Le Sérapias méconnu ou Sérapias négligé (Serapias neglecta) est une espèce d'orchidées terrestre d'aire méditerranéenne, appartenant au genre Serapias.

Étymologie
Du latin neglectus, c'est-à-dire négligé (par les botanistes durant un temps).

Description

Plante : assez robuste, de 10 à  environ.

Feuilles : 4 à 8, lancéolées.

Fleurs : 3 à 8, assez grandes et généralement rosâtres.

Bractées : ne dépassant pas l'inflorescence.

Floraison
De mars à mai.

Habitat
Plante de pleine lumière à mi-ombre, jusqu'à , sur terrains le plus souvent acides.

Répartition
Italie métropolitaine (où le type a été trouvé vers Gênes), Sardaigne, France métropolitaine (Var, Alpes-Maritimes) et Corse.

Protection
En France, espèce protégée sur le plan national, se trouvant à ce titre sur la liste des espèces végétales protégées sur l'ensemble du territoire français métropolitain (rubrique Monocotylédones).

En outre, l'espèce est mentionné sur la liste rouge de l'UICN.

Statut de conservation UICN : Espèce quasi menacée (NT).

Notes et références

Références bibliographiques
  Pierre Delforge, Guide des orchidées d'Europe, d'Afrique du Nord et du Proche-Orient,  2005, Delachaux et Niestlé, Paris, 640 p.
  Marcel Bournérias, Daniel Prat & al. (collectif de la Société Française d'Orchidophilie), Les Orchidées de France, Belgique et Luxembourg,  2005, Biotope (collection Parthénope), Mèze, 504 p.

Liens externes

+
Espèce d'Orchidaceae (nom vernaculaire)
Orchidée d'Europe

Sérapias méconnu


An Paphiopedilum barbigerum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tang ngan Fa Tsuan Wang. An Paphiopedilum barbigerum in nahilalakip ha genus nga Paphiopedilum, ngan familia nga Orchidaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. b. barbigerum
 P. b. sulivongii

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paphiopedilum

Paphiopedilum barbigerum


طيران الجزيرة هي شركة طيران كويتية خاصة تعمل بنظام الطيران منخفض التكلفة، يقع مقرها الرئيسي في العاصمة الكويت وتتخذ من مطار الكويت الدولي مركزاً لعملياتها، تعدّ طيران الجزيرة أول شركة طيران خاصة يتم إنشائها في الكويت، وهي بذلك تكسر خمسين عاماً من احتكار الخطوط الجوية الكويتية لقطاع الطيران المدني في الكويت، تقدم طيران الجزيرة خدماتها إلى 18 وجهة في الشرق الأوسط، جنوب وغرب آسيا وأوروبا، وتعد طيران الجزيرة الناقل الوطني الثاني في الكويت.

نبذة تاريخية
تأسست طيران الجزيرة في دولة الكويت بموجب المرسوم الأميري رقم 89 لسنة 2004 كشركة مساهمة كويتية عامة برأسمال قدره 10 ملايين دينار كويتي، وكان لطيران الجزيرة شرف كبير في تتويجها كناقل وطني من قبل السلطات الكويتية ولكونها أول شركة طيران تابعة للقطاع الخاص تدخل قطاع الطيران المدني في الكويت والشرق الأوسط على أساس نظام الطيران قليل التكلفة (طيران اقتصادي).

بدأت طيران الجزيرة أولى رحلاته في 30 أكتوبر 2005 بأسطول من طائرات إيرباص A320 الجديدة كلياً والمجهزة بمقاعد جلدية مريحة، والتي تحلق إلى أكثر وجهات الشرق الأوسط رغبة بغرض الاسترخاء أو العمل. وفي فبراير 2010 قامت شركة طيران الجزيرة بالاستحواذ على شركة سحاب لتأجير الطائرات بقيمة 25,6 مليون دينار كويتي، في خطوة تهدف للتوسع والاستثمار في البنية التحتية لقطاع الطيران.

الوجهات

تمتلك طيران الجزيرة 18 وجهة في كل من شمال أفريقيا وجنوب غرب آسيا وأوروبا

الأسطول

يتضمن أسطول طيران الجزيرة الطائرات التالية (اعتبارا من يوليو 2014م)، ويبلغ متوسط أعمار الطائرات 7 سنوات.
أسطول طيران الجزيرة

سحاب لتأجير الطائرات
تملك طيران الجزيرة أسطولاً يضم 15 طائرة من طراز إيرباص (A320) موزعة بين شركة «طيران الجزيرة» التي تشغّل سبع طائرات، وشركة «سحاب لتأجير الطائرات» التي 8 طائرات تؤجرها علي شركات طيران عالمية من ابرزها طيران ناس/السعودية، فيرجن أمريكا، الخطوط السريلانكية.

إعادة الهكيلة
حققت طيران الجزيرة في عام 2009 خسائر تشغيلية تعدّ الأولى منذ تأسيس الشركة سعت بعدها الجزيرة إلى إعادة هيكلة كاملة للشركة تمثلت بالاستحواذ علي شركة سحاب لتأجير الطائرات بقيمة 26 مليون دينار ولشركة سحاب أسطول يتكون من 9 طائرات إيه 320-200 مملوكة بالاصل لطيران الجزيرة وسيصل أسطول الشركة في 2016 إلى 38 طائرة إيه 320-200 وتضمنت خطة الجزيرة إلى تقليص عدد الأسطول من 11 طائرة إلى 6 طائرات عاملة وتأجير 5 طائرات من قبل ذراع الشركة الجديد لتأجير الطائرات بالإضافة إلى إعادة هيكلة شبكة خطوطها بالكامل ومن ضمن خطتها في إعادة الهكيلة عقدت الجزيرة صفقة تمويل شراء 3 طائرات إيرباص إيه 320 بقيمة إجمالية 200 مليون دولار سيتم تسليم الطائرات خلال الفترة من 2011/2015.

زيادة رأس المال
اتمت طيران الجزيرة في عام 2013 زيادة رأس المال بنجاح بنسبة 74% ليرتفع رأس المال إلى 42 مليون دينار كويتي

العودة إلى الربحية
اجرت الجزيرة خطة إعادة الهيكلة والتي اسمتها العودة إلى الربحية بعد الخسائر التي حققتها في اعوام 2009 و 2010 استطاعت الشركة العودة إلى الربحية في عام 2011 بعد ان استطاعت ان تعزز تدفقات نقدية سنويه عبر ذراعها للتأجير شركة سحاب التي ساهمت في بنسة 52% من ارباح الشركة في عام 2011
.
بعد خطتها التي اقرت في عام 2010 استطاعت الشركة العودة إلى الربحية في نصف العام الاخير من 2010 محققة أكبر تشغيلي في تاريخها بواقع 4.4 مليون دينار كويتي، لتسجل في عام 2011 مبلغ 10.7 مليون دينار ارباح صافية و 13.9 مليون دينار في عام 2012 وحققت أرباح صافية قياسية للعام 2013 بلغت 16.7 مليون دينار كويتي

بيع الأسطول
أعلنت الشركة في 18 يناير لعام 2015 عن بيع كامل أسطولها المكون من 15 طائرة من طراز إيرباص إيه 320، وتحول الشركة للإستئجار بدلاً من التملك.

انظر أيضا
 الخطوط الجوية الكويتية
 الخطوط الوطنية
 جاسم بودي

مصادر

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لطيران الجزيرة
 تفاصيل أسطول طيران الجزيرة

أعضاء إياتا
تأسيسات سنة 2004 في الكويت
شركات طيران أسست سنة 2004
شركات طيران أسست سنة 2005
شركات طيران كويتية
شركات طيران منخفضة التكلفة
شركات كويتية أسست في 2004
شركات متعددة الجنسيات مقرها الرئيسي في الإمارات العربية المتحدة
علامات تجارية كويتية

طيران الجزيرة


Clube Desportivo das Aves (normalt bare kendt som C.D. Aves) er en portugisisk fodboldklub fra byen Aves og har hjemmebane på Estádio do Clube Desportivo das Aves. Klubben spiller i den bedste portugisiske liga, Primeira Liga. Klubben blev grundlagt i 1930.

Titler
 Portugisiske Pokalturnering (1): 2018

Historiske slutplaceringer

Kendte spillere
  Raúl Meireles
  Jorge Ribeiro
  Nuno Espírito Santo
  Amaury Bischoff
  Carlos Marafona

Danske spillere
  Ingen

Noter

Eksterne henvisninger
Klubbens officielle hjemmeside

Aves
Etableret i 1930

CD Aves


Le Coq Sportif er franskt fyrirtæki sem framleiðir íþróttafatnað og aðrar íþróttavörur. Það var stofnað árið 1882. Fyrirtækið er að mestu í eigu svissneskra fjárfesta nú um stundir, en það hefur oft skipt um eigendur í gegnum tíðina.

Saga
Fatakaupmaðurinn Émile Camuset stofnaði klæðaverksmiðju árið 1882 með aðstoð fjölskyldu sinnar. Hann hóf fljótlega framleiðslu á íþróttafatnaði að enskri fyrirmynd. Fyrsti íþróttavörulisti fyrirtækisins kom út árið 1929 og hafði einkum að geyma treyjur fyrir hjólreiðakappa. Tíu árum síðar kynnti það til sögunnar fyrsta íþróttagallann, sem einnig var kynntur sem "sunnudagsklæðnaður". Áratugir áttur þó eftir að líða uns þýska fyrirtækið Adidas kom slíkum flíkum almennilega á kortið.

Vegur Le Coq Sportif varð mestur á sjötta áratugnum. Upphaf velgengninnar má rekja til þess að árið 1951 tóks fyrirtækinu að tryggja sér réttinn á að framleiða gulu treyjuna sem fremsti keppandinn í Tour de France klæðist meðan á keppni stendur. Fyrirtækið naut einnig góðs af samningi sínum við hjólreiðakappann Louison Bobet sem sigraði í Frakklandshjólreiðunum þrjú ár í röð frá 1953-55. Um svipað leyti náði Le Coq Sportif samningum við knattspyrnu- og rúbbílandslið Frakklands og sá Ólympíuliði Frakka fyrir íþróttafatnaði á Rómarleikunum 1960.

Merki fyrirtækisins, reisulegur hani innan í þríhyrningi, var kynnt til sögunnar árið 1966, en Le Coq Sportif var eitt af fyrsta íþróttavörufyrirtækið til að merkja varning sinn með merki sínu með áberandi hætti. Þegar komið var fram á sjöunda áratuginn var fyrirtækið orðið stærsti íþróttavöruframleiðandi Frakklands.

Stríð við Adidas

Á þessum árum var í gildi samkomulag milli Le Coq Sportif og þýska íþróttavörurisans Adidas þess efnis að franska fyrirtækið einbeitti sér að íþróttafatnaði á franska markaðnum en Þjóðverjarnir sinntu skómarkaðnum. Í byrjun áttunda áratugarins ákvað Adidas að blanda sér slaginn á íþróttafatamarkaðnum og kom þá þegar til árekstra og síðar málaferla, enda hafði Camuset-fjölskyldan látið skrá einkaleyfi sitt í Frakklandi á hinu hefðbundna einkennismerki Adidas, röndunum þremur. Afleiðingin var harðvítugt viðskiptastríð fyrirtækjanna tveggja.

Eftir að Adidas beið lægri hlut í málaferlunum leitaði það hefnda með öðrum leiðum, sem fóru nærri því að knésetja Le Coq Sportif. Þjóðverjarnir tryggðu sér auglýsingasamning við Eddy Merckx, rísandi stjörnu í hjólreiðaheiminum. Það og nokkrar slæmar viðskiptaákvarðanir Camuset-fjölskyldunnar komu franska fyrirtækinu í mikil vandræði. Adidas bauðst til að yfirtaka keppinaut sinn, gegn því að fá einkaréttinn á að nota rendurnar þrjár í Frakklandi en Mirielle Camuset, dóttir stofnandans Emile, stóð öndverð gegn öllum slíkum hugmyndum. Sú andstaða byggðist þó fremur á tilfinningarökum en viðskiptasjónarmiðum, þar sem Mirielle hafði verið virk í andspyrnuhreyfingunni í seinni heimsstyrjöldinni. Frönsk stjórnvöld voru sama sinnis og fóru þess á leit við athafnamanninn André Guelfi að hann tæki að sér að bjarga Le Coq Sportif frá ásælni erlendra aðila.

Guelfi tók þetta hlutverk sitt ekki alvarlegar en svo að hann náði samkomulagi við Horst Dassler, þáverandi stjórnanda Adidas, þess efnis að Þjóðverjarnir fengju á laun leiðandi hluta í Le Coq Sportif gegn því að reisa það til vegs og virðingar á ný. Á níunda áratugnum naut fyrirtækið vaxandi velgengni í skjóli þýska risans og þótti það mikil lyftistöng þegar tennisleikarinn Yannick Noah fór með sigur af hólmi á opna franska meistaramótinu 1983 í fötum frá Le Coq Sportif. Merki fyrirtækisins var einnig áberandi á búningum ökumanna kappakstursliða Peugeot og Renault sem og hjólagarpsins Bernard Hinault.

Horst Dassler féll frá árið 1987 og setti það stöðu bæði Adidas og Le Coq Sportif í nokkuð uppnám. Franski auðkýfingurinn Bernard Tapie eignaðist fyrirtækið um tíma en hann stóð þá í ströngu vegna mútumála sem tengdust félagi hans, Olympique de Marseille. Í kjölfarið skipri fyrirtækið nokkrum sinnum um hendur þar sem erlendir fjárfestar seldu það sín á milli. Eftir mikla fjármálaörðugleika var félagið endurskipulagt árið 1005 og fimm árum síðar flutt aftur til stofnbæjarins, Romilly-sur-Seine, þar sem aðalverksmiðjur þess eru í dag.

Kunn keppnislið
Fjöldi sigursælla íþróttaliða í ólíkum íþróttagreinum hafa keppt í búningum frá Le Coq Sportif. Ber þar helst að nefna tvö heimsmeistaralið. Annars vegar Ítali á HM á Spáni 1982 og Argentínu á HM í Mexíkó 1986.

Enska liðið Everton varð meistari árið 1985 í treyjum frá Le Coq Sportif. Sömu sögu má segja um Fluminese frá Brasilíu árið 1984 og Ajax Amsterdam nokkrum sinnum á áttunda og níunda áratugnum.

Frönsk fyrirtæki

Le Coq Sportif


ගණන් කිරීම යනු, වස්තූන්ගේ පරිමිත කුලකයක අවයව සංඛ්‍යාව නිර්ණය කිරීමෙහි ක්‍රියාව වෙයි.

ගණන් කිරීම


Sveitarfélagið Árborg er den største kommune i det sydlige Island. Den blev etableret i 1998. Den største by i kommunen er Selfoss. Eyrarbakki og Stokkseyri er to landsbyer på sydkysten og Sandvíkurhreppur er den adsministrative region mellem de tre byer.

