Torre Guaceto koruma alanı, 'lık bir deniz yüzeyini kaplar ve 'lık sahili kapsayan ve deniz koruma alanıyla 'lik bir kıyı şeridini paylaşan Torre Guaceto Koruma Alanı'nın bitişiğinde yer alır. Ayrıca, İtalya'da Adriyatik kıyısı boyunca yer alan uluslararası düzeyde önemli (Ramsar) 10 sulak alan rezervi bulunmaktadır.

Hırvatistan'da yedi deniz koruma alanı mevcuttur. Bunlar sırasıyla sırasıyla Pula ve Rovinj yakınlarındaki Istria yarımadasının kıyılarında yer alan Brijuni ve Lim Kanalı; Zadar yakınlarındaki Orta Adriyatik havzasında Kornati ve Telašćica; ve Güney Dalmaçya'da Lastovo, Mali Ston Körfezi ve Mljet'tir. 1999'da millî park statüsüne kavuşan Brijuni Millî Parkı, 'lık takımadaları ve 'lık denizi çevrelemektedir. Lim Kanalı, Pazinčica nehrinin 1'lik bir ria'sıdır. 1980'de millî park statüsüne kavuşan Kornati Millî Parkı, 89 ada ve adacık olmak üzere yaklaşık 'lik bir alanı kaplamaktadır. Deniz çevresi toplam alanın dörtte üçünü kapsarken, ada kıyılarının toplam uzunluğu 'ye eşittir. Telašćica, 1988 yılında Dugi Otok'ta kurulan bir tabiat parkıdır. Park, 'lik kıyı şeridi, 'lik arazi ve 'lik denizi kapsamaktadır. Mali Ston Körfezi, Pelješac yarımadasının kuzeyinde, Hırvatistan ve Bosna-Hersek sınırında yer almaktadır. Deniz koruma alanı 'dir. 2006 yılında kurulan Lastovo Tabiat Parkı ise, 44 ada ve adacık, 'lik arazi ve 'lik deniz alanını kapsamaktadır. Mljet Millî Parkı, 1960 yılında 'lik deniz koruma alanını kapsayacak şekilde kuruldu. Buna ek olarak, Hırvatistan'da Neretva nehrinin deltası olan bir Ramsar sulak alan rezervi bulunmaktadır.

Slovenya'da deniz ve kıyı koruma altındaki doğa alanları, Sečovlje Salina Tabiat Parkı, Strunjan Tabiat Parkı, Škocjan Doğa Koruma Alanı ve Debeli Rtič, Madona Burnu ile Fiesa doğal anıtlarındaki göllerdir. Sečovlje Salina Tabiat Parkı 1990 yılında kurulmuş olup, 'lık bir alanı kaplamaktadır ve dört doğa koruma alanı içermektedir. 1993 yılında, alan bir Ramsar alanı olarak belirlenmiştir ve aynı zamanda su kuşu türleri için uluslararası öneme sahip bir bölgedir. 429 hektarlıkbir alanı kaplayan Strunjan Tabiat Parkı, 2004 yılında kuruldu ve iki doğa koruma alanından oluşmaktadır.  uzunluğunda bir kayalık, en kuzeydeki Akdeniz tuz sahasını ve tek Sloven lagün sistemini içermektedir. Aynı zamanda bazı Akdeniz bitki türlerinin en kuzeydeki büyüme noktasıdır. Škocjan Doğa Koruma Alanı 1998 yılında kuruldu ve  alanı kaplamaktadır. Debeli Rtič doğal anıtı , Cape Madona doğal anıtı  ve Fiesa doğal anıtındaki göller, Slovenya'daki tek acı göl olan kıyı gölü ile  alanı kaplamaktadır.

Arnavutluk, 2010 yılında Adriyatik ve İyon Denizi'nin birleştiği Karaburun Yarımadası'nda ilk deniz koruma alanı olan Karaburun-Sazan Ulusal Deniz Parkı'nı kurdu. Park toplam 'lık bir alanı kaplamaktadır. Arnavutluk'ta Porto Palermo ve Rodon Burnu olmak üzere iki ek deniz koruma alanının daha kurulması planlanmaktadır. Ayrıca Arnavutluk, Karavasta Lagünü ve Butrint olmak üzere iki Ramsar sulak alan rezervine ev sahipliği yapmaktadır. Ne Bosna-Hersek'te ne de Karadağ'da, bir deniz koruma alanı mevcut değildir ya da kurulması planlanmamıştır.

Kirlilik
Adriyatik Denizi ekosistemi, tarım alanlarından gelen drenaj ve şehirlerden akan atık su yoluyla aşırı besin girişi tehdidi altındadır; Bu, hem kıyı boyunca hem de denize akan nehirleri (özellikle Po Nehri'ni) kapsamaktadır. Venedik, genellikle nakliye, ulaşım, çiftçilik, imalat ve atık su bertarafının deniz kirliliğine katkıda bulunduğu kirli kıyı sularına bir örnek olarak gösterilmektedir. Gemiler, özellikle tankerler tarafından yapılan balast suyu tahliyesi bir başka risk oluşturmaktadır. Yine de, Adriyatik limanları tarafından elleçlenen kargonun çoğu ve limanlar tarafından elleçlenen tüm sıvı kargolar Adriyatik Havzası'na geldiğinden, balast suyundan kaynaklanan risk minimum düzeyde kalmaktadır. Bu sorun nedeniyle, önerilen ihraç petrol boru hatlarına özel olarak itiraz edildi. Petrol sızıntıları, potansiyel çevresel etki ve turizm ve balıkçılığa verilen zarar açısından büyük bir endişe kaynağıdır. Büyük bir petrol sızıntısının meydana gelmesi durumunda, yalnızca Hırvatistan'da bir milyon insanın geçim kaynaklarını kaybedeceği tahmin edilmektedir. Daha önce Adriyatik'te meydana gelen kazalara ek olarak, şimdiye kadar hiçbir önemli çevresel sonuçları olmasa da, petrol sızıntılarının meydana geldiği Po Nehri havzasındaki petrol rafinerileri ek bir risk oluşturmaktadır. İtalya, 2006 yılından bu yana Trieste Körfezi'nde bir offshore ve kara LNG terminalinin yanı sıra Slovenya-İtalya sınırının hemen yakınında bir boru hattı inşa etmeyi plânlamaktadır. Slovenya hükûmeti ve belediyeleri, Trieste belediye meclisi ve sivil toplum kuruluşları çevresel tehlikeleri, ulaşım ve turizm üzerindeki etkileri konusundaki endişelerini belirttiler.

Adriyatik'in bir diğer kirlilik kaynağı da katı atıktır. Sürüklenen atıklar -bazen nispeten büyük miktarlarda malzeme, özellikle atık plastik- Sirokko tarafından kuzeybatıya taşınmaktadır. Adriyatik Havzası'ndaki hava kirliliği, Po Nehri vadisindeki büyük sanayi merkezleri ve kıyı boyunca büyük sanayi şehirleri ile ilişkilidir.

İtalya ve Yugoslavya, Adriyatik Denizi'ni kirlilikten korumak için 1977'de ortak bir komisyon kurdu; örgüt daha sonra Yugoslavya'nın yerine Slovenya, Hırvatistan ve Karadağ'ı aldı. Gelecekteki kirlilik tehlikeleri ele alınmakta ve kirlilik noktaları sadece havzadaki ülkeler tarafından değil, aynı zamanda Dünya Bankası desteğiyle bölgesel projeler aracılığıyla değerlendirilmektedir. 2011 yılı itibarıyla bu tür 27 sıcak nokta tespit edilirken, bunlardan 6'sı acil müdahale gerektirdi.

