Nurul Amin (; ; 15 July 1893 – 2 October 1974) was a Pakistani politician and jurist who served as the eighth prime minister of Pakistan from 7 December to 20 December 1971. His term of only 13 days as Prime Minister was the shortest served in Pakistani parliamentary history. He was also the only vice president of Pakistan.

Starting his political career in 1948 as Chief Minister of East Bengal, he headed the Ministry of Supply. Still being a Bengali, Amin was against the Bengali language movement in 1952. After participating in the 1970 Pakistani general election, He was appointed as the Prime Minister of Pakistan. He was the first and only Vice President of Pakistan from 1970 to 1972, leading Pakistan in the Liberation War of Bangladesh.

Early life
Nurl Amin was born on 15 July 1893 in Shahbazpur, Sarail located in the Tippera District of the Bengal Presidency (now in Brahmanbaria District, Bangladesh). He belonged to a Bengali Muslim family from the village of Bahadurpur in Nandail, Mymensingh District. His father was a zamindar, and his grandfather served as the Aʻlā Ṣadr (district judge) under the Nawabs of Bengal.

In 1915, Amin passed the college entrance examination from Mymensingh Zilla School, joining Ananda Mohan College two years later to obtain his Intermediate in Arts (I.A); he graduated with a bachelor's degree in English literature in 1919. After graduating, Amin took a position teaching at the local school Gaffargaon Islamia Government High School and then another local school in Calcutta, but decided to pursue his career in law. In 1920, Amin began at the University of Calcutta; he gained an LLB in Law and Justice in 1924, and passed the Bar exam the same year. Amin started his career in law after joining the Mymensingh Judge Court Bar.

Public service
In 1929, Amin was appointed as a member of Mymensingh Local Board, and later became a member of Mymensingh District Board in 1930. In 1932, the British Indian Government appointed him as commissioner of Mymensingh Municipality. In 1937, Amin was appointed as the Chairman of Mymensingh District Board, an assignment he continued until 1945.

During this time, Amin's interest in politics increased. He became an early member of the All-India Muslim League led by Mohammad Ali Jinnah. During this time, Amin was appointed as President of the Muslim League's Mymensingh district unit. In 1944, he was elected vice-president of the Bengal Provincial Muslim League.

In 1945, Amin participated in the Indian general elections, securing a landslide victory. He became a Member, and the following year was elected as the Speaker General of the Bengal Legislative Assembly.

United Pakistan

Pakistan Movement
Amin became a trusted lieutenant of Mohammad Ali Jinnah in East Bengal, fighting for the rights of Bengali Muslims in British India.  Amin took an active part in the Pakistan Movement, organising Bengali Muslims, while he continued to strengthen the Muslim League in Bengal.

In 1946, Jinnah came to visit Bengal, where Amin assisted him. He promised the Bengali nation he would build a democratic country. In East Bengal, Amin promoted the unity of Muslims. By the time of the creation of Pakistan, Amin had become one of the leading advocates and activists of the Pakistan Movement; he had wide approval ratings by the Bengali population.

Chief Minister
After the death of Jinnah, Amin was nominated as the Chief Minister of East Bengal in September 1948 by Khawaja Nazimuddin, who succeeded Jinnah as Governor General.

Amin worked for the Muslim League in East Bengal, while continuing his relief programme for the population. As Chief Minister, his relations were significantly strained with Prime Minister Liaquat Ali Khan and the Governor-General of Pakistan Khawaja Nazimuddin. Soon after the assassination of Liaquat Ali Khan, Amin was appointed as Minister of Supply. He was elected as a member of the Pakistan National Assembly from 1947 until 1954. Amin assumed the office of Chief Minister in a few weeks.

Historians have noted that Amin's government was not strong enough to administer the provincial state; it was completely under the control of the central government of Nazimuddin. His government did not enjoy enough power, and lacked vision, imagination, and initiatives. Amin failed to counter the Communist Party's influence in the region, which widely took the credit for turning the language movement in 1952 into a large unified mass protest.

Language Movement

During Amin's term as Chief Minister, Governor General Nazimuddin (also from East Bengal but bilingual) reiterated the federal government's position that while Bengali was the language of virtually all East Pakistanis as well as the majority of Pakistanis as a whole, it was not to be considered a national language on par with Urdu. In response, the Bengali Language Movement developed, and the ruling Muslim League lost popularity in East Pakistan. Both Nazimuddin and Amin failed to integrate the East Pakistani population with that of West Pakistan, and eventually the East Pakistan Muslim League lost significant administrative control of the province. Amin on the other hand, held Communist Party responsible for this failure, accusing them of provoking the language movement.

Public dissatisfaction with Amin had grown since October 1951, when Nazimuddin became Prime Minister. Amin expelled dissidents from within the ranks of the Muslim League, but doing so simply strengthened opposition to the party. In early 1952, students protested against Prime Minister Nazimuddin's declaration in the provincial capital Dacca (now Dhaka) that Urdu would be the sole national language. During the unrest, the civilian East-Pakistan police opened fire, killing four student activists. This raised more opposition in the region to the Muslim League. Prime Minister Bogra (also a Bengali) visited East Bengal in early 1954 in an attempt to rally support for the League, but it was too late. Leading politicians in West and East Pakistan called for Amin's resignation, and new elections were soon held.

1954 elections

In the 1954 provisional elections, the Muslim League was defeated by the United Front, an alliance between the Awami League (led by Huseyn Shaheed Suhrawardy), the Krishak Sramik Party (chaired by A. K. Fazlul Huq), the Nizam Islam Party (headed by Maulana Athar Ali), and the Ganatantri Dal (led by Haji Mohammad Danesh and Mahmud Ali), eventually becoming more and more influential in Pakistani politics. It was in this turnover that Amin lost his assembly seat to a veteran student leader of East Pakistan, Khaleque Nawaz Khan, who had also been active in the Language Movement. The Muslim League was effectively eliminated from the provincial political landscape.

Amin served as the president of the East Pakistan Muslim League, and worked to improve its standing. During this time, the Pakistani authorities made reforms, including granting official status to the Bengali language in 1956 alongside Urdu. But after Army Commander General Mohammad Ayub Khan imposed martial law following the successful October 1958 Pakistani coup d'état against the government of President Iskander Mirza, Amin's political career was halted as Ayub Khan disbanded all political parties in the country.

Leader of the opposition
Amin ran as a candidate in the 1965 presidential elections, in East Pakistan, winning the majority vote in the Parliament of Pakistan. He declined to work with Ayub Khan. The same year, after the death of Fatima Jinnah, Amin succeeded Jinnah as Leader of Opposition, which he held until 1969, after General Yahya Khan imposed martial law again.

Dissolution of East Pakistan

In the 1970 elections, Amin was elected to the National Assembly as one of only two non-Awami League members from East Pakistan. During this time, the Pakistani authority had already become highly unpopular, as the Bengali language movement was suppressed. Civil unrest was sparked by the Language Movement and fuelled by discriminatory practices against the Bengali people; this led to East Pakistan's declaration of independence.

1971 Liberation War

The Bangladesh Liberation War of 1971, as it is now known, escalated as India and Pakistan formally acknowledged the "existence of a state of war between the two countries", even though neither government had formally issued a declaration of war.

Prime Ministership and Vice Presidency

As the situation in his home province of East Pakistan worsened, Amin was appointed Prime Minister by President General Yahya Khan on 6 December 1971. On 20 December 1971, however, Amin's term as prime minister was cut short as Khan resigned, leaving the Deputy Prime Minister (and Foreign Minister) Zulfikar Ali Bhutto to be sworn in as the new president. Two days later, Amin was appointed as Vice President of Pakistan, the only person to have held this post. He was sworn into the post again on 23 April 1972 after the interim constitution came into effect and martial law was lifted. He continued to hold the post until the office was abolished with the entry into force of the new constitution on 14 August 1973.

Role during the 1971 Bangladesh Liberation War
As an anti-war and principal Pakistan Movement activist, Amin is considered within Pakistan a patriot who worked to keep Pakistan united however, he is considered by many Bangladeshis as a traitor who collaborated with an occupying force accused of genocide and other war crimes. He opposed the creation of Bangladesh during the Bangladesh Liberation War – but after the 25 March massacre, he devoted his position to reopening communication channels between the warring sides, curbing wartime crimes and repatriating Bengalis stranded in West Pakistan after the Bangladeshi liberation.

Death and legacy
Amin stayed in West Pakistan, while his home region achieved independence as the People's Republic of Bangladesh. He died of cardiac arrest aged 81 in Rawalpindi on 2 October 1974 and was given a public state funeral by Prime Minister Zulfikar Ali Bhutto. He was buried in Jinnah Mausoleum, next to Jinnah. His tomb was specially designed, made of Italian white marble, with golden letters for his name and contributions.

Amin had written an unpublished autobiography. His second-eldest son, Anwarul Amin Makhon, was the former general manager of BCCI Bangladesh and opened Bangladesh Bank's first branch abroad (in London). Anwarul Amin Makhon was married to the Ekushey Padak-winning writer and poet Razia Khan, the daughter of Pakistan Assembly Speaker Tamizuddin Khan, and had two children: banker Kaiser Tamiz Amin and journalist Aasha Mehreen Amin.

References

|-

|-

|-

1893 births
1974 deaths
Bengali politicians
Bengali Muslims
Leaders of the Opposition (Pakistan)
Pakistan Movement activists from Bengal
Pakistani anti-war activists
Pakistani democracy activists
Pakistani educational theorists
Pakistani people of Bengali descent
Prime Ministers of Pakistan
University of Calcutta alumni
Vice presidents of Pakistan
Presidents of Pakistan
Mymensingh Zilla School alumni
Pakistani MNAs 1947–1954
Chief Ministers of East Pakistan
20th-century Bengalis
People from Mymensingh District
Politicians from Mymensingh Division
Ananda Mohan College alumni
Members of the Constituent Assembly of Pakistan
Bengal MLAs 1946–1947
East Bengal MLAs 1947–1954

Nurul Amin


Klasa F124 Sachsen najnovija je klasa vrlo naprednih fregata za protuzračnu obranu njemačke mornarice. Dizajn fregate klase Sachsen temelji se na dizajnu klase F123 Brandenburg, ali s poboljšanim stealth značajkama dizajniranim da prevare protivnički radar i akustičke senzore. Klasa uključuje napredni višenamjenski radar APAR i radar dugog dometa SMART-L koji je navodno sposoban detektirati nevidljive zrakoplove i nevidljive projektile.

Iako su imenovane fregatama, po sposobnostima su usporedive s razaračima i trebale su zamijeniti klasu Lütjens. Slične su nizozemskoj klasi De Zeven Provinciën u tome što se obje temelje na upotrebi zajedničkog primarnog protuzračnog ratnog sustava izgrađenog oko radara APAR i SMART-L, kao i SM-2 Block IIIA za obranu područja i Evolved Sea Sparrow projektila zemlja-zrak za obranu.

Njemačka vlada sklopila je ugovor za tri broda u lipnju 1996. s opcijom za četvrti koji je privremeno trebao biti nazvan Thüringen, ali opcija za ovaj četvrti brod nije prihvaćena. S 2,1 milijardu eura za tri broda, klasa je bila jedan od najskupljih programa gradnje brodova njemačke mornarice.

Opće karakteristike
Brodovi klase Sachsen dugački su 132,15 metara. Imaju širinu od 17,44 m i gaz od 5 m, iako se gaz povećava na 7 m na nizu sonara u bulb-pramcu. Istisnina iznosi 5780 tona pri punom opterećenju. Upravljanje je kontrolirano jednim kormilom; brodovi imaju radijus okretanja od 570 m (1870 ft). Fregate imaju posadu od 38 časnika, 64 dočasnika i 140 mornara. Imaju smještaj za dodatnih trinaest časnika i mornara kao dio osoblja zapovjednika eskadrile, a mogu primiti i ženske članove posade. Brodovi mogu ostati na moru 21 dan.

Trupovi brodova dizajnirani su prema uzorku prethodne klase Brandenburg kako bi se omogućila sličnost dijelova i time smanjili troškovi održavanja. Izgrađeni su koristeći MEKO modularnu konstrukciju i uključuju sedam vodonepropusnih odjeljaka. Primarno poboljšanje u odnosu na ranija plovila jest značajno smanjen radarski potpis. Brodovi su dizajnirani s kapacitetom za dodatnih 270 tona tereta, kako bi se omogućilo buduće dodavanje novih oružja i senzora bez ugrožavanja učinkovitosti brodova.

Brodovi klase Sachsen opremljeni su kombiniranim pogonskim sustavom na dizel i plin (CODAG). Dvije radne osovine rade neovisno. Dizelski motori ugrađeni su u neprohodnu zvučno izoliranu kapsulu. Osovine pokreću dva peterokraka propelera promjenjivog koraka. Plinska turbina General Electric LM2500 PF/MLG ima snagu od  23.500 kW na vratilu, a dizelski motori MTU 20V 1163 TB93 daju kombiniranih 15.000 kW. Pogonski sustav od ukupno  38.500 kW omogućuje najveću brzinu od 29 čvorova (54 km/h); dok rade samo s dizelskim motorima, brodovi mogu krstariti 4000 nautičkih milja (7400 km) pri brzini od 18 čv (33 km/h). Brodovi su opremljeni s četiri dizelska generatora od 1000 kilovata koji rade na 400 V i 115 V.

Naoružanje
Brodovi su optimizirani za ulogu protuzračnog ratovanja. Primarno protuzračno oružje je 32-ćelijski Mk 41 Mod 10 vertikalni lansirni sustav, opremljen s dvadeset i četiri projektila SM-2 Block IIIA i trideset i dva projektila Evolved Sea Sparrow. Točkastu obranu od krstarećih projektila osigurava par lansera Rolling Airframe Missile s 21 projektiom. Brodovi su također opremljeni s dva četveroćelijska lansera protubrodskih projektila RGM-84 Harpoon. Godine 2013. njemačka mornarica razmatrala je modifikaciju brodskog radara dugog dometa kako bi omogućila da se projektili SM-2 koriste kao protubalistički projektili.

Za obranu od podmornica, fregate nose dva trostruka bacača za 324 mm (12,8 u) MU90 udarna torpeda. Brodovi također nose razne topove, uključujući jedan dvonamjenski 62-kalibarski top (Melara 76 mm) koji proizvodi OTO Melara. Također su naoružani s dva Rheinmetall 27 mm MLG 27 automatska topa na daljinsko upravljanje u pojedinačnim nosačima.