Området blev repræsenteret i den femte episode i første sæson af tv-serien Documentary Now! som vært for en Al Capone Festival.

Venskabsbyer

Árborg venskabsby med:
  Arendal, Norge
  Kalmar, Sverige
  Savonlinna, Finland

Se også
 Kommuner i Island

Referencer

Islands geografi
Kommuner

Árborg


පශු සම්පත් () යනු අපට අවශ්‍ය සත්ත්ව ආහාර හා කෙඳි නිෂ්පාදනයන් ලබා ගැනීමට කෘෂිකාර්මික සැකසුමක ඇතිකරන හීලෑ සිවුපාවුන් වේ. මෙම වචනයට කුකුල් ගණයේ සත්ත්වයන් හා ගොවිපළ මාළු අයත් නොවේ.

පශු සම්පත් යැපීම සඳහා හෝ ලාභය සඳහා පවත්වා ගෙන යයි. සත්ත්වයන් ඇතිකිරීම (පශු පාලනය) නූතන කෘෂිකර්මයේ වැදගත් අංගයකි. දඩයම් යුගයේ සිට ගොවි යුගය දක්වා ජීවන රටා ඇති බොහෝ සමාජ තුළ මෙය භාවිතා වී තිබේ.

මූලාරම්භය

සත්වයන් ඇතිකිරීමේ මූලාරම්භය සනිටුහන්වන්නේ මිනිසුන් දඩයම්කාරී ජීවන රටාවෙන් මිදී ගොවියුගයට ප්‍රවිෂ්ඨ වීමෙන් අනතුරුය. මනුෂ්‍යයන් විසින් එම සතුන් බෝකිරීම, ආහාර ලබාදීම හා හීලෑ කිරීම සිදුකරයි. කාලයක් තිස්සේ සත්ත්වයින්ගේ සමූහ චර්යාව, ජීවන චක්‍රය හා පශු සම්පත් වල භෞතිකවේදය වෙනස් වී ඇත. බොහෝ නූතන ගොවිපල සත්වයින් මුදාහැරියහොත් කැලෑවේ ජීවිතයට සුදුසු නොවේ. නැගෙනහිර ආසියාවේ බල්ලන් හීලෑකර හදාගැනීම ආරම්භ වූයේ අදින් වසර 45,000 කට පමණ පෙර සිටය. එළුවන් හා බැටළුවන් හීලෑකර හදාගැනීම ක්‍රිස්තු වර්ෂ 800 ට පෙර (800 BC) ආරම්භ විය. මැද පෙරදිග හා චීනයේ ඌරන් හීලෑකර හදාගැනීම ක්‍රිස්තු වර්ෂ 700 ට පෙර (700 BC) ආරම්භ විය. අශ්වයන් හීලෑකර හදාගැනීම පිළිබඳ පළමු සාක්ෂිය ලැබෙන්නේ ක්‍රිස්තු වර්ෂ 400 ට පෙර දීය. (400 CE) පුළුල් දර්ශනයක දී පශු සම්පත් යන්නෙන් අදහස කෙරෙන්නේ ප්‍රයෝජනවත් වාණිජමය භාවිත සඳහා මිනිසා විසින් තබා ගෙන ඇති සත්ව ජනගහනයක් හෝ ප්‍රජාවකි. මෙමඟින් ගෘහස්ථ සතුන්, අර්ධ ගෘහස්ථ සතුන් හෝ අල්ලා ගන්නා ලද කැලෑ සතුන් හැඳින්වීම සිදු විය හැක. අර්ධ ගෘහස්ථ යන්නෙන් හැඳින්වෙන්නේ යන්තමින් හීලෑ කළ සතුන් හෝ කලහ මට්ටම්වල සිටිනා සතුන්ය. හීලෑ කිරීමේ ක්‍රියාවලිය තුළ ද මෙම ජනගහනය සිටිය හැක.

වර්ග
ප්‍රායෝගික සාකච්ඡාවල දී , සමහරක් පුද්ගලයින් පශු සම්පත් යන වදනින් අදහස් කරනුයෙ හීලෑ සතුන් පමණක් හෝ වසම ඇති කරන සතුන් පමණකි.

සත්ත්වයින් ඇති කිරීමේ අරමුණු

පශු සම්පත් යම්තාක් දුරකට ඒවායේ අවසාන අරමුණ අනුව වර්ගිකරණය කෙරෙයි. (ආහාර හෝ තන්තු නිපදවීම හෝ ශ්‍රමය ලාබා ගැනීම)

පශු සම්පත් වල ආර්ථික වටිනාකමට පහත කරුණු හේතුවේ.
මස් නිෂ්පාදන
	ප්‍රයෝජනවත් ආහාරමය ප්‍රෝටීන සහ ශක්තිය නිපදවීම
කිරි නිෂ්පාදන
	ක්ෂිරපායි සත්ත්ව පාලනය සිදු කෙරෙන අවස්ථා වලදී අදාල සතුන් කිරි නිපදවීම සදහා භාවිතා කළ හැකි අතර ඒ ඇසුරෙන් යෝගට්, චීස්, බටර්, අයිස් ක්‍රීම්, කෙෆීර් සහ කුමිස් ආදි කිරි ආශ්‍රිත නිෂ්පාදනය කළ හැක. බොහෝ විට මේ ආකාරයට පශු සම්පත් භාවිතා කිරීම ඔස්සේ අදාල සතුන් මස් පිණිස මරාදැමීම මගින් නිෂ්පාදනය කළ හැකි ආහාර ශක්තිය මෙන් කිහිප ගුණයක නිෂ්පාදනයක් සිදු කළ හැක.

තන්තු නිෂ්පාදන
	පශු සම්පත් ඇසුරෙන් තන්තුමය / රෙදි කර්මාන්තය ආශ්‍රිත නිෂ්පාදන රැසක් සිදුකළ හැක. උදාහරණයක් ලෙස බැටළුවන් සහ එලුවන් ආශ්‍රයෙන් ලෝම නිෂ්පාදන සිදු කළ හැක. එසේම ගවයින්, මුවන් සහ බැටළුවන් ආශ්‍රයෙන් පදනම් කළ හම් නිෂ්පාදනය සිදු කළ හැකි වෙයි. තවද ඔවුන්ගේ ඇට කුර සහ අං විවිධාකාරයෙන් භාවිතා කළ හැක.

පොහොර නිෂ්පාදන
	සත්ත්ව අපද්‍රව්‍ය (මළපහ) ගොවිබිම් වල විසිරවීම මගින් වැඩි අස්වැන්නක් ලබාගත හැකිවේ. ඓතිහාසිකව පවා ගොවිතැන් කටයුතු සිදු කිරීම සත්ව පාලනය එකිනෙක බද්ධ වී පැවතීම සදහා මෙය එක් හේතුවක් වෙයි. තවද මෙම සත්ත්ව අපද්‍රව්‍ය බිත්ති සහ බිම් සකස් කිරීමේදි සිමෙන්ති නිෂ්පාදනය කිරීම සදහා භාවිතා කළ හැක. ඇතැම් විට සත්ව අපද්‍රව්‍ය ගිනිදැල්වීම සදහා ඉන්ධනයක් ලෙසද භාවිතා කෙරෙයි. ඇතැම් විට සත්ත්ව රුධිරය සහ අස්ථි ද පොහොර ලෙස භාවිතා වෙයි.

ශ්‍රමය ආශ්‍රිත යෙදුම්
අශ්වයින්, බූරුවන් සහ යැක් ගවයින් ආදි සතුන් යාන්ත්‍රික ශක්ති ප්‍රභවයක් ලෙස භාවිතා කළ හැක. වාශ්ප බලය භාවිතයට පැමිණීමට ප්‍රථම ප්‍රයෝජනයට ගත හැකි වු එකම මානව නොවන ශ්‍රම ශක්ති ප්‍රභවය වුයේ මෙම සත්ත්වයින් වෙයි. වර්තමානයේ පවා මෙම සත්වයින් සීසැම් කටයුතු, ප්‍රවාහන කටයුතු සහ හමුදාමය කටයුතු සදහා ලෝකයේ බොහෝ ප්‍රදේශ වල භාවිතා වේ.

භූමි කළමණාකරණය
ඇති කරනු ලබන සත්ත්වයින් විසින් සිදු කරන උලාකෑම ගොවිබිම් ආශ්‍රිතව වල්පැලෑටි සහ යටි වගා පාලන ක්‍රමයක් ලෙස ඇතැම් විට භාවිතා වෙයි. උදාහරණයක් ලෙස ලැවු ගිනි ඇති වන ප්‍රදේශයන් වල පවතින වියළි තණ බිම් උලාකෑම සදහා ඒවා වෙතට එළුවන් සහ බැටළුවන් නිදහස් කෙරෙන අතර එම ක්‍රමය ඔස්සේ දාහ්‍ය ද්‍රව්‍ය ඉවත්වීමෙන් ගිනිහට ගැනීමේ අවධානම පහළ යයි.

සතුන් ගෘහස්ථකරණයේ ඉතිහාසය පුරා අඩංගු මරණයට පත්වු සත්ත්ව දේහ උපරිම වශයෙන් ප්‍රයෝජනයට ගැනීම සදහාත් නාස්තිය අවම කිරීම සදහාත් ද්විතීක නිෂ්පාදන රැසක් නිර්මාණය වී ඇත. උදාහරණයක් ලෙස සත්ත්ව සිරුරට ආහාරයට ගත නොහැකි කොටස් සහ අනෙකුත් ඉවත දමන කොටස් සුරතල් සතුන් සදහා ආහාර හෝ පොහොර බවට පරිවර්තනය කෙරෙයි. අතීතයේ දී ඇතැම් විට ඒවා පශු සම්පත් පාලනයේදී සත්ත්ව ආහාර ලෙස ද භාවිතා විය. නමුත් කිසියම් විශේෂයක සත්ත්ව සිරුරකින් ඉවත දමන කොටස් එම විශේෂයේම සතුන් වෙත ආහාර ලෙස සැපයීම මගින් ලෙඩ රෝග පැතිරියාමේ අවධානමක් ඇතිවීමේ හේතුවෙන් සත්ත්ව සහ මානව සෞඛ්‍ය කෙරෙහි අහිතකර බලපෑම් එල්ලවිය හැක. (උදාහරණයක් ලෙස ප්‍රයෝන්, ස්ක්‍රැපී සහ BSE වැනි රෝග පෙන්වාදිය හැක. ප්‍රධාන වශයෙන්ම BSE (උමතු ගව රෝගය) රෝගය හේතුවෙන් බොහෝ රටවල සත්ත්ව සිරුරු වලින් ඉවත ලන ද්‍රව්‍ය සත්ත්ව ආහාර ලෙසම නැවත භාවිතා කිරීම තහනම් කොට ඇත. (සැලකිය යුතුයි - මෙය වමාරා කන සතුන් සදහා අදාලව වෙයි)

රෝග

පශු සම්පත් රෝගවලට සත්ව සුබසාධනය, නිෂ්පාදනය පහල යාම ඇතුළත් වන අතර දුර්ලභ අවස්ථාවල දී මනුෂ්‍යයන්ට ආසාදනය විය හැක.

සත්ව රෝග, සත්ව පශු පාලනය හරහා පාලනය කිරීම හෝ අඩු කිරීම හෝ ප්‍රතිජීවක හෝ නිර්වින්දන හරහා පාලනය කිරීම් සිදු කළ හැක. දියුණු වෙමින් පවතින රටවල සත්ව රෝග සත්ව පශු පාලනය හරහා පාලනය කෙරෙන අතර එමඟින් නිෂ්පාදනය සැලකිය යුතු ලෙස පහල යයි. විශේෂයෙන් එය බොහොමයක් දියුණු වෙමින් පවතින රටවල සත්ව කණ්ඩායම්වල අඩු සෞඛ්‍ය තත්වයට හේතු වේ. රෝග කළමනාකරණය හරහා නිෂ්පාදනය වැඩි කර ගැනීම කෘෂිකාර්මික ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීමේ දී ගනු ලබන ප්‍රථම පියවර වේ.

රෝග කළමනාකරණය සත්ව පශු පාල‍නයේ වෙනස් වීම් හරහා ළඟා කරගත හැක. සතුන් මිශ්‍ර වීම පාලනය කිරීමෙන්, ගොවිපලවලට ඇතුළු වීම පාලනය කිරීමෙන් හා ආරක්ෂාකාරී ඇඳුම් භාවිතයෙන්, හා ආසාධිත සතුන් වෙන් කර තැබීම රෝග ව්‍යාප්ත වීම පාලනය කළ හැක. රෝග කළමනාකරණය නිර්වින්දන හා ප්‍රතිජීවක භාවිත‍යෙන් පාලනය කළ හැක. ප්‍රතිජීවක වැඩීම් වර්ධකයක් ලෙස ද භාවිතා කළ හැක. ප්‍රතිජීවක ප්‍රතිරෝධයේ ගැටළු මඟින් වැළැක්වීමේ මාත්‍රා කිරීම සීමා කළ හැක.

