Comitetul Provizoriu a fost o autoritate publică locală, care a funcționat la nivelul comunelor, plășilor și județelor, ca organ local al puterii de stat, în perioada 1949-1950, în baza Legii consiliilor populare, nr. 17/1949.

Printr-o hotărâre a Consiliului de Miniștri din data de 5 aprilie 1949, în perioada aprilie–iulie 1949 administrațiile județene, de plasă și comunale au fost înlocuite cu Comitete Provizorii locale, care urmau să funcționeze până la desfășurarea de alegeri locale. Acestea aveau o componență asemănătoare celei a viitoarelor comitete executive ale Sfaturilor Populare, având un secretariat, care asigura coordonarea secțiilor, organizate pe ramuri de activitate.

Alegerile pentru sfaturile populare regionale, raionale și comunale au avut loc în data de 3 decembrie 1950. Primele ședințe ale autorităților alese s-au desfășurat între 16 și 22 decembrie 1950, moment care a însemnat desființarea Comitetelor Provizorii.

Note

Vezi și
Consiliu local
Administrație publică

Comitet Provizoriu (administrație)


À l'image du baromètre des villes cyclables, la Fédération française de la randonnée pédestre et un collectif associatif (composé de Rue de l'avenir et de 60 millions de piétons) ont créé un baromètre des villes marchables.

Avec une première  enquête en ligne fin 2020 renseignée par  usagers, un classement de la "marchabilité" des villes a été présenté en .

Une seconde édition a été lancée le 17 novembre 2022, jusqu'au  février 2023. La période d'ouverture de l'enquête était par la suite prolongé jusqu'au  mars 2023.

Objectifs
À l'aide d'un questionnaire conçu avec l'appui du CEREMA, l'objectif était d'évaluer la marchabilité des villes de France à partir de l'avis des piétons et des marcheurs, sur la base de cinq indicateurs :
 Les pratiques des Français et leur ressenti global sur le quotidien de la marche,
 La sécurité des déplacements à pied,
 Le confort des déplacements à pied,
 L'importance donnée aux déplacements à pied par les communes,
 Les aménagements et services spécifiques pour les marcheurs.

Méthode
Du  au , il a été proposé aux internautes de remplir une enquête en ligne pour recueillir leur ressenti sur la marchabilité de leur commune et de donner leur avis sur la manière d'améliorer le sort des piétons dans les espaces urbanisés.  personnes ont répondu au questionnaire.

Résultats 2021
Les enseignements de cette enquête sont :

Top 10 des villes marchables
Selon l'enquête, les villes les plus marchables sont :
 Acigné
 Cesson-Sévigné
 Gradignan
 Magny-les-Hameaux
 Mende
 Le Rheu
 Guyancourt
 Pacé (Ille-et-Vilaine)
 La Motte-Servolex
 Montigny-le-Bretonneux

Top 5 des grandes villes
Les 5 grandes villes les plus marchables sont :
 Rennes
 Strasbourg
 Nantes
 Lyon
 Bordeaux

Le classement par taille de ville
 plus de  hab : 1 - Strasbourg, 2 - Rennes, 3 - Nantes
 100 à  hab : 1 - Dijon, 2 - Annecy, 3 - Metz
 50 à  hab : 1 - Vincennes, 2 - Versailles, 3 - La Rochelle
 20 à  hab : 1 - Draguignan, 2 - Sceaux, 3 - Guyancourt
 5 à  hab : 1 - Acigné, 2 - Cesson-Sévigné, 3 - Magny-les-Hameaux
 Moins de  hab : 1 - Chavagne, 2 - Saint-Erblon, 3 - L'Étang-la-Ville

Les villes les moins marchables
Aubervilliers, Marseille, Alfortville, Asnières-sur-Seine, Ajaccio, Noisy-le-Sec, Carcassonne, Les Pennes-Mirabeau, Deuil-la-Barre, La Seyne-sur-Mer, Mont-de-Marsan, Béthune, Vitry-sur-Seine, Castelnau-le-Lez.

Les critères pour améliorer l'usage de la marche en ville
Les cinq améliorations sont :
 Des trottoirs plus larges, bien entretenus, sécurisés et sans obstacles (poteaux, poubelles, panneaux, terrasses, étalages...)
 Réserver les trottoirs aux déplacements à pied
 Verbaliser davantage le stationnement des véhicules motorisés sur les passages piétons et les trottoirs
 Modérer la vitesse des véhicules automobiles sur les lieux fréquentés par les piétons
 Constituer un réseau complet de cheminement piétons dans la ville, traiter les points noirs et les coupures urbaines

Les principales critiques des piétons
Les critiques portent sur :
 Le manque d'intérêt porté par la collectivité aux piétons
 seulement 25% pensent que ces dernières années la situation des piétons s'est améliorée
 71% attendent des actions de promotion de la marche à pied
 Le manque de confort des déplacements à pied
 69% se plaignent des empiètements (terrasses, étalages...) sur les espaces réservés aux piétons d'obstacle (poubelles, poteaux...)
 67% se plaignent du stationnement des véhicules motorisés sur les cheminements piétons
 70% souhaitent des aménagements qui améliorent le confort des piétons (toilettes, bancs de repos, lieux de sociabilité, distributeurs d'eau potable...)
 Trop de conflits d'usage
 60% pensent que la circulation des véhicules motorisés est gênante
 52% se plaignent du manque de respect des piétons par les conducteurs d'engins motorisés
 54% pensent que les aménagements cyclables constituent un facteur d'insécurité
 Focus sécurité
 63% pensent que pour les enfants, les personnes âgées et les personnes à mobilité réduite se déplacer à pied est dangereux
 60% pensent que pour les enfants aller à l'école à pied est dangereux
 61% pensent qu'il est difficile de rejoindre à pied les communes voisines en sécurité
 Focus personnes à mobilité réduite
 77% des personnes à mobilité réduite trouvent les trottoirs inadaptés
 83% des personnes à mobilité réduite trouvent les trottoirs encombrés
 65% des personnes à mobilité réduite trouvent que les conflits avec les autres mobilités actives sont fréquents

Résultats 2023
Dévoilés le 12 septembre 2023, la note globale est de 9,2 sur 20 en moyenne (idem que deux ans auparavant). 230 communes ont pu être classées, et plus de 4600 ont reçu au moins un questionnaire.

Articles connexes
  Baromètre des villes cyclables
 Piéton
 Mobilité active
 Écomobilité
 Transports urbains
 Zone piétonne
 Zone de rencontre
 Intermodalité
 Multimodalité

Notes et références

Notes

Références

Transport et société
Enquête statistique

Piéton
Rue

Baromètre des villes marchables


رأس داماسثنو مونتيرو الضائع (بالإيطالية: La testa perduta di Damasceno Monteiro) رواية للكاتب الإيطالي أنطونيو تابوكي. نشرت عام 1997. مبنية على أحداث حقيقية لشاب مقطوع الرأس عُثر عليه في حديقة واكتُشف أنه قٌتل بمركز شرطة تابع للحرس الوطني الجمهوري. رواية تابوكي تدور في البرتغال في فترة الديموقراطية التي أتت بعد الديكتاتورية. وتحاول أن ترسم شكلاً لهذه الديموقراطية الجديدة ومدى تأثرها بالمرحلة السابقة وكيف تُمارس وعلى يد من. حيث يُظهر الكتاب التعذيب الوحشي الذي تقوم به أجهزة الشرطة تجاه الطبقات الاجتماعية المسحوقة أو الأقليات العرقية المهمشة. التعذيب والفلسفة حوله موضوع وخلفية رئيسة للرواية. كما تتضمن موضوعات أخرى مثل تجارة المخدرات وفساد الحكومة.

الأحداث

تدور الرواية بشكل أساسي في مدينة أبورتو. حول قتيل بلا رأس بالقرب من مستعمرة للغجر. يجده الغجري العجوز مانّولو ويبلغ الشرطة. تبعث جريدة فضائح في لشبونة بصحافيّ شاب - فيرمينو- إلى بّورتو ليلتقي بالغجري على أمل جمع بعض معلومات خفية أو أسرار لم تصرح بها الشرطة. وهناك يُتّهم شاب فقير ويدافع عنه المحامي فرناندو دي ميلو سيكيرا. ويحصل فيرمينو عموماً على سبقه الصحفي لكن مع تطورات نفسية وفكرية لديه.

الشخصيات

مانّولو
غجري فقير. عجوز ونزق، لكنه مفتاح رئيسي لأهم أحداث الرواية. هو من يجد القتيل ذو الرأس المقطوع. وبفضل تصريحاته الشخصية لفيرمينو. يحصل فيرمينو على سبقه الصحفي الأول.

فيرمينو
الصحافي الذي يجمع المعلومات حول الجريمة. شاب يحاول أن تكون له شخصية وأسلوباً.

فرناندو دي ميلو

لقبه لوتون، فوضوي ميتافيزيقي ودارس للفلسفة الألمانية، وريث الأرستقراطية البرتغالية السابقة، المحامي المتحلل من طبقته وموروثها الفكري، والمنتمي للمسحوقين والباحث عن خلاصهم. ويظهر في الرواية مستعداً للدفاع عن أفراد الطبقات المهمشة بلا مقابل. وينشأ عدم ارتياح مبدئي بينه وبين فيرمينو الشاب الساذج في مبادئه، حيث يزدريه لوتون. لكن الصداقة تتوطد فيما بعد.

له في الرواية عدد من الاقتباسات القوية. منها السطر الذي يبدأ به مرافعته: «ما معنى أن نكون ضدّ الموت؟»

استقبال
وصف مايكل باي من صحيفة نيويورك تايمز الرواية بأنها "كتاب حي" وكتب أن تابوتشي "يكتب بكل حواسه".  ولاحظ كيف يعكس الكتاب في كثير من الأحيان على الموضوعات بطرق روايات الجريمة التقليدية، وكتب: "الكثير من هذا يعمل بشكل جيد للغاية، ولكن يجب أن يتم تحذيرك من ميل تابوتشي لإغلاق الباب على القارئ الأسير وبدء ندوة.  .. قد ترغب أحيانًا في الاستنشاق والسخط وإرسال كتاب تابوتشي يتجول في أرجاء الغرفة، لكن مرة أخرى، متى وجدت آخر رواية مثيرة للاهتمام؟

روابط خارجية

المراجع

روايات 1997
روايات إيطالية
روايات إيطالية في القرن 20
روايات تجري أحداثها في البرتغال
روايات جريمة إيطالية

رأس داماساثنو مونتيرو الضائع


Die Triffids – Pflanzen des Schreckens (orig. The Day of the Triffids) ist eine britische Science-Fiction-Miniserie aus dem Jahre 2009, die auf dem Roman "Die Triffids" von John Wyndham basiert.

Handlung
Die Ölindustrie nutzt genetisch veränderte Pflanzen, die so genannten Triffids, aus denen sich mit hoher Effizienz Öl gewinnen lässt. Die Triffids müssen allerdings in geschützten und bewachten Farmen gezüchtet und gehalten werden, da es sich um fleischfressende Pflanzen handelt, die sich selbstständig bewegen und Menschen angreifen können. Bill Masen, der Leiter einer solchen Farm, wird eines Tages von einem Triffid angegriffen und verliert dabei beinahe sein Augenlicht. Er wird im Krankenhaus behandelt und seine Augen werden für 24 Stunden verbunden.

Als in dieser Zeit ein besonders starker Sonnensturm auf die Erde trifft, erblinden alle Menschen, die sich – durch die Medien angespornt – dieses Spektakel ansehen, aufgrund des auf die Erde treffenden grellen Lichtes. So versinkt ganz London im Chaos. Es gibt scheinbar keine Hoffnung auf Rettung, denn weltweit sind fast alle Menschen erblindet. Sie sterben an Hunger, bringen sich gegenseitig um, sterben durch eine mysteriöse Seuche – und durch die Triffids. Denn mit dem Verlust des Augenlichtes haben die Menschen auch ihre Überlegenheit gegenüber den Triffids eingebüßt.

Der Forscher Bill Masen konnte durch seine Behandlung im Krankenhaus dem hellen Licht des Sturms entgehen. Mit Hilfe der Radiomoderatorin Jo Playton, die ebenfalls nicht erblindet ist, versucht er, die Triffids aufzuhalten.

Produktion
Im November 2009 gab die BBC bekannt, dass sie eine neue Version des Filmes drehen werde. Dafür wurde ein Budget in Höhe von 15.000.000 Pfund veranschlagt. Für den Film wurden Dougray Scott und Joely Richardson für die Hauptrollen gecastet. Des Weiteren wurde die Komikerin Eddie Izzard für den Film verpflichtet.

Der Film wurde von Michael Preger und Stephen Smallwood produziert, Nick Copus (EastEnders) führte Regie. Das Drehbuch stammt von Patrick Harbinson.

Besetzung

Veröffentlichung

Ausstrahlung

DVD
In England ist die Miniserie seit dem 1. Februar 2010 auf DVD und seit dem 22. Februar 2010 auf Blu-ray erhältlich. In Deutschland erschien sie am 28. Oktober 2011 auf DVD.

Literatur
 John Wyndham: Die Triffids. Roman (Originaltitel: The Day of the Triffids). Deutsch von Hubert Greifeneder, überarbeitet von Inge Seelig. Neuausgabe. Heinrich und Hahn, Frankfurt am Main 2006, ISBN 3-86597-036-2.

Auszeichnung
 Die Triffids – Pflanzen des Schreckens gewann 2010 den BAFTA Award in der Kategorie "Best Visual Effects".

Weblinks
 Offizielle Homepage

Einzelnachweise

Filmtitel 2009
Britischer Film
Science-Fiction-Film
Horrorfilm
Miniserie
John-Wyndham-Verfilmung

Die Triffids – Pflanzen des Schreckens


Takashi Sambonsuge (født 5. juni 1978) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Urawa Reds, Mito HollyHock og Ventforet Kofu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takashi Sambonsuge


An Agrostis breviculmis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Albert Spear Hitchcock. An Agrostis breviculmis in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Agrostis

Agrostis breviculmis


An Encyclia microbulbon in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Jackson Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Encyclia microbulbon in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia microbulbon


Nikolaus August Otto (14 Haziran 1832 – 28 Ocak 1891), içten yanmalı motoru bulan Alman makine mühendisidir.