Sachsen i njezini srodni brodovi opremljeni su pilotskom palubom i hangarom koji može primiti dva helikoptera Super Lynx ili NH90. Pilotna paluba predviđena je za smještaj helikoptera od 15 tona u uvjetima do stanja mora 6. Sustav za rukovanje helikopterom tvrtke MBB-Förder und Hebesysteme koristi laserski vođene i računalno kontrolirane manipulatorske ruke za osiguranje helikoptera nakon slijetanja.

Senzori i protumjere
Za ovu ulogu brodovi su opremljeni naprednim senzorima i paketom oružja. Primarni senzori za ovu ulogu su nadzorni radar dugog dometa SMART-L i višenamjenski radar APAR. SMART-L i APAR setovi su vrlo komplementarni, u smislu da je SMART-L L-pojasni radar koji pruža nadzor vrlo velikog dometa, dok je APAR X pojasni radar koji pruža precizno praćenje ciljeva, vrlo veliku sposobnost pretraživanja horizonta i navođenje projektila koristeći tehniku ICWI (Interrupted Continuous Wave Illumination), čime je omogućeno navođenje 32 poluaktivne radarske rakete za navođenje u letu istovremeno, uključujući 16 u terminalnoj fazi navođenja. Brodovi su također opremljeni s dva navigacijska radara STN Atlas 9600-M ARPA.

Modernizacija
U kolovozu 2021. Agencija za nabavu njemačkih oružanih snaga (BAAINBw) dodijelila je ugovor njemačkim i izraelskim tvrtkama Hensoldt i IAI prema kojem će na fregatama klase Sachsen zastarjeli radari dugog dometa SMART-L biti zamijenjeni novim AESA radarskim sustav označenim kao TRS-4D/LR ROT. Bit će sposoban pratiti "vrlo male i manevrirane" ciljeve na udaljenostima većim od 400 km za zračne ciljeve i do 2000 km za ciljeve u zemljinoj orbiti. To uključuje balističke projektile dugog dometa, omogućujući Njemačkoj da sudjeluje u NATO-ovim naporima BMD (obrana od balističkih projektila). Ne planira se postavljanje protubalističke rakete poput SM-3 na brodove. Brodski IFF sustavi također će biti modernizirani.

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice
Fregatte Sachsen (F124) HANSA

Njemačka ratna mornarica

Fregata klase Sachsen


අස්ථායී පරමාණුවක් α-අංශුවක් එසේත් නැතහොත් හීලියම් න්‍යෂ්ටියක් පිට කරමින් ස්ථායී අවස්ථාවකට පත් වීම α-ක්ෂය වීමයි (ඇල්ෆා ක්ෂයවීම්) (). සාමාන්‍යයෙන් α-ක්ෂය වීම දැකිය හැකි වන්නේ ස්කන්ධ ක්‍රමාංකය 200 ට වඩා වැඩි න්‍යෂ්ටි වෙතිනි. මෙම ක්ෂය වීමේදී සෑදෙන දුහිතෘ න්‍යෂ්ටිය පීතෘ න්‍යෂ්ටියට වඩා පරමාණුක ක්‍රමාංක 2ක් ද ස්කන්ධ ක්‍රමාංක 4ක් ද අඩු වෙයි.

සෑදෙන දුහිතෘ න්‍යෂ්ටියෙහි සහ α-අංශුවෙහි ස්කන්ධ එකතුව පීතෘ න්‍යෂ්ටියෙහි ස්කන්ධයට වඩා අඩු වෙයි. මෙම අඩු වන ස්කන්ධය ශක්තියට පෙරළෙන අතර α-අංශුවට සහ දුහිතෘ න්‍යෂ්ටියට මෙම ශක්තිය චාලක ශක්තිය ආකාරයෙන් ලැබේ. නමුත් දුහිතෘ න්‍යෂ්ටිය α-අංශුවට වඩා ස්කන්ධයෙන් ඉතා වැඩි නිසා ගම්‍යතා සංස්ථිති මූලධර්මයට අනුව α-අංශුව ඉමහත් වේගයකින් ඉවතට ප්‍රක්ෂේපණය වනු ඇත. α-කිරණ යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ මෙ බඳු අංශු ය.

ඇල්ෆා අංශුවක් හීලියම් න්‍යෂ්ටියක් සේ සැලකිය හැකි අතර එය නියුට්‍රෝන යුගලයකින් හා ප්‍රෝටෝන යුගලයකින් සමන්විත වේ. කිසියම් පරමාණුක න්‍යෂ්ටියක් ඇල්ෆා (x) අංශුවක විමෝචනය කරමින් විකිරණශීලි ක්ෂය වීමට ලක්වන විට ප්‍රතිඵලය ලෙස ආරම්භක මූලද්‍රව්‍යයට වඩා අඩු පරමාණුක ක්‍රමාංකයක් ඇති මූලද්‍රව්‍යයක් ලැබේ.

ආශ්‍රිත
 විකිරණශීලී ක්ෂය වීම

විකිරණශීලීතාවය

ඇල්ෆා ක්ෂයවීම්


John von Neumann (28 Aralık 1903 - 8 Şubat 1957), Macar-Amerikalı matematikçi ve bilgisayar bilimcisi.

Biyografi
Yahudi bir ailenin çocuğu olan Neumann 1921 yılından 1923 yılına kadar Berlin Üniversitesinde kimya tahsili gördü. İki yıl sonra İsviçre'de Teknik Yüksek Okulu'ndan kimya mühendisliği diploması aldı. Nihayet 1926 yılında Budapeşte Üniversitesi'nden matematik doktorası aldı. Budapeşte'deki çalışmalarını bitirir bitirmez, genç matematikçiye Göttingen Üniversitesi'nde Rockefeller bursu verilmişti. Burada, 23 yaşındayken ilk şaheser eseri "Kuantum Mekaniğinin Matematik Temelleri"ni yayınladı.

Bu eser bütün atom ve Çekirdek fiziğinin üzerine kurulduğu "Kuantum alan kuramı" anlayışı için çok önemliydi. Gene o yıllarda von Neumann Berlin Üniversitesi'nde ilk öğretim üyeliğini kabul etti.

John von Neumann Berlin'de iken poker oyununu incelemeye başladı. Özellikle bu oyun onun ilgisini çekmişti, çünkü bu oyunla sadece şans faktörü değil aynı zamanda oyuncunun strateji meselesi de işe karışıyordu. Böyle bir oyun matematik terimleriyle tarif edilebilir miydi? Genç matematikçi işe girişti! Birkaç ay içinde matematik incelemelerine yeni bir saha getiren "Oyunlar Teorisi"ni geliştirdi. Bu yaklaşımı sadece şans ve strateji oyunlarına değil, aynı zamanda ekonomi, askeri strateji ve sosyoloji gibi önemli alanlara da uygulandı. "Oyunlar teorisi" Von Neumann yalnızca yirmi beş yaşında iken, matematiksel bir sanat eseri olarak kabul edildi. 1930 yılında Princeton'un bir yıllık ders teklifini kabul etti ve 1931 yılında burada kalmaya karar verdi. Burada da Berlin'de olduğu gibi farklı öğretim metotları ile öğrenci ve profesörlerin ilgisini çekmiştir. 1933 yılında von Neumann, Princeton'da araştırmacılar için yeni açılan uluslararası bir merkez olan İleri Araştırmalar Enstitüsü'nde profesör olması çağrısı aldı. Orada birkaç yıl matematik araştırmalarına derinlemesine daldı.

2. Dünya savaşına uzanan yıllarda ve savaş süresince von Neumann, askeriye için çalışmıştır. Kendisi burada askeriye için ilk elektronik hesaplayıcı olan "ENIAC" ı 1945'te savaş sona erene kadar tamamlamıştı. Ayrıca burada 1957'de kanserden ölümüne sebep olan radyasyon hastalığı ile temas ettiği tahmin ediliyor. Savaştan sonra bir matematikçi (kendi türü bir matematikçi) olarak sürdürmeye devam etti.

Uzun araştırmalar sonucu onun harika makinesi "MANIAC" (Matematiksel Analizci, Nümerik Integralci ve Computer), insanların hizmetine hazırdı. Öyle ki bu makine önceleri birkaç yıl alan bir problemi bir saatte tamamlayabiliyordu. NORC (Noval Ordinanse Research Computer - Askeri Düzeni Araştırma Bilgisayarı) von Neumann 'ın ikinci bilgisayarıydı. Bu hünerli makine yirmidört saatlik bir hava tahminini birkaç dakikalık zamanda verebiliyor, yerkürenin özü hakkında bilgi kaydedebiliyordu. Atlantik ve Pasifik Okyanusları'nın med ve cezir hareketlerini hesaplayabiliyor ve askeri manevra problemlerini çözebiliyordu. 1953 yılında, Amerikan güdümlü mermi programının fizibilitesini araştıran  bilim adamları ve askeri liderler komisyonuna başkan atandı. Onun başkanlığında Kıtalararası Balistik Güdümlü Mermi (ICBM) projesi üzerinde çalışmaya başladı.

1954 yılında von Neumann en büyük düzeyde olan Atom Enerjisi Komisyonu 'na atandı ve burada hücre otomata teorisi üzerine kanserden öldüğü 1957 yılına değin çalışmalarına devam ederek miras olarak geriye bugün hayatımızın ihtiyaçlarını karşılayan teorileri ve kavramları bıraktı. Von Neumann'ın olağanüstü başarıları yeniden gözden geçirilirse, bunların insan aklının ürünü olduğuna inanmak imkânsız gibi görünür. Fizikçi Hans Bethe'nin sözleri Von Neumann'ın dehasını belki de en iyi biçimde açıklar. Şöyle yazmıştır:

Ayrıca bakınız

 Von Neumann mimarisi
 Von Neumann yorumu

Dış bağlantılar

1903 doğumlular
Budapeşte doğumlu bilim insanları
1957 yılında ölenler
Washington, DC'de kanserden ölenler
Princeton Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyıl Amerikalı fizikçileri
20. yüzyıl Amerikalı matematikçileri
Amerikalı bilgisayar bilimcileri
Amerikalı kuantum fizikçileri
Amerikalı nükleer fizikçiler
Amerikalı teorik fizikçiler
Amerikalı sistembilimciler
Amerikalı yöneylem araştırmacıları
20. yüzyıl Macar fizikçileri
20. yüzyıl Macar matematikçileri
Macar bilgisayar bilimcileri
Macar mucitler
Macar nükleer fizikçiler
Amerikalı Yahudi bilim insanları
Yahudi fizikçiler
Bilgisayar tasarımcıları
Sibernetikçiler
Akışkanlar dinamiği araştırmacıları
Fonksiyonel analizciler
Oyun teorisyenleri
Matematiksel ekonomistler
Matematiksel fizikçiler
Sayısal analizciler
Olasılık teorisyenleri
Küme teorisyenleri
Cebirciler
İşlemci teorisyenleri
Avusturyalı soylular
Macar soylular
Amerikalı Roma Katolikleri
Macar Roma Katolikleri
Amerikalı agnostikler
Yahudi agnostikler
Yahudilikten Katoliliğine geçenler
Amerikalı antikomünistler
Macar antikomünistler
ETH Zürih'te öğrenim görenler
Göttingen Üniversitesi öğretim üyeleri
Institute for Advanced Study öğretim üyeleri
Princeton Üniversitesi öğretim üyeleri
RAND Corporation kişileri
Amerikan Felsefe Topluluğu üyeleri
Kraliyet Hollanda Bilimler Akademisi üyeleri
Ulusal Bilimler Akademisi üyeleri
Carl-Gustaf Rossby Araştırma Madalyası sahipleri
Enrico Fermi Ödülü sahipleri
Amerikan Fizik Topluluğu üyeleri
Econometric Society üyeleri
Oak Ridge Ulusal Laboratuvarı kişileri
Manhattan Projesi kişileri
Macaristan Yahudisi asıllı Amerikalılar
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Macar göçmenler
Amerika Birleşik Devletleri vatandaşlığına kabul edilenler
Zihinden işlem yapabilen kişiler
Amerikan Matematik Topluluğu başkanları
Liyakat Madalyası (Amerika Birleşik Devletleri) sahipleri

John von Neumann


Gaffur Aksoy, Avrupa Yakası dizisinde Peker Açıkalın tarafından canlandırılan kurgusal karakter.

Dizide Gülse Birsel'in oynadığı Aslı'ya aşıktır. Bu yüzden en büyük düşmanı Aslı'nın kocası (Levent Üzümcü) Cem'dir. Konuşma biçimi, giyimi, dansı, sıra dışı karakteri ve cinayet haberlerine yatkınlığı ile gündemde öne çıkmıştır. Daha sonra aynı dizinin senaristi Gülse Birsel tarafından diziden çıkartılmıştır.

Bazı özellikleri
Giyimi ve davranışları:
 Dizide sürekli çizgili pijama ile gözükmesi (yazın kısa kollu ve kısa paçalı pijama).
 Bıçaklara ve cinayetlere olan ilgisi.
 Aslı Sütçüoğlu'na duyduğu hayranlık.
 Dansa olan ilgisi.
 Burhan Altıntop'la olan arkadaşlığı.
 Mavi renk deri ceket giymesi.
 Takım elbise giydiğinde dahi pantolonunu pijamanın üstüne giymesi ve gömleğini pijamasının içine sokması.
 Apartman sakinleri (Aslı, Sacit, Makbule, İffet, Tahsin ve özellikle Burhan) ile olan dostlukları.
 Kız kardeşi Zeynep ile Sacit'in ilişkisini duyunca deliye dönmesi, Sacit ve Zeynep'in Amerika'ya kaçması.
''Anladın sen onu'', ''uzatsan tam süper olacak'', '' beni beğenmiyor musun'' ve ''kanımca'' kelimelerini çokça cümle içerisinde kullanması.
Çakkıdı dansına bayılması.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Avrupa Yakası karakterleri
Erkek televizyon karakterleri

Gaffur Aksoy


Agakles () ist ein Myrmidone der griechischen Mythologie.

Er wird einzig in Homers Ilias als Vater des Trojakämpfers Epeigeus erwähnt.

Literatur

Anmerkungen

Person der griechischen Mythologie

Agakles


Baron Eddisbury, of Winnington in the County Palatine of Chester, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 12 May 1848 for the Whig politician and diplomat Edward Stanley (1802–1869), son of the politician Sir John Stanley, 7th Baronet.

Edward Stanley started his career in 1831 as Whig member of the House of Commons before holding various cabinet posts under Prime Ministers Lord Melbourne, Lord Russell and Lord Palmerston. He became a member of the Privy Council in 1841, was created Baron Eddisbury in 1848 and served as Postmaster-General from 1860 to 1866.