සමහරක් රටවල දී සතුන් ප්‍රවාහනය කිරීම විකිණීම හෝ ප්‍රදර්ශනය කිරීමට පෙර පශු වෛද්‍ය සහතියක් භාවිතා කිරීම අවශ්‍ය වේ. රෝගයෙන් තොර කොටස් සැමවිට ඉතාමත් දරුණු ලෙස සවි ගැන්වීම සිදු කළ අතර OIE ට දැනුම් දෙනු ලැ‍බේ.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි

 Livestock - New South Wales Government
 Havana Livestock Fair (Photo Feature) - Havana Times, October 19, 2010

මස් කර්මාන්තය

පශු සම්පත්


වර්තමාන කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ වාද්දුව ප්‍රදේශයට අයත් පොතුපිටිය ග්‍රාමයේ පිහිටි ඕලන්ද යුගයේ නිවාසයකි . එම නිවසේ අතීතය දාහත්වන සියවසේ ලන්දේසි යුගය දක්වා විහිදේ. ක්‍රි.ව. 1690 දී පමණ වස්කඩුබද්ද නින්දගම් අධිපතිව විසුවා වූ පෙරියවාහල ධර්මසේන මුදියන්සේ (ධර්මසේන රාළලාගේ දොන් ගිමාර පෙරේරා) නම් තැනැත්තාට ලන්දේසි අණ්ඩුවෙන් මහ විදානේ(ගෞරව) තනතුරක් ලද බව කියැවේ.ඔහු රාජකීය  සම්බවයක් සහිත අයෙකුගේ දියණියක් වූ තුඩුගල මුඩිත්ත තෙන්නකෝන් මුදියන්සේලාගේ දෝන ලුසියා පෙරුමාල් නම් කාන්තාව විවාහ කරගෙන්නේ පසුවය.  පසුව ඔහු වස්කඩු බද්දේ දොමින්ගෝ රෝමානු කතෝලික දෙව් මැදුර පෙනෙනා මානයේ අක්කර විස්සක පමණ භූමියක් මිලටගෙන එහි ලන්දේසි ගෘහ නිර්මාණය භාවිත කරවමින් උලු සෙවිලි කළ නිවසක් සාදා තිබේ . මෙම කාලය වන විට නිවාස සඳහා උලු සෙවිල්ලීම තහනම් විය. එබැවින් මෙම උලු සෙවිලි කර තැනුවා වූ නිවාසය පානදුර තොටුමුණ පලාතේ පළමුවන උලු සෙවිලි කළ නිවාසය ලෙසින් ජනවහරට එක්විය. පෙරියමුදියන්සේ වර්ශ 1699 දී මෙම නිවාසය සෑදීම සඳහා මුල්ගල් තබා ඇති අතර නිවසේ වැඩ කටයුතු අවසාන කරවා ඇත්තේ 1706 වසරේදීය. මෙම ගම් ප්‍රදේශයේ එකල පට්ටි නැමති කුලයක බොහෝ පිරිසක් විසූ බැවින් එකල මෙම නිවස හැදින්වීම සඳහා පට්ටිකාරවාසල යන නාමය බාවිතකර තිබේ.මෙම නිවසේ විසූ දෙවැනි පරම්පරාව වූවේ මුදියන්සේගේ බාල පුතු වූ  අතපත්තුවේ ආරච්චිව විසුවා වූ ධර්මසේන රාළලගේ දොන් පෙරියසප්ත පෙරුමාල්  පෙරේරා ගේ පවුලයි. මෙතුමාගේත් පුතු වූ ධර්මසේන රාළලාගේ දොන් රිචඩ් පෙරේරා විසින් 1815වසරේදී ඉපැරණි ලන්දේසි නිවස නවතම බ්‍රිතාන්‍ය ගෲහනිර්මාණ යොදා නවීකරනය කරවන ලද්දේය. ඉන් පසු එය හඳුන්වන ලද්දේ පට්ටිකාරවාසල අලුත් වලව්ව ලෙසින. ඇතමුන් එයට පොතුපිටියේ වලව්ව යැයි කිවූහ. වර්ෂඛණ්ඩරාෂ්ඨ්‍ර  කෲතියට අනුව මෙම වලව්වේ පරිවාරය කෝට්ටේ රජපෙලපතින් ජාතවූ අයවලුන් පිරිසකි. කාලයාගේ ඇවැමෙන් ධර්මසේන රාළලාගේ පරිවාරය අවසන් වී ගොස් සුසෙව්හේවාගේ පරිවාරයට මෙම වලව්ව අයත් විය. පට්ටිකාර වාසල එදා සිට විසිවන සියවසේ එම පරපුරේ අවසාන ආරච්චි වශයෙන් සිටි සුසෙව්හේවගේ සීමන් ධර්මසේන වීරසිංහ දක්වා වූ රදල පරම්පරා හතකට පමණ සෙවන ලබා දුන්නේය.පසු කාලවලදී වෙනස් වීම් රැසකට භාජනය වූවත්  මෙම වලව්ව මේ වන විටත් ගරා වැටෙමින් වුවද සුවිශාල මන්දිරයක් ලෙසින් අතීත රදල වරුන්ගේ අභිමානය ප්‍රදර්ශනය කරන්නේය.

මූලාශ්‍ර
නාරි සංදේශය අරුත් ගැන්වීම 1914/ නාරි සංඳේශය අරුත් ගැන්වීම 1925 (ඩබ්ලිව් ඒ එෆ් ධර්මවර්ධන)/ වර්ශඛණ්ඩරාෂ්ට්‍ර ග්‍රන්ථ්‍ය 1875- (වස්කඩුවේ ශ්‍රී සුභූති හිමි)/පොතුපිටිය රජමහ වෙහෙර 1998- (බද්දේගම සුමන හිමි)

පට්ටිකාරවාසල


Rúskoye  es un jútor del raión de Krymsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en las vertientes septentrionales del extremo de poniente del Cáucaso Occidental, a orillas del río Ruskaya, afluente del río Kudako, que lo es del Adagum, de la cuenca del Kubán, 13 km al nordeste de Krymsk y 94 km al oeste de Krasnodar. Tenía 476 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Moldavanskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace.
Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Русское (Краснодарский край).
Sitio web del municipio
Mapa topográfico en maps.vlasenko.net.
 en Panoramio

Localidades del raión de Krymsk del krai de Krasnodar

Rúskoye (Krasnodar)


Dhandhuka  es una ciudad de la India en el distrito de Ahmedabad del estado de Guyarat.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 24  a 148 km de la capital estatal, Gandhinagar, en la zona horaria UTC+05:30.

Demografía

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Guyarat

Dhandhuka


Die Außerirdischen ist der
 alternative Titel (DVD) des Films Gesandter des Grauens, US-amerikanischer Science-Fiction-/Horrorfilm aus dem Jahr 1957
 Titel des Films Die Außerirdischen (1979), italienischer Science-Fiction-Film
 Titel des Films Die Außerirdischen (2007), deutsch-US-amerikanische Dokumentation
 Titel eines Romans von Doron Rabinovici aus dem Jahr 2017

Die Außerirdischen


Bernières may refer to:

Places

France
Bernières, Seine-Maritime, in the Seine-Maritime département
Bernières-d'Ailly in the Calvados département
Bernières-le-Patry in the Calvados département
Bernières-sur-Mer in the Calvados département
Bernières-sur-Seine in the Eure département

Canada
Bernières municipality in the district of Saint-Nicolas, Quebec

People
Henri de Bernières (c.1635–1700), French Catholic priest, first resident pastor of Quebec
Louis de Bernières (born 1954), British novelist

See also
Berners

Bernières


Siljan may refer to:

People
Siljan Avramovski, a Macedonian police official and former Minister of Internal Affairs

Places

Norway
Siljan, Norway, a municipality in Telemark county, Norway
Siljan (village), a village in Siljan Municipality in Telemark county, Norway
Siljan Church, a church in Siljan Municipality in Telemark county, Norway

Sweden
Siljan (lake), a lake in Dalarna, Sweden
Siljan Ring, a prehistoric impact crater in Dalarna, central Sweden

Siljan


Blood Brothers is a musical with book, lyrics, and music by Willy Russell. The story is a contemporary nature versus nurture plot, revolving around fraternal twins Mickey and Eddie, who were separated at birth, one subsequently being raised in a wealthy family, the other in a poor family. The different environments take the twins to opposite ends of the social spectrum, one becoming a councillor, and the other unemployed and in prison. They both fall in love with the same girl, causing a rift in their friendship and leading to the tragic death of both brothers. Russell says that his work was based on a one-act play that he read as a child "about two babies switched at birth ... it became the seed for Blood Brothers."

Originally developed as a school play, Blood Brothers debuted in Liverpool before Russell transferred it to the West End for a short run in 1983. The musical won the Laurence Olivier Award for Best New Musical and went on to a year-long national tour before returning for a revival in the West End in 1988 where it stayed at the Albery Theatre for 3 years, transferring to the Phoenix Theatre in 1991. The revival ran for more than 24 years in the West End, and played more than 10,000 performances, becoming the third longest-running musical production in West End history. It finally closed in November 2012. The musical has been produced with success on tour, on Broadway and elsewhere, and it has developed a cult following.

Production history

Original production
Willy Russell originally wrote and presented Blood Brothers as a school play first performed at Fazakerley Comprehensive School, Liverpool, in November 1981, in conjunction with Merseyside Young People's Theatre (MYPT; now operating as Fuse: New Theatre For Young People). He then wrote a score and developed the musical for a production at the Liverpool Playhouse, opening on 8 January 1983, starring Barbara Dickson (Mrs. Johnstone), Andrew Schofield (narrator), George Costigan (Mickey) and Andrew C. Wadsworth (Eddie). It was only a modest success. Nevertheless, the show transferred to London's West End on 11 April 1983 at the Lyric Theatre and ran until 22 October 1983, winning the Olivier Award for Best New Musical and another Olivier for Dickson's performance. This was followed by a 1984 UK tour.

1988–2022 West End
Blood Brothers
year-long national tour beginning in 1987, produced by Bill Kenwright (and directed by Kenwright and Bob Tomson), starring Kiki Dee as Mrs Johnstone, Warwick Evans as the Narrator, Con O'Neill as Mickey and Robert Locke as Eddie, leading to a revival at the Albery Theatre (now the Noël Coward Theatre), directed by Tomson, with the same cast. O'Neill won an Olivier Award for his performance, and Dee was nominated. It opened on 28 July 1988 and moved out of that theatre on 16 November 1991. The musical transferred to the Phoenix Theatre on 21 November 1991, where it celebrated its 10th Anniversary with a gala performance on 28 July 1998, featuring Lyn Paul as Mrs Johnstone, Keith Burns (Narrator) Andy Snowden (Mickey) & Mark Hutchinson (Eddie). The show closed its West End run on 10 November 2012. Due to close on 27 October, its run was extended by 2 weeks with returning favourites in the closing cast, including Lyn Paul, original narrator Warwick Evans, Sean Jones as Mickey, Mark Michael Hutchinson as Eddie and Jan Graveson as Linda.  It played more than 10,000 performances in London, making it the third longest-running musical to ever play in the West End. The UK tour continued until 2013.
A new version has been released in 2022 with a new cast

The central role of Mrs. Johnstone has been played in various productions by, among others, Dee, Angela Richards, Barbara Dickson, Stephanie Lawrence, Debbie McGee, Clodagh Rodgers, Lyn Paul, Jane Rossington, Siobhan McCarthy, four of the Nolan sisters (Linda, Bernie, Denise and Maureen), Anneka Rice, Melanie C (making her West End debut and receiving an Olivier nomination in 2009), Marti Webb, Vivienne Carlyle, Niki Evans, Amy Robbins, Natasha Hamilton, Helen Reddy, Rebecca Storm, Carole King and Petula Clark. Stephanie Lawrence played the role more times than anyone else. Mickey has been played by O'Neill, Russell Boulter, Stephen McGann, Paul Crosby, Antony Costa, Stefan Dennis, Andy Snowden, David Cassidy and Michael J.Cook among others. Notable actors to play Eddie include Hutchinson and Shaun Cassidy. Narrators include Evans, Carl Wayne, Adrian Zmed, David Soul and Marti Pellow. Alex Harland played the small role of the postman in more than 4,000 performances.

Australian Production
The inaugural Australian production of Blood Brothers premiered August 1988 at the York Theatre in Sydney where it ran for three months: the cast included Chrissy Amphlett as Mrs Johnstone, Bob Baines as the Narrator, Zoe Carides as Linda, Peter Cousens as Edward and Russell Crowe as Mickey.

In 1994 a production of Blood Brothers directed by Bill Kenwright - who had overseen the play in the West End and on Broadway - ran in Melbourne and Sydney in the summer and fall having played dates in Wellington and Auckland NZ that spring: the cast included Stefan Dennis as Mickey, Delia Hannah as Mrs. Johnstone, and David Soul as the Narrator.

In 2013 Blood Brothers was produced by the Harvest Rain Theatre Company of Brisbane playing the Cremorne Theatre 3–17 August: directed by Tim O'Connor, the production featured Amanda Muggleton in the role of Mrs. Johnstone. Muggleton had previously played Mrs. Johnstone in the Metcalfe Playhouse (Perth) production of Blood Brothers which ran 11 November – 4 December 2011.

The Chapel Off Chapel venue in Prahran hosted a production of Blood Brothers from 19 March – 6 April 2014: the cast included Chelsea Plumley as Mrs.Johnstone and Peter Hardy and Glenda Linscott as the Lyons.

In 2015 Enda Markey revived Blood Brothers for a 6 February – 15 March engagement at Hayes Theatre Co, reportedly affording the play its first professional production in Sydney since the September 1994 engagement of the play's New Zealand/Australian tour. The play was produced by Enda Markey and directed by Andrew Pole with musical direction by Michael Tyack: the cast included Blake Bowden as Edward, Michael Cormick as the Narrator, Helen Dallimore as Mrs Johnstone, and Bobby Fox as Mickey. The production went on to play for three weeks at the Alex Theatre, St Kilda, Melbourne, from 14 July 2015, with Josh Piterman taking over the role of Edward.

Broadway and U.S. tour
The Broadway production opened on 25 April 1993 at the Music Box Theatre and closed on 30 April 1995 after 840 performances. It was co-directed by Tomson and Kenwright. Several of the British actors made their Broadway debuts, including Stephanie Lawrence as Mrs. Johnstone, O'Neill as Mickey, Graveson as Linda, Hutchinson as Eddie and Evans as the narrator. Barbara Walsh was Mrs Lyons, and Kerry Butler made her Broadway debut in the ensemble. To boost box office sales during the run, Kenwright persuaded Petula Clark to make her Broadway debut, replacing Lawrence as Mrs. Johnstone, with David Cassidy and Shaun Cassidy as her sons. The casting of the Cassidy half-brothers as the twins generated much publicity. The musical received Tony Award nominations for best musical, best book and best direction, and Lawrence (best actress), O'Neill (best actor) and Graveson (best featured actress) were all nominated for their performances in the original Broadway production. Following Clark's portrayal, Mrs. Johnstone was played by other 1970s pop singers, with King and Reddy later playing the role on Broadway.

Clark and David Cassidy also starred in the US national tour from 1994 to 1995. Clark and the Cassidys also recorded the international cast album, with the musical's playwright, Willy Russell as the Narrator. Many of the cast members were also in the Canadian run, which starred David Cassidy, Michael Burgess and Canadian singer-songwriter Amy Sky.

South African adaptation
David Kramer adapted and directed the South African version in 2012, which he set in District Six, a predominantly Coloured inner-city residential area in Cape Town during the Apartheid era, with black cast members. This was the first time that Willy Russell had allowed the musical to be adapted.

Pokrvní bratia (Slovak)
"Pokrvní bratia" - "Blood Brothers", adapted in the Czech-Slovak language - has been produced several times in the Czech Republic and Slovakia, the inaugural production - adapted into Czech-Slovak by Alexandra Ruppeldtová - premiering in December 1993 at the Nová Scéna Theatre in Bratislava and featuring Soňa Valentová in the role of Johnstonová [i.e. Mrs Johnstone]. "Pokrvní bratia" - newly adapted by Martin Fahrner - premiered at the  in Pardubice in February 2001: a subsequent production of the Fahrner adaptation ran at the  in Uherské Hradiště from 1 October 2001 to 7 June 2002 followed by a production (also à la Farhner) at the J. K. Tyl Theatre in Pilsen which ran from 27 September 2003 to 9 June 2004 with  and  alternating in the role of Johnstonová. The premiere Prague engagement of "Pokrvní bratia" - introducing an adaptation by Adam Novák - inaugurated its  run 17 November 2004: this production would feature  and Sisa Sklovská alternating in the role of Johnstonová. "Pokrvní bratia" -  as adapted by Fahner - was produced by the Liberec-based  whose engagement premiered 23 March 2007: this production would encore in September 2008 as the inaugural production of the Heineken Tower Stage at Tower 115 in Bratislava, where the F. X. Šalda troupe performed "Pokrvní bratia" over three nights. Brno City Theatre revived the Novák adaptation for a production which premiered 2 June 2012 for a 25 performance run during which Hana Holišová and  alternated in the role of Johnstonová. The Ruppeldtová adaptation of "Pokrvní bratia" was produced at the  in Prešov for a fifteen performance run premiering 21 September 2012 over which Svetlana Janišová played the role of Johnstonová. The Nová Scéna Theatre staged a revival of the Ruppeldtová adaptation of "Pokrvní bratia" with an 18 September 2015 premiere at the Nová Scéna Theatre with occasional performances til the end of October, with an announced encore run scheduled to premiere 22 March 2017: Jana Lieskovská and , who alternated in the role of Johnstonová in the 2015 Nová Scéna revival, are scheduled to reprise the role in the 2017 Nová Scéna encore production.