Sınırlar
İtalya ve Yugoslavya, 1968 yılında Adriyatik kıta sahanlığı sınırlandırmalarını, Osimo Antlaşması'ndan sonra Trieste Körfezi sınırında 1975 yılında imzalanan ek bir anlaşmayla tanımladılar. 1968 yılında kararlaştırılan sınır  boyunca uzanmaktaydı ve düz veya dairesel yay parçaları ile bağlı 43 noktadan oluşmaktaydı. 1975 yılında kararlaştırılan ek sınır, 1968 hattının bitiş noktasından gelen 5 noktadan oluşmaktadır. Eski Yugoslavya'nın bütün ardıl devletleri anlaşmaları kabul etti. Adriyatik'in en güney bölgelerinde sınır, belirsiz kalan Arnavut kıta sahanlığı sınırıyla üç noktanın yerini taraflı hale getirmemek için belirlenmedi. Yugoslavya'nın dağılmasından önce, Arnavutluk, İtalya ve Yugoslavya başlangıçta karasularını  olarak ilân etti, ardından uluslararası standart olan ne indirildi ve tüm taraflar temel sistemleri kabul etti (çoğunlukla 1970'lerde). Arnavutluk ve İtalya, deniz sınırlarını 1992'de eşitlik ilkesine göre belirlediler. Hırvatistan'ın AB üyeliğinin ardından Adriyatik, AB'nin iç denizi haline geldi. Birleşmiş Milletler Deniz Hukuku Sözleşmesi, Adriyatik Denizi'ni kapalı veya yarı kapalı deniz olarak tanımlamaktadır.

Adriyatik Avrupa Bölgesi

Adriyatik Avrupa Bölgesi, Adriyatik Denizi bölgesinde, bölge ötesi ve uluslararası işbirliğini teşvik etmek ve bölgesel öneme sahip sorunların çözülmesine yardımcı olmak için 2006 yılında Pula'da kuruldu. Adriyatik Avrupa Bölgesi 23 üyeden oluşmaktadır. Bunlar, İtalya'nın Puglia, Molise, Abruzzo, Marche, Emilia-Romagna, Veneto ve Friuli-Venezia Giulia bölgeleri; Slovenya'daki Izola belediyesi; Hırvatistan'ın Istria, Primorje-Gorski Kotar, Lika-Senj, Zadar, Šibenik-Knin, Split-Dalmaçya ve Dubrovnik-Neretva ilçeleri; Bosna-Hersek'in Hersek-Neretva Kantonu; Karadağ'daki Kotor ve Tivat belediyeleri; Arnavutluk'un Fier, Avlonya, Tiran, İşkodra, Dıraç ve Leş illeri ve Sesprotya ve Korfu'daki Yunan valilikleridir.

Anlaşmazlıklar
Eski Yugoslav cumhuriyetlerinin kara sınırları, 1943 ve 1945 AVNOJ kararlarını uygulayan sınır belirleme komisyonları tarafından kararlaştırıldı, ancak halef devletler tarafından kesin rota üzerinde anlaşmaya varılamadı ve bu da deniz sınırlarının tanımını zorlaştırdı. Yugoslavya döneminde deniz sınırları hiç tanımlanmamıştı. Ayrıca, Arnavutluk ve Karadağ arasındaki deniz sınırı 1990'lardan önce tanımlanmamıştı.

Hırvatistan ve Slovenya, 1992 yılında Piran Körfezi'ndeki deniz sınırlarını belirlemek amacıyla müzakerelere başlamasına karşın anlaşamadılar ve bu da anlaşmazlığa yol açtı. Her iki ülke de kısmen örtüşen ekonomik bölgelerini ilân etti. Hırvatistan'ın AB üyeliği başvurusu, başlangıçta Slovenya ile arasındaki sınır anlaşmazlıkları çözülene kadar askıya alındı. Slovenya ile yaşanan bu anlaşmazlıklar, nihayetinde BM aracılığıyla kurulan uluslararası bir tahkim komisyonunun kararını kabul ederek Hırvatistan'ın AB üyeliği yolunda ilerlemesini sağlayan bir anlaşmayla çözüldü. AB üyeliğinin zorluğu dışında, anlaşmazlık çözüme kavuşmadan önce bile herhangi bir ciddi pratik soruna yol açmadı.

Bosna-Hersek ile Hırvatistan arasındaki deniz sınırı 1999 yılında resmen karara bağlanmasına karşın, Klek yarımadası ve sınır bölgesindeki iki adacık gibi birkaç sorun hâlâ tartışmalıdır. Prevlaka yarımadasındaki Kotor Körfezi'nde Hırvatistan-Karadağ deniz sınırı tartışmalıdır. Bu anlaşmazlık, yarımadanın Yugoslav Halk Ordusu ve daha sonra (Sırp-Karadağ) FR Yugoslav Ordusu tarafından işgal edilmesiyle daha da şiddetlendi ve bunun yerine 2002 yılına kadar görev yapan Birleşmiş Milletler gözlemci heyeti getirildi. Hırvatistan, Karadağ'ın körfezin Hırvat sularında bulunmasına izin veren bir anlaşmayla bölgeyi ele geçirdi ve anlaşmazlık, Karadağ'ın 2006 yılındaki bağımsızlığından bu yana çok daha az tartışmalı hale geldi.

Ekonomi

Balıkçılık
Adriyatik Denizi'nde balıkçılık üretimi havzadaki ülkeler arasında yaygındır. 2000 yılında, tüm Adriyatik balıkçılığının nominal -canlı ağırlık bazında- toplam çıkarması 'a ulaştı. Aşırı avlanma bilinen bir sorundur - Adriyatik Denizi'nde aşırı ticari balıkçılık tehdidi altında olan 120 tür dahil 450 balık türü yaşamaktadır, bu da çevre kirliliği ve küresel ısınmanın neden olduğu bir sorundur. Aşırı avlanılan türler arasında sinarit, lipsoz, fener balığı, dülger balığı, pamuk balığı, dikenli köpek balığı, kefal, barbunya, Norveç ıstakozu ve ayrıca berlam ve sardalya bulunmaktadır. Kaplumbağalar ve şişe burunlu yunuslar da balık ağları tarafından öldürülmektedir. Tükenen balık stoğu ve Hırvatistan'ın Ekoloji ve Balıkçılık Koruma Bölgesi (ZERP), İtalyan ve Hırvat balıkçılar arasında yapılan aşırı avlanma suçlamalarına katıldı. ZERP, 2003 yılında tanıtıldı, ancak AB üye ülkelerine başvurusu 2004 yılında askıya alındı. Tükenen balık stokları, Hırvatistan'ın AB'ye üye olduğu 2013 yılında yürürlüğe girmesi ve stokları 2015 yılına kadar sürdürülebilir seviyelere geri getirmesi planlanan yeni önerilen bir AB balıkçılık politikasıyla ele alınmaktadır.

En büyük balık hasadı, 2007 yılındaki toplam üretim hacminin  olduğu İtalya'da gerçekleşti. İtalyan balıkçılığı 2003 yılında üretim hacminin % 28.8'ini Kuzey ve Orta Adriyatik'te ve %24.5'ini Puglia'da (Güney Adriyatik ve İyonya Denizi'nden) elde etti. İtalyan balıkçılığı, Adriyatik dışında faaliyet gösterenler de dahil olmak üzere kültür balıkçılığı ile birlikte (toplam balıkçılık üretiminin % 40'ını oluşturmaktadır) birincil sektörde 60.700 kişilik istihdam sağladı. 2002 yılında toplam balıkçılık üretiminin brüt değeri 1.9 milyar dolar olarak gerçekleşti.