Hayatı ve çalışmaları
1832 yılında Holzhausen'de doğdu. İlk öğreniminin ardından 1848'de 16 yaşında iken okulu bıraktı. Hayatını bakkaliyecilik yaparak kazanmaya başladı ve daha sonra Köln'e taşındı. 1859'da Etienne Lenoir (şeker toptancısı)in gaz- kömürlü dizaynını ilk kez görmesinden etkilenerek içten yanmalı motorlarla ilgili deney öncelikli çalışmalara başladı.

Lenoir motoru
1860 sonbaharının sonlarında Otto ve erkek kardeşi Paris'te Jean Joseph Etienne Lenoir tarafından yapılan yeni bir gaz motorunu öğrendi. Kardeşler Lenoir motorunun bir kopyasını yaptılar ve Ocak 1861'de Prusya Ticaret Bakanlığı'na Lenoir (Gaz) motoruna dayanan sıvı yakıtlı bir motor için patent başvurusunda bulundular ancak başvuru reddedildi.

İlk dört zamanlı motor, 1861
Otto sıkıştırılmış yakıt şarjı kavramının farkındaydı ve 1861'de bu prensibi kullanarak bir motor yapmaya çalıştı. Kırılmadan önce motor sadece birkaç dakika çalıştı. Otto'nun kardeşi kavramdan vazgeçti ve Otto'nun başka yerden yardım aramasına neden oldu.

1862'den 1863'e kadar Otto, motoru iyileştirmek için Köln Mekanikçi Michael J. Zons'un yardımıyla deneyler yaptı. Para sıkıntısı çeken Otto, 1862'de motoru üzerinde çalışmaya devam etmek için Carl Mertens için çalıştı.

Eugen Langen
1864'ün başlarında Otto araştırmasını finanse etmek için yatırımcılar aradı. Babası şeker sanayicisi olan Eugen Langen'i buldu. 31 Mart 1864'te birlikte bir ortaklığa girdiler ve Köln'deki bu şirkete NA Otto & Cie adını verdiler. Bu tamamen içten yanmalı motorların tasarım ve üretimine odaklanan dünyanın ilk şirketidir.

1864 Otto & Langen motoru serbest pistondu atmosferik motor (gaz patlaması vakum oluşturmak için kullanıldı ve güç pistonu geri getiren atmosfer basıncından geldi). Bu motor, Lenoir ve Hugon'un yaptığı atmosferik motorlarının yarısından daha az gaz tükettiği için ticari başarı kazandı. Lenoir motoru çift etkili bir motordu. Esasen bu motorlar aydınlatma gazıyla çalışmak üzere değiştirilmiş buhar motorudur. İtalyan mucitler Eugenio Barsanti ve Felice Matteucci'nin 1857 tarihli 1625 sayılı İngiliz Patentindeki motorları yapılmıştı ve bir müzededir. Otto'nun motorunun aksine bunlar hiçbir şekilde karşılaştırılamaycak iki zamanlı atmosferik motorlardır.

Lenoir'in motorları 700 adet civarında satılan seri üretime ilk giren motorlardı.

Modern motorun öncülü olan ve VDI tarafından belirtilen Otto motoru, Otto'nun dördüncü tasarımıdır. Aşağıdaki motorları yaptı:
 1861: Lenoir'in atmosferik motorunun bir kopyası
 1862: dört zamanlı sıkıştırılmış şarj motoru (Rochas'ın patentinden önce) neredeyse anında bozulduğu için başarısız oldu.
 1864: ilk başarılı atmosferik motor
 1876: "Otto" çevrimi motoru olarak kabul edilen dört zamanlı sıkıştırılmış şarj motoru. "Otto çevrimi" terimi tüm sıkıştırılmış şarjlı, dört zamanlı motorlara uygulanır.

Tüm ticari başarısı için 1875 yılına kadar yılda 634 motor üreten şirket  Otto ve Langen motoru teknik bir çıkmaza girmişti: sadece  güçte ancak çalışması için  boşluk payı gerekiyordu.

Otto dikkatini 1862'de başarısız olduğu dört zamanlı çevrime çevirdi. Büyük ölçüde Gottlieb Daimler tarafından şirkete getirilen Franz Rings ve Herman Schumm'un çabaları nedeniyle Otto, dört Zamanlı Sıkıştırılmış Şarj motorunu yapmayı başardı. Otto Sessiz Motoru "Otto çevrimi" nin atıfta bulunduğu Otto & Langen motoru değil bu motordur. Bu silindirde sıkıştırmayı kullanan ticari başarılı ilk motordu. Rings-Schumm motoru 1876 sonbaharında yapıldı ve hemen başarılı oldu.

Otto Anna Gossi ile evlendi ve çiftin kayıtlı yedi çocuğu vardı. Oğlu Gustav Otto büyüdüğünde uçak üreticisi oldu.

Otto çevrimi
Otto motoru sabit motor olarak tasarlandı ve motorun hareketinde strok bir silindirdeki pistonun yukarı veya aşağı doğru hareketidir. Daha sonra otomobil motor olarak kullanıldığında dört zamanlı motor olarak adlandırıldı:

 (1) giriş stroku- kömür gazı ve hava pistonun aşağıya doğru hareketiyle yanma odasına girer,
 (2) yukarı sıkıştırma stroku- piston karışımı sıkıştırır,
 (3) aşağı doğru güç stroku - yakıt karışımı alevle ve daha sonraları bulunan elektrik kıvılcımı ile patlar,
 (4) yukarı doğru egzoz stroku - egzoz gazı yanma odasından dışarı atılır.

Otto motorunu sadece sabit motor olarak sattı.

Önceki patentler

Otto birkaç farklı ulustan ve birkaç farklı özellik için birçok patent almıştı. Eski yöneticisi Gottlieb Daimler nakliye için küçük motorlar yapmak istediğinde Otto ilgilenmedi. Daimler gitti ve Maybach'ı da yanına aldı. Daimler Otto'ya (Deutz AG) telif ücreti ödemek istemedi ve bu nedenle bir çözüm bulmak için bir avukat tuttu. Avukatın bulduğu şey 1862'de Fransız mühendisi Beau De Rochas 'a dört zamanlı motor kavramı için verilen bir patentti. Bu Otto'nun patentlerinden birini kaybetmesine ve Daimler'in Almanya'da telif ücreti ödemeden motorlarını satmasına izin vermesine neden oldu. Ne Otto ne de Daimler Rochas patentinin farkında değildi. Rochas asla bir motor yapmadı. Muhtemelen bunu yapamazdı.
Marcus, Barsanti, vb. gibi Otto motorundan önce geldiği belirtilen icatların birçoğu yakıt yükünü sıkıştırmayan iki çevrim (iki zamanlı) atmosferik motorlar içindir. Otto'nun atmosferik motoru VDI (ve diğer kuruluşlar) Otto motor tipi değildir. Tek önemli motorlar Lenoir'den olanlardı. Motorları seri üretime giren ilk motorlardı. Lenoir sonunda yaklaşık 700 motor sattı.

Bu icat yapılana dek tüm motorlar dıştan yanmalı motorlar yani yakıtın ayrı bir bölmede yandığı motorlardı.
Şirket bugünde Deutz AG. ismi ile varlığını sürdürmektedir.

Gottlieb Daimler ve Wilhelm Maybach ile Otto çevrimi veya 4 zamanlı çevrim fikrini ürettiler.

En son tarihi araştırmalara göre İtalyan mucitler Eugenio Barsanti ve Felice Matteucci 1854 yılında Londra'da içten yanmalı bir motorun düzgün olarak çalışan ilk versiyonunun patentini aldılar. (Patent no: 1072) Otto motoru bazı parçalarında bu emsalden az miktarda esinlenmiştir. 1879'da Almanya'nın başka bir yerinde bu çalışmalardan bağımsız olarak, Karl Benz kendi içten yanmalı motoru için patent almış ve 1885'te 3 tekerlekli bir otomobili hareket ettirmek üzere kullanmış ve patentini onaylatmıştır.

Otto motorunu henüz harekete geçirmeden sattı. 1926'da Karl Benz ve Gottlieb Daimler şirketlerini birleştirdi.

Üretim
Piyasaya sürüldükten sonraki 17 yılda 50.000'den fazla motor üretildi.

Başarılar
Otto, motorları için çok sayıda onursal ödül aldı.
 1864 atmosferik motor 1867 Paris'teki Dünya Sergisi 'nde Altın Madalya kazandı.
 1882'de Otto Würzburg Üniversitesi 'nden Fahri Doktora aldı.
 Evi yerel yönetim tarafından tanıtılan bir müzeye dönüştürüldü.
 1936'da Alman Mühendisler Birliği başkanı Profesör Nagël, DIN Standard 1940'ın "Ottomotor" un yakıt karışımını emen, sıkıştıran ve özel bir cihazla ateşleyen tüm motorlar için geçerli olduğunu belirterek "patlayıcı motor", "patlamalı motor", "benzinli motor" ve "ateşlemeli motor" terimlerini değiştirdiğine karar verdi.

Kilometre Taşları
 1862: Dört zamanlı motorlarla ilk deneyler yapıldı
 1864: Dünyadaki ilk motor fabrikasının kurulması:  NA Otto Cie
 1867: Gaz motoruna Paris'teki Dünya Sergisinde Altın Madalya verildi
 1869: Şirket taşındı ve adını "Langen, Otto ve Roosen" olarak değiştirdi
 1872: Şirket daha büyük tesislere taşındı ve adını  Deutz Gasmotoren Fabrik  olarak değiştirdi
 1876: Dört zamanlı motor geliştirildi (Otto motor)
 1882: Atmosferik motorun üretimi 2649 adet yapıldıktan sonra durduruldu.
 1884: Nicolaus Otto elektrikli ateşlemeyi icat etti
 1885: Gottlieb Daimler ve Karl Benz, sıvı petrol motorları kullanarak ilk otomobilleri yaptılar.

Ayrıca bakınız
 İçten yanmalı motorun tarihi
 Alman mucitler ve kaşifler

Kaynakça

Dış bağlantılar

1832 doğumlular
1891 yılında ölenler
Alman mucitler
Alman makine mühendisleri
Alman şirket kurucuları
National Inventors Hall of Fame
İçten yanmalı motorlar

Nikolaus Otto


Felice Cascione (* 2. Mai 1918 in Imperia; † 27. Januar 1944 in Alto) war ein italienischer Partisan und Arzt. Er gehörte während des Zweiten Weltkriegs der kommunistischen Resistenza an und starb bei einem Feuergefecht mit faschistischen Einheiten. Er wurde postum mit der italienischen Tapferkeitsmedaille ausgezeichnet. Bekannt wurde er als Autor des Partisanenlieds Fischia il vento, dessen Melodie von dem russischen Liebeslied Katjuscha entlehnt ist.

Biographie

Felice Cascione kam am 2. Mai 1918 als Sohn einer armen Familie zur Welt. Seine Mutter war Grundschullehrerin und sein Vater Gio Batta Glockengießer. Der Vater fiel wenige Monate nach Felices Geburt im Ersten Weltkrieg. Ab dem Jahr 1940 war Felice aktiver Antifaschist und 1943 machte er den Medizinabschluss an der Universität Bologna.

Als am 8. September 1943 die nationalsozialistischen Truppen Italien besetzten und die Italienische Sozialrepublik ausriefen, trat Cascione der Resistenza bei. Als Kommandant einer improvisierten Partisanenbrigade, der ersten in der Provinz Imperia, wurde er unter dem Namen u mégu (Ligurisch für "Der Arzt") bekannt. Im Rahmen eines Gefechts, bei dem ein Oberleutnant und ein Soldat der faschistischen Schwarzen Brigaden von den Partisanen gefangen genommen wurden, soll Cascione diese vor der anschließenden Erschießung bewahrt und sie in die eigene Einheit eingegliedert haben.

Von ebendiesem Oberleutnant verraten, gerieten die Partisanen unter Führung Casciones am 27. Januar 1944 in einen Hinterhalt der Schwarzen Brigaden. Im anschließenden Feuergefecht wurde Cascione schwer verwundet und schließlich von den Paramilitärs hingerichtet.

Einzelnachweise

Weblinks

 Biographie bei ANPI (italienisch)

Resistenzakämpfer
Chirurg
Mediziner (20. Jahrhundert)
Opfer des Faschismus (Italien)
Träger der Tapferkeitsmedaille in Gold (Italien)
Italiener
Geboren 1918
Gestorben 1944
Mann

Felice Cascione


Dracul și cele 10 porunci (titlul original: în ) este un film antologie din șapte episoade, franco-itatalian, realizat în 1962 de regizorul Julien Duvivier.

Conținut

Diavolul întruchipat într-un șarpe (voce Claude Rich), comentează episoadele și servește ca fir conducător.

Primul episod : Să nu înjuri deloc
Jérôme Chambard, un bătrân pe care l-au luat de pe stradă maicile din Saint-Vincent de Paul și care asigură întreținerea mănăstirii, înjură cu mare plăcere ca un birjar. Neobținând nicio îmbunătățire din partea lui, măicuțele sunt pe cale să se despartă de el. Dar când vine în vizită episcopul, Jerome îl recunoaște ca prietenul său din copilărie. Episcopul îi dă absoluție cu condiția ca Jerome să învețe  cele zece porunci.

Al doilea episod : Să nu râvnești, să nu huzurești, să nu te lași poftelor carnale deloc

Pentru a obține un colier superb și scump, o piesă unică, Françoise Beaufort îl înșală pe soțul său George, dramaturg în căutarea succesului, cu bogatul și vicleanul Philip Allan, soțul prietenei sale Micheline. Apoi își ascunde colierul printre bijuteriile ei și le pune într-o geantă pe care o depune la consignația din gară, spunându-i soțului că a găsit un bon de depunere și că îl roagă să scoată obiectul. Noaptea, când Françoise se întoarce acasă, îl găsește pe soț împreună cu Micheline care purta la gât celebrul colier.

Al treilea episod : Să nu ucizi
Sora seminaristului Denis Mayeux s-a sinucis în disperare din cauza unui criminal, Garigny, care a forțat-o să se prostitueze. Denis renunță la juramintele sale pentru a putea să își răzbune sora, prin arestarea criminalului. Temându-se că Garigny va fi condamnat la doar câteva luni de închisoare, Denis îl provoacă astfel încât el să fie prins de poliție atunci când criminalul îl va împușca.

Al patrulea episod : Să nu ai alt Dumnezeu în afară de Mine

Dumnezeu, care ajunge la o fermă izolată din munții Auvergne, realizează o minune falsă (bunicul care a simulat paralizia), ușurează agonia bunicii și pleacă după ce aceasta a închis ochii. Dar este prins de asistența unei ambulanțe a spitalului de psihiatrie din care a scăpat.