Other international productions
In addition to the above, the musical has also been produced in various theatres in Europe, Argentina, Mexico, Japan, Korea, Israel, and Canada.

Plot

Act One
The play opens in the early 1980s, at the ending of the story. Mrs. Johnstone, surrounded by others, including Mr. and Mrs. Lyons, and the Narrator, is standing over the bodies of Mickey and Eddie and sings "Tell Me It's Not True" ("Overture"). The Narrator introduces the "story of the Johnstone twins" to the audience and the play then flashes back to the late 1950s.

30-year old Mrs Johnstone lives in the Victorian inner-city slums of Liverpool. She describes her whirlwind romance with her husband, who, once attracted to her because of how she looked "like Marilyn Monroe," lost interest in her after multiple pregnancies and weight gain, and eventually left her for a younger, more attractive woman. Now a single mother, she discovers she's pregnant yet again ("Marilyn Monroe").

Heavily in debt and unable to support her seven children alone, Mrs Johnstone takes a job as a cleaner for a local upper-middle-class couple, Richard and Jennifer Lyons. While talking with Mrs Lyons, she mentions she's found out she's carrying twins, but can only afford to raise one more child. Mrs. Lyons, desperate for a baby but unable to conceive, suggests she give one of the babies to her ("My Child"). Mrs. Johnstone  reluctantly agrees and is made to swear on the Bible to keep to the deal.

Mrs. Johnstone has the twins, and names the two children Michael (known as Mickey throughout the play) and Edward, but then regrets having agreed to give one away ("Easy Terms"). After keeping her deal with Mrs. Lyons, she returns home with baby Michael and lies to her older children, saying that the other baby died.

Mrs. Johnstone continues to work for the Lyons family, but Mrs. Lyons begins to feels she's too attached to Edward. She fires her, causing Mrs Johnstone to demand her son back. Mrs. Lyons manipulates her into backing down by playing on her superstitious nature, telling her that "if twins separated at birth learn that they were once one of a pair, they will both immediately die" ("Shoes Upon the Table").

Years later, a seven-year-old Mickey meets Edward by chance. After learning that they share the same birthday, the two boys make a pact to become blood brothers, with Mickey nicknaming Edward "Eddie." Mrs. Johnstone finds them and sends Eddie away, fearing they'll find out they're twins. Later in the day, Mickey goes to Eddie's house, but Mrs. Lyons throws him out when she realizes that he's Edward's twin.

Mickey plays with some neighbourhood children, including his friend Linda ("Kids' Game"). Afterwards, Mickey takes her to see Eddie, and the three of them sneak off to play. Mrs. Lyons worries about Eddie's whereabouts ("Gypsies in the Wood"). The three are caught attempting to throw stones through a window by a police officer, and escorted home.

Mrs. Lyons, worried about Eddie's friendship with Mickey, persuades her husband they should move. Eddie goes to Mrs. Johnstone's house to say goodbye to Mickey and she gives him a locket, which she claims contains a picture of herself and Mickey. Edward asks Mrs. Johnstone why she doesn't simply move away, causing her to dream about the seemingly impossible possibility of her moving away and beginning a new life ("Bright New Day (Preview)"). Mickey goes to visit Eddie but finds him gone ("Long Sunday Afternoon / My Friend").

During the early 1970s, the Johnstone family are moved from the condemned inner-city slums of Liverpool to a new council house in the nearby overspill town of Skelmersdale ("Bright New Day").

Act Two
Act Two rejoins the twins when they are 14 years old, some time in the early to mid 1970s. The Johnstone family are enjoying a better life now they have moved to a new home and a new area, and they have not seen Eddie in all this time ("Marilyn Monroe 2"). Mickey has now developed a crush on Linda, who is obviously interested in him too, but Mickey does not know how to approach her and is embarrassed by her honesty to being attracted to him. During their journey to schoolת Sammy, Mickey's older brother, pretends to be 14 to get a cheaper bus ticket. When he is confrontedת his violent nature becomes obvious; he swears violently at the driver, threatens him with a knife, steals some money and escapes.

Eddie is suspended from his boarding school for refusing to give up his locket to a teacher. Meanwhile, Mickey refuses to pay attention or co-operate during a class in his school, insulting the teacher, and is suspended. Linda is also suspended for defending him. When he returns home, Eddie refuses to tell Mrs. Lyons about the locket's contents, and when she takes it and sees the picture inside she panics, and immediately assumes it is a picture of Eddie. She grows paranoid, having once thought she had buried the past by moving away, and questions Mrs. Johnstone's presence in their lives ("The Devil's Got Your Number"). Eddie and Mickey, now teenage and insecure, both reminisce over their blood brother status, and after seeing each other but not realising they are seeing their blood brother, think about how they wish they had the qualities the other guy has ("That Guy"). After Mickey and Linda walk through a field in the countryside surrounding Skelmersdale, where Linda expresses her frustration at how Mickey has not yet asked her out, Mickey and Eddie meet by chance once again, revealing that the Lyons family moved close to Skelmersdale (where the Johnstone family now live) and they discover that they live near each other. Eddie gives Mickey humorously inexperienced advice on how to talk to Linda, and invites him to watch a pornographic film with him to "see how it's done".

An increasingly mentally deranged and paranoid Mrs. Lyons further questions whether she is truly free from Mrs. Johnstone ("Shoes Upon The Table (Reprise)") as Mickey asks his mother for money to see a film while reintroducing Eddie. After she realises it is a pornographic film, the three have a humorous moment, before Mrs. Johnstone gives them the money and they leave. Mrs Lyons, by this point clearly mentally ill, discovers Mrs. Johnstone's house and confronts her, believing that she followed her after they moved. After she admits that she "never made him [Eddie] mine", she offers to pay off Mrs. Johnstone again. After Mrs. Johnstone stands her ground and declares she will not be paid off again, stating that she has made a good life for herself, an enraged Mrs. Lyons attempts to attack Mrs. Johnstone with a knife, but a now strong-willed Mrs. Johnstone fights back and kicks her out, with Mrs. Lyons fleeing in terror. Mrs. Lyons continues to deteriorate into insanity and it is implied that she now has a reputation for being insane. (Mad Woman On A Hill).

Mickey, Eddie, and Linda spend each summer as teens together, taking the play to the end of the 1970s, when an 18-year-old Eddie reveals to Linda that he is leaving for university in Liverpool the following day, but has not told her or Mickey. Linda reveals that Mickey still hasn't asked her out, prompting Eddie to tell her what he would say to her if he were Mickey. Secretly, he is revealing his true feelings but has not acted on them out of respect for Mickey ("I'm Not Saying A Word"). Eddie leaves for university in Liverpool, but not before encouraging Mickey to ask Linda out.

During Eddie's absence, Linda gets pregnant, and she and Mickey quickly marry and move in with Mrs Johnstone. Mickey is then made redundant from his factory job due to the recession, which hits Merseyside particularly hard, and Mickey joins thousands of other Merseysides on the dole shortly before Christmas ("Take A Letter, Miss Jones"). Eddie returns at Christmas ready to party and have fun, but Mickey realises that they are now very different; after a small argument, they part. Mickey is persuaded to assist his brother Sammy, who now engages in criminal acts, in a robbery, to earn money to support Linda and their baby daughter Sarah. The robbery goes bad, and Mickey becomes an accessory to a murder committed by Sammy. He is sentenced to seven years in prison, and the incident destroys Mickey mentally.

In prison, Mickey is diagnosed as chronically depressed. When released early for good behaviour, he is still dependent on anti-depressants. He becomes withdrawn and turns away from Linda ("Marilyn Monroe 3"). Linda, unable to get Mickey off the anti-depressants, contacts Eddie, who is now a local councillor, who gets them their own house in Liverpool and Mickey a job ("Light Romance"), taking the focus of the play back to Liverpool. Linda worries about Mickey and continues to meet up with Eddie. A mentally ill Mrs. Lyons, now seemingly wanting to get back at Mrs. Johnstone in any way possible, even if it involves possibly being harmful to Eddie, sees Eddie and Linda together and tells Mickey about it, suggesting that the two are having an affair. Distraught over Eddie and Linda's 'affair,' Mickey grabs the gun that Sammy hid before he got arrested and storms down to the council offices to confront Eddie ("Madman"), who is giving a speech as Mickey storms in with the gun. Mickey asks why Eddie would take away the one good thing that Mickey had – Linda. Eddie denies this intention, and the police enter, demanding that Mickey put the gun down. After being informed by Linda of the incident, Mrs. Johnstone runs in and, in an attempt to stop Mickey from shooting Eddie, tells the two brothers the truth. Mickey furiously despairs that he was not the one given away, because then he could have had the life given to Eddie. Enraged, Mickey gestures with the gun toward Eddie. The gun fires, killing Eddie, with the police then shooting and killing Mickey.

As Mrs. Lyons had suggested all those years earlier, the superstition that the two brothers would die if they discovered the truth has finally materialised, and the narrator questions whether the differing backgrounds of the two boys was more to blame than superstition. ("Tell Me It's Not True").

Alternative Ending
In another version, Mickey has a fake gun. Mrs. Johnstone rushes to stop him and reveals the truth, which provokes Mrs. Lyons to attempt to shoot Mickey in order to keep her own child. Eddie jumps in and takes the bullet, and Mrs. Lyons shoots Mickey in rage. This version ends with the narrator's monologue.

Notable casts and characters

Casts

Notable Replacements
Sean Jones has played 'Mickey Johnstone' numerous times on both the UK tours and in London's West End. As of August 2023 he is still playing the role on the current UK tour.

Singer Nikki Evans is currently playing Mrs. Johnstone in the 2023 UK tour.

In the West End production, Spice Girl Melanie C played Mrs. Johnstone.

Characters
The Narrator, who throughout the play breaks the fourth wall to help the story progress and act as a moral compass. He also plays other characters at various points, including: Policeman, Milkman, Judge, Finance Man, Catalogue Man and Bus Conductor.
Mrs Johnstone, the Lyons' cleaner who single-handedly supports her seven (later eight) children.
Mrs Jennifer Lyons, the employer of Mrs Johnstone. Mrs Lyons convinces Mrs Johnstone to give her one of her twin sons to raise as her own.
Edward 'Eddie' Lyons, Mickey's twin brother who was given away by Mrs Johnstone, and brought up by Mrs Lyons; he becomes blood brothers with Mickey (his actual brother).
Michael 'Mickey' Johnstone, the youngest Johnstone child who is kept by his mother; he becomes blood brothers with Eddie (his actual brother).
Sammy Johnstone, the elder brother of Mickey, who fell out of a window as a child resulting in having a metal plate in his head and commits many crimes
Linda, a childhood friend of Mickey and Eddie and later Mickey's wife.
Mr Richard Lyons, Mrs Lyons's husband, who is unaware of Edward's true parentage.
Miss Jones, Mr Lyons's secretary, who, after initially firing all of the workers, is fired from the firm herself as a result of the 1970s recession.
Donna Marie Johnstone, one of the elder Johnstone children, who was looking after Sammy when they were little and he fell out of a window; by Act II, she is married with three children.
Darren Wayne Johnstone, the eldest Johnstone child.

Musical numbers

 Act I
 Overture – Orchestra, Company and Narrator
 "Marilyn Monroe" – Mrs. Johnstone and Full Company
 "Marilyn Monroe" (Reprise) – Mrs. Johnstone
 "My Child" – Mrs. Johnstone and Mrs. Lyons
 "Easy Terms" – Mrs. Johnstone
 "Shoes Upon the Table" – Narrator
 "Easy Terms" (Reprise) – Mrs. Johnstone
 "Kids' Game" – Linda, Mickey and Ensemble
"Gypsies in the Wood" (Reprise of Shoes Upon the Table) - Narrator
 "Bright New Day" (Preview) – Mrs. Johnstone
 "Long Sunday Afternoon" / "My Friend" – Mickey and Eddie
 "Bright New Day" – Mrs. Johnstone and Full Company

 Act II
 Entr'acte – Orchestral piece
 "Marilyn Monroe 2" – Mrs. Johnstone and Full Company
 "The Devil's Got Your Number" – Narrator
 "That Guy" – Mickey and Eddie
 "Shoes Upon the Table" (Reprise) – Narrator
 "I'm Not Saying a Word" – Eddie
 "Miss Jones" – Mr Lyons, Miss Jones and Full Company
 "Marilyn Monroe 3" – Mrs. Johnstone
 "Light Romance" – Mrs. Johnstone
 "Madman" – Narrator
 "Tell Me It's Not True" – Mrs. Johnstone and Full Company

Recordings
1983 Original London Cast Recording
1988 London Cast Recording
1995 Australian Cast Recording
1995 London Cast Recording
1995 International Cast Recording

Awards and nominations

Original London production

1988 London revival

Original Broadway production

See also

 Long-running musical theatre productions

References

External links
kenwright.com Official website

Interview with Lyn Paul, who plays Mrs Johnston, Liverpool Daily Post, 28 December 2007

1983 musicals
Musicals set in the 1950s
Musicals set in the 1960s
Musicals set in the 1970s
Musicals set in the 1980s
Musicals set in Liverpool
Liverpool in fiction
Musicals based on works by Alexandre Dumas
Broadway musicals
West End musicals
Original musicals
Laurence Olivier Award-winning musicals
Plays by Willy Russell
British musicals
Twins in fiction
Musicals set in England

Blood Brothers (musical)


An Rhaphidophora geniculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Rhaphidophora geniculata in nahilalakip ha genus nga Rhaphidophora, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhaphidophora (Araceae)

Rhaphidophora geniculata


Le plexus dentaire supérieur est un plexus nerveux qui innerve la mâchoire supérieure.

Il est formé par :

 le rameau alvéolaire supérieur et postérieur ;
 le rameau alvéolaire supérieur et médian ;
 le rameau alvéolaire supérieur et antérieur.

