Iris Shun-Ru Chang (March 28, 1968November 9, 2004) was an American journalist, author of historical books and political activist. She is best known for her best-selling 1997 account of the Nanking Massacre, The Rape of Nanking, and in 2003, The Chinese in America: A Narrative History.  Chang is the subject of the 2007 biography Finding Iris Chang, and the 2007 documentary film Iris Chang: The Rape of Nanking starring Olivia Cheng as Iris Chang. The independent 2007 documentary film Nanking was based on her work and dedicated to her memory.

Life and education
Iris Chang was the daughter of two university professors, Ying-Ying Chang and Dr. Shau-Jin Chang, who moved from China to Taiwan and later to the United States. Chang was born in Princeton, New Jersey, and raised in Champaign-Urbana, Illinois.

Chang grew up hearing stories about the Nanking massacre, from which her maternal grandparents escaped. When she tried finding books about the subject in Champaign Public Library, she found there were none.

She attended University Laboratory High School of Urbana, Illinois, and graduated in 1985. She was initially a computer science major, but switched to journalism, earning a bachelor's degree at the University of Illinois at Urbana-Champaign in 1989. During her time in college she also worked as a New York Times stringer from Urbana-Champaign, and wrote six front-page articles over the course of one year.

After brief stints at the Associated Press and the Chicago Tribune, she pursued a master's degree in Writing Seminars at Johns Hopkins University. She began her career as an author and lectured and wrote magazine articles.

In 1991, Chang married Bretton Lee Douglas, a design engineer for Cisco Systems, whom she had met in college, and had one son, Christopher, who was two years old at the time of her suicide. She lived in San Jose, California, in the final years of her life.

Career
Chang wrote three books documenting the experiences of Chinese and Chinese Americans in history. Her first, Thread of the Silkworm (Basic Books, 1995) tells the life story of the Chinese professor, Qian Xuesen (or Tsien Hsue-shen) during the Red Scare in the 1950s. Although Qian was one of the founders of NASA's Jet Propulsion Laboratory (JPL), and for many years helped the military of the United States debrief scientists from Nazi Germany, he was suddenly accused of being a spy and a member of the Communist Party USA, and was placed under house arrest from 1950 to 1955. Qian left for the People's Republic of China in September 1955. Upon his return to China, Qian developed the Dongfeng missile program, and later the Silkworm missile, which was used by the Iraqi military during its war on Iran and against the United States-led coalitions during the Persian Gulf War and the 2003 invasion of Iraq.

Her second book, The Rape of Nanking: The Forgotten Holocaust of World War II (1997), was published on the 60th anniversary of the Nanking Massacre and was motivated in part by her own grandparents' stories about their escape from the massacre. It documents atrocities committed against Chinese by forces of the Imperial Japanese Army during the Second Sino-Japanese War, and includes interviews with victims. The Rape of Nanking remained on the New York Times Bestseller list for 10 weeks. Based on the book, an American documentary film, Nanking, was released in 2007.

After publication of the book, Chang campaigned to persuade the Japanese government to apologize for its troops' wartime conduct and to pay compensation.

Her third book, The Chinese in America: A Narrative History (2003), is a history of Chinese Americans, that argues their treatment as perpetual outsiders by American society. Consistent with the style of her earlier works, the book relies heavily on personal accounts, drawing its strong emotional content from their stories. She wrote, "The America of today would not be the same America without the achievements of its ethnic Chinese," and that "scratch the surface of every American celebrity of Chinese heritage and you will find that, no matter how stellar their achievements, no matter how great their contribution to US society, virtually all of them have had their identities questioned at one point or another."

Public notability and legacy
Success as an author made Iris Chang a public figure. The Rape of Nanking placed her in great demand as a speaker and as an interview subject, and, more broadly, as a spokesperson for the viewpoint that the Japanese government had not done enough to compensate victims of their invasion of China. In one often-mentioned incident (as reported by The Times of London):

...she confronted the Japanese Ambassador to the United States on television, demanded an apology and expressed her dissatisfaction with his mere acknowledgement "that really unfortunate things happened, acts of violence were committed by members of the Japanese military". "It is because of these types of wording and the vagueness of such expressions that Chinese people, I think, are infuriated," was her reaction.

Chang's visibility as a public figure increased with her final work, The Chinese in America. After her death, she became the subject of tributes from fellow writers. Mo Hayder dedicated a novel to her. Reporter Richard Rongstad eulogized her as "Iris Chang lit a flame and passed it to others and we should not allow that flame to be extinguished."

In 2007, the documentary Nanking was dedicated to Chang, as well as the Chinese victims of Nanking.

"The Man Who Ended History", a story in The Paper Managerie by Ken Liu about uncovering the history of Unit 731, is dedicated to the memory of Chang.

R.F. Kuang's debut novel, The Poppy War, is dedicated to Iris Chang.

Iris Chang Park in San Jose, that opened in November 2019, is a municipal park dedicated to Chang.

Depression and death

Chang suffered a nervous breakdown in August 2004, which her family, friends, and doctors attributed in part to constant sleep deprivation, dozens of herbal supplements, and heavy doses of psychologically damaging prescription medication. At the time, she was several months into research for her fourth book, about the Bataan Death March. She was also promoting The Chinese in America. While en route to Harrodsburg, Kentucky, where she planned to gain access to a "time capsule" of audio recordings from servicemen, she suffered an extreme bout of depression that left her unable to leave her hotel room in Louisville. A local veteran, Arthur Kelly, who was assisting her research helped her check into Norton Psychiatric Hospital in Louisville, where she was diagnosed with reactive psychosis, placed on heavy medication for three days and then released to her parents. After the release from the hospital, she continued to suffer from depression and experienced the side effects of several medications she was taking. Chang was also reportedly deeply disturbed by much of the subject matter of her research.

On November 9, 2004, at about 9 a.m., Chang was found dead in the driver's seat of her Oldsmobile Alero car by a Santa Clara Valley Water District employee on a rural road south of Los Gatos, California and west of State Route 17, in Santa Clara County. Investigators concluded that Chang had shot herself through the mouth with a revolver. At the time of her death, she had been taking the medications Depakote and Risperdal to stabilize her mood.

It was later discovered that she had left behind three suicide notes each dated November 8, 2004. "Statement of Iris Chang" stated:
I promise to get up and get out of the house every morning. I will stop by to visit my parents then go for a long walk. I will follow the doctor's orders for medications. I promise not to hurt myself. I promise not to visit Web sites that talk about suicide.

The next note was a draft of the third:
When you believe you have a future, you think in terms of generations and years. When you do not, you live not just by the day — but by the minute. It is far better that you remember me as I was—in my heyday as a best-selling author—than the wild-eyed wreck who returned from Louisville. ... Each breath is becoming difficult for me to take—the anxiety can be compared to drowning in an open sea. I know that my actions will transfer some of this pain to others, indeed those who love me the most. Please forgive me.

The third note included:
There are aspects of my experience in Louisville that I will never understand. Deep down I suspect that you may have more answers about this than I do. I can never shake my belief that I was being recruited, and later persecuted, by forces more powerful than I could have imagined. Whether it was the CIA or some other organization I will never know. As long as I am alive, these forces will never stop hounding me.

Days before I left for Louisville I had a deep foreboding about my safety. I sensed suddenly threats to my own life: an eerie feeling that I was being followed in the streets, the white van parked outside my house, damaged mail arriving at my P.O. Box. I believe my detention at Norton Hospital was the government's attempt to discredit me.

A report from the San Francisco Chronicle stated that news of her suicide had a strong impact on survivors of the Nanking Massacre and the Chinese community in general.

Memorials
In tribute to Chang, the survivors held a service at the Nanjing Massacre Memorial Hall, around the same time as her funeral, held at the Gate of Heaven Cemetery in Los Altos, California on November 12, 2004. The Memorial Hall, which collects documents, photos, and human remains from the massacre, added both a wing and a bronze statue dedicated to Chang in 2005.

In 2017, the Iris Chang Memorial Hall was built in Huai'an, China.

In 2019, Iris Chang Park was inaugurated in the Rincon district of San Jose.

Publications by Iris Chang

Publications about Iris Chang

See also
 Global Alliance for Preserving the History of WWII in Asia
 John Rabe
 Nanking (1937-1945)

References

Further reading
Nightmare in Nanking (1997)

External links
 IrisChang.net — the official home page of Iris Chang
 Guide to the Iris Chang Papers at the California Ethnic and Multicultural Archives of the University of California at Santa Barbara
 Inventory of the Iris Chang papers at the Hoover Institution Archives of Stanford University. The PDF link leads to the detailed listing called: "Inventory of the Iris Chang papers, 1877-2007" (Collection No. 2004C22: 403 manuscript boxes, 4 cubic foot boxes, 5 oversize boxes, 1 oversize folder, occupying 177.6 linear feet, acquired by the collection posthumously in 2004, with a substantial increment in 2005, and an additional increment in 2011)
 Inventory of the Iris Chang Papers -Alumni Records at the University of Illinois. Clicking the PDF link will lead to the document: "Iris Chang Papers 1937-1938, 1981-1990, 1996-2003" (Collection No. 26/20/122: 17 boxes, 3.4 cubic feet, acquired May 24, 2002). As well there is an additional listing for a second Academic collection for the periods 1937–1938, 1981–1990, 1998 & 2002 (Collection No. 26/20/122, 2.3 cubic feet, 3 boxes)
 Global Alliance for Preserving the History of WWII in Asia — a federation of NGOs whose mission was to educate the world about the unrecognized wartime horrors committed by Japan in the Pacific theater

 "Nightmare in Nanking", an essay by Sue De Pasquale about Chang's book The Rape of Nanking, Humanities and the Arts, Johns Hopkins Magazine
 Iris Chang Memorial Fund  - The fund is committed to carrying out Iris Chang's unfinished dreams and preserving her legacy

1968 births
2004 deaths
2004 suicides
20th-century American women writers
21st-century American women
American journalists of Chinese descent
American writers of Taiwanese descent
American women journalists of Asian descent
American women writers of Chinese descent
Associated Press people
Burials in California
Female suicides
Johns Hopkins University alumni
Nanjing Massacre
People from Champaign, Illinois
Writers from Princeton, New Jersey
Writers from San Jose, California
Suicides by firearm in California
University Laboratory High School (Urbana, Illinois) alumni
Writers from Illinois

Iris Chang


The Home Insurance Building was a skyscraper that stood in Chicago from 1885 to its demolition in 1931. Originally ten stories and  tall, it was designed by William Le Baron Jenney in 1884 and completed the next year. Two floors were added in 1891, bringing its now finished height to . It was the first tall building to be supported both inside and outside by a fireproof structural steel frame, though it also included reinforced concrete. It is considered the world's first skyscraper.

History
The building was designed in 1884 by Jenney for the Home Insurance Company. Construction began on May 1, 1884.

Because of the building's unique architecture and weight-bearing frame, it is considered the world's first skyscraper. It had 10 stories and rose to a height of ; two additional floors were added in 1891, bringing the total to 12 floors, an unprecedented height at the time.

The building weighed one-third as much as a masonry building and city officials were so concerned they halted construction while they investigated its safety.

Demolition and replacement
In April 1929 the building was reported as having a 90 percent occupancy rate, compared to an occupancy rate of the surrounding financial district estimated at 96 percent or more. In September 1929 plans were made by Marshall Field's to construct a large office building spanning Adams, Clark, and LaSalle Streets. This building would be constructed and opened in parts, the first part occupying the western part of the lot and the site of the Home Insurance Building.

At least six buildings were demolished to make way for the Field Building, including the Home Insurance Building. In 1932, owners placed a plaque in the southwest section of the lobby reading:
This section of the Field Building is erected on the site of the Home Insurance Building, which structure, designed and built in eighteen hundred and eighty four by the late William Le Baron Jenney, was the first high building to utilize as the basic principle of its design the method known as skeleton construction and, being a primal influence in the acceptance of this principle, was the true father of the skyscraper, 1932.

Status as first skyscraper

The Home Insurance Building in Chicago is often considered the world's first skyscraper due to both its design and height; the building was supported using an iron frame skeleton. It was one of the earliest buildings to use an iron frame skeleton and the tallest to ever do so at the time, rising to ten stories; with an additional two stories added. It was the first multistory building in the United States to largely use iron in its exterior to support the masonry since Badger had constructed similar grain elevators between 1860 and 1862. The status of the Home Insurance Building as the first skyscraper had been accorded by the time of its centennial in 1985.

The Chicago press at the time of its construction did not refer to it as the first skyscraper in Chicago. An 1884 list of buildings considered skyscrapers in Chicago listed three buildings in the city whose final heights would be taller than the Home Insurance Building's, although the Home Insurance Building was completed in 1885, a year after the list. Iron framing of multistory buildings had originated in England in the late 18th century and was able to replace exterior load-bearing walls by 1844, but social movements and legal regulations hindered their use at that time. An example is the Ditherington Flax Mill in England, built in 	1797, but it was only five stories tall. The Broad Street Station in Philadelphia, a six-story building designed by Wilson Brothers & Company built in 1881, had a structural steel frame and was one of the first buildings in America to use masonry not as structure, but as curtain wall. But at only six stories, it was not considered the world's first skyscraper. Chicago and New York each had some lower height structures using iron framing, but they were not fireproof. Later buildings in Chicago were able to solve these problems by supporting the external masonry entirely on the iron frame, which later became the standard worldwide. Peter B. Wright had constructed such a column in Chicago in 1874. Leroy Buffington of Minneapolis developed a system of using wrought iron to frame buildings. However, the design of the Home Insurance Building, supporting the external masonry entirely on the iron frame, was used more by architects worldwide. Buffington later patented his wrought iron to frame design in 1888, but the Chicago school of architecture had already begun. Other tall structures completed before the external masonry to iron frame style included the 1882 Montauk Building, also in Chicago, and the 1870 Equitable Life Building in New York. There were also a few other buildings in New York and Chicago of similar height with different architectural designs.

See also
 Chicago architecture

References

Citations

Books

Other references
 1885 First Skyscraper, Chicago Public Library ()
 Theodore Turak, William Le Baron Jenney: A Pioneer in Modern Architecture, Ann Arbor, Michigan: UMI Research Press, 1986
 Carl Condit, The Chicago School of Architecture, The University of Chicago Press, Chicago and London, 1964

External links

Chicago school architecture in Illinois
Office buildings completed in 1885
Former buildings and structures in Chicago
Skyscraper office buildings in Chicago
Buildings and structures demolished in 1931
Demolished buildings and structures in Chicago
Former skyscrapers
1885 establishments in Illinois
1931 disestablishments in Illinois

Home Insurance Building


James Du Pre Alexander,  comte de Caledon ( - ), nommé vicomte Alexander de sa naissance jusqu'en 1839, est un soldat et un homme politique.

