Eadric Ayres (né en  à Douvres), connu sous le surnom Eddie Ayres, est un animateur de radio australo-britannique et professeur de musique. Il est connu essentiellement pour ses œuvres caritatives et pour son travail pour la chaîne de radio ABC Classic FM.

Biographie
Ayres naît à Douvres sous le nom d'Emma et grandit à Shrewsbury avec un grand frère et deux grandes sœurs. Il commence la musique à l'âge de six ans ; il veut faire du violoncelle, mais sa mère jugeant que l'instrument est , lui impose plutôt la pratique du violon. Il étudie au Royal Northern College of Music puis à l'université des arts de Berlin, à la Royal Academy et au Victorian College of the Arts de Melbourne. Lors de ses études, un professeur l'encourage à plutôt jouer de l'alto.

Pendant , il est altiste professionnel, et il joue au sein de l'orchestre philharmonique de Hong Kong pendant huit ans à partir de 1992. En 2000, il organise un voyage en vélo de , partant du Shropshire pour aller jusqu'à Hong Kong. En 2001, il commence à présenter la matinale de musique classique de RTHK.

En 2003, il emménage à Melbourne.

Après  d'animation radio, le , Ayres commence à son poste de présentateur du programme Classic Breakfast sur ABC Classic FM. En parallèle, il enseigne le violoncelle à Melbourne Girls Grammar.

Il reçoit la nationalité australienne en 2010.

En 2011, il organise des spectacles de rue à Sydney et Melbourne, lors desquels il lève  pour les victimes des inondations au Queensland.

En 2012, il est invité sur l'émission d'ABC Big Ideas pour parler des réactions émotionnelles à la musique et de composition, aux côtés de Andrew Schultz, compositeur, et Emery Schubert, psychologue.

Lors d'un voyage en vélo au Pakistan en 2013, alors qu'il regardait le film Boys Don't Cry, il comprend qu'il est un homme transgenre.

En 2014, il publie son autobiographie, Cadence: Travels with music - a memoir. Ce livre parle de son long voyage à vélo de 2000, lors desquelles on le prend souvent pour un homme (alors qu'il n'est pas encore conscient d'être un homme transgenre à l'époque). Il est interviewé sur la chaîne Musica Viva pour y parler de musique de chambre. Le 30 juin, il annonce quitter Classic Breakfast, une démission qui prend effet en octobre. Il est remplacé temporairement par Ellen Fanning.

En 2015, il déménage à Kaboul, où il enseigne le violon, l'alto et le violoncelle à l'Institut national afghan de musique. C'est au cours de ce séjour qu'il décide de commencer sa transition, et en février 2016, à , il subit une double mastectomie. Au cours de ses trois derniers mois en Afghanistan, il vit sous son identité masculine, puis il commence une hormonosubstitution en juillet de la même année.

En 2017, il revient en Australie et enseigne la musique à Brisbane. Il sort un livre, Danger Music, le 27 septembre 2017.

En 2019, il devient animateur de l'émission d'ABC Classic Weekend Breakfast.

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1967
Naissance à Douvres
Animateur australien de radio

Eddie Ayres


Una proteína viral o proteína vírica es tanto un componente, como un producto de un virus. Las proteínas virales se agrupan de acuerdo con sus funciones, y grupos de proteínas virales incluyen proteínas estructurales, proteínas no estructurales, proteínas reguladoras y proteínas accesorias. Los virus no son seres vivos y no tienen los medios para replicarse por sí mismos. Dependen del metabolismo de su célula huésped para obtener energía, enzimas y precursores, con el fin de replicarse. Por lo tanto, los virus no codifican muchas de sus propias proteínas virales, y en su lugar son pasados por la maquinaria de la célula huésped para producir las proteínas virales que requieren para la replicación. Más de 490 proteínas virales han sido identificadas. Agregados, estas proteínas pueden formar cuerpos de inclusión.

Proteínas víricas estructurales

La mayoría de las proteínas víricas estructurales son componentes de la cápside y la envoltura vírica.

Cápside

El material genético de un virus se almacena dentro de una estructura de proteína viral llamada cápside. La cápside es un «escudo» que protege a los ácidos nucleicos virales de la degradación de las enzimas del huésped u otros tipos de pesticidas o pestilencias. También funciona para unir el virión a su huésped y permitir que el virión penetre en la membrana de la célula huésped. Muchas copias de una única proteína viral o varias proteínas virales diferentes forman la cápside y cada una de estas proteínas virales está codificada por un gen del genoma viral. La estructura de la cápside permite que el virus use una pequeña cantidad de genes virales para formar una cápside grande.

Varios protómeros, subunidades de proteínas oligoméricas (virales), se combinan para formar capsómeros, y los capsómeros se unen para formar la cápside. Los capsómeros pueden organizarse en una cápside icosaédrica , helicoidal o compleja, pero en muchos virus, como el virus del herpes simple, se ensambla una cápsida icosaédrica. Tres unidades de proteínas virales asimétricas y no idénticas constituyen cada una de las veinte caras triangulares idénticas en la cápside icosaédrica.

Envoltura vírica

La cápside de algunos virus está encerrada en una membrana llamada envoltura vírica. En la mayoría de los casos, la cápside obtiene la envoltura vírica de la membrana plasmática de la célula huésped cuando un virus abandona su célula huésped a través de un proceso llamado gemación. La envoltura viral está compuesta por una bicapa lipídica incrustada con proteínas virales, incluidas las glicoproteínas virales. Estas glicoproteínas virales se unen a receptores y coreceptores específicos en la membrana de las células huésped, y permiten que los virus se adhieran a sus células huésped objetivo. Algunas de estas glicoproteínas incluyen:

 Hemaglutinina, neuraminidasa y proteína M2 en el virus de la influenza.
gp160, compuesto por las subunidades gp120 y gp41, en el virus de inmunodeficiencia humana (VIH).
 Las glicoproteínas virales juegan un papel crítico en la fusión de virus a célula. La fusión de virus a célula se inicia cuando las glicoproteínas virales se unen a los receptores celulares.

Proteínas de fusión de la envoltura vírica

La fusión de la envoltura vírica con la membrana celular requiere alta energía para ocurrir. Las proteínas de fusión de la membrana viral actúan como catalizadores para superar esta barrera de alta energía. Tras la unión de la glicoproteína viral a los receptores celulares, las proteínas de fusión de la membrana viral experimentan un cambio en la conformación de la estructura. Este cambio en la conformación facilita la desestabilización y fusión de la envoltura vírica con la membrana celular al permitir que los bucles de fusión (FL) o los péptidos de fusión hidrófobos (FP) en la envoltura vírica interactúen con la membrana celular. La mayoría de las proteínas de fusión de la membrana virales terminarían en una conformación similar a una horquilla después de la fusión, en la que los FL / FP y el dominio transmembrana están todos en el mismo lado de la proteína.

Las glicoproteínas virales y sus estructuras tridimensionales, antes y después de la fusión, han permitido descubrir una amplia gama de conformaciones estructurales. Las proteínas de fusión de la membrana viral se han agrupado en cuatro clases diferentes, y cada clase se identifica por conformaciones estructurales características:

 Clase I: la conformación posterior a la fusión tiene una estructura central en espiral en espiral compuesta de trímero característico de horquillas α-helicoidales. Un ejemplo de una proteína de fusión viral de clase I es la glicoproteína del VIH, gp41.
 Clase II: la proteína carece de la estructura central en espiral. Contiene una característica estructura de ectodominio de hoja β alargada que se pliega para dar un trímero de horquillas. Los ejemplos de proteínas de fusión viral de clase II incluyen la proteína E del virus del dengue y la proteína E del virus del Nilo occidental.
 Clase III: La conformación estructural es una combinación de características de las proteínas de fusión de membrana viral de clase I y clase II. Un ejemplo de una proteína de fusión viral de clase III es la glicoproteína del virus de la rabia, G.
 Clase IV: las proteínas de fusión viral de clase IV son proteínas transmembrana pequeñas (FAST) asociadas a la fusión. No forman trímeros de horquillas ni estructuras de horquilla, y son las proteínas de fusión viral más pequeñas que se conocen. Las proteínas rápidas están codificadas por miembros de la familia de virus Reoviridae sin envoltura vírica.

Proteínas víricas no estructurales

Las proteínas virales no estructurales son proteínas codificadas por el genoma del virus y se expresan en células infectadas. Sin embargo, estas proteínas no están ensambladas en el virión. Durante la replicación de virus, algunas proteínas virales no estructurales llevan a cabo funciones importantes que afectan el proceso de replicación en sí. Del mismo modo, durante el ensamblaje de virus, algunas de estas proteínas también llevan a cabo funciones importantes que afectan el proceso de ensamblaje. Algunas de estas funciones de proteínas virales no estructurales son la formación de replicones, la inmunomodulación y la transactivación de genes codificadores de proteínas víricas estructurales.

Formación de replicones

Las proteínas virales no estructurales interactúan con las proteínas de la célula huésped para formar el replicón, también conocido como complejo de replicación. En el virus de la hepatitis C, las proteínas virales no estructurales interactúan con la proteína de transporte de la membrana de la vesícula celular , hVAP-33 , para ensamblar el replicón. La proteína viral no estructural 4b ( NS4B ) altera la membrana de la célula huésped y comienza el proceso de formación del complejo de replicación. Otras proteínas virales no estructurales como NS5A, NS5B y NS3, también son reclutados para el complejo, y NS4B interactúa con ellos y se unen al ARN viral.

