Universitatea din Strasbourg (în , Unistra sau UDS) este a doua cea mai mare universitate din Franța (după Universitatea Aix-Marseille), cu aproximativ 46.000 de studenți și peste 4.000 de cercetători. Ea se află în Strasbourg, Alsacia, Franța.

Actuala universitate franceză își are originea în vechea Universität Straßburg de limba germană, care a fost fondată în 1538 și a fost divizată în anii 1970 în trei instituții separate: Universitatea Louis Pasteur, Universitatea Marc Bloch și Universitatea Robert Schuman. Pe 1 ianuarie 2009 cele trei universități au fuzionat și au reconstituit Universitatea din Strasbourg. Având 18 laureați ai premiului Nobel, Universitatea din Strasbourg este clasată acum printre cele mai bune universități din Liga Universităților Europene de Cercetare.

Istoric
Universitatea s-a format dintr-un gimnaziu umanist luteran german, fondat în anul 1538 de către Johannes Sturm în orașul imperial liber Strassburg. Acesta a fost transformat într-o universitate în anul 1621 (în ) și a fost ridicat la rangul de universitate regală în 1631. Printre primii sale studenți a fost Johann Scheffler, care a studiat medicina și s-a convertit mai târziu la catolicism și a devenit poetul și misticul Angelus Silesius.

Universitatea luterană germană a continuat să funcționeze chiar și după anexarea orașului de către regele Ludovic al XIV-lea în 1681 (un student celebru a fost Johann Wolfgang von Goethe în 1770/1771), dar s-a transformat într-o universitate franceză mai ales în timpul Revoluției Franceze.

Universitatea a fost reînființată sub numele de Kaiser-Wilhelm-Universität în 1872, după Războiul Franco-Prusac și anexarea Alsaciei și Lorenei de către Germania, ceea ce a provocat exodul spre vest al profesorilor francofoni. În timpul Imperiului German, universitatea s-a extins foarte mult și au fost ridicate numeroase clădiri noi pentru că universitatea a fost destinată să fie un exemplu al supremației culturii germane asupra culturii franceze în Alsacia. În 1918, Alsacia și Lorena au redevenit teritorii ale Franței și s-a produs, deci, un exod invers al profesorilor germanofoni.

În timpul celui de-al Doilea Război Mondial, când Franța a fost ocupată, echipamentul și personalul de la Universitatea din Strasbourg au fost transferate la Clermont-Ferrand. În locul său, a fost înființată instituția germană Reichsuniversität Straßburg, care a avut o existență scurtă.

În 1970, universitatea a fost divizată în trei instituții separate:
 Universitatea Louis Pasteur (Strasbourg)
 Universitatea Marc Bloch (Strasbourg II)
 Universitatea Robert Schuman (Strasbourg III)
Acestea au fost, cu toate acestea, reunite în 2009, un proces care ar trebui să încheie în 2012, iar Universitatea din Strasbourg a devenit astfel una dintre primele douăzeci de universități franceze care au obținut o mai mare autonomie.

Clădiri
Campusul universitar acoperă un teritoriu vast aflat aproape de centrul orașului, între stațiile de autobuz și tramvai "Cité Administrative", "Esplanade" și "Gallia".

Printre clădirile cu o arhitectură modernă sunt Escarpe, Colegiul Doctoral din Strasbourg, Atrium, Pangloss și altele. Clădirea rezidențială a studenților de la Colegiul Doctoral din Strasbourg a fost proiectată de compania londoneză Nicholas Hare Architects în 2007. Clădirile sunt reprezentate pe principalul perete interior al restaurantului universității Esplanada, împreună cu numele arhitecților și anii construirii.

Organismele administrative, atașate universității (Prefectura; CAF, LMDE, MGEL — asigurări de sănătate; SNCF — compania națională franceză de căi ferate; CTS — compania de transport urban din Strasbourg), sunt situate în clădirea "Agora".