Biographie
Né dans une famille aristocratique d'Ulster-Scots à Londres, il est le fils du  et de Lady Catherine Yorke. Il fait ses études de 1824 à 1828 au Collège d'Eton puis à Christ Church, Oxford. Il est nommé haut shérif d'Armagh en 1836  et est député de Tyrone entre 1837 et 1839. Il succède au titre de comte de Caledon à la mort de son père le 8 avril 1839. Il est ensuite élu à la Chambre des lords en tant que pair représentant pour l'Irlande en 1841. Il obtient le grade de capitaine au service des Coldstream Guards et est colonel de la milice de Tyrone.

Il épouse Lady Jane Frederica Harriot Mary Grimston, fille de James Grimston (1er comte de Verulam) et de Lady Charlotte Jenkinson, le 4 septembre 1845 à St. Michael's, St. Albans, Hertfordshire, et a :

  (11 juillet 1846 - 27 avril 1898)
 Hon. Walter Philip Alexander (9 février 1849 - 30 octobre 1934), lieutenant-colonel du 2nd Dragoons (Royal Scots Greys) qui sert pendant la seconde guerre des Boers de 1899 à 1900 et épouse Margaret Katherine Grimston (décédée le 12 septembre 1929), fille du révérend l'hon. Francis Grimston, fils de James Grimston (1er comte de Verulam).
 Lady Jane Charlotte Elizabeth Alexander (1er mai 1850 - 23 juin 1941), qui épouse le capitaine Edmund Barker Van Koughnet CMG (décédé le 27 mars 1905), fils de l'honorable Philip Michael Matthew Scott VanKoughnet, ancien chancelier de l'Ontario, et mort sans descendance.
 Hon. Charles Alexander (26 janvier 1854 - 27 octobre 1909), major du  bataillon, Royal Inniskilling Fusiliers qui, en 1880, épouse Kate Stayner, fille de Charles Stayner, de Halifax, Nouvelle-Écosse.

Lord Caledon est décédé à l'âge de 42 ans dans sa maison de Carlton House Terrace, à Londres, le 30 juin 1855 et est enterré à Caledon dans le comté de Tyrone, en Irlande. Lady Caledon est décédée le 30 mars 1888.

Références

Liens externes

Député du 13e Parlement du Royaume-Uni
Comte de la pairie d'Irlande
Élève du collège d'Eton
Étudiant de Christ Church (Oxford)
Décès en juin 1855
Naissance en juillet 1812
Décès à 42 ans

James Alexander (3e comte de Caledon)


Sludge Glamorous es un EP de Melvins lanzado en enero de 2010 por la reciente compañía From the Nursery Records, la publicación de este Extended play por alguna razón no fue una noticia muy difundida pero es un impresionante vinilo de 12" con canciones que fueron descartadas de Nude with Boots. Incluye una versión larga de "Dies Iraea", una remezcla de "It Tastes Better Than the Truth" y el cover "Youth of America" de Wipers. Este solo fue lanzado en formato de vinilo contando solo con 2000 ejemplares, pero circula en la red en varios formatos gracias a Melvins BBS forums.

Lista de canciones

Lado 1

Lado 2

[*] con Coady Willis en batería y Jared Warren en bajo, grabado y masterizado por Toshi Kasai. Grabados en West Beach Recorders en 2008.
[**] con Kevin Rutmanis en bajo, grabado por Tim Green, mezclado por Michael Rozon y masterizado por John Golden. Grabado en Louder Studios en 2000.

Personal
King Buzzo - Guitarra, voz
Dale Crover - Batería, voz
Jared Warren - Bajo, voz
Coady Willis - batería, voz
Kevin Rutmanis - Bajo
Toshi Kasai - Grabación
John Golden - Mastering
Tim Green - Grabación
Michael Rozon - Mastering
Steven Parrino - Arte

Véase también
 Discografía de Melvins

Referencias

Melvins
Álbumes de 2010
Álbumes de Melvins
Álbumes en inglés

Sludge Glamorous


Yağ yüzgeci, bazı kemikli balıklarda bulunan bir yüzgeç türü. İçinde yüzgeç-iskeleti ya da destek aldığı herhangi kemik parcaları bulunmaz. Bilimsel adı "adipose" yağ yüzgeci anlamına gelir ama bu yüzgeç aslında yağdan oluşmaz, aslında ettendir.

Yağ yüzgeçleri kemikli balıkların sekiz takımında bulunur:

 Percopsiformes
 Myctophiformes
 Aulopiformes
 Stomiatiformes
 Salmoniformes
 Osmeriformes
 Characiformes
 Siluriformes

Yağ yüzgecinin ölçüsünde büyük farklar vardır. Genelde diğer yüzgeçlerden ufaktır, ama bazı türlerde asıl sırt yüzgecinin büyüklüğünü bile aşabilir. Bu yüzgecin görevi hakkında bilim insanları henüz ortak bir görüşe sahib değillerdir. Salmonidae familyasının yağ yüzgeci üzerine, hidrodinamik ve akıntının yönünü tespit etme fonksiyonları üzere araştırmalar sürmektedir.

Ayrıca bakınız
 Yüzgeç

İhtiyoloji
Balık anatomisi

Yağ yüzgeci


İsabeyli, Zonguldak ilinin Devrek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1892 yılı kayıtlarında İsabeyler olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 64 km, Devrek ilçe merkezine 9 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Devrek belde ve köyleri

İsabeyli, Devrek


"Metonimie" este la origine un termen folosit în retorică, apoi în stilistică, denumind o figură de stil ce constă în desemnarea unui obiect sau a unei noțiuni printr-un alt termen decât cel exact, între cei doi termeni stabilindu-se o asociere bazată pe un raport de contiguitate. Termenul "metonimie" a fost preluat de semantică și de lexicologie, procedeul respectiv fiind un factor important de creație lexicală, deoarece prin acesta se pot da unor cuvinte mai multe sensuri.

Un exemplu de polisemie prin metonimie este cel al cuvântului "operă", cu sensul de bază "compoziție muzicală scrisă pentru soliști, cor și orchestră pe textul unui libret dramatic". Pe lângă acest sens, cuvântul are și sensurile opera ca instituție, opera ca clădire, spectacol de operă, trupă de operă, partitura unei opere, înregistrarea unei opere etc..

Metonimia nu creează totdeauna un sens lexical nou. De pildă, în propoziția  Hallottam Viktort a rádióban "L-am auzit pe Viktor la radio", folosind numele persoanei în locul sintagmei "vocea lui Viktor", numele nu primește un sens nou.

Există metonimii posibile și altele imposibile, ceea ce este și în funcție de limbă. Astfel, nu orice metonimie dintr-o limbă dată poate fi tradusă în altă limbă dată. Exemplu:  The roastbeef has not payed yet "Clientul care a comandat biftec nu a plătit încă" (literal "Biftecul nu a plătit încă"). Nici această metonimie nu creează un sens nou, neputându-se spune că în engleză numele oricărei mâncări înseamnă și "client care a comandat acea mâncare".

Tipuri de metonimie

Prin asocierea bazată pe contiguitate, numele unei noțiuni trece asupra alteia. Pe lângă multe altele, există asocieri făcute între:
 un loc și ceea ce provine de acolo:  L-a tratat cu un porto;
 un loc și persoanele din acel loc:  a Kreml véleménye "opinia Kremlinului", város és falu ellentéte "contradicția dintre oraș și sat";
 o perioadă de timp și evenimentele din acea perioadă:  Negyvennyolc új korszakot nyitott "1848 a deschis o eră nouă";
 o materie și obiectul făcut din ea:
 A vândut un porțelan de preț;
 Nincs egy vasam sem "N-am niciun sfanț" (literal "N-am niciun fier");
 un instrument muzical și utilizatorul său:  The second violins are playing well "Viorile a doua cântă bine";
 un recipient și conținutul său:
 Și-a terminat farfuria;
 boire un verre "a bea un pahar";
 parte și întreg:  une voile à l'horizon "o pânză la orizont";
 un creator și opera sa:
 Cântă foarte bine Chopin;
 to read Jane Austen "a o citi pe Jane Austen".

Unele tipuri de metonimie sunt considerate altă sau și altă figură de stil, sinecdoca. În aceasta, relația logică este nu numai de contiguitate, ci și de natură cantitativă. Astfel sunt relațiile dintre parte și întreg sau dintre materie și obiect.

Note

Bibliografie

 Bidu-Vrănceanu, Angela et al., Dicționar general de științe. Științe ale limbii, București, Editura științifică, 1997, ISBN 973-440229-3 (accesat la 28 septembrie 2022)
  Bussmann, Hadumod (coord.), Dictionary of Language and Linguistics (Dicționarul limbii și lingvisticii), Londra – New York, Routledge, 1998, ISBN 0-203-98005-0 (accesat la 19 august 2018)
  Crystal, David, A Dictionary of Linguistics and Phonetics  (Dicționar de lingvistică și fonetică), ediția a VI-a, Blackwell Publishing, 2008, ISBN 978-1-4051-5296-9 (accesat la 10 noiembrie 2018)
  Gyuris, Beáta și Kiefer, Ferenc, 7. fejezet – Szemantika (Capitorul 7 – Semantică), Kiefer, Ferenc (coord.), Magyar nyelv (Limba maghiară), Budapesta, Akadémiai Kiadó, 2006, ISBN 963-05-8324-0, p. 127-161 (accesat la 9 decembrie 2022)
  Hangay, Zoltán, Jelentéstan (Semantică), A. Jászó, Anna (coord.), A magyar nyelv könyve (Cartea limbii maghiare), ediția a VIII-a, Budapesta, Trezor, 2007, ISBN 978-963-8144-19-5, pp. 477–520 (accesat la 19 august 2018)
  Kálmán, László și Trón, Viktor, Bevezetés a nyelvtudományba  (Introducere în lingvistică), ediția a II-a, adăugită, Budapesta, Tinta, 2007, ISBN 978-963-7094-65-1 (accesat la 19 august 2018)
  Trésor de la langue française informatisé (Tezaurul limbii franceze informatizat) (TLFi) (accesat la 19 august 2018)

Vezi și

 Figură de stil
 Sinecdocă

Lexicologie
Semantică
Stilistică

Metonimie


Noblesse oblige (; ; literally "nobility obliges") is a French expression that means that nobility extends beyond mere entitlement, requiring people who hold such status to fulfill social responsibilities; the term retains the same meaning in English. For example, a primary obligation of a nobleman could include generosity towards those around him. As those who lived on the nobles' land had obligations to the nobility, the nobility had obligations to their people, including protection at the least.

According to the Oxford English Dictionary, the term suggests "noble ancestry constrains to honourable behaviour; privilege entails responsibility." The Dictionnaire de l'Académie française defines it thus:
 Whoever claims to be noble must conduct himself nobly.
 (Figuratively) One must act in a fashion that conforms to one's position and privileges with which one has been born, bestowed and/or has earned.

OED and others cite the source of the phrase as Maxims (1808) by Pierre Marc Gaston de Lévis, Duke of Lévis.

Meaning and variants
Noblesse oblige is generally used to imply that wealth, power, and prestige come with responsibilities. In ethical discussion, the term is sometimes used to summarize a moral economy wherein privilege must be balanced by duty towards those who lack such privilege or who cannot perform such duty. Recently, it has been used to refer to public responsibilities of the rich, famous and powerful, notably to provide good examples of behaviour or exceed minimal standards of decency. It has also been used to describe a person taking the blame for something in order to solve an issue or save someone else.

History and examples

An early instance of this concept in literature may be found in Homer's Iliad. In Book XII, the hero Sarpedon delivers a speech in which he urges his comrade Glaucus to fight with him in the front ranks of battle. In Pope's translation, Sarpedon exhorts Glaucus thus:

'Tis ours, the dignity they give to grace
The first in valour, as the first in place;
That when with wondering eyes our confidential bands
Behold our deeds transcending our commands,
Such, they may cry, deserve the sovereign state,
Whom those that envy dare not imitate!

In Luke 12:48, Jesus says: "Everyone to whom much was given, of him much will be required, and from him to whom they entrusted much, they will demand the more."

In Le Lys dans la Vallée, written in 1835 and published in 1836, Honoré de Balzac recommends certain standards of behaviour to a young man, concluding: "Everything I have just told you can be summarized by an old word: noblesse oblige!" His advice included "others will respect you for detesting people who have done detestable things."

The phrase is carved into Bertram Goodhue's Los Angeles Public Library on a sculpture by Lee Lawrie as part of Hartley Burr Alexander's iconographic scheme for the building.

In the song "The Life I Lead" from the 1964 Disney film Mary Poppins, the character Mr. Banks (played by David Tomlinson) uses the phrase: "I'm the lord of my castle! The sovereign! The liege! I treat my subjects, servants, children, wife, with a firm but gentle hand—noblesse oblige."

Critique
Some critics have argued that noblesse oblige, while imposing on the nobility a duty to behave nobly, gives the aristocracy a justification for their privilege. Jurists Dias and Hohfeld have pointed out that rights and duties are jural corelatives, which means that if someone has a right, someone else owes them a duty. Dias's reasoning was used in Murphy v Brentwood District Council (1991) to disapprove Lord Denning MR's judgment in Dutton v Bognor Regis Urban District Council (1972).

See also

 Chivalry
 Euergetism
 Honour
 "The Gospel of Wealth"
 Liturgy (ancient Greece)
 Mandate of Heaven
 National Honor Society (USA)
 Paternalistic conservatism
 The White Man's Burden
 With great power comes great responsibility

References
Notes

Sources
 Oxford English Dictionary (1989). New York: Oxford University Press.

 The Scarlet Pimpernel (film, 1982). London Film Productions Limited. 2003 DVD ID#191LFDVD.

Feudalism
French words and phrases
Mottos
Nobility

sv:Lista över franska uttryck i svenska språket#N

Noblesse oblige


Cefradina este un antibiotic din clasa cefalosporinelor de primă generație, fiind utilizat în tratamentul unor infecții bacteriene.

Utilizări medicale

Reacții adverse

Sinteză

Note

Vezi și
 Cefazolină
 Cefalexină

Cefalosporine
Cicloalchene

Cefradină


Justicia natalensis, vrsta justicije, grm iz porodice primogovki koji raste na jugu Afrike ( KwaZulu-Natal, blizu Pietermaritzburga).

Sinonimi
 Adhatoda andromeda (Lindau) C.B.Clarke
 Adhatoda densiflora (Hochst.) J.C.Manning
 Adhatoda natalensis Nees
 Duvernoia andromeda Lindau
 Ecbolium natalense (Nees) Kuntze
 Gendarussa densiflora Hochst.
 Justicia hoepfneri Lindau

Izvori

Justicieae

Justicia natalensis


) er et præfektur i Japan.

Præfekturet ligger i regionen Chūbu på Japans hovedø Honshu. Det har et areal på og der er  indbyggere. Hovedstaden i præfekturet er Kanazama.

Historie
Ishikawa-præfekturet stammer oprindelig fra de tidligere provinser Kaga og den mindre Noto. Disse to provinser fusionerede i 1872 for at danne præfekturet.

Geografi
Ishikawa-præfekturet ligger ved kysten af det Japanske Hav. Den nordlige del af præfekturet består af den smalle halvø Noto. Den sydlige del er mere bjergrig. Øerne Notojima, Mitsukejima og Hegurajima tilhører også præfekturet. Ishikawa grænser præfekterne Fukui, Toyama og Gifu.