2007 yılında Hırvatistan'ın canlı ağırlıktaki üretimi 'a ulaştı. 2006 yılında, Hırvatistan'ın toplam balıkçılık üretim hacmi  avlanma ve  kültür balıkçılığıdır. Hırvat balıkçılığı yaklaşık 20.000 kişiyi istihdam etmektedir. 2006 yılında Hırvatistan sularında yakalanan deniz balıkları, sardalyas (44.8%), hamsi (31.3%), tunas (2.7%), diğer pelajik balıkları (4.8%), blam balığı (2.4%), kefal (2.1%), diğer demersal balıklar (8.3%), kabuklular (büyük ölçüde ıstakoz ve Nephrops norvegicus) (0.8%), kabuklu deniz ürünleri (büyük ölçüde istiridye ve midye) (0.3%), mürekkep balığı (0.6%), kalamars (0.2%) ve ahtapot ve diğer kafadan bacaklılar (1.6%)'dır. Hırvat deniz kültür balıkçılığı üretimi, ton balığı (%47.2), istiridye ve midye (%28.2 birleşik) ve levrek ve çipuradan (%24.6 birleşik) oluşmaktadır.

2007 yılında Arnavutluk balıkçılığının üretimi, 2006 yılında 'a ulaşan kültür balıkçılığı üretimi de dahil olmak üzere  olarak gerçekleşti. Aynı zamanda, Sloven balıkçılığı, %55'i kültür balıkçılığından olmak üzere toplam  üretim hacmi yakaladı ve bu Adriyatik'teki en yüksek üretim oranıydı. Son olarak, Karadağ balıkçılığı 2006 yılında  üretim gerçekleştirirken, bunun yalnızca 11 tonluk kısmı kültür balıkçılığından elde edildi. 2007 yılında Bosna-Hersek'te balıkçılık üretimi , Slovenya'da ise 'a ulaştı.

Turizm

Adriyatik Denizi'ni çevreleyen ülkeler önemli turistik mekânlara sahiptir. En fazla gecelik konaklama ve turistik konaklama tesisleri İtalya'da, özellikle Veneto bölgesinde (Venedik çevresinde) bulunmaktadır. Veneto'yu Emilia-Romagna bölgesi ve Adriyatik Hırvatistan bölgesi takip etmektedir. Hırvat turizm tesisleri, 21.000 deniz limanı ve demirleme yerine sahiptir. Denizci turistler, çeşitli deniz koruma alanlarına çekilmektedir.

Arnavutluk ve Bosna Hersek dışında Adriyatik kıyısındaki tüm ülkeler, çevre koruma, su kalitesi, güvenlik ve hizmet kriterleri dahil olmak üzere katı kalite standartlarını karşılayan plajlar ve marinalar için Mavi Bayraklı plaj sertifikasyon programına (Uluslararası Çevre Eğitim Vakfı) katılmaktadır. 2012 Ocak ayı itibarıyla Mavi Bayrak, 103 İtalyan Adriyatik plajı ve 29 marinaya, 116 Hırvat plajına ve 19 marinaya, 7 Sloven plajına ve 2 marinaya ve 16 Karadağ plajına verilmiştir. Adriyatik turizmi, özellikle Adriyatik kıyılarında elde edilen turizm gelirlerinin büyük kısmını temsil ettiği Hırvatistan ve Karadağ başta olmak üzere bu ülkeler için önemli bir gelir kaynağıdır. Seyahat ve turizmin, Hırvatistan'ın GSYİH'sına doğrudan katkısı 2011'de %5,1 olarak gerçekleşirken, toplam sanayi katkısının ulusal GSYİH'nın %12,8'i olarak tahmin edildi. Karadağ'da ise turizmin ulusal GSYİH'ye doğrudan katkısı %8,1, ekonomiye toplam katkısı ise Karadağ GSYİH'sının %17,2'si kadardır. Adriyatik Hırvatistan'daki turizm, son zamanlarda Adriyatik çevresindeki diğer bölgelere göre daha fazla büyüme gösterdi.

Nakliye
Her biri yılda bir milyon tondan fazla kargo elleçleyen on dokuz Adriyatik Denizi limanı (dört farklı ülkede) vardır. Aralarında en büyük kargo limanları ise Trieste Limanı (Adriyatik'teki en büyük İtalyan kargo limanı), Venedik Limanı, Ravenna Limanı, Koper Limanı (Slovenya'nın en büyük limanı), Rijeka Limanı (Hırvatistan'ın en büyük kargo limanı) ve Brindisi Limanı'dır. Adriyatik'teki en büyük yolcu limanları Split Limanı (Hırvatistan'ın en büyük yolcu limanı) ve Ancona'daki (Adriyatik'teki en büyük İtalyan yolcu limanı) limanlardır. Karadağ'ın en büyük limanı Bar Limanı'dır. 2010 yılında, Trieste, Venedik, Ravenna, Koper ve Rijeka'nın Kuzey Adriyatik limanları, kendilerini AB'nin taşıma sistemlerinde daha uygun bir konuma getirmek için Kuzey Adriyatik Limanlar Birliği'ni kurdu.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Region 5 – Western Africa, Mediterranean, Black Sea Nautical Charts from the National Geospatial-Intelligence Agency
 Nautical Chart 54131 (Adriatic Sea) from the National Geospatial-Intelligence Agency
 the seashore of our posterity  – video recording of Albanian, Croatian, and Montenegrin coasts

Avrupa'daki denizler
Akdeniz'deki marjinal denizler
İtalya'daki denizler
Hırvatistan'daki su kütleleri
Arnavutluk'taki denizler
Karadağ'daki su kütleleri
Slovenya'daki su kütleleri
Bosna-Hersek'teki su kütleleri

Adriyatik Denizi


عبير شخصية خيالية، بطلة سلسلة فانتازيا، ولدت أدبيا في 1996 بظهور قصة لا تنتهي، تعتمد القصة على إبحار البطلة في عالم الخيال، اعتمادا على خيالها المتسع وعلى جهاز عقلي اخترعه زوجها شريف.

نشأة البطلة
عبير في عالم واقعها، فتاة فقيرة تنتمي إلى أسرة تعيش حياة كفاف، وتقطن حارة شعبية، وقد تزوجت من شريف، بينما تمتلك خيالا واسعا ونهما إلى القراءة لا يشبع.

قدم لها شريف جهازا يدخلها إلى عالم الأحلام، بحيث تستطيع ان تتجول بلا حدود ولا قيود سوى خيالها فقط، وهو خيال ساخر، ويشبه أسلوب المحاكاة الساخرة.
يقدم المؤلف في إطار القصة نقدا أدبيا للعديد من الأساليب الأدبية الشهيرة في عالم الأدب، ويتحدث في بعض الأعداد عن مؤلفين ذوي شهرة معينة، كعالم ديزني (اقتلوا بطوط) و شكسبير (الاسم شكسبير)،وعوالم ألف ليلة وليلة (قصة كل ليلة) وأحيانا ينقد المؤلف نفسه (ما أمام الطبيعة) ، وبعض الأعداد تتحدث عن أحداث شهيرة تناولها الأدب العالمي كثيرا، كالحرب العالمية الثانية (فلننقذ الدوتشي-آخر أيام الرايخ) أو تاريخ الطب (الصيادون)، وبعض الأحداث تتحدث عن الأساليب الأدبية بشكل عام (البطل ذو الأف وجه، اللغز).