Voir aussi

 Plexus dentaire inférieur

Nerf crânien

Plexus dentaire supérieur


بلدية أيغوافريدا (بالكاتالانية: Aiguafreda) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 2.375 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة
بلديات في فالس أورينتال
أماكن مأهولة في فالس أورينتال

أيغوافريدا


Dietmar Hamann  fæddur 27. ágúst 1973 er þýskur fyrrverandi knattspyrnumaður, sem spilaði m.a fyrir Liverpool , Bayern München og Newcastle  á ferlinum.

Hamann er þekktastur fyri afrek sín með Liverpool enn með þeim vann hann meðal annars Meistaradeild Evrópu 2004-05 í frægum úrslitaleik í Istanbúl. Hann hefur m.a. unnið 2 Bundesliga meistaratitla, einn DFB-Pokal titil, ásamt því að hafa unnið Meistaradeild Evrópu með Liverpool, vann hann enska bikarinn tvisvar (2001 og 2006), og með Þýskalandi komst hann í úrslitaleik HM 2002.

Heimildir
http://barryhugmansfootballers.com/player/8121
https://www.fussballdaten.de/person/dietmar-hamann/2009/
http://news.bbc.co.uk/sport2/hi/football/europe/4573159.stm

Hamann, Dietmar
Fólk fætt árið 1973

Dietmar Hamann


Les Filles de Marie, Mère de la Divine Providence et du Bon Pasteur (en latin : Congregatio Filiarum Mariae SS.mae Matris Divinae Providentiae et Boni Pastoris) sont une congrégation religieuse féminine hospitalière de droit pontifical.

Histoire

En 1923, le Père  (1878-1947) accueille à Cagliari des jeunes filles abandonnées et en danger, d'abord dans une maison privée, puis dans un ancien couvent de frères capucins. La prise en charge des filles est assurée par des jeunes femmes dont Ada Secci, qui est la première supérieure générale de la congrégation.

Pour assurer la stabilité de l'œuvre, Angioni institue en 1925 une pieuse union des sœurs du Bon Pasteur, érigée canoniquement le 9 avril 1947 par  Ernesto Maria Piovella, archevêque de Cagliari. À la mort d'Angioni, les sœurs assument la direction de l'œuvre du Bon Pasteur et favorise son développement. L'union pieuse est érigée en congrégation religieuse de droit diocésain par l'archevêque Paolo Botto le 8 décembre 1958. L'institut reçoit le décret de louange le 5 avril 1963.

Le fondateur est reconnu vénérable le 20 décembre 2004 par le pape Jean-Paul II.

Activités et diffusion

Les sœurs se consacrent à l'aide aux enfants abandonnés et à la prise en charge des enfants handicapés physiques et mentaux.

L'institut est uniquement répandu en Italie avec la maison-mère à Cagliari.

En 2017, la congrégation comptait 82 sœurs dans 15 maisons.

Notes et références

Congrégation catholique féminine
Congrégation enseignante catholique
Fondation en 1925


Sejong den store (født 6. maj 1397, død 18. maj 1450) var den fjerde dynast i Joseon-dynastiet. Han er bedst kendt for at have skabt det koreanske alfabet hangul, som han dog i sin samtid mødte stærk modstand mod at indføre, særlig fra skriftlærde i kinesiske tegn (hanja). Sejong er en af to koreanske herskere, som efter sin død har fået betegnelsen "den store" lagt til sit navn (den anden er Gwanggaeto den Store af Goguryeo).

Tidlig liv
Sejong var den tredje søn af kong Taejong. Da han blev 12 år gammel, blev han storprins Chungnyeong (; ) og giftede sig med datteren til Sim On (; ) af Cheongsong (; ), bedst kendt som Lady Sim (; ), som senere fik titlen prinsesse Soheon (; ).

Sejong udmærkede sig på flere områder og var faderens favorit.

Sejong blev Koreas hersker på en noget usædvanlig måde. Den ældste af kongens sønner, prins Yangnyung (), mente, at han selv manglede de nødvendige færdigheder for at blive konge og mente, at Sejongs skæbne var at blive konge. Han og hans broder, prins Hyoryung (), var enige om, at det var deres pligt at sørge for, at Sejong blev konge. Med god hjælp af deres optræden ved hoffet i Seoul, sørgede de for at de blev bandlyst fra hovedstaden. Dermed var vejen banet for Sejong. Den ældste prins levede i bjergene, hvor han vandrede rundt, mens den anden prins søgte til et buddhistisk tempel, hvor han blev munk.

I juni 1418 abdicerede Kong Taejong, og Sejong blev kronet som konge af Joseon i august og begyndte samtidig sin kongegerning. Taejong hjalp til med råd indenfor militære spørgsmål de næste fire år frem til sin død i 1422.

Sejong var afhengig af jordbrugsproduktionen og etablerede et system, hvor bønderne betalte skat efter hvor stort afkast, avlingen gav. Dermed kunne bønderne bekymre sig mindre med skatteniveauet og mere om sin avling. Så raskt kongen disponerede over et tilstrækkelig med forråd, sørgede han for, at dette blev distribueret til fattigere bønder. I 1429 blev "Nongsa-jikseol" (hangul: 농사직설, hanja: 農事直說) udgivet under Sejongs overopsyn. Dette var den første bog om koreansk jordbrug, og den handlede blandt andet om høsten.

Hangul

Kong Sejong Den Store fik stor betydning for koreansk historie ved, at han i 1443 introducerede det koreanske alfabet hangul, som skriftsprog for koreansk.

Hangul blev introduceret af Kong Sejong den store i 1443, som skriftsprog for koreansk. Det bruges for at skrive koreansk i både Nordkorea og Sydkorea, men i enkelte sammenhænge kompletteres det i Sydkorea med kinesiske skrifttegn i form af hanja. Det er verdens eneste tilrettelagte og hyppig brugte fonetiske skriftsprog, som med vilje er udformet for, at det skal være enkelt at forstå: Som i indiske skriftsprog, klassificeres hanguls konsonanter efter hvor i munden, de skal udtales, men det siges, at hangul går et skridt videre ved, at tegnene også repræsenterer et skematisk opsæt af hvordan, munden skal positioneres for at udtale lyden. ㄱ [k] angiver, at tungen er presset op mod ganen, ved kindtænderne, mens ㅋ [kʰ] desuden har en streg, som viser aspiration.

Kong Sejongs fulde navn posthumt
 Kong Sejong Jangheon Yeongmun Yemu Inseong Myeonghyo den store af Korea
 세종장헌영문예무인성명효대왕
 世宗莊憲英文睿武仁聖明孝大王

Litteratur
 King Sejong the Great: the Light of Fifteenth Century Korea, Young-Key Kim-Renaud, International Circle of Korean Linguistics, 1992, softcover, 119 pages,
 Kim-Renaud, Young-Key. 2000. Sejong's theory of literacy and writing. Studies in the Linguistic Sciences 30.1:13-46.
 Kim, Yung Sik. (1998). "Problems and Possibilities in the Study of the History of Korean Science", Osiris (2. serie, bind 13, 1998): 48-79.

Eksterne henvisninger

 King Sejong's Confucian Humanism in the Early Choson Period
 Location of the four forts and the six posts

Joseon-dynastiet
Personer fra Korea

Sejong den store


باولا جولي عبدول  (مواليد 19 يونيو، 1962) فنانة أمريكيّة سوريّة مشهورة، لوالد يهودي من مدينة حلب. معروفة كمغنية وكمصممة رقص كبيرة في هوليوود وسابقاً كأحد أعضاء لجنة التحكيم في برنامج السوبر ستار الأميريكي «أميريكان آيدول».

مراجع

وصلات خارجية

 Paula Abdul official Site for her New Album
 A Direct Interview with Paula Abdul

قضاة في مسلسلات تلفزيونية واقعية أمريكية
عبدول، باولا
أشخاص من سان فيرناندو (كاليفورنيا)
عبدول، باولا
أمريكيون من أصل كندي
أمريكيون من أصل يهودي أوكراني
أمريكيون من أصل يهودي برازيلي
أمريكيون من أصل يهودي سوري
أمريكيون من أصل يهودي كندي
حائزون على جائزة إيمي برايم تايم
عبدول، باولا
حكام إكس فاكتور
خريجو جامعة كاليفورنيا (نورث ردج)
راقصات أمريكيات
راقصون من كاليفورنيا
راقصون يهود
صحفيون موسيقيون أمريكيون
قادة تشجيع أمريكيون
كاتبات موسيقى
مشاركون في أمريكان آيدول
مصممات رقص أمريكيات
مصممو رقص أمريكيون
مغنو آر إن بي أمريكيون
مغنو ومغنيات بوب أمريكيون
مغنون أمريكيون في القرن 20
مغنون أمريكيون في القرن 21
مغنون من كاليفورنيا
مغنون يهود
مغنيات أمريكيات في القرن 20
مغنيات أمريكيات في القرن 21
مغنيات بوب أمريكيات
مغنيات وكاتبات أغان أمريكيات
ممارسو التأمل التجاوزي
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات من كاليفورنيا
ممثلات يهوديات أمريكيات
منتجات تلفزيون
منتجات تلفزيون أمريكيات
منتجو تلفزيون أمريكيون
منتجو تلفزيون من كاليفورنيا
مواليد 1382 هـ
مواليد 19 يونيو
عبدول، باولا
مواليد في سان فيرناندو (كاليفورنيا)
موسيقيو رقص أمريكيون
موسيقيو رقص البوب
موسيقيون أمريكيون يهود
يهود أشكناز
عبدول، باولا

باولا عبدول


مصطفى العدوي، (1954-) من مواليد قرية منية سمنود التابعة لمحافظة الدقهلية، أتم حفظ القرآن وهو في المرحلة الثانوية على يد مشايخ قريته، وكان قد بدأ في كتَابها، ومن ثمَّ تدرج في مراحل التعليم النظامية كأقرانه من أبناء بلدته في مدارس المحافظة حتى الثانوية، والتحق بكلية الهندسة، وبالتحديد قسم الهندسة الميكانيكية في الفترة (1397هـ - 1398 هـ)، وبعد ذلك رحل إلى مقبل بن هادي الوادعي في اليمن، وحضر دروسه بين عامي (1400 هـ - 1404هـ). ثم رجع إلى مصر، وأنشأ مسجداً صغيراً في قريته التي ولد فيها، وبدأ التدريس فيه حيث درّس صحيحي البخاري، ومسلم، ودروس في التفسير والفقه.ومع الزمن ذاع صيته فازداد عدد طلابه فأنشأ مسجداً أكبر به مكتبة كبيرة، كما أن له مؤلفات في الفقه، والحديث، ومصطلح الحديث، والتفسير، وللشيخ مشروع كبير في التفسير على صورة سؤال، وجواب، واسم هذا المشروع هو «التسهيل لتأويل التنزيل». وفي الفقه عنده كتاب «الجامع لأحكام النساء» في خمس مجلدات يشمل أربعة مجلدات للشرح، والمجلد الخامس أسئلة تطبيقية على الأربع مجلدات في المسائل المحتواة، وله كتاب آخر في الفقه بصفة عامة، وهو كتاب اسمه «الجامع العام في الفقه والأحكام»، وغيرها.

مصنّفاته
ومن كتبه:

 البيان في معاني كلمات القرآن.
 النور الساري في شرح صحيح البخاري.
 روضة المحبين في فضائل صحابة النبي الأمين - صلى الله عليه وسلم -.
 فقه التعامل مع الوالدين.
 المنتخب من مسند عبد بن حميد.
 خطب العامة من الكتاب والسنة.
 الصحيح المسند من أذكار اليوم والليلة.
 الصحيح المسند من فضائل الصحابة.
 الصحيح المسند من الأحاديث القدسية.
 روضة المحبين في فضائل صحابة النبي الأمين - صلى الله عليه وسلم -.
 ردود على شبهات حول الإسلام.
 تفسير الربانيين لعموم المؤمنين.
 قبس مختار من صحيح الاذكار.
  الجليس الصالح وجليس السوء.
 البيان في معاني كلمات القرآن.
 تهذيب شرح العقيدة الطحاوية.
 محمد رسول الله.

وله أيضاً كتب غيرها في الفقه، والعلل، والمصطلح.

تحقيقاته
له عدة من التحقيقات لعدّة كتب منها:
 المُنتخب، للإمام الحافظ عبد بن حميد.
الْفرْقَان بَيَان أَوْلِيَاء الرَّحْمَن وأولياء الشَّيْطَان، لشيخ الإسلام ابن تيمية.
 الوابل الصيب من الكلم الطيب، لابن القيم الجوزية.
 شرح العقيدة الطحاوية، لابن أبي العز الحنفي.
 تفسير القرآن العظيم، للحافظ ابن كثير.

مراجع

سلفيون مصريون
علماء دين مسلمون سنة
علماء مسلمون في القرن 15 هـ
دعاة مصريون
مواليد 1374 هـ
مواليد في الدقهلية (محافظة)
علماء حديث من مصر
علماء حديث القرن 14 هـ
حنابلة

مصطفى العدوي


Ksenija Abramović (12. travnja 1963.) je utemeljiteljica Laudato televizije, vlasnica galerije Laudato i informatičke tvrtke Etna. Utemeljiteljica je humanitarne udruge Ime dobrote i za svoj dobrotvorni rad primila je više priznanja. Izvršna je producentica koncerta 'Progledaj srcem'.

Doprinos umjetnosti
Kao vlasnica galerije hrvatske sakralne umjetnosti Laudato od 2003. do 2015. godine bila je jedna od organizatorica festivala marijanskih pjesama Marija fest u Molvama. U razdoblju od 2004. do 2011. g. organizira likovne kolonije humanitarnog karaktera u Mađarevu. Organizirala je niz izložaba među kojima prvu značajniju izložbu u povodu dolaska pape Benedikta XVI. u Hrvatsku 2011. godine Papa kao motiv u suvremenoj hrvatskoj umjetnosti  u zagrebačkom Muzeju Mimara. Godine 2012. organizirala je izložbu križeva hrvatskih kipara Častimo te, Križu sveti u sv. Donatu u Zadru. Na njezinu ideju i inicijativu postavljane su i godišnje adventsko-božićne izložbe O Božjem dolasku na zemlju u Zagrebu i Zadru od 2012. do 2015. godine. Izložbu Hrvatski sveci i blaženici u našem narodu organizirala je od 2009. – 2019. godine na Danima hrvatskih svetaca i blaženika u Križevcima, Splitu, Trogiru i Zagrebu. Za škrinjicu sv. Šimuna, izrađenu po uzoru na izvornu škrinju koja se nalazi u svetištu sv. Šimuna u Zadru, galerija Laudato je primila priznanje grada Zadra Nasmiješeno sunce za najbolji novi suvenir 2011. godine. Producentica je dokumentarnog filma Dječje prihvatilište Sisak.

Laudato
Kao nakladnik Laudato izdala je devedeset albuma duhovne glazbe. Prevela je knjige Dodirnuo me i ozdravio i Molitva čini čudesa u izdanju Laudato na hrvatski jezik. Idejna je začetnica i organizatorica glazbeno-duhovnog spektakla Progledaj srcem. Laudato TV je kao organizator tim koncertom 2019. godine napunio zagrebačku Arenu s 18.000 ljudi i 2022. godine Stadion Maksimir s 50.000 posjetitelja. Prvu hrvatsku obiteljsku televiziju Laudato TV osnovala je 2014. godine.