Den 1. april 2012 blev 13% af det samlede areal af præfekturet udpeget som nationalpark, nemlig Nationalpark Hakusan, kvasi-naturalpark Echizen-Kaga Kaigan, kvasi-naturalpark Noto Hantō og fem præfekturalske nationalparker.

Den administrative opdeling er som følger:
Uafhængige byer (市 shi)
Der er elleve byer i præfekturet Ishikawa:
 Hakui
 Hakusan
 Kaga
 Kahoku
 Kanazawa (hovedstad)
 Komatsu
 Nanao
 Nonoichi
 Nomi
 Suzu
 Wajima

Kommuner
Ishikawas kommuner, klassificeret efter distrikt (郡 gun):

Økonomi
Ishikawas industri domineres af tekstilindustrien, især kunstige stoffer og maskinindustrien, især byggemaskiner.

Demografi
Ishikawa har et areal på 4186,05 km² og der er 1.147.447 indbyggere der bor i 461.118 husstande (1. oktober 2017).

Kultur
Området er kendt for kunst og kunsthåndværk og andre kulturelle traditioner:
Noh blev introduceret til området under reglen af den femte Maeda Lord Tsunanori og blev raffineret til Kaga hoshos stil.
Teceremonien blev introduceret i 1666, da Maeda Toshitsune inviterede Senbiki Soshitsu fra Urasenke til Kanazawa.
Kutani yaki er en lystfarvet glasur som kinesisk porcelæn.
Ōhi yaki er en pottemagerkunst med en stil unik til Kanazawa.
Kaga yūzen er lavet med kompliceret silketrykteknik med et forsætligt groft udseende (wabi-sabi).
Kanazawa shikki er lakvare af høj kvalitet, traditionelt dekoreret med guldstøv.
Gojinjo Daiko er en japansk tromme, en kulturarv af Wajima (siden 1961) samt en immateriel kulturarv fra Ishikawa-præfekturet (siden 1963).
Abara-festivalen i juli er kendt for de mest 'voldsomme' festivaler i Noto, Ishikawa.

Turisme
Det mest populære turistmål i Ishikawa er Kanazawa. Turister kan komme til Ishikawa med fly via enten Komatsu eller Noto lufthavne. Populære websteder omfatter:
1000 rismarker i Wajima
Det 21. århundredes Museum for Moderne Kunst, Kanazawa
Higashi-chaya distriktet i Kanazawa
Varme kilder og templer i Kaga
Ishikawa-præfekturs kunstmuseum
Kenroku-en have og Kanazawa slot, Kanazawa
Haku-san, en sovende vulkan i Nationalpark Hakusan, beliggende på grænserne af præfekturer Gifu og Ishikawa

Præfektursymboler
Fritillaria camschatcensis (træ)
Kongeørn (fugl)
Hønsebenstræ (blomst)

Galleri

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Noter

Japans præfekturer

Ishikawa-præfekturet


El tordo gigante (Molothrus oryzivorus), también denominado chamón gigante, vaquero gigante, vaquero grande, vaquero pirata y tordo pirata, es una especie de ave paseriforme de la  familia Icteridae propia de América del Sur y Central. Se reproduce desde el sur de México hasta el norte de Argentina.

Descripción
El macho mide entre 33  y 37  cm y pesa alrededor de 200 g, y la hembra entre 28  y 32  cm y alrededor de 140 g. Es grande y negro, de alas largas, con las primarias más largas adelgazadas en el vexilo externo. La cola es más bien larga, con el final casi trunco. El pico es grueso con el culmen aplanado y convexo; el color del iris varia del blanco, naranja, verde al marrón.
El macho adulto presenta la cabeza y el cuerpo de color negro con un lustre pupúreo, incluso un collarín grande de plumas eréctiles en el cuello, abajo de la nuca, que cuando erizadas dan la impresión de la cabeza ser pequeña. Las alas y la cola son negras con un lustre azulado.
La hembra es más pequeña y negra con un leve tinte azulado; cuenta con un collarín rudimentario en el cuello. El pico y las patas son negras.
Los ejemplares juveniles son más opacos y el negro es más tiznado, y exhiben flecos negros con un lustre purpúreo. El pico es amarillo marfil. El iris es amarillo o café, y presentan el collarín rudimentario en el cuello (machos) o carecen de él (hembras).

Distribución y hábitat
Se distribuye por  Argentina; Belice; Bolivia; Brasil; Colombia; Costa Rica; Ecuador; Guayana Francesa; Guatemala; Guyana; Honduras; México; Nicaragua; Panamá; Paraguay; Perú; Surinam; Trinidad y Tobago y Venezuela.
Está asociado con bosques abiertos y el con el crecimiento de árboles de gran tamaño, pero es también el único tordo que se encuentra en el bosque profundo.

Comportamiento
Es un ave tranquila y silenciosa, sobre todo para un icterídeo, pero el macho tiene un silbido de chilló desagradable y su sonido es shweeaa-PTCPI-PTCPI. La llamada es fuerte y su sonido es chek-chik. También es muy hábil para imitar. Solitario o en grupos pequeños, caminan activos por el suelo de áreas de pastaje, haciendas, campos, áreas húmedas y bordes de bosques. Vuela de forma ondulante, característica, con varias batidas rápidas de las alas y una bajada cuando las alas son cerradas.

Alimentación
Esta ave gregaria se alimenta principalmente de insectos, y algunas semillas y frutos, como el arroz y los forrajes en el suelo o en árboles. Rara vez se posa en el ganado, a diferencia de algunos de sus parientes, pero en Brasil lo hace y también encima de otros mamíferos silvestres como capibaras, ya que eliminan las moscas del roedor y retiran garrapatas. Suele visitar comederos en haciendas.

Reproducción
Cuando se encuentra en cortejo, el macho se posa sobre el suelo frente a la hembra, se estira hacia arriba, dobla el cuello de manera que aprieta el pico hacia abajo, contra la parte delantera del cuello, eriza el collarín de plumas del cuello como una capa iridiscente, y luego mueve el cuerpo hacia arriba y abajo.
Al igual que otros tordos, es un parásito de puesta, deposita sus huevos en los nidos de Psarocolius y Cacicus. Los huevos son de dos tipos, ya sea blanquecino y sin mancha, o azul claro o verde con manchas oscuras. Los huevos del huésped y los polluelos no se destruyen, pero no hay dudas considerables acerca de la teoría de que los tordos gigantes jóvenes se benefician de polluellos anfitriones mediante su eliminación y al comer moscas parasitarias.
Sus anfitriones icterídeos se reproducen en colonias, y defienden sus nidos con fuerza, por lo que incluso una especie grande, audaz y agresiva como ésta tiene que cubrir un extenso territorio para encontrar suficientes oportunidades para la puesta de sus huevos. Varios huevos de tordo gigante se pueden establecer en el nido de un anfitrión.

Sistemática

Descripción original
La especie M. oryzivorus fue descrita por primera vez por el naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin en 1788 bajo el nombre científico Oriolus oryzivorus; localidad tipo «Cayenne, Guayana Francesa»

Taxonomía
Anteriormente era colocado en el género Psomocolax o Scaphidura, pero tal tratamiento no fue soportado por los estudios genético-moleculares. Análisis del ADN mitocondrial indican una relación más próxima con Molothrus rufoaxillaris y Molothrus aeneus. Las variaciones geográficas son débiles; más estudios serían deseables. La subespecie impacifus es comúnmente enmendada como "impacificus" pero, en ausencia de cualquier evidencia interna en la descripción original (donde la misma forma de escrita original aparece tres veces), no hay justificativa para tal cambio de acuerdo con el Código Internacional de Nomenclatura Zoológica.

Subespecies
Se reconocen 2  subespecies con su respectiva distribución geográfica:
 Molothrus oryzivorus impacifus (J. L. Peters, 1929) - este de México (Veracruz) hasta el oeste de Panamá.
 Molothrus oryzivorus oryzivorus (J. F. Gmelin, 1788) - centro de Panamá, al este hasta Colombia, al sur sobre la costa del Pacífico hasta el noroeste del Perú (Tumbes), y desde Venezuela, Trinidad y Tobago y las Guayanas hacia el sur al este del Perú, Bolivia, norte y noreste de Argentina (Jujuy, Salta y norte de Corrientes) y la mayoría de Brasil (sur hasta Santa Catarina; ausente en el noreste).

Referencias
 New World Blackbirds by Jaramillo and Burke, ISBN 0-7136-4333-1

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Molothurs orycivorus en The Internet Bird Collection.
 Fotos y sonidos de Molothurs orycivorus en Wikiaves.
 Sonidos de Molothurs orycivorus en xeno-canto.
 Stamps (for México) with RangeMap
 Giant Cowbird photo gallery VIREO Photo-High Res
 Photo; Article geometer–"Brazil Birds"

Aves de América del Sur
Animales descritos en 1788
oryzivorus
Parasitismo de puesta
Taxones descritos por Johann Friedrich Gmelin

Molothrus oryzivorus


රිචඩ් පීරිස් සහ සමාගම ( ARPICO ) රිචඩ් පීරිස් විසින්1940 දී පිහිටුවන ලද නිෂ්පාදන, ඉංජිනේරු, සිල්ලර සහ වැවිලි කර්මාන්ත සඳහා උනන්දුවක් දක්වන ශ්‍රී ලංකාවේ විශාලතම සමූහ ව්‍යාපාරයකි . එය ශ්‍රී ලංකාවේ ටයර්, වැවිලි හා රබර් කර්මාන්තයේ පුරෝගාමියෙකි. 25,000කට වැඩි කාර්ය මණ්ඩලයක් සමඟින්, සමාගමේ ප්‍රධාන සන්නාමයන් වන්නේ ආර්පිටෙක්, ආර්පිඩැග් සහ ආර්පිකෝ.

ඉතිහාසය
1932 දී රිචඩ් පීරිස් විසින් මුලින් ආරම්භ කරන ලද්දේ  වැවිලි හා ටයර් කර්මාන්ත සමඟ ගනුදෙනු කරන  ව්‍යාපාරයක් වශයෙනි.   එතැන් සිට එය නිෂ්පාදන, පොම්ප, සිල්ලර වෙළඳාම සහ ඉංජිනේරු අංශවලට විවිධාංගීකරණය වී ඇත. සමාගම ඔවුන්ගේ ' ආර්පිකෝ සුපර් සෙන්ටර් ' දාමය හරහා ශ්‍රී ලංකාවේ සුපිරි වෙළඳසැල් සංකල්පය ද පුරෝගාමී විය. අද සමාගමට දිවයින පුරා අලෙවිසැල් සහ කර්මාන්තශාලා ඇතුළුව සිල්ලර අලෙවිසැල් 1000 කට වඩා තිබේ.

රිචඩ් පීරිස් ගෙන් පසුව ඔහුගේ පුත් ඒ. පීරිස් විසින් සමාගම පාලනය කරන ලදී.

හිමිකාරිත්වය වෙනස් කිරීම
රිචඩ් පීරිස් හි පීරිස් පවුලේ කොටස් මෙන්ම සමාගමේ අනෙකුත් විශාල කොටස් ද ආචාර්ය සේන යද්දෙහිගේ සහ ඊට සම්බන්ධ පාර්ශ්වයන් විසින් 2002-2004 දී දැඩි අරගලයකින් අත්පත් කර ගන්නා ලදී.

කර්මාන්ත අංශ

රබර්
සමාගම අපනයන සහ දේශීය වෙළෙඳපොළ සඳහා අච්චු, නිස්සාරණය සහ ෆෝම් රබර් නිෂ්පාදනය කිරීමේ නිරතව සිටී. ප්රධාන වෙලඳපොලවල් උතුරු ඇමරිකාව, යුරෝපය සහ මැද පෙරදිග ඇතුළත් වේ. අංශය ISO 9002 ප්‍රමිතීන්ට අනුකූල වේ.

ටයර්
රිචඩ් පීරිස් සමාගම ශ්‍රී ලංකාවේ ටයර් නැවත පිරවුම් කර්මාන්තයේ ප්‍රමුඛයා සහ පුරෝගාමියා වන අතර 60% කට ආසන්න වෙළඳපල කොටසකට හිමිකම් කියයි. ඊට අමතරව එය මුළු දකුණු ආසියාවේම විශාලතම නැවත පිරවුම් ප්‍රමුඛයා  බවට පත්ව තිබීම ශ්‍රී ලාංකේය සමාගමක් ලැබූ සුවිශේෂී ජයග්‍රහණයකි. සමාගම Bandag Corporation - USA සහ Birla Group India සමඟ සම්බන්ධ වේ.

වැවිලි
මෙම සමූහය මස්කෙළිය වැවිලි පීඑල්සී, නමුණුකුල වැවිලි පීඑල්සී සහ කෑගල්ල වැවිලි පීඑල්සී ඇතුළු ප්‍රධාන වැවිලි සමාගම්වල හිමිකාරිත්වය ඇති වැවිලි ක්ෂේත්‍රයේ විශාලතම ක්‍රීඩකයන්ගෙන් එකකි. මෙම අංශයේ පුද්ගලයන් 24,000 කට වැඩි පිරිසක් සේවය කරයි.

සිල්ලර
එහි සිල්ලර හස්තය වන 'ආර්පිකෝ සුපර් සෙන්ටර්' සමඟින් සමාගම ශ්‍රී ලංකාවේ සාමාන්‍ය ගෘහස්ථ නිෂ්පාදනවල විශාලතම සිල්ලර වෙළෙන්දා වේ. සමාගම ශ්‍රී ලංකාවේ සුපිරි වෙළඳසැල් සංකල්පයේ පුරෝගාමී විය.

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

 නිල වෙබ් අඩවිය
CS1 maint: url-status

රිචඩ් පීරිස් සහ සමාගම


Stokeley Clevon Goulbourne (Fort Lauderdale, Florida, SAD, 18. travnja 1996.), poznatiji kao Ski Mask the Slump God (ranije stilizirano kao $ki Mask "The Slump God"), američki je reper i tekstopisac. Proslavio se s prijateljem i suradnikom XXXTentacionom i njihovim glazbenim kolektivom "Members Only". Godine 2017. objavio je singlove "Baby Wipe" i "Catch Me Outside", a oba su bila uključena u njegov samostalni miksani album You Will Regret, koji je dobio Zlatnu nakladu RIAA-e.

Miksani album, Beware the Book of Eli, objavio je u svibnju 2018. i zauzeo je 50. mjesto na američkoj ljestvici Billboard 200. Debitantski studijski album Stokeley objavljuje u prosincu 2018., koji zauzima 6. mjesto na Billboardovih 200.

Rani život
Stokeley Clevon Goulbourne rođen je 18. travnja 1996. u Fort Lauderdaleu na Floridi. Podrijetlom je Jamajčanin.