Inmunomodulación

La respuesta inmune de un huésped a una célula infectada se puede ajustar a través de las propiedades inmunomoduladoras de las proteínas virales no estructurales. Muchas especies de virus gigantes codifican proteínas que subvierten la respuesta inmune del huésped, permitiendo la proliferación del virus. Estas proteínas tienen potencial para desarrollar nuevos tratamientos biofarmacéuticos para enfermedades inflamatorias en humanos, ya que se ha demostrado que las proteínas subvierten los mediadores inmunes inflamatorios. La proteína viral NS1 no estructural en el virus del Nilo Occidental impide la activación del complemento a través de su unión a una proteína de control del complemento, factor H. Como resultado, el reconocimiento del complemento de las células infectadas se reduce, y las células infectadas permanecen ilesas por el sistema inmune del huésped.

Proteínas víricas reguladoras y accesorias

Las proteínas víricas reguladoras y accesorias tienen muchas funciones. Estas proteínas virales controlan e influyen en las expresiones de genes virales en el genoma viral, incluidas las tasas de transcripción de genes víricos estructurales. Las proteínas víricas reguladoras y accesorias también influyen y ajustan las funciones celulares de la célula huésped, como la regulación de genes y la apoptosis.

En los virus y retrovirus endógenos, las proteínas víricas reguladoras pueden mejorar la transcripción del gen viral, de la misma manera, estas proteínas también pueden mejorar la transcripción del gen celular del huésped.

Las proteínas víricas accesorias, también conocidas como proteínas auxiliares, están codificadas por el genoma de los retrovirus. La mayoría de estas proteínas solo cumplen sus funciones en tipos específicos de células; además, no tienen mucha influencia en la replicación del virus. Sin embargo, en algunos casos, mantener la replicación de los virus requeriría la ayuda (y función) de las proteínas víricas accesorias.

Proteínas retrovirales endógenas

La sincitina-1 y sincitina-2 son dos proteínas endógenas de retrovirus que se ha capturado en el genoma de los mamíferos placentarios para permitir la fusión de membranas en la morfogénesis de la placenta.

Referencias

Enlaces externos

Proteína viral


Tau; (Yunanca τ harfi ile gösterilir) tau leptonu, tau parçacığı veya tauon olarak adlandırılır. Tau negatif yüklü, elektron benzeri bir temel parçacıktır. Yarım spinlidir.  Elektron, müon ve üç nötrinolara birlikte  tau  lepton kategorisindedir. Tau da  tüm parçacıklar gibi, bir antimadde karşılığına sahiptir; Tau'nun bu durumuna "antitau" denir. (pozitif tau olarak da adlandırılır).

Tau leptonlarının ömürleri 1 776 .86 MeV'lik / c² kısadır. (karşılaştırıldığında 105.66 MeV / c² müonlar için ve 0.511 MeV / c 2 elektronlar için) Etkileşimleri elektronunkilere çok benzer olduğundan tau, elektronun çok daha ağır bir versiyonu olarak düşünülebilir. Daha büyük kütleleri nedeniyle, tau parçacıkları elektronlar kadar bremsstrahlung radyasyonu yaymazlar; sonuç olarak, potansiyel olarak elektronlardan çok daha fazla nüfuz edicidirler.

Kısa ömrü nedeniyle, Tau'nun aralığı esas olarak, Bremsstrahlung'un fark edilemeyecek kadar küçük olan bozunma uzunluğu tarafından belirlenir. Penetrasyon gücü, yalnızca ultra yüksek hızda ve enerjide (petaelektronvolt enerjilerinin üstünde) ortaya çıkar.

Diğer yüklü leptonlarda olduğu gibi, tau'nun bir tau nötrinosu vardır.

Tarih
Tau arayışı 1960 yılında CERN'de Antonino Zichichi liderliğindeki Bologna-CERN-Frascati (BCF) grubu tarafından başlatıldı . Zichichi, şimdi tau olarak adlandırılan yeni bir sıralı ağır lepton fikrini ortaya attı ve bir arama yöntemi önerdi. 1969'da hızlandırıcısı devreye girdiğinde, ADONE tesisinde deneyi gerçekleştirdi; ancak, kullandığı hızlandırıcının tau parçacığını aramak için yeterli enerjisi yoktu.

Tau, Yung-su Tsai'nin 1971 tarihli bir makalesinde bağımsız olarak bilim dünyasına duyuruldu.  Bu keşif için teori sağlayan tau, 1974 ve 1977 yılları arasında Martin Lewis Perl tarafından Stanford Doğrusal Hızlandırıcı Merkezi (SLAC) ve Lawrence Berkeley Ulusal Laboratuvarı (LBL) grubundaki meslektaşları ile birlikte bir dizi deneyde tespit edildi. .  Ekipmanları SLAC'ın o zamanlar yeni olan, SPEAR adı verilen elektron-pozitron çarpışan halkasından ve LBL manyetik dedektöründen oluşuyordu . Leptonları, hadronları ve fotonları tespit edip ayırt edebiliyorlardı . Doğrudan tau'yu tespit etmediler, bunun yerine anormal olayları keşfettiler.

Tespit edilmemiş en az iki parçacığa olan ihtiyaç, enerjiyi ve momentumu yalnızca bir taneyle koruyamama ile gösterilmiştir. Ancak başka müon, elektron, foton veya hadron tespit edilmemiştir. Bu olayın yeni bir parçacık çiftinin üretimi ve ardından bozunması olduğu öne sürüldü.

Bunu doğrulamak zordu, çünkü bunu üretmek için gereken enerji çifti D mezon üretimi için eşiğe benzer . Tau'nun kütlesi ve dönüşü daha sonra DESY- Hamburg'da Çift Kollu Spektrometre (DASP) ile ve SLAC-Stanford'da SPEAR Direkt Elektron Sayacı (DELCO) ile yapılan çalışma ile belirlendi.

Τ sembolü, keşfedilen üçüncü yüklü lepton olduğu için Yunanca τρίτον'dan (triton, İngilizce'de "üçüncü" anlamına gelir) türetilmiştir .

Martin Lewis Perl, 1995 Nobel Fizik Ödülü'nü Frederick Reines ile paylaştı .Nötrinonun deneysel keşfi için ödüllendirildiler

Leptonlar

Tau (parçacık)


Olaylar
 Safevi Devleti yıkıldı.

Doğumlar
 25 Ocak - Joseph-Louis Lagrange, İtalyan matematikçi (ö. 1813)
 14 Haziran - Charles Augustin de Coulomb, Fransız fizikçi (ö. 1806)
 Li Ching Yuen? - Uzun yaşam iddiası (ö.1933-1992)

Ölümler
 1 Temmuz - Osmanlı padişahı III. Ahmet (d. 1673).
 16 Eylül - Daniel Gabriel Fahrenheit, Alman fizikçi (d. 1686).

1736


Antonio Luis Tauriello (* 20. März 1931 in Buenos Aires; † 20. April 2011 ebenda) war ein argentinischer Komponist, Dirigent und Pianist.

Tauriello studierte Klavier bei Walter Gieseking und Raúl Seivak und Komposition bei Alberto Ginastera. Er leitete Ensembles für zeitgenössische Musik, dirigierte Konzerte und Opernaufführungen am Teatro Colón, zu dessen cuerpo de maestros internos er von 1957 bis 1993 gehörte, und trat als Dirigent in den USA auf. 1951 wurde sein erstes Werk, die Obertura Sinfónica unter Leitung von Washington Castro uraufgeführt.

Von 1969 bis 1972 leitete Tauriello den Fachbereich Oper der Juilliard School of Music in New York. Daneben leitete er das Washington Symphony Orchestra bei den Inter-American Music Festivals. Von 1972 bis 1985 war er stellvertretender musikalischer Leiter der Lyric Opera of Chicago.

Als Komponist zählt Tauriello zur lateinamerikanischen Avantgarde. Er komponierte Opern, Orchesterwerke und Kammermusik in unterschiedlicher Besetzung.

Die Fundacion Konex verlieh ihm 1989 und 1999 ein Ehrendiplom als Komponist. 1994 erhielt er den Gran Premio a la Cultura. 2004 verlieh ihm der Senado de la Nación Argentina ein Ehrendiplom für seine Verdienste um die Kultur. Er war Mitglied der Academia Nacional de Bellas Artes.

Werke
Transparencies (1965)
Serenata II (1967)
Concerto for Piano and Orchestra (1968)
Ilinx für Klarinette und Orchester (1968)
Mansión de Tlaloc (1970)
Las Guerras Picrocholinas, Oper nach François Rabelais' Gargantua und Pantagruel (1970)

Quellen
 Fundacion Konex - Antonio Luis Tauriello
 Melos Ediciones Musicales - Antonio Tauriello
 Indiana University - Latin American Music Center - Antonio Tauriello 1931-2011
 La Nacion 23. April 2011 - Murió el compositor Antonio Tauriello

Komponist klassischer Musik (20. Jahrhundert)
Komponist (Oper)
Klassischer Pianist
Musikpädagoge
Komponist (Argentinien)
Argentinier
Geboren 1931
Gestorben 2011
Mann

Antonio Tauriello


Naruto: Shippuden Filmul: Turnul Pierdut al seriei anime Naruto: Shippuden se bazează pe seria manga Naruto de Masashi Kishimoto. Naruto: Shippuden Filmul: Turnul Pierdut din Naruto: Shippuden, serie de anime, este regizat de Masahiko Murata și produs de Studioul Pierrot și TV Tokyo și a avut premiera pe data de 31 iulie 2010 la cinema în Japonia.

Povestea

Trimiși într-o misiune pentru al captura pe Mukade, Naruto Uzumaki descoperă ruinele istorice odată glorioase "Ouran", în momentul în care el urmărește ninja necinstiți, Mukade dezlănțuie puterea timpului, provocând o lumină să-l învăluie pe Naruto Uzumaki, eliminându-l în trecut, cu 20 de ani înainte de prima serie Naruto. Atunci când Naruto Uzumaki se trezește, el vine în contact cu cel de-al Patrulea Hokage, Minato Namikaze.