Al cincilea episod : Cinstește pe tatăl tău și pe mama ta și să nu minți deloc

Pierre, student, unicul fiu al familiei Messager, hotelieri de pe coasta Normandiei, i-a spus tatălui său Marcel despre dorința sa de a părăsi casa părintească cât mai curând din cauza naturii mereu mohorâte a mamei Germaine și a pasivității tatălui. Marcel îi dezvăluie că Germaine, care l-a crescut, nu este mama sa, ci că este fiul lui Clarisse Ardant, o actriță celebră. Impulsionat de curiozitate, Pierre merge în secret la Paris și o vizitează pe Clarisse la teatrul unde repetă "Îmblânzirea scorpiei". Ignorând cine este, Clarisse îl ia mai întâi drept un admirator și flirtează cu el, dar mai apoi, după ce Pierre și-a dezvăluit identitatea, Clarisse recunoaște că de fapt Marcel Messager nu este tatăl său real. Pierre, întorcându-se târziu noaptea la locuința părinților săi, își dezvăluie afecțiunea față de ei.

Al șaselea episod : Să nu furi

Didier Marin, un funcționar banal și arogant ce lucra la ghișeul unei bănci, este concediat de șeful său. Chiar înainte de a-și părăsi locul de muncă, vine un spărgător care, amenințându-l cu un pistol, îi cere bani, iar Didier îi oferă bucuros toți banii din casă. Didier îl urmărește, descoperă identitatea hoțului și în lipsa lui intră în apartamentul acestuia și recuperează valijoara cu banii. Spărgătorul îl descoperă mai târziu pe Didier, iar cei doi se iau la harță, fiecare revendicând prada, dar în sfârșit sunt de acord să o împartă. Când deschid valiza, găsesc doar niște cârnați și un litru de vin roșu. Valiza a fost schimbată din greșeală cu cea a unui vagabond la un bistrou, unde Didier a avut o întâlnire cu logodnica sa, Janine. Vagabondul, care se pregătea să ia gustarea, este arestat de polițiștii care îl surprind uluit în fața valizei pline cu bani.

Al șaptelea episod : Să cinstești ziua Domnului

În ultimul episod apar protagoniștii primului episod. Jérôme este invitat la reședința episcopală pentru a servi împreună prânzul din ziua de duminică. Episcopul, îndemnat de Jérôme să bea, se îmbată atât de tare încât nu-și mai aduce aminte nici el cele zece porunci.

Distribuție

Primul episod
 Michel Simon – Jérôme Chambard
 Lucien Baroux – episcopul Hector Trousselier
 Claude Nollier – maica stareță
 Albert Michel – vânzătorul de trufandale
 Dany Jacquet – un tânăr enoriaș
 Nina Myral – sora Marie (nemenționată)

Al doilea episod
 Micheline Presle – Micheline Allan
 Françoise Arnoul – Françoise Beaufort
 Mel Ferrer – Philip Allan
 Claude Dauphin – Georges Beaufort
 Marcel Dalio – un bijutier de la Van Cleef & Arpels (nemenționat)
 Claude Piéplu – un gardian la «balul bijuteriilor» (nemenționat)
 Philippe March – un gardian la «balul bijuteriilor» (nemenționat)
 René Lefèvre-Bel – majordomul (nemenționat)
 Marie-France Pisier – un invitat la «balul bijuteriilor» (nemenționat)

Al treilea episod
 Charles Aznavour – Denis Mayeux, fratele lui Catherine (sinucigașa)
 Lino Ventura – Garigny, proxenetul
 Maurice Biraud – Louis, inspectorul de poliție
 Henri Vilbert – Alexandre, patronul restaurantului
 Maurice Teynac – abatele
 Clément Harari – omul lui Garigny
 Pierre Fromont – omul lui Garigny (nemenționat)
 Yana Chouri – o femeie de la restaurant (nemenționată)
 Hénia Suchar – Catherine Mayeux (nemenționată)

Al patrulea episod
 Fernandel – nebunul care se pretindea Dumnezeu alias "părintele Gilbert"
 Germaine Kerjean – bunica
 Gaston Modot – Auguste, bunicul
 Claudine Maugey – Marie, fetița
 René Clermont – tata
 Josette Vardier – mama

Al cincilea episod
 Alain Delon – Pierre Messager
 Danielle Darrieux – Solange Beauchon alias Clarisse Ardant
 Madeleine Robinson – Germaine Messager
 Georges Wilson – Marcel Messager
 Roland Armontel – domnul Mercier
 Hubert Noël – amantul Clarissei
 Gaby Basset – garderobiera
 Dominique Paturel – actorul care a jucat rolul lui Petruchio în Îmblânzirea scorpiei
 Raoul Marco – actorul care a jucat rolul lui Baptista în Îmblânzirea scorpiei
 Robert Le Béal – regizorul

Al șaselea episod
 Jean-Claude Brialy – Didier Marin, funcționarul de la ghișeul băncii
 Louis de Funès – Antoine Vaillant, escrocul
 Armande Navarre – Janine Millaud, logodnica lui Didier Marin
 Noël Roquevert – inspectorul de poliție
 Denise Gence – casiera care a dat adresa lui Vaillant lui Didier
 Jean-Paul Moulinot – directorul băncii
 Jean Carmet – vagabondul
 André Gabriello – brigadierul
 Yves Barsacq – un agent pe cheiul Senei
 Edmond Ardisson – un agent
 Jean Luisi – adjunctul inspectorului
 Jimmy Perrys – barmanul de la "Mistigri" (nemenționat)
 Henri Guégan – un bărbat la confruntări (nemenționat)
 Marc Arian – un bărbat la confruntări (nemenționat)

Al șaptelea episod
 Michel Simon – Jérôme Chambard
 Lucien Baroux – episcopul Trousselier
 Madeleine Clervanne – menajera Delphine

Referințe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1962
Filme regizate de Julien Duvivier
Filme în limba franceză
Filme alb-negru
Filme de comedie

Dracul și cele 10 porunci


Taşyatak, Sakarya ilinin Akyazı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 54 km, Akyazı ilçesine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

 Yerelnet

Akyazı'nın mahalleleri

Taşyatak, Akyazı


الخطوط الجوية الجيبوتية كانت شركة الطيران الوطنية في جيبوتي، وكان مقرها الرئيسي في العاصمة جيبوتي وكانت تتخذ من مطار جيبوتي أمبولي الدولي مركزاً لعملياتها، تأسست الخطوط الجوية الجيبوتية في 1 فبراير 1996، وقد كانت تقدم الشركة خدماتها إلى خمسة وجهات في شرق أفريقيا وشبه الجزيرة العربية. وقد بلغ عدد موظفي الشركة في مارس 2007 حوالي 46 موظفاً.

الوجهات

شرق أفريقيا
 جيبوتي
 مدينة جيبوتي (مطار جيبوتي أمبولي الدولي) [مركز العمليات].
 إثيوبيا
 أديس أبابا (مطار بولي الدولي).
 ديرة داوا (مطار ديرة داوا الدولي).
 الصومال
 بوساسو (مطار بوساسو).
 هرجيسا (مطار هرجيسا).

شبه الجزيرة العربية
 اليمن
 عدن (مطار عدن الدولي).
 الإمارات العربية المتحدة
 الشارقة (مطار الشارقة الدولي).
 دبي (مطار دبي الدولي).

الأسطول
كان أسطول الشركة في يونيو 2009 يتكون من:
 أنتونوف أن-12.
 أنتونوف أن-24.
 إليوشن إي أل-18.
 إليوشن إي أل-76.

مراجع

شركات طيران انحلت في 2009
شركات طيران أسست سنة 1996
شركات طيران جيبوتية سابقة
شركات مقرها في مدينة جيبوتي

الخطوط الجوية الجيبوتية


Nulty est un patronyme irlandais pouvant désigner:

Patronyme
, coureur cycliste irlandais
Denis Nulty (né en 1963), prélat catholique irlandais
 (1790-1871), mathématicien américano-irlandais
 (né en 1949), joueur anglais de football
 (1857-1935), homme politique américain de Pennsylvanie
 (né en 1967), joueur irlandais de cricket
 (né en 1982), homme politique et professeur irlandais
 (1818-1898), évêque catholique irlandais
 (né en 1888), juge américain dans le Maine

Voir aussi
, firme d'architecture américaine de Boston

Homonymie de patronyme
Patronyme irlandais

Nulty


Hodgsoniola, monotipski biljni rod iz porodice čepljezovki. Jedina vrsta je australski endem H. junciformis iz Zapadne Australije.

Rod je opisan 1861

Sinonimi
 Hodgsonia F.Muell.

Izvori

Hemerocallidoideae
Flora Zapadne Australije

Hodgsoniola


Jasikovica je brdo u Bosni.

Zemljopisni položaj
Prostire se u općini Kiseljaku. Zatvara Kiseljačku kotlinu.
Kao i svi brdski dijelovi općine Kiseljaka, prekriven je šumom različite kvalitete, od šikara, šumskog rastinja do kvalitetnog drva. U uvjetima nebrige i suša može predstavljati opasnost za izbijanje požara. 2000-ih je na ovom brdu bila neplanska sječa drva.

Izvori

Brda u Bosni i Hercegovini

Jasikovica (brdo u BiH, Kiseljak)


Ivan Palmeira, também conhecido como Ivan, (Rio de Janeiro, 28 de agosto de 1931) é um futebolista brasileiro, que atuava como meia.

Ivan iniciou no futebol no , em 1949, se tornando profissional no ano seguinte. No clube carioca, fez bons jogos e chamou atenção dos clubes grandes paulistas e cariocas.

Foi contratado em 1954 pelo Palmeiras, onde permaneceu até 1960 e conquistou o Campeonato Paulista de 1959. No alviverde, Ivan fez 284 jogos e marcou 52 gols.

Nos anos seguintes, Ivan Palmeira foi para o futebol português, jogando no  e na Sanjoanense, até voltar ao Brasil para jogar pela .

Não existem registros de Ivan Palmeira após sua passagem pela Ponte Preta.

Títulos
 Palmeiras
 Campeonato Paulista: 1959

Naturais da cidade do Rio de Janeiro
Futebolistas da Sociedade Esportiva Palmeiras
Futebolistas do São Cristóvão de Futebol e Regatas
Futebolistas do Futebol Clube do Porto
Futebolistas da Associação Desportiva Sanjoanense
Futebolistas da Associação Atlética Ponte Preta

Ivan Palmeira


Schulz puede referirse a:
 Otto Eugen Schulz, un botánico alemán.

 Augusto Gustavo Schulz

 Charles M. Schulz

 Guillermo Schulz

 Franz Schulz

 Markus Schulz

 Bruno Schulz

 Adelheid Schulz

 Miguel E. Schulz

 Dick Schulz

 Martin Schulz

 Christian Norberg-Schulz

 Friedemann Schulz von Thun

 Oscar Agustín Alejandro Schulz Solari

Schulz


Ferdinando Angelo Maria Provesi (1770 – 1833) was a native of Parma, Italy. He was regarded as one of the greatest Italian opera composers of the era . Provesi is best known as being an early tutor of Giuseppe Verdi when he was the Maestro di cappella (master of music) at the St. Bartolomeo cathedral in Busseto (the town very close to Le Roncole, the village where Verdi was born.) Provesi was also director of the municipal music school and local Philharmonic Society. He began teaching Verdi in 1824 when the future composer was 11 years old.

When he died in Busseto in 1833, it opened the way for the young Verdi to apply to take over his post in the town, a post which he held for two-and-a-half years after which Verdi returned to Milan.

References
Parker, Roger (1998), "Verdi, Giuseppe" in Stanley Sadie, (Ed.), The New Grove Dictionary of Opera, Vol. Four. London: Macmillan Publishers, Inc.
Phillips-Matz, Mary Jane (1993), Verdi: A Biography, London & New York: Oxford University Press.

Italian male classical composers
1770 births
1833 deaths
Musicians from Parma
Giuseppe Verdi
Italian Romantic composers
Italian opera composers
Male opera composers
18th-century Italian composers
18th-century Italian male musicians
19th-century classical composers
19th-century Italian male musicians

Ferdinando Provesi


Saransk (, ; ; ) er en by i Republikken Mordovija i Den Russiske Føderation. Saransk er hovedstaden i republikken og dens finansielle og økonomiske center. Byen ligger i Volgas afvandingsområde på begge breder af floden Insar omkring 630 kilometer øst for Moskva og har  indbyggere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i Republikken Mordovija
Etableret i 1641

Saransk


المدخنة الشمسية، ويقال لها المدخنة الحرارية، هي وسيلة لتحسين التهوية الطبيعية في المباني باستخدام الحمل الحراري للهواء المسخن من الطاقة الشمسية الخاملة. وصف بسيط من المدخنة الشمسية هو أنها ممر رأسي يستخدم الطاقة الشمسية لتحسين التهوية الطبيعية للبناء.

استخدمت المدخنة الشمسية لعدة قرون، لا سيما في الشرق الأوسط، وكذلك عند الرومان.

وصف
للمدخنة الشمسية عدة أنواع وأشكال، وأبسطها هي تلك التي تطلى باللون الأسود لامتصاص أكبر كمية من الإشعاعات الشمسية. وخلال النهار مع ارتفاع درجات الحرارة، تيار الهواء الساخن الذي بداخل المدخنة يصعد إلى الأعلى والهواء البارد يدخل من الأسفل.

عناصر المدخنة الشمسية
 منطقة تجميع الطاقة الشمسية: هذه يمكن تقع في الجزء الأعلى من المدخنة أو يمكن أن تشمل التوجيه، الزجاج والعزل الحراري
 فتحة التهوية الرئيسية: حيث الموقع والارتفاع هما من العوامل المهمة جدا.
 فتحات لدخول وخروج الهواء

المدخنة الشمسية والهندسة المعمارية المستدامة
ويمكن زيادة عملية التهوية الطبيعية من خلال المدخنة الشمسية. المدخنة يجب أن تكون أعلى من مستوى السطح، ويجب أن تبنى على الجدار التي تواجه اتجاه الشمس. ويمكن زيادة امتصاص الحرارة من الشمس عن طريق استخدام سطح زجاجي من الجهة المقابلة للشمس واستخدام مواد تمتص الحرارة من الجهة الأخرى. مساحة السطح الذي يمتص الحرارة الشمسية أكثر همية من قطر المدخنة. وهذا من اجل زيادة كمية التبادل الحراري مع الهواء الخارجي. أما فتحات مخارج المدخنة فيجب ان لا تكون مقابلة لاتجاه الرياح السائدة.