عبير عبد الرحمن والمغامرات الخاصة
قامت المؤسسة قبل الأعداد الخاصة بنشر رواية لعبير عبد الرحمن بعنوان «ثلاثة» وذلك في (كتاب الصيف - أشباح ولكن) لنبيل فاروق وأحمد خالد توفيق وآخرون، وجمعت الأبطال الثلاثة لأحمد خالد توفيق في نفس القصة.

أما سلسلة الأعداد الخاصة لمغامرات عبير عبد الرحمن فصدرت قصتان منها، الأولى بعنوان خمنوا معي. هذا الكتاب هو العدد الخامس من سلسلة الأعداد الخاصة لأحمد خالد توفيق.

ثم نشرت المؤسسة عدد خاص بمناسبة مرور 30 سنة على روايات مصرية وكان بعنوان 30، وكذلك أيضا جمع الأبطال الثلاثة لأحمد خالد توفيق في نفس الرواية. تم نشر القصة الثانية من الأعداد الخاصة بعنوان جاءوا من الوادي وهذا الكتاب هو العدد التاسع من سلسلة الأعداد الخاصة لأحمد خالد توفيق.

مغامرات البطلة

قامت هذه البطلة بالمغامرات التالية:

المصادر

إناث خياليات
شخصيات سلسلات روايات خيالية في القرن 20
شخصيات سلسلات روايات خيالية في القرن 21
شخصيات سلسلة فانتازيا

عبير عبد الرحمن (شخصية خيالية)


Prodidomus bicolor est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de l'État de Mer Rouge au Soudan. Elle se rencontre vers Suakin.

Description
La femelle holotype mesure .

La femelle décrite par Cooke en 1964 mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Denis en 1957.

Publication originale
 Denis, 1957 : « Description de deux araignées nouvelles de la Mer Rouge. » Bulletin du Muséum National d'Histoire Naturelle, , ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Soudan

Prodidomus bicolor


Cédric Liabeuf (* 5. August 1979 in Châteaurenard) ist ein französischer Fußballspieler.

Karriere
In seiner Jugend spielte Liabeuf zuerst bei einem Verein aus Graveson, bis er 1988 in eine regionale Jugendauswahl aus Avignon aufgenommen wurde. 1994 wechselte er in die Jugend des Profiklubs AJ Auxerre und wurde von 1997 an unregelmäßig für die Reservemannschaft eingesetzt, mit der er 1999 französischer Amateurmeister wurde. Weil ihm bei Auxerre jedoch nicht der Sprung ins Profiteam gelang, wechselte er 2000 zum Viertligisten SO Romorantin, wo er ein Jahr lang Stammspieler war, ehe er 2001 beim Drittligisten Stade Reims unterschrieb. Mit Reims gelang ihm 2002 der Aufstieg in die zweite Liga und in dessen Folge am 2. August 2002 beim 1:3 im Zweitligaspiel gegen den FC Lorient sein Profidebüt. Liabeuf war auch in der zweithöchsten französischen Spielklasse ein Teil der Stammelf und schaffte 2003 mit seinem Wechsel zum Le Mans UC den Sprung in die erste Liga.

Anders als zuvor in Reims setzte der Trainer nicht derart auf ihn und der Spieler bestritt lediglich zwölf Erstligapartien, bis er 2004 mit der Mannschaft abstieg. Nach dem Abstieg konnte er sich weiterhin nicht durchsetzen, sodass er Le Mans 2005 den Rücken kehrte und zum Zweitligakonkurrenten Stade Brest wechselte, wo er wieder zu den Leistungsträgern zählte. Mit seinem Wechsel zu EA Guingamp 2007, wofür eine Ablösesumme in Höhe von 150.000 Euro gezahlt wurde, verblieb er zwar in der zweiten Liga, büßte diese Position aber ein. Dennoch konnte er mit dem Team einen bedeutenden Erfolg feiern, als er 2009 die Coupe de France gewann, auch wenn er im Finale nicht eingesetzt worden war. Im selben Jahr unterschrieb er beim Zweitligisten OC Vannes, der nach Brest und Guingamp seine dritte bretonische Station in Folge darstellte. Obwohl er zu den Stammspielern zählte, wurde sein Vertrag am Ende der Saison 2009/10 nicht verlängert. Liabeuf war ein halbes Jahr vereinslos, ehe er im Januar 2011 im Drittligisten SR Colmar einen neuen Arbeitgeber fand. Bei Colmar nahm er einen festen Stammplatz ein, bis sein Vertrag im Oktober 2013 aufgelöst wurde. Im Folgemonat war es mit der ES Uzès Pont du Gard ein ebenfalls drittklassig antretender Verein, der ihn in seinen Kader aufnahm. Im Trikot von Uzès war er allerdings kein unumstrittener Stammspieler und musste 2014 überdies den Abstieg in die Viertklassigkeit hinnehmen.

Im Anschluss an den Abstieg mit Uzès beendete der damals 34-Jährige nach zwölf Erst- (kein Tor), 179 Zweit- (23 Tore) und 137 Drittligapartien (14 Tore) seine Laufbahn auf nationaler Ebene und wechselte zum Sechstligisten FC Bagnols-Pont.

Einzelnachweise

Fußballspieler (SO Romorantin)
Fußballspieler (Stade Reims)
Fußballspieler (Le Mans FC)
Fußballspieler (Stade Brest)
Fußballspieler (EA Guingamp)
Fußballspieler (OC Vannes)
Fußballspieler (SR Colmar)
Fußballspieler (ES Uzès Pont du Gard)
Franzose
Geboren 1979
Mann

Cédric Liabeuf


Chipewyan Lake est une communauté située dans la province d'Alberta, dans le nord-est.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Localité désignée en Alberta

Chipewyan Lake (Alberta)


Boreliozele sau borreliozele sunt un grup de boli infecțioase, endemice sau epidemice, determinate de microorganisme spiralate din genul Borrelia, caracterizate prin alternanța de accese febrile cu perioade apiretice. Boreliozele afectează omul, mamiferele și păsările și sunt transmise prin artropode. Cele mai cunoscute borelioze sunt: febra recurentă de păduche, determinată de Borrelia recurrentis și transmisă la om de păduchele de corp; febra recurentă de căpușă determinată de alte specii de Borrelia (Borrelia caucasica, Borrelia duttonii, Borrelia hispanica, Borrelia persica, Borrelia harveyi, Borrelia hermsii, Borrelia venezuelensis, Borrelia mazzottii, Borrelia parkeri, Borrelia turicatae, Borrelia crocidurae), transmisă la om de căpușele din genul Ornithodorus; boala Lyme determinată de Borrelia burgdorferi, transmisă la om, câine, pisică și alte specii de animale domestice și sălbatice de căpușele din genul Ixodidae. Spirocercoza aviară (borelioza aviară) întâlnită la mai multe specii de păsări, este produsă de Borrelia anserina, fiind transmisă de căpușule din genul Argas (Argas persicus), Ixodes (Ixodes ricinus) și Dermanyssus (Dermanyssus gallinae). Boreliozele au fost numite în cinstea bacteriologului francez Amédée Borrel (1867-1936).