In 1839, Lord Eddisbury's father Sir John Stanley, 7th Baronet, had been raised to the peerage as Baron Stanley of Alderley. Upon his death in 1850, his barony and the Stanley Baronetcy passed to Lord Eddisbury, who thereby became 2nd Baron Stanley of Alderley and 8th Baronet of Alderley Hall. These titles have remained united since; most holders have chosen to be known as Lord Stanley of Alderley. In 1909, Edward Stanley, the 4th Baron Stanley of Alderley and 3rd Baron Eddisbury, acquired a further title for the Stanley family when he succeeded his first cousin once removed, the 3rd Earl of Sheffield, according to a special remainder and thus inherited the title of 4th Baron Sheffield.

Barons Eddisbury (1848)
Edward John Stanley, 1st Baron Eddisbury, 2nd Baron Stanley of Alderley (1802–1869)
Henry Edward John Stanley, 2nd Baron Eddisbury, 3rd Baron Stanley of Alderley (1827–1903)
Edward Lyulph Stanley, 3rd Baron Eddisbury, 4th Baron Stanley of Alderley, 4th Baron Sheffield (1839–1925) (known as Lord Stanley of Alderley)
Arthur Lyulph Stanley, 4th Baron Eddisbury, 5th Baron Stanley of Alderley, 5th Baron Sheffield (1875–1931) (known as Lord Sheffield)
Edward John Stanley, 5th Baron Eddisbury, 6th Baron Stanley of Alderley, 6th Baron Sheffield (1907–1971) (known as Lord Stanley of Alderley)
Lyulph Henry Victor Owen Stanley, 6th Baron Eddisbury, 7th Baron Stanley of Alderley, 7th Baron Sheffield (1915–1971) (known as Lord Sheffield)
Thomas Henry Oliver Stanley, 7th Baron Eddisbury, 8th Baron Stanley of Alderley, 8th Baron Sheffield (1927–2013) (known as Lord Stanley of Alderley)
Richard Oliver Stanley, 8th Baron Eddisbury, 9th Baron Stanley of Alderley, 9th Baron Sheffield (b. 1956)

The heir presumptive is the present holder's brother Hon. Charles Ernest Stanley (b. 1960).

Family tree

See also
Baron Stanley of Alderley
Baron Sheffield
Stanley Baronets

References

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1848
Noble titles created for UK MPs
Stanley family

Baron Eddisbury


ශ්‍රී ලංකාවේ 12වන පාර්ලිමේන්තුව යනු 2001 දෙසරම්බර් 5 දින පැවැති 2001 පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේ ප්‍රතිඵල අනුව තීරණය වුනු සාමාජීකත්වයක් හා සමගින් පැවැති ශ්‍රී ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුවෙහි රැස්වීමකි. පාර්ලිමේන්තුව පළමු වරට රැස්වූයේ  2001 දෙසැම්බර් 19 දිනදී වන අතර එය පූර්ණ කාලයට පෙර 2004 පෙබරවාරි 7 දිනදී විසුරුවා හැරිණි.

මැතිවරණය

12වන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය 2001 දෙසැම්බර් 5 දින පැවැත්විණි. අළුතින් තැනුණු විපක්ෂ සන්ධානයක් වන එක්සත් ජාතික පෙරමුණ (එජාපෙ), ආසන 225 අතුරින් ආසන 109 ක් දිනා ගනිමින් පාර්ලිමේන්තුවෙහි විශාලතම කණ්ඩායම බවට පත් විය. බලයේ සිටි පොදු පෙරමුණ (පොපෙ) ආසන 77 ක් දිනා ගත්තේය. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ (ජවිපෙ) ආසන 16 ක් දිනා ගත් අතර දෙමළ පක්ෂ අතර අළුතින් තැණුනු සන්ධානයක් වූ දෙමළ ජාතික සන්ධානය (දෙජසං) ආසන 15 ක් දිනා ගත්තේය. කුඩා පක්ෂ ඉතිරි ආසන 8 දිනා ගත්තේය.

ප්‍රතිඵල

නව පාර්ලිමේන්තුව දිවුරුම් දුන්නේ 2001 දෙසැම්බර් 19 දිනදීය. එම්. ජෝසප් මයිකල් පෙරේරා කථානායක ලෙසින් නිතරඟයෙන් තේරී පත් විය. පොපෙ විසින් කිසිවකු නම් කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම නිසා නියෝජ්‍ය කථානායක තනතුර පුරප්පාඩුව පැවතිණි. සිරි අන්ද්‍රහැන්නදි නියෝජ්‍ය කාරක සභා සභාපති ලෙසින් නිතරඟයෙන් තේරී පත් විය.

රජය

තමන්ගේම පක්ෂ නාමය යටතේ තේරී පත්වූ ශ්‍රීලංමුකො මන්ත්‍රීවරුන් පස් දෙනාගේ සහය සහිතව රජයක් පිහිටුවීමට එජාපෙ සමත් විය (දිස්ත්‍රික්ක තුනක් තුල ශ්‍රීලංමුකො තරග කලේ තමන්ගේම නම යටතේ වන අතර අනෙකුත් සෑම දිස්ත්‍රික්කයන්හීම එජාපෙ හා එක්ව තරග කලේය).

2001 දෙසැම්බර් 9 දිනදී, ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග විසින් නව අග්‍රාමාත්‍ය ලෙසින් එජාපෙ නායක රනිල් වික්‍රමසිංහ පත් කෙරිණි. ඇමතිවරුන් 24 දෙනෙකු, ව්‍යාපෘති ඇමතිවරුන් 28 දෙනෙකු සහ නියෝජ්‍ය ඇමතිවරුන් 8 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත රජයෙහි ඉතිරිය, 2001 දෙසැම්බර් 12 දිනදී දිවුරුම් දෙන ලදි.

1978 දී විධායක ජනාධිපති ධූරය හඳුන්වාදීමෙන් අනතුරුව ශ්‍රී ලංකාව තුල සැලකිය යුතු කාල පරිච්ඡේදයක් පුරාවට දේශපාලනික සහවාසය සිදුවීම 12වන පාර්ලිමේන්තුව තුල දක්නට ලැබිණි. විශේෂිත වශයෙන් කැරලිකාර දෙමළ කොටි හා සමගින් සාම ක්‍රියාදාමය ක්‍රියාත්මක කල ආකාරය පිළිබඳව ඇතුළු බොහෝ කාරණා අරභයා  ජනාධිපති කුමාරතුංග සහ අගමැති වික්‍රමසිංහ අතර මත ගැටුම් ඇති විය.2003 නොවැම්බර් මාසය මුලදී අගමැති වික්‍රමසිංහ රටින් බැහැරව සිටි අතරතුර දේශපාලනික ආතතිය උග්‍ර තත්ත්වයකට පත්වූ අතර, ජනාධිපති කුමාරතුංග විසින් පාර්ලිමේන්තුවේ සභාවාරය අවසන් කොට, හදිසි අවස්ථාවක් ප්‍රකාශයට පත් කොට, අගනුවර වීදි මත හමුදා බල ඇණි යොදවා වැදගත් අමාත්‍යාංශ තුනක පාලන බලය සියතට ගත්තාය (ආරක්ෂක, අභ්‍යන්තර කටයුතු සහ මාධ්‍ය). ජනාධිපති කුමාරතුංගගේ පක්ෂය මෙන්ම විපක්ෂ පොදු පෙරමුණෙහි ප්‍රධාන කොටසද වූ  ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය සහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ එක්ව 2004 ජනවාරි 20 දිනදී එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය (එජනිස) නම්වූ නව දේශපාලන සන්ධානයක් පිහිටුවා ගත්හ. එයට දින කිහිපයකට පසු එනම් 2004 පෙබරවාරි 7 දිනදී  නියමිත ආයු කාලය සම්පූර්ණ වීමට වසර හතරකට කිට්ටු කාලයක් තිබීයදීත් ඇය විසින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරියේ පාර්ලිමේන්තුවෙහි බහුතරයක සහය රජය සතුව තිබියදීය.

පක්ෂය /සන්ධාන අනුබැඳිය වෙනස්කිරීම්

මරණ සහ ඉල්ලා අස්වීම්
12වන පාර්ලිමේන්තුව තුල පහත දැක්වෙන මරණ හා ඉල්ලා අස්වීම් සිදුවිය:
 2002 ජූනි 5: මුරුගේසු සිවසිත්තම්පරම් (දෙජාසං-ජාතික) මිය ගියේය. ඔහු වෙනුවට කදිර්ගාමතම්බි තුරෙයිරත්නසිංහම් (දෙජාසං-ජාතික) පත් කෙරිණි.

මන්ත්‍රීවරු

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ 12වන පාර්ලිමේන්තුව


Santiago Amigorena (d. 15 Şubat 1962, Buenos Aires), Arjantinli senarist, yapımcı, oyuncu ve yönetmen. Arjantin ve Uruguay'da geçen çocukluk döneminden sonra 1973'te Fransa'ya yerleşti. Senaryo yazarı olarak otuz kadar filme imza attı. Les cahiers du cinéma dergisi için on makale yazdı. Aynı zamanda Une enfance laconique (1998), Une jeunesse aphone (2000), Une adolescence taciturne (2002) ve Le premier amour (2004) adlarında dört romanın da yazarıdır.

Filmografi

Yönetmenlik
2006: Quelques jours en septembre (Eylülde Birkaç Gün)

Senaristlik
2006: Quelques jours en septembre
2003: Ni pour, ni contre (bien au contraire)
2002: Le Loup de la côte Ouest
2002: Ma caméra et moi
2001: Tu ne marcheras jamais seul
2000: Bon plan
2000: Regarde-moi
1999: Peut-être
1999: Rien à faire
1999: La Révolution sexuelle n'a pas eu lieu
1998: Tokyo Eyes
1998: Un fait divers (TV)
1998: La Voie est libre
1997: Post coïtum animal triste
1997: Le Silence de Rak
1997: Kini and Adams
1996: Quand les étoiles rencontrent la mer
1995: Afrique, mon Afrique...
1994: Le Péril jeune
1993: Le Fils du requin
1993: Les Gens normaux n'ont rien d'exceptionnel
1993: Maigret et les caves du Majestic (TV)
1992: Samba Traoré
1992: Maigret et la maison du juge (TV)
1990: Jean Galmot, aventurier

Oyunculuk
1999: La Révolution sexuelle n'a pas eu lieu
1994: Le Péril jeune

Dış bağlantılar

1962 doğumlular
Buenos Aires doğumlular
Yaşayan insanlar
Arjantinli yönetmenler
Arjantinli senaristler
Arjantinli sinema oyuncuları

Santiago Amigorena


Artabanes (, von alt- (Artawan), bl. 538–554) war ein oströmischer (byzantinischer) General armenischer Herkunft, der im Heer Justinians (Regentschaft 527–565) diente. Ursprünglich war er ein Rebell gegen die römische Herrschaft über Teile Armeniens, weshalb er zu den Sassaniden floh. Er kehrte jedoch bald zu den Oströmern zurück. Artabanes diente in der Prätorianerpräfektur von Africa, wo er sich mit der Tötung des Rebellen Guntarith und der Sicherung der römischen Herrschaft über die Provinz einen Ruf verdiente. Er wurde mit Justinians Nichte Praejecta verlobt, heiratete diese aber (angeblich) wegen des Widerstandes der Kaiserin Theodora nicht. Nachdem er nach Konstantinopel zurückgerufen worden war, beteiligte er sich an einer gescheiterten Verschwörung gegen Justinian im Jahr 548/549. Nach der Aufdeckung seiner Mittäterschaft wurde er trotzdem bald begnadigt und nach Italien geschickt, um im Gotenkrieg zu kämpfen, wo er zu einem entscheidenden oströmischen Sieg über die Merowinger in der Schlacht am Casilinus 554 beitrug.

Frühe Jahre
Artabanes war ein Nachfahre der Arsakiden. Diese waren 226 in Persien von den Sassaniden entmachtet worden, hatten aber noch bis 428 in Armenien die Könige gestellt. Ein Zweig dieser Linie herrschte im 6. Jahrhundert in einer Folge autonomer "Prinzentümer" am östlichen Rand des Oströmischen Reiches. Artabanes' Vater hieß Johannes, sein Bruder trug ebenfalls diesen Namen.

Revolte gegen das Oströmische Reich
In den Jahren 538–539 beteiligte sich Artabanes, der zu diesem Zeitpunkt offenbar noch ein sehr junger Mann war, an einer armenischen Verschwörung gegen Acacius, den römischen Statthalter der Provinz Armenia Prima, dessen überzogene Steuerforderungen und grausames Verhalten ihn in der Provinz unbeliebt gemacht hatten. Artabanes selbst tötete Acacius. Kurz darauf könnte Artabanes auch den oströmischen magister militum Sittas, welcher von Justinian entsandt worden war, die Rebellion zu unterdrücken, in einem Gefecht zwischen oströmischen und armenischen Truppen bei Oenochalacon getötet haben. Prokopios von Caesarea schildert zwei Versionen: Nach der einen tötete Artabanes Sittas, nach der anderen ein ansonsten unbekannter armenischer Soldat namens Solomon. Artabanes' Vater versuchte, ein Abkommen mit Sittas Nachfolger, Bouzes, zu erreichen, wurde von diesem aber ermordet. Diese Tat zwang Artabanes und seine Anhänger, die Hilfe des persischen Großkönigs Chosrau I. zu suchen. Nachdem sie in Persien angelangt waren, beteiligten sich Artabanes und seine Anhänger an Chosraus Feldzügen gegen die Oströmer.

Rückkehr in oströmische Dienste
Um 544, vielleicht sogar schon 542, desertierten Artabanes, sein Bruder Johannes und mehrere andere Armenier zurück ins oströmische Lager. Grund dürfte die persische Expansionspolitik im Kaukasusraum gewesen sein, die die Sassaniden nun gefährlicher erscheinen ließ als die Römer.

Dienst in Afrika

545 wurden Artabanes und sein Bruder mit der Führung einer kleinen armenischen Einheit beauftragt und in die 534 neu eingerichtete Prätorianerpräfektur Africa entsandt. Dort waren die Oströmer in einen längeren Krieg mit maurischen Stämmen verwickelt. Kurz nach ihrer Ankunft starb Johannes in der Schlacht bei Sicca Veneria mit den Rebellentruppen des abtrünnigen Generals Stotzas. Artabanes und seine Truppen blieben während der Rebellion des dux Numidiae Guntarith dem magister militum Areobindus treu. Guntarith, der mit dem maurischen Fürsten Antalas verbündet war, marschierte auf Karthago und bemächtigte sich der Stadttore. Auf Drängen des Artabanes und anderer entschied sich Areobindus, den Rebellen in offener Feldschlacht entgegenzutreten. Beide Armeen schienen gleich stark, bis Areobindus in einem Anflug von Panik in ein nahes Kloster floh und Asyl suchte. Daraufhin flohen die Truppen, die ihm loyal gewesen waren, und Karthago fiel an Guntarith.