ويمكن إنشاء التهوية الطبيعية من خلال توفير الفتحات في الطابق العلوي للمبنى من اجل دفع الهواء الساخن إلى الأعلى ومن ثم إلى الخارج. ويمكن زراعة الأشجار على هذا الجانب من المبنى لتوفير الظل لتبريد الهواء الخارجي.

ولتحقيق أقصى استفادة من تأثير التبريد، الهواء يجب ان يمر من خلال قنوات تحت الأرض قبل ان يدخل إلى المبنى. ويمكن تحسين الاستفادة من المدخنة الشمسية من خلال دمجها مع جدار عازل للحرارة

وميزة المدخنة الشمسية تكمن في انه من الممكن استخدامها في فصل الشتاء من خلال عكس نظامها. الذي يتم من خلال تخزين الطاقة الشمسية للاستفادة منها في التدفئة بدلا من التبريد.

وهناك تباين في مفهوم المدخنة الشمسية وخصوصا المدخنة الشمسية الموجودة في الطوابق العليا. ففي المناخ الحار المشمس تمتاز المناطق العليا بدرجات حرارة عالية وكبيرة جدا وبتوهج كبير خلال فصل الصيف. وهذا يمثل في المباني التقليدية مشكلة لأنه يؤدي إلى الحاجة المتزايدة لتكييف الهواء. ويمكن حل هذه المشكلة من خلال دمج الفراغات العليا مع المدخنة الشمسية للحصول على أكبر استفادة من الطاقة الشمسية، من خلال الاستفادة من الهواء الموجود في الفراغات العليا حيث انه يمكن أن يساعد على زيادة الحمل الحراري في داخل المدخنة الشمسية، وتحسين التهوية في الفراغ.

استخدام المدخنة الشمسية يعتبر عامل مهم في عملية التهوية الطبيعية وإستراتيجيات التبريد الطبيعية للمباني وبالتالي تقلل من استخدام الطاقة، وانبعاثات CO2، والتلوث بشكل عام.

الفوائد المحتملة فيما يتعلق بالتهوية الطبيعية واستخدام المداخن الشمسية
 تحسين معدلات التهوية في الأيام التي لا تزال ساخنة.
 تخفيض الاعتماد على طاقة الرياح وتهوية الرياح المدفوعة.
 تحسين السيطرة على تدفق الهواء داخل المبنى.
 توفير خيارات أكبر من ناحية الاستفادة من كمية الهواء.
 تحسين نوعية الهواء وخفض مستويات الضوضاء في المناطق الحضرية.
 تساهم في زيادة معدلات التهوية الليلية.
 تهوية المساحات الضيقة الصغيرة مع الأخذ بعين الاعتبار التعرض القليل للعناصر الخارجية (الجدران والشبابيك).

وقد تكون الفوائد المحتملة فيما يتعلق التبريد السلبي ما يلي
 التبريد الطبيعي شهد تحسنا ملحوظا خلال الموسم الحار.
 تحسين معدلات التبريد ليلا.
 الحصول على أداء أفضل للكتلة الحرارية (thermal mass).
 تحسين شعور بالراحة الحرارية للإنسان من خلال تحسين مراقبة تدفق الهواء.

دراسة سابقة (البناء البيئي)
تم إنشاء بحوث للبناء (BRE) في مبنى للمكاتب في غراستون، واتفورد، المملكة المتحدة، الذي يقوم على أساس الاستفادة من الطاقة الشمسية بمساعدة مداخن التهوية الطبيعية كجزء من إستراتيجية نظام التهوية الخاص بها.

تم تصميم مكتب BRE، من قبل المهندسين المعماريين كليغ برادلي وفيلدنغ، بهدف خفض استهلاك الطاقة وانبعاثات CO2 بنسبة 30%. والحفاظ على الظروف البيئية المريحة من دون استخدام أجهزة تكييف الهواء الصناعية.

مداخن التهوية الطبيعية، والتظليل الشمسي، والألواح الخرسانية المجوفة مع التبريد الأرضي هي الملامح الرئيسية لهذا المبنى. حيث يتم التحكم بالتهوية وأنظمة التدفئة بواسطة نظام إدارة (BMS)
ويستخدم المبنى 5 من الآبار العمودية باعتبارها جزء لا يتجزأ من إستراتيجية التهوية والتبريد.

المكونات الرئيسية للمداخن الشمسية
يرتبط الجدار الزجاجي الذي يواجه الجنوب بالمداخن ومع الالواح الخرسانية الموجوفة التي يتم تبريدها من خلال التهوية الليلة أو/و الاستفادة من المياه الجوفية.

في يوم عاصف ودافئ يدخل الهواء داخل الالواح الخرسانية المجوفة. التهوية الطبيعية التي تحدث من خلال المداخن الشمسية تعزز من تدفق الهواء عبر المبنى وحركة الهواء عبر قمم المدخنة الشمسية تعزز من تأثير التهوية الطبيعية خلال الايام الصيفية. ويمكن أيضا استخدام المراوح المنخفضة الطاقة في قمم مداخن والتي يمكن استخدامها لتحسين تدفق الهواء.

وهنالك تقنية تتصل اتصالا وثيقا مع المدخنة الشمسية وهو التبخر الذي يحدث في اسفل البرج البارد. في المناطق ذات المناخ الحار والجاف التي قد تسهم على نحو كبير في توفير تكييف الهواء الميكانيكي في المباني

تبخر الرطوبة الذي استخدم في اعلى مباني التونغانا التي بناها الناس في دوغون من مالي، وأفريقيا والتي تساهم في البرودة التي يشعر بها الرجال الذين يستريحون تحتها. اما مباني العائلات التي على مشارف البلدة فكانت تستخدم فيها المداخن الشمسية التقليدية.

المبدأ هو السماح بتبخر المياه في الجزء العلوي من البرج، عن طريق استخدام منصات التبريد التبخيري أو عن طريق رش المياه. التبخر يبرد الهواء، مما يسبب في انحدار الهواء البارد للأسفل وهذا من شأنه خفض درجة الحرارة داخل المبنى. ويمكن زيادة جريان الهواء باستخدام المدخنة الشمسية على الجانب المقابل للمبنى للمساعدة في تنفيس الهواء الساخن إلى الخارج. وقد استخدم هذا المفهوم لمركز الزوار في الحديقة الوطنية. وقد صمم المركز من قبل الزوار لبحوث المباني العالية الأداء للمختبر القومي للطاقة المتجددة (المختبر الوطني).

انظر أيضًا
 مبنى مستقل ذاتيا
 تبريد تبخيري
 التدفئة والتهوية وتكييف الهواء
 تهوية داخلية
 منزل سلبي
 التصميم وفق معطيات الطاقة الشمسية
 قنوات الهواء
 ملقف
 بئر هوائي

المراجع

أبنية اقتصادية في صرف الطاقة
أبنية مستدامة
المداخن
تدفئة وتكييف
تصميم بيئي
تقنيات مستدامة
تقنية ملائمة
حمل حراري
عمارة شمسية
عناصر معمارية
هندسة معمارية

مدخنة شمسية


An Leymus ambiguus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Vasey ngan Frank Lamson Scribner, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Douglas R. Dewey. An Leymus ambiguus in nahilalakip ha genus nga Leymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Leymus

Leymus ambiguus


Paradoxul grămezii (sau paradoxul soriților, sorites (σωρείτης) în greacă înseamnă "grămadă", "morman") este un paradox care apare atunci când oamenii își folosesc "bunul simț" asupra unor concepte vagi, întrebând, de exemplu: În ce moment un morman de nisip, încetează să mai fie un morman, atunci când ii eliminam din grăunțe?

Mai precis, paradoxul apare pentru că în timp ce bunul simț ne sugerează că grămezile de nisip au următoarele proprietăți, aceste proprietăți sunt inconsistente:
 Două sau trei boabe de nisip nu constituie o grămadă.
 Un milion de grăunțe de nisip puse împreună, sigur ca dă , o grămadă.
 Dacă n fire de nisip nu formează o grămadă, atunci nici ceea ce va rezulta din (n+1) boabe nu va constitui o grămadă.
 Dacă n boabe de nisip constituie o grămadă, acelasi lucru il vor constitui si (n−1) grăunțe de nisip..
Dacă vom aplica inducția matematică, putem dovedi că cea de-a treia proprietate, împreună cu prima implică faptul că un milion de boabe de nisip nu formează o grămadă, în contradicție cu cea de-a doua proprietate. În mod similar, combinarea celei de-a doua și celei de-a patra proprietate arată că două sau trei boabe în sine sunt o grămadă, în contradicție cu prima proprietate.

Contradicția se descoperă prin examinarea proprietăților de mai sus. Ultimele două exprimă clar ideea că există o separație clară între ceea ce este o grămadă și ce nu este o grămadă. Cu toate acestea, toate patru luate împreună, implică faptul că un ansamblu de boabe de nisip pot fi clasificate fără nici o problema ca o "grămadă" sau ca un "morman".

Ceea ce arată acest  paradox este că aceste două idei sunt contradictorii. Asta înseamnă că, o persoană nu poate afirma, atunci când sunt de clasificare a X:
 Nu există o limită clară care sa separe  X care sunt Y de acei X care nu sunt Y.
 Fiecare dintre X se pot clasifica ca Y, sau, ca non Y

Istoria acestui paradox
Argumentul soriților este unul din multele paradoxuri atribuite lui , filozof grec din școala megárica. Unele surse datând de la Zenon din Eleea. În perioada elenistică,  au folosit paradoxul pentru a arăta punctele slabe ale sistemelor dogmatice ca stoice.

Acest paradox a fost folosit de Samuel Beckett , în unele dintre piesele sale de teatru, ca de exemplu în zilele fericite.

Note

Vezi și
Listă de paradoxuri
 Przekładaniec (film)

Paradoxuri

Paradoxul soriților


Hillerød fodbold er en selvstændig afdeling i HGI.

Historie
I sommeren 2017 kunne Hillerød sikre sig oprykning til 2. division.

Kendte spillere .
 Jonathan Witt
 Phillip Lindgaard
 Magnus Klarskov
 Rasmus Suhr Petersen
 Magnus Nathansen
 Rasmus Tangvig
 Tobias Arndal
 Nicklas Bjerre schmidt

Eksterne henvisninger
 Hillerød Fodbolds officielle hjemmeside

Fodnoter

Fodboldklubber i Danmark
Fodbold
Etableret i 1937

Hillerød Fodbold


Michael Flynn (f. 24. desember 1958) er fyrrverandi þjóðaröryggisráðgjafi Donalds Trump Bandaríkjaforseta og þriggja stjörnu hershöfðingi (e: Liutenant Genaral) í Bandaríkjaher. Hann var ákærður fyrir að veita alríkislögreglunni rangar upplýsingar við rannsókn á samskiptum sínum við útsendara Rússneskra stjórnvalda í aðdraganda bandarísku forsetakosninganna 2016.

Rannsókn Robert Mueller
Flynn var fyrsti sakborningurinn sem játaði lögbrot í tengslum við rannsókn Roberts Mueller á afskiptum Rússa af forsetakosningunum í Bandaríkjunum árið 2016. Flynn jataði að hafa logið undir eið að alríkislögreglunni um samskipti sín við Sergej Kísljak, þáverandi sendiherra Rússlands í Bandaríkjunum. Flynn, sem hafði verið tilnefndur þjóðaröryggisráðgjafi af Donald Trump, gaf sór eið að því að hafa ekki átt óviðeigandi samtöl við Kisljak um viðskiptaþvinganir og aðrar refsiaðgerðir Bandaríkjanna gagnvart Rússum áður en hann tók við embætti. Þremur vikum eftir að Trump tók við embætti viðurkenndi Flynn að hafa sagt ósatt, sagði af sér embætti og var handtekinn.

Flynn var yfirheyrðir nítján sinnum af Muellers og starfsmönnum hans og þótti vitnisburður hans ekki einungis hjálplegur í málinu gegn honum heldur einnig öðrum sem rannsóknin beindist að. Tekið var mið af samvinnuþýði hans og ferils hans við her- og almannaþjónustu við meðferð málsins.

Flynn játaði fyrir dómi þann 1. desember 2017 að hafa vísvitandi logið að alríkislögreglunni, en ákvörðun refsingar var fresta í ljósi samstarfs Flynn með rannsókn Mueller. Því var spáð að Trump myndi nýta náða Flynn ásamt öðrum fyrrverandi samstarfsmönnum sínum og ráðgjöfum, þar á meðal Roger Stone og Paul Manafort, áður en hann léti af embætti. Þann 30 nóvember 2020 fékk Flynn algera og skilyrðislausa náðun vegna allra lögbrota sem tengjast rannsókn Robert Mueller.

Tilvísanir

Bandarískir herforingjar
Þjóðaröryggisráðgjafar Bandaríkjanna

Michael Flynn


Farklı kişi ve kavramlar için bakınız: Yakov Pavlov ve Pavlov'un Evi

İvan Petroviç Pavlov (14 Eylül 1849, Ryazan – 27 Şubat 1936, Leningrad), klasik koşullanma üzerine yaptığı çalışmalarla bilinen Rus fizyologdur.

Fizyoloji ve psikoloji alanındaki çalışmaları ile psikofizyoloji ve deneysel psikoloji alanlarını derinden etkilemiş bir bilim insanıdır. Her iki bilim dalının kurucularından sayılır. 1904 yılında fizyoloji ve tıp alanında Nobel Ödülü'nü kazanmıştır.