Note

 Borelioze

Borelioză


خوسيه أنطونيو بيكون سيدانو  (مواليد 13 مارس 1988 في سانتاندير - إسبانيا) لاعب كرة قدم إسباني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى ريسينغ سانتاندر الإسباني منذ 2008 في مركز قلب الدفاع .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون إسبان مغتربون في اليونان
رياضيون من سانتاندير
لاعبو أتلتيكو بالياريس
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو راسينغ سانتاندير
لاعبو رايو كانتابريا
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم من سانتاندير (إسبانيا)
لاعبو كرة قدم من منطقة كانتابريا
لاعبو نادي باراكالدو
لاعبو نادي بونتيفيدرا
لاعبو نادي قرطاجنة
لاعبو نادي كونكينسي
لاعبو نادي لايايوا
مواليد 1988
مواليد في سانتاندير

خوسيه أنطونيو بيكون سيدانو


An Rhytachne glabra in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni David Gledhill, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Clayton. An Rhytachne glabra in nahilalakip ha genus nga Rhytachne, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhytachne

Rhytachne glabra


Kvalifikacije za Slavonsku nogometnu zonu
Polufinale:
 NK Borac Bobota - NK Grafičar Osijek 5:2 5:0

Finale:
 NK Grafičar Osijek - NK Đurđenovac 2:1 2:2

U Slavonsku nogometnu zonu Podravska skupina se kvalificirao NK Grafičar Osijek.

Izvori

 Sportsko društvo GRAFIČAR Osijek 1926. – 1981., monografija NK Grafičar Osijek

1975-76
1975-76
Osijek

Područna nogometna liga NSP Osijek 1975./76.


සිනෝපී යනු,  1914 දී  ලික් නිරික්ෂණාගාරයේදී සෙත් බාර්න්ස් නික්ල්සන් විසින් සොයාගත්, බ්‍රහස්පතිගේ ප්‍රතිගාමී අනියම් චන්ද්‍රිකාවක් වන අතර  ග්‍රීක පුරාණෝක්තිවේදයෙහි සිනෝපී අනුව යමින් නම් කෙරිණී.

1975 වන තුරු සිනෝපී සඳහා වර්තමාන නම නොයෙදුනි; එයට පෙර, එය හැඳින්වුනේ සරල ලෙසින්  ලෙසිනි. 1955 සහ 197 අතරතුරදී, එය සමහරවිටෙක "හේඩීස්" ලෙසින්ද හැඳින්වුණි.

2000දී මෙගක්ලයිටී සොයාගන්නා තෙක්,  සිනෝපී යනු බ්‍රහස්පතිගේ  දැන සිටි බාහිරතම චන්ද්‍රයා විය.  දැනට දන්නා, බ්‍රහස්පතිගේ බාහිරතම චන්ද්‍රයා වන්නේ  වෙයි.

කක්ෂය

බ්‍රහස්පති වටා සිනෝපී  පරිභ්‍රමණය වන්නේ අධි උත්කේන්ද්‍රියතා සහ අධි ආනති ප්‍රතිගාමී කක්ෂයක වෙයි. කක්ෂීය මූලිකාංග, 2000 ජනවාරි මස තිබු සැටියට වෙයි. සූර්ය සහ ග්‍රහ කැළඹීම් නිසා එය අනවරත ලෙසින් වෙනස් වන බව දන්නා කරුණකි. එය පැසිෆේ කාණ්ඩයට අයත් බව බොහෝ ලෙසින් විශ්වාස කෙරෙයි.

ආශ්‍රිත

සිනෝපී (චන්ද්‍රයා)


Feathered Dreams é um filme de drama nigeriano-ucraniano de 2012, dirigido por Andrew Rozhen, que também estrela o filme com Omoni Oboli. O filme, que é a primeira colaboração entre a Nigéria e a Ucrânia, conta a história de uma jovem estudante de medicina nigeriana na Ucrânia, Sade (Omoni Oboli), que sonha em tornar-se cantora, mas enfrenta várias dificuldades associadas ao facto de ser estrangeira. Feathered Dreams também é a primeira longa-metragem ucraniana em inglês.

Produção
A co-produção de Feathered Dreams surgiu como o resultado da necessidade de os cineastas ucranianos entrarem no mercado nigeriano e no mercado africano em geral. A indústria cinematográfica ucraniana estava a enfrentar dificuldades de financiamento e falta de apoio do Estado, então os cineastas procuraram alternativas através da colaboração com indústrias prósperas. Igor Maron, um dos produtores, afirmou que se inspirou para fazer parte do projecto depois de ter visitado Abuja, na Nigéria, e encontrou tantos nigerianos que falavam russo e ucraniano porque estudaram na antiga União Soviética, que então ele achou que seria bom ter um filme que focasse na comunidade estrangeira na Ucrânia. O director Andrew Rozhen teve que viajar duas vezes para a Nigéria para se familiarizar com os métodos de produção cinematográfica em Nollywood. O filme foi rodado em Kiev, na Ucrânia, em 2011 e marca a primeira colaboração entre a Nigéria e a Ucrânia. É também a primeira longa-metragem ucraniana em língua inglesa. Omoni Oboli viajou duas vezes para a Ucrânia durante as filmagens, passando seis semanas e duas semanas, respectivamente. O director, Rozhen, que também interpretou o papel principal masculino no filme, não tinha experiência anterior em actuação. A sua decisão de actuar no filme foi devido à falta de actores de língua inglesa na Ucrânia.

Música e banda sonora
A música para Feathered Dreams foi composta por Sergey Vusyk. A música "My Everything" foi escrita por Natalia Shamaya e interpretada por Gaitana. A banda sonora original foi lançada sob o selo musical Lavina e Highlight Pictures.

Prémios
Feathered Dreams foi indicado a dois prémios no Golden Icons Academy Movie Awards de 2013 nas categorias; "Melhor Filme Diáspora" e "Melhor Director de Cinema – Diáspora".

Filmes de drama da Ucrânia
Filmes em língua inglesa
Filmes em língua ucraniana
Filmes sobre imigração
Filmes ambientados na Ucrânia
Filmes gravados na Ucrânia
Filmes de drama da Nigéria
Filmes da Nigéria de 2012
Filmes da Ucrânia de 2012
Filmes da Ucrânia
Filmes da Nigéria

Feathered Dreams


Milan Ferko (pseudonime A. Binderov, František Milko) (n. 14 decembrie 1929, Veľké Rovné – d. 26 noiembrie 2010) a fost un scriitor, poet, dramaturg, autor de cărți pentru copii și tineret și editor de carte slovac. A fost fratele lui Jozef și Vladimír Ferko și tatăl sculptorului Ľubomír Ferko.

Biografie
Provenea dintr-o familie de tinichigii. A învățat la școlile din Veľké Rovné, Žilina și Nitra, iar mai târziu a absolvit Facultatea de Drept a Universității Comenius din Bratislava. Între anii 1951-1955 a fost redactor al ziarului Smena, iar în anii 1955-1956 a lucrat la Kultúrny život. Începând din 1956 a fost fondatorul și redactorul-șef al ziarului Mladá tvorba, iar în anii 1960-1969 a fost redactor la Slovenské pohľady. Din cauza faptului că a sprijinit procesul de reînnoire a Cehoslovaciei, a fost exclus în septembrie 1969 din Uniunea Scriitorilor din Slovacia. Între anii 1970-1975 a fost redactor la editura Slovenský spisovateľ, iar din 1976 s-a dedicat creației literare. După 1989 s-a aflat în conducerea Uniunii Scriitorilor Slovaci și președinte al Matica slovenská. Începând din 1994 și până în 1998 a fost director general al Direcției limbii de stat și literaturii naționale în Ministerul Culturii din Slovacia. Fiul său Ľubomír Ferko este un artist cunoscut.