Laureați ai premiului Nobel
 Karl Ferdinand Braun
 Paul Ehrlich
 Hermann Emil Fischer
 Jules Hoffmann
 Albrecht Kossel
 Martin Karplus
 Charles Louis Alphonse Laveran
 Jean-Marie Lehn
 Otto Loewi
 Otto Fritz Meyerhof
 Louis Néel
 Wilhelm Röntgen
 Albert Schweitzer
 Hermann Staudinger
 Adolf von Baeyer
 Max von Laue
 Pieter Zeeman
 Jean-Pierre Sauvage

Profesori și studenți celebri ai universității, după anul nașterii

 Johannes Sturm (1507–1589)
 Johannes Nicolaus Furichius (1602-1633)
 Johann Conrad Dannhauer (1603–1666)
 Angelus Silesius (Johann Scheffler) (1624-1677)
 Philipp Jacob Spener (1635–1705)
 Antoine Deparcieux (1703–1768)
 Johann Hermann (1738–1800)
 Mihail Kutuzov (1745–1813)
 Johann Peter Frank (1745–1821)
 Dominique Villars (1745–1841)
 Johann Wolfgang von Goethe (1749–1832)
 Louis Ramond de Carbonnières (1755–1827)
 Maximilian von Montgelas (1759–1838)
 Klemens Wenzel von Metternich (1773–1859)
 Jean Lobstein (1777–1835)
 Georg Büchner (1813–1837)
 Charles Frédéric Gerhardt (1816–1856)
 Emil Kopp (1817–1875)
 Charles-Adolphe Wurtz (1817–1884)
 Auguste Nefftzer (1820–1876)
 Louis Pasteur (1822–1895)
 Adolph Kussmaul (1822–1902)
 Ambroise-Auguste Liébeault (1823–1904)
 Georg Albert Lücke (1829–1894)
 Anton de Bary (1831–1888)
 Friedrich Daniel von Recklinghausen (1833–1910)
 Adolf von Baeyer (1835–1917), Premiul Nobel 1905
 Adolf Michaelis (1835–1910)
 Heinrich Wilhelm Gottfried von Waldeyer-Hartz (1836–1921)
 Oswald Schmiedeberg (1838–1921)
 Gustav von Schmoller (1838–1917)
 August Kundt (1839–1894)
 Bernhard Naunyn (1839–1925)
 Friedrich Kohlrausch (1840–1910)
 Rudolph Sohm (1841-1917)
 Heinrich Martin Weber (1842–1913)
 Paul Heinrich von Groth (1843–1927)
 Lujo Brentano (1844–1931)
 Gustav Schwalbe (1844–1916)
 Charles Louis Alphonse Laveran (1845–1922), Premiul Nobel 1907
 Wilhelm Röntgen (1845–1923), Premiul Nobel 1901
 Harry Bresslau (1848–1926)
 Ernst Remak (1849–1911)
 Josef von Mering (1849–1908)
 Georg Dehio (1850–1932)
 Karl Ferdinand Braun (1850–1918), Premiul Nobel 1909
 Hans Chiari (1851–1916)
 Hermann Emil Fischer (1851–1919), Premiul Nobel 1902
 Albrecht Kossel (1853–1927), Premiul Nobel 1910
 Paul Ehrlich (1854–1915), Premiul  Nobel 1908
 Ludwig Döderlein (1855–1936)
 Otto Lehmann (1855–1922)
 Theobald von Bethmann Hollweg (1856–1921)
 Georg Simmel (1858–1918)
 Oskar Minkowski (1858–1931)
 Othmar Zeidler (1859–1911)
 Geerhardus Vos (1862–1949)
 Andreas von Tuhr (1864–1925)
 Pieter Zeeman (1865-1943), Premiul Nobel 1902
 Gustav Anrich (1867–1930)
 Georg Thilenius (1868–1937)
 Gustav Landauer (1870–1919)
 Franz Weidenreich (1873–1948)
 Otto Loewi (1873–1961), Premiul Nobel 1936
 Karl Schwarzschild (1873–1916)
 Erwin Baur (1875–1933)
 Albert Schweitzer (1875–1965), Premiul Nobel 1952
 Ernest Esclangon (1876–1954)
 Paul Rohmer (1876–1977)
 Maurice René Fréchet (1878–1973)
 Helene Bresslau Schweitzer (1879–1957)
 Max von Laue (1879–1960), Premiul Nobel 1914
 René Leriche (1879–1955)
 Hans Kniep (1881–1930)
 Hermann Staudinger (1881–1965), Premiul Nobel 1953
 Otto Fritz Meyerhof (1884–1951), Premiul Nobel 1922
 Pierre Montet (1885–1966)
 Marc Bloch (1886–1944)
 Robert Schuman (1886–1963)
 Ernst Robert Curtius (1886–1956)
 Hans Schlossberger (1887–1960)
 Friedrich Wilhelm Levi (1888–1966)
 Carl Schmitt (1888–1985)
 Beno Gutenberg (1889–1960)
 André Danjon (1890–1967)
 Henri Lefebvre (1901–1991)
 Michel Mouskhely (1903–1964)
 Jean Cavaillès (1903–1944)
 Louis Néel (1904–2000), Premiul Nobel 1970
 Henri Cartan (1904–2008)
 Ernst Anrich (1906–2001)
 Emmanuel Levinas (1906–1995)
 Michael Ellis DeBakey (1908–2008)
 Antoinette Feuerwerker (1912–2003)
 Salomon Gluck (1914–1944)
 Hicri Fișek (1918–2002)
 René Thom (1923–2002), Medalia Fields 1958
 Milton Santos (1926–2001), Premiul Vautrin Lud 1994
 Gabriel Vahanian (1927-2012)
 Martin Karplus (*1930), Premiul Nobel 2013
 Yves Michaud (*1930)
 Pierre Chambon (*1931)
 John Warwick Montgomery (*1931)
 Zemaryalai Tarzi (*1933)
 Alberto Fujimori (*1938)
 Liliane Ackermann (1938–2007)
 Jean-Marie Lehn (*1939), Premiul Nobel 1987
 Philippe Lacoue-Labarthe (1940–2007)
 Jean-Luc Nancy (*1940)
 Jules A. Hoffmann (*1941), Premiul Nobel 2011
 Katia Krafft (1942–1991)
 Jean-Pierre Sauvage (*1944), Premiul Nobel 2016
 Moncef Marzouki  (*1945)
 Maurice Krafft (1946–1991)
 Jacques Marescaux (*1948)
 Arsène Wenger (*1949)
 Jürgen Wöhler (*1950)
 Patrick Strzoda (*1952)
 Jean-Claude Juncker (*1954)
 Thomas Ebbesen (*1954)
 Luc Grethen (*1964), compozitor și muzician