Areobindus wurde von Guntarith ermordet, Artabanes jedoch ließ sich von Guntarith eine Garantie seiner eigenen Sicherheit geben und trat dann in dessen Dienste. Insgeheim plante Artabanes allerdings eine Intrige gegen seinen neuen Herrn. Wenig später wurde er mit einer Strafexpedition gegen Antalas' Mauren betraut. Er marschierte zusammen mit einer verbündeten maurischen Hilfstruppe unter Kutzinas nach Süden. Antalas' Truppen flohen vor ihm, aber Artabanes verfolgte sie nicht und kehrte zurück. Prokopios zufolge überlegte er, nach Hadrumetum zu marschieren und die reichstreue Garnison der Stadt mit seinen Truppen zu verstärken, entschied sich dann aber, nach Karthago zurückzukehren und an seinem Plan zur Ermordung Guntariths festzuhalten.

Bei seiner Rückkehr nach Karthago rechtfertigte er seine Entscheidung zum Rückzug und wandte ein, dass das ganze Heer nötig gewesen wäre, um die Mauren zu schlagen. Er drängte Guntarith, selbst ins Feld zu ziehen. Zur selben Zeit verschwor er sich mit seinem Neffen Gregorius und einigen seiner armenischen Leibwachen, den Usurpator zu töten (obwohl Gorippus betont, der Prätorianerpräfekt Athanasius sei der Kopf der Verschwörung gewesen). Am Vorabend des Abzugs der Armee im Mai gab Guntarith ein Bankett. Er lud Artabanes und Athanasius ein, auf derselben Liege zu liegen wie er, was einer Auszeichnung gleichkam. Während des Festessens fielen die armenischen Leibwachen über Guntariths Schildwache her; Artabanes selbst verletzte Guntarith tödlich.

Diese im Jahr 546 erfolgte Tat bedeutete großen Ruhm und Ehren für ihn: Praejecta, die Witwe des Areobindus und Nichte Justinians, die Guntarith  hatte heiraten wollen, belohnte ihn reichlich, und der Kaiser ernannte ihn zum neuen magister militum von Africa. Obwohl er schon mit einer seiner Verwandten verheiratet war, verlobte sich Artabanes mit Praejecta. Er sandte eine entsprechende Botschaft nach Konstantinopel und bat den Kaiser, ihn von seinem Kommando zu entbinden, damit er Praejecta heiraten könne.

Konstantinopel: Verschwörung gegen Justinian

Wenig später wurde Artabanes tatsächlich nach Konstantinopel zurückgerufen, sein Nachfolger als Heermeister wurde Johannes Troglita. Von Justinian erhielt er zahlreiche Ehrbezeugungen, so wurde er zum magister militum praesentalis, comes foederatorum und Ehrenkonsul ernannt. Trotz dieser Auszeichnungen und seiner allgemeinen Beliebtheit gelang es ihm nicht, Praejecta zu heiraten: seine frühere Frau reiste in die Hauptstadt und trug ihren Fall der Kaiserin Theodora vor. Die Kaiserin nötigte Artabanes, seine erste Frau zu behalten, und es gelang dem Armenier erst nach dem Tod Theodoras 548, sich von ihr scheiden zu lassen. Zu diesem Zeitpunkt war Praejecta aber bereits wiederverheiratet worden.

Verärgert durch diese Angelegenheit, wurde Artabanes Teil einer Verschwörung, bekannt als "Armenischer Coup" oder "Verschwörung des Artabanes". Der wahre Hintermann war aber ein Verwandter des Artabanes, genannt Arsaces, der die Ermordung Justinians und die Erhebung dessen Cousins Germanus zum Kaiser plante. Die Verschwörer gingen davon aus, dass Germanus ihrem Plan zugetan sein würde, denn dieser war verärgert über Justinians Einmischung in den letzten Willen seines kürzlich verstorbenen Bruders Boraides, der ursprünglich Germanus, jetzt aber die Tochter des Boraides begünstigte. Die Verschwörer traten zuerst an Germanus' Sohn Justin heran und weihten ihn in die Verschwörung ein. Justin informierte aber sofort seinen Vater, welcher wiederum den comes excubitorum Marcellus benachrichtigte. Um mehr über ihre Pläne herauszufinden, traf sich Germanus persönlich mit den Verschwörern, während ein Diener des Marcellus aus der Nähe lauschte. Obwohl Marcellus zögerte, Justinian ohne weitere Beweise zu alarmieren, enthüllte er den Plan dem Kaiser. Justinian ordnete die Verhaftung und Befragung der Verschwörer an, ansonsten aber wurden die Verschwörer bemerkenswert nachsichtig behandelt. Artabanes wurde seiner Ämter enthoben und im kaiserlichen Palast unter Arrest gestellt, aber bald begnadigt. Offenbar mangelte es an Beweisen, denn wäre der Kaiser von der Schuld der Bezichtigten überzeugt gewesen, hätte er zweifellos weniger milde agiert.

Dienst in Italien
Im Jahr 550 wurde Artabanes zum neuen magister militum per Thracias ernannt, um das Kommando des greisen Senators Liberius über eine Militäroperation auf Sizilien zu übernehmen, das kürzlich vom ostgotischen König Totila überrannt worden war. Artabanes gelang es nicht, die Truppen vor dem Aufbruch nach Sizilien zu erreichen, und seine eigene Flotte wurde von schweren Stürmen im Ionischen Meer festgehalten. Dennoch erreichte er schließlich Sizilien und übernahm das Kommando über die dort stationierten römischen Truppen. Er ließ die ostgotischen Garnisonen, die Totila auf der Insel zurückgelassen hatte, belagern und zwang sie schnell zur Aufgabe. Im Verlauf der nächsten beiden Jahre blieb er auf Sizilien. Prokopios zufolge schickten die Einwohner der auf dem italischen Festland gelegenen Stadt Kroton, die von den Goten belagert wurde, mehrfach nach Hilfe, aber Artabanes blieb untätig.

Im Jahr 553 setzte Artabanes nach Italien über und schloss sich der Armee des Narses als Unterfeldherr an. Unter dem Eindruck der fränkischen Invasion Italiens im Spätsommer 553 befahl Narses Artabanes und anderen Generälen, die Pässe der Apenninen zu besetzen und den feindlichen Vorstoß zu verlangsamen. Nachdem ein oströmisches Truppenkontingent bei Parma geschlagen worden war, zogen sich alle anderen Generäle nach Faventia zurück, bis ein Bote des Narses sie überzeugte, in die Gegend um Parma zurückzukehren. Im Jahr 554 wurde Artabanes in Pisaurum mit oströmischen und hunnischen Truppen stationiert. Bei Fanum überraschte er die fränkische Vorhut unter Leutharis, die gerade nach einem Plünderzug durch Süditalien auf dem Rückweg nach Gallien war. Die meisten Franken wurden getötet, und in der allgemeinen Aufregung gelang es den meisten Gefangenen zu entkommen. Artabanes versuchte nicht, Leutharis Hauptarmee anzugreifen, da sie der seinen zahlenmäßig weit überlegen war. Danach marschierte er nach Süden, schloss sich Narses Hauptarmee an und begleitete ihn auf dessen Feldzügen gegen den Franken Butilin. Beim entscheidenden oströmischen Sieg in der Schlacht am Casilinus befehligte er zusammen mit Valerianus die Kavallerie auf der linken oströmischen Flanke, die sich im Wald versteckt hielt, um nach Narses' Plan die Franken einzukreisen. Nach diesem Ereignis ist nichts mehr über Artabanes bekannt.

Einzelnachweise

Literatur
 John B. Bury: History of the Later Roman Empire. From the Death of Theodosius I to the Death of Justinian. Band 2. Dover, New York NY 1958 (ND der Ausgabe von 1923).
 Arnold H. M. Jones, John R. Martindale, John Morris (Hrsg.): The Prosopography of the Later Roman Empire. Band 3: John R. Martindale: A. D. 527–641. Teilband A: Abandanes – ʿIyāḍ ibn Ghanm. Reprinted edition. Cambridge University Press, Cambridge 1992, ISBN 0-521-20160-8.
 Alexios G. Savvides, Benjamin Hendrickx (Hrsg.): Encyclopaedic Prosopographical Lexicon of Byzantine History and Civilization. Bd. 1: Aaron – Azarethes. Brepols Publishers, Turnhout 2007, ISBN 978-2-503-52303-3, S. 402.

Oströmischer Heermeister
Justinianische Dynastie
Justinian I.
!
Geboren im 6. Jahrhundert
Gestorben im 6. Jahrhundert
Mann

Artabanes


Vinci, áður Société Générale d'Entreprises (SGE), er næst stærsta fyrirtæki heims í sérleyfi og byggingariðnaði og hefur 222.397 manns um allan heim. Starfsemi Vinci er skipulögð í kringum 5 viðskiptamiðstöðvar: Vinci Autoroutes, Vinci Concessions, Vinci Énergies, Eurovia og Vinci Construction. Árið 2019 er fyrirtækið til staðar í meira en 100 löndum og velta þess er 48.053 milljarðar evra árið 2019.

Tilvísanir

Tenglar
 Heimasíða Vinci

Fyrirtæki
Framleiðslufyrirtæki
Frönsk fyrirtæki

Vinci (byggingafyrirtæki)


Jerik (russisch ) ist:

 Jerik (Vorname), ein männlicher skandinavischer evtl. auch russischer Vorname
 Jerik (Mondkrater), ein sehr kleiner Mondkrater

Jerik


Tomas Sodeika (* 1949 in Kaunas) ist ein litauischer Philosoph und Professor.

Leben
1983 promovierte Sodeika zum Thema "Phänomenologische Ontologie von Roman Ingarden" (Romano Ingardeno fenomenologinė ontologija). 2007 habilitierte er bei Profesor Zenonas Norkus.
Er war Leiter des Lehrstuhls für Philosophie an der Vytautas-Magnus-Universität Kaunas und lehrte an der Fakultät für Geisteswissenschaften der Technologischen Universität Kaunas sowie  Kunstakademie Vilnius. Jetzt ist er Professor an der Universität Vilnius.

Werke
 Philosophie und Text // Filosofija ir tekstas. Mokslo monografija. Kaunas, Technologija, 2010, ISBN 978-9955-25-767-7
 Philosophie (Lehrbuch für Schüler) // Filosofija. Vadovėlis XI–XII klasių mokiniams, Vilnius, Tyto alba, 2002, ISBN 9986-16-250-5 (mit Jūrate Baranova).

Weblinks
 Lietuvos mokslo potencialas

Philosoph (20. Jahrhundert)
Philosoph (21. Jahrhundert)
Phänomenologe
Hochschullehrer (Vytautas-Magnus-Universität Kaunas)
Hochschullehrer (Technische Universität Kaunas)
Hochschullehrer (Universität Vilnius)
Hochschullehrer (Kunstakademie Vilnius)
Litauer
Geboren 1949
Mann

Tomas Sodeika


شنت بول  (وتكتب أيضاَ شنتبول ) الذي يسمّى كذلك طرف الناظور  , هي بلدية تقع في مقاطعة لقنت. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 22.253 نسمة.

توأمة
لسانتا بولا اتفاقيات توأمة مع:
 مازر

أعلام

 لارا غونزاليس أورتيغا
 سيرجيو لوبيز

معرض صور

المراجع

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

المستعمرات اليونانية في ايبيريا
أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت

سانتا بولا


Iron Man kan have flere betydninger.

 Iron Man, en superhelt i Marvel-universet
 Iron Man (film), en film om superhelten
 Iron Man 2, en film i serien om superhelten
 Iron Man 2 (soundtrack), soundtracket til Iron Man 2
 Iron Man 3, en film i serien om superhelten

 Ironman, en konkurrence i triathlon
 Ironman Copenhagen, et sportsstævne i København
 Iron Man match, konkurrence indenfor wrestling

Iron Man (flertydig)


Jules Seigneur Saussine de Seynes (n. 16 ianuarie 1833, Lyon – d. 18 octombrie 1912, Paris, înmormântat la Nîmes) a fost un profesor universitar la Universitatea din Paris, medic, botanist, micolog și  naturalist francez. Abrevierea numelui său în cărți științifice este De Seynes.

Biografie
Jules, descendent unei vechi familii nobile, a fost primul fiu al soților Jean-Philippe Werther de Seynes (1800-1865), neguțător în Lyon și Julie Benézet (1800-1872). Deja la vârsta de 21 de ani, în 1854, co-fondator al Societății Botanice din Franța, a fost ales președintele ei în 1877 și 1887. În anul 1860 de Seynes a promovat la Facultatea de  Științe (pe atunci cu materiile medicina și botanica/biologia) a Universității din Montpellier cu teza Étude sur l'absorption gastro-intestinale în medicină și apoi cu teza Essai d'une flore mycologique de la région de Montpellier et du Gard: Observations sur les Agaricinés suivies d'une énumération méthodique în științe naturale la Universitatea din Paris în 1863. În același an a fost numit asistent în cadrul Facultății de Istorie Naturală al Universității, mai târziu a devenit profesor la Facultatea de Medicină tot acolo.

Deosebit de interesant în teza de doctorat din 1863 a fost introducerea unui concept încă puțin cunoscut în micologie cu privire la influența variabilității externe sau fixitatea speciilor din fiecare zonă de vegetație. Mai departe a propus simplificarea clasificării a lui Elias Magnus Fries prin crearea unei familii de Agaricaceae pe care a numit-o Chromospores, cărei îi atribuise aceiași valoare ca celei de Leucospores (cu spori albi) la acest autor, incluzând nu numai Agaricaceae cu spori de nuanțe variate cum ar fi Volvariella, Hyporhodius etc. - care nu au fost clasificate de Fries în Leucospores – ci, în plus, genuri cu spori colorați, cum sunt genurile Coprinus și Cortinarius, dezmembrându-le de anteriorul gen Agaricus.

În 1900, comitetul de organizare al Congresului Internațional de Botanică, care a avut loc la Paris cu ocazia  Expoziției Universale, i-a încredințat președinția Congresului. Toți cei care au participat la acest eveniment științific s-au aminti de înalta lui imparțialitate și dignitate în dezbateri care au avut loc, mai ales în cadrul câtorva discuții referitoare la revizuirea codului de nomenclatură botanică.

Peste mulți ani a fost de asemenea primar al comunei Rousson (Departamentul Gard. Fiul său Léonce Jules Étienne (1859-1930) din căsătoria cu Berthe Dumas de Marveille (1835-1932) l-a succedat în această funcție.