Goulbourne je odrastao slušajući izvođače kao Bustu Rhymesa, Missy Elliott, Wu-Tang Clan i Lil Waynea. Rekao je da su njegovi roditelji često puštali jamajčansku glazbu po kući. Njegov otac — također bivši reper, koji je koristio umjetničko ime "Sin City" — često bi tjerao sina da se usredotoči na stvaranje vlastite rap glazbe. 2013. godine Goulbourne je bio poslan u maloljetnički zatvor "zbog posjedovanja trave u vrijednosti od oko 10 dolara", gdje je upoznao XXXTentaciona. Par se sprijateljio i aktivno surađivao na glazbi nakon što su pušteni iz doma.

Karijera

2014. – 2017.: Početci karijere, Members Only
Nakon što je Goulbourne bio pušten iz popravnog doma, osnovao je rap grupu "Very Rare" s XXXTentacionom i objavio svoju prvu pjesmu "Catch Me" na streaming platformi SoundCloud. Na kraju je zajedno s njim, bio suosnivač Tentacionovog kolektiva "Members Only". Nakon izdavanja miksanog albuma Members Only Vol. 1, u suradnji s Tentacionom u 2015. Album je bio praćen s projektom Members Only Vol. 2, a zatim i s Members Only Vol. 3, izdanog 26. lipnja 2017. godine.

Goulbourne je nakon toga objavio više singlova na SoundCloudu, uključujući "Catch Me Outside", "Where's the Blow" s Lil Pumpom, "Stunt!" s UnomTheActivistom, "Life Is Short", "Like a Soccer Mom", "Take a Step Back" i "BabyWipe" te je dvaput nastupio na Rolling Loud Festivalu i snimio pjesme s drugim poznatim hip-hop izvođačima kao što su: Offset, Lil Yachty, A$AP Ferg, Lil Peep, Desiigner i Denzel Curry. Također je surađivao i s umjetnicima iz kuće 88Rising uključujući Higher Brothers i Keitha Apea. Kasnije je radio s Timbalandom, za kojeg je rekao da mu je omiljeni producent.

U svibnju 2016. Goulbourne je izdao svoj prvi miksani album Drown in Designer, koji je uključivao popularne pjesme "Take a Step Back", koja je kasnije dobila zlatnu naknadu i "Where's the Blow". U lipnju 2017. izdao je svoj debitantski komercijalni miksani album You Will Regret pod Victor Victor Worldwideom i Republic Recordsom.

2018. – danas: Stokeley i Sin City
U svibnju 2018. Goulbourne je izdao svoj treći miksani album Beware the Book of Eli, koji je uključivao singl "DoIHaveTheSause?". U lipnju iste godine bio je dio XXL-ovog "Freshmana" za 2018.

30. studenog 2018. objavio je svoj debitantski studijski album, Stokeley, koji uključuje pjesme "Faucet Failure" i "Nuketown" s Juice Wrldom. Album je dostigao visoko 6. mjesto Billboardove ljestvice 200.

Nakon uspjeha s Stokeleyjem, u 2019. je objavio samo jedan singl, "Carbonated Water".

U srpnju 2020. objavio je singl "Burn the Hoods" uz glazbeni videom na YouTube kanalu Lyrical Lemonade. Istovremeno je najavio da će njegov drugi album biti objavljen kasnije te godine, ali album u konačnici nije objavljen. Izjavio je kako je planirao pustiti više glazbe u javnost.

U svibnju 2021. najavio je miksani album pod nazivom Sin City the Mixtape koji je objavljen 25. lipnja.

Glazbeni stil i utjecaji

Goulbourne je izjavio da su na njegov glazbeni izražaj najviše utjecali Busta Rhymes, Missy Elliot i Chief Keef. Također je izjavio da nema posebne glazbene temelje i ukus, rekavši: "Slušam sve žanrove: rap, rock, klasičnu glazbu, heavy metal... ponekad slušam i Adele".

Osobni život

Od lipnja 2018. živi u Atlanti, u Georgiji. Imao je problema sa srcem što je zahtijevalo operaciju u ožujku 2018.

U intervjuu iz 2016., iskazao je podršku legalizaciji homoseksualnih brakova. U srpnju 2020. izrazio je gađenje prema predsjedniku Donaldu Trumpu, nazvavši ga "bijelim supermacistom".

Diskografija

Miksani albumi
 Drown in Designer (2016.)
 You Will Regret (2017.)
 Beware the Book of Eli (2018.)
 Sin City the Mixtape (2021.)

Studijski albumi
 Stokeley (2018.)

Zajednički albumi
 Members Only, Vol. 4 (2019.) (kao dio kolektiva "Members Only")

Izvori

Američki hip hop glazbenici
Američki tekstopisci

Ski Mask the Slump God


Cotolau (Kotolau) ist ein osttimoresischer Suco und Aldeia im Verwaltungsamt Laulara (Gemeinde Aileu).

Geographie

Der Suco Cotolau liegt weitgehend im Norden des Verwaltungsamts Laulara, reicht aber im Osten bis zur Südgrenze zum Verwaltungsamt Aileu. Im Südwesten befindet sich der Suco Tohumeta, im Süden der Suco Madabeno und im Osten der Suco Talitu. Zum Verwaltungsamt Aileu gehört der Suco Aissirimou im Südosten. Im Norden grenzt Cotolau an die Gemeinde Dili mit ihren Sucos Dare (Verwaltungsamt Vera Cruz) und Balibar (Verwaltungsamt Cristo Rei). Durch Cotolau fließt in der Regenzeit der Bemos, ein Quellfluss des Rio Comoro, der im Rest des Jahres trocken fällt. Westlich des Dorfes Borolete befindet sich der Wasserfall Tuda Tiris (Be Tuda Tiris). Vor der Gebietsreform 2015 hatte Cotolau eine Fläche von 6,89 km². Nun sind es 12,60 km², vor allem durch Gebietszugewinne im Nordwesten vom Suco Dare. Der Suco teilt sich in die fünf Aldeias Binona, Cotolau, Lebucucu (Lebukuku), Ornai und Ramerlau.

Im Nordosten liegen nah der Grenze die Orte Boromata, Cotolau und Laulara. An der Südgrenze zu Aissirimou befinden sich die Weiler Aikado und Berleu Ulu und im Westen Kerolisa, Ornai und Borolete. Im Nordosten liegen zwei Grundschulen, ein kommunales Hospital und eine Polizeistation.

Einwohner

Im Suco leben 1.491 Einwohner (2022), davon sind 738 Männer und 753 Frauen. Im Suco gibt es 224 Haushalte. Knapp 86 % der Einwohner geben Tetum Prasa als ihre Muttersprache an. 13 % sprechen Mambai und eine kleine Minderheit Tetum Terik.

Politik
Bei den Wahlen von 2004/2005 wurde Tomas Pereira A. Martins zum Chefe de Suco gewählt. Bei den Wahlen 2009 gewann Mateus Barreto und wurde 2016 bestätigt.

Weblinks

 Ergebnisse des Zensus 2010 für den Suco Cotolau (tetum; PDF; 8,3 MB)
 Ergebnisse des Zensus 2015 für den Suco Cotolau (tetum; PDF)
 Seeds of Life: Suco information sheets Laulara (tetum)

Einzelnachweise

Suco in Aileu (Gemeinde)

Cotolau


The University of Lisbon (ULisboa; ) is a public research university in Lisbon, and the largest university in Portugal. It was originally founded in 1911, but the present structure of the university dates from the 2013 merger of the former University of Lisbon (1911–2013) and the Technical University of Lisbon (1930–2013).

History

University of Coimbra, the first Portuguese university, was established in Lisbon between 1288 and 1290, when Dinis I promulgated the letter Scientiae thesaurus mirabili, granting several privileges to the students of the studium generale in Lisbon, proving that it was already founded on that date. There was an active participation in this educational activity by the Portuguese Crown and its king, through its commitment of part of the subsidy of the same, as by the fixed incomes of the Church. This institution moved several times between Lisbon and Coimbra, where it settled permanently in 1537.

The current University of Lisbon is the result of the merger of two former public universities of Lisbon, the former University of Lisbon, founded in 1911 and the Technical University of Lisbon, founded in 1930. The merger process was initiated in 2011 and was made into law on 31 December 2012. As stated on the decree-law No. 266-E/2012, the new University of Lisbon began its legal existence on the day the newly elected rector took office, on 25 July 2013.

Predecessors
 University of Lisbon (1911–2013)
 Technical University of Lisbon (1930–2013)

Organization
As of 2013, the University of Lisbon comprises eighteen schools and its research institutes:
 Faculdade de Arquitetura (FA) - School of Architecture
 Faculdade de Belas-Artes (FBA) -  School of Fine Arts
 Faculdade de Ciências (FC) - School of Sciences
 Faculdade de Direito (FD) - School of Law
 Faculdade de Farmácia (FF) - School of Pharmacy
 Faculdade de Letras (FL) - School of Letters
 Faculdade de Medicina (FM) - School of Medicine
 Faculdade de Medicina Dentária (FMD) - School of Dental Medicine
 Faculdade de Medicina Veterinária (FMV) - School of Veterinary Medicine
 Faculdade de Motricidade Humana (FMH) - School of Human Motricity
 Faculdade de Psicologia (FP) - School of Psychology
 Instituto de Ciências Sociais (ICS) - Institute of Social Sciences
 Instituto de Educação (IE) - Institute of Education
 Instituto de Geografia e Ordenamento do Território (IGOT) - Institute of Geography and Territorial Planning
 Instituto Superior de Agronomia (ISA) - School of Agronomy
 Instituto Superior de Ciências Sociais e Políticas (ISCSP) - School of Social and Political Sciences
 Instituto Superior de Economia e Gestão (ISEG) - School of Economy and Management
 Instituto Superior Técnico (IST) - School of Engineering

It also comprises six specialized units, social and shared services, and the Lisbon University Stadium.

Rankings

According to the Academic Ranking of World Universities 2017, also known as Shanghai Ranking, the University of Lisbon is ranked first in Portugal and 151–200 (overall) in the world. In the broad subject field of Engineering/Technology and Computer Sciences the university is ranked 51–75 worldwide, while in the disciplines of Mathematics, Physics and Computer Science it is ranked 101–150, 151–200 and 151–200, respectively.

In the Times Higher Education World University Rankings (THE) 2017 the University of Lisbon is regarded as the largest university in Portugal and is ranked 401–500 (overall), while in the QS World University Rankings 2018 it is ranked 305 (overall).

Notable people

Humanities

Literature
David Mourão-Ferreira
Fernando Pessoa
Florbela Espanca
Herberto Hélder
José Rodrigues Miguéis
Lídia Jorge
Maria Judite de Carvalho
Pepetela
Raul Mesquita
Sophia de Mello Breyner
Urbano Tavares Rodrigues
Vitorino Nemésio

Law
Isabel de Magalhães Colaço
 Ana Maria Guerra Martins

Fine Arts
 Bordalo II

Sciences
Egas Moniz
António Damásio
Renata Basto
Sara Benoliel
Maria do Carmo Fonseca

Business
António de Sommer Champalimaud
Alexandre Soares dos Santos
David Cristina

Politics

Heads of state and government
Agostinho Neto
Jorge Sampaio
Mário Soares
Pedro Pires
Teófilo Braga
Jorge Carlos Fonseca
Cavaco Silva
Marcelo Rebelo de Sousa
Afonso Costa
Adelino da Palma Carlos
Francisco Pinto Balsemão
Marcelo Caetano
Diogo Freitas do Amaral
António Costa
 Graça Machel

Leaders of international organizations
José Manuel Durão Barroso
Vítor Constâncio
António Guterres
Mário Centeno

See also
 List of universities in Portugal
 Higher education in Portugal
Flora-On

References

External links

2013 establishments in Portugal
Universities and colleges formed by merger

University of Lisbon


Joaquim José Pereira Ruivo (Leiria, 22 de janeiro de 1959), é um professor de História, Licenciado pela Faculdade de Letras da Universidade de Coimbra, director do Mosteiro da Batalha (Direção-Geral do Património Cultural) e presidente da Assembleia Municipal da Câmara Municipal da Batalha.

Exerceu diversos cargos de âmbito pedagógico e administrativo. Foi presidente de direcção de associações de defesa do património, associações culturais e cívicas, entre as quais: membro da Direção do Orfeão de Leiria, foi presidente de Direção do Centro de Património da Estremadura (CEPAE) (de 2006 a 2012), membro da Direção da Associação de Desenvolvimento da Alta Estremadura (ADAE) e presidente da Assembleia-Geral da Amnistia Internacional – Portugal.

Em 2023 foi condecorado pela Embaixadora da Roménia em Portugal, Ioana Bivolaru, a Ordem de Mérito Cultural, na classificação de Cavaleiro, atribuída pelo Presidente da Roménia, Klaus Iohannis.

Naturais de Leiria
Alumni da Universidade de Coimbra
Alumni da Universidade de Lisboa
Professores universitários de Portugal

Joaquim Ruivo


An Mesosetum rottboellioides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Albert Spear Hitchcock. An Mesosetum rottboellioides in nahilalakip ha genus nga Mesosetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mesosetum

Mesosetum rottboellioides


O bebê-diabo foi o tema de diversas notícias falsas publicadas pelo jornal brasileiro Notícias Populares entre maio e junho de 1975. Segundo o jornal, um "bebê-diabo" teria nascido numa maternidade em São Bernardo do Campo. A cobertura do fato levou a um aumento na venda dos exemplares. É considerado um dos fatos mais marcantes do Notícias Populares e foi analisado em livros e artigos acadêmicos.

Contexto
O Notícias Populares já era famoso por suas matérias exageradamente sensacionalistas. Seu público era composto de pessoas mais simples, com maior tendência a acreditar em crendices sobrenaturais; meses antes, o jornal já havia publicado sobre a "loira fantasma" e o "vampiro de Osasco". Em maio de 1975, o repórter Marco Antônio Montandon, da Folha de S.Paulo — jornal responsável pelo Notícias Populares — foi à Região do Grande ABC confirmar o relato de que havia nascido uma criança com "duas saliências na testa" e "prolongamento no cóccix" em um hospital de São Bernardo do Campo. Tratavam-se apenas de más formações, corrigidas com uma breve cirurgia. Montandon transformou a história numa crônica fictícia de terror, na Folha. Entretanto, o secretário de redação do Notícias Populares, José Luiz Proença, e o editor de polícia, Lázaro Campos Borges, convocaram um repórter para "repaginar" esse texto e transformá-lo na notícia do nascimento de um "bebê-diabo".

História e conteúdo
A primeira notícia sobre o bebê-diabo foi publicada na edição do dia 11 de maio de 1975, Dia das Mães, trazendo estampada em letras garrafais a manchete "Nasceu o diabo em São Paulo". A notícia dizia que havia ocorrido um "parto incrivelmente fantástico e cheio de mistérios", notado pela "correria e pânico por parte de enfermeiras e médicos". A criança teria "aparência sobrenatural, com todas as características do diabo, em carne e osso", e nasceu falando, ameaçando a própria mãe de morte. O bebê possuiria o corpo cheio de pelos, dois chifres pontiagudos, um rabo de aproximadamente 5 centímetros e um olhar "feroz", "que causa medo e arrepios". Na edição de 12 de maio, o Notícias Populares contou que o bebê-diabo ameaçou funcionárias de morte, rasgou travesseiros com os chifres e fugiu do hospital. Antes de escapar, teria dito "Aqui não é meu lugar. Essa mulher não é minha mãe..." e "Vou embora, não pertenço a este mundo. Não sou daqui. Vocês são pavorosos. Faltam acessórios em vocês".