Referințe

Legături externe

 University of Strasbourg
 The Art and Science collections of the University of Strasbourg

Strasbourg
Fondări în 1538
Strasbourg

Universitatea din Strasbourg


Rikard Kraus (Rikardo) (Zagreb, 19. studenoga 1885. — Zagreb, 2. prosinca 1952.), hrvatski prirodoslovac

Životopis
Rođen u Zagrebu, gdje je završio Klasičnu gimnaziju 1904. godine i počeo studirati zoologiju i mineralogiju na Mudroslovnom fakultetu. Nakon tri godine nastavio je studirati u Beču. Tijekom studija bio je u geološko-paleontološkom odjelu Narodnoga muzeja u Zagrebu. Godine 1911. promaknut je u doktora filozofije. Doktorirao na cefalopodima ljušturnoga vapnenca Volujka kraj Gacka. Namjesni učitelj u gimnaziji u Mitrovici od 1912., sljedeće godine u Sarajevu privremeni pristav Zemaljskoga geološkoga zavoda, a nakon godine dana u Senju namjesni učitelj. Profesorski ispit položio je 1914. godine. Od 1915. pravi učitelj u Senju.

Od 1918. profesor u realnoj gimnaziji u Senju. God. 1920. je u Križevcima predavač u gimnaziji i srednjoj gospodarskoj školi. Od 1924. je u Zagrebu gdje je bio profesor u realnoj gimnaziji, klasičnoj gimnaziji, u Nadbiskupskoj velikoj gimnaziji. Godine 1930. sastavio je priručnik o ljekovitim biljkama s opisom i uputama kako ih skupiti, osušiti, spremiti i uzgajati. Bio je upravitelj Posebničke klasične gimnazije franjevaca konventualaca 1944. godine. U mirovini od 1946. godine.