Hayatı
Kalabalık bir ailenin çocuğu olarak Rusya'nın Ryazan kentinde dünyaya geldi. 1860 yılında papazlığa hazırlanmak için, Ryazan İlahiyat Okulu'na gitti. 1864 yılında bu okuldan mezun oldu ve Ryazan İlahiyat Yüksek Okulu'na başladı. Kilise tarihi ve öğretisi, Rus ve dünya tarihi, edebiyat, mantık, doğabilimleri, dil ve felsefe ile ilgili birkaç dersten oluşan bir eğitimi tamamladı. Teoloji eğitiminden fizyoloji bilimine yönelmesinde Claude Bernard etkili oldu. Refleksler üzerine çalıştı. 1870 yılında St. Petersburg Üniversitesi'ne girdi. Burada Mendeleyev, Beketov ve Seçenov'dan ders aldı. Uzmanlık olarak hayvan psikolojisini seçti. St. Petersburg'da aldığı eğitimden sonra Askeri Tıp Akademisine girdi. 1879 yılında ortak arkadaşları aracılığı ile tanıştığı Serafima ile 1881 yılında evlendi. 1883 yılında tezini yayınladı. Yayınladığı tezinde, kalbin merkezden dağılan sinirleri üzerine yaptığı çalışmalarla zamanın bilim insanlarının ilgisini çekti. 1890 yılında St. Petersburg'da Askeri Tıp Akademisinde farmakoloji profesörlüğü görevine getirilene dek yoksulluk içinde yaşadı. Hayvan terbiyesi üzerinde çalıştı. Bundan sonra cerrahi usulü geliştirdi. 1886'da hazım cihazını inceledi. 1889 yılında bir hayvan yemek yediğinde, midedeki salgı bezlerinin mide sıvısı üretmesine neyin neden olduğunu araştırdı. Köpeklerin yedikleri midelerine ulaşmasa da midelerindeki salgı bezlerinin çok miktarda 'iştah sıvısı' ürettiğini keşfetti. Fizyoloji bilimine kronik deney metodunu tanıttı. 1890 yılında Askeri Tıp Akademisi kurucular komisyonuna atandı ve bundan beş yıl sonra da fizyoloji kürsüsü başkanlığına getirildi. 'Küçük mide' ya da 'ayrılmış mide' ameliyatı çok dikkat çekti. Deneylerinde hayvanın rahatsızlığını ortadan kaldırmak için anestezi ve birçok teknik geliştirdi. 1935'te Pavlov'un isteği ile St. Petersburg'daki Deneysel Tıp Enstitüsü'nün yakınlarına deneyde kullanılanların anısına bir köpek anıtı inşa edildi.

Pavlov, yanında çalışanların disiplinli olmalarına ve yaptıkları işe kendilerini adamalarına son derece önem verirdi. Gerçekleştirdiği deneyler sırasında kendisine yardım eden asistanların hatasız çalışmalarını isterdi. O dönem birçok kişi Pavlov'un yanında çalışmak istemiştir. Bunun nedeni olarak özel bir hükûmet teşviki gösterilir.Ülkede 5 yaş altındaki çocukların ölüm oranı %50'lere varıyordu. Ayrıca tifüs, çiçek ve difteri gibi bulaşıcı hastalıklarda Rusya, Avrupa'da başı çekiyordu. Hükûmet, bu durumla başa çıkabilmek için hekimlerin yurt dışına gidip kendilerini geliştirmelerini teşvik etti. Yurt dışına gidip orada öğrenim gören hekimlerin birçoğu ülkelerine döndüğünde doktora için Pavlov'un laboratuvarına başvurdu.
Dinamiti icat etmesiyle büyük bir servet kazanmış olan Alfred Nobel,1893'te Pavlov'a laboratuvarını büyütmesine imkân verecek miktarda (10.000 ruble) bağışta bulundu. Gerçekten de söz konusu bağış laboratuvar için harcandı. Pavlov,Nobel'in bağışını kendi istediği tarzda bir laboratuvar kurmak için kullandı. Bu iki katlı taş binanın bodrum katında köpek kulübeleri,1. katında üç deney salonu,2. katında da deney hayvanlarına cerrahi müdahalede bulunulan ameliyathaneler ve hayvanların ameliyattan sonra iyileşebilmeleri için bakıma alındığı odalar vardı. Pavlov özellikle binanın "dünyadaki ilk fizyoloji laboratuvarı özel ameliyat bölümü" dediği ikinci katıyla gurur duyuyordu. Pavlov, burada yaptığı ameliyatla ilk kez "bölünmüş mide" operasyonunu gerçekleştirdi. Bu olağanüstü metot,Pavlov ve asistanlarına midedeki sindirim sürecini ilk kez bütün detaylarıyla inceleme fırsatı vermişti. Bölünmüş mide Pavlov'un midedeki sindirimin iki aşamasını da incelmesini sağlamıştı Dönemin 'zeitgeist'ine uygun olarak Pavlov sindirim sistemini karmaşık bir fabrikaya benzetmiştir. O dönem İngiltere'de başlayan Sanayi Devrimi dönemin zeitgeistini de değiştirmiş ve dönen çarklar, işleyen makinalar ve fabrikalar tüm alanları olduğu gibi bilim alanını da etkilemiştir. Bu noktada Pavlov'un böyle bir benzetme yapması da şaşılacak bir şey değildir.
1900'lü yıllarda Pavlov bilim dünyasında hatırı sayılır bir üne kavuşmuştu. Laboratuvarında çalışanlar Pavlov'un araştırmalarını kulaktan kulağa yaymışlardı. Dünyanın çeşitli yerlerinden bilim insanları Pavlov'un gerçekleştirdiği ameliyatların nasıl yapılacağını öğrenmek için laboratuvarını ziyaret ediyordu. Laboratuvarında çalışanlardan biri, 1898'de Pavlov'un kitabını Almancaya çevirdi. Birkaç yıl içinde kitabın Fransızca ve İngilizce baskıları da yapıldı. Böylece Rusça bilmeyen birçok kişi de Pavlov'un eserlerine kolayca ulaşabilme olanağı buldu.
Yapmış olduğu cömert yardımlarla Pavlov'un istediği tarzda bir laboratuvar kurmasını sağlayan Nobel, bir kez daha Pavlov'un hayatında dönüm noktası olacaktı. 1904 yılında ilk nobel ödüllerinin dağıtılmasından üç yıl sonra, Pavlov fizyoloji-tıp alanında nobele aday gösterildi ve yapılan incelemeler sonucunda ödülü almaya hak kazandı. Fizyoloji-tıp dalında nobel ödülü alan ilk fizyolog -ve ilk Rus- olan Pavlov,ödülünü İsveç kralı 2. Oscar'ın elinden aldı.
Pavlov, konuşmasının ilk cümlesinde insanın en temel ve en güçlü içgüdüsünün "yiyecek bulmak" olduğunu söyledi. Ardından da ona sindirim sistemiyle ilgili çalışmalarından daha fazla ün kazandıracak olan "koşullu refleks" ve "koşulsuz refleks"ten bahsetti. Salondaki pek çok kişi bu sözleri ilk kez duyuyordu. Pavlov, konuşmasıyla herkesi şaşırttı. Dinleyiciler onun sindirim sistemiyle ilgili keşifleri hakkında konuşmasını bekliyordu.
Fizyoloji ve psikoloji alanındaki çalışmaları ile psikofizyoloji ve deneysel psikoloji alanlarını derinden etkiledi. Bu nedenle her iki bilim dalının kurucularından sayılır. Leningrad Fizyoloji Enstitüsü'nün başında bulunarak çalışmalarını sürdürdü. Şartlı reflekslerin doğası ve işleyişi konusundaki buluşu, tüm araştırmaları öğrenme alanına yöneltti. Pavlov, laboratuvarda mide üzerine bir çalışma yaparken bir şeyi fark etmiştir. Köpek daha et verilmeden önce ayak seslerini duyduğunda salya akıtmaya başlamıştır. Bu olaydan sonra Pavlov çalışmalarını bu yöne doğru geliştirmiştir.

Pavlov'un gerçekleştirdiği koşullanma deneylerinin temelinde, psikolojik olayların da deneysel olarak incelenebileceği görüşü vardı. Bu yüzden onun asıl amacı, zihinsel aktiviteleri fizyolojik terimlerle açıklamaktı.

Pavlov, köpeklerde salgı bezlerini incelemiş, bu bulgulardan elde ettiği sonuçlarla insan ve hayvan davranışlarıyla ilgili genel yasalara ulaşmıştır. Pavlov, köpeğe uyguladığı deney sonucunda, köpeğin doğal uyaranların dışında zil, lamba gibi uyaranlara da tepki verip, salgı salgılama durumunu inceledi. Normal şartlarda et gören köpeğin salya salgılaması bir şart gerektirmeyen doğal bir durum olduğu için bu tepkiye şartsız tepki denir. Organizmanın dengesini ve bütünlüğünü şartsız refleksler sağlar. Köpeğe et ile beraber zil sesi sunulmasıyla, köpek zile koşullanır ve bundan sonraki denemelerde köpeğin zil sesine salya salgılamasına şartlı tepki denir. Şartlı refleks, çoğu zaman ortadan kaybolur, çatışma halinde olan hayvan sürekli olarak uyku halindedir.

Pavlov, köpeklerle yaptığı çalışmalar sonucunda, temel tepkileri üç şekilde açıkladı: Birincisi, çevreden gelen her uyaran harekete geçirme veya engellemeye sebep oluyordu. İkincisi, harekete geçirme ve engellemeyle ilgili sinirlerle alakalı olan süreçler, beyinde bazı kurallara göre etkileşime giriyordu. Üçüncüsü, sinir sistemlerinde doğuştan bireysel farklılık olduğuydu.

Pavlov, refleks kavramıyla içgüdüyü açıklamış, içgüdülerin karmaşık reflekslerden oluştuğunu savunmuştur. Ayrıca Pavlov'a göre, şartlı refleksin incelenmesi, hayvan fizyolojisinde yeni bir inceleme alanı doğmasına neden olmuştur. Pavlov, insanlardaki gurur, terbiye gibi olguları da şartlı reflekslerle açıklamıştır.

Pavlov'un deneylerinde, aşırı stres altında kalan deneklerde deneysel nevroz oluştuğu görülmüştür.

1904'te Amerikalı Edwin Burket Twitmyer'in sunduğu diz refleksi hakkındaki doktora tezi ilgi görmeyince, sonraki yıllarda Pavlov'un fikirleri dikkat çekmeye başladı. Daha sonra Watson'un yaptığı deneylerle, Pavlov'un refleks fikirleri Batı'ya yayıldı.

Pavlov, yaptığı çalışmalardan ötürü 1904 yılında Nobel Fizyoloji ve Tıp Ödülü'nü kazandı.

Pavlov belirli 'ulusal tipler'in (Almanlar vs.) sinir sistemlerinin dengeli olduğunu, bu sayede bu kişilerin bilime, sanayiye, edebiyata çok önemli katkılarda bulunduklarını düşünüyordu. Rusların ise sinir sinir sistemi genelde dengesizdi. Pavlov'a göre Rusya'daki toplumsal yavaşlamanın altında da bu sebep yatmaktaydı. Fakat bununla birlikte, laboratuvar deneylerinin, zayıf ve dengesiz sinir sistemlerinin uygun bir eğitim ve ortamla iyileştirilebilir olduğunu gösterdiğini düşünüyordu. Bundan hareketle Pavlov insanların sinir sistemlerini iyileştirmeye yönelik proje başlatacaktı.

Deneyler sırasında aldığı titiz ve dikkatli önlemlere rağmen konuyla ilgisi olmayan değişkenlerin deneyindeki hayvanlara etki edebileceğini düşünüyordu. Pavlov buna engel olmak için,sonradan 'Sessizlik Kuleleri' adı verilen ve olağanüstü önlemlerle donatılmış her şeyden izole 3 katlı bir laboratuvar tasarladı. Deneylerine burada devam etti. Deney odalarına Pavlov dahil kimse girmiyordu. Her şey makinalarla yapılıyordu. Pavlov 1910 yılında bir toplantıda yaptığı konuşmada Sessizlik Kuleleri 'nin neden gerekli olduğunu ayrıntılarıyla anlattı.Yine bu konuşmada köpeklerin, sesin şiddet farkını ayırt etmede insanlardan çok daha başarılı olduğunu ifade etti.

Pavlov aldığı Nobel Ödülü sayesinde 1900'lerin başında büyük bir refaha kavuştu ve dünya çapında ün yaptı. Rusya Bilimler Akademisi de dahil birçok ülkede derneklere seçildi.3 laboratuvarı birden yönetmeye başladı.Çocukları da çok başarılıydılar; Vera da babası gibi koşullu reflekslerle ilgili çalışıyordu.

Pavlov hep bir programa göre yaşardı.8 ay durmadan çalışırdı.Cuma akşamları ise arkadaşlarıyla evde iskambil oynardı. Dakik ve mükemmeliyetçiydi.Yazları bisiklet sürer, yüzer, roman okurdu. Dinlenirken bile fiziksel egzersiz yapardı.

Pavlov; araştırmalarının sonucunda, 'savunma ve yiyecek refleksleri' nin yanı sıra 'hürriyet ve esirlik refeksleri'ni de literatüre kazandırdı ve 'Hürriyet Refleksi' bildirisini yayınladı. Aynı yıl Petersburg Felsefe Kurulundan konuşma daveti aldı.

O hayvan incelemelerinin kendimizi anlamada en etkili yöntem olduğu kanaatindeydi. Hayvan psikolojisinde olduğu gibi insanlarda da bilimsel bilgiler edinmenin mümkün olduğunu düşünüyordu. Deney hayvanlarının davranış farklarına dayanarak bozuk ve normal davranışları içine alan 'Şahsiyet Tipleri Teorisi'ni ortaya attı. Sonra da 'Sinir Sistemi Tipleri Teorisi'ni geliştirdi. Vygotsky bir kitabında, Pavlov'un bilimsel olmadığı gerekçesiyle bilinç ve ruh konularına değer vermediğini ifade etmektedir.

1914 yılı ve sonrasında ülkesinde yaşananlar Pavlov'un hayatını da etkiledi. Rusya'daki millî felaketten, kıtlıktan o da fazlasıyla etkilendi.Yeni Bolşevik yönetimi, ona ödül olarak verilen paraya dahi el koydu.Çocuklarının biri öldü biri sürgün edildi. Savaş dolayısıyla çalışma arkadaşlarını ve köpeklerini kaybetti. Bu yaşananlardan dolayı hükûmete, çalışmalarını yapmak için fazla zamanı kalmadığını, ekonomik sıkıntılarını ve yurt dışına çıkmak istediğini anlattığı bir mektup yazdı. Mektubu alan Lenin ona her türlü imkânın sağlanması talimatını verdi ve böylece Pavlov için rahat bir dönem başlamış oldu.

Leningrad'daki Neva Nehrinin taşmasıyla oluşan ve laboratuvarını da sular altında bırakan sel sonunda köpeklerinin koşullu reflekslerinin değiştiğini farketmesi Pavlov için bir diğer dönüm noktası oldu.