Građanska inicijativa
Članica je Udruge HKK - kreativne i kulturne industrije. Aktivno je sudjelovala u odlukama i pripremi referenduma građanske inicijative U ime obitelji čiji su rezultati u Ustav Republike Hrvatske unijeli formulaciju da je brak životna zajednica žene i muškarca.

Nagrade
Dobitnica je međunarodne nagrade Global Leadership Award za 2014. godinu  Festival Trsat 2015. dodijelio joj je posebno priznanje za produkciju audiovizualnog stvaralaštva. Dobitnica je godišnje nagrade Hrvatskog društva katoličkih novinara za projekt obiteljske Laudato TV u 2017. godini. Mreža hrvatskih žena dodijelila joj je godišnju nagradu Utjecajne hrvatske žene u 2018. godini. Zadarska nadbiskupija dodijelila joj je priznanje Svete Stošije za promicanje obiteljskih, vjerskih i narodnih vrijednosti i zajedništva putem televizije i portala Laudato u 2019. godini. Iste godine osvojila je na Danima kršćanske kulture i godišnju nagradu Andrija Buvina za izniman doprinos kršćanskoj kulturi. Imenovana je članicom Odbora Hrvatske biskupske konferencije za sredstva društvenih komunikacija u lipnju 2020. godine, na pet godina.

Izvori

Hrvatski filmski producenti
Medijski poduzetnici
Hrvatski politički aktivisti

Ksenija Abramović


Sudski zatvor sv. Roko, sudski zatvor u Splitu. Nalazio se je na splitskoj Obali,  na širem prostoru današnje Turističke palače.

Bio je nazloglasniji zatvor u Splitu za vrijeme talijanske okupacije, od travnja 1941. do rušenja rujna 1943. godine. Kroz zatvor je prošlo 15.465 zatvorenika, prema izjavi upravnika zatvora. U sobama je znalo biti smješteno i do 130 ljudi. Spavali su na istrošenim slamaricama. Uvjeti su bili loši, kao i u ostalim zatvorima: pretrpani, puni ušiju, stjenica, bilo je puno svraba. Zatočenici nisi imali prave nužnike, nego su u ćelijama obavljali nuždu obavljali u kible. Praznile su se samo jednom i to ujutro, pa bi do večeri bile pretrpane, a smrad je bio nepodnošljiv.

Brojni su zatvorenici odvedeni od ovamo na strijeljanje i u sabirne logore. Mnogo je pripadnike pokreta otpora iz zatvora izvukao i lažiranim nalazima od mučenja poštedio zatvorski liječnik Petar Vitezica i bolničari Tonči Hrepić i Dinko Jurjević.

Nakon pada Italije rujna 1943. godine partizanska vlast dolazi uskoro u Split. Želeći zatrti i simbolički tragove patnjâ i strašnu prošlost, splitski su rodoljubi spalili zatvorske prostore. Drugi spaljeni zatvor bio je policijski zatvor ispred današnje zgrade Županije. Ostatci sudskog zatvora porušeni su kasnije u savezničkom bombardiranju Splita 1944. godine.

Ostali zatvori imali u Splitu imali su različite namjene i tretman: zatvor u Nodilovoj zgradi bio je mjesto masovnijeg zatvaranja građana poslije izvršenih racija, u Spinutu je bio zatvore za mladež ("napredne omladince" u komunističkom nazivlju), ispred Zlatnih vrata gdje je danas spomenik Grguru Ninskom bio je prihvatni logor te ini zatvori.

Izvori

Vanjske poveznice
Split na starim fotografijama Paluba.info
Fotografija Paluba.info

Građevine u Splitu
Zatvori

Sudski zatvor sv. Roko u Splitu


Steven Cay (ponekad se piše Steven May ili Meeren Cay) mali je šipražjem prekriven i stjenoviti karipski otok, visok oko 28 stopa i smješten 800 metra zapadno od Cruz Baya na Saint Johnu na Američkim Djevičanskim otocima. To je popularno odredište za ronjenje s disalicom i s bocama.

Flora i fauna
Vode Steven Caya sadrže koraljne grebene i kožaste koralje (red Alcyonacea), planinske koralje, zvjezdane koralje (rod Astreopora), velike količine riba iz porodica Pomacanthidae i kostorošci, kao i jastoge, šarkarice i koralje Dendrogyra cylindrus.

Izvori

Otoci Američkih Djevičanskih otoka

Steven Cay


Ivana Batušić r. Gavella (Zagreb, 30. kolovoza 1912. - Zagreb, 18. studenoga 2010.), hrvatska romanistica, doživotna počasna predsjednica Francuske alijanse Zagreb.

Obitelj joj je vezana je uz frankofonu kulturu i kazalište. Baka Eugénie Rondot je francuskoga podrijetla (doselila iz Francuske), koja je u Zagreb došla iz Osijeka i ubrzo kupila kuću u tadašnjoj Kukovićevoj, a današnjoj Hebrangovoj ulici broj 4. Od njene petoro djece, kći Emma Füllep, oxfordska studentica, 1910. udala se za redatelja Branka Gavellu. Dobili su dvoje djece, Ivanu i Mihovila, poslije liječnika, koji je umro 1946. godine. Ivana se udala za Batušića. Svekar Antun Batušić, završio je pravo nakon što je napustio zagrebačku bogosloviju, sudac postao u Zlataru i 1900. se oženio kćeri mjesnoga trgovca Idom Metzger. Djever Ivane Batušić je poznati književnik, teatrolog i povjesničar umjetnosti Slavko Batušić. Sin Ivane Batušić je hrvatski akademik i teatrolog Nikola Batušić, a kći Yvonne Vrhovac profesorica francuskog.

Ivana Batušić je jedna od osnivačica zagrebačkog Društva za kulturnu suradnju s Francuskom 1952. godine. Dužnost pedagoške savjetnice obnašala je dugo godina. Od 1977. je predsjednica sve do 2002. godine. Na njenu je odlučnu inicijativu 1991. godine dotadašnje zagrebačko Društvo Jugoslavija-Francuska postalo punopravni član svjetske mreže Francuskih alijansi. Alijansa je pod vodstvom gđe Batušić doživjela puni procvat. Ustanova je osim učenja francuskog jezika ponudila širok spektar mogućnosti obrazovanja. Nastavnice su dobile prilike za kvalitetna usavršavanja. Bila je apsolutna zagovornica cjeloživotnog učenja. Niz Batušićkinih zasluga je dug. Na dužnosti predsjednice Francuske alijanse Zagreb zahvalila se 2002. godine i predala ju sljedećim naraštajima. U ožujku 2003. proglašena je doživotnom počasnom predsjednicom Francuske alijanse Zagreb.

Bila je pročelnica odjela za romanistiku Filozofskog fakulteta u Zagrebu od 1975. do 1977. godine.

Priznanja
 Officier de la Légion d'honneur.
 Chevalier de la Légion d'honneur
 Chevalier des Palmes Académiques

Izvori

Vanjske poveznice
WorldCat, VIAF

Životopisi, Zagreb
Odgoj i obrazovanje u Hrvatskoj

Ivana Batušić


In  the context of SQL, data definition or data description language (DDL) is a syntax for creating and modifying database objects such as tables, indices, and users. DDL statements are similar to a computer programming language for defining data structures, especially database schemas. Common examples of DDL statements include CREATE, ALTER, and DROP.

History
The concept of the data definition language and its name was first introduced in relation to the Codasyl database model, where the schema of the database was written in a language syntax describing the records, fields, and sets of the user data model. Later it was used to refer to a subset of Structured Query Language (SQL) for declaring tables, columns, data types and constraints. SQL-92 introduced a schema manipulation language and schema information tables to query schemas. These information tables were specified as SQL/Schemata in SQL:2003. The term DDL is also used in a generic sense to refer to any formal language for describing data or information structures.

Structured Query Language (SQL)
Many data description languages use a declarative syntax to define columns and data types. Structured Query Language (SQL), however, uses a collection of imperative verbs whose effect is to modify the schema of the database by adding, changing, or deleting definitions of tables or other elements. These statements can be freely mixed with other SQL statements, making the DDL not a separate language.

CREATE statement
The create command is used to establish a new database, table, index, or stored procedure.

The CREATE statement in SQL creates a component in a relational database management system (RDBMS).  In the SQL 1992 specification, the types of components that can be created are schemas, tables, views, domains, character sets, collations, translations, and assertions. Many implementations extend the syntax to allow creation of additional elements, such as  indexes and user profiles. Some systems, such as PostgreSQL and SQL Server, allow CREATE, and other DDL commands, inside a database transaction and thus they may be rolled back.

CREATE TABLE statement
A commonly used CREATE command is the CREATE TABLE command. The typical usage is:

 CREATE TABLE [table name] ( [column definitions] ) [table parameters]

The column definitions are:
A comma-separated list consisting of any of the following
Column definition: [column name] [data type] {NULL | NOT NULL} {column options}
Primary key definition: PRIMARY KEY ( [comma separated column list] )
Constraints: {CONSTRAINT} [constraint definition]
RDBMS specific functionality

An example statement to create a table named employees with a few columns is:
CREATE TABLE employees (
    id            INTEGER       PRIMARY KEY,
    first_name    VARCHAR(50)   not null,
    last_name     VARCHAR(75)   not null,
    mid_name      VARCHAR(50)   not null,
    dateofbirth   DATE          not null
);

Some forms of CREATE TABLE DDL may incorporate DML (data manipulation language)-like constructs, such as the CREATE TABLE AS SELECT (CTaS) syntax of SQL.

DROP statement
The DROP statement destroys an existing database, table, index, or view.

A DROP statement in SQL removes a component from a relational database management system (RDBMS).  The types of objects that can be dropped depends on which RDBMS is being used, but most support the dropping of tables, users, and databases. Some systems (such as PostgreSQL) allow DROP and other DDL commands to occur inside of a transaction and thus be rolled back.  The typical usage is simply:

 DROP objecttype objectname.

For example, the command to drop a table named employees is:

DROP TABLE employees;

The DROP statement is distinct from the DELETE and TRUNCATE statements, in that DELETE and TRUNCATE do not remove the table itself. For example, a DELETE statement might delete some (or all) data from a table while leaving the table itself in the database, whereas a DROP statement removes the entire table from the database.

ALTER statement
The ALTER statement modifies an existing database object.

An ALTER statement in SQL changes the properties of an object inside of a relational database management system (RDBMS).  The types of objects that can be altered depends on which RDBMS is being used.  The typical usage is:

 ALTER objecttype objectname parameters.

For example, the command to add (then remove) a column named bubbles for an existing table named sink is:

ALTER TABLE sink ADD bubbles INTEGER;
ALTER TABLE sink DROP COLUMN bubbles;

TRUNCATE statement
The TRUNCATE statement is used to delete all data from a table. It's much faster than DELETE.

TRUNCATE TABLE table_name;

Referential integrity statements
Another type of DDL sentence in SQL is used to define referential integrity relationships, usually implemented as primary key and foreign key tags in some columns of the tables. These two statements can be included in a CREATE TABLE or an ALTER TABLE sentence;

Other languages
 XML Schema is an example of a DDL for XML.
 JSON Schema is an example of a DDL for JSON.
 DFDL schema is an example of a DDL that can describe many text and binary formats.

See also
Data control language
Data manipulation language
Data query language
Select (SQL)
Insert (SQL)
Update (SQL)
Delete (SQL)
Truncate (SQL)

References

External links
 Oracle ALTER TABLE MODIFY column
 DDL Commands In Oracle

Articles with example SQL code
Data modeling languages
SQL

Data definition language


Antonello da Caserta (también Anthonello, Antonellus Marot) fue un compositor medieval italiano perteneciente al estilo conocido como Ars subtilior. Estuvo activo hacia finales del  y comienzos del XV.

Vida
Esencialmente casi nada se conoce sobre la vida de Anthonello da Caserta. A comienzos del , Nino Pirrota mantenía la hipótesis de que Anthonello da Caserta fue un compositor napolitano, pero esta hipótesis ha sido discutida debido al hecho de que la mayoría de las obras que de él han sobrevivido se encuentran en manuscritos del norte de Italia. Ciertas alusiones en sus textos sugieren que trabajó para los Visconti en Milán a fines del , y documentos de archivo lo sitúan en Pavía en 1402. Se sabe que era monje, pero se ignora a qué orden estaba adscrito.

Antonello da Caserta es uno de los compositores más célebres de la generación que siguió a la de Guillaume de Machaut.

Obra
Sus composiciones más importantes son ballades, composiciones vocales muy en voga en dicha época. No fueron, empero, sus únicas composiciones. Escribió textos tanto italianos como franceses, incluida la Beauté parfaite de Machaut, que hasta la fecha es el primer (y único) caso de composición musical sobre un poema de Machaut realizada por otro compositor.

Fue uno de los primeros compositores italianos fuertemente influidos por los modelos musicales franceses. En una de sus ballades se observa una fuerte influencia de Jehan Vaillant, compositor activo en París. Hace uso de un sistema irregular de notación de la duración de las notas, sólo encontrado en muy pocos manuscritos. Utilizó también ritmos proporcionales en algunas ballades, un método que resultó luego muy popular en periodos sucesivos. Sus obras en italiano tienden a ser muy simples, especialmente las ballades. El amor cortés es la temática de sus obras.

En francés
Todas las obras a tres voces.

Ballades
 Amour m'a le cuer mis.
 Beauté parfaite.
 Dame d'onour en qui.
 Du val prilleus (o Du ciel perileus).
 Notes pour moi ceste ballade.
 Nulle pitie de ma dame (posiblemente por Antonello).

Rondeaux
 Dame d'onour c'on ne puet esprixier.
 Dame zentil en qui est ma sperance.

Virelais
 Tres nouble dame souverayne.

En italiano
Todas las piezas a dos voces.
Ballatas
 A pianger l'ochi.
 Con dogliosi martire.
 Deh, vogliateme oldire.
 Madonna, io me ramento.
 Or tolta pur me sey.
 Più chiar ch'el sol (con fragmentos a tres voces).

Madrigales
 Del glorioso titolo d'esto duce.

Discografía
 1999 - The Saracen and the Dove. Orlando Consort. (DG) (Obras de A. da Caserta, Johannes Ciconia, Bartolino da Padova y Zacara da Teramo.)

Referencias
 Gleason, Harold & Becker, Warren: Music in the Middle Ages and Renaissance. Frangipani Press, 1986. ISBN 0-89917-034-X
 Günther, Ursula & Stone, Anne: «Antonello da Caserta» en New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. Stanley Sadie. Londres: Macmillan, 2001 [1980].
 Hoppin, Richard: Medieval Music. W. W. Norton, 1978. La música medieval. Madrid: Akal, 2000. ISBN 84-7600-683-7
 Reese, Gustave: Music in the Middle Ages. W. W. Norton, 1940. La música en la Edad Media. Madrid: Alianza, 1988-89.
 Seay, Albert: Music in the Medieval World. Prentice Hall, 1965.