Referințe

Naruto
Filme din 2010


Ragnar Klavan (n. 30 octombrie 1985) este un fotbalist eston care joacă pe postul de fundaș central pentru clubul italian Cagliari și este căpitanul echipei naționale din Estonia. Fiind stângaci, a jucat și pe postul de fundaș dreapta în timpul carierei sale.

Klavan a jucat pentru Elva, Tulevik și Flora din Estonia, câștigând Meistriliiga cu Flora în sezonul 2003. În 2005 ajunge în Olanda la Heracles Almelo și AZ, cu care a câștigat Eredivisie în sezonul 2008-2009. În 2012 a fost transferat de FC Augsburg și a petrecut patru sezoane în Bundesliga. A fost cumpărat de Liverpool în 2016 pentru 5 milioane de euro. În 2018, Klavan a fost cumpărat de Cagliari cu 2 milioane de lire sterline.

Klavan și-a făcut debutul la naționala mare a Estoniei în 2003 și a devenit căpitan al echipei în 2012. În 2015, el a devenit cel de-al nouălea jucător care a jucat 100 de meciuri pentru Estonia și este în prezent cel de-al cincilea jucător ca număr de selecții din istoria naționalei sale. Klavan a câștigat premiul pentru "cel mai bun fotbalist estonian" de de șase ori, în 2012, 2014, 2015, 2016, 2017 și 2018, stabilind un record.

Primii ani
Klavan s-a născut la 30 octombrie 1985 în Viljandi, Estonia avându-i ca părinți pe Tiina și Dzintar Klavan. Tatăl său a fost și el fotbalist profesionist, care a jucat pe postul de mijlocaș pentru echipa națională a Estoniei. Klavan a încercat să meargă pe urmele tatălui său, începând să joace fotbal ca mijlocaș; avea să afirme ulterior că cel care l-a inspirat să devină fotbalist a fost Zinedine Zidane.

Cariera pe echipe

Tulevik
Klavan a început să joace pentru echipa locală Tulevik. El a debutat în Esiliiga pe 8 aprilie 2001, jucând pentru echipa a doua a lui Tulevik, Elva, meci în care a marcat golul victoriei acasă împotriva lui Sillamäe Kalev într-un meci terminat cu scorul de 2-1. A fost luat înapoi la prima echipă în 2002 și a debutat în Meistriliiga la 31 martie 2002, la vârsta de 16 ani, într-o remiză fără goluri împotriva lui Levadia. În timp ce juca pentru Tulevik, Klavan a dat probe pentru  Sunderland, dar nu i s-a oferit vreun contract.

Flora
În iulie 2003, Klavan a semnat un contract cu clubul estonian Flora din Meistriliiga. El a debutat pentru club la 11 iulie 2003, intrând pe teren în minutul 67 și înscriind în minutul 85 golul de 4-4 al meciului încheiat la egalitate împotriva lui TVMK. La Flora, Klavan a câștigat Meistriliiga în sezonul 2003.

Vålerenga (împrumut)
Pe 31 august 2004, Klavan a fost împrumutat la Vålerenga timp de trei luni pentru suma de 300.000 NOK, cu opțiunea de a-l achiziționa permanent pentru suma de 500.000 de euro la sfârșitul perioadei de împrumut. El a debutat în Tippeligaen pe 19 septembrie 2004, intrând în minutul 86 al victoriei cu 4-1 cu Molde. Klavan a mai jucat un meci, după care a fost lăsat pe banca de rezerve. Pe data de 19 noiembrie 2004, împrumutul său a fost prelungit pentru încă un an până la 30 noiembrie 2005.

Heracles Almelo
La 4 august 2005, Klavan a semnat un contract pe trei ani cu clubul de Eredivisie Heracles Almelo pentru suma de 200.000 €. El a debutat în Eredivisie pe 13 august 2005, într-o remiză scor 1-1 împotriva lui PSV. Klavan a marcat primul său gol pe Eredivisie la 31 decembrie 2006, într-o remiză scor 2-2 împotriva lui Vitesse și a dat o pasă de gol în meciul cu Everton. A marcat al doilea gol pe 24 august 2007, într-o înfrângere cu 1-2 cu Roda JC. 30 octombrie 2007, Klavan a câștigat cu 3-0 cu FC Omniworld în a treia rundă a Cupei KNVB. La 29 decembrie 2007, Klavan a semnat un nou contract cu Heracles până la 30 iunie 2009. La 20 aprilie 2008, a marcat singurul gol al partidei pierdute cu 1-5 în fața lui Ajax în ultimul meci al sezonului 2007-2008. În meciul de deschidere al sezonului 2008-2009, pe 31 august 2008, Klavan i-a dat o pasă de gol lui Darl Douglas și a marcat al doilea gol într-o victorie cu 3-1 cu Feyenoord.

AZ

Pe 27 ianuarie 2009, Klavan a ajuns la echipa AZ, fiind împrumutat până la sfârșitul sezonului 2008-2009, cu o opțiune de cumpărare permanentă. El și-a făcut debutul pentru club la 4 februarie 2009, într-o victorie cu 1-0 cu Roda JC, când a intrat în minutul 60 al partidei în locul lui  Kees Luijckx. Pe 14 februarie, Klavan a semnat un contract pe patru ani cu AZ valabil până în iunie 2013. Klavan a câștigat campionatul cu AZ în sezonul 2008-2009.

Pe 29 septembrie 2009, Klavan a devenit primul estonian care a jucat în faza grupelor Ligii Campionilor, când a fost înlocuit cu Sébastien Pocognoli, în minutul 82, într-un meci încheiat la egalitate, scor 1-1 împotriva lui Standard Liège. A jucat mai puțin sub conducerea lui Ronald Koeman și Dick Advocaat, jucând în doar 11 meciuri în sezonul 2009-2010, sezon după care a devenit titular de drept sub comanda antrenorului Gertjan Verbeek. La 29 iulie 2010, Klavan a marcat primul său gol pentru AZ într-o victorie de  acasă scor 2-0 împotriva lui IFK Göteborg în a treia rundă de calificare în UEFA Europa League. A marcat al treilea gol într-o victorie cu 3-0 de pe teren propriu cu FC Eindhoven, pe 10 noiembrie 2010, în runda a patra a Cupei KNVB. La 27 octombrie 2011, Klavan a marcat al doilea gol al partidei în victoria cu 3-2 obținută în prelungiri împotriva lui FC Dordrecht în a treia rundă a Cupei KNVB.

FC Augsburg
Pe 2 iulie 2012, Klavan a semnat un contract pe doi ani cu clubul german FC Augsburg, cu suma de transfer fiind secretă. El a debutat în Bundesliga pe 14 septembrie 2012, când a intrat în minutul 67 în locul lui Matthias Ostrzolek într-o remiză scor 0-0 împotriva lui VfL Wolfsburg. Klavan a devenit în curând titular, fiind prima alegere de fundaș alături de Jan-Ingwer Callsen-Bracker. A marcat primul său gol în Bundesliga pe 1 martie 2014, într-o remiză scor 1-1 împotriva lui Hanovra 96. Pe 10 mai 2014, Klavan a înscris într-o victorie acasă, scor 2-1 cuEintracht Frankfurt.

La 8 februarie 2015, Klavan a marcat primul gol al remizei scor 2-2 împotrivalui Eintracht Frankfurt. Șase zile mai târziu, a marcat în meciul pierdut în deplasare cu 2-2 în fața lui Werder Bremen. Klavan a fost integralist în toate partidele din sezonul 2014-2015, când FC Augsburg a terminat pe locul cinci în campionat, cea mai înaltă poziție din istorie, obținând astfel dreptul de a juca în  Europa League 2015-2016.

Liverpool

La 20 iulie 2016, Klavan a semnat un contract pe trei ani cu clubul Premier League Liverpool pentru suma de 4,2 milioane de lire sterline (5 milioane de euro). Suma de transfer de 5  milioane de euro l-a făcut cel mai scump fotbalist eston vreodată. Clubul a confirmat că va purta tricoul numărul 17.

Klavan a debutat în Premier League pe 14 august 2016, într-o victorie în deplasare scor 4-3 cu Arsenal pe Stadionul Emirates. El a înscris primul gol pentru Liverpool pe 20 septembrie 2016, într-o victorie cu 3-0 în deplasare cu Derby County în a treia rundă a Cupei EFL. La 19 decembrie 2016, Klavan a fost numit om al meciului pentru performanța sa din victoria cu 1-0 a lui Liverpool în derbiul cu Everton de la Goodison Park.

La 1 ianuarie 2018, Klavan a devenit primul jucător estonian care a înscris în Premier League când a marcat golul victoriei în minutul 4 al prelungirilor, într-un meci cu Burnley, scor 2-1. El a jucat opt meciuri în Liga Campionilor UEFA 2017-2018 și a fost rezervă neutilizată în înfrângerea suferită în fața lui Real Madrid în finala turneului, scor 1-3.

Cagliari
La 17 august 2018, Klavan a semnat un contract pe doi ani cu clubul italian Cagliari, care l-a cumpărat pentru 2 milioane de lire sterline. El a debutat în Serie A pe 26 august, cu o remiză scor 2-2 cu Sassuolo.

Cariera la națională
Klavan a fost pentru prima dată convocat la o națională de tineret în 1999, la echipa Estoniei sub 15 ani. El a reprezentat, de asemenea, Estonia la categoriile de vârstă sub 17 ani, sub 18 ani, sub 20 ani și sub 21 de ani, strângând în total 22 de selecții.

Klavan și-a făcut debutul la naționala mare pentru Estonia la 3 iulie 2003, la vârsta de 17 ani, în înfrângerea cu 1-5 cu Lituania la Cupa Baltică din 2003. El a marcat primul gol la națională pe 31 mai 2006, într-o remiză scor 1-1 împotriva Noii Zeelande într-un meci amical. Klavan a jucat cel de-al 50-lea meci la națională pe data de 11 octombrie 2008, într-o înfrângere scor 0-3 în Spania într-un meci de calificare pentru Campionatul Mondial din 2010. A jucat în ambele meciuri împotriva Irlandei în play-off-ul Campionatului European din 2012, în care Estonia a pierdut cu 1-5 la general.