Izvori

Odgoj i obrazovanje u Hrvatskoj
Životopisi, Zagreb
Životopisi, Senj
Životopisi, Križevci

Rikard Kraus


Alaçeşme, Antalya ilinin Akseki ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
800-900 yıllık tarihi olan bir köydür. Yörükler ve Rumlar köy sakinleri arasındaydı. Osmanlı kayıtlarında "Alakilise" veya "Alakilisa" diye geçer. Bu isim köyde eskiden yer alan ve bakımsızlıktan yıkılan işlemeli Rum kilisesinden gelir. İl Meclisince ismi "Alaçeşme" olarak değiştirildi, 1928 yılında Dahiliye Vekâleti kayıtlarında da "Alaçeşme" ismiyle yer aldı.

Coğrafya
Akseki'ye uzaklığı 17 kilometredir. Rakımı 855 metredir.

Nüfus

Kaynakça

Akseki'nin mahalleleri

Alaçeşme, Akseki


Muški kuglački klub Rijeka (MKK Rijeka; Rijeka) je muški kuglački klub iz Rijeke, Primorsko-goranska županija.
U sezoni 2018./19. klub se natjecao u 1. B hrvatskoj ligi - Jug.

O klubu
MKK Rijeka je osnovan 1979. godine. 1990.-ih i 2000.-ih je svoje najveće uspjehe imao pod nazivom "Adrianeon" (ponegdje navedeno "Adria Neon"), te je povremeno za sjedište kluba uzimao sjedište tvrtke "Adrianeon" - Opatiju, odnosno Matulje.  Od 2010. godine klub djeluje pod nazivom MKK "Rijeka"'''.

 Uspjesi
 NBC kup
 drugoplasirani: 2008.

 1. hrvatska liga
 doprvak: 2003/04., 2004./05.
 trećeplasirani: 2001./02., 2005./06., 2007./08.

 1. B liga
 prvak: 1994./95. (Zapad), 1995./96. (Jug - Zapad), 1996./97. (Jug - Zapad / Jug - za prvaka), 2016./17. (Jug - zona Zapad / Jug)
 doprvak: 1995./96. (Jug - za prvaka'')

 2. hrvatska liga - Zapad
 prvak: 2015./16.
 doprvak: 2013./14.

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice

 sportilus.com, MUŠKI KUGLAČKI KLUB RIJEKA
 adrianeon.hr, Povijest

Izvori
 bisnode.hr, MUŠKI KUGLAČKI KLUB "RIJEKA"
 poslovna hr., KK ADRIANEON (MUŠKI KUGLAČKI KLUB RIJEKA)
 fininfo.hr, MKK "RIJEKA"

Rijeka
Rijeka
Šport u Opatiji

Muški kuglački klub Rijeka


Celaliye bir yer adı olup şu yerler denmek istenmiş olabilir:

 Celaliye, Büyükçekmece, İstanbul ili Büyükçekmece ilçesine bağlı mahalle
 Celaliye, Lüleburgaz, Kırklareli ili Lüleburgaz ilçesine bağlı köy

Celaliye


Dieter Walter (* 25. Juli 1948; † 26. Januar 2022) war ein deutscher Fußballspieler. Der Stürmer auf Rechtsaußen war seine gesamte Karriere für die SpVgg Erkenschwick aktiv und bestritt von 1969 bis 1974 für den Verein 145 Spiele (33 Tore) in der Regionalliga West sowie von 1974 bis 1976 insgesamt 72 Spiele (zehn Tore) in der 2. Bundesliga Nord.

Laufbahn
Dieter Walter spielte in der Nachwuchsabteilung der SpVgg Erkenschwick und wurde zur Saison 1968/69 mit anderen jungen Eigengewächsen wie Peter Anders und Gerd Deutschmann in der ersten Herrenmannschaft integriert. Der Verein erreichte in der damaligen Verbandsliga Westfalen den zweiten Tabellenplatz hinter der DJK Gütersloh und nahm dadurch an der deutschen Amateurmeisterschaft teil, wo man das Finale erreichte, dort jedoch dem SC Jülich mit 1:2 unterlag. Außerdem konnte Dieter Walter mit der Spielvereinigung als Verbandsliga-Vizemeister 1969 doch noch der Aufstieg in die Regionalliga West feiern. Es fand ein zusätzliches Qualifikationsspiel gegen den SSV Hagen statt, welches die SpVgg. Erkenschwick vor 22.000 Zuschauern im Stadion Rote Erde in Dortmund mit 2:1 nach Verlängerung gewann, Walter erzielte ein Tor.