Enlaces externos
 Ballade Dame d'onour (primera parte y segunda parte), interpretada por el conjunto Mala Punica
 Ballade [http://www.youtube.com/watch?v=V-CROp9UwaQ Più chiar che'l sol], interpretada por el conjunto Mala Punica.

Compositores de la Edad Media de Italia
Compositores del Renacimiento de Italia
Músicos de Italia del siglo XIV
Músicos de Italia del siglo XV
Compositores de Italia del siglo XIV
Compositores de Italia del siglo XV
Madrigalistas italianos
Compositores del Ars subtilior
Compositores del Trecento

Anthonello da Caserta


Bianca Maria Piccinino (n. 29 ianuarie 1924, Triest) este o moderatoare de televiziune și jurnalistă italiană. A fost prima femeie care a prezentat știrile la televiziunea italiană.

Biografie

S-a născut în Triest în 1924, a absolvit Facultatea de biologie și s-a alăturat RAI în 1953.

La mijlocul anilor 1950, ea a prezentat spectacolul L'Amico degli animali cu Angelo Lombardi și asistentul său Andalù. În anii următori, a devenit responsabilă pentru emisiunile de modă de la RAI.

A fost prezentatoarea pentru Italia a Concursului Muzical Eurovision, edițiile din anii 1957, 1958 și 1959.

Bianca Maria Piccinino a rămas la RAI și după pensionarea ei în 1989.

În prezent (2018), ea studiază Moda come costume la Academia Koefia din Roma și scrie articole pentru diverse reviste.

Distincții
 San Giusto d'Oro, Trieste, 12 decembrie 2014

Note

Bibliografie
 Radiocorriere TV, n° 31 de 1957

Legături externe

Nașteri în 1924
Nașteri pe 29 martie
Moderatori de televiziune italieni
Jurnaliști italieni
Italieni în viață
Femei din Italia
Femei din secolul al XX-lea
Femei din secolul al XXI-lea

Bianca Maria Piccinino


Makito Yoshida (født 20. oktober 1992) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Ehime FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Makito Yoshida


Hırvatlar Balkanlar'da yerleşik ve Slav dillerinden biri olan Hırvatçayı konuşan ve çoğu Katolik Hristiyan dinine mensup olan bir Güney Slav halkıdır.

Nüfus dağılımı
 : 3.871.833 (2021 nüfus sayımı)
 : 643.000
 : 380.000
 ABD: 374.241
 : 236.600
 : 275.000
 : 131.307
 : 105.747
 : 97.050
 : 70.602 (2002) (Voyvodina, Srem)
 : 44.182
 : 35.652

Ayrıca bakınız
 Akdeniz
 Balkanlar
 Hırvatistan
 Bosna-Hersek Hırvatları

Kaynakça

Bulgarcadan Türkçeye geçen sözcükler

Hırvatlar


Georges Marie Ludovic Jules Guynemer () a fost unul dintre cei mai celebri piloți de război francezi din Primul Război Mondial.

Căpitan în Aviația Franceză, el a înregistrat 53 de victorii aeriene omologate plus alte peste treizeci de victorii probabile în luptele aeriene. A pilotat diferite tipuri de aeronave Morane-Saulnier, Nieuport, SPAD (VII, SPAD XII canon, SPAD XIII). În mod remarcabil, el a supraviețuit după ce a fost doborât de șapte ori. A făcut parte în întreaga sa carieră din escadrila nr. 3 (MS 3, N 3 și apoi SPA 3), așa-numita "Escadrila berzelor", unitatea de vânătoare a Aviației Franceze ce a înregistrat cele mai multe victorii în Primul Război Mondial.

Deviza sa era "Faire face", iar avioanele sale erau, de obicei, vopsite în galben și numite "Vieux Charles". Posteritatea îl consideră pe Georges Guynemer un erou emblematic al Școalei de Aviație de la Salon-de-Provence.

Biografie

Originea familială și copilăria
Prin mama lui, Julie Noémi Doynel de Saint-Quentin, descendentă a unei familii aristocratice, Georges Guynemer era un descendent al regilor Franței Ludovic al XIII-lea și Ludovic al XIV-lea, prin Balthilde d'Orléans (1750-1822), mama ducelui de Enghien. Familia lui s-a mutat la Compiègne în 1903.

Botezat la 27 octombrie 1895, tânărul Georges Guynemer nu a avut o sănătate foarte bună. El era singurul băiat al familiei, născut după două surori mai mari, și era slab și bolnăvicios, iar tatăl său, Paul Guynemer (1860-1922), un fost ofițer ce absolvise Școala Militară de la Saint-Cyr, a trebuit să facă eforturi mari pentru ca fiul său, bolnav și răsfățat, să ajungă la vârsta adultă. El a studiat la Colegiul Stanislas din Paris, unde preda ca profesor Henri de Gaulle, tatăl viitorului general Charles de Gaulle.

Primul Război Mondial

Când a izbucnit războiul, el a mers la Bayonne pentru a se înrola, dar medicii militari l-au considerat prea bolnăvicios și l-au declarat inapt. Disperat, și-a rugat tatăl să-și folosească relațiile pe care le avea în Armată, dar intervențiile făcute nu au avut rezultat pozitiv. Într-o dimineață, văzând aeronavele militare aflate într-o zonă delimitată de pe plaja din Anglet, l-a întrebat pe unul dintre piloți cum să se înroleze în aviație: trebuia să urmeze școala din Pau, care era condusă de căpitanul Bernard-Thierry. La 22 noiembrie 1914 s-a înrolat în serviciile auxiliare ca elev mecanic la Pau. Acolo a acumulat cunoștințe cu privire la aeronave. El a vrut să devină elev pilot, dar personalul serviciului auxiliar nu avea dreptul să zboare.

Căpitanul a fost de acord să-l accepte în cele din urmă, procedând neregulamentar. Astfel, la 21 ianuarie 1915, Georges a devenit elev pilot, iar Paul Tarascon a fost însărcinat de căpitanul Bernard-Thierry cu instruirea lui. Georges Guynemer a realizat prima decolare luni 1 februarie pe o aeronavă Blériot 10. Pe 11 martie elevul pilot G. Guynemer a efectuat primul său zbor (Blériot 6 cilindri, 50 CP). El a primit brevetul Aéro-Club-ului pe 11 martie și brevetul de pilot militar (nr. 1832) pe 26 aprilie. Pe 8 iunie a fost repartizat la escadrila MS. 3, singura unitate în care a servit până la dispariția sa.

De la sosirea sa în escadrilă, a distrus mai multe avioane la aterizare și l-a mâniat pe comandantul escadrilei, căpitanul Brocard, dar instructorul Jules Védrines l-a apărat. El a preluat o aeronavă Morane-Saulnier Tip L, numită "Vieux Charles", care îi aparținuse lui Charles Bonnard, plecat să lupte în Serbia.

În iulie 1915, el a fost promovat la gradul de sergent și a fost distins cu Croix de Guerre. Primele sale zboruri au fost misiuni de observație a mișcărilor de trupe și de reglare a artileriei; acolo, el a dovedit un mare calm, esențial pentru ca observatorul să poată face fotografii în bune condiții. Avionul lui a fost lovit frecvent de fragmente de obuze, ale căror perforații au fost astupate cu bucăți de pânză roșie. Ca urmare a faptului că escadrila lui staționa la Vauciennes, a profitat de misiunile sale pentru a-și saluta familia în timp ce zbura peste casa sa din Compiègne, unde familia sa se reinstalase.

Pe 19 iulie, Guynemer a obținut prima sa victorie aeriană la bordul aeronavei Morane-Saulnier "Parasol", doborând un Aviatik C.I deasupra satului Septmonts. Două zile mai târziu, pe 21 iulie, a fost decorat cu Medalia Militară (ordinul nr. 1161 "D") cu următoarea citare:
La 5 decembrie 1915, escadrila MS3 a fost redenumită escadrila N3, după ce a fost reechipată cu avioane de vânătoare Nieuport 10. Trei zile mai târziu, pe 8 decembrie, a doborât deasupra localității Beuvraignes, la sud de Roye, un LGV, obținând a treia sa victorie. La bordul acestor aeronave mai performante, Guynemer se va impune rapid ca unul dintre cei mai buni piloți francezi. Președintele Poincaré i-a înmânat crucea de cavaler al Legiunii de onoare pe 24 decembrie, în ziua majoratului său. Este citat din nou pe ordinul de zi al Armatei a VI-a  (ordinul nr. 2209 "D") pentru îndeplinirea unor misiuni speciale în spatele liniilor inamice. El devine un "as" prin obținerea celei de-a cincea victorii pe 3 februarie 1916 și este promovat la gradul de sublocotenent cu titlu temporar pe 4 martie 1916 și apoi cu titlu final pe data de 12 aprilie a aceluiași an.

Escadrila a părăsit Armata a VI-a pe 12 martie pentru a participa la Bătălia de la Verdun, sub conducerea comandantului de Rose, care a regrupat toate escadrilele de vânătoare și avea misiunea de a impune supremația aviației franceze. Pe 13 martie, Guynemer a fost lovit de schije în față și de două gloanțe în braț și a fost evacuat cu ambulanța japoneză a hotelului Astoria.

Pe 26 aprilie, sublocotenentul Guynemer se întoarce pe front. Câteva zile mai târziu, pe 13 mai, Georges Guynemer participă în apropiere de Dijon, pe aerodromul din Ouges-Longvic (viitoarea bază aeriană 102), la o ceremonie militară importantă în cursul căreia, în calitate de portdrapel, prezintă trupelor grupei 1-a de aviație o prestigioasă emblemă pe care președintele Republicii Raymond Poincaré o înmânase armatei cu câteva luni mai devreme: drapelul Aviației militare.

El participă apoi la luptele de pe Somme din iunie 1916 până în februarie 1917. Pe 8 februarie 1917, aflat la manșa unui avion SPAD VII, Guynemer devine primul pilot aliat care doboară un bombardier greu german Gotha G. III. Pe parcursul lunii mai a anului 1917, el a doborât șapte avioane germane. Ca urmare a încheierii campaniei de pe frontul de est, Guynemer revine la baza Bonnemaison, și se dedică punerii la punct a avionului Spad-Canon, fără să fi pierdut nimic din ardoarea lui. Pe 25 mai 1917, căpitanul Guynemer doboară 4 avioane (la 8:30, 8:31, 12:15 și 18:30). Căpitanul Brocard, comandantul escadrilei N3, îl descrie atunci pe Guynemer ca "barza [sa] cea mai strălucitoare".

Ca recompensă pentru această cvadruplă realizare, a fost promovat ofițer al Legiunii de Onoare, prin ordinul Marelui Cartier General din 11 iunie 1917, rozeta acordată de generalul Franchet d'Espèrey pe câmpul de la Bonnemaison, în data de 15 iulie 1917, în fața avionului său "le Vieux Charles", este însoțită de următoarea citare:
În luna iulie, a pilotat un SPAD XII CI S-382, "avionul său magic", "le pétadou" echipat cu un motor Hispano-Suiza de 200 CP și dotat la cererea sa cu un tun Hotchkiss de 37 mm ce trăgea prin mijlocul elicei și o mitralieră Vickers 303 (7,7 mm) cu o bandă de 400 de cartușe. Deși tunul avea o putere de tragere devastatoare, el nu putea trage decât un singur foc la un moment dat și trebuia să fie reîncărcat manual în zbor (cu o capacitate de 12 obuze). În plus, avea un recul semnificativ în timpul tragerii incendiului și umplea cu fum cabina de pilotaj a aeronavei.

SPAD XII nu era un avion pentru un pilot începător. Cu toate acestea, el a fost folosit de Guynemer pentru a doborî un Albatros pe 27 iulie, peste Westroosebeke, și un DFW a doua zi. Aceste două succese i-au permis să ajungă la un total de 50 de victorii aeriene omologate.

La sfârșitul lunii iulie 1917, G. Guynemer a preluat comanda escadrilei Berzelor, grupul de vânătoare al Armatei I (comandat de generalul Antoine), pe care o va deține până la 7 august 1917.

Ca urmare a experienței acumulate în luptă, Guynemer i-a scris lui Louis Béchereau, inginerul șef al SPAD, cu care era prieten, pentru a-i cere să crească puterea motorului de 150 de CP care echipa avioanele SPAD VII, deoarece credea că este insuficientă pentru a face față aeronavelor germane Halberstadt, folosite de adversarii săi direcți.
Luând în considerare aceste aspecte, Béchereau a dotat aeronavele SPAD cu un motor mai puternic de 180 de CP, care le-a conferit superioritate avioanelor de vânătoare franceze. Ținând cont de sfatul lui Guynemer, SPAD a produs un nou model, SPAD XII de 200 de CP, căruia îi va urma SPAD XIII cu motor cu supracompresie de 220 de CP. Noile modele erau promițătoare, dar prima serie a avut probleme cu fiabilitatea reductorului care a trebuit să fie adăugat între motor și elice.

Pe 9 sau 10 septembrie 1917, deasupra terenului localității Moëres, motorul avionului lui Guynemer a început să dea rateuri. El a aterizat pe terenul controlat de belgieni, în fața hangarului unde se afla avionul Hanriot al lui Willy Coppens.

Guynemer, cu o față îngrijorată, pare obosit și-i cere ajutor căpitanului Fernand Jacquet pe care-l cunoștea bine. Mecanicii au lucrat mai mult de o oră la motorul defect. Willy Coppens a obținut un autograf și în acest timp Carlo Verbessem a realizat una dintre ultimele fotografii ale celebrului pilot francez și a lipit-o în jurnalul său. Guynemer mulțumește, strânge câteva mâini și decolează în jurul orei 16.

Moartea în luptă

Pe 11 septembrie 1917 Guynemer nu se întoarce dintr-o misiune de luptă. Săptămâna precedentă, cele două avioane pe care zbura acumulaseră mai multe probleme mecanice. La ora 8:30 decolează în compania pilotului Jean Bozon-Verduraz la bordul avionului SPAD XIII nr. 2S.504. Avea misiunea de a survola zona Langemark. La ora 9:25, în apropiere de Poelkapelle, Guynemer observă un avion german de observație solitar Rumpler și pornește în direcția sa. Bozon-Verduraz zărește apoi mai multe avioane Fokker deasupra lui și după ce le-a dispersat nu l-a mai observat pe șeful său. El se întoarce singur; Guynemer nu s-a mai întors niciodată.