La 29 februarie 2012, Klavan a fost pentru prima dată căpitanul Estoniei  și a marcat într-un amical câștigat în fața Salvadorului cu 2-0. În 2012, a fost numit permanent căpitan al Estoniei după retragerea lui Raio Piiroja. La 27 martie 2015, Klavan a atins cea de-a 100-a selecție pentru Estonia, într-un meci din deplasare pierdut în fața Elveției cu scorul de 0-3 într-un meci de calificare la Campionatul European din 2016. Klavan a fost numit Fotbalistul Estonian al anului de șase ori, fiind jucătorul cu cele mai multe astfel de premii, pre care le-a primit în 2012, 2014, 2015, 2016, 2017 și 2018.

Viața personală
Klavan și soția sa, Lili Orel, s-au căsătorit la 10 iunie 2011. Are doi fii: Romer și Ronan.

În mai 2016, Klavan a devenit președinte al clubului de fotbal estonian Tallinna Kalev.

Referințe

FIFA Century Club
Fotbaliști internaționali estoni
Fotbaliști ai FC Liverpool
Fotbaliști ai Premier League
Fotbaliști ai FC Augsburg
Fundași
Fotbaliști estoni
Oameni în viață
Nașteri în 1985

Ragnar Klavan


Whole er en animationsfilm instrueret af William Reynish efter manuskript af Carina Kamper og William Reynish.

Handling

Mira har kærestesorger og føler sig hul indeni. Veninden Ingeborg forsøger forgæves at fylde Miras hul op med vodka og nye mænd, men det er først da Mira møder shamanen Uhlrik at en mere holistisk løsning opstår: Mira skal finde sit indre kraftdyr. Men efter at Uhlrik har trommet hende i trance, møder hun slet ikke det hun havde forventet ..

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2014

Animationsfilm fra Danmark

Whole


Türkiye Petrol Rafinerileri veya kısaca TÜPRAŞ, 1983'te Batman, İzmir, İzmit ve Kırıkkale'deki devlete ait 4 petrol rafinerisinin birleştirilmesiyle çatı şirket olarak kurulan ve 2006'da özelleştirilerek Koç Holding'e devredilen anonim şirket. Akaryakıt ürünleri, bitüm, fuel oil, jet yakıtı, gaz yağı, LPG, motor yağı gibi petrol türevlerini üretir.

Tarihçe
20 Mayıs 1983 tarihinde yayınlanan kamu iktisadî teşebbüsleri hakkındaki 60 sayılı KHK ile Türkiye Petrol Kurumu (PETKUR) kuruldu. Aynı KHK ile TÜPRAŞ'ın da kurulmasına karar verildi. Böylece TÜPRAŞ, PETKUR'un bağlı ortaklığında bir kamu iktisadî teşebbüsü olarak faaliyetine başladı.

18 Haziran 1984 tarihinde yayımlanan 233 sayılı KHK ile PETKUR'nun varlığına son verildi. TPAO, bağlı ortaklık statüsünden yükseltilerek PETKUR'un yerini aldı. Bu sefer TÜPRAŞ, TPAO'nun bağlı ortaklığında bir KİT olarak faaliyetini sürdürdü.

TÜPRAŞ, 5 Temmuz 1990 yılında Kamu Ortaklığı İdaresi Başkanlığı'na bağlandı ve böylece özelleştirmesi yolunda ilk adım atıldı.

28 Ekim 1983'te yayınlanan kanunla İPRAŞ, Batman Rafinerisi, İzmir Rafinerisi ve yapımı devam etmekte olan Kırıkkale Rafinerisinin TÜPRAŞ'a bağlanmasına karar verildi. 16 Kasım 1983'te TÜPRAŞ, TPAO'dan ayrılarak Enerji Bakanlığı'na bağlı yarı-özel bir şirket olarak faaliyetine başladı.

28 Mayıs 1991'de Tüpraş'ın ilk halka arzı gerçekleşti ve %2,5 oranında hisseyle İMKB'de işlem görmeye başladı. 1999'da halka açıklık oranı %3,58'e ulaştı.

13 Ocak 2004'te yapılan özelleştirme ihalesini Tatneft - Zorlu Grubu 1,3 milyar dolarla kazandı, ancak Petrol-İş Sendikası'nın açtığı iptal davası Danıştay'ca onaylandı ve satış iptal edildi. 12 Eylül 2005'te yapılan ikinci ihalede 4,14 milyar Dolar ile en yüksek teklifi veren Koç-Shell Grubu, ihaleyi kazandı. 26 Ocak 2006'da TÜPRAŞ yönetimi Koç-Shell ortaklığına devredildi.

Kasım 2005'te, özelleştirme tamamlanmadan önce Shell'in payının %10'dan %2'ye düşeceği açıklandı. Koç Holding, Aralık 2013'te Shell'in geri kalan %2 hissesini de satın alarak halka kapalı kısmının tek başına sahibi hâline geldi.

Şirketin genel merkezi 2021 yılında Kocaeli'den İstanbul'a taşınmıştır.

Tesisler

Batman Rafinerisi

Türkiye'nin ilk petrol rafinerisi olan Batman Rafinerisi, TPAO tarafından 1955 yılında yıllık 330 bin ton ham petrol damıtma kapasitesiyle Batman'da kuruldu. 1983'te TÜPRAŞ'ın parçası hâline geldi.

İzmir Rafinerisi

1972'de yıllık 3 milyon ton kapasiteli İzmir Rafinerisi açıldı.

İzmit Rafinerisi

1961 tarihinde ise Kocaeli'nin İzmit semtinde TPAO ve Amerikan Caltex ortaklığında yılda 1 milyon ton kapasiteyle İzmit Rafinerisi (İPRAŞ) kuruldu. 1972 yılında Caltex, tüm hisselerini TPAO'ya sattı. Mayıs 1983'te TPAO, PETKUR'a bağlı bir alt şirkete dönüştürülünce İPRAŞ da PETKUR'a bağlanmış oldu. Ancak 28 Ekim 1983'te İPRAŞ feshedildi ve TÜPRAŞ'ın bir parçası hâline geldi.

Eylül 2014'te İzmit Rafinerisi'nin bulunduğu bölgede Fuel Oil Dönüşüm Tesisi faliyete geçmiştir. Bu tesiste katma değeri düşük olan fuel oilin benzin, motorin, LPG gibi değerli akaryakıtlara ve petrokok ile kükürt gibi maddelere dönüşümü sağlanmaktadır.

Kırıkkale Rafinerisi

1986 yılında yıllık 5 milyon ton kapasiteli Kırıkkale Rafinerisi açıldı.

2001'de iş çeşitlemesi kapsamında satın alınan İzmit Rafinerisinin bitişiğindeki Petkim Yarımca Tesisleri'nin bulunduğu bulunduğu alanda, rafinerilerin ülke motorin açığını optimum düzeyde karşılamasını sağlamak üzere, en gelişmiş rafinaj teknolojileri kullanılarak tasarlanan 3 milyar dolarlık Fuel Oil Dönüşüm Tesisi tamamlanarak üretime başlamıştır.

Teknik derecelendirmesi
Rafineri teknik derecelendirilmesinde kullanılan Nelson Kompleksite Endeksi'ne göre Tüpraş'ın mevcut rafineri kompleksite değeri Fransa'nın Akdeniz kıyılarındaki rafinerilerinin kompleksite değerleri ile eştir. Tüpraş'ın hâlen 7,25 düzeyinde olan rafineri kompleksitesi, 5,95 olan Akdeniz Rafineri Kompleksitesi ortalaması üzerindedir. Fuel Oil Dönüşüm Tesisi'nin devreye girmesi ile İzmit Rafineris'nin Nelson Kompleksite endeksi 14,5'e yükselirken Tüpraş'ın ortalama kompleksitesi 9,5'a yükselmiştir.

Üyelik
 TÜMAKÜDER  Tüm Akü İthalatçıları ve Üreticileri Derneği

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Özelleştirme İdaresi - TÜPRAŞ
 Tüpraş'ın 2008 sonunda 22 milyar lira olan cirosunun

1983'te kurulan şirketler
Borsa İstanbul'daki şirketler

Türk markaları
Koç Holding

TÜPRAŞ


Les Ommatidae sont une famille de Coléoptères du sous-ordre des Archostemata..

Systématique
Le nom valide de ce taxon est Ommatidae. Il est créé en 1912 par les entomologistes anglais David Sharp et , à partir du genre type Omma.

Selon , Ommatidae est synonyme de Ommatinae, classé alors comme sous-famille des Cupedidae.