Pavlov Marksizm'i hiçbir zaman kabul etmedi ancak Sovyet psikologlar O'nun görüşleriyle Marx arasında köprü kurmaya çalıştılar. Rejim kendisine muhalif olan Pavlov'a olan desteğini hiçbir zaman çekmedi; Lenin'den sonra Stalin de yardımı sürdürdü. Fakat Pavlov hükûmet baskısından uzak kaldı, temel amaçları hep aynı kaldı.Çalışmalarını daha da genişleterek ilerledi.1929 yılında hükûmet, Koltuşi'de bilim köyü kurarak ona hediye etti. Pavlov ve arkadaşları çalışmalarına burada devam etti. Burası 'şartlı reflekslerin başkenti 'unvanını kazandı.Zaman ilerledikçe Pavlov ve rejim arasındaki ilişki de daha ılımlı bir hal aldı. Birçok kongrenin Rusya'da yapılmasını sağlayan Pavlov, bir kongre esnasında rejime minnettarlığını ifade etti ve 'sosyalizm deneyi'nde başarılar diledi.

Pavlov 'mükemmelleştirilmiş sinir sistemine sahip yüksek tip' üretmek amacındaki öjeni konusuna bilimsel zemin sağlamak amacıyla çalışmalar yaptı ve bu onun şiddetle eleştirilmesine sebep oldu. Fakat 55 yaşında yaptığı sinir sistemi çalışmasıyla bir kez daha bilim hayatında zirveye yerleşti.Çalışma arzusunu ve dinamizmini hiç kaybetmedi.

Ne var ki 27 şubat 1936'da yakalandığı zatürre nöbetini atlatamayarak öldü. Deney ve gözleme önem veren Pavlov, ölümü sırasında da kendi beyin faaliyetlerini inceledi ve yardım için bir sinir uzmanı çağırdı.

Ölümünden sonra, 2004 yılında, Nobel Ödülü'nü alışının 100. yıl dönümünde, Fizyoloji Enstitüsü'nün bulunduğu yere Pavlov' un anısına bir anıt yapıldı.Çalışmalarının devamı sağlamak için yeni enstitüler kuruldu ve buralarda birçok bilim insanı yetişti.

Ölümünün ardından 1900'lü yıllarda Pavlov'un çalışmaları sonuçlanarak tüm dünyaya yayıldı. W. Horsley Gantt, 1955 yılında Pavlov Derneğini kurdu.

O, laboratuvarda ekip halinde çalışmaya büyük önem veren bir insandı. O, gözleme çok önem verirdi. O; Tsion, Ludwig, Heidenhair isimlerindeki fizyologlarla da çalıştı. Edebi dergi ve kitaplara da ilgisi vardı. Ayrıca farmakoloji, zihin bozuklukları, sinir sistemi fizyolojisi, beyin fizyolojisi üzerine de çalışmıştır.

Pavlov, 'Çarşamba Toplantıları' yapardı. Bu toplantılar, laboratuvarda çalışmaları yürüten herkesin katılımıyla gerçekleşirdi. O, öğretmen kimliğiyle de öne çıkardı.

Pavlov'un çalışmaları film ile gösterildi.'Koşulsuz tepkinin, koşullu bir tepkiye dönüşme süreci Mechanincs of the Brain adlı filmde izleyicilere sunuldu. Sinir Sistemi adlı film Pavlov'un yönetiminde çekilmiştir.

Nişan ve Ödülleri
 Rusya Bilimler Akademisi'ne üye olarak seçildi. (1901)
 Fizyoloji ve Tıp alanında Nobel ödülü kazandı. (1904)
 Rusya Bilimler Akademisi'ne akademisyen olarak seçildi. (1907)
 Cambridge Üniversitesi tarafından fahri doktorayla onurlandırıldı. (1912)
 Paris Tıp Akademisi'nde 'Légion d'honneur' nişanı kazandı. (1915)

Ivan Petroviç Pavlov Kronolojisi
 1849 - 27 Eylül, Rusya'nın bir taşra kasabası olan Ryazan'da dünyaya geldi.
 1856 - Geçirdiği bir kaza sonucu kafasından darbe aldı ve 11 yaşına kadar okula devam edemedi.
 1859 - Charles Darwin, The Origin of Species (Türlerin Kökeni) adlı eserini yayınladı.
 1860 - Papazlığa hazırlanma düşüncesiyle mahalli teoloji-kilise okuluna gitti.
 1863 - I.M.Seçenov, Reflexes of the Brain (Beynin Refleksleri) adlı yapıtını yayınladı.
 1869 - Francis Galton zekanın kalıtsal olduğunu öne sürdü. Hereditary Genius (Kalıtsal Deha) adlı eserini yayınladı.
 1870 - St. Petersburg Üniversitesi'ne girerek burada kimyanın yanı sıra fizyoloji eğitimi aldı. Uzmanlık alanı olarak hayvan psikolojisini seçti.
 1875 - St. Petersburg Üniversitesi'nden mezun oldu ve Askeri Tıp Akademisin'nde Profesör Tsion'un laboratuvarında asistan olarak çalışmaya başladı.
 1876 - Francis Galton kalıtsal ve çevresel kavramlarını açıklamak için 'doğa ve yetişme' (nature and nurture) terimlerini kullandı.
 1876-1878 - Ustimoviç'in laboratuvarında asistan oldu.
 1879 - Wilhelm Wundt insan davranışı çalışmalarına yönelik bir laboratuvar kurdu.
 1880 - 13 Haziran, Serafima Karçevskaya'ya evlilik teklifinde bulundu.
 1881 - Serafima ile evlendi.
 1884-1886 - Kazandığı bursla Almanya'ya giderek Rudolf Heiden-hain ve Karl Ludwig ile birlikte çalıştı.
 1886 - Rusya'ya geri döndü.
 1887 - Alfred Binet ve C. Fere, hipnoz üzerine bir çalışma olan Animal Magnetism'i (Hayvan Manyetizması) yayınladılar.
 1890 - William James Principles of Psychology (Psikolojinin Prensipleri) adlı yapıtını yayınladı.
 1891-1900 - Deneysel Tıp Enstitüsünde fizyoloji alanında en önemli araştırmalarını gerçekleştirdi.
 1892 - Amerikan Psikoloji Birliği (Amerikan Psychological Association) kuruldu.
 1897 - Derslerini, Sindirim Bezlerinin Temel Fonksiyonları Üzerine Çalışmalar adıyla yayınladı.
 1898 - Edward L. Thorndike bilmece kutusunu tanımladı.
 1899 - Bayer firması aspirini piyasaya sürdü.
 1900 - Sigmund Freud, The Interpretation of Dreams, (Rüyaların Yorumlanması) adlı eserini yayınladı.
 1903 - Şartlı refleks tanımını kullandı.
 1908 - Vladimir Bekterev, Denge sinirinin üst kısmındaki çekirdeğini (Bekterev çekirdeği) tanımladı.
 1910 - Sessizlik kulelerinin yapımına başlandı.
 1912 - Cambridge Üniversitesi tarafından şeref doktorası unvanı verildi.
 1917 - Çar II. Nikolay devrildi; Bolşevikler ülke yönetimini ele geçirdi.
 1921 - 24 Ocak, Lenin imzalı hükûmet kararnamesiyle ödüllendirildi.
 1924 - Askeri Tıp Akademisindeki profesörlük görevinden istifa etti.
 1935 - Küçük oğlu, Vsevolod, öldü.
 1935 - Sovyet Hükûmeti tarafından inşa edilip şartlı refleks çalışmalarını sürdürebilmesi için kendisine tahsis edilen büyük bir laboratuvar kuruldu.
 1936 - Şubat 27, Leningrad'da öldü.

Ayrıca bakınız
 Davranışçılık
 Klasik koşullanma

Kaynakça
Özel

Genel
 Alıcı, T., (2012). Öğrenmenin bilimsel temelleri. Ankara: Palme yayıncılık.
 Akpur, U., (2011). Ivan pavlov. İstanbul: Say yayınları. ISBN 978-975-468-682-1

1849 doğumlular
Sankt Peterburg doğumlular
1936 yılında ölenler
Rus hekimler
Rus psikologlar
Rus fizyologlar
19. yüzyıl Rus bilim insanları
20. yüzyıl Rus bilim insanları
Rus ateistler
Rus Nobel Ödülü sahipleri
Sovyet bilim insanları
Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahipleri
St Petersburg Bilimler Akademisi'nin asil üyeleri
Rusya Bilimler Akademisi'nin asil üyeleri (1917-1925)
SSCB Bilimler Akademisi'nin asil üyeleri
Fransız Bilimler Akademisi üyeleri
Ulusal Bilimler Akademisi üyeleri
Etologlar

İvan Pavlov


Margherita Granbassi () este o fostă scrimeră italiană specializată pe floretă, triplă campioană mondială (în 2004, 2006 și 2009) și dublă campioană europeană (în 2001 și 2005). A fost laureată cu bronz atât la individual, cât și pe echipe din cadrul Jocurilor Olimpice din 2008 de la Beijing.

Carieră
S-a născut într-o familie de origine luxemburgheză. Bunicul său, Mario, și-a schimbat numele Niederkorn în "traducerea" italiană, Granbassi. Ea s-a apucat de scrimă la vârsta de opt ani, luând exemplul fraților mai mari Manlio și Franz. Primul antrenor a fost Dario Codarin la clubul Gemina din San Giorgio di Nogaro, apoi ea a fost formată de Andrea Magro la Udine. În anul 1991 a câștigat campionatul național al Italiei la categoria de vârsta. Trei ani mai târziu s-a alăturat echipei naționale de cadeți și juniori. În 1995 a devenit vicecampioana mondială la categoria cadeți.

La Jocurile Olimpice de vară din 2000 ea a însoțit echipa Italiei ca sparring-partner. În anul următor s-a alăturat lui Centro Sportivo Carabinieri. A fost aleasă ca rezervă la Campionatul European din 2001 de la Koblenz, cucerind prima sa medalie la o competiție majoră de seniori. Totuși, nu a putut să participe la Campionatul Mondial din același an, după ce s-a rănit la genunchi stâng.

În 2004 a devenit campioană mondială pe echipe la competiția organizată pentru probele care nu figurau pe programul olimpic. La Jocurile Olimpice de vară din 2004 a fost eliminată în turul întâi de franțuzoaica Adeline Wuillème. Doi ani mai târziu a devenit campioană mondială la individual "acasă" la Torino, după ce a trecut succesiv de conaționale Giovanna Trillini și Valentina Vezzali. La Jocurile Olimpice din 2008 a atins semifinale, unde a pierdut cu Vezzali, scorul fiind 12–3. A trecut în finală mică de Trillini, adjudecându-se medalia de bronz. La proba pe echipe, Italia a fost învinsă la limită de Rusia în semifinală, dar a depășit Ungaria în meciul pentru medalia de bronz.

La scurt timp după Jocurile de la Beijing a fost chemată de Michele Santoro la emisiunea AnnoZero pe Rai 2, pentru a o înlocui pe Beatrice Borromeo. După această experiență, s-a întors pe planșă. La Campionatul Mondial din 2009 a cucerit aurul pe echipe pentru a două dată în carieră. În anul 2010 a participat la Ballando con le stelle cu Stefano Di Filippo. În anul 2014 s-a retras din sport în urma rănilor repetate.

Note

Legături externe
  www.margheritagranbassi.com, site-ul oficial
  Prezentare la site-ul Carabinieri

Scrimeri olimpici italieni
Medaliați olimpici cu bronz italieni
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2004
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 2008
Floretiști

Margherita Granbassi


Arheološko nalazište antičkog ladanjsko-gospodarskog kompleksa Laduč – Drenje jest arheološko nalazište u mjestu i gradu Brdovec.

Opis
Arheološki lokalitet, antički ladanjsko-gospodarski kompleks "Laduč – Drenje", nalazi se južno do pruge u mjestu Laduč, općina Brdovec. Obuhvaća područje rasprostiranja arheoloških ostataka gospodarsko – ladanjskog kompleksa iz rimskog vremena (villa rustica). Otkriveni su temelji zidova iz više građevinskih faza, među kojima se ističe najsolidniji zid orijentacije sjever-jug promjera 80 cm, povezan vrlo dobro vezivnom žbukom. Od pokretnih nalaza ulomci keramičkih posuda standarnih su oblika i fakture. Nađen je ulomak sigilatne posude, fragment ruba staklene posude, dio koštane ukosnice, zatim dijelovi fibule i keramičke lampice, te brava i ključevi, novac cara Trajana i Julijana Apostata. Zanimljiv je ulomak zdjelice na kojoj je urezan grafit s imenom na grčkom taur (bik) vjerojatno nadimak vlasnika te zdjelice. Nađeno više ulomaka keramike s pečatnim ukrasom. Radi se o većem gospodarskom kompleksu s reprezentativnim stambenim djelom na što ukazuju bogati pokretni arheološki nalazi, te tragovi kvalitetne žbuke oslikane freskama. Na temelju nalaza može se zaključiti da se radi o ladanjskom, stambeno-gospodarskom objektu u rasponu od 1. do 4. st.

Zaštita
Pod oznakom Z-6712 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Zagrebačkoj županiji


63387 Brazos Bend este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
63387 Brazos Bend este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Needville de Observatorul din Needville. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,39 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 6,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 63001-64000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

63387 Brazos Bend


Et grovkøkken er et rum eller en del af et rum, der anvendes til det grovere køkkenarbejde såsom partering af dyr og rensning af grove grøntsager.

Køkken

Grovkøkken


Centrul de curling Gangneung (강릉 실내 빙상 경기장) este patinoar care a fost utilizat pentru Jocurile Mondiale Olimpice Speciale de Iarnă din 2013 și va fi folosit atât pentru Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 cât și pentru Jocurile Paralimpice de iarnă din 2018. Acesta a fost inaugurat în 1998. Acesta este situat în orașul de coastă Gangneung. Va fi locul de desfășurare pentru curling și pentru curling în scaun cu rotile. Capacitatea patinoarului este de 3.500 de locuri.

Acesta este singurul stadion din Gangneung care a existat înainte de alegerea Pyeongchang ca oraș-gazdă a Jocurilor de Iarnă din 2018. Înainte de Jocurile era cunoscut sub numele de Patinoarul Gangneung. Acesta a fost renovat în perioada octombrie 2015 și octombrie 2016.