Onoruri (selecție)

Marele savant a fost mult onorat:
 Premiului Desmazières al Academiei Franceze de Științe
 Președinte al Société Mycologique de France
 Președinte al Soriété botanique de France
 Președinte al Association française pour l'Avancement des Sciences (Asociația franceză pentru Progresul în științe)
 Președinte al Société Philomathique de Paris (societate de istorie naturală fondată în 1788)
 Președinția al Congresului Internațional de Botanică la Expoziția Mondială din Paris 1900
 Cavaler al Legiunii de onoare
 În onoarea lui a fost denumită specia de ciuperci Mycena seynesii (Quél., 1877).

Publicații (selecție)
 Étude sur l'absorption gastro-intestinale, Editura Ricard frères, Montpellier 1860
 Du parasitisme dans le règne animal et dans le règne végétal, Editura Ricard frères, Montpellier 1860
 Observations sur les Agaricines suivies d'une énumération méthodique, Editura J. -B. Baillière et fils, Paris 1863
 De la germination, Editura J. -B. Baillière et fils, Paris 1863
 Essai d'une flore mycologique de la région de Montpellier et du Gard: observations sur les Agaricinés suivies d'une énumération méthodique, Editura J. -B. Baillière et fils, Paris 1863
 Aperçus sur quelques points de l'organisation des champinons supérieurs, Editura J. -B. Baillière et fils, Paris 1864
 Recherches pour servir à l'histoire naturelle des végétaux inférieurs – De Fistulines, vol. 1, Editura G. Masson & F. Savy, Paris 1874
 1875. On Agaricus ascophorus Peck, în: Grevillea nr. 28, Editura M. C. Cooke, 5 p. cu o imagine, Londra, iunie 1875
 Nouveaux éléments de botanique: contenant l'organographie, l'anatomie, la physiologie végétales et les caractères de toutes les familles naturelles, Editura F. Savy, Paris 1876
 Recherches pour servir à l'histoire naturelle des végétaux inférieurs – De Pezizes, vol. 2, Editura G. Masson & F. Savy, Paris 1880
 Recherches pour servir à l'histoire naturelle des végétaux inférieurs – Des Acrospores, vol. 3, Editura G. Masson & F. Savy, Paris 1886
 La moisissure de l'ananas,  în: Bulletin de la Société mycologique de France vol. 34, p. XXVI-XXX, Paris, octombrie 1887
 Recherches pour servir à l'histoire naturelle des végétaux inférieurs – De Polypores, vol. 4, Editura G. Masson & F. Savy, Paris 1888
 Les Champignons: Traité élémentaire et pratique de mycologie - Description des espèces utiles dangereuses remarquables, Editura J. Rothschild, Paris 1889
 Dictionnaire de botanique (împreună cu alții), Editura Hachette, Paris 1891

Note

Vezi și
 Despre Familia de Seyne

Nașteri în 1833
Nașteri pe 16 ianuarie
Decese în 1912
Decese pe 18 octombrie
Botaniști cu abreviere de autor
Profesori universitari francezi
Biologi din secolul al XIX-lea
Biologi din secolul al XX-lea
Medici din secolul al XIX-lea
Medici din secolul al XX-lea
Botaniști francezi
Micologi francezi
Cavaleri ai Legiunii de onoare

Jules de Seynes


La homosexualidad en los pueblos precolombinos es poco conocida debido a que históricamente ha sido un tema objeto de la censura homofóbica. Dada la cercanía de los conquistadores españoles a la Iglesia católica, que considera la homosexualidad como un pecado, fue una práctica prohibida y sancionada desde los inicios de la conquista de América. A pesar de que los misioneros y colonizadores europeos definían comúnmente a los amerindios como culturas primitivas sin un orden social claramente establecido, permitiendo así conductas promiscuas calificadas como herejías por las autoridades eclesiásticas de la época, muchas sociedades indígenas castigaban fuertemente el adulterio (incluso si era permitida la poligamia), la violación, la prostitución, el incesto y la pedofilia, no así la homosexualidad como un acto entre adultos y por mutuo consentimiento.

En la mayoría de las culturas donde se toleraba socialmente las prácticas homosexuales no existía ningún tipo de unión entre ellos. Si bien el matrimonio en la América precolombina se encontraba establecido mayoritariamente entre personas del sexo opuesto, en algunas culturas existieron también algunas uniones entre dos personas de sexo biológico masculino, donde una de ellas era considerada con una identidad de género diferente, como es el caso de los denominados dos espíritus, quienes además podían poseer una autoridad religiosa.

América del Norte
Los mayas eran relativamente tolerantes con la homosexualidad. Se sabe de fiestas sexuales entre los mayas que incluían el sexo homosexual.

La sociedad maya consideraba la homosexualidad preferible al sexo prematrimonial heterosexual, por lo que los nobles conseguían esclavos sexuales para sus hijos.

Por otro lado los mexicas o aztecas parecen haber integrado la homosexualidad, ya que algunos de sus rituales públicos tenían tintes homoeróticos. Así, por ejemplo, adoraban a la diosa Xochiquétzal, que bajo su aspecto masculino, con el nombre de Xochipilli, protegía la prostitución masculina y la homosexualidad. El que Xochipilli fuera invocado como patrón de los homosexuales y prostitutos masculinos nos da la idea de que pudieron existir rituales completamente homoeróticos, o incluso un sacerdocio y liturgia completamente homosexual.

Algunos eruditos modernos creen que los mexicas eran intolerantes con la homosexualidad; lo que es cierto es que todas las afirmaciones contra las diversidades sexuales son recogidas después de la invasión española, y solamente escritas en las fuentes españolas. No hay ningún documento realmente mexica, (es decir, anterior a la conquista); que hable en contra de la diversidad sexual, es posible que mucho de lo que ignoremos sobre el asunto fue llevado al fuego por los misioneros y soldados españoles que consideraban la sodomía un pecado.

Durante siglos ha sido borrado de los libros de historia las condiciones sociales de los habitantes de América mucho antes de la llegada de los europeos, entre ellas, las prácticas homosexuales que eran toleradas y formaban parte de la vida diaria. La cultura de los 'dos espíritus' en Norte América fue una de las primeras costumbres que los europeos trataron de destruir y desaparecer de la historia. Antes de la colonia, los nativos americanos reconocían 5 géneros, y utilizaban el término "gente de dos espíritus" antes de las imposiciones morales cristianas que llegaron con la Conquista.

Centroamérica y el Caribe

Antes de la llegada de los europeos al continente americano, los nativos o indígenas en Centroamérica, las islas del Caribe y Norteamérica, los homosexuales eran considerados frecuentemente como seres especiales, mágicos, dotados de poderes sobrenaturales cuya cercanía era augurio de buena suerte.

El cronista Gonzalo Fernández de Oviedo relata que había indígenas que acostumbraban para buscar protección y ayuda divina «traer por joyel un hombre sobre otro en aquel acto de Sodoma, hecho de oro de relieve». La institución del berdache (hombre-mujer), mago y chamán, en muchas tribus de Norteamérica, así como los ejemplos escultóricos que han quedado de las culturas mesoamericanas, indican una tolerancia o aprecio de las prácticas homosexuales similar a las del mundo mediterráneo precristiano o las de la India clásica. También se tienen referencias sobre uniones homosexuales en Norteamérica. Por ejemplo, entre las sociedades americanas nativas, han tomado la forma de relaciones con personas de dos-espíritus. En ellas un hombre de la tribu, que de joven demostraba características del género femenino, asumía las obligaciones de este género con todas sus responsabilidades. Este hombre era considerado parte de una tercera sexualidad, ni hombre, ni mujer, y tratado como esposa por el hombre en la tribu que elegía unirse a él en una ceremonia similar a las uniones heterosexuales celebradas en estas tribus. Las personas dos-espíritus también eran respetadas como chamanes místicos. Con la expansión de las religiones monoteístas el concepto matrimonial entre personas del mismo sexo desapareció en el  y principios del .

América del Sur

Ecuador preincaico

Según estudios antropológicos, en Ecuador los nativos distinguían divinidades masculinas y femeninas, Dios Sol, Dios Luna, Madre Tierra, Madre Naturaleza, Padre Volcán y respetaban la bisexualidad. Según las leyes y creencias de estos aborígenes, para ser chamán de una tribu era necesario ser homosexual, lo cual implicaba sabiduría, la representación de lo masculino y femenino en un solo ser.

Culturas mochica y chimú
En las culturas mochica y chimú del norte del Perú, la homosexualidad habría sido percibida con normalidad, a juzgar por su abundante cerámica. Es importante destacar que un 40 % de los ceramios (denominados localmente «huacos») representan relaciones que se pueden interpretar como homosexuales.

Imperio incaico
De acuerdo con el cronista Pedro Cieza de León, a diferencia del resto del Imperio incaico, la práctica de la homosexualidad era tolerada en el norte (Chinchaysuyo) e incluso considerada un acto de culto, existiendo un prostíbulo masculino que atendía a las necesidades de la tropa. A estos servidores sexuales se les conocía como pampayruna.

Asimismo, los incas tenían una especial consideración con las lesbianas a quienes denominaban holjoshta. El inca Capac Yupanqui solía tener un cariño muy especial por estas mujeres.

Sin embargo, en el centro y sur del imperio los incas castigaban severamente la homosexualidad. El cronista Martín de Murúa comentó en su Historia general del Perú, que el inca Lloque Yupanqui castigaba «con grandísima severidad los pecados públicos –hurtar, matar– y sodomía, por los cuales acotaba, desorejaba, desnarigaba y ahorcaba, y a los nobles y principales cortaba el cuello o rasgaba la camiseta».

El Inca Garcilaso de la Vega relata en sus Comentarios reales de los incas que la homosexualidad en el Imperio incaico estaba prohibida y que los «sodomitas» eran perseguidos y quemados vivos.

Por su parte, Cieza de León comentó en su Crónica del Perú que los incas castigaban a quienes practicaran la homosexualidad: «aborrecían a los que lo usaban, teniéndolos en poco como a viles apocados y que si por ellos era sabido de alguno que tal pecado hubiese cometido lo castigaban con tal pena que fuese señalado y conocido entre todos».

Cultura aymara
El caso de los aymaras, los homosexuales eran considerados frecuentemente como seres especiales, mágicos, dotados de poderes sobrenaturales, reconocidos por sus poderes para ser chamanes.

Cultura mapuche
Existe registro de la homosexualidad en la cultura mapuche (habitantes de los actuales territorios en Chile y Argentina), de la presencia de machis hombres homosexuales (una especie de chamanes), que si bien eran aceptados por toda la sociedad como tales, permanecían solteros durante toda su vida.

Indígenas del Amazonas
El caso de los indígenas del Amazonas, como los chané chiriguanos practican también la homosexualidad. Pues se dice que cuando existía infidelidad de parte de la mujer estos abandonaban a su cónyuge. Ser hombre activo homosexual no era considerado malo, ser pasivo lo consideraban malo, es decir, que estar en el papel de la mujer significaba una ofensa. Tomarse la mano entre dos hombres era un signo de amistad y fraternidad.

Véase también
 Homosexualidad en América Latina
 Homosexualidad en el Antiguo Perú
 Homosexualidad en la cultura huancavilca
 Homosexualidad en la cultura mapuche

Referencias

Homosexualidad y religión
Cultura LGBT amerindia
LGBT en América

Homosexualidad en los pueblos precolombinos


اليوم العالمي للبيئة (WED) أو يوم البيئة العالمي الذي بدأ احتفال دول العالم به في العام 1972م. حيث تستضيف في 5 حزيران من كل عام مدينة في العالم الفعاليات الرسمية لهذا اليوم، كما تم إنشاء برنامج الأمم المتحدة للبيئة " UNEP " التابع لمنظمة الأمم المتحدة في نفس السنة والذي استغل الاحتفال العالمي بالبيئة في 5 حزيران لتوضيح المخاطر المحيطة بالبيئة، واتخاذ إجراءات سياسية وشعبية للحفاظ عليها. تطوريوم البيئة العالمي إلى منصة عالمية لزيادة الوعي واتخاذ إجراءات بشأن القضايا الملحة بدءاً بالتلوث البحري والاحتباس الحراري وصولا إلى الاستهلاك المستدام والجرائم التي تمس بالحياة البرية. ويشارك العديد من الناس حول العالم في هذا الحدث للعمل على تغيير العادات الاستهلاكية السائدة وللتأثير على السياسات البيئية الوطنية والدولية.

المواضيع السنوية والمبادرات والإنجازات الرئيسية
خلال ما يقارب خمسة عقود، عمل يوم البيئة العالمي على زيادة الوعي وتشجيع العمل على قيادة التغييرات الإيجابية في البيئة. فيما يلي جدول زمني لبعض الإنجازات الرئيسية في تاريخ يوم البيئة العالمي:

2022
يُحتفل باليوم العالمي للبيئة لعام 2022 تحت شعار "لا نملك سوى أرض واحدة"، للدعوة إلى إحداث تغييرات تحويلية في السياسات والاختيارات لتمكين العيش في وئام مع الطبيعة بصورة أنظف وأكثر مراعاة للبيئة وأكثر استدامة. وشعار "لا نملك سوى أرض واحدة" هو شعار مؤتمر ستوكهولم لعام 1972، الذي شهد إنشاء برنامج الأمم المتحدة للبيئة. وبعد مرور خمسين عاماً، مع الأزمات الكوكبية الثلاث وهي تغير المناخ وفقدان التنوع البيولوجي واستمرار تعرض كوكبنا للخطر من جراء التلوث والنفايات، أصبح الشعار وثيق الصلة أكثر من أي وقت مضى. تستضيف السويد يوم البيئة العالمي لهذا العام.

2021
كان التركيز في يوم البيئة العالمي لعام 2021 على استعادة النظام البيئي الذي تم الاحتفال به تحت شعار ''إعادة التصور. إعادة الإنشاء. استعادة الابتكار''. فمنذ فترة طويلة، ظلت البشرية تستغل وتدمر النظم البيئية للكوكب. حيث يفقد العالم بمعدل كل ثلاث ثوانٍ غابات تقدر مساحتها بمساحة ملعب كرة قدم، وعلى مدار القرن الماضي، تم تدمير نصف الأراضي الرطبة حول العالم. وتم فقدان ما يصل إلى 50 في المائة من الشعاب المرجانية ويمكن أن يُفقد ما يصل إلى 90 في المائة منها بحلول عام 2050، حتى إذا اقتصر الاحتباس الحراري على زيادة قدرها 1.5 درجة مئوية. وقد استضافت دولة باكستان الاحتفالات بيوم البيئة العالمي لعام 2021.