O Notícias Populares citou diversos incidentes que estariam ocorrendo em todo o ABC com o desaparecimento do bebê: "Frequentes desavenças entre casais e amigos que nunca haviam se desentendido, dezenas de colisões de carros com vítimas fatais e, principalmente, atropelamentos em massa, cometidos por exemplares motoristas, davam o tom da onda de pânico que assombrou o ABC durante o episódio. Crianças não foram mais vistas brincando nas ruas. Mulheres se recolhiam mais cedo às suas residências, e portas trancadas à luz do dia se tornaram práticas comuns entre os moradores da região." No meio da trama, o jornal veiculou que, após capturado por um grupo de religiosos, o bebê-diabo teria sido internado em uma clínica particular de São Bernardo, que seria aberta à visitação pública, desde que o visitante fosse maior de 18 anos, usasse um crucifixo, não tivesse problemas cardíacos e se responsabilizasse por possíveis "possessões demoníacas".

Nos dias seguintes, o jornal publicou diversos outros atos cometidos pelo bebê: ele teria andado por telhados, enlouquecido uma mulher, acabado com um ritual umbandista, assustado um taxista, pedindo que o levasse "para o inferno", e pedido sangue para beber. O jornal continuou publicando notícias sobre o assunto ao longo dos dias, com relatos de pessoas que supostamente viram o bebê, dizendo que ele soltava "fogo pela boca" e "rosnava como cachorro". O Notícias Populares deu como explicações do nascimento do bebê-diabo que a mãe teria batido na barriga e afirmado: "Não vou enquanto esse diabo não nascer", quando convidada para uma procissão na Semana Santa. Outro fator seria porque, de acordo com um suposto médico, ela teria criado "descargas magnéticas negativas" ao desabafar: "Por causa desse diabinho, não posso ir dançar". Além disso, o pai da criança seria um discreto fazendeiro de Marília que, segundo vizinhos, "não tirava o chapéu por nada nesse mundo".

Com o decorrer dos dias, a história passou a ganhar cada vez menos destaque no jornal. O editor-chefe Ebrahim Ramadan passou a ficar relutante em seguir com o caso, mas a direção manteve as publicações. O Notícias Populares procurava fontes oficiais, como médicos e diretores do hospital, mas usava a negativa deles de modo que gerasse ainda mais suspeita no público. Por 25 dias seguidos, a principal manchete do jornal fazia alguma referência ao bebê-diabo, e depois, por mais 12 dias, notícias sobre ele ainda estampavam a primeira página, mas não mais como manchete, completando um total de 37 dias de notícias sobre o acontecimento. No começo de junho, foi noticiado que o bebê-diabo havia fugido para o Nordeste, após ter sido sequestrado por pessoas dispostas a queimá-lo vivo.

Lista
A seguir, está a lista das manchetes divulgadas na primeira página do jornal, ao lado da data em que foram publicadas — todas se referem ao ano de 1975.

11 de maio — Nasceu o diabo em São Paulo
12 de maio — Bebê-diabo desaparece
13 de maio — Feiticeiro irá ao ABC expulsar o bebê-diabo
14 de maio — Bebê-diabo do ABC pesa 5 quilos
15 de maio — Bebê-diabo inferniza padre do ABC
16 de maio — Nós vimos o bebê-diabo
17 de maio — Povo vai ver o bebê-diabo
18 de maio — Procissão expulsará bebê-diabo
19 de maio — Viu o bebê-diabo e ficou louca

20 de maio — Santo previu o bebê-diabo
21 de maio — Bebê-diabo nos telhados das casas do ABC
22 de maio — Médico afirma: o bebê-diabo nasceu no ABC
23 de maio — Diabo explode mundo em 1981
24 de maio — Bebê-diabo parou táxi na avenida
25 de maio — Fazendeiro é o pai do bebê-diabo
26 de maio — Bebê-diabo viaja para ver o pai
27 de maio — Bebê-diabo aparece no lugar do eclipse
28 de maio — Mais 7 viram o bebê-diabo

29 de maio — Bispo morre de medo do bebê-diabo
30 de maio — Bebê-diabo arrasa com ritual de umbandista
31 de maio — Fanáticos ameaçam bebê-diabo do ABC
1 de junho — Sequestrado bebê-diabo
2 de junho — Bebê-diabo à morte
3 de junho — Bebê-diabo foge para o Nordeste
4 de junho — Padre de Marília: "Eu acredito no bebê-diabo do ABC"
5 de junho — Zé do Caixão vai caçar bebê-diabo no Nordeste
8 de junho — Povo vê novo Bebê-Diabo do ABC

Repercussão e legado
As reportagens sobre o bebê-diabo tiveram grandes reações do público — o que também foi noticiado no próprio Notícias Populares. Uma mulher foi à maternidade onde teria nascido a criança, exigindo: "Que isso aconteceu, aconteceu. Então, por que não o mostram?". Feiticeiros, fanáticos religiosos e o Zé do Caixão se dispuseram a "acabar" com o bebê-diabo. O jornal foi o único a noticiar o caso. Com uma circulação média anterior de 70 a 80 mil exemplares por dia, com as reportagens do caso, saltou para mais de 150 ou 200 mil. A primeira notícia, de 11 de maio, bateu todos os recordes de vendas da época, e sobraram somente oito exemplares do jornal nas 2 mil bancas em que ele era vendido. O assunto foi um dos mais marcantes da história do Notícias Populares e é contado em detalhes em livros como Espreme Que Sai Sangue: Um Estudo do Sensacionalismo na Imprensa, de Danilo Angrimani, e Nada Mais Que a Verdade: A Extraordinária História do Jornal Notícias Populares, de Celso de Campos Jr., Denis Moreira, Giancarlo Lepiani e Maik Rene Lima. Também há um documentário de 2002 sobre lendas urbanas, chamado Nasceu o Bebê-Diabo em São Paulo, de Renata Druck, que coloca esta história entre outras lendas urbanas paulistas. O assunto também foi discutido em artigos acadêmicos (vide § Artigos acadêmicos).

Leitura adicional

Livros

Artigos acadêmicos

Comunicação de falsidades
Folha de S.Paulo
Folclore de São Paulo (estado)
Lendas do Brasil

Bebê-diabo


موقع ويب شخصي هو نوع من مواقع الويب، يتكلف بإنشائه وإثرائه شخص واحد في أغلب الأحيان.

غالبًا ما يكون غرض المواقع الشخصية هو التعريف بالنفس والرغبة في كسب أصدقاء جدد، أيضا يتخد سبيلًا لعرض الأفكار وإنشاء حوارات مع الزوار، وقد يتعدى الأمر ذلك كأن يُتخد وسيلة أو واسطة للإشهار أو مكانا للبيع والشراء

غالبا ما يلجأ أصحاب المواقع الشخصية للاستضافات المجانية البسيطة التي تعطي مساحة صغيرة بعض الشيء وخدمات أخرى قد تكون مهمة كخادم مزود بي إتش بي وقاعدة بيانات لكن في المقابل تفرض إعلاناتها لكي تستطيع سد النفقات وتطوير الخدمات. وهناك طرق أخرى كأن يوضع الموقع في حاسوب شخصي يؤدي دور الخادم ويكون مزود بخدمة إنترنت ممتازة.

المواقع تنشأ بلغة html لكن أغلب الناس تتبتعد عن تلك التعقيدات وتختار إنشاء مدونة مجهز بكامل التقنيات والمعدات الضرورية. خدمة blogger مثلا.

مواقع النخبة المثقفة
الأشخاص الآكاديميون (و بخاصة على مستوى الجامعات) غالبا ما يتم إعطاؤهم مساحات لغرض إنشاء وتخزين صفحات ويب شخصية، من طرف رؤساء العمل.

المراجع

ويب 1.0
إعلام اجتماعي
إعلام جديد
حياة شخصية
مواقع ويب
ويب
ويب 2.0
يوميات

موقع ويب شخصي


Dietmar Eifler ist der Name folgender Personen:

* Dietmar Eifler (Werkstoffwissenschaftler) (* 1949), deutscher Werkstoffwissenschaftler
 Dietmar Eifler (Politiker) (* 1955), deutscher Politiker (CDU), MdL Mecklenburg-Vorpommern

Dietmar Eifler


Republica Socialistă Sovietică Autonomă Germană Volga (germană: Autonome Sozialistische Sowjetrepublik der Wolgadeutschen; rusă:  Автономная Советская Социалистическая Республика Немцев Поволжья Avtonomnaya Sovetskaya Sotsialisticheskaya Respublika Nemtsev Povolzh'ya) a fost o republică autonomă a RSFS Rusă din cadrul Uniunii Sovietice. Aceasta a fost desființată în 1941, în urma invaziei germane a Uniunii Sovietice. Capitala Republicii Socialiste Sovietice Autonome Germane Volga a fost orașul Engels.

Vezi și
 Germanii de pe Volga

Republici autonome ale Uniunii Sovietice
Fondări în 1918
Desființări în 1941


El Festival de los fantasmas (盂蘭盆節) / (中元节), también conocido como el Festival de los fantasmas hambrientos (Pretas), es un festival tradicional y de vacaciones chinas celebradas por chinos en diferentes países. En el calendario chino (un calendario lunisolar), el festival de los fantasmas se festeja en la decimoquinta noche del séptimo mes lunar al día se come prietas y salchichas con carne

En la cultura de China, el decimoquinto día del séptimo mes en el calendario lunar es llamado el Día del fantasma y el séptimo mes es considerado el Mes del fantasma, en el cual fantasmas y espíritus, incluidos los ancestros fallecidos, salen del inframundo. A diferencia del festival Qingming (en primavera)  donde los descendientes vivos homenajean a sus ancestros, en el Día del fantasma se cree que son los fallecidos los que visitan a los vivos.

En el decimoquinto día el reino de los cielos,  el infierno y el reino de los vivos se abren, y tanto taoistas como budistas realizaran rituales para transmutar y/o absolver los sufrimientos de los fallecidos.

Intrínsecamente el Mes de los fantasmas es un culto a los ancestros, donde la devoción filial de los descendientes se extiende a los ancestros incluso luego de su muerte. Las actividades durante el Mes de los fantasmas incluyen, preparar comida de ofrecimiento ritual, quemar incienso y papel de incienso, preparar ítems como ropa fabricados con papel maché, oro y otros productos finos para los espíritus de los ancestros. Además se sirven comidas elaboradas (generalmente vegetarianas) en la mesa con una silla vacía por cada familiar fallecido tratándolos como si estuvieran vivos. El culto a los ancestros es lo que diferencia al Festival Qingming respecto del Festival de los fantasmas ya que el último incluye respetar a todos los fallecidos, incluyendo las mismas generaciones y los más jóvenes, mientras que el primero solo incluye las generaciones mayores. Otra tradición que se sigue es la de comprar y soltar pequeños botes de papel y linternas en el agua, con el fin de guiar a fantasmas y espíritus de los ancestros perdidos y otras deidades.

Véase también
 Halloween
 Día de muertos

Enlaces externos

Festival Zhongyuan
Cultura china de los fantasmas
Hong Kong University Library Digital Archives Oral History Project of Hong Kong

Festividades budistas
Festivales taoistas
Cultura de China
Fantasmas de China
Celebraciones en honor a los muertos

Festival de los fantasmas


ميلفا ماريك  من مواليد 19 ديسمبر 1875 بتيتل - صربيا وتوفيت بها في 4 أغسطس 1948.

تعرفت على ألبرت أينشتاين زميلها على مقاعد الدراسة ووقع في غرامها. رُزقا بطفلةٍ بصورة غير شرعية أسمياها (ليسيرل) في كانون الثاني (يناير) من العام 1901. تزوجت ألبرت أينشتاين 1903.

منذ سنة 1990 ظهر جدل حول مشاركة ميلفا في البحوث العلمية لأينشتاين.

السيرة الذاتية
وُلدت ميلفا في 19 ديسمبر 1875، حيث تَنتمي إلى عائِلة ثرية في تيتيل في «الملكية» النمساوية-المجرية (اليَوم صربيا)، كما أنها الأكبر بين ثلاثة أطفال: ميلوش ماريتش (1846-1922)، وماريا ماريتش (1847-1935) ، وبعد ولادتها أنهى والدُها حياتَه العسكرية وتولى وظيفة في المحكمة في روما، وفي وقت لاحق في زغرب.

بَدأت بالتّعليم الثانوي في عام 1886 في مدرسة ثانوية للبَنات في نوفي ساد، ولكنَّها انتقلت في العام التالي إلى مدرسة ثانوية في سريمسكا ميتروفيتشا. في عام 1891 حصل والدها على الإذن الخاص بانتساب ميلفا كطالبة القِطاع الخاص بالمدرسة الثانوية الكلاسيكية المَلكية للذكور في زغرب. واجتازت امتحان القبول ودخلت الصف العاشر في عام 1892. وحظيت بإذنٍ خاص لِحضور محاضرات الفيزياء في شباط/فبراير عام 1894 ومرت الامتحانات النهائية في أيلول/سبتمبر عام 1894. وحظيت بدرجات عالية في الرياضيات والفيزياء. لكن في تلك السنة رسبت بسبب شدة المرض، وقررت الانتقال إلى سويسرا، حيث في 14 تشرين الثاني/نوفمبر، بدأت الدراسة في «بنات الثانوية» في زيوريخ. وفي عام 1896، بدأت دراسة الطّب في جامعة زيوريخ لفصل دراسي واحد.

في خَريف عام 1896، انتقلت ماريك إلى جامعة «زيوريخ للعلوم التطبيقية»، كانت قد اجتازت امتحان الرياضيات بتَقدير مُتوسط من 4.25 (المعدل من 1-6). كانت من المسجلين لدورة تدريس دبلوم الفيزياء والرياضيات في المدارس الثانوية التي كان فيها ألبرت اينشتاين. وكانت المرأة الوحيدة في مجموعتها من ستة طلاب، والمرأة الخامسة التي كانت في ذلك القسم، وهو إنجاز كبير بالنسبة للمرأة التي لا تُقبل عادة. وقالت إن الموهبة الغير عادية لها دور في التغلب على القيود المفروضة على دخول المرأة في الأقسام. أصبحت هي واينشتاين من الأصدقاء المقربين جداً. في تشرين الأول/أكتوبر ذهبت ميلفا إلى هايدلبرغ للدراسة في جامعة هايدلبرغ للفصل الدراسي الشتوي عام 1897/98، وحضور محاضرات الفيزياء والرياضيات كمراجع للحسابات. ثم عادت إلى «زيوريخ للفنون التطبيقية» في نيسان/أبريل عام 1898،  حيث لها دراسات شملت الدورات التالية: حساب التفاضل والتكامل في الرياضيات، والهندسة الوصفية والميكانيكا والفيزياء النظرية، الفيزياء التطبيقية، والفيزياء التجريبية وعلم الفلك.