Liste des genres
Selon  :
 sous-famille des Ommatinae Sharp and Muir, 1912
 Omma Newman, 1839
 sous-famille des Tetraphalerinae Crowson, 1962
 Tetraphalerus Waterhouse, 1901

Selon  :
 Allophalerus Kirejtshuk, 2020
 Amblomma Tan, Ren & Liu, 2005
 Beutelius Escalona, Lawrence & Slipinski, 2020
 Brochocoleus Hong, 1982
 Bukhkalius Kirejtshuk & Jarzembowski, 2020
 Burmocoleus Kirejtshuk, 2020
 Cionocoleus Ren, 1995
 Cionocups Kirejtshuk, 2020
 Echinocups Kirejtshuk & Jarzembowski, 2020
 Eurydictyon Ponomarenko, 1969
 Fuscicupes Hong & Wang, 1990
 Jarzembowskiops Kirejtshuk, 2020
 Limnomma Li & Cai, 2021
 Lithocupes Ponomarenko, 1966
 Notocupoides Ponomarenko, 1966
 Odontomma Ren, Tan & Ge, 2006
 Omma Newman, 1839
 Pareuryomma Tan, Ren & G.e.Shih, 2012
 Polyakius Kirejtshuk, 2020
 Rhabdocupes Ponomarenko, 1966
 Rhopalomma Ashman , 2015
 Tetraphalerus Waterhouse, 1901
 Zygadenia Handlirsch, 1906

Notes et références

Liens externes

Famille de Coléoptères (nom scientifique)

Taxon décrit en 1912

Ommatidae


روسيميد  هي إحدى مدن مقاطعة لوس أنجليس، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 4 أغسطس، 1959.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لروسيميد في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان روسيميد 53,505 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 13,913 أسرة وعدد العائلات 11,628 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 14,345 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 26.57% من البيض و0.68% من الأمريكيين الأفارقة و0.85% من الأمريكيين الأصليين و48.76% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.06% من سكان جزر المحيط الهادئ و19.69% من الأعراق الأخرى و3.38% من عرقين مختلطين أو أكثر و41.30% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 13,913 أسرة كانت نسبة 51.2% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 58% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 17.4% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 8.2% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 16.4% من غير العائلات. تألفت نسبة 12.6% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 5.3% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.80، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 4.11.

بلغ العمر الوسطي للسكان 32.3 عاماً. وكانت نسبة 27.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10.4% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 31.5% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 19.5% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 10.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 96.8 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 93.3 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 36,181 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 36,552 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 26,545 دولارًا مقابل 22,353 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 12,146 دولارًا. وكانت نسبة 19.4% من العائلات ونسبة 22.8% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 31% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 12.5% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان روسيميد 53,764 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 14,247 أسرة وعدد العائلات 11,903 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 14,805 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 21.11% من البيض و0.51% من الأمريكيين الأفارقة و0.74% من الأمريكيين الأصليين و60.67% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.06% من سكان جزر المحيط الهادئ و14.77% من الأعراق الأخرى و2.15% من عرقين مختلطين أو أكثر و33.75% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 14,247 أسرة كانت نسبة 44% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 56.3% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 17.6% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 9.6% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 16.5% من غير العائلات. تألفت نسبة 12.2% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 5.9% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.74، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.99.

بلغ العمر الوسطي للسكان 38.1 عاماً. وكانت نسبة 22.7% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 9.7% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27.8% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 26.8% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 13% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49.3% ذكور و50.7% إناث.

توأمة
لروسيميد (كاليفورنيا) اتفاقيات توأمة مع كل من:
 كيلونغ
 سابوبان

أعلام
 واين إنغليستاد

مراجع

مدن كاليفورنيا
مدن لوس أنجلوس (كاليفورنيا)

روسيميد (كاليفورنيا)


Tjekkiets kvindefodboldlandshold er Tjekkiets officielle kvindefodboldlandshold. De er per. marts 2017 rangeret som nummer 36 i verden af FIFA, i 2006 var de rangeret som nummer 19. Holdet anfører er Lucie Martínková, som spiller for Sparta Prag.

I 2003 var der ca. 10.000 kvinder, der spillede fodbold i Tjekkiet og omkring 95 klubber i landet, hvor de bedste konkurrerer i topligaen.

Resultater

VM i fodbold for kvinder

EM i fodbold for kvinder

Aktuel trup
Antal kampe og mål er korrekt per. 7. juni 2016.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside
 FIFA profil

Kvindefodboldlandshold
Kvindefodboldlandshold

Tjekkiets kvindefodboldlandshold


An Tillandsia bella in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Strehl. An Tillandsia bella in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia bella


Daijiro Okuda (født 23. april 1989) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Fujieda MYFC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Daijiro Okuda


An Seegeriella crothersii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Franco Pupulin ngan H.Medina. An Seegeriella crothersii in nahilalakip ha genus nga Seegeriella, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Seegeriella

Seegeriella crothersii


Macedo de Cavaleiros  belediyesi, Portekiz'in Norte bölgesine bağlı Alto Trás-os-Montes altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 38 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Ala
 Amendoeira
 Arcas
 Bagueixe
 Bornes
 Burga
 Carrapatas
 Castelãos
 Chacim
 Cortiços
 Corujas
 Edroso
 Espadanedo
 Ferreira
 Grijó, eski adıyla Grijó de Vale Benfeito
 Lagoa
 Lamalonga
 Lamas, eski adıyla Lamas de Podence
 Lombo
 Macedo de Cavaleiros
 Morais
 Murçós
 Olmos
 Peredo
 Podence
 Salselas
 Santa Combinha
 Sezulfe
 Soutelo Mourisco
 Talhas
 Talhinhas
 Vale Benfeito
 Vale da Porca
 Vale de Prados
 Vilar do Monte
 Vilarinho de Agrochão
 Vilarinho do Monte
 Vinhas

Portekiz'in belediyeleri
Alto Trás-os-Montes

Macedo de Cavaleiros


Dia ( ), also pronounced locally Ntia ( ), is an uninhabited island off the northern coast of the Greek island of Crete. The island is 5 km long, 3 km wide and is located approximately 13 km north of Heraklion. Administratively, Dia is part of the community of Elia within the municipal unit of Gouves, Hersonissos municipality in Heraklion.

In the south coast of Dia there are four coves, from west to east Agios Georgios, Kapari, Panagia (Madonna) and Agrielia. One more cove, Aginara, is to the east.

History
The island was formerly known as Standia, by juncture loss in the phrase  (Greek for 'on Dia').

It was the principal port of Crete for centuries. Its four south coves have been used as anchorages since the Minoan period.

Mythology
The islet looks like a giant lizard when viewed from the city of Heraklion. Greek mythology tells of a giant lizard that tried to destroy the island of Crete, however, Zeus turned it into stone with a thunderbolt, thus creating the island.

The island is visible from Crete's capital city of Heraklion, as it would have been in the time of the Minoans, from Knossos.  Because of this, it was sometimes identified as the island that Theseus escaped to after killing the minotaur.

Environment
On Dia there are a number of protected wildlife species including the snail Albinaria retusa, the lizard Podarcis erchardii schiebeli, a wild subspecies of the European rabbit (Oryctolagus cuniculus cnossius), and Eleonora's falcon, known as  in Greek. The island has been recognised as an Important Bird Area (IBA) by BirdLife International because it supports a breeding population of 300–380 pairs of the Eleonora's falcons.
Dia is part of the European Network of Nature (Natura 2000) and is a protected hunting ground.  There are also a number of protected plants such as Carlina diae.

Ancient port

In 1976, Jacques Cousteau carried out underwater exploration around Dia and found the remains of an ancient port in the waters between Heraklion and Dia.

Visiting
Day trips, but no camping, is allowed to Dia.  Swimming, snorkeling and walking along the beach are popular activities.  No cars are allowed.

See also
List of islands of Greece

References

External links
Standia map by Marco Boschini

Populated places in Heraklion (regional unit)
Hersonissos
Islands of Crete
Landforms of Heraklion (regional unit)
Mediterranean islands
Islands of Greece
Locations in Greek mythology
Important Bird Areas of Crete

Dia (island)


Anthony Giddens tarafından Toplumun Oluşumu (1984) kitabında ortaya konan Yapılandırma Kuramı (aynı zamanda 1977'de Toplum Kuramının Esas Sorunları kitabında vurgulanmıştı) toplumsal sistemlerin ajan (fail)/yapı, özne/nesne ve mikro/makro perspektifler gibi kuramsal dikotomileri bağdaştırmak için bir denemedir. Yaklaşım tamamen birey ya da topluma değil "uzam ve zaman eksenli toplumsal uygulamalara" (2.syf) odaklanmaktadır. Önerileri, eşit derecede (doğası gereği kültürü içeren) yapının ve ajanın/failin etkilerini dengelemeyi deneyerek bu dengeli konumu benimser. Bakınız yapı ve ajan.

Sosyoloji teorileri
Eleştirel teori

Yapılandırma teorisi


Rebildfesten 4. juli 1948 er en dokumentaroptagelse instrueret af Poul Bang.

Handling
Reportagefilm om Rebildfesten. Man får brudstykker af statsminister Hans Hedtofts tale, ambassadør Marvels, redaktør Roger Riis' og Jean Hersholts taler. Kongens tale bringes i sin fulde ordlyd.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1948

Begivenheder i 1948
Dokumentarfilm fra Danmark
Rebild Bakker

Rebildfesten 4. juli 1948


Sssssss este un film de groază american din 1973 regizat de Bernard L. Kowalski. În rolurile principale joacă actorii Strother Martin, Dirk Benedict și Heather Menzies.

Distribuție
 Strother Martin - Dr. Carl Stoner
 Dirk Benedict - David Blake
 Heather Mezies - Kristina Stoner
 Richard B. Shull - Dr. Ken Daniels

Note

Legături externe

Filme din 1973
Filme în limba engleză
Filme americane
Filme regizate de Bernard L. Kowalski
Filme Universal Pictures
Filme de groază din anii 1970
Filme de groază

Sssssss


Crkva sv. Roka i župni dvor (Luka), rimokatolička crkva u mjestu i općini Luka, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Župna crkva sv. Roka i župni dvor smješteni su u sjeveroistočnom dijelu naselja Luka. Crkva je sagrađena 1865. godine u neogotičkim stilskim oblicima kao jednobrodna građevina dimenzija cca 40 x 15 m, zaključena poligonalnim svetištem i zvonikom nad glavnim pročeljem. Perimetralne zidove crkve podupiru kontrafori između kojih su bifore šiljastih lukova. Prostrana unutrašnjost crkve svođena je šiljastim bačvastim svodom s pojačanim pojasnicama. Kurija župnoga dvora sagrađena je u drugoj polovini 19. stoljeća u istočnom uglu parcele kao jednokatna zidanica pravokutnoga tlocrta, te zajedno s crkvom formira vrijednu graditeljsku cjelinu.