2020
كان شعارعام 2020 هو «حان وقت الطبيعة» حيث ركز موضوع يوم البيئة العالمي على التنوع البيولوجي، وتم استضافته في كولومبيا بالشراكة مع ألمانيا. تعد كولومبيا واحدة من أكبر البلدان شديدة التنوع في العالم وتضم ما يقرب من 10 ٪ من التنوع البيولوجي على كوكب الأرض. نظرًا لأنها جزء من غابات الأمازون المطيرة، تحتل كولومبيا المرتبة الأولى في تنوع أنواع الطيور والأوركيد والثانية في النباتات والفراشات وأسماك المياه العذبة والبرمائيات. وفي هذه المناسبة أصدر أربعة عشر من قادة العالم - بمن فيهم قادة من كولومبيا وكوستاريكا وفنلندا وفرنسا وسيشيل - بياناً دعوا فيه الحكومات في جميع أنحاء العالم إلى دعم هدف عالمي جديد لحماية ما لا يقل عن 30 في المائة من الأراضي اليابسة والمحيطات على كوكب الأرض بحلول عام 2030.

2008
المدينة التي استضافت اليوم العالمي للبيئة في 5 حزيران 2008 م. هي ويلينجتون في نيوزيلاندا وكان عنوان الموضوع الرئيسي حول «ثنائي أكسيد الكربون..تخلصوا من العادة ! نحو اقتصاد منخفض إنبعثات الكربون».

مراجع

أحداث دورية أسست في 1973
أيام الأمم المتحدة
أيام الوعي البيئي
البيئة الطبيعية العالمية
محافظة على البيئة
مناسبات يونيو

اليوم العالمي للبيئة


Aleksandar Saša Trajkovski (Bitola, 28. ožujka 1985.) je makedonski pjesnik, diplomirani doktor, prevoditelj i tumač, redoviti član i dio Makedonskog znanstvenog društva – Bitola. (MND-Bitola)

Biografija:
Rođen 28. ožujka 1985. godine u Bitolju, gdje je završio osnovnu školu u OŠ "Goce Delčev" i srednju školu u SŠ "Josip Broz Tito", a studij medicine završio na renomiranom Europskom sveučilištu medicine i farmacije "Carol Davila" - Bukurešt, Rumunjska.

Član je Makedonskog liječničkog društva (MLD), Udruženja prevoditelja i tumača Republike Sjeverne Makedonije (ZPRM) i član Makedonskog znanstvenog društva – Bitola.

Prevodio je književna djela istaknutih suvremenih pisaca na rumunjski i prevodio za renomirane književne organizacije, poput Struških večeri poezije (SVP).

Bibliografija:

 "Kratke pjesme za najmlađe boeme" ("Кратки поеми за најмладите боеми", "Gjurgja", Skoplje, 2021.), poezija za djecu
 "Lirska elegija" ("Лирски елегии", Data Pesnopoj, Skoplje, 2021.), poezija za odrasle
 "Pjesme s Balkana" ("Поеми од Балканот", Data Pesnopoj, Skoplje, 2021.), poezija za odrasle

Izvori

Vanjske poveznice
 Goodreads Author – Aleksandar Sasha Trajkovski
 ИСНИ БРОЈ
 Излезе од печат "Кратки поеми за најмладите боеми" од авторот Александар С. Трајковски
 Детска поезија најтешко се пишува, вели битолскиот лекар Александар Трајковски за својата нова книга

 Две нови книги поезија на др. Александар С. Трајковски.

Sjevernomakedonski književnici

Aleksandar Saša Trajkovski


Vasul oenochoe, denumit nativ de români, cana sau ibricul de vin, este un obiect component al Tezaurului de la Pietroasa, care este datat în secolul al IV-lea e.n. și a fost descoperit în anul 1837 în județul Buzău, comuna Pietroasele, Dealul Istrița,  de către doi pietrari Ion Lemnaru și Stan Avram. Cana oenochoe a fost deteriorată semnificativ încă de la descoperirea tezaurului. Primii restauratori au fost nevoiți să sudeze părțile rupte, unindu-le, și mai apoi să restabilească forma originală a vasului prin ciocănire. După cea de a doua deteriorare ca urmare a jafului lui Pantazescu din Muzeul de Antichități din București, netezirea pereților și restabilirea profilului nu s-a mai putut face atât de bine.

Forma vasului oenochoe este cunoscut din toreutica romană. Proporțiile vasului sunt însă diferite. Există în schimb și o analogie aproape perfectă cu cana din argint descoperită în anul 1904 într-o necropolă la Kerci. Amănuntele artistice și tehnice sunt oarecum diferite, dar este evident că ambele vase, cel de la Pietroasa și cel de la Kerci, reproduc același tip în toreutica acelor vremuri. Același tip de cană a fost descoperit și în ceramica culturii Sântana de Mureș-Cerneahov care era răspândită din stepele nord pontice și până în teritoriile României de astăzi. Exemplare de acest fel s-au descoperit și la necropola de la Târgșor, precum și în alte localități. Luciul și culoarea vaselor descoperite imită culoarea metalului, ele fiind datate la sfârșitul secolului al III-lea și celui de al IV-lea e.n. Specialiștii au concluzionat că tipul acestor căni din Pietroasa, Kerci și Târgușor era larg raspândit în arealul larg dintre aceste localități în secolul al IV-lea e.n.

Origini
După cum a rezultat din interogatoriile ce au fost luate în anul 1838 celor care au descoperit tezaurul de la Pietroasa, a reieșit că aceștia au găsit un număr de 22 de obiecte, vase de aur, bijuterii și două inele cu inscripții. Când au fost descoperite, obiectele erau învelite într-o masă neagră de origine necunoscută, probabil un material organic ca pielea sau cârpa cu care au fost acoperite înainte de a fi îngropate. Din cele 22 de piese s-au recuperat doar 12 obiecte. Dintre toate, doar cinci au fost lucrate doar din aur: cana sau ibricul (oenochoe), platoul sau talerul cel mare, frânt în patru, patera sau sinia, cea cu decor în relief cu o statuetă ce ține un pahar în mâini, colanul cu inscripție cu rune gotice și colanul simplu. Celelalte șapte piese: patru fibule, două vase poligonale și un colan, au fost împodobite cu pietre prețioase. Se presupune că cele zece obiecte pierdute au fost patru colane din care două cu pietre prețioase, unul cu inscripție, o fibulă mică presupusă a fi pereche cu cea care s-a păstrat,  o cană similară cu cana oenochoe, o pateră simplă nedecorată și două brățări cu pietre prețioase.

Cele 12 obiecte care au putut fi recuperate, au fost furate în anul 1875 de Dumitru Pantazescu-Popescu din Muzeul de Antichități din București. Ca urmare, colanul cu inscripție a fost tăiat cel puțin în patru bucăți de către argintarul Costache Constantinescu din București, caracterele runice înscrise fiind deteriorate până la a fi indescifrabile. Din fericire, Societatea Arundel a făcut la Londra, cu ceva vreme înaintea furtului, fotografii detaliate ale colanului, astfel încât astăzi, caracterele au putut fi reconstituite cu un grad relativ de exactitate.

Prin faptul că întreagul tezaur prezintă o calitate superioară a meșteșugului cu care au fost realizate obiectele care-l formează, cercetătorii sunt sceptici că acesta ar fi fost confecționat de populația indigenă. În anul 1879 când se înregistra una dintre primele lucrări privitoare la tezaur, Taylor  a speculat ideea că obiectele ar fi o parte din câstigurile pe care goții le-au obținut ca urmare a incursiunilor pe care le făceau în provinciile romane Moesia și Tracia (perioada 238 - 251). Există și o altă teză timpurie pe care a propus-o Alexandru Odobescu în anul 1889, teorie pe care a preluat-o și Constantin C. Giurescu în anul 1976. Aceasta l-a identificat pe Athanaric, regele vizigoților ca proprietar de drept al tezaurului, fiind presupusă dobândirea lui în conflictul pe care Athanaric l-a avut în anul 369 cu Împăratul roman Valens. Catalogul Goldhelm din anul 1994, a adus ipoteza că obiectele componente ale tezaurului ar fi putut fi și cadouri pe care unii conducători germanici le-ar fi primit de la liderii romani.

Descriere
Cana oenochoe a fost deteriorată semnificativ încă de la descoperirea tezaurului. Primii restauratori au fost nevoiți să sudeze părțile rupte, unindu-le, și mai apoi să restabilească forma originală a vasului prin ciocănire. După cea de a doua deteriorare ca urmare a jafului lui Pantazescu din Muzeul de Antichități din București, netezirea pereților și restabilirea profilului nu s-a mai putut face atât de bine.

Corpul vasului are o formă ovoidală și se leagă de picior prin intermediul unei sfere turtite. Linia dintre gât și umărul cănii este delimitată de un brâu reliefat. Gura vasului are marginea răsfrântă și are formă de pâlnie. O placă ajurată ca o volută cu capete de stilizate de păsări, este prinsă prin nituire coborând spre toartă. Toarta are o formă simplă, ea fiind confecționată dintr-o bară cu secțiunea dreptunghiulară. În partea inferioară se subțiază într-o spirală care a fost fixată pe vas cu ajutorul unui nit. Între perete și spirală există o foaie de acant. Partea superioară a toartei care descrie un unghi ascuțit, a fost fixată de placa ajurată care prelungește buza vasului. Aceasta este modelată sub formă de cap de pasăre care este plasat între două aripioare.

Cana are mai multe zone pe care s-au plasat ornamentele. Cea mai lată dintre ele se află în partea centrală, pe care s-au figurat caneluri paralele și ondulate, numite strigiles, realizate în tehnica au repoussé. Celelalte zone prezintă gravuri. Modelul de bază se aseamănă cu o foaie de acant stilizat. Dimensiunea variază în funcție de înălțimea și lățimea zonei unde a fost plasată. În zonele unde au rămas spații libere între aceste foi de acant, au fost gravate triunghiuri. Partea superioară este mărginită de șiruri de triunghiuri mici, în timp ce o bandă cu imbricații le marchează la bază. Imbricații similare se regăsesc și pe placa ajurată de pe gura vasului. Ele sunt desene realizate prin puncte și  linii incizate. Bobițe semisferice au fost sudate pe buza vasului și pe marginea piciorului, similar ca pe marginea talerului.

Spre deosebire de talerul de la Pietroasa, decorul vasului este mai variat și mai bogat. Neținând cont de canelurile ondulate, specifice artei romane, și de motivele geometrice comune, se pot vedea și motive zoomorfe și vegetale stilizate. Motivul cu acant era unul destul de obișnuit în ornamentica greco-romană astfel încât,  era prezent pe majoritatea vaselor făurite din metal din epoca clasică. Era întotdeauna realizat în relief, reușind să redea aspectul elegant și natural al liniilor sale. Motivula cu care este împodobită cana de la Pietroasa este foarte stilizat și execuția este departe de ceea ce au făcut atelierele clasice. El amintește de  toreutica daco-sarmată din secolul I și din cel de al doilea î.e.n. Capul de pasăre prezintă pentru cercetătorii în domeniu, un mare interes, deoarece nu se regăsesc analogii prezente în arta clasică.  Capul a fost atestat în motivele folosite de popoarele eurasiatice, care-și duceau traiul din timpurile cele mai străvechi din China, Siberia și până în nordul Pontului Euxin. El a fost adoptat de popoarele germanie aflate în migrațiune, care l-au răspândit peste tot pe unde au trecut. Același motiv a fost folosit la fibulele din același tezaur de la Pietroasa.

Forma vasului oenochoe este cunoscut din toreutica romană. Proporțiile vasului sunt însă diferite. Există în schimb și o analogie aproape perfectă cu cana din argint descoperită în anul 1904 într-o necropolă la Kerci. Amănuntele artistice și tehnice sunt oarecum diferite, dar este evident că ambele vase, cel de la Pietroasa și cel de la Kerci, reproduc același tip în toreutica acelor vremuri. Același tip de cană a fost descoperit și în ceramica culturii Sântana de Mureș-Cerneahov care era răspândită din stepele nord pontice și până în teritoriile României de astăzi. Exemplare de acest fel s-au descoperit și la necropola de la Târgșor, precum și în alte localități. Luciul și culoarea vaselor descoperite imită culoarea metalului, ele fiind datate la sfârșitul secolului al III-lea și celui de al IV-lea e.n. Specialiștii au concluzionat că tipul acestor căni din Pietroasa, Kerci și Târgușor era larg raspândit în arealul larg dintre aceste localități în secolul al IV-lea e.n.

Note

Bibliografie

 .

 .
 . PDF; Summary
Alexandru Odobescu: Le trésor de Petrossa - tome premier (pdf 17 MB) (1889) - accesat 27 noiembrie 2018
Ecaterina Dunăreanu-Vulpe: Tezaurul de la Pietroasa, București, Editura Meridiane, 1967, 54 p. + 18 f.
  mnir.ro: Tezaurul de la Pietroasa, accesat 3 decembrie 2018

Lectură suplimentară
 Alexandru Odobescu: Le trésor de Petrossa - tome deuxieme (pdf 17 MB) - accesat 27 noiembrie 2018
Alexandru Odobescu: Le trésor de Petrossa - deuxieme partie (pdf 69 MB) (1896) - accesat 27 noiembrie 2018
 Alexandru Odobescu: Le trésor de Petrossa - tome troisieme (pdf 4 MB) (1900) - accesat 27 noiembrie 2018

Legături externe

 clasate.cimec.ro: Vasul oenochoe

Pietroasele
Județul Buzău

Vasul oenochoe (Tezaurul de la Pietroasa)


La monarchie ougandaise est le régime politique en vigueur en Ouganda entre 1962 et 1963. L'Ouganda est alors un royaume du Commonwealth qui partage son monarque avec le Royaume-Uni et plusieurs autres États souverains.

Ancien protectorat britannique, l'Ouganda obtient son indépendance le , la reine  restant chef de l'État et portant le titre spécifique de reine d'Ouganda. La majorité de ses pouvoirs constitutionnels sont exercés par le gouverneur général, qui est son représentant dans le pays. En effet, comme d'autres pays du Commonwealth, le système politique d'Ouganda est basé sur le système de Westminster, dans lequel le chef de l'État joue un rôle purement honorifique.

La monarchie est abolie le , date à laquelle le pays devient une république tout en continuant de reconnaître la reine  comme chef du Commonwealth. Un président remplace la reine comme chef d'État.

Histoire
Le , le protectorat de l'Ouganda devient une monarchie constitutionnelle indépendante, avec la reine  en tant que chef d'État. La reine est représentée pour la cérémonie d'indépendance par le duc et la duchesse de Kent. Le duc ouvre la première session du Parlement de l'Ouganda en prononçant le discours du Trône au nom de la souveraine. Dans son discours lors de l'ouverture officielle du Parlement, le gouverneur général déclare que le gouvernement ougandais reconnaît  en tant que chef du Commonwealth et comme reine de l'Ouganda indépendant.

 visite l'Ouganda du  au , puis du  au , cette dernière fois pour assister à la réunion des chefs de gouvernement du Commonwealth à Kampala. Le parc national de Kazinga, dans l'ouest de l'Ouganda, est rebaptisé parc national Queen Elizabeth en 1954 pour commémorer sa visite.