أنهت امتحانات الدّبلوم المُتوسط في عام 1899، سنة واحدة فقط تَجاوزت فيها الطّلاب الآخرين في مجموعتها. معدلها 5.05 (المعدل 1-6) جعلها الخامسة من أصل ستة طلاب في امتحانات هذا العام. (آينشتاين حصل على أعلى مُعدل من السنوات الماضية مع معدل 5.7)  ، وكان تحصيل ماريك في الفيزياء 5.5 (نفس آينشتاين). في عام 1900، فشلت في الامتحان النهائي للتعليم في الدبلوم مع معدل 4.00، وحصلت على 2.5 في الرّياضيات (نظرية الاقترانات).أماينشتاين فقد اجتاز الامتحان بمرتبة رابعة مع معدل 4.91. والنجاح كان من 5.

في عام 1901 توقفت مسيرتها في العمل الأكاديمي لأنها كانت حاملا من آينشتاين.وبعد مرور ثلاثة شهور على حملها تقدمت لامتحان الدبلوم ولكنها فشلت للمرة الثانية دون تحسين معدلها. وأوقفت العمل في أطروحة الدبلوم في بلدها التي كانت تأمل أن تتطور لتصبح أطروحة دكتوراه تحت إشراف أستاذ الفيزياء ويبر هاينريش.

ذهبت إلى نوفي ساد وهو المَكان الذي وَلدت ابنتها فيه في عام 1902، ربما في كانون الثاني/يناير. أُشير إلى الفتاة في المراسلات بين الزوجين باسم «جوني» قبل ولادتها و«ليسيرل» بعد ولادتها. لكن مصير الفتاة غير معروف: أنها قد توفيت في أواخر صيف عام 1903 من الحمى القرمزية، أو تم إعطائها للتبني.

الدور في الفيزياء

المسألة كالتّالي (إذا كان الأمرُ كذلك، فإلى أي مدى)، حول مساهمة ماريك في أعمال اينشتاين المبكرة، وإلى «أوراق السنة الإستثنائية» بشكل خاص التي نشرها آينشتاين في المجلة العِلمية للفيزياء في عام 1905 والتي تعتبر أساس الفيزياء الحديثة، وهو حتى الآن موضع جَدل. رأى بعض المؤرخين المهنيين في الفيزياء أنها قدّمت له مساهمة عِلمية كبيرة. ورأى البعض الآخر من الأكاديميين أنها كانت داعمة له في مجال العُلوم، وربما قد تكون ساعدته مادياً في أبحاثه.

أما الحال بالنّسبة لمُشاركة ماريك كمؤلفة لبعض أعمال آينشتاين المبكرة، فكانت موجهة نحو أوراق عام 1905، حيث يستند معظمها إلى الأدلة التالية:

«شهادة الفيزيائي الروسي المعروف بجوف إبرام، الذي كتب اسم المؤلف في ثلاث من «أوراق السنة الإستثنائية» تحت اسم آينشتاين-مارتي، وكان من الخطأ إضافة اسم مارتي، الذي يعتبر الاسم الرسمي لماريك».</blockquote>

في الفقرة المذكورة سابقاً، وصف جوف دخول «اينشتاين» إلى ساحة العُلوم عام 1905 بأنها «لا تُنسى»، ووصف كاتب أوراق عام 1905 (بصيغة المُفرد) بقوله «البيروقراطي في مكتب براءات الاختراع في برن»، مشيراً إلى ألبرت اينشتاين.

 صرّحت ميلفا لصديقها الصّربي، مشيرةً إلى عام 1905، ب «انتهينا من بعض الأعمال الهامة التي سوف تجعل زوجي مشهوراً عالمياً». وقد وصف تلك الذكريات المؤرخين هايفيلد وكارتر ك «مسقط الفولكلور».
 الحروف التي أشار إليها اينشتاين بقوله «نظريتنا» و«عملنا»، جون ستاتشيل أشار إلى أن هذه الخِطابات كانت مكتوبة في أيام دراستهم، أي قبل أوراق عام 1905 بحوالي أربع سنوات على الأقل. استخدم اينشتاين في بعض الأعمال «لدينا» فيما يتعلق بالأعمال العلمية المشار إليها على أطروحات الدبلوم، خاصة في بعض المواضيع مثل (الدراسات التجريبية للتوصيل الحَراري). واستخدم أيضا لفظ «لنا» في الجمل العامة، بينما اعتاد دائماً على ذكر «أنا» و «لي» عند سرد الأفكار «المحددة»، وكان يعمل على: «تظهر الأحرف التي أرسلها آينشتاين إلى ماريك مشيراً إلى دراساته وعلمه في الديناميكا الكهربائية لحركة الأجسام ما يزيد على اثنتي عشرَ مرة.. بالمقارنة مع مرجع واحد إلى «عملنا» بشأن مشكلة الحركة النسبية».
 وعد اينشتاين ماريك بإعطائها ماله في جائزة نوبل مقابل اتفاقية الطلاق. حيث قدم لها هذا الاقتراح لإقناعها في المُوافقة على الطلاق، وكان المال بموجب الاتفاق هو الثقة بين الطّرفين، في حين أنها كانت قادرة على الاستفادة من الفوائد. استناداً إلى الرسائل الصادرة حديثاً (المختومة بحفيدة اينشتاين، مارغو اينشتاين، حتى 20 عاماً بعد وفاتها)، ذكر والتر إيزاكسون أن ماريك في نهاية المَطاف استثمرت المال «جائزة نوبل» في ثلاثة مبانٍ سكنية في زيوريخ لإنتاج الدخل.
لا يوجد أي دليل قوي لدعم فكرة أن ماريك ساعدت آينشتاين لتطوير نَظرياته.

وقال الابن الأول للزوجين، هانز ألبرت، أنه عندما تزوج آينشتاين والدتَه، تخلت عن طموحاتها العلمية. أما آينشتاين بقي عالماً مثمرا جداً في العشرينات من القرن الماضي، وأنتج أعماله ذو الأهمية الأكبر بعد فترة طويلة من انفصاله عن ماريك في عام 1914. من ناحية أخرى، هي لم تنشر أي شيء. وذكرت ماريك لأصدقاء وزملاء آينشتاين الذين شاركو في مناقشات لا حصر لها مع أفكاره أنها لم تشارك أبداً في أعماله. ولم تَدّعي مشاركتها في أعماله العِلمية التي أشارت إليها في رسائل شخصية إلى صديقتها الأقرب، هيلين.

الزواج والأسرة
في عام 1903، تزوج آينشتاين وماريك في برن بسويسرا، حيث حصل آينشتاين على وظيفة في «المَكتب الاتحادي» «المُلكية الفكرية». وولد ابنهما الأول، هانز ألبرت في عام 1904. عاش آينشتاين في برن حتى عام 1909، عندما حصل على وظيفة تدريس في جامعة زوريخ. في عام 1910، ولد ابنهما الثاني إدوارد في عام 1911، وانتقلوا إلى براغ، حيث حصل آينشتاين على وظيفة تدريس في جامعة تشارلز. وبعد سنة، عادوا إلى زيوريخ، كما قُبل آينشتاين كبروفيسور في بلده ألما ماتر.

الانفصال وانتقالها إلى برلين
في يوليو عام 1913، دعا ماكس بلانك وفالتر نيرنست آينشتاين للحضور إلى برلين، الذي وافق على طلبهما، لكن القرار تسبب بالقَلق لماريك. في آب/أغسطس خطط آينشتاين بقضاء العطلة مشيا مع أبناءه برفقة ماري كوري وابنتيها. لكن ماريك قامت بتأجيل ذلك لأن إدوارد مريض. وفي أيلول/سبتمبر عام 1913، قام آينشتاين بزيارة والدي ماريك بالقُرب من نوفي ساد، في نفس اليوم الذي يريدون فيه التوجه إلى فيينا. بعد وصول فيينا، زار آينشتاين الأقارب في ألمانيا في حين عادت ماريك إلى زيوريخ. بعد عيد الميلاد سافرت إلى برلين للبقاء مع فريتز هابر، الذي ساعدها في نيسان/أبريل عام 1914. غادر آينشتاين زيوريخ لبرلين في أواخر آذار/مارس. وفي طريقه زار عمه في أنتويرب ثم اهرينفيست ولورنتز في ليدن، بينما أخذت ماريك عطلة مع الأطفال في لوكارنو، ووصل إلى برلين في منتصف نيسان/أبريل.

توتر زواجهما منذ عام 1912، في فصل الرّبيع الذي أصبح آينشتاين محاطاً بابنة عمه، إلسا. وبدأت المراسلات العادية بينهما. ماريك لم تكن تُريد الذهاب إلى برلين، وإزدادت التعاسة في المدينة. بعد المكوث في برلين، أصر آينشتاين على شروط قاسية في حالة كانت ماريك تريد البقاء معه. في عام 1914، أخذت الأولاد إلى زوريخ، وهذا الانفصال أصبح دائما. حيث قام اينشتاين بالإتزام القانوني وإرسال مبالغ سنوية لها من ريتشسماركس 5600 على شكل أقساط ربع سنوية، أي ما يعادل نصف راتبه. بعد السنوات الخمس المطلوبة للانفصال، تم طلاق الزّوجين في 14 فبراير 1919.

تفاوضا بالتسوية  حيث كان المال «جائزة نوبل» التي توقع اينشتاين أنه سيحصل عليها هي ثقة بين الطرفين. اينشتاين سيحصل على الجائزة لعمله، وقالت بأنها سوف تأخذ الأموال. بالإضافة إلى أنه يمكنها الحصول على الفائدة أيضاً، ولكن قد لا توجد سلطة لديها دون إذن اينشتاين. بعدها تزوج اينشتاين زوجته الثانية في حزيران/يونيه 1919، ثم عاد إلى زيوريخ للتحدث إلى ماريك حول مستقبل الأطفال. خلال الزيارة التي قام بها، أخذ ألبرت هانز للإبحار في بُحيرة كونستانس وإدوارد للنقاهة.

في عام 1922، تلقى آينشتاين أنباء أنه فاز بجائزة نوبل في تشرين الثاني/نوفمبر؛ وتم نقل الأموال إلى ماريك في عام 1923. واستخدمت الأموال لشراء ثلاثة منازل في زيورخ. ماريك عاشت في واحدة، منزلها مكون من خمسة طوابق في 62 هوتينستراسي؛ وكانت الإثنتان الأخريان للإستثمارات. جورج بوش، الذي أصبح فيما بعد أستاذاً، وأسرته كانت من بين المستأجرين لشقق ماريك.

في عام 1930، حوالي سن 20، إنهار إدوارد وكان مفاد التّشخيص بامتلاكه مرض الفِصام. قبل أواخر الثلاثينيات طغت تكاليف الرعاية له في العيادة النفسية في جامعة زوريخ، قالت ماريك أنها باعت منزلين لجمع الأموال وتسديد التكاليف. في عام 1939، وافقت على نقل ملكية البيت هوتينستراسي إلى اينشتاين منعاً لخسارتها، ولكن الإبقاء على التوكيل. منح آينشتاين التحويلات النقدية العادية لماريك لأجل إدوارد وللعيش.

الوفاة
توفيت ميلفا ماريك عن عمر ناهز 72 في 4 أغسطس 1948، في زيورخ. وقيل أنها كانت مدفونة في مقبرة نوردهايم.

الأوسمة
في عام 2005 حصلت ماريك على وسام الفراومونستر في زيورخ الألمانية. وأزيح الستار عن لوحة تذكارية لمسكنها السابق في نفس المدينة، منزل هوتينستراسي 62. وفي نفس العام وضع تمثال في مدرستها الثانوية في بلدها، سريمسكا ميتروفيتشا، وتمثال آخر في حرم جامعة نوفي. بعد ستين سنة من وفاتها، وُضعت لَوحة تِذكارية على المنزل الذي كان يشْغَل العيادة حيث توفيت، في زوريخ. وفي يونيو 2009 بُني قبر تذكاري لها في نوردهايم.
وبعد ثلاث سنوات، أي في عام 1998، أنتجت فيدا دراما بعنوان «آينشتاين وميلفا»، التي ترجمت إلى اللغة الإنجليزية في عام 2002. في وقت لاحق تم عزف لحن لميلفا في دار الأوبرا، التي ألّفها ألكساندرا فريبالوف، وعرضت لأول مرة عام 2011 في المسرح الوطني الصّربي في نوفي ساد.

انظر أيضًا
 العبقري
 سامانثا كولي
 الأراء السياسية لآلبرت آينشتاين

روابط خارجية

مراجع

خريجو المعهد الفدرالي للتكنولوجيا في زيوريخ
صرب مغتربون في ألمانيا
عائلة أينشتاين
عالمات القرن 20
عالمات صربيات
علماء مسيحيون
فيزيائيات صربيات
فيزيائيو القرن 20
فيزيائيون صرب
مسيحيون شرقيون أرثوذكس صرب
مغتربون صرب في سويسرا
مواليد 1875
وفيات 1948
وفيات بعمر 72
وفيات في زيورخ
فيزيائيون يوغوسلافيون

ميلفا ماريك


Türkiye'de pek çok yerleşim yeri Esenler adını taşır.

Yerleşim yerleri
 Esenler - İstanbul ili ilçesi
 Esenler, Pendik - İstanbul ili Pendik ilçesine bağlı mahalle
 Esenler, Yüreğir - Adana ili Yüreğir ilçesine bağlı mahalle
 Esenler, Kızılcahamam - Ankara ili Kızılcahamam ilçesine bağlı mahalle
 Esenler, Sincan - Ankara ili Sincan ilçesine bağlı mahalle
 Esenler, Amasra - Bartın ili Amasra ilçesine bağlı köy
 Esenler, Hizan - Bitlis ili Hizan ilçesine bağlı köy
 Esenler, Lice - Diyarbakır ili Lice ilçesine bağlı mahalle
 Esenler, İslahiye - Gaziantep ili İslahiye ilçesine bağlı mahalle
 Esenler, Gümüşhane - Gümüşhane ili merkez ilçesine bağlı köy
 Esenler, Kastamonu - Kastamonu ili merkez ilçesine bağlı köy
 Esenler, Tarsus - Mersin ili Tarsus ilçesine bağlı mahalle
 Esenler, Varto - Muş ili Varto ilçesine bağlı köy
 Esenler, Zara - Sivas ili Zara ilçesine bağlı köy
 Esenler, Çorlu - Tekirdağ ili Çorlu ilçesine bağlı mahalle
 Esenler, Ereğli - Zonguldak ili Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı köy

Esenler (anlam ayrımı)


නාගරික භූගෝල විද්‍යාව යනු නාගරික ප්‍රදේශ පිළිබඳව කෙරෙන අධ්‍යයනයයි. එනම් වැඩි ගොඩනැගිලි සංඛ්‍යාවක් හා යටිතල ව්‍යුහයක් ඇති ප්‍රදේශ පිළිබඳ අධ්‍යයනය. ආර්ථික ක්‍රියාවලිය ද්වීතික හෝ තෘතීක ආකාරයෙන් වැඩි වශයෙන් පවතින්නේ මෙම ප්‍රදේශ වලය.තවද මෙම ප්‍රදේශ වල ජන ඝනත්වයද වැඩි අගයක් ගනී.