Zaštita
Pod oznakom P-5874 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Katoličke crkve u Hrvatskoj
Zaštićeni sakralni kompleksi u Zagrebačkoj županiji
Luka

Crkva sv. Roka i župni dvor u Luci


Lomonosov (; before 1948: Oranienbaum, ) is a municipal town in Petrodvortsovy District of the federal city of Saint Petersburg, Russia, located on the southern coast of the Gulf of Finland,  west of Saint Petersburg proper. Population:   Lomonosov is the site of the 18th-century royal Oranienbaum park and palace complex, notable as being the only palace in the vicinity of Saint Petersburg that was not captured by Nazi Germany during World War II.

History
Oranienbaum was granted town status in 1710, and was initially applied to the Oranienbaum palace complex, built between 1710 and 1725 opposite Kronstadt, in the neighbourhood of the royal residence Peterhof Palace, by the architects Giovanni Mario Fontana and Gottfried Johann Schadel, and was intended for Alexander Menshikov, a close associate of Peter the Great. The original name of the town translates to "orange tree" in German (in modern German, the word is Orangenbaum), and is believed to have been derived from the palace complex which had greenhouses to grow exotic plants such as orange trees. According to another version, the name means "Tree of Orange" in honour of William III of Orange, stadtholder of the Netherlands and king of England, who was the idol of Peter the Great, or it was borrowed from the toponymy of Germany (the city of Oranienbaum in the Principality of Anhalt named by Princess Henrietta Katharina Nassau-Oransky after her home place) simply as a "beautiful" name in the fashion spirit of the Petrine era.

During World War II the town was heavily involved in the Siege of Leningrad, where Red Army forces managed to
establish a foothold at Oranienbaum, in the rear of the forces of Nazi Germany. This foothold had a major importance in the launching of the Leningrad–Novgorod Offensive in early 1944, which finally ended the siege (see Leningrad–Novgorod Offensive). In 1948, the town was renamed to its current name Lomonosov, in honor of the scientist, poet and glassblower Mikhail Lomonosov. In 1754, Lomonosov had founded a colored-glass factory near Oranienbaum, in the village of Ust-Ruditsa. An unofficial nickname, Rambov, a Russified contraction of the old name Oranienbaum, is popular among the local residents.

Lomonosov can be reached by suburban train from St. Petersburg's Baltic Terminal to Oranienbaum Station.

People from Oranienbaum
 Igor Stravinsky (1882–1971), composer of modern classical music
 Aleksandr Mostovoi, footballer

International relations

Twin towns and sister cities
Lomonosov is twinned with:
  Mariehamn, Åland, Finland
 Framingham, Massachusetts, United States
 Anacortes, Washington, United States
 Oberursel (Taunus), Hesse, Germany (suspended in 2022)

Gallery

See also
Martyshkino

References

External links

Stories and photos of the palace Lomonosov

Petergofsky Uyezd
Petrodvortsovy District

Lomonosov, Russia


Etienne De Wilde (født 23. marts 1958 i Wetteren) er en forhenværende cykelrytter fra Belgien. Han kørte både landevejs- og banecykling. Han har vundet to etaper i Tour de France, og på bane har han vundet medaljer ved nationale, verdensmesterskaber.

De Wilde stillede til start i 197 seksdagesløb, hvor han vandt 38 løb. Ved Københavns seksdagesløb lykkedes det aldrig at vinde, men han opnåede tre andenpladser og to tredjepladser fra 1992 til 1999.

Han deltog i to olympiske lege. Ved OL 1996 i Atlanta var han med i pointløbet, men endte sidst blandt de 24 ryttere, der gennemførte. Ved legene fire år senere i Sydney kørte han parløb sammen med Matthew Gilmore, og de endte med at vinde sølv med 22 point efter australierne Scott McGrory og Brett Aitken med 26 point, mens italienerne Marco Villa og Silvio Martinello vandt bronze med 15 point. De to belgiere lå blot som nummer fire før sidste runde, men sejr i sidste spurt gav dem ti point og to pladser frem i den samlede stilling.

Referencer

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Belgien
Deltagere for Belgien ved sommer-OL 1996
Deltagere for Belgien ved sommer-OL 2000
Olympiske sølvmedaljevindere fra Belgien

Etienne De Wilde


Klapa Krunik, klapa iz Kučina.

Povijest
Osnovani su 2011. godine. Od iste godine organizatori su klapskog susreta Klape na Kruniku. Klapa je dobila ime prema izvoru vode Kruniku u Kučinama. Članovi su dugogodišnji prijatelji i svima je zajednička strast prema tradicijskom pjevanju a capella. Sudjelovali su na raznim klapskim festivalima.

Sastav
Današnji sastav čine:
1. tenor 	Pave Leko
2. tenor 	Igor Kralj, Tomislav Bašić ml.
bariton 	Josip Matković, Ivan Ilić
bas 	Vinko Ostojić,   Ante Roguljić, Dragan Šinković
Glazbeni voditelj je Rajmir Kraljević

Prijašnji članovi bili su Mario Markovina, Nikola Balić, Mirko Stipinović, Bruno Buble, Marko Čagalj,  Dragan Popović, Tomislav Bašić st. i Petar Botica.

Nagrade
 Lauerati 56. Festivala dalmatinskih klapa u Omišu 2022. kojima je publika dala najviše glasova i time su zavrijedili 1. nagradu Zlatni leut, te 3. nagradu stručnog ocjenjivačkog suda - Brončani štit.

 Najbolji debitant na Festivalu dalmatinskih klapa u Omišu 2015. godine za što su dobili plaketu, a na Večeri klapa debitanata dobili su prvu nagradu stručnog povjerenstva, za što su d. Na istom izdanju FDK dobili su 3. nagradu publike na završnoj večeri muških klapa.
 Sudionici završnih večeri 49., 50., 51., 54., 55. i 56. Festivala dalmatinskih klapa u Omišu, te izborne večeri 52. izdanja.
 U Zagrebu, na natjecanju u klapskom pjevanju dobili su Zlatnu plaketu i pobijedili su u kategoriji A1 tradicijsko pjevanje, obvezni program, zatim nagradu za najbolju izvedbu skladbe Ljube Stipišića te nagradu glazbenom voditelju Mariju Krniću za poseban umjetnički dojam.

Izvori

Vanjske poveznice
Klapa Krunik na Facebooku
 Stine i Krunik laureati 56.Festivala dalmatinskih klapa u Omišu 2022.

Hrvatske klape
Kultura u Solinu

Klapa Krunik


Die Route nationale 654, kurz N 654 oder RN 654, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen Condom und L'Isle-Jourdain verlief. Ihre Länge betrug 78 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 654 auf WikiSara (französisch)

654

Route nationale 654


خارون هو إحدى شخصيات  وهو ابن إيريبوس ونيكس (الليل) وكان واجبه أن يعبر بقارب على نهر ستيكس (أو أخيرون) حيث تأتي أرواح الأموات الذين دفنوا لتوهم وفي المقابل يتلقى عملة موجودة في فم الجثث، ولا يحمل أحياء إلا فيما ندر. ولم يذكره بمهنته لا هوميروس ولا هسيود وعلى الأغلب فإن أصله مصري.

يصور خارون كعجوز كئيب متجهم، أما الإتروسكان فرأوه الجلاد في العالم الآخر وكان مسلحا بمطرقة عملاقة وكان يقرن مع مارس في قتلى المعارك، وأخيرا أصبح صورة للموت والعالم السفلي. وعندما اكتشف قمر يدور حول كوكب بلوتو سمي عليه.

مصادر

آلهة يونانية
أساطير إغريقية
شخصيات أسطورية إغريقية
عوالم سفلية إغريقية
كائنات العالم السفلي
مرشدو أرواح

خارون


Gerry Murphy (Cork, 1952) é um poeta irlandês.

Vida e trabalho
Gerry Murphy nasceu na cidade de Cork em 1952. Seu trabalho é espirituoso, abertamente intelectual e muitas vezes satírico e é "altamente, autoconscientemente literário". "Grande parte do trabalho mais recente mostra intensa absorção dos clássicos romanos, seja por referência direta ou pelo emprego do epigrama conciso."

Depois de abandonar a universidade no início dos anos 1970, Murphy passou alguns anos trabalhando em Londres e um ano morando em um kibutz israelense antes de retornar a Cork em 1980, onde permanece desde então. Um nadador campeão, ele ganhou a vida principalmente como salva-vidas e gerente de piscina.

Pocket Apocalypse, suas traduções do poeta polonês Katarzyna Borun-Jagodzinska, apareceram em 2005 na Southword Editions. Fim da primeira parte: Poemas novos e selecionados apresenta seleções generosas de todos esses livros, juntamente com cerca de 30 novos poemas em uma seção intitulada 'A psicopatologia da vida cotidiana'. A poesia de Gerry também ganhou vida no palco, com uma adaptação teatral do dramaturgo americano Roger Gregg no Triskel Arts Centre, Cork.

Escrevendo no The Irish Examiner sobre seu livro de 2010 My Flirtation With International Socialism, o poeta Thomas McCarthy o descreveu como "indiscutivelmente o decano das gerações pós-Galvin Cork, Murphy é um mestre emocionante e provocativo de monólogo poético e comentário social. Seu hábito é ser elíptico na política, inserir uma piada política ou uma verdade universal tão habilmente quanto a faca de um assassino". Fred Johnston, escrevendo na Poetry Ireland Review, descreveu o trabalho de Murphy como "capturar a fresta de luz entre o selvagemente político e o cotidiano".