Rôle constitutionnel

Pouvoirs exécutif et législatif

L'Ouganda est l'un des royaumes du Commonwealth qui partagent la même personne comme monarque et chef d'État.

Après l'indépendance de l'Ouganda en 1962, aucun ministre du gouvernement du Royaume-Uni ne peut conseiller la reine sur les questions relatives à l'Ouganda. Pour toutes les affaires ougandaises, la souveraine est conseillée uniquement par ses ministres ougandais. La reine est représentée dans le pays par un gouverneur général nommé par elle sur avis du Premier ministre de l'Ouganda. Théoriquement, la reine détient de vastes pouvoirs constitutionnels, mais en pratique, tous ces pouvoirs sont exercés par le gouverneur général.

Le monarque et l'Assemblée nationale constituent le Parlement de l'Ouganda. Tous les textes de loi ougandais doivent recevoir la sanction royale pour être promulgués ; celle-ci est accordée par le gouverneur général au nom de la reine. Il est chargé de convoquer, de proroger et de dissoudre le Parlement. Le gouverneur général nomme les ministres sur avis du Premier ministre.

Pouvoir judiciaire
La plus haute juridiction de l'Ouganda est le Comité judiciaire du Conseil privé. La reine, et par extension le gouverneur général, peut exercer la « prérogative royale de clémence » et gracier les infractions contre la Couronne, que ce soit avant, pendant ou après un procès.

Titre de la reine

La reine  possède officiellement un titre différent dans chacun des royaumes du Commonwealth. Jusqu'en 1962, l'Ouganda fait partie de l'Empire britannique, et  y règne en tant que reine du Royaume-Uni. Après l'indépendance, un nouveau titre est adopté, afin de préciser l'aspect distinct de la monarchie ougandaise. À partir du , le titre de la reine en Ouganda est le suivant :

Entre le  et le , la reine conserve son titre britannique : .

Abolition de la monarchie
L'Ouganda devient une république le , un an jour pour jour après l'indépendance, à la suite d'une révision constitutionnelle, qui abolit la monarchie et remplace la reine et le gouverneur général par un président élu parmi les rois des royaumes locaux et les chefs constitutionnels des districts. Le pays cesse d'être un royaume du Commonwealth, mais reste membre de l'organisation dirigée par  en tant que république du Commonwealth. Le kabaka (roi) du Buganda, , est élu premier président de l'Ouganda et succède à  comme chef d'État.

Articles connexes
 Histoire de l'Ouganda
 Liste des chefs d'État de l'Ouganda

Références

Histoire de l'Ouganda
Ouganda
Ouganda

Monarchie ougandaise


إيكويا ساواكي (沢木郁也 ساواكي إيكويا) هو مؤدي أصوات ياباني ولد في 25 أغسطس 1951 في كاشيوا، تشيبا.

أدواره في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 داركر ذان بلاك -المقاول الأسود- - ماو
 داركر ذان بلاك -جوزاء النيزك- - ماو
 ناروتو شيبودن - هانزو ذو السمندل
 ترن أ جاندام - لادارام كون
 نادي مضيفي ثانوية أوران - والد رينغي هوشاكوجي
 سول إيتر - هولمز
 شيغوروي - أونو تادآكي
 هزيم الرعد - الراوي
 نزيل الظلام - ساغاتاناس
 فل ميتال بانيك! - شينتارو كازاما
 جنود السايبورغ - دكتور غايا
 شعلة ريكا - غاشاكورا
 البدلة المتنقلة جاندام إيج - هندريك بروزر
 عاصفة زيتسوين - نائب رئيس الوزراء
 لوست يونيفرس - قبطان سفينة ليلينتال
 ما وراء الحدود - جد أسرة ناسي
 ون بيس - الأدميرال فوجيتورا
 كوبرا ذي أنيميشن - ليو
 إيوريكا سفن AO - ستانلي فراي

أنمي الإنترنت
 نينجا سلاير فروم أنيميشن - سوغاوارانو توميهيدي

أوفا أنمي
 كاشان - الراوي

أدواره في ألعاب الفيديو
 كينجدوم هارتس 2 - إم سي بي
 ناروتو شيبودن: ألتيميت نينجا ستورم ريفولوشن - هانزو ذو السمندل

أدواره في الدبلجة اليابانية
 الرجل النملة - ميتشل كارسون

وصلات خارجية

 صفحة IMDb

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من تشيبا
ممثلو أداء صوتي يابانيون
ممثلو ألعاب فيديو يابانيون
ممثلون من محافظة تشيبا
ممثلون يابانيون في القرن 20
ممثلون يابانيون في القرن 21
مواليد 1951
مواليد في كاشيوا (تشيبا)

ممثلو أداء صوتي ذكور من محافظة تشيبا

إيكويا ساواكي


Edensor Park is a suburb of Sydney, New South Wales, Australia. Edensor Park is located 38 kilometres west of the Sydney central business district in the local government area of the City of Fairfield. It is mainly a residential area, Edensor Park is part of the Greater Western Sydney region.

History
John Brown Bossley (1810-1872) came to Australia around 1838 and practised as a chemist in Sydney. Bossley built an English styled farmhouse on his land near Clear Paddock Creek. He called the property Edensor, after a village near Chatsworth in Derbyshire, England. This established the name Edensor Park after Edensor House. Edensor Park and its surrounding suburbs was a rural area until the 1970s, when it was developed into a residential settlement. Edensor Park belonged to the Prospect County Council, before its amalgamation into Fairfield City Council.

Commercial area
Edensor Park is a mainly residential suburb served by a local shopping centre, Edensor Park Plaza, which features a Coles supermarket and a number of convenient stores and delis.

Schools
Edensor Park is served by two primary schools Edensor Park Public School and Governor Philip King Public School and three high schools outside the suburb.

Sport and recreation
Edensor Park has a number of recreation areas including Angle Vale Reserve, Allambie Reserve and Bosnjak Park. It is also home to the Sydney United Sports Centre, home of the Croatian backed football (soccer) team, Sydney United, which was once a member of the now defunct Australian National Soccer League (NSL) and currently plays in the New South Wales Premier League.

Another local sporting team is the CVD Edensor Park Cobras Junior Rugby league Football Club, who play in the Parramatta Junior Rugby League Association and use Bosnjak Park as their home ground. Edensor Park is also home to the Nineveh Club, the first Assyrian social club to be built in Australia. The club was constructed in the early 70s using ancient Assyrian features and is distinguished by two winged bulls at the entrance. Girl guides named after the above-mentioned area

Population
Edensor Park residents are culturally diverse, with ethnic backgrounds from the Middle East, Europe and Asia.

According to the 2021 Census 43.8% of people were born in Australia. The next most common countries of birth were Iraq 17.9%, Vietnam 7.8%, Cambodia 2.5%, Syria 2.4% and Italy 2.3%. The most common ancestries were Assyrian 12.8%, Italian 10.6%, Vietnamese 10.4%, Australian 9.2% and Chinese 8.4%. 28.1% of people spoke only English at home. Other languages spoken at home included Neo-Aramaic 18.7% (Assyrian 12.2% and Chaldean Neo-Aramaic 6.5%), Vietnamese 10.3%, Arabic 8.5% and Croatian 3.6%.

The most common responses for religion were Catholic 45.1%, Buddhism 13.1%, No Religion 9.7%, Assyrian Church of the East 7.0% and Not stated 5.1%. Christianity was the largest religious group at 70.9%.

References

External links
 Fairfield City Council

Suburbs of Sydney
City of Fairfield

Edensor Park, New South Wales


الخطيئة الأصلية هي عقيدة مسيحية تشير إلى وضع الإنسان الآثم الناتج من سقوط آدم. ويتصف هذا الوضع بأشكال عديدة، ما يتراوح من القصور البسيط أو النزعة تجاه الخطيئة بدون الذنب الجماعي (ما يدعى الطبيعة الخاطئة)، إلى شدة الفساد التام من خلال الذنب الجماعي.

مفهوم الخطيئة الأصلية أشير إليه لأول مرة في القرن الثاني من قبل إيرينيئوس، في جدل مع بعض الغنوصيين. قام غيره من آباء الكنيسة مثل أوغسطينوس أيضا بتشكيل وتطوير العقيدة، حيث رأى أنها استنادا إلى ما ورد في العهد الجديد من تعاليم بولس الرسول (رومية 5:12-21 و1 كورنثوس 15:21-22) وآية العهد القديم مزمور 51:5. اعتبر ترتليان، قبريانوس، أمبروز وأمبروسايستر أن البشرية أسهمت في خطيئة آدم، وأن هذه الخطيئة تنتقل من جيل لجيل. حظت صياغة أوغسطينوس لعقيدة الخطيئة الأصلية بعد 412 م بشعبية كبيرة بين البروتستانت الإصلاحيين مثل مارتن لوثر وجان كالفن، الذي ساووا بين الخطيئة الأصلية والرغبة المضرة (أو «الشهوة»)، مؤكدين أن الأمر يستمر حتى بعد المعمودية ويدمر تماما الحرية في فعل الخير. قبل 412 م، رأى أغسطينوس أن الإرادة الحرة تضعف ولكن لا تتدمر بسبب الخطيئة الأصلية. ولكن بعد 412 م تغير ذلك الرأي إلى فقدان البشر الإرادة الحرة تماما ما عدا الخطيئة. وتؤمن الكالفينية الأوغسطينية الحديثة بهذا الرأي الثاني. قام أوغسطينوس بتحديد موقع الخطيئة نفسها في السائل المنوي للذكور، مبررا ذلك بأن: عندما أكل آدم وحواء من الفاكهة خجلا وغطيا أعضاءهما التناسلية، وهذا هو المكان الذي تم نقل الخطيئة الأصلية منه إلى جميع الأجيال المقبلة، ويسوع المسيح وحده، الذي لم ينتج من سائل منوي بشري، ليس لديه العيب الذي انتقل من آدم. كانت فكرة أوغسطينوس تستند إلى أفكار العالم القديم الخاصة بعلم الأحياء، والتي تنص على أن الحيوانات المنوية الذكرية تحتوي على الطفل الذي لم يولد بعد بأكمله، وأن رحم الأم ليس أكثر من غرفة رعاية ينمو فيها. الحركة البنسينية والتي أعلنتها الكنيسة الكاثوليكية كهرطقة رأت أيضا أن الخطيئة الأصلية دمرت حرية الإرادة. بدلا من ذلك، ترى الكنيسة الكاثوليكية أن «المعمودية من خلال إضفاء الحياة من نعمة المسيح، تمحو الخطيئة الأصلية وترجع الإنسان مرة أخرى نحو الله، ولكن العواقب بالنسبة للطبيعة، الضعيفة والتي تميل إلى الشر، تستمر في الإنسان مما يستدعي معركة روحية.» وأن «رغم كونها أصبحت ضعيفة ومتقلصة بسبب سقوط آدم، فالإرادة الحرة لم تدمر بعد.»

في الإسلام
مفهوم الخطيئة الموروثة (أو الخطيئة الأصلية) لا وجود له في الإسلام. وفقا للإسلام فقد وقع نوع من المخالفة من آدم وحواء، قال تعالى: . سورة البقرة الآية: 36.
ولكن تابا من ذلك وتقبل الله توبتهم وغفر لهم ذلك هذا بالفعل قبل خروجهم من الجنة كما ذُكر في سورة البقرة.
لقوله تعالى: . سورة البقرة الآيات: 37-38.

وذُكر مسئولية كل فرد عن ذنبه في سورة النجم الآيات: 38-42.

قال تعالى: .

مراجع

آدم وحواء
أغراض دينية
أنثروبولوجيا مسيحية
اللاهوت والعقيدة الكاثوليكية
خطيئة
صوفية يهودية
عبارات مسيحية
مسيحية غربية
منهج لاهوتي

الخطيئة الأصلية


CIL 4.5296 (ili CLE 950)  je pjesma pronađena ispisana kao grafit na zidu hodnika u Pompejima. Otkrivena 1888., to je jedan od najdužih i najsloženijih sačuvanih tekstova grafita iz grada i možda jedina poznata ljubavna pjesma jedne žene drugoj iz latinskog svijeta. Pjesma ima devet stihova, prekida se u sredini devetog stiha; ispod je napisan jedan red drugom rukom. Nalazi se u zbirci Nacionalnog arheološkog muzeja u Napulju.

Otkriće
CIL 4.5296 su 1888. otkrili talijanski arheolozi prilikom iskapanja rimskog grada Pompeja, ugreban u zid hodnika kuće šest  insula devet, u području grada. Pjesmu je prvi objavio Antonio Sogliano u izvješću o iskapanju te godine.

Natpis
Pjesma je ispisana u sedam redaka teksta, urednim rukopisom, s riječima podijeljenim interpunkcijom. Natpis je pažljivo ispisan unutar dekorativno oslikanih rubova zidne ploče. Slijede tri riječi ispisane drugom rukom koje prelaze naslikani rub. Nekoliko drugih kratkih natpisa pronađeno je na istom zidu, ispod CIL 4.5296, većim slovima.

Natpis je sačuvan na ploči od gipsa dimenzija 74 × 38 cm, zajedno s još četiri grafita. Nalazi se u zbirci Nacionalnog arheološkog muzeja u Napulju.

Pjesma

Tekst je jedan od najdužih i najsloženijih dijelova grafita koji su preživjeli iz Pompeja. Pjesmu vjerojatno nije sastavio pisac grafita; čini se da je pisac grafita umjesto toga ispisao pjesmu koje su se nesavršeno sjećali. Iako ispisana u sedam redaka teksta, pjesma je metrički dugačka devet stihova, s nedovršenim posljednjim stihom. Nepoznato je zašto pjesma završava sredinom stiha: možda je autor prekinut ili se nije mogao sjetiti kraja pjesme.

Metrika
Metrika je donekle nepravilna: tri stiha su ispravni heksametri, a tekst je možda izvorno u potpunosti bio sastavljen od heksametara ili mješavine heksametara i pentametara.