La 2 ianuarie 2011 președintele Ivan Gašparovič i-a acordat post-mortem Ordinul Ľudovít Štúr clasa I.

Opera
Începuturile producției sale literare a constat din articole de presă, cartea de debut fiind publicată în 1951. El a scris inițial poezie, care a fost primită cu entuziasm de structurile de tineret ale organizațiilor comuniste. Mai târziu s-a dedicat prozei pentru copii și tineret, având ca personaje indieni, pirați sau haiduci celebri sau descriindu-și propriile experiențe din copilăria petrecută în timpul celui de-al doilea război mondial. A mai scris drame, piese de radio, non-ficțiune, precum și texte de cântece. A tradus, de asemenea, poezie din limbile rusă, bulgară, sârbo-croată sau română.

Operă

Poezie
1951 – Zväzácka česť, poeme
1953 – Víťazná mladosť, volum
1957 – Husle a poľnica, volum
1960 – Odkaz, volum
1961 – Svet na dlani, volum
1966 – Rovnováha, volum
1989 – Prvá láska nastorako, volum

Proză
1980 – Svadba bez nevesty, roman
1982 – Svadba bez ženícha, roman

Proză istorică
1970 – Krádež svätoštefanskej koruny, roman de aventuri cu acțiunea petrecută în secolul al XV-lea
1978 – Jánošík, roman în trei părți
1975 – Svätopluk, roman în trei părți
1985 – Svätopluk a Metod
1989 – Svätoplukovo dedičstvo
1990 – Veľkomoravské záhady
1991 – Staré povesti slovenské
1980 – Medzi ženou a Rímom, un roman istoric cu acțiunea petrecută în timpul domniei lui Marcus Aurelius
1988 – Otváranie studničiek, ilustrații de Ľubomír Ferko
1990 –   Veľkomoravské záhady
1990 –   Staré povesti slovenské
1994 – Nové povesti slovenské
1999 –   Matúš Čák Trenčiansky
2005 –   Kráľovská pomsta

Cărți de călătorii
1960 – Paríž a my
1968 – Prežil som Sibír

Alte scrieri
1992 – Pravé slovo v pravý čas
1994 – Starý národ - mladý štát (coautori R. Marsina, L. Deák și J. Kružliak)
1995 – Sto slávnych Slovákov, almanah
1997 – Krátky slovník nárečia veľkorovnianskeho
1998 – Historické hry (Zločin proti láske-knieža Samo, Pomsta Pribinova, Obrana Metodova, Svadba Svätoplukova, Smrť Gorazdova, Hviezda Mojmírova.)
2010 – Hľadanie Raja, ilustrații și grafică: Ľubomír Ferko

Operetă
1954 – Plná poľná lásky, libret, muzica compusă de Milan Novák, opereta a avut premiera la Nová scéna, fiind regizată de František Krištof Veselý

Piese de teatru
1983 – Ako bozkať smiech
1984 – Pomsta Pribinova
1985 – Pravda Svätoplukova
1985 – Obrana Metodova
1985 – Svadba Svätoplukova
1986 – Smrť Gorazdova
1986 – Nádej Mojmírova
1988 – Zelené lásky maturantské
1989 – Solúnski bratia'

 Cărți pentru copii
 Poezie
1955 – Veselo, pionieri1960 – Čarovné bubliny1960 – Na Mars a späť1962 – Deň plný slnka1963 – Neslávny výlet1963 – Ružová rozprávka1963 – Snehový strom1963 – Tajomstvo hračiek1964 – Bola raz rozprávka1964 – Robí robot robotu1971 – Džimbala-bala-bala Proză
1963 – Dobrodružstvá s kolieskom, nuvelă (ecranizat în 1966 cu titlul Koliesko)
1965 – Kúzelník a zvieratká1967 – Tvoji bratia, Winnetou1968 – Pirátski králi a kráľovskí piráti1969 – Keby som mal pušku, román (ecranizat în 1972, regizor Štefan Uher)
1970 – Pirátske dobrodružstvá1970 – Znovu na rieke La Platta1971 – Rinaldo Rinaldini 1974 – Keby som mal dievča, roman (continuarea lui Keby som mal pušku, ecranizat în 1976, regizor Štefan Uher)
1978 – Kam vtáci na noc odkladajú srdce 1980 – Bohatier v býčej koži, roman
1989 – Pod čiernou vlajkou1997 – Šalabingo2004 – Krásna hra Piese radiofonice
1963 – Novoročná raketa1968 – Lietajúce taniere1971 – Koniec Zuribandu1972 – Bubeníček''

Piese muzicale
 împreună cu compozitorul Milan Novák a scris versurile la aproape 100 de cântece

 Na svete je detí ako smetí – (h: /Milan Ferko)
 Spievajúce mandarínky – (Milan Novák / Milan Ferko)

Referințe

Nașteri în 1929
Decese în 2010
Scriitori slovaci
Poeți slovaci
Traducători slovaci

Milan Ferko


තාවකාලික ජංගම ජාල (mobile ad hoc network (MANET)) යනු ජංගම උපාංග සඳහා යටිතල පහසුව නොමැතිව, රැහැන් රහිතව,  ස්වයංක්‍රියව හැඩගැසිය හැකි අයුරින් නිමවු ජාල විශේෂයකි.

MANET ජාලයක තිබෙන සෑම උපාංගයකටම ඕනෑම දිශාවකට නිදහසේ ගමන් කල හැකි බැවින් ජාල සම්බන්ධතාවයන්ද නිතර වෙනස් වේ. ජාලයේ තිබෙන සෑම උපාංගයක්ම මංහසුරුවක් ලෙස වැඩ කරන අතර එයට අදාල නොවන පනිවුඩ ද ඉදිරියට යොමු කිරීමට සහය වේ.

මූලාශ්‍ර

තාවකාලික ජංගම ජාල


Hayri Kozanoğlu, (d. 1956, Adana) Türk endüstri mühendisi, akademisyen, iktisatçı ve siyasetçi. ÖDP´nin eski genel başkanıdır.

ODTÜ Endüstri Mühendisliği Bölümü´nden mezun olduktan sonra Marmara Üniversitesi İşletme Bölümü'ne araştırma görevlisi olarak girdi. Yüksek lisans ve doktorasını işletme finansmanı konusunda yaptı. Bir ara bürokraside Eximbank'ta görev aldı. 1992'de Marmara Üniversitesi İngilizce İktisat Bölümü'ne girdi. Halen aynı bölümde iktisat politikası profesörüdür. Evli ve iki çocuk babasıdır. Birgün gazetesinde yazmaktadır. Türk şair ve güfteci Cenap Muhittin Kozanoğlu'nun torunudur.

Öğretim Elemanları Sendikasına girişi

1988-1992 arası üniversiteden ayrılıp bürokraside çalıştığı yıllardı. Tekrar üniversiteye döndüğünde, arada geçen dönemde Türkiye'de sosyal hareketliliğin gelişmesine paralel olarak sendikaların canlanmaya başlaması, meslek örgütlerinin daha aktif hale gelmesiyle birlikte, üniversite örgütlenmeleri de canlanmaya başlamıştı. 1994 yılında kurulmuş olan Öğretim Elemanları Sendikasına 1995 yılında üye oldu. Orada da, 1996 yılından itibaren şube üyesi ve şube başkanı olarak aktif olarak görev yaptı. 2000 yılında da Öğretim Elemanları Sendikası Genel Başkanı oldu. 2001 sonunda çıkan Kamu Sendikaları Yasası, ana okulundan üniversitelere kadar, dikey, bütün sektörü içeren iş kolu örgütlenmesi anlayışını temel aldığından üyesi olduğu Kamu Emekçileri Sendikaları Konfederasyonu'na (KESK) bağlı Eğitim-Sen'e katıldılar.