In den folgenden Jahren spielte Dieter Walter mit der Erkenschwicker Mannschaft um Hugo Lütkebohmert und Horst Koschmieder in der Regionalliga West, die beste Platzierung war hier ein sechster Platz in der Saison 1971/72. Nach der Umstrukturierung der DFB-Ligen qualifizierte er sich 1974 mit seinem Verein für die neu gegründete 2. Bundesliga, Dieter Walter hatte bis dahin 145 Regionalligaspiele absolviert und 33 Tore erzielt. Für die SpVgg Erkenschwick gab er in der Saison 1974/75 sein Zweitligadebüt am 3. August 1974 (1. Spieltag) beim 2:1-Auswärtssieg bei Olympia Wilhelmshaven. Insgesamt wurde er 37 mal eingesetzt und erzielte drei Tore. Am Saisonende belegte Erkenschwick den 16. Platz der Abschlusstabelle. In der folgenden Saison 1975/76 kam er auf weitere 35 Einsätze und sieben Tore, musste mit der SpVgg Erkenschwick jedoch den Abstieg aus der zweiten Bundesliga in Kauf nehmen.

Während andere Leistungsträger den Verein nach dem Abstieg verließen, blieb Dieter Walter dem Stimbergstadion treu und spielte mit den Schwickern fortan in der Verbandsliga Westfalen. Nach Platz fünf 1977 erreichte er mit der SpVgg. Erkenschwick 1978 die Vizemeisterschaft, wodurch sich der Klub erneut für die Deutsche Amateurmeisterschaft qualifizierte. Nach einem Erstrundensieg über den FV Biberach unterlag man im Viertelfinale dem ESV Ingolstadt. Ab der Saison 1978/79 spielte Walter mit Erkenschwick in der neu geschaffenen Oberliga Westfalen, wo man, nach Rang drei im Premierenjahr, in der Saison 1979/80 mit drei Punkten Vorsprung vor dem 1. FC Paderborn Meister wurde. Die Mannschaft um die erfahrenen Dieter Walter, Uwe Eplinius und Torjäger Gisbert Paus gewann die entscheidenden Spiele gegen den 1. FC Paderborn (2:1 vor 7000 Zuschauern) und bei den Sportfreunden Siegen (2:1 vor 8000 Zuschauern). Neben dem Aufstieg in die 2. Bundesliga nahm Walter mit der Spielvereinigung zum dritten Mal an der deutschen Amateurmeisterschaft teil, doch erneut war im Viertelfinale nach zwei Niederlagen gegen den Nordrhein-Meister 1. FC Bocholt Schluss.

Mit dem Aufstieg in die zweite Bundesliga beendete der Rechtsaußen 1980 seine Karriere bei der SpVgg. und wurde Spielertrainer bei Grün-Weiß Erkenschwick und Trainer beim ETuS Haltern.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (SpVgg Erkenschwick)
Deutscher
Geboren 1948
Gestorben 2022
Mann

Dieter Walter (Fußballspieler)


Milo Yiannopoulos (, oprindeligt Milo Hanrahan; født 18. oktober 1984 i Kent, England) er en britisk journalist og iværksætter.

Yiannopoulos grundlagde The Kernel, et online tabloidmagasin om teknologi, som han solgte til Daily Dot Media i 2014. Han blev kendt i offentligheden i slutningen af 2015, da han begyndte at give mediedækning og kommentarer omkring GamerGate-kontroversen. Han var redaktionschef for Breitbart.com, en stærkt højreorienteret nyheds- og opinionshjemmeside i USA, hvor han afløste Steve Bannon, da denne blev leder af Donald Trumps valgkamp i 2016. Men valgte at fratræde posten ved Breitbart efter udtalelser, han selv mener var taget ud af kontekst, der billigede pædofili.