මෙය වඩාත් පුළුල් වූ මනුෂ්‍ය භූගෝලීය අධ්‍යයනයෙන්ම කොටස් ලෙස හැඳින්විය හැක. නමුත් බොහෝ විට මෙහි මානව විද්‍යාව හා සමාජ විද්‍යාව යන විෂයන්ට අදාල පොදු කරුණුද අඩංගුවේ. නාගරික භූගෝල විද්‍යාව මඟින් සාධක අවකාශයේ සම්බන්ධවන ආකාරය, එමඟින් සිදුවන සේවා හා ඒවායේ අන්තර් සම්බන්ධතා පිළිබඳ අවබෝධ කර ගැනීමට උත්සහ කරයි. නාගරික භූ විද්‍යාඥයෝ මනුෂ්‍ය වාසවල සංවර්ධනය අධ්‍යනය කෙරෙහිද අවධානය යොමු කරයි. එමනිසා නගර විශාල කිරීම හා සංවර්ධනය සැලසුම් කිරීම මෙම විෂයට අයත් වේ. ඉන්පසු එමඟින් සිදුවන වෙනස්විම් මිනිසා හා පරිසර මත බලපෑ අන්දමද අධ්‍යයනය කරයි. නාගරික අධ්‍යයනයන්, නාගරික භූගෝල විද්‍යාව වෙනස් වන්නේ එය නගරයක් වෙත රටවල්, මහද්වීප අවකාශය මූලික කරගෙන අවධානය යොමු කරයි. උදාහරණයක් ලෙස නාගරික අධ්‍යයන මඟින් එක් නගරයක් (නිව් යෝරක්) වැනි මූල්‍ය ප්‍රදේශය අධ්‍යයනය කරන අතර නාගරික භූගෝල විද්‍යාව මඟින් නගර කිහිපයක (නිර්යෝර්ක්, ලන්ඩන්, ටෝකියෝ වැනි) මුල්‍ය තත්ත්වය අධ්‍යයනය කරමින් ඒවා එකිනෙක සමඟ සම්බන්දතාවයක් පවතීද,නොපවතීද යන්න අධ්‍යයනය කරයි.

නාගරික සැලසුම්කරණය

වෙළඳපොළ සඳහා සුදුසු ප්‍රදේශය නීර්ණය දේපළ ඉඩම් සංවර්ධන අපරාධ රටා අධ්‍යනය හා ප්‍රවර්ධනය අධ්‍යයනය එවැනි වෘත්තීන් වේ

අධ්‍යයනය කරන අංශ

නාගරික භූගෝල විද්‍යාව අධ්‍යයනයේදී අත්‍යවශයෙන්ම ආකාර 02 ක් පවතී. නගර වල අවකාශීය පැතිරීම සම්බන්ධ ගැටළු අධ්‍යයනය හා එම නගර අවකාශය හා බැඳීමට උපකාරී වන සංකීර්ණ චලන රටා ගමන් මාර්ග හා බැඳීම අධ්‍යයනය මෙම නගර පද්ධතිය කෙරෙහි අවධානය යොමු කරයි. වෙන ආකාරයක නගර කිහිපයක් අතර ඇතිවන අන්තර් සම්බන්ධතා හා වෘත්තීන් වල රටා හා අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම එම නගර වල අභ්‍යන්තර සැලැස්ම අධ්‍යයනයයි.මෙහිදී අධ්‍යයනය කරනු ලබන්නේ නගර පද්ධතියක් ලෙස සැලකීමෙනි.

කෙටියෙන් දැක්වුවොහත් ඉහත සඳහන් ආකාර දෙකම සම්බන්ධ කරගත්, නගරයේ පද්ධතියක් ලෙසත්, නගරය නගර පද්ධතියේ කොටසක් ලෙසත් අධ්‍යයනය නාගරික භූගේල විද්‍යාව ලෙස හැඳින්විය හැක.

පිහිටීම හා තත්වය

නගරයක පිහිටීම යන්නෙන් අර්ථ දක්වන්නේ නගරයේ පස,ජලසම්පාදනය හා පහසුකම් හෝ මෙම ජනාවාස පිහිටින ස්ථාන වලට සාපේක්ෂව නගරය ස්ථාපිත ස්ථානයයි. නාගරයක තත්වය ලෙස හඳුන්වන්නේ නගරය අවට පිහිටි පරිසරයයි. මෙයට අවට පිහිටි වෙනත් ජනාවාස,ගංගා,කදුවැටි හා සන්නිවේදන යන කරුණු ඇතුළත් වේ. නගරයත්,පිහිටන ස්ථානයන් සාමාන්‍යයෙන් තෝරාගන්නේ වැදගත් හේතු පදනම් කරගෙනයි. පිහිටි ස්ථානය අනුව ලැබෙන ප්‍රතිලාභ පහත පරිදි වේ. නගරයක් පිහිටන ස්ථානය අනුව ලැබෙන ප්‍රතිලාභ පහත පරිදි වේ.

·	තෙත් බිම් - ජලය නාගරික ප්‍රදේශයකට‍නිරතුරුවම අත්‍යවශ්‍ය දෙයක් වන අතර ජලය ප්‍රවාහනයද අපහසු වේ. මෙම හේතුව නිසා බොහෝ නගර ගංඟාවන් ආශ්‍රිතව පිහිටා ඇත.

·	වියළි බිම් - වියළි භූමියකින් , තෙත් භූමියක් ඇතිවන ගංගා පිටාර ගැළීම් හා වගුරු බිම් වලින් ආරක්ෂාව සැලසේ.

·	ගොඩනැගිලි අමුද්‍රව්‍ය ලබාගැනීමට ඇති පහසුව - ගල් දැව හා මැටි වැනි ගොඩනැගිලි ඉදි කිරීමට අත්‍යවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය බොහෝ දුර සිට ප්‍රවාහනය අපහසු වේ.

·	උපායමය ආරක්ෂිත ස්ථානයක් වීම - ඉතිහාසයේදී බොහෝ නගර ගොඩනැගී තිබුණේ උස් බිම් මතය. මේවාට හේතුව  ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට ඇති අපහසුව හා අවට පරිසරය පිළිබඳ පහසුවෙන් නිරීක්ෂණයට ඇති හැකියාවයි. ගංඟාවන්,අගල් වශයෙන් ප්‍රයෝජනයට ගැණිනි.

·	ඉන්ධන සැපයුම - බොහෝ නගර පළමුව ඇතිවූයේ පිළිස්සීමට හා ඉවුම් පිහුම් සඳහා අවශ්‍ය දැව ලබාගත හැකි වනාන්තර අසලය. වර්තමානයේ බොහෝ නගර ගල් අගුරු තෙල් හා වායු පතල් ආශ්‍රිතව පිහිටා ඇත.

·	ආහාර සැපයුම - නගර ආශ්‍රිතව සත්ව පාලනයට හා වගා කටයුතු වලට සුදුසු බිම් පිහිටා තිබිය යුතුය.

·	ප්‍රවාහනය මාර්ග වැටී ඇති ස්ථාන හා පාලම් - නගරයක් හරහා ගංඟා, මාර්ග හෝ දුම්රිය මාර්ග තිබීම ගමනාගමනයට හා වෙළඳාම සඳහා ප්‍රයෝජනවත් වේ.

·	පාලම් ඉදිකිරීමට ගංඟාවක ඇති නොගැඹුරු ස්ථානයද ප්‍රයෝජනත් වේ.

·	ආවාරණය හා බෑවුම - සුළං හැමීමෙන් ආරක්ෂාව සැළසෙන හා හිරුඑළිය උපරිමව ලැබෙන කඳු බෑවුමක නගරය ඉදිකිරීම යෝග්‍ය වේ.

නගර පද්ධතිය

ලෝකය සීඝ්‍රයෙන් නාගරීකරණය වෙමින් පවතී. 1850 පෙර ලෝකයේ කිසිම රටක් කැපී පෙනෙන ලෙස නාගරීකරණය වී නොතිබුනි. නමුත් එම ශතවර්ෂය අවසානයේ මහා බ්‍රිතාන්‍ය පමණක් එම තත්වයට ළඟා වී තිබුණි. නාගරීකරණය යනු සමාජයක් ග්‍රාමීය තත්වයේ සිට කැපී පෙනෙන ලෙස නාගරික තත්වයට ළඟා වීමේ ක්‍රියාවලියයි. නගර සංඛ්‍යාව, ප්‍රමාණය හා එහි වැදගත්කම යන සාධක තුළින් ඇතිවන පරිසරයේ වෙනස්කම් වලින් නාගරීකරණය හඳුනාගත හැක. තවද නාගරීකරණ ක්‍රියාවලිය ආර්ථික ජනපදකරණය හා තදින් බැඳී පවතී.

නාගරීකරණය යනු නගර සංඛ්‍යාවේ වර්ධනය පමණක් නොවේ. එහි ආර්ථික, සමාජීය හා දේශපාලන චින්තනයේ සංකීර්ණ වෙනසකි. නගරයේ වර්ධනයත් සමඟ විස්තෘත නගර වැනි නව සංකල්ප හා විග්‍රහයන් සංගණනය කාර්යය සඳහා හඳුන්වා දී ඇත. දේශපාලනික මිනුමක් වන නගර සංකල්පයට වඩා ජනගහනය පිළිබඳ පැහැදිලි අදහසක් ලබාදෙන්නේ පහත සංකල්ප මතය. එනම් අවම ජන සංඛ්‍යාව හා ජනඝනත්වයද, ගොඩනංවල ලද ප්‍රාදේශිය ස්වභාවයද පදනම් කරගත් නාගරික ප්‍රදේශ සංකල්පයද යන කාරනා මතය. නාගරික ජන සංඛ්‍යාවද හා එහාමේහා ගමන් කිරීමේ රටාව මත පදනම් වු අගනගර ප්‍රදේශ සංකල්පයද, සාපේක්ෂව අඩු නාගරික ජන සංඛ්‍යාවක් වසන, හොඳ ප්‍රවාහන පහසුකම් සහිත වඩාත් පුළුල් ආර්ථික, සමාජීය හා විනෝදාත්මක අවස්ථා ඇති ප්‍රදේශයක් ලෙස නාගරික ප්‍රදේශය අර්ථ දැක්විය හැක. එය වැඩි අවධානය ලක් වු සංකල්පයකි. සෑම නාගරික ප්‍රදේශයක්ම පවතින්නේ ජනගහනය අවම වශයෙන් 200,000 - 300,000 පමණ වු ප්‍රධාන නගරයක් කෙන්ද්‍ර කොටගෙනය. එමෙන්ම එම නගරයේ බලපෑම යම්තාක් දුරට යටත්ව පවතින පිටත සීමාව ආකාර 2 කින් දැක්විය හැක.
{|
|(1) නගරය තුළට හා පිටතට සංක්‍රමණය වීම සඳහා මිනිසුන් ගත කිරීමට බලාපොරොත්තු වන උපරිම කාලය හෝ දුර
|-
|(2) බහුතරයක් සතිය මැදදී හෝ සති අන්තයේදී විනෝදාත්මක කටයුතු සඳහා චාරිකා කිරීමට බලාපොරොත්තු වන දුර හෝ කාලය.
|-
{|
මෙවැනි නාගරික ප්‍රදේශ වලින් බොහෝමයක්  දෙනා සන්නිවේදනය හරහා අන්න්‍යෝන්‍ය වශයෙන් සම්බන්ධ වේ.
නගර වලට තනිව පැවතීමට නොහැක. ප්‍රවාහනය හා සන්නිවේදනයේ සංවර්ධනය නගර වර්ධනයේ පෙර අවශ්‍යතාවයක් හෝ මාධ්‍යයක් ලෙස සැලකේ. නගරයේ අතිරික්ත නිෂ්පාදන පළමුවෙන්ම අවට ප්‍රදේශ සමඟ සම්බන්ධතාවයක් ඇති කර ගනී. ජනාවාස බටහිරට පැතිරීමත් සමඟ ශ්‍රමය විභජනය නිසා භූගෝලීයව නිෂ්පාදනවල විශේෂීකරණය සිදුවු ආකාරයට, ඉන්පසු නිෂ්පාදන අවට නගර හා සම්බන්ධවේ. අතිරික්තය එක් තැනක රැස්වීම නිසා සම්බන්ධතා අත්‍යවශ්‍ය වන අතර භාණ්ඩ, සේවා, අමුද්‍රව්‍ය, පුද්ගලයන්, මුදල්, ණය, ආයෝජන හා සන්නිවේදන යන කරුණු අඩංගු ජාලයේ පුරුක් බවට නගර පත්විය. හුවමාරු, චලන, ගනුදෙනු එහිදී පොදුවේ සිදුවෙයි. මේවා අවකාශීය සබඳතා ලෙස හඳුන්වන අතර නගර පද්ධතියේ මුල්‍ය මෙයයි.

නගර අභ්‍යන්තරයේ සැකැස්ම හැඩගන්වන ආකාරයටම මෙම සම්බන්ධතා නගර පද්ධතියේ ආකෘතිය හැඩගැස්වීමේදී ඉතා වැදගත් කාර්යයන් ඉටු කරයි. නගර පද්ධතියේ කාර්යයන් වලින් 4 ක් ඉතා වැදගත් වේ. පළමුව වෙළඳ පොල ආර්ථික මිල පාලනය කිරීමේ ක්‍රියාවලීය හා බැඳී ඇති අන්දමට මෙම සම්බන්ධතා අවකාශීයව සබඳතා ඇතිකර ගැනීමේ ක්‍රියාව ඉටුවේ. දෙවනුව නගර පද්ධතිය තුළ කාර්යය විශේෂීකරණයේදී විභජනයක් ඇති කිරීමට සම්බන්ධතා අවස්ථාව සලසා දෙයි. තුන්වන හා ඉතාම වැදගත් සම්බන්ධතාවය වනුයේ අවකාශීය සැකැස්මේ මාධ්‍යයයි. අවසාන වශයෙන් නගර පද්ධතිය තුළ ඇතිවන සබඳතා වෙනස් කිරීම හා නැවත සකස් කිරීම සඳහා මෙම අන්න්‍යෝන්‍ය සම්බන්ධතා ඉතා වැදගත් වේ.