Nici epava avionului său, nici trupul său, nici efectele sale personale nu au fost găsite, dar germanii au anunțat că el fusese doborât de către locotenentul Kurt Wissemann din cadrul Jasta 3, care va fi ucis în luptă șaptesprezece zile mai târziu. Pentru a explica dispariția lui, profesorii din școli, inspirându-se din poezia Le Cantique de l'Aile a lui Edmond Rostand), i-au învățat pe elevii francezi ai epocii că Guynemer zbura atât de sus încât el nu a mai putut coborî:

Căpitanul Georges Guynemer este dat dispărut în luptă de către comandantul escadrilei, comandantul Brocard; pe 25 septembrie 1917 el este oficial declarat dispărut de către Ministerul de Război. Raportul publicat de acesta pe 25 septembrie nu a fost clasat ca secret de către Ministerul de Război (M.G.) și moartea lui Guynemer — așa cum a fost descrisă de unul dintre camarazii săi de zbor (a cărui identitate nu a fost dezvăluită din motive de securitate) - a devenit de notorietate publică:

Detalii suplimentare sunt furnizate de către comandantul Brocard într-un interviu publicat în ziarul parizian Le Matin:

Gazette des Ardennes oferă pe 27 septembrie următoarele informații:

Un pilot german, sergent în Regimentul 413, doborât în spatele liniilor canadiene și capturat în seara zilei de 29 septembrie 1917 a afirmat că fusese martor la incident și că identificase cadavrul lui Guynemer. El a mărturisit că eroul francez murise în urma primirii unui glonț în cap și suferise alte leziuni, inclusiv un picior rupt și un deget retezat. Soldatul a declarat în plus că organismul și avionul lui Guynemer fuseseră pulverizate de un tir al artileriei britanice înainte ca germanii să poată scoate corpul pentru a-l îngropa. Ediția ilustrată a Gazette des Ardennes a publicat pe 11 octombrie reproduceri ale brevetului și ale cărții de identitate a "ofițerului curajos și nefericit".

Potrivit unui comunicat de presă din 18 octombrie 1917 al Crucii Roșii americane de pe frontul francez, moartea căpitanului Georges Guynemer a fost "confirmată definitiv". Raportul Crucii Roșii oferă precizări care se vor dovedi a fi în mare măsură false:

Potrivit lui , departamentul de afaceri externe de la Berlin, răspunzând unei cereri a Ambasadei Spaniei, a transmis pe 8 noiembrie:

Potrivit lui Jacques Mortane, locotenentul german Menckoff, cu 39 de victorii aeriene, prăbușit în liniile franceze de locotenentul american Avery, pentru care acesta a fost primul succes, a oferit la 25 iulie 1918 câteva precizări cu privire la ultima luptă a lui Guynemer:

La momentul morții sale, Guynemer totalizase 53 de victorii omologate și supraviețuise de șapte ori după ce fusese doborât, deși el nu a avut niciodată la bord o parașută. Variația mărturiilor și dispariția tuturor dovezilor fizice ridică dubii cu privire la circumstanțele exacte ale morții sale: ucis în cer de un glonț inamic, ucis în zdrobirea de sol a avionului său sau ucis în cele din urmă de focurile artileriei în no man's land.

A fost decorat cu Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III:
"Pentru că a doborât 35 de aeroplane germane în liniile franceze"
Înalt Decret no. 247 din 22 martie 1917

Grade
 Caporal: 8 mai 1915
 Sergent: 20 iulie 1915
 Sublocotenent: 4 martie 1916
 Locotenent: 31 decembrie 1916
 Căpitan: 18 februarie 1917

Decorații

Decorații franceze
 Ofițer al Legiunii de onoare
 Medalia Militară
 Crucea de război 1914-1918, cu 26 de frunze

Decorații străine
  Ordinul "Mihai Viteazul" (România), clasa III, 22 martie 1917
 Crucea Ordinului imperial și militar Sf. Gheorghe (Imperiul Rus)
 Ordinul prințul Danilo I (Muntenegru)
 Ofițer al Ordinului Leopold (Belgia)
 Croix de guerre (Belgia)
 Ordinul Steaua Karagheorghevici (Serbia)
 Ordinul pentru serviciu deosebit (Marea Britanie)

Staționări succesive
1915.
 8 iunie.......................Vauciennes (Oise).
 16 august..................Bruel-le-Sec.
1916.

1917.

Onoruri și posteritate

Guynemer a fost inspirat de vechiul cavalerism în timpul luptelor aeriene. Ernst Uoft, care va deveni asul nr. 2 german, își va aminti cum Guynemer l-a cruțat atunci când mitraliera sa i se blocase.

La 19 octombrie 1917, Camera Deputaților a votat în unanimitate următoarea rezoluție:

Pe 25 octombrie, Senatul a votat la rândul său următoarea rezoluție:

Pe 30 noiembrie 1917, pe câmpul din Saint-Pol-sur-Mer, de unde a pornit în ultimul său zbor, Armata I-a și grupa a 2-a aeronautică s-au reunit sub conducerea generalului Anthoine pentru a-i aduce un omagiu în momentul când au părăsit acest teatru de operațiuni; cu această ocazie au fost decorați căpitanul Heurtaux și sublocotenentul René Fonck; acesta din urmă (care avea să devină "asul așilor", depășindu-l pe Guynemer cu 21 de victorii) este cel despre care s-a afirmat că l-ar fi doborât pe locotenentul Wissemann, care a revendicat victoria împotriva lui Guynemer.

În anii 1920, cinci ași belgieni (Jacquet, Willy Coppens de Houthulst, Edmond Thieffry, André de Meulemeester și Jan Olieslagers) i-au ridicat o stelă comemorativă în apropiere de locul presupus al căderii sale de la Poelkapelle.

Georges Guynemer a avut o aventură cu diva Yvonne Printemps. În biografia pe care i-a dedicat-o, Jules Roy sugerează că Guynemer ar fi fost un fiu cu o anumită doamnă de Cornois, care s-ar fi născut în 1916.

Reprezentări și monumente

 Baza aeriană 102 din Dijon-Longvic, desființată în iunie 2016, a fost numită oficial Base aérienne 102 «Capitaine Guynemer» (nume pe care această bază l-a împărțit cu Baza aeriană 117 din Paris-Balard, numit, de asemenea, Cité de l'Air).
 Mai multe străzi poartă numele rue Georges-Guynemer: în Alençon, Amiens, Antibes, Asnières sur Seine, Dax, Bordeaux, Bourg-en-Bresse, Caen, Castres, Chevilly-Larue, Clermont-Ferrand, Compiègne, Courbevoie, Fontenay-sous-bois, Forcalquier, La Baule (bulevard), Le Chesnay, Le Mans, Lille, Longvic, Montgeron, Montpellier, arondismentul 6 din Paris, Nantes, Pau, Poitiers, Pont-Sainte-Marie (Aube), Rennes, Rouen, Sigean, Saint-Laurent-du-Var, Toulouse, Valence, Vincennes și în alte localități.
 Pic Guynemer (denumit astfel în 1922), unul dintre piscurile montane de pe insulele Kerguelen.
 Bust pe rue Georges-Guynemer la Dugny.
 Instituții de învățământ: Institution Guynemer (Compiègne), școala primară Guynemer din Le Chesnay, școala primară și colegiul Guynemer din Nancy, colegiul Guynemer din Montbéliard, liceul profesional de construcții din Saint-Pol-sur-Mer (Dunkerque), liceul de artă și meserii din Uzès Georges Guynemer (în 1940, forțele aeriene au cerut autorităților orașului să rezilieze contractele semnate cu diferitele companii pentru a instala în cazemată o școală pregătitoare pentru aviație și o școală de mecanici radio-telegrafiști sub numele de școala Guynemer), liceul profesional Guynemer din Toulouse, liceul profesional Guynemer din Oloron-Sainte-Marie.
 Monument comemorativ Guynemer la Ouges, într-o suburbie a orașului Dijon, pe locul fostei baze aeriene 102, inaugurat la 25 iulie 1932 și scăpat nevătămat de sub ocupația germană și din bombardamentele aliate din 1943 până în 1944 (monument ornat pe fațada unui bust de bronz încadrat vertical de inscripția «Au capitaine Guynemer, l'Aviation», după o sculptură executată de artistul dijonez Hubert Yencesse).
 Placă statuară la Nisa pe locul monumentului dedicat eroilor căzuți, care îi poartă numele, cu fața către Marea Mediterană.
 O tabără militară aflată la Fontainebleau, sediu al École interarmées des sports (EIS), îi poartă numele.
 Monument pe boulevard Victor-Hugo / rue Saint-Lazare din Compiègne.
 Stelă comemorativă la Breuil-le-Sec.
 Inscripție în Panteonul din Paris.
 Monumentul Le Vieux Charles, 1938, Malo-les-Bains (comuna Dunkerque), distrus în 1941.
 Le Retour à l'ordre, portret de Roger de La Fresnaye, v. 1921-1923, muzeul Georges-Pompidou, Paris.
 Monument, bust din bronz, 1957, memorial Georges-Guynemer, Saint-Pol-sur-Mer; deviza: «Faire face».
 La Cigogne, 1923, monument din bronz, stelă comemorativă dedicată asului așilor, Poelkapelle.
 Timbru francez de 50 de franci din 1940 (Yvert nr. 461 după imaginea realizată de Lawrence, musée de l'armée, Paris.
 Moneda de doi franci Georges Guynemer, 1997.
 Uniforma piloților de vânătoare are o cravată neagră în amintirea morții lui Guynemer, în timp ce piloții civili au purtat o cravată neagră în amintirea lui Jean Mermoz.
 Numele unui district de pe malul fluviului Congo în artondimsnetul 2 din Brazzaville (Bacongo) în Republica Congo.
 Cité Guynemer, o colonie închisă de locuințe ale ofițerilor din Forțele franceze din Berlin, aproape de Instalațiile militare franceze de la aeroportul Berlin-Tegel
 Consiliul municipal din Luc-sur-Mer a dat numele  de «Guynemer» străzii pe care locuia aviatorul, atunci când venea înainte de război să-și viziteze bunicii.
 Grupul de cercetași al colegiului Stanislas din Paris îi poartă numele și grupul fondat în aprilie 1939 la Colegiul Stanislas din Montreal îi poartă, de asemenea, numele, Groupe Guynemer d'Outremont, și există încă și astăzi (2015).

Note

Bibliografie
Academicianul Henry Bordeaux i-a realizat o biografie difuzată pe scară largă. Jules Roy, un fost ofițer al Forțelor Aeriene, a scris o nuvelă, Guynemer, l'ange de la mort, care a cauzat reacții contrastante.

 Georges Thomas, Guynemer, l'As des As, Collection Patrie nr. 45, 1918.
 .
 .
 .
 Alain Decaux, C'était le s-XX-e T1 : le regard de Guynemer, Pocket, 1999.
 Guynemer își face o scurtă apariție în romanul Lumea Fluviului de Philip José Farmer.

 Service historique de l'Armée de l'air, Historique du Groupe de Chasse 1/2 " Les Cigognes " (1914-1945) Y. Brèche - P. Buffotot 1981.
 Service historique de l'Armée de l'air, Les "As" Français de la Grande Guerre tome 1 - D. Porret - 1983.
 Revue Icare, nr. 122, Guynemer et les Cigognes, 1987/3.
 Albéric de Palmaert, Au temps des As, Éditions Ouest-France, 2014,  .
 Frédéric Lafarge, Un as pour parrain, Dijon, 2016 (prefață scrisă de colonelul Pierre Réal, comandant al bazei aeriene 102).
 Jean-Marc Binot, Georges Guynemer, Fayard, 2017,   (prefață scrisă de generalul André Lanata, șeful statului major al Forțelor Aeriene).

Legături externe
  pe situl centrului regional Résistance et Liberté din Thouars.

Nașteri în 1894
Decese în 1917
Aviatori francezi
Ofițeri ai Legiunii de onoare
Ași ai aviației franceze din Primul Război Mondial

Georges Guynemer


Samarina (Greacă: Σαμαρίνα, Aromână: Samarina, Xamarina, San Marina) este un sat și o fostă municipalitate din unitatea regională Grevena, Macedonia de Vest, Grecia. Din 2011 (reforma administrației publice locale) este parte a municipiului Grevena, care este o unitate municipală. Populația este formată în principal de Aromâni (denumiți și Vlahi). Localitatea atrage mulți turiști datorită locației pitorești plină de păduri de fag și climei răcorase vara. Populația era de 378 de persoane în 2011.

Samarina este una din cele mai vestite localități aromânești din zona Pindului; locuitorii păstrează cu mândrie moștenirea și tradițiile lor. În fiecare vară, pe 15 August, Samarinenii de peste tot în lume se adună în satul lor strămoșesc pentru a sărbători Adormirea Maicii Domnului. Atunci, în piața principală din fața Bisericii Mari, ei joacă "Hora Mare" (aromână: Corlu Mari, greacă: Tranós Chorós): mii de oameni se țin de mână și formează cercuri concentrice, mergând pe jos încet și ceremonios în sensul invers acelor de ceasornic, în timp ce se cântă imnurile tradiționale într-un unison vibrant. După ceremonia religioasă au loc festivitățile civile, la care vin și alți Aromâni din diferitele țări în care trăiesc, cu muzică aromânească, exponate artizanale, prezentări de produse, simpozii economice sau culturale și, desigur, mese festive cu bucate și băuturi specifice.

Locație
Samarina este situată zona de est al Muntelui Smolikas (aromână: Smolcu), cel mai înalt vârf din Munții Pindului și al doilea cel mai înalt munte din Grecia, după Olimp. La o altitudine de 1380-1515 de metri, Samarina este una dintre cele mai înalte localități din Grecia și, de asemenea, una dintre cele mai înalte din Balcani.

Istoria
Acest sat din munții Pindului cu populație aromână, s-a bucurat de o perioadă economică în creștere și de o dezvoltare culturală de excepție în secolele XVIII și XIX.

Pe o hartă venețiană apare sub numele de Santa Marina. Locuitorii săi, în mare parte au fost păstori și au avut crescătorii de oi și capre, făcând comerț cu carpete și covoare din lână denumite "nflucati, scoarți, velențe", în târgurile din Balcani. Samarinenii practicau de asemenea transhumanța. Succesul economic s-a bazat pe aceste activități, dar și prin creșterea de bovine pentru lapte, carne și piele, sau prin industria de panificație. Crescătorii și negustorii Samarineni au inițiat lungi caravane nu numai în Balcani, dar și prin Principatele Române și până în Austro-Ungaria. Nivelul de cultură atins de acest oraș (având biserici, școli și o bibliotecă) se manifastă și prin excelenta sa pictură religioasă.

Samarina a fost locul de nastere al lui Alcibiade Diamandi și Nicolae Matuși, liderii mișcării paramilitare și politice "Legiunea Romană", care s-au opus asimilării etnice a aromânilor de către greci și au promovat, în timpul celui de-al doilea Război Mondial, autononomia locală aromână, proiect rămas nerealizat și denumit în unele cazuri "Principatul Pindului", după numele unui proiect similar din timpul Primului Război Mondial, ambele proiecte fiind prezentate Italiei și României pentru o eventuală susținere.

Notes

Orașe din Grecia

Samarina