ÖDP´deki geçmişi

ÖDP'nin kuruluş öncesinden itibaren, ODTÜ'den arkadaşları olan insanlarla, geniş kitlelerin umudu olabilecek, Türkiye'nin temel meselesi olan Kürt sorununu çözme inisiyatifine sahip olabilecek, geçmişin hatalarından dersler çıkartabilen, geçmişin mirasına sahip çıkabilen, geçmişin deneyimlerinden öğrenmenin yanında geçmişin hatalarını aşabilen bir sol hareket nasıl oluşturabileceklerini düşünmeye, konuşmaya başlamışlardı. ÖDP'nin kuruluşu olan 1996 Ocak'ından önceki bir buçuk yıllık süreçte bu tartışmalarda ve kuruluş çalışmalarında yer aldı. Kuruluştan sonra da 2003 Ocak'ına kadar da Beşiktaş ilçe üyesi, Parti Meclisi üyesi, 1999 seçimleri öncesinde de bir dönem Merkez Yürütme Kurulu Üyesi olarak görev yaptı. Kuruluş öncesinden başlamak üzere kesintisiz olarak ÖDP ile birlikte örgütsel mücadele içinde oldu. Türkiye'nin en önemli ve temel meselesi olan Kürt sorunuyla ilgili önemli açıklamalarda bulunmuştur.

1 Şubat 2009'da yapılan ÖDP 5. Olağanüstü Konferansı'nda yeniden genel başkan seçilmiştir. Olağan Kongre'ye kadar devraldığı bu görevini 20 haziran 2009 tarihinde Alper Taş'a bırakmıştır.

Kitapları

 Neoliberalizmin gerçek 100'ü: ISBN 9789750505584
 Yuppieler, prensler ve bizim kuşak: ISBN 9789754703245
 Küreselleşme Heyulası: ISBN 9789758725786
 Babaannemin lügati: ISBN 9786052950586

Kaynakça

Sol Parti (Türkiye) genel başkanları
Türk ekonomi akademisyenleri
Türk sosyalistler
Türk marksistler
BirGün kişileri

Hayri Kozanoğlu


رودولف هافل Rudolf Hawel (ولد في 19 أبريل 1860 في فيينا – ومات في 25 نوفمبر 1923 في فيينا) هو أديب نمساوي.

عمل هافل مدرسا في مدرسة شعبية في فيينا. كتب الشعر والقصص والروايات والمسرحيات. وكان قاصا شعبيا واقعيا ورائدا بارزا للمسرحية الشعبية الفيينية، وقد مزج في أعماله الفكاهة بالنقد الاجتماعي.

من أعماله

 قصص خرافية للأطفال الكبار 1900
 الأم زورجه (مسرحية 1902)
 السياسي (مسرحية هزلية 1904)
 أناس صغار (روائي 1904)
 أناس غرباء (مسرحية 1905)
 إرث البؤس (رواية 1906)
 الحديقة الطبيعية (مسرحية 1906)
 هايمشن في المنزل (مسرحية 1907)
 في إمبراطورية الهومونكولوديين (رواية 1910)

روابط خارجية

مراجع

كتاب وكاتبات ألمان
مواليد 1860
مواليد في فيينا
وفيات 1923
وفيات في فيينا

رودولف هافل


East Kilbride er stærsti bærinn í Suður-Lanarkshire í Skotlandi. Íbúar eru um 75.000 (2020) sem gerir hann að 6. stærsta þéttbýli landsins. Bærinn er 13 km suðaustur af Glasgow.

Bæir í Skotlandi

East Kilbride


Taínan kínverska: 臺南市 eða 台南市; einfölduð kínverska: 台南市) er sérstakt sveitarfélag í suðurhluta Taívan. Íbúafjöldi var 1.881.204 í október 2019.

Borgir í Lýðveldinu Kína
Borgir í Asíu

Taínan


La partie squameuse de l'os temporal (ou écaille de l'os temporal) est la lame osseuse verticale constituant la partie avant et supérieure de l'os temporal, au dessus et en dehors de la partie pétreuse de l'os.

Face externe
La face externe de la partie squameuse de l'os temporal est globalement lisse et convexe et divisée en deux zones par un relief osseux.

Processus zygomatique de l'os temporal

Un long processus se projette vers l'avant de l'écaille formant le processus zygomatique. Cette expansion osseuse nait d'abord latéralement avec ses faces dirigées vers le haut et le bas. En se projetant vers l'avant et en se vrillant vers l'intérieur les deux faces deviennent médiale et latérale.

Le bord supérieur de ce processus est long, fin et aigu. Il sert de point d'insertion au fascia temporal.

Le bord inférieur est court, épais et à concavité inférieure. Il sert de point d'insertion pour quelques fibres du muscle masséter.

Sa face latérale convexe est sous-cutanée.

Sa face médiale est concave et est une zone d'insertion du muscle masséter.

Son extrémité antérieure profondément dentelée s'articule avec l'os zygomatique.

Son extrémité postérieure est reliée à la partie squameuse par deux racines : une antérieure et une postérieure.

La racine postérieure est le prolongement du bord supérieur. Elle est fortement marquée et passe en arrière au-dessus du méat auditif externe et se continue en arrière avec la crête supramastoïdienne.

La racine antérieure, en continuité avec le bord inférieur, est courte et large. Elle est dirigée vers l'intérieur et se termine par une éminence arrondie, le tubercule articulaire du processus zygomatique.

Ce tubercule forme la limite avant de la fosse mandibulaire et est recouvert de cartilage. Devant le tubercule articulaire se trouve une petite zone triangulaire qui aide à former la fosse infratemporale. Cette zone est séparée de la surface externe de la partie squameuse par la crête infra-temporale de la grande aile de l'os sphénoïde.

Entre la paroi postérieure du méat auditif externe et la racine postérieure du processus zygomatique se trouve une zone appelée fossette supraméatique qui est une voie d'accès à l'antre mastoïdien.

À la jonction de la racine antérieure avec le processus zygomatique se trouve une saillie pour la fixation du ligament latéral temporo-mandibulaire et à l'arrière se trouve la fosse mandibulaire réceptacle du processus condylien de la mandibule.

Fosse mandibulaire

La fosse mandibulaire est limité à l'avant par le tubercule articulaire et à l'arrière par la partie tympanique la séparant du méat auditif externe. Elle est divisée en deux parties par la fissure pétro-tympanique.

La partie antérieure de la fosse est formée par la partie squameuse de l'os temporal.Elle est recouverte de cartilage et s'articule avec le condyle de la mandibule.

La partie postérieure de la fosse mandibulaire, formée par la partie tympanique de l'os, est non articulaire, et loge parfois une partie de la glande parotide.

Crête supramastoïdienne
La crête supramastoïdienne prolonge vers l'arrière, sur la partie postérieure de l'écaille, le relief du processus zygomatique.

Sa trajectoire est courbe, concave vers le haut et est en continuité avec la ligne temporale inférieure de l'os pariétal.

Elle sert d'insertion au fascia temporal.

La ligne formée par cette crête et le processus zygomatique sépare la face externe de l'écaille en deux zones : une zone supérieure temporale et une zone inférieure basilaire plus petite.

Zone temporale
La zone temporale fait partie de la fosse temporale.

C'est la zone d'insertion du muscle temporal.