නව සොයාගැනීම් වල ව්‍යාප්තිය නාගරික ධුරාවලියේ ක්‍රියාකාරිත්වය පිළිබඳ හොඳ නිදසුනකි. නව සොයාගැනීම් හා නව්‍යකරණය වැඩිපුර හටගැනීමට ඉඩ ඇත්තේ විශාල නගරවල වන අතර, ඒවා නගර ධුරාවලියේ පහත මට්ටම් වල ඇති නගර වලට පැතිරීම හා ව්‍යාප්තිය සිදුවේ. සමහර නගර වර්ධනය වීම හා වැදගත්කම වැඩිවීමත් සමඟ ඒවා ධුරාවලියේ ඉහලටම ගමන් කරන අතර, ප්‍රධාන අගනුවර කේන්ද්‍රව එහි ඉහළින්ම පවතින අතර, නගර, ගම්මාන හා කුඩාගම්මාන පහළ මට්ටමේ පිහිටයි.

නාගරික භූගෝල විද්‍යාව


An Stenospermation rusbyi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicholas Edward Brown. An Stenospermation rusbyi in nahilalakip ha genus nga Stenospermation, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stenospermation

Stenospermation rusbyi


Ellerbek er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Pinnau under Kreis Pinneberg. Kreis Pinneberg ligger i den sydlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Ellerbek grænser mod øst til Hamborgbydelen Hamburg-Schnelsen og Bönningstedt, mod syd og vest til Rellingen og mod nord til Tangstedt.
Vandløbene Moorgraben, Mühlenau og Beek løber gennem kommunen. Lige øst for kommunen går Bundesstraße B 4.
Beek og Mühlenau blev i 1970'erne kanaliseret og forsynet med opstemninger til regulering vandstanden. I forbindelse med vandløbsrestaurering er opstemningerne erstattet med omløbsstryg for at give fiskene adgang igen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014  (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Pinneberg

Ellerbek


Davao, grad na Filipinima, smješten na otoku Mindanao
 Davao (rijeka), rijeka koja protkeče kroz grad
 Davao (zaljev), zaljev u kojem se nalazi grad

Davao (razdvojba)


Tornanádaska é um município da Hungria, situado no condado de Borsod-Abaúj-Zemplén. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 758 habitantes.

Localidades de Borsod-Abaúj-Zemplén

Tornanádaska


Ratko Aleksa (Daruvar, ), hrvatski novinar i kritičar

Životopis
Rodio se u Daruvaru 1945. godine. S obitelji preselio u Koprivnicu gdje je završio osnovnoškolsko i srednjoškolsko obrazovanje. U Zagrebu studirao na Fakultetu političkih znanosti. U Pragu pohađao postdiplomski studij u vrijeme Praškoga proljeća. Godine 1964. pokrenuo je Omladinsku reviju. Jedan od pokretača omladinskog lista Susreti, čiji je glavni urednik bio u tri broja. Susrete je pokrenuo 1971. godine. Bio je središnja osoba, idejni promicatelj i pokretač nove, alternativne kulturne scene u Koprivnici sedamdesetih godina 20. stoljeća. Niz godina je bio novinar i kritičar Vjesnika. Napisao je dvije knjige s područja masovnih komunikacija i prostorna politika. Nakon umirovljenja živi na Zlarinu.

Djela
 Komunikacije (1979.)
 Prostor

Izvori

Hrvatski novinari
Hrvatski kritičari
Životopisi, Daruvar
Životopisi, Koprivnica

Ratko Aleksa


Idris este un limbaj de programare pur funcțional, cu scop general, cu tipuri dependente, evaluare lenească strictă sau opțională și caracteristici cum ar fi o verificare a totalității.

Chiar înainte de utilizarea posibilă a teoriei interactive, Idris se concentrează pe programarea generală, cum ar fi Haskell pur funcțional și cu performanță suficientă. Sistemul de tip Idris este similar celui folosit de Agda și teorema-dovedind în el este similar cu Coq, inclusiv tactici. În comparație, Idris are o prioritate în gestionarea ușoară a efectelor secundare și a suportului pentru implementarea limbilor specifice domeniului încorporat.

Începând cu luna mai 2017, Idris se compilează la C (bazându-se pe un colector de gunoi personalizat care folosește algoritmul lui Cheney) și JavaScript (bazate pe browser și Node.js). Există, de asemenea, un număr de generatoare de coduri terțe pentru alte platforme, inclusiv Java, JVM, CIL, OCaml și un backend parțial LLVM.

Numele Idris se întoarce la caracterul dragonului cântând în programul de televiziune pentru copii britanici Ivor the Engine din anii 1970.

Caracteristici
Idris combină o serie de caracteristici din limbile de programare funcționale relativ importante, cu caracteristici împrumutate de la asistenții de probă.

Programare funcțională
Sintaxa lui Idris arată multe asemănări cu cele ale lui Haskell. Un Program Hello, world! în Idris ar putea arăta astfel:
module Main

main : IO ()
main = putStrLn "Hello, World!"

Singurele diferențe dintre acest program și echivalentul lui Haskell sunt reprezentate de colonul unic (în loc de două) în semnarea principalei funcții și omiterea cuvântului "unde" în declarația modulului.

Tipuri de date inductive și parametrice
La fel ca majoritatea limbajelor de programare funcționale moderne, Idris susține o noțiune de tip de date definit inductiv și polimorfism parametric. Astfel de tipuri pot fi definite atât în sintaxa tradițională "Haskell98"

data Tree a = Node (Tree a) (Tree a) | Leaf a

sau în sintaxa GADT mai generală:

data Tree : Type -> Type where
    Node : Tree a -> Tree a -> Tree a
    Leaf : a -> Tree a

Tipuri dependente
Cu tipuri dependente, este posibil ca valorile să apară în tipuri; în mod efectiv, orice calcul de nivel de valoare poate fi efectuat în timpul verificării tipului. Următoarele definesc un tip de liste de lungime cunoscută static, denumite în mod tradițional "vectori":

data Vect : Nat -> Type -> Type where
  Nil  : Vect 0 a
  (::) : (x : a) -> (xs : Vect n a) -> Vect (n + 1) a

Acest tip poate fi folosit după cum urmează:

total
append : Vect n a -> Vect m a -> Vect (n + m) a
append Nil       ys = ys
append (x :: xs) ys = x :: append xs ys

Funcțiile adună un vector de elemente m de tip a unui vector de n elemente de tip a. Deoarece tipurile precise de vectori de intrare depind de o valoare, este posibil să fie sigur la timpul de compilare că vectorul rezultat va avea elemente (n + m) de tip a. Cuvântul "total" invocă verificatorul totalității, care va raporta o eroare în cazul în care funcția nu acoperă toate cazurile posibile sau nu se poate dovedi (automat) că nu intră într-o buclă infinită.

Un alt exemplu comun este adăugarea pe perechi a doi vectori parametrizați pe lungimea lor:

total
pairAdd : Num a => Vect n a -> Vect n a -> Vect n a
pairAdd Nil       Nil       = Nil
pairAdd (x :: xs) (y :: ys) = x + y :: pairAdd xs ys

Num a înseamnă că tipul a aparține clasei de tip Num. Rețineți că această funcție continuă să fie verificată cu succes în totalitate, chiar dacă nu există niciun caz care să se potrivească cu Nil într-un vector și un număr în celălalt. Deoarece ambii vectori sunt asigurați de sistemul de tip pentru a avea exact aceeași lungime, putem fi siguri la momentul compilării că acest caz nu va avea loc. Prin urmare, nu este necesar să se menționeze pentru ca funcția să fie totală.

Caracteristici de asistență doveditoare
Tipurile dependente sunt suficient de puternice pentru a codifica cele mai multe proprietăți ale programelor, iar un program Idris se poate dovedi invarianți în timpul compilării. Asta face Idris să devină asistent de probă.

Există două modalități standard de a interacționa cu asistenții dovezi: prin scrierea unei serii de invocări tactice (stil Coq) sau prin elaborarea interactivă a unui termen de probă (stil Epigram/Agda). Idris sprijină ambele moduri de interacțiune, deși setul de tactici disponibile nu este încă la fel de util ca cel al Coq.

Generarea de coduri
Deoarece Idris conține un asistent de probă, programele Idris pot fi scrise pentru a face dovada în jur. Dacă sunt tratați naiv, aceste dovezi rămân în jur la timpul de execuție. Idris urmărește să evite această capcană prin ștergerea agresivă a termenilor neutilizați, cu rezultate promițătoare.

Implicit, Idris generează cod nativ prin C. Sunt disponibile și alte backend-uri pentru generarea JavaScript și Java.

Note

Legături externe
 Pagina de pornire Idris, inclusiv documentație, întrebări frecvente și exemple
 Idris at the Hackage repository
 Documentation for the Idris Language (tutorial, language reference, etc.)

Limbaje de programare

Idris (limbaj de programare)


ටිබෙට් යනු ඊසාන හිමාලයානු කඳුවැටිය ආශ්‍රිතව පිහිටි ප්‍රදේශයකි. මෙම ප්‍රදේශය තිබ්බත බසින් භෝ(བོད་) ලෙස ද, චීන බසින් ශී ද්සං(西藏) ලෙස ද හඳුන්වනු ලැබේ. තිබ්බතීය ප්‍රදේශ ආශ්‍රිත ව මානව ශිෂ්ටාචාරය වසර 21,000 කට පමණ පෙර ඇරඹුණේ යැයි සැළකේ. ටිබෙටය මාතෘභූමිය කොටගත් තිබ්බත ජනයා මෙන්ම, මොන්පා, චියං සහ ළෝබා ගෝත්‍ර ද, වත්මන වනවිට චීන හන් සහ හු-එයි ජනයා ද ටිබෙට් ප්‍රදේශයේ ජීවත් වේ.

තිබ්බත ආර්ථිකය රඳාපවතින්නේ ස්වයංපෝෂිත කෘෂිකර්මය හා මෑතක සිට ජනප්‍රිය වූ සංචාරක කර්මාන්තය මත ය. ටිබෙටයේ ප්‍රධාන ආගම ටිබෙට් බුදුදහම වන අතර එය ටිබෙට් බොන්දහමත් සමඟ බැඳී පවතියි. තිබ්බතීය භාෂාවන් ලිවීමට ප්‍රාදේශීය ලිඛිත අක්ෂර ක්‍රමය වන තිබ්බත හෝඩිය ටිබෙට් ප්‍රදේශයන්හි භාවිතා වේ.

ආශ්‍රිත ලිපි

 Index of Tibet-related articles
 List of Major National Historical and Cultural Sites in Tibet
 Outline of Tibet
 Sinicization of Tibet
 Chinese Settlements in Tibet
 Free Tibet

මූලාශ්‍ර

උපහරණ

භාහිර සබැඳි

 Tibetan Resources on the Web from Columbia University Libraries
 British photographs of Tibet 1920–1950
 The Language of Tibet
 White Paper on Tibetan Culture released by the Information Office of the State Council of the People's Republic of China June 22
 Historical maps and images of Tibet presented by University of Wisconsin-Milwaukee Libraries Digital Collections
 The Tibetan & Himalayan Library (THL)

Former countries in East Asia
Central Asia
නැගෙනහිර ආසියාව
Inner Asia
Regions of China
Western China
Cultural regions
Historical regions

ටිබෙට්


Srce tame (engl. Heart of Darkness, 1899.), novela englesko-poljskog književnika Josepha Conrada, strukturirana kao priča u priči. Simbolična pripovijest u kojoj autor duboko raščlanjuje posljedice kolonijalizma i kolonijalne eksploatacije, sa središnjom idejom o tome da između "civiliziranih ljudi" i "divljaka" nema velike razlike.

Djelo je objavljeno u formi novele 1902. godine, no tekst je prvotno izašao u književnom časopisu Edinburgh (engl. Edinburgh Magazine) 1899. godine u povodu njegovog tisućitog izdanja; urednik je zamolio Conrada za sudjelovanje u jubilarnom broju. Za autorovog života novela nije stekla veću popularnost. Vremenom je postala jedno od najanaliziranijih djela engleske književnosti. Temelji se na stvarnoj Conradovoj plovidbi rijekom Kongo 1890. godine, gdje je kao 32-godišnjak preuzeo zapovjedništvo nad parobrodom nakon što se kapetan razbolio. Nerijetko čitana kao antikolonijalistički manifest, novela je inspirirala jedan od najpoznatijih filmova o Vijetnamskom ratu, Apokalipsa danas iz 1979. godine, od redatelja Francisa Forda Coppole. Coppola je radnju premjestio iz Afrike u Vijetnam i Kambodžu, a u ulozi Kurtza nastupio je Marlon Brando.

Radnja
Na brodu Nellie usidrenom na rijeci Temzi u gradu Gravesendu na jugu Engleske, Charles Marlow pripovijeda mornarima o putovanju afričkom rijekom Kongo. Bio je zapovjednik parobroda neimenovane Kompanije koja je eksploatirala bjelokost u belgijskom Kongu. U Afriku kreće s pozitivnim očekivanjima, no ubrzo svjedoči nasilju i patnjama koje imperijalizam donosi lokalnom stanovništvu. U nastavku putovanja čuje glasine o vještom kolonijalnom agentu Kurtzu koji se, kako se čini, razbolio i možda izgubio razum te ugrožava kolonijalni pothvat u Kongu. Prodirući sve dublje u prašumu, Marlow postaje svjestan utjecaja okoline na vlastitu psihu - prašumu vidi kao simbol kaosa i entropije u samome srcu bitka, neprijateljskoga ljudskim vrijednostima i humano ustrojenoj zajednici. Marlow pronalazi karizmatskog Kurtza u naselju jednog od lokalnih plemena, gdje ga po svemu sudeći štuju kao božanstvo. Kurtz je tjelesno obolio i pomračenog je uma; u dubinama prašume izgubio je moralno-civilizacijske okvire i dospio u samo srce tame. Marlow ga odvodi na parobrod i planira vratiti kući. Kurtz ubrzo umire. Neposredno pred smrt govori Marlowu čuvene riječi "The horror! The horror!", naznačujući strahote viđenog i spoznatog ljudskog zla.

Izvori

Vanjske poveznice
Joseph Conrad: Srce tame

Britanska književnost
Belgijsko kolonijalno carstvo

Srce tame


Les élections législatives françaises de 2007 se déroulent les 10 et . Dans le département des Hauts-de-Seine, treize députés sont à élire dans le cadre de treize circonscriptions.

Élus

Résultats

Résultats à l'échelle du département

Résultats par circonscription

Première circonscription (Gennevilliers)

Deuxième circonscription (Asnières-sur-Seine)

Troisième circonscription (Courbevoie)

Quatrième circonscription (Nanterre)

Cinquième circonscription (Levallois-Perret)

Sixième circonscription (Neuilly-sur-Seine)

Septième circonscription (Rueil-Malmaison)

Huitième circonscription (Meudon)

Neuvième circonscription (Boulogne-Billancourt)

Dixième circonscription (Issy-les-Moulineaux)

Onzième circonscription (Montrouge)

Douzième circonscription (Clamart)

Treizième circonscription (Antony)

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives des Hauts-de-Seine
 Liste des députés des Hauts-de-Seine
 Élections législatives françaises de 2007

Notes et références

Hauts-de-Seine
Législatives, 2007

Élections législatives de 2007 dans les Hauts-de-Seine