Publicações

Coleções

 A Small Fat Boy Walking Backwards (Cork, Commons Press, 1988, Three Spires Press, 1992)
 Rio de la Plata e tudo isso (Dublin, Dedalus, 1993)
 O Bairro Vazio (Dedalus, 1995)
 Extratos do Livro de Registros Perdidos de Cristóvão Colombo (Dedalus, 1999)
 Torso de uma ex-namorada (Dedalus, 2002)
 Fim da Parte Um, Poemas Novos e Selecionados (Dedalus, 2006)
 Meu flerte com o socialismo internacional (Dedalus, 2010)

Tradução

 Sua tradução da poetisa polonesa Katarzyna Borun-Jagodzinska foi publicada como Pocket Apocalypse (Cork, Southword Editions, 2005). A tradutora intermediária foi Karolina Barski.

Ligações externas

 Poemas do final da primeira parte
 Entrada na Poetry International Web

Poetas da Irlanda
Pessoas vivas
Nascidos em 1952

Gerry Murphy (poeta)


محمد حسن الألفي صحفي مصري يشغل منصب رئيس التحرير ورئيس مجلس الإدارة لصحيفة الوطني اليوم. بدأ العمل الصحفي في مجلة روزاليوسف، ثم رئيسا لتحرير صحيفة الميدان، انتقل منها ليشغل منصب رئيس التحرير التنفيذي للعدد الأسبوعي لصحيفة نهضة مصر. استطاع منذ صدور العدد الأول من الوطني اليوم عمل لقاء صحفي مطول مع الرئيس المصري السابق حسني مبارك. وهو يكتب الآن نصا لفيلم بعنوان «الخميني إمام الدم» ضمن ردود الفعل المصرية للفيلم الإيراني إعدام الفرعون. وسيقوم محمد فاضل (مخرج) الذي أخرج فيلم «ناصر 56» بإخراجه.

مراجع

رؤساء تحرير مصريون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)

محمد حسن الألفي


NGC 2685 es una galaxia lenticular barrada situada en la constelación de la Osa Mayor a una distancia de 40 millones de años luz de la Vía Láctea. y visible con telescopios de aficionado.

Se caracteriza por ser un ejemplo de las raras galaxias con anillo polar, un tipo de galaxia caracterizada por estar rodeada por varios anillos de estrellas jóvenes, gas, y polvo perpendiculares a su semieje mayor que se piensa pueden haber surgido tras la captura de una galaxia menor rica en gas, estructuras que explican por su aspecto que NGC 2685 sea también conocida cómo la Galaxia de la Hélice ó Galaxia de la Tortita.

Referencias

Galaxias lenticulares
Constelación de la Osa Mayor
Objetos NGC

NGC 2685


Haxhi Lleshi ( - ) var en albansk militærleder og kommunistisk politiker, der var formand for Albaniens Folkeforsamlings præsidium og dermed statsoverhoved for den Socialistiske Folkerepublik Albanien fra 1953 til 1982.

Biografi
Lleshi var indenrigsminister i den provisoriske kommunistiske regering fra 1944 til 1946. Den 1. august 1953 blev han formand for Albaniens Folkeforsamlings præsidium og dermed statsoverhoved for den Socialistiske Folkerepublik Albanien indtil den 22. november 1982, hvor han blev afløst af Ramiz Alia.

I juni 1996 blev han idømt livsvarigt fængsel for "folkemord og forbrydelser mod menneskeheden" begået under det kommunistiske regime. Han blev dog løsladt mod kaution allerede i juli samme år.

Referencer

Albaniens statsoverhoveder
Politikere fra Albanien
Kommunister fra Albanien

Haxhi Lleshi


كولن بل  ، من مواليد 26 فبراير 1946 في هيسليدين، لاعب كرة قدم إنجليزي سابق.

لعب مع نادي مانشستر سيتي ولعب مع منتخب إنجلترا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب كولن بل خلال مسيرته الاحترافية مع 3 أندية في ثمانية عشر موسمًا وسجل خلالها 142 هدف ضمن 481 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس وفي موسم واحد بالدوري.

خاض كولن بل مسيرته مع نادي بوري في موسم 1963–64 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 82 مباراة سجل خلالها 25 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي مانشستر سيتي في موسم 1965–66 ليلعب معه أربعة عشر موسمًا، حيث شارك في 394 مباراة سجل خلالها 117 هدف. لينتقل بعدها إلى نادي سان خوزيه إيرث كويكس ما بين عامي 1980 و1981 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 5 مباريات ولم يسجل أي هدف.

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية إنجليز مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إنجليز
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أعضاء رتبة الإمبراطورية البريطانية
أعضاء قاعة مشاهير كرة القدم الإنجليزية
رياضيون إنجليز مغتربون في الولايات المتحدة
رياضيون من مقاطعة دورهام
سير ذاتية إنجليزية
طاقم مانشستر سيتي غير اللاعبين
لاعبو التشكيلة المثالية في دوري كرة القدم الإنجليزية
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1968
لاعبو دوري أمريكا الشمالية لكرة القدم (1968–84)
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو سان خوزيه إيرث كويكس
لاعبو كأس العالم 1970
لاعبو كرة قدم إنجليز
لاعبو كرة قدم مغتربون إنجليز
لاعبو كرة قدم مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم من مقاطعة دورهام
لاعبو مانشستر سيتي
لاعبو منتخب إنجلترا لكرة القدم
لاعبو منتخب إنجلترا لكرة القدم تحت 23 سنة
لاعبو نادي بوري
لاعبو نهائي كأس الاتحاد الإنجليزي
مواليد 1946
مواليد في درم (مقاطعة)
وفيات 2021

كولن بل


An Digitaria horizontalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Ludwig von Willdenow. An Digitaria horizontalis in nahilalakip ha genus nga Digitaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Digitaria (Poaceae)

Digitaria horizontalis


Faruk Beşok (d. 19 Mart 1971, İzmir), forvet pozisyonunda oynamış eski basketbolcu, Türk basketbol antrenörü. Kendisi gibi basketbolcu olan Hüseyin Beşok'un abisidir. Günümüzde TBL takımlarından Semt 77 Yalovaspor takımının başantrenörüğünü yapmaktadır.

TBL'de Karşıyaka, Fenerbahçe SK, Türk Telekom ve Beşiktaş gibi takımlarda oynadıktan sonra, İstanbulspor ve İzmir Büyükşehir Belediyespor takımlarıyla da TB2L ve Bölgesel Lig'de basketbol kariyerine devam etmiştir. İzmir temsilcisi ile EBBL'den TB2L'ye yükselmişlerdir.

Forvet pozisyonunda görev yapan 1,99 m boyundaki oyuncu, özellikle dış atışlardaki yüksek isabet yüzdesiyle tanınmıştır. Beşiktaş'ta oynadığı dönemlerde takım kaptanlığını da üstlenmiştir.

Basketbolculuk kariyerini sonlandırdıktan sonra, TBL takımlarından Antalya B.B.'de yardımcı antrenörlük görevi üstlenmiştir. 2012-13 sezonu öncesinde Beşiktaş ile anlaşarak, takımın antrenörlüğünü yapacak olan Erman Kunter'in yardımcısı olmuştur.

Takımlar
 1987-1988 Hilalspor
 1990-1992 Eczacıbaşı
 1992-1994 Karşıyaka
 1994-1995 Fenerbahçe
 1995-1996 Darüşşafaka
 1996-1997 Tuborg
 1997-1998 Türk Telekom PTT
 1998-2004 Beşiktaş
 2004-2005 Pınar Karşıyaka
 2005-2006 İstanbulspor (TB2L)
 2006-2008 İzmir B.B. (EBBL) (TB2L)

Başarıları
 Cumhurbaşkanlığı Kupası Şampiyonluğu 1994-95 (Fenerbahçe)
 Türkiye Basketbol Ligi Final 1994-95 (Fenerbahçe)
 Türkiye Basketbol Ligi Yarı-Final 1999-00 (Beşiktaş)
 Türkiye Basketbol Ligi Yarı-Final 2003-04 (Beşiktaş)
 Türkiye Kupası Final 2004-05 (Pınar Karşıyaka)

Dış bağlantılar
 TurkSports.Net
 TBLStat.net Oyuncu Profili

Kaynakça

Türk erkek basketbolcular
1971 doğumlular
Beşiktaş JK basketbolcuları
Fenerbahçe SK basketbolcuları
Karşıyaka SK basketbolcuları
Yaşayan insanlar
İzmir doğumlu basketbolcular

Faruk Beşok


Lord of the Isles or King of the Isles
( or ) is a title of Scottish nobility with historical roots that go back beyond the Kingdom of Scotland. It began with Somerled in the 12th century and thereafter the title was held by a series of his descendants, the Norse-Gaelic rulers of the Isle of Man and Argyll and the islands of Scotland in the Middle Ages. They wielded sea-power with fleets of galleys (birlinns). Although they were, at times, nominal vassals of the kings of Norway, Ireland, or Scotland, the island chiefs remained functionally independent for many centuries. Their territory included much of Argyll, the Isles of Arran, Bute, Islay, the Isle of Man, Hebrides (Skye and Ross from 1438), Knoydart, Ardnamurchan, and the Kintyre peninsula. At their height they were the greatest landowners and most powerful lords after the kings of England and Scotland.

The end of the MacDonald Lords came in 1493 when John MacDonald II had his ancestral homeland, estates, and titles seized by King James IV of Scotland. Since that time, the MacDonald Clan had contested the right of James IV to the Lordship of the Isles and uprisings and rebellions against the Scottish monarch were common. More recently, the Lordship of the Isles has been held by the Duke of Rothesay, the eldest son and heir apparent of the King of Scots, a title which, since the creation of the Kingdom of Great Britain, is usually borne by the Prince of Wales. Thus Prince William is the current Lord of the Isles.

Finlaggan on Islay was the seat of the Lords of the Isles under Somerled and Clan Donald.