Tidlige liv
Yiannopoulos voksede op i en middelklassefamilie i Kent. Hans far var græsk, og hans stedfar er arkitekt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Journalister fra Storbritannien
Digtere fra Storbritannien
Personer fra Kent
Højreekstremisme
Islamkritikere
Breitbart News
Kritik af feminisme

Milo Yiannopoulos


Karafuto (japanski: kanji 樺太庁, hiragana からふとちょう, romaji: Karafuto-chō), bivša prefektura u predratnom Japanu.

Ime dolazi iz ainuskog kamuy kar put ya mosir, na hrvatskom "otok koji je bog stvorio na ušću" (rijeke Amura). Prije se na japanskom zvao Kita Ezo (sjeverni Ezo; Ezo je starije japansko ime za Hokkaido). Karafutom se na japanskom obično mislilo samo na južni Sahalin, dok se sjeverni dio ponekad zvalo Sagaren.

Prefektura obuhvaća južno ozemlje otoka Sahalina. Japanu je pripalo nakon Rusko-japanskog rata 1905. godine Porthsmouthskim sporazumom 5. rujna 1905. godine. Prefekturom je postala 1907. godine. 1941. godine ovdje je živjelo 406.557 stanovnika. Unutarnjom zemljom postala je 1943. godine. Sovjeti su se iskrcali na južni Sahalin 11. kolovoza 1945. i akcija je završila 25. kolovoza istog mjeseca. Prema odluci Potsdamska konferencije japanski civili morali su napustiti prefekturu. Prefektura je raspuštena 1. lipnja 1949. godine.

Glavni je grad bio Ōtomari od 1907. do 1908., a Toyohara od 1908. do 1945. godine.

1945. godine Karafuto se upravno bio podijeljen u četiri podprefekture, koje su se dijelile na 11 okruga i 41 općinu (jedan grad, 13 gradićai 27 sela). Najveći grad bio je Toyohara, a ostali veći gradovi bili su Esutoru na sjevernom središnjem dijelu i Maoka u južnom središnjemdijelu.

Bilješke

Povijest Japana

Karafuto (prefektura)


An Rhynchospora stenophylla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alvin Wentworth Chapman. An Rhynchospora stenophylla in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora stenophylla


WrestleMania 37 foi o 37º evento anual de wrestling profissional da WrestleMania produzido pela WWE. Foi realizado para lutadores das divisões da marca Raw e SmackDown da promoção. O evento foi transmitido em pay-per-view (PPV) em todo o mundo e estava disponível para transmissão através da Peacock nos Estados Unidos e da WWE Network nos outros lugares. O evento aconteceu como um evento de duas noites em 10 e 11 de abril de 2021, no Raymond James Stadium em Tampa, Flórida. Após a fusão da WWE Network com a Peacock nos Estados Unidos em março de 2021, a WrestleMania 37 se tornou o primeiro grande evento da WWE para o qual os assinantes dos EUA só podiam transmitir o evento através do canal WWE Network da Peacock. Os membros do Hall da Fama Hulk Hogan e Titus O'Neil, foram os anfitriões do evento.

Introdução
WrestleMania é considerado o principal evento de pay-per-view (PPV) e WWE Network da WWE, tendo sido realizado pela primeira vez em 1985. É o evento de wrestling profissional mais antigo da história e é realizado anualmente entre meados de março e meados de abril. Foi o primeiro dos quatro pay-per-views originais da WWE, que inclui Royal Rumble, SummerSlam e Survivor Series, conhecido como "Big Four". WrestleMania é classificada como a sexta marca esportiva mais valiosa do mundo pela Forbes, e foi descrito como o Super Bowl do entretenimento esportivo. WrestleMania 37 apresenta lutadores das divisões da marca Raw e SmackDown - ao contrário da WrestleMania 36, que apresentou também a marca NXT. "Save Your Tears" por The Weeknd, "Head Up High" por Fitz, e "All The Gold" por def rebel foram os temas oficiais do evento. Os membros do Hall da Fama, Hulk Hogan e Titus O'Neil foram os anfitriões do evento.