Prvi stih pjesme je ispravan heksametar; stihovi dva i tri mogu se lako ispraviti da se čitaju kao pentametar odnosno heksametar. Ako je pjesma bila sastavljena u elegijskim distisima, četvrti stih bi opet trebao biti pentametar; lakše ju je, međutim, ispraviti tako da se čita kao heksametar, sugerirajući da pjesma izvorno nije bila u redovitim elegijskim dvostihima. Kristina Milnor sugerira da je razlog nepravilnog obrasca onoga što su očito izvorno bili pentametrični i heksametrični redovi to što je CIL 4.5296 cento, sastavljen od stihova iz dvije ili više različitih pjesama spojenih zajedno kako bi se stvorila nova kompozicija. Ovaj oblik kompozicije poznat je iz drugih grafita iz Pompeja: na primjer CIL 4.9847, dvoredni natpis sastavljen od jednog heksametarskog stiha iz Ovidijevih Ljubavi i jednog iz Propercija I.1.

Tekst
Tekst CIL 4.5296 je relativno jasan, iako postoje određena neslaganja oko tumačenja riječi  u šestom stihu. U svojoj prvoj objavi pjesme, Sogliano je dopunio riječ u  , a Kristina Milnor tvrdi da  ispravan je kao nedeponentni oblik . Međutim, Luca Graverini tvrdi da red riječi sugerira da bi glagol u rečenici trebao biti u prvom licu, slažući se s  ("ja") u petom stihu, ali  je u drugom licu; dodatno,  u petom stihu je u prošlom vremenu, pa bi sljedeći glagol vjerojatno također bio. Alternativno, August Mauov prijedlog  je široko prihvaćen od strane znanstvenika, iako to ostavlja rečenicu bez glavnog glagola.

Tumačenje
Pjesma koja je sačuvana u natpisu u Pompejima napisana je glasom žene (prepoznate ženskim  u stihu 5), upućen drugoj ženi ( , "moja mala draga", u stihu 3).  Kako se pjesma obično tumači kao ljubavna pjesma, mnogi su znanstvenici pokušali pronaći način tumačenja ili govornika ili voljene kao muškarca, a ne žene. Jednako tako, mnogi su znanstvenici tvrdili da pjesmu niti je sastavila žena autorica, niti je napisala žena: Milnor citira GP Goolda za ono što ona identificira kao tradicionalni pogled na autorstvo pjesme: "sa spoznajom da je grafit ne odražava situaciju iz stvarnog života, nestaje svaka vjerojatnost da ga je sastavila ili upisala djevojka".  Graverini, međutim, tvrdi da je "najrazumnija pretpostavka" da je autorica pjesme žena. Ako je natpis ljubavna pjesma koju je jedna žena napisala drugoj, to je jedina takva pjesma za koju se zna da je preživjela iz drevnog latinskog govornog područja.

Prva tri stiha pjesme usredotočena su na voljen i komentiraju njezine pojedinačne dijelove tijela: njezine "male ruke" i "nježne male usne" (). Upotreba deminutiva u ovom dijelu podsjeća na Katula, i jedini drugi književni izvor riječi  nalazi se u Katulu 61. Kraj ove rečenice označen je i krajem trećeg stiha i krajem drugog retka natpisa.

Sljedeći dio pjesme je tmurnijeg tona i mijenja svoj fokus na ljubavnika koji leži budan, dobro poznati trop antičke ljubavne poezije, koji se pojavljuje u, na primjer, ponoćnoj pjesmi koja se često pripisuje Sapfo, Ovidijevoj Ljubavi i Ars amatoria, te drugi pompejanski grafiti kao što je CIL 4.2146. Tvrdnja u stihu 4 da je "ljudska priroda nestalna" je inverzija uobičajene teme u ljubavnoj poeziji: gotovo uvijek su žene te koje se osuđuju.  Pjesma se zatim bavi nestalnošću sreće; još jedan uobičajeni trop. Ovo pruža poveznicu sa završnim stihovima pjesme, koji govore o nestabilnosti ljubavi.

Pjesma se često doživljavala kao paraklausitiron – oblik ljubavne pjesme u kojoj ljubavnik oplakuje vrata koja ih dijele od njihove voljene. Frank Olin Copley opisao je 1939. pjesmu kao "u formi paraklausitirona", a mnogi znanstvenici su ga slijedili u ovoj identifikaciji. Graverini to osporava, tvrdeći da sadržaj pjesme ne podupire ovaj zaključak (budući da pjesma ne spominje ništa što bi ljubavnike fizički razdvajalo, niti sadrži molbu da se pusti u posjet voljenoj; dvoje "najosobenijih" značajke" paraklausitirona) a i kontekst natpisa je protiv toga, jer najraniji izvještaji o natpisu opisuju da se nalazi unutar vrata, dok se tumačenje paraklausitirona oslanja na to da je pronađen vani.

paries quid ama

Osmi redak natpisa, očito napisan drugom rukom, privukao je nekoliko različitih čitanja. U Corpus Inscriptionem Latinarum, transkribirano je kao "AARIIIIS QVID AAM". Matteo Della Corte predlaže da se redak čita "Marius quidam" ("Neki Marius"), kao lažni potpis pjesme. I Sogliano i Franz Bücheler ispisuju "paries quid ama", a Graverini i Milnor prihvaćaju ovo čitanje, sugerirajući da ono potječe iz retka iz Ovidijeve verzije priče o Piramu i Tisbi u njegovim Metamorfozama: "'invide' dicebant 'paries, quid amantibus obstans?'" ("'Ljubomorni zid', rekli su, 'zašto stojiš između ovih ljubavnika?'").

Bilješke

Izvori

Citirana djela

Arheološki artefakti iz Pompeja
Povijest LGBT-a
Arheološki artefakti u Italiji
Izlošci u Nacionalnom arheološkom muzej u Napulju

CIL 4.5296


Fără cruțare sau Furia armelor (titlu original: Gun Fury) este un film western american din 1953 regizat de Raoul Walsh. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Rock Hudson și Donna Reed. Scenariul este realizat de Roy Huggins și Irving Wallace pe baza romanului Ten against Caesar din 1952 scris de K.R.G. Granger.

Prezentare

Vestul Sălbatic: Ben Warren (Rock Hudson) revine acasă după războiul civil cu gândul de a trăi liniștit tot restul vieții sale alături de femeia care îi va deveni soție, Jennifer Ballard (Donna Reed).

După jefuirea unei diligențe, vestita bandă de sudiști condusă de Frank Slayton (Philip Carey) îl lasă pe Ben Warren să moară și pleacă cu logodnica sa. Warren își revine și îi urmărește pe bandiți.  La început nimeni nu dorește să-l ajute pe Ben, dar reușește să găsească doi bărbați care au jurat răzbunare împotriva nemilosului Slayton, un american nativ și un fost membru al bandei lui Slayton.

Distribuție
Rock Hudson - Ben Warren
Donna Reed - Jennifer Ballard
Philip Carey - Frank Slayton
Roberta Haynes - Estella Morales
Leo Gordon - Jess Burgess
Lee Marvin - Blinky
Neville Brand - Brazos
Ray Thomas - Doc
Robert Herron - Curly Jordan
Phil Rawlins - Jim Morse
John Cason - Westy
Forrest Lewis - Weatherby
Pat Hogan - Johash

Lansare și primire
A fost lansat de Columbia Pictures și a avut premiera la 11 noiembrie 1953.

Note

Legături externe

  Fără cruțare  la Turner Classic Movies (engleză)

Vezi și
Listă de filme western din anii 1950

Filme din 1953
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Raoul Walsh
Filme western din anii 1950
Filme 3D
Filme Columbia Pictures
Filme despre răzbunare

Fără cruțare


Olaylar
 3 Mart - Aziz Simplicius, papa olarak göreve başladı.

Doğumlar

Ölümler

468


Katja Maria Elisabeth Nyberg (nascida a 16 de setembro de 1971) é uma política dos Democratas Suecos (SD). Ela foi eleita como membro do Riksdag com as eleições legislativas suecas de 2018.

Nyberg trabalhou como polícia e também para o Serviço de Segurança Sueco, antes de servir como parlamentar. Além disso, ela também foi membro do conselho do partido dos Democratas Suecos em Estocolmo e serve no Comité de Justiça no Riksdag. Nessa posição, concentra-se no combate ao crime de gangues e à violência pela honra. Nyberg descreveu-se como sendo da ala mais moderada do SD e que não se teria juntado às versões anteriores do partido.

Mulheres da Suécia na política
Pessoas vivas
Nascidos em 1971
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Katja Nyberg (política)


Deimos, Yunan mitolojisinde korkunun, dehşetin tecessümü, cismanileşmesi. Ares ile Afrodit'in oğludur. Phobos'un kardeşidir. Savaşlarda Ares ile beraber bulunurdu.

Kaynakça

Yunan tanrıları
Afrodit'in çocukları
Ares'in çocukları
Yunan mitolojisinde kişiselleştirmeler

Deimos


İslâm dîni fıkhî mezhepleri; İslam coğrafyasında dînî bölünmeleri ifade etmekle birlikte bu bölünmelerin başlangıcı dînî değil, siyâsî ve sosyal bölünmelerden oluşmaktadır.

Günümüzde İslam toplumunda fıkıh ve İslam hukuku konusunda anlayış, yöntem ve uygulama açısından farklı düşüncelere sahip mezhepler bulunur. Bu mezheplerin başlıcaları şunlardır:

1- Ehl-i Sünnet ve'l-Cemâ'at (sünnî) itikadında olanların "Hak Mezheb" diye adlandırdıkları dört büyük fıkıh mezhebi ve kurucuları:
 Hanefî mezhebi - Ebu Hanife (699-767)
 Mâlikî mezhebi - Mâlik bin Enes (712-795)
 Şâfî'î mezhebi - Şafii (767-820)
 Hanbelî mezhebi - Ahmed bin Hanbel (780-855)

2- Şî'a itikadında olanların takip ettiği fıkıh mezhepleri:
 Ca'ferî fıkhı,
 İsmâîliyye mezhebi,
 Zeydîyye mezhebi.

3- Hâricîler'in günümüze kadar ulaşan mezhebi:
 İbâdiyye mezhebi.

4- Diğer bağımsız fıkıh mezhepleri ve âlimleri
 Zâhirî mezhebi

Bu mezheplerden Sünnî İslam inanışında yaygın olanları Malikî, Hanefî, Şafiî ve Hanbelî mezhepleridir. Bu nedenle bu dört mezhebe zaman zaman dört büyük fıkıh mezhebi denmiştir.

Tarihsel İslam mezhepleri

İlk dönemlerde Ali ile Muaviye arasındaki savaş ve İslam toplumundaki bölünme Sünnilik, Şiîlik ve Haricilik şeklinde ilk mezhepsel ayrışmayı beraberinde getirmiştir.

Erken dönemlerde değişik İslam şehirlerinde, bu şehirlerin adıyla anılan fıkıh okulları bulunmaktaydı. Şam (Evzâ'i), Kufe, Basra, Medine okulları bunlardan bazılarıdır. Daha sonra Irak okulu Hanefi, Medine okulu ise Maliki mezhepleri olarak konsolide olmuş, Şafii, Hanbeli, Zahiri, Evzâ'i, Leysî, Sevrî ve Taberî mezhepleri daha sonra ortaya çıkmışlardır. Ve bu fıkhi mezheplerden son Dördü günümüze ulaşamamıştır.

Daha sonra İnanç etrafında yapılan tartışmalarla inanç (itikad) mezhepleri de ortaya çıkmıştır.

Sünniler günümüzde inanç açısından Maturidilik ve Eşarilik, fıkhi açıdan da Hanefi, Şafii, Maliki ve Hanbelî mezheplerine bağlıdırlar. Bu dört mezhepten ilki olan Hanefi mezhebi itikad olarak Maturidiliğe diğer üç mezhep ise Eşariliğe bağlıdırlar. Bu mezhepler dışında, Sünnilik'te olan icma-i ümmete, kıyasa ve re'ye başvurulmasını kabul etmeyen, her sorunun çözümünü yalnızca Kur'an'da, Sünnette, sahabe ve tabiunun görüş ve uygulamalarında arayan bir grup daha vardır. Bunlar; Selefiyye veya Selefiyyun (geçmişe bağlılar) olarak anılır. Bu düşünceye bağlı olanlar ortaya çıkan yeni sorunlara çözüm bulmakta yetersiz kaldıkları için fazla yandaş kazanamamışlardır. Hanbelî mezhebi, Selefiyye anlayışına en yakın Sünni mezhep olarak tanınır.

Şiîlerin günümüzde bağlı olduğu en büyük fırka ise İmamiyye (Caferiyye) dir. Bunun dışında sayıları az olmakla birlikte Zeydiyye ve İsmailîyye fırkaları da günümüze ulaşmıştır.

Haricilerin ise günümüze ulaşmış olan tek fırkası İbadiyye'dir.

Ehl-i Sünnet

Sünni fıkıh mezhepleri
Fıkhî açıdan Sünni mezhepler 4 tanedir. Bunlar:

 Hanefi mezhebi: İmam Ebu Hanife'nin adını taşıyan mezheptir.
 Şafii mezhebi: İmam Şafii'nin adını taşıyan mezheptir.
 Maliki mezhebi: İmam-ı Malik'nin adını taşıyan mezheptir.
 Hanbelî mezhebi: İmam Ahmed İbni Hanbel'nin adını taşıyan mezheptir.

Bu dört fıkhi mezhep arasında uygulama ve ibadetlerde bazı farklılıklar görülür.

Şiîlik
 Câferîlik: İmâm Câʿfer-i Sâdık'ın adını taşıyan mezheptir.
 Zeydîlik: İmâm ʿAlî Zeynu'l-ʿÂbi Dîn'in oğlu Zeyd bin Ali'nin adını taşıyan mezheptir.
 İsmâilîlik: İmâm Câʿfer-i Sâdık'ın büyük oğlu imam ʾİsmâʿîl bin Câʿfer el-Mûbarek'in adını taşıyan mezhep.

Haricîlik
Ali ve Muaviye arasında sürdürülen savaşlar ve mücadelelerde Hâricîler üçüncü grup olarak ortaya çıkmışlardır. Siyasi, itikadi veya tarihi bazı ihtilaflar nedeniyle Hâricîler kendi içlerinde de çeşitli gruplara ayrılmışlardır. Bu grupların bazıları İslam dininin temel akide kaidelerini takip ederken, bazıları İslam dininin itikadi prensiplerinden ayrılarak İslam dairesi dışı ilan edilmiş ve İslam dinin dışında incelenmiştir. Fakat bu grupların da temelleri Haricilere ve İslam dinine dayanır.

Harici grupların başlıcaları
 Ezarika
 Necedat
 Acaride
 Sufriyye
 İbadiyye

İslam dışı kabul edilenler
 Meymûniyye
 Yezîdiyye

Ayrıca bakınız
 Fıkıh
 Kelâm
 İslam dini siyasi mezhepleri
 İslam dini itikadî mezhepleri

Mezhepler
Fıkıh

Fıkhî mezhep