Armorials
The arms adopted by the Lord of the Isles varied over time, but the blazon given and illustrated in "The Armorial of Sir David Lyndsay of the Mount" (1542) is: Or, an eagle Gules displayed beaked and membered Sable, surmounted by a galley also Sable. The red eagle first appeared on the arms with Donald Macdonald, Lord of the Isles, sometimes called Donald of Harlaw, for the battle he won in 1411.

Background

The west coast and islands of present-day Scotland were inhabited by a people or peoples of uncertain cultural affiliation until the 5th century. They were invaded by Gaels from Ireland starting perhaps in the 4th century or earlier, whose language eventually predominated. In the 8th and 9th centuries this area, like others, suffered raids and invasions by Vikings from Norway, and the islands became known to the Gaels as Innse-Gall, the Islands of the Foreigners. Around 875, Norwegian jarls, or princes, came to these islands to avoid losing their independence in the course of King Harald Fairhair's unification of Norway, but Harald pursued them and conquered the Hebrides as well as Man, and the Shetland and Orkney Islands. The following year, the people of the Isles, both Gael and Norse, rebelled. Harald sent his cousin Ketill Flatnose to regain control, and Ketil then became King of the Isles. Scotland and Norway would continue to dispute overlordship of the area, with the jarls of Orkney at times seeing themselves as independent rulers.

In 973, Maccus mac Arailt, King of the Isles, Kenneth III, King of the Scots, and Máel Coluim I of Strathclyde formed a defensive alliance, but subsequently the Scandinavians defeated Gilla Adomnáin of the Isles and expelled him to Ireland. The Norse nobleman Godred Crovan became ruler of Man and the Isles, but he was deposed in 1095 by the new King of Norway, Magnus Bareleg. In 1098, Magnus entered into a treaty with King Edgar of Scotland, intended as a demarcation of their respective areas of authority. Magnus was confirmed in control of the Isles and Edgar of the mainland. Lavery cites a tale from the Orkneyinga saga, according to which King Malcolm III of Scotland offered Earl Magnus of Orkney all the islands off the west coast navigable with the rudder set. Magnus then allegedly had a skiff hauled across the neck of land at Tarbert, Loch Fyne with himself at the helm, thus including the Kintyre peninsula in the Isles' sphere of influence. (The date given falls after the end of Malcolm's reign in 1093.)

Founding of the dynasties
Somerled, Gilledomman's grandson, seized the Isles (i.e. everything except the Isle of Man and Skye) beginning in 1135 (he gained the Isle of Man in 1156) and founded a dynasty that in time became the Lords of the Isles. It is thought he had Celtic/Gaelic blood on his father's side and Norse on his mother's: his contemporaries knew him as Somerled MacGillebride, Somhairle or in Norse Sumarlidi Höld (Sumarliðr is Old Norse for "summer warrior" or "summer traveler" in the sense of a Viking). Somerled took the title Lord of Argyll, Kintyre and Lorne and eventually Rí Innse Gall (King of the Hebrides) as well as King of Mann. His origins went back to the Norse Kings of Dublin and the great Ard-Ríthe (singular: Ard-Rí), the High Kings of Ireland. They also speak of Colla Uais, a Celtic prince with influence in the Western Isles before the establishment of the kingdom of Dalriada.

After Somerled's death in 1164, three of his sons, and his brother-in-law (the King of Man), divided his realm between them:
 The King of Man: Man, Lewis, Harris, and Skye
 The sons of Somerled:
 Angus: unclear area, perhaps the remaining northern regions
 Dougall (ancestor of Clan MacDougall): Morvern, Ardnamurchan, and Mull
 Ranald: unclear area, likely the southern regions, including Saddell Abbey

Angus was killed with his three sons in 1210, possibly by Ranald's sons, Ruaidhrí and Domhnall, as a result of Angus having defeated Ranald in 1192. Although Ruaidhrí originally seems to have held power in Kintyre, his later descendants held the lordship in the Hebrides and the lands that came to be known as Garmoran. It is possible that these territories were gained after Angus' death, and the annihilation of his line.
Donald Mor McRanald, who would give his name to the Clan Donald (which would contest territory with the MacDougalls) : Islay, Jura, Kintyre, Knapdale
Rory (ancestor of Clan Macruari) : Uist, Garmoran, Arran, and Bute

The MacDonald lordship

In their maritime domain the Lords of the Isles used galleys (birlinns) for both warfare and transport. Though they undoubtedly acquired longships from the Norse they defeated, the ships of the Dalriadic Scots and Irish and Islesmen predate the Viking longships and knarrs, clinker-built, though each had a square sail and rows of oars. "...literary evidence suggest[s] that the navies of the Dalriadic Scots and Irish were not insignificant". In the mid 12th century, Somerled, the first Lord of the Isles, developed the stern rudder that gave the galleys and longships sailed by the Islesmen greater maneuverability over the steering oar used by the Vikings. These ships took part in sea battles and attacked castles or hill forts almost always located close to the sea. The Lordship specified the feudal dues of its subjects in terms of numbers and sizes of the galleys (birlinns) each area had to provide in service to their Lord.

List of Clan Donald Lords of the Isles
Somerled
Ragnall
Donald
Angus Mor MacDonald
Alasdair Óg of Islay
Aonghus Og of Islay
John of Islay I, Lord of the Isles
Domhnall of Islay, Lord of the Isles
Alexander of Islay, Earl of Ross and Lord of the Isles
John of Islay II, Earl of Ross and Lord of the Isles
Angus Óg

Council of the Isles

The Lord was advised (at least on an occasional basis) by a Council. Dean Monro of the Isles, who wrote a description of the Western Isles in 1549, described the membership as consisting of four ranks:
 Four "great men of the royal blood of Clan Donald lineally descended" (MacDonald of Clanranald, MacDonald of Dunnyvaig, MacIain of Ardnamurchan and MacDonald of Keppoch)
 Four "greatest of the nobles, called lords" (Maclean of Duart, Maclaine of Lochbuie, Macleod of Dunvegan and Macleod of the Lewes)
 Four "thanes of less living and estate" (Mackinnon of Strath, MacNeil of Barra, MacNeill of Gigha and Macquarrie of Ulva)
 "Freeholders or men that had their lands in factory" (Mackay of the Rhinns, MacNicol of Scorrybreac, MacEacharn of Kilellan, Mackay of Ugadale, Macgillivray in Mull and Macmillan of Knapdale).

In practice, membership and attendance must have varied with the times and the occasion. A commission granted in July 1545 by Domhnall Dubh, claimant to the Lordship, identified the following members:
 Hector Maclean of Duart
 John Macdonald of Clanranald
 Ruari Macleod of the Lewes
 Alexander Macleod of Dunvegan
 Murdoch Maclaine of Lochbuie
 Allan Maclean of Torloisk
 Archibald Macdonald, Captain of Clann Uisdein
 Alexander MacIan of Ardnamurchan
 John Maclean of Coll
 Gilleonan MacNeil of Barra
 Ewen Mackinnon of Strath
 John MacQuarrie of Ulva
 John Maclean of Ardgour
 Alexander Macdonell of Glengarry
 Angus Macdonald of Knoydart
 Donald Maclean of Kingairloch
 Angus Macdonald, brother of James Macdonald of Dunnyveg.

End of the MacDonald lordship
Successive Lords of the Isles fiercely asserted their independence from Scotland, acting as kings of their territories well into the 15th century. Then in 1462, John MacDonald II Lord of the Isles signed a treaty with Edward IV of England to conquer Scotland with him and the Earl of Douglas. The treaty between Edward IV and John II has been used to show how the MacDonald Lords were viewed as independent rulers of their kingdom, freely entering into national and military treaties with foreign governments. Unfortunately for the MacDonald sovereigns, the civil war in England, known as the Wars of the Roses, prevented the completion of the alliance between Edward IV and John II. Upon the discovery of his alliance with Edward IV in 1493, John II had his ancestral lands, estates, and titles taken from him by James IV of Scotland. In addition to James IV seeking revenge on John II, he possessed a larger military force and was able to impose his will on the West Coast of Scotland, though uprisings and rebellions were common. Though the Lordship was taken away from the MacDonald family in the 15th century, waves of successive MacDonald leaders have contested this and fought for its revival ever since, notably during Dubh's Rebellion. Since then, the eldest male child of the reigning Scottish (and later, British) monarch has been styled "Lord of the Isles", essentially merging the crowns of Dal Riada with the Pictish East of Scotland. The office itself has been extinct since the 15th century and the style since then has no other meaning but to recall the Scottish seizure of the ancient Norse-Gaelic lordship and crown. Currently William, Prince of Wales is titular Lord of the Isles, as well as Duke of Rothesay, Earl of Carrick, Baron of Renfrew and Prince and Great Steward of Scotland. His wife Catherine likewise has the titular female equivalent, Lady of the Isles.

See also
Lord of Islay
Kingdom of the Isles
Donald Dubh
Battle of Harlaw

Footnotes

References
 Bannerman, J., The Lordship of the Isles, in Scottish Society in the Fifteenth Century, ed. J. M. Brown, 1977.
 Brown M, James I, 1994.
 Dunbar, J., The Lordship of the Isles, in The Middle Ages in the Highlands, Inverness Field Club, 1981 .
 Gregory, D., History of the Western Highlands and Islands of Scotland, 1975 reprint.
 MacDonald, C. M., The History of Argyll, 1950.
 McDonald, R. A., The Kingdom of the Isles: Scotland's Western Seaboard, 1100–c1336, 1997.
 Munro. J., The Earldom of Ross and the Lordship of the Isles, in Firthlands of Ross and Sutherland, ed. J. R. Baldwin, 1986.

Feudalism in Scotland
Clan Donald
Scottish royalty
Succession to the British crown
Titles in Scotland
Scottish monarchs

Lord of the Isles


Andi Niessner (né en 1967), réalisateur allemand
 Jacob Niessner (1908-1948), militaire nazi

Niessner