Impacto da pandemia da COVID-19
Como resultado da pandemia de COVID-19, a WWE suspendeu seus shows em arena em meados de março de 2020 e transferiu suas transmissões semanais das marcas Raw e SmackDown, bem como pay-per-views, para o centro de treinamento do WWE Performance Center em Orlando, Flórida, sem espectadores externos e apenas uma equipe essencial presente. Isso incluiu a WrestleMania 36, que foi o primeiro pay-per-view a ser afetado pela pandemia. NXT continuou a ser transmitido da Full Sail University em Winter Park, Flórida, mas com limitações semelhantes. No final de agosto, a WWE mudou sua programação do Raw e SmackDown para o Amway Center de Orlando em uma bolha "biossegura" chamada WWE ThunderDome para exibir uma audiência virtual em telas de LED ao redor do ringue, mas ainda sem espectadores externos. Em outubro, o NXT mudou-se para o Performance Center em uma configuração semelhante apelidada de Capitol Wrestling Center (que inclui um pequeno público ao vivo), enquanto em dezembro, o ThunderDome se mudou para Tropicana Field em St. Petersburg, Flórida.
Em outubro de 2020, foi relatado pelo Wrestling Observer Newsletter que a WWE estava transferindo a WrestleMania 37 para o Raymond James Stadium em Tampa, Flórida, pois o estado da pandemia na Califórnia tornou improvável que o evento pudesse ser realizado com espectadores presenciais no data originalmente programada. Em contraste, a Flórida removeu oficialmente os limites de capacidade para eventos esportivos no final de agosto, mas as organizações esportivas locais continuaram a limitar voluntariamente sua capacidade de acordo com as orientações do CDC. A promoção rival All Elite Wrestling (AEW) realizou gravações com espectadores no Daily's Place de Jacksonville desde o final de agosto de 2020 em 15% da capacidade do local. O Tampa Bay Buccaneers da National Football League (NFL) começou a receber fãs em seus jogos no Raymond James Stadium em outubro, com uma capacidade máxima de 25%, enquanto o Super Bowl LV era hospedado pelo estádio em 7 de fevereiro de 2021, com uma assistência oficial de 24.835 espectadores.

Em 16 de janeiro de 2021, a WWE anunciou que a WrestleMania 37 aconteceria no Raymond James Stadium em Tampa e, como a WrestleMania 36, seria um evento de duas noites, realizado em 10 e 11 de abril de 2021. A WWE também confirmou que o SoFi Stadium irá receber a WrestleMania 39 em 2023, já que a WrestleMania 38 de 2022 foi agendada para o AT&T Stadium em Arlington, Texas. A prefeita de Tampa, Jane Castor, afirmou que o evento seria "no verdadeiro estilo WWE, a história de retorno perfeita e marca uma indicação clara de que nossa bela cidade está posicionada para se recuperar mais forte do que nunca." O prefeito de Inglewood, James T. Butts Jr., saudou a decisão da WWE de permitir que Tampa "tenha seu momento WrestleMania de direito". Em uma entrevista à TMZ Sports em 19 de janeiro, a CEO da WWE, Stephanie McMahon, afirmou o plano da WWE de ter fãs ao vivo na WrestleMania 37, afirmando que "esperançosamente, esta será a primeira oportunidade para termos nossos fãs de volta" . Ela também disse que eles estariam observando como a NFL lidou com a hospedagem do Super Bowl para aprender logisticamente o que funciona e o que não funciona.
Em fevereiro, o Wrestling Observer Newsletter informou que a WWE estava planejando limitar o público a 30.000 espectadores por noite, mas depois relatou que a promoção esperava 45.000, se pudesse ser aprovada pela cidade de Tampa. Em 17 de março, o Tampa Bay Times confirmou que a capacidade para cada noite seria de 25.000 espectadores e que os participantes seriam separados por distanciamento físico no local. Eles também confirmaram que o estádio administraria verificações de temperatura e exames, que as máscaras seriam necessárias e eles teriam máscaras gratuitas disponíveis e todas as transações seriam feitas sem papel.