Sur la partie arrière un sillon vertical est visible pour le passage de l'artère temporale moyenne.

Zone basilaire
Dans cette zone se trouve la limite entre la partie squameuse et la partie mastoïdienne de l'os située situe à environ 1 cm. en dessous de la crête supramastoïdienne..

Face interne
La face interne de la partie squameuse est concave.

Elle présente des dépressions correspondant aux circonvolutions du lobe temporal du cerveau, et des sillons pour les branches des vaisseaux méningés moyens.

Bord
Le bord libre correspond grossièrement au 2/3 d'un cercle.

La partie supérieure de la circonférence est mince, et biseauté aux dépens de la table interne, de manière à chevaucher le bord squameux de l'os pariétal avec lequel il forme une suture.

En arrière, le bord forme une échancrure avec la portion mastoïdienne de l'os.

La partie antéro-inférieur de la circonférence est épais, dentelé et biseauté au détriment de la table intérieure pour s'articuler avec la grande aile du sphénoïde.

Galerie

Notes et références

Crâne

Écaille de l'os temporal


Ocean Colour Scene er hljómsveit frá Birmingham, Englandi. Hún var stofnuð 1989 og er talin hluti af bretapoppi. Hljómsveitinni var ekki tekið vel í fyrstu þegar meðlimirnir gáfu út fyrstu plötu sína, með indierokk dansvænum lögum. En síðar fékk sveitin tækifæri til að hita upp fyrir Paul Weller á tónleikaferðalagi. Noel Gallagher bauð sveitinni svo á tónleikaferðalag árið 1995 og tveimur árum síðar ruddi platan Marching Already plötu Oasis Be Here Now af toppnum á breska listanum. The Day we Caught The Train er vinsælasta lag sveitarinnar.

Breiðskífur
Ocean Colour Scene (1992)
Moseley Shoals (1996)
Marchin' Already (1997)
One from the Modern (1999)
Mechanical Wonder (2001)
North Atlantic Drift (2003)
A Hyperactive Workout for the Flying Squad (2005)
On the Leyline (2007)
Saturday (2010)
Painting (2013)

Meðlimir
Simon Fowler: Söngur, gítar
Paul Craddock: Gítar, bakraddir
Raymond Meade: Bassi
Oscar Harrison: Trommur, bakraddir

Fyrrum meðlimir
Damon Minchella: Bassi
Dan Sealey: Gítar
Andy Bennett: Gítar

Breskar hljómsveitir
Enskar hljómsveitir

Ocean Colour Scene


Deal or No Deal ist das zweite Studioalbum des US-amerikanischen Rappers Wiz Khalifa. Es erschien am 24. November 2009 in den USA, in Deutschland war es seit dem 4. Dezember desselben Jahres erhältlich. Das Album wurde von Rostrum Records sowie dem 2008 von Khalifa selbst gegründeten Label Taylor Gang Records veröffentlicht. In Deutschland erschien es am 4. Dezember 2009.

Hintergrund
2009 erschienen insgesamt drei Mixtapes von Wiz Khalifa, im April Flight School, im August How Fly (mit Curren$y) und im November Burn After Rolling. Im Juli 2009 löste Khalifa auch seinen Plattenvertrag mit Warner Bros. Records auf, bei dem er seit 2007 zusätzlich zu Rostrum Records unter Vertrag gestanden hatte. Seitdem veröffentlichte er seine Musik ausschließlich beim Independentlabel Rostrum sowie seinem eigenen Label Taylor Gang Records und gab sein Major-Label-Debüt erst 2011 mithilfe von Atlantic Records, bei dem er seit 2010 ebenfalls unter Vertrag steht.

Titelliste

Erfolg
In den USA erreichte es keine Platzierung in den genreübergreifenden Billboard 200. Auch in Europa stieg es nicht in die Charts ein. Bei den Rap Albums der USA platzierte es sich jedoch auf Platz zehn, bei den Top R&B/Hip-Hop Albums erlangte es Rang 25. Auch in der Liste der digital verkauften Alben (Digital Albums) in den USA erreichte es eine Platzierung (Position 25). Da Khalifas Plattenlabel Rostrum Records ein Independent-Label ist, stieg "Deal or No Deal" auch in die Charts der Independent Albums ein, wo es Platz 13 erlangte. Bei den Top Heatseekers, einer Albumhitliste, in der sich lediglich Alben platzieren können, bei denen der Künstler noch keine Albumveröffentlichung in den Billboard 200 oder der Top-Ten einer genrespezifischen Liste erreicht hatte, platzierte sich die Veröffentlichung auf Position zwei.

In der ersten Woche konnten rund 5.900 Einheiten verkauft werden, bis Januar 2011 verzeichnete man insgesamt rund 55.000 verkaufte Tonträger.

Einzelnachweise

Album 2009
Album (Hip-Hop)
Wiz Khalifa

Deal or No Deal (Album)


Hirofumi Watanabe (født 7. juli 1987) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Vissel Kobe.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hirofumi Watanabe


مارسيلو كيريميتدجيان  أو الشهير باسم مارسيلو دجيان أو مارسيلو (6 نوفمبر 1966 في ساو باولو) لاعب كرة قدم برازيلي ذو أصول أرمينية معتزل كان يجيد اللعب في مركز قلب الدفاع .

بدأ دجيان مسيرته الرياضية في نادي كورنثيانز سنة 1987 . ساهم في تتويج النادي بطلا لبطولة دوري الدرجة الأولى سنة 1990 . بعد 6 سنوات انتقل إلى نادي ليون الفرنسي . في سنة 1996 انتقل إلى نادي كروزيرو ثم انتقل إلى نادي أتلتيكو مينيرو في سنة 2001 وأخيرا قرر اعتزال لعب كرة القدم في سنة 2003 .

على المستوى الدولي شارك دجيان في مباراة دولية واحدة مع منتخب البرازيل في مايو 1989 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية برازيليون مغتربون
لاعبو كرة القدم البرازيليون
مدافعو كرة قدم رجالية
برازيليون في القرن 20
أشخاص على قيد الحياة
برازيليون من أصل أرمني
رياضيون برازيليون مغتربون في فرنسا
رياضيون من مدينة ساو باولو
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو أتليتيكو مينيرو
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو كروزيرو
لاعبو كرة قدم برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم من ساو باولو
لاعبو منتخب البرازيل لكرة القدم
لاعبو نادي كورينثيانز
مواليد 1966
مواليد في ساو باولو

مارسيلو دجيان


Enumeratio Plantarum Horti Botanici Berolinensis (abreviado Enum. Pl.) es un libro con ilustraciones y descripciones botánicas que fue escrito por Karl Ludwig Willdenow y publicado en dos partes en los años 1809 y 1813, con el nombre de Enumeratio Plantarum Horti Regii Botanici Berolinensis: continens descriptiones omnium vegetabilium in horto dicto cultorum / D. Car. Lud. Willdenow. Berolini.

Referencias

Enlaces externos
 Disponible en línea en The Internet Archive.
en IPNI

Libros de botánica
Publicaciones científicas


NGC 256 este un roi deschis situat în Micul Nor al lui Magellan, în constelația Tucanul. A fost descoperit probabil în 11 aprilie 1834 de către William Herschel.

Note

Vezi și
 NGC 255
 NGC 257

Legături externe
 NGC 256 pe WikiSky
 NGC 256 pe spider.seds.org

Roiuri deschise
Obiecte NGC
Constelația Tucanul
Obiecte astronomice descoperite în 1834
Obiecte astronomice descoperite de William Herschel

NGC 256