Centrul a fost locul de desfășurare a probelor de hochei pe gheață la Jocurile Asiatice de Iarnă din 1999 și a găzduit Campionatul mondial de curling feminin din 2009. În mod tradițional, locul de desfășurare gazdă Olimpic va găzdui Campionatele Mondiale de Juniori Curling în anul precedent la jocuri.

Referințe

Coreea de Sud

Centrul de curling Gangneung


A Capela de São Tiago é um templo cristão localizado na freguesia de Oliveira do Douro, Município de Vila Nova de Gaia, Distrito do Porto.

História
Esta capela aparece referenciada por Henrique Flórez, no século XVIII, como a "Ermita de Santiago" e nas memórias Paroquiais de 1758, como "Irmida de Santhiago".
A atual capela é uma transformação da anteriormente existente, sem que se saiba em que época foi construída a inicial. A ermida de S. Tiago está ligada à lenda de uma nascente de água, que terá surgido por pedido de uma ermita que habitava aquela serra, que implorava ao Senhor que acudisse a freguesia, que passava por uma grande falta de água.

Festa popular
A Freguesia do Oliveira do Douro realiza a anual Festa de S. Tiago, em julho, com a subida do Arco, uma tradição muito antiga, que ainda nos dias de hoje tentam cumprir. Os jovens e os moradores do lugar enfeitam o Arco com flores e laranjas, e, sendo muito grande, a estrutura só consegue ser elevada com cordas e estacas. Arco fica colocado perto da Capelinha de São Tiago, na rua com o mesmo nome. A origem desta tradição ninguém sabe ao certo a explicar, mas a voz popular diz que nasceu pelo pagamento de uma promessa.

Ligações externas

Património edificado em Vila Nova de Gaia
Sao Tiago (Oliveira do Douro)

Capela de São Tiago (Oliveira do Douro)


Better Off Dead četvrti je studijski album njemačkog thrash metal sastava Sodom. Album je objavljen 1. listopada 1990. godine, a objavile su ga diskografske kuće Steamhammer/SPV.

Popis pjesama

Osoblje
Sodom
Tom Angelripper – vokali, bas-gitara
Michael Hoffman – gitara
Chris Witchhunter – bubnjevi
Ostalo osoblje
Angelo Plate – pomoćnik inženjera zvuka
Thomas Pätsch – pomoćnik inženjera zvuka
David Nash – pomoćnik inženjera zvuka
Harris Johns – produciranje, miksanje
Andreas Marschall – omot albuma

Izvori

Albumi sastava Sodom
Albumi iz 1990.

Better Off Dead


Bilješke
NK Tuškani su kažnjeni oduzimanjem 2 boda

Izvori

 Krešimir Perušić - 100 godina nogometa u Karlovačkoj županiji 1903-2003, Karlovac 2004., ISBN 953-9969-0-6, str. 301

1989-90 2
Karlovac-2

2. općinska nogometna liga Karlovac 1989./90.


Arantxa Sánchez Vicario () este o fostă jucătoare spaniolă de tenis, fost lider mondial timp de 12 săptămâni și câștigătoare a French Open în 1989, 1994 și 1998 și a US Open în 1994.

Note

Legături externe

Nașteri în 1971
Jucătoare de tenis spaniole
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 1988
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 1992
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 1996
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2000
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2004

Arantxa Sánchez Vicario


Maximilian Arnold (født d. 27. maj 1994) er en tysk professionel fodboldspiller, som spiller for Bundesliga-klubben VfL Wolfsburg og Tysklands landshold.

Klubkarriere

Wolfsburg
Efter at have spillet ungdomsfodbold hos lokalklubben SC Riesa, og hos Dynamo Dresden, skiftede Arnold til Wolfsburg i 2009. Han fik sin førsteholdsdebut i en Bundesliga-kamp imod FC Augsburg den 26. november 2011, og blev her den yngste spiller nogensinde for klubben. Han fortsatte dog hovedsageligt på ungdomsholdet, og måtte vente til den 13. april 2013, før han scorede sit første mål på førsteholdet.

Hans store gennembrud på førsteholdet kom i løbet af 2013-14 sæsonen, hvor han begyndte at spille som fast mand på midtbanen. Han fortsatte det gode spil ind i 2014-15 sæsonen, hvor at han var med til at vinde DFB-Pokalen, da Wolfsburg slog Borussia Dortmund i finalen.

Arnold blev i juli 2022 valgt som holdets nye anfører.

Landsholdskarriere

Ungdomslandshold
Arnold har repræsenteret Tyskland på flere ungdomsniveauer. Han var del af Tysklands U/21-trup som vandt U/21 Europamesterskabet i 2017, og han blev her inkluderet på tuneringens hold.

Olympiske landshold
Arnold var del af Tysklands trup til sommer-OL 2020, hvor han var anfører for holdet.

Seniorlandshold
Arnold debuterede for Tysklands landshold den 13. maj 2014.

Titler
VfL Wolfsburg
 DFB-Pokal: 1 (2014-15)
 DFL-Supercup: 1 (2015)

Tyskland U/21

 U/21 Europamesterskabet: 1 (2017)

Individuelle

 U/21 Europamesterskabet Tuneringens hold: 1 (2017)

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldlandsholdsspillere fra Tyskland
Midtbanespillere (fodbold)
Fodboldspillere fra VfL Wolfsburg
Fodboldspillere ved sommer-OL 2020
Deltagere for Tyskland ved sommer-OL 2020

Maximilian Arnold


Göpfert est un nom de personne d'origine germanique.

Il constituerait une variante du nom Gottfried (Gott = dieu + Frid = paix), signifiant « protection de Dieu » et « paix divine ».

Patronyme

 Arthur Hugo Göpfert (1902-1986), homme politique allemand ;
 Brice Goepfert (né en 1956), dessinateur et scénariste de bande dessinée français ;
 Carl Andreas Göpfert (ou Goepfert) (1768-1818), clarinettiste virtuose, musicien et compositeur allemand ;
 Hermann Goepfert (1926-1982),  peintre allemand ;
 Karl Eduard Goepfart (1859-1942), musicien, compositeur et chef d'orchestre allemand ;
 Laeticia Goepfert, artiste lyrique mezzo-soprano française contemporaine.

Toponyme

 Göpfersdorf, commune allemande de l'est du land de Thuringe ;
 Goepfert Bluff ou péninsule du Bear, une péninsule d'Antarctique occidental.

Patronyme germanique

Göpfert


Donald William Cameron (May 20, 1946May 3, 2021) was a Canadian politician who served as the 22nd premier of Nova Scotia from February 1991 to June 1993. He represented the electoral district of Pictou East in the Nova Scotia House of Assembly from 1974 to 1993, as a member of the Progressive Conservative Party of Nova Scotia. Following his political career, he was appointed the Canadian Consul General to New England.

Early life and education
Cameron was born in Egerton, Nova Scotia, on May 20, 1946.  His parents were Helen and William David Cameron, and he was raised on their family farm.  He graduated from McGill University with a Bachelor of Science degree in 1968.

Political career
Cameron entered provincial politics in the 1974 election, defeating Liberal Lester MacLellan by 272 votes in the Pictou East riding. He was re-elected in the 1978 election by almost 2,000 votes. On October 5, 1978, Cameron was appointed to the Executive Council of Nova Scotia as Minister of Fisheries and Minister of Recreation. He resigned from cabinet on June 25, 1980. He was re-elected in the 1981 and 1984 elections. On April 20, 1988, Cameron was reappointed to cabinet as Minister of Industry, Trade and Technology. Cameron was re-elected in the 1988 election, defeating Liberal Wayne Fraser by 753 votes.

In September 1990, John Buchanan resigned as premier, and a leadership convention was scheduled for February 1991. On November 2, 1990, Cameron announced his candidacy for the leadership of the Progressive Conservative Party of Nova Scotia. At the leadership convention, on February 9, 1991, Cameron led through the first two ballots and defeated Roland J. Thornhill by 143 votes on the third ballot to win the leadership. He was sworn in as the 22nd premier of Nova Scotia on February 26.

Premier of Nova Scotia
Cameron's administration was known for a smaller cabinet, supporting anti-discrimination measures, and amending the human rights act to extend protection to gays and lesbians.  His government also privatized Nova Scotia Power Incorporated, the largest privatization move in Canada at the time.  Cameron also introduced merit-based hiring codes, signed on to the Atlantic Procurement Agreement and introduced mandatory testing in grades 3, 6, 9 and 12 with public release of test scores. Cameron's government established a nonpartisan electoral boundaries revision commission in an attempt to end gerrymandering.

Cameron began the practice of non-political appointment of judges, deregulation of gasoline prices and made investments in double-stack rail service from the Port of Halifax (benefitting the TrentonWorks rail car plant in his riding) as well as four-lane highways.  His efforts in ending party patronage marked a change in politics in Nova Scotia that his successors – John Savage and John Hamm – were able to continue, making appointments more transparent.

Cameron was noted as a vocal supporter of a development project that turned deadly.  He was instrumental, first as a local MLA, then as industry minister in the government of John Buchanan, and then as premier, in the development of the Westray Mine in Pictou County, Nova Scotia. Many expressed concern in the provincial media for the safety of workers in such a mine. While coal mining typically releases explosive methane gas, the location of the mine was in an area of Pictou County that had an unusually high level of methane. However, despite the opposition from federal bureaucrats, opposition politicians and the Cape Breton Development Corporation (Devco), a federal crown agency responsible for coal mining in Cape Breton, Westray Mine was developed through the late eighties and opened in 1991 with significant provincial and federal government assistance. Subsequently, a methane gas explosion killed 26 miners on May 9, 1992.

Cameron's government is also remembered for continuing the Buchanan policy in supporting development of the controversial Point Aconi Generating Station project.

In the 1993 election, Cameron won personal re-election in his Pictou East riding, but his government was defeated in a landslide by the Nova Scotia Liberal Party under John Savage. On election night, Cameron announced his resignation as both party leader and MLA for Pictou East.

Personal life
Cameron married Rosemary Simpson in 1969.  They met while studying at McGill.  Together, they had three children: Natalie, David, and Christine.

Cameron died at Aberdeen Hospital in New Glasgow, Nova Scotia on May 3, 2021, at the age of 74.

References

1946 births
2021 deaths
Canadian diplomats
Canadian people of Scottish descent
McGill University alumni
Members of the Executive Council of Nova Scotia
Nova Scotia Agricultural College alumni
People from Pictou County
Premiers of Nova Scotia
Progressive Conservative Association of Nova Scotia MLAs
Nova Scotia political party leaders

Donald Cameron (Nova Scotia premier)


Yeniköy, Adana ilinin Saimbeyli ilçesine bağlı bir mahalledir.

Yeniköy, Adana ilinin Saimbeyli ilçesine bağlı bir köydür.Oğuzlar'ın Üçok koluna bağlı bir TÜRK Boyu.Ulaş, Elvanlı ve Kusun gibi obalara ayrılırlardı. On üçüncü asırda, Anadolu'ya gelerek, Tarsus-Mersin civarındaki dağlık araziye yerleştiler.
Yakın tarih: 1960 yılında kurulmuş olup önceki yıllarda Saimbeyli ilçesine bağlı olup daha sonra K.Maraş ili, Göksun İlçesine bağlanan Kaleboynu köyünden ayrılıp şu anki yere konuşlanarak Yeniköy adını almıştır.

Coğrafya
Adana iline 191 km, Saimbeyli ilçesine 35 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Saimbeyli'nin mahalleleri

Yeniköy, Saimbeyli


Isla de los Estados: Arjantin'e bağlı bir ada. Ada ekstrem güneyde yer alır. Güney 54º49' paraleli, batı 64º29' boylamı arasında bulunur.Tierra del Fuego eyaletine bağlıdır. Jules Verne'in Dünya'nın ucundaki fener adlı romanında, hikâyenin geçtiği yerdir.

Coğrafya
Ada 530 kilometrekarelik bir alanı kapsar. 63 km'lik uzunluğa, 6 km'lik genişliğe sahiptir. Adanın hemen hemen tamamı dağlık olup, buzul vadiler ve göllerle kaplıdır. En yüksek dağı Monte Spegazzini 741 m'dir. Ada üzerinde çok sayıda penguen ve mors balığı yaşar.

Isla de los Estados, doğuda Ateş Toprakları'nın ana adasından Estrecho de Le Maire boğazı ile ayrılır. Adanın en doğu ucu Kap San Juan burnunu oluşturur.

Tarihçe
Isla de los Estados, büyük ihtimalle 1616 yılında Anversli Jakob Le Maire tarafından keşfedilmiştir. Bu yüzden
Le Maire boğazı onun ismiyle adlandırılmıştır. Ateş Toprakları'ndan bu boğaz ile ayrılır.

Bakınız Jakob Le Maire'nin 1621 yılında cizdiği orijinal harita

Ada 1991 yılında doğa rezervi olarak ilan edilmiştir.

Yerleşim
Normal anlamda yerleşim yoktur. Sadece bilimsel bir istasyon ve askeri destek noktası mevcuttur. Turistik atraksiyonlar, adaya giriş coğrafi açıdan zor ve pahalı olduğu için ender olarak yapılır.

Arjantin'deki adalar
Ateş Toprakları
Ateş Toprakları, Antarktika ve Güney Atlantik Adaları
Güney Atlas Okyanusu'ndaki adalar
Jules Verne

Isla de los Estados


نادي لينغبي  نادي كرة قدم دنماركي يلعب في دوري الدرجة الأولى. تم تأسيس النادي في سنة 1921.

مراجع

تأسيسات سنة 1921 في الدنمارك
أندية كرة قدم في الدنمارك
أندية كرة قدم أسست في 1921
أندية كرة قدم في كوبنهاغن

نادي لينغبي


Solórzano, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin kuzey sahilinde Kantabria Denizi olarak da anılan Atlas Okyanusu'nun Fransa ile İspanya arasındaki bölümüne kıyısı bulunan, Kantabria otonom bölgesine bağlı belediye. Solórzano belediyesinin nüfusu 2002 yılı nüfus sayımlarına göre 6.649 kişidir.

Solórzano


Kat O () also named Crooked Island, is an island in Northeast Hong Kong.

Administration
Administratively, Kat O is part of North District. It is a recognized village under the New Territories Small House Policy.

Geography

Kat O is located in the west of Mirs Bay. With an area of 2.35 km², it is the largest island in North District, the second largest being Wong Wan Chau (Double Island). Neighbouring islands include: Ap Chau, Ngo Mei Chau (Crescent Island), and Pak Sha Chau (Round Island). The village of Tung O () is located on its northwest coast. Its highest point is Kai Kung Leng (), which is 122 m above sea level.

O Pui Tong () is a bay surrounded by the crook-shaped Crooked Island and Yeung Chau. O Pui Tong, together with the northwestern waters of Kat O, are two of the 26 designated marine fish culture zones in Hong Kong.

History
Kat O was once a major fishing market in Hong Kong, and long served as an important stopover for boats travelling between Hong Kong and the rest of China.

During the Ming dynasty, a decree required all inhabitants to leave the island. Then in the 1660s, soon after the end of the dynasty, it was re-settled by Hakka people. Other residents were Tanka fishermen.

The Tin Hau Temple at Kat O was estimated to be built in 1763. It is listed as a Grade III historic building. Part of the temple building was used for the Tat O School until the school was moved to a new location in 1957.
A Pak Kung Shrine is also located in the vicinity.

The island is home to three cannons. These are thought to have been made in the west, during the 19th century.

Conservation
Kat O was part of the Plover Cove (Extension) Country Park since 1979.

The Kat O Nature Trail spans 1 km long, stretching from the Kat O Ferry Pier to Ko Tei Teng ().

The Kat O Geoheritage Centre (at No. 142 Kat O Main Street) was opened in 2010 by Kat O villagers, volunteer groups and the government to raise public awareness of geo-conservation, as part of the Hong Kong Geopark.

See also

 Crooked Harbour
 Double Haven
 Pat Sin Leng Country Park

References

Further reading

External links

 Delineation of area of existing village Kat O (Sha Tau Kok) for election of resident representative (2019 to 2022)
 Kut-O Chinese Association (Kent area) Website
 Pictures of Kat O: ,
 Hong Kong Geopark: "Lee Yuk Ying Introduces the Cultural History of Kat O to Visitors".
 Webpage about Kat O
 Antiquities Advisory Board. Pictures of Tin Hau Temple, Sai O, Kat O
 How to visit two of Hong Kong's most remote islands in one day CNN.com

Islands of Hong Kong
North District, Hong Kong
Hong Kong UNESCO Global Geopark
Populated places in Hong Kong

Kat O


Schmalstede er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Bordesholm i den sydøstlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Schmalstede ligger omkring 10 km nord for Neumünster og 16 km syd for Kiel mellem Bundesautobahn 215 og Bundesstraße 404 ved floden Ejderen.

En del af kommunens område er Landschaftsschutzgebiet.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted .
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Schmalstede


චාවකච්චේරි මැතිවරණ කොට්ඨාශය  අගෝස්තු 1947 සහ පෙබරවාරි 1989 අතරතුර  ශ්‍රී ලංකාවෙහි  මැතිවරණ කොට්ඨාශ අතුරින් එකක් විය. මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය නම් ලද්දේ උතුරු පළාතේ  යාපනය දිස්ත්‍රික්කයේ,  චාවකච්චේරි නගරය අනුව යමිනි . මෙම කොට්ඨාශයෙහි දකුණු පෙදෙසින් කොටසක් කඩා වෙන් කොට මාර්තු 1960 හිදී කිලිනොච්චි මැතිවරණ කොට්ඨාශය තනන ලදි. ශ්‍රී ලංකාවේ 1978 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව විසින්   පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් තෝරා පත්කර ගැනුම සඳහා සමානුපාතික නියෝජන මැතිවරණ ක්‍රමය හඳුන්වාදෙන ලදි . එවිට පැවැති බොහෝ දුරට  ඒක-මන්ත්‍රී මැතිවරණ කොට්ඨාශ වූ කොට්ඨාශ 160 වෙනුවට බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ කොට්ඨාශ 22 ක් ඇති කරන ලදි. සමානුපාතික නියෝජනය යටතේ පැවැත්වුනු පළමු මැතිවරණය වන 1989 මහා මැතිවරණයේදී  චාවකච්චේරි මැතිවරණ කොට්ඨාශය වෙනුවට  යාපනය බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ කොට්ඨාශය  ආදේශ කරනු ලදුවත් බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ කොට්ඨාශය තුල ඡන්ද කොට්ඨාශයක් ලෙස චාවකච්චේරි දිගටම පවතියි.

1947 පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
23 අගෝස්තු 1947 සිට 20 සැප්තැම්බර් 1947 දක්වා කාලය අතරතුරදී පැවැත්වුණු පළමුවන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

1952 පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
24 මැයි1952 සහ 30 මැයි1952 දක්වා කාලය අතරතුරදී පැවැත්වුණු දෙවන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

1956 පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
5 අප්‍රේල් 1956 සහ 10 අප්‍රේල් 1956දක්වා කාලය අතරතුරදී පැවැත්වුණු තෙවන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

1960 (මාර්තු) පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
19 මාර්තු 1960 දිනදී පැවැත්වුණු සතරවන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

1960 (ජූලි) පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
20 ජූලි 1960 දිනදී පැවැත්වුණු පස්වන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

1965 පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
22 මාර්තු 1965  දිනදී පැවැත්වුණු හයවන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

1970 පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
27 මැයි 1970 දිනදී පැවැත්වුණු සත්වන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

1977 පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
21 ජූලි 1977 දිනදී පැවැත්වුණු අටවන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

වී. එන්. නවරත්නම් මන්ත්‍රීවරයා 1983 ජූලි 21 දිනදී පාර්ලිමේන්තුවෙන් ඉල්ලා අස් විය.

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණි මැතිවරණ කොට්ඨාශ
යාපනය දිස්ත්‍රික්කය

චාවකච්චේරි මැතිවරණ කොට්ඨාශය


Sociedade das Espadas Pequenas foi uma organização política e militar ativa em Xangai, China, e em áreas vizinhas em meio à Rebelião Taiping, entre cerca de 1840 e 1855.  Membros da sociedade, rebelando-se contra a dinastia Qing, ocuparam a antiga Xangai e muitas das aldeias vizinhas.  A nobreza e os comerciantes chineses refugiaram-se nas concessões britânicas e francesas, que eram consideradas os únicos lugares seguros. A rebelião foi reprimida e a sociedade foi expulsa de Xangai em fevereiro de 1855.

Conflitos no século XIX
Século XIX na China
!Artigos com texto em chinês

Sociedade das Espadas Pequenas


(d. 12 Mart 1925 Osaka), Japon bir fizikçidir. 1973'te Nobel Fizik ödülünün sahibi oldu .

1925 doğumlular
Japon fizikçiler
Yarı-iletken fizikçileri
Nobel Fizik Ödülü sahipleri
Rusya Bilimler Akademisi'nin yabancı üyeleri
Yaşayan insanlar
Japon Nobel Ödülü sahipleri
Osaka ili doğumlular
IEEE Onur Madalyası sahipleri

Leo Esaki


Baron St John of Bletso, in the County of Bedford, is a title in the Peerage of England. It was created in 1582 for Oliver St John.

For a period, the title Baron St John was subsumed within the title Earl of Bolingbroke which was granted to the fourth Baron. The Earldom died out with the third Earl, but the Barony continued via another branch which had since become the baronet line. The eldest son of the 1st Earl was advanced to the barony by Writ of acceleration under King Charles I to become the 5th Baron. However he died in the civil war without becoming Earl, This resulted in the existence of an additional baron in the sequence but this was not taken into account by the family when the barony was continued.

Hence there is a discrepancy between the complete numbered series used by Burke and Debrett, and the numbering series in use by the family, particularly in the 18th and 19th century. Hence the numbers on family graves of this time are one less than the numbers used in the principal peerage registers that form the basis for this article.

History
According to Horace Round (1901) the St John family of Bletso are descended from the St Johns of Fonmon Castle in Glamorgan, Wales. Again according to Round, this was possibly a cadet branch of St John of Basing, Hampshire, and Halnaker, Sussex, which family descended in the male line from the Norman Hugh de Port (d.1091) lord of the manor of Port-en-Bessin in Normandy who took part in the Norman Conquest of England in 1066, and was subsequently granted 53 manors in Hampshire. However according to Brownhill (1931) the male ancestry of St John of Bletso cannot be traced further back than Alexander de St John (fl.1340) of Instow in Devon.

Oliver St John, the 1st Baron was the great-great-grandson of Sir John St John (died c. 1482), eldest son of Sir John Oliver St John of Bletso (died 1437), the husband of Margaret, great-great-granddaughter of Roger de Beauchamp (died 1380), who was summoned to Parliament as Baron Beauchamp of Bletso from 1363 to 1379. Since then that title had not been assumed although Oliver St John was considered to be the line of heir. He was succeeded by his son, the second Baron. He was one of the peers who sat during the trial of Mary, Queen of Scots. He died without male heirs and the claim to the barony of Beauchamp of Bletsoe passed to his daughter Anne, the wife of William Howard, Lord Howard Effingham, eldest son and heir of Charles Howard, 1st Earl of Nottingham.

He was succeeded in the barony of St John of Bletsoe by his younger brother, the third Baron. The latter's son, the fourth Baron, was created Earl of Bolingbroke in 1624. His eldest son and heir apparent, Oliver St John, was in 1641 summoned to the House of Lords through a writ of acceleration in his father's junior title of Baron St John of Bletsoe. However, he predeceased his father (killed at the Battle of Edgehill in 1642) but due to the writ of acceleration issued he is known as the fifth Baron St John of Bletsoe. The Earl was succeeded by his grandson, the second Earl. He was the son of Sir Paulet St John, younger son of the first Earl. He died childless and was succeeded by his younger brother, the third Earl, who represented Bedford in the House of Commons. He never married and on his death in 1711 the earldom became extinct.

The barony was inherited by his second cousin once removed, Sir Paulet St Andrew St John, 5th Baronet, who became the eighth Baron. He was the great-great-grandson of the Hon. Sir Rowland St John, fourth son of the third Baron (see below for more information on the baronetcy). His cousin's son, the fourteenth Baron, sat as a Member of Parliament for Bedfordshire. His grandson, the seventeenth Baron, served as Lord Lieutenant of Bedfordshire from 1905 to 1912.  the titles are held by the latter's great-grandson, the twenty-second Baron, who succeeded his father in 1978. He is one of the ninety elected hereditary peers that remain in the House of Lords after the passing of the House of Lords Act 1999, and sits as a cross-bencher.

The St John Baronetcy, of Northwood in the County of Northampton, was created in the Baronetage of England in 1660 for Oliver St John. He was the son of the Hon. Sir Rowland St John, fourth son of the third Baron St John of Bletsoe. His son, the second Baronet, represented Northamptonshire in the House of Commons. The latter's grandson, the fifth Baronet, succeeded as eighth Baron St John of Bletsoe in 1711 (see above for later history of the titles).

Oliver St John (died c. 1497), younger brother of the aforementioned Sir John St John (died c. 1482), was the ancestor of the Viscounts Grandison and the Viscounts Bolingbroke and St John.

Barons St John of Bletso (1559)

Oliver St John, 1st Baron St John of Bletso (died 1582)
John St John, 2nd Baron St John of Bletso (died 1596)
Oliver St John, 3rd Baron St John of Bletso (–1618)
Oliver St John, 4th Baron St John of Bletso (died 1646) (created Earl of Bolingbroke in 1624)

Earls of Bolingbroke (1624)
Oliver St John, 1st Earl of Bolingbroke, 4th Baron St John of Bletso (died 1646)
Oliver St John, 5th Baron St John of Bletso (died 1642) (writ of acceleration)
Oliver St John, 2nd Earl of Bolingbroke, 6th Baron St John of Bletso (died 1688)
Paulet St John, 3rd Earl of Bolingbroke, 7th Baron St John of Bletso (died 1711)

Barons St John of Bletso (1559; reverted)
Note: some sources do not count the 5th baron above as of this creation, as Debrett's and the Complete Peerage do. He was summoned to Parliament in his father's lifetime in the lesser title, but did not survive to inherit from him. In such sources the barons are numbered one less.

Paulet St Andrew St John, 8th Baron St John of Bletso (died 1714)
William St John, 9th Baron St John of Bletso (died 1720)
Rowland St John, 10th Baron St John of Bletso (died 1722)
John St John, 11th Baron St John of Bletso (died 1757)
John St John, 12th Baron St John of Bletso (1725–1767)
Henry Beauchamp St John, 13th Baron St John of Bletso (1758–1805)
St Andrew St John, 14th Baron St John of Bletso (1759–1817)
St Andrew Beauchamp St John, 15th Baron St John of Bletso (1811–1874)
St Andrew St John, 16th Baron St John of Bletso (1840–1887)
Beauchamp Mowbray St John, 17th Baron St John of Bletso (1844–1912)
Henry Beauchamp Oliver St John, 18th Baron St John of Bletso (1876–1920)
Moubray St Andrew Thornton St John, 19th Baron St John of Bletso (1877–1934)
John Mowbray Russell St John, 20th Baron St John of Bletso (1917–1976)
Andrew Beauchamp St John, 21st Baron St John of Bletso (1918–1978)
Anthony Tudor St John, 22nd Baron St John of Bletso (born 1957)

The heir apparent is the present holder's son Hon. Oliver Beauchamp St John (born 1995).

St John Baronets, of Woodford (1660)
Sir Oliver St John, 1st Baronet (c. 1624–1662) (son of Rowland St John, fourth son of 3rd Baron above)
Sir St Andrew St John, 2nd Baronet (1658–1709)
Sir Oliver St John, 3rd Baronet (c. 1683–c. 1710)
Sir St Andrew St John, 4th Baronet (c. 1685–1711; brother)
Sir Paulet St Andrew St John, 5th Baronet (1711–1714) (posthumous son; succeeded at birth as Baronet and as Baron St John of Bletso)
see above for further holders

See also
Baron Beauchamp of Bletsoe
Viscount Grandison
Viscount Bolingbroke and St John

Notes

References
 Cokayne, George Edward, Geoffrey H. White, ed. (1949). The Complete Peerage, or a history of the House of Lords and all its members from the earliest times Vol. 11 (2nd ed.). London: The St. Catherine Press.
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of England
St John family

Noble titles created in 1559

Baron St John of Bletso


Votomita orbinaxia, biljna vrsta iz porodice melastomovki, klasificirana tribusu Memecyleae, potporodeica Olisbeoideae. Brazilski endem iz države Pará

Izvori

Vanjske poveznice
NYBG Monographs Details: Votomita orbinaxia Morley

Melastomovke
Flora sjevernog Brazila

Votomita orbinaxia