A pandemia também resultou na ausência de John Cena, que embora tenha se concentrado fortemente em sua carreira de ator desde 2016, ele lutou ou apareceu em todas as WrestleMania desde a WrestleMania XIX em 2003. Foi relatado que Cena lutou ou pelo menos apareceu na WrestleMania 37 , mas devido à sua agenda de filmagens para a série Peacemaker da HBO Max, que estava sendo filmada no Canadá, tornou-se logisticamente impossível para ele viajar para a Flórida, já que ao retornar ao Canadá, ele teria que ficar em quarentena por duas semanas, o que teria encerrado a produção da série. Outros dois grandes nomes que estiveram ausentes no evento foram Brock Lesnar e Goldberg. Lesnar apareceu pela última vez na WrestleMania 36 e seu contrato expirou em agosto de 2020, e embora se acreditasse que a WWE tentaria negociar um novo acordo para Lesnar, não havia planos para ele aparecer na WrestleMania 37. Goldberg, que ainda tinha mais uma luta em seu contrato para o ano, tinha sido brevemente discutido para lutar no evento, mas em fevereiro, ele foi deixado de fora de seus planos.

Evento
Ambas as noites incluem um pré-show de uma hora. WrestleMania 37 Kickoff - Noite 1 mostrou as lutas para o match card da primeira noite, enquanto WrestleMania 37 Kickoff - Noite 2 fez o mesmo na segunda noite.combates Ao contrário dos eventos dos anos anteriores, nenhum pré-show incluiu partidas. Os pré-shows de ambas as noites foram ao ar na Peacock/WWE Network e nas plataformas de mídia social da WWE. O painel pré-show incluiu a apresentadora Kayla Braxton, que foi acompanhada por Jerry Lawler, Booker T, John "Bradshaw" Layfield e Peter Rosenberg, bem como a convidada Sonya Deville.

Noite 1: WrestleMania (sábado)
O pay-per-view começou com o presidente e CEO da WWE, Vince McMahon, dando as boas-vindas aos fãs presentes de volta à WrestleMania, e de volta a um evento da WWE em mais de um ano. Em seguida, Bebe Rexha executou "America the Beautiful". Pouco depois, o evento foi colocado em espera por mais de 30 minutos devido ao mau tempo, marcando o primeiro atraso de tempo na história da WrestleMania. Durante este tempo, vários lutadores foram entrevistados sobre suas respectivas lutas. O evento finalmente recomeçou com os anfitriões Hulk Hogan e Titus O'Neil saindo para animar a multidão.

Resultados

Noite 1 (10 de abril)

Noite 2 (11 de abril)

Luta turmoil de duplas

Impactos da pandemia de COVID-19 na televisão
WrestleMania
2021 na Flórida
Eventos pay-per-view da WWE em 2021

WrestleMania 37


The Peugeot 309 is a small family car that was manufactured between 1985 and 1994 in England, Spain and France by PSA Peugeot Citroën. It was originally intended to be badged as a Talbot and, as development progressed, to be called the Talbot Arizona.

It was the replacement for the Talbot Horizon, which had started life as a Chrysler in Britain and a Simca in France, and was also being built in several guises for the market in America. In 1985, the PSA Group decided to discontinue the Talbot brand, with the last passenger vehicle branded as a Talbot to be launched being the Samba of 1981, and to market the car as a Peugeot instead.

The Talbot brand was phased out completely when Talbot Express production stopped in 1994.

History

The 309 had been conceived as Projet C28 as a replacement for the Talbot Horizon, and as a result its development had been performed by the former Chrysler/Simca wing of PSA. Styling was the responsibility of the former Chrysler-Rootes design studios in Coventry, whilst much of the engineering was done at the Simca site at Poissy in France.

The only stipulation from PSA management was that the new car had to use as much existing architecture as possible; hence the use of a stretched Peugeot 205 floorpan and door shells, whilst the Simca engines and transmissions from the Horizon were also carried over.

The 309's design was presaged by the 1982 Peugeot VERA Plus (followed by the VERA Profil in 1985), which were aerodynamic studies developed by Peugeot at the time. The VERA Plus claimed a Cw of only 0.22. Many of the aerodynamic features from the VERA studies found their way into later production Peugeots.

Production in France began at the former Simca plant in Poissy in the end of summer 1985, with the first French customers getting their cars in October of that year; but it was decided that RHD models would be built at the Ryton plant near Coventry, which had previously been owned by the Rootes Group and then Chrysler Europe before Peugeot took it over in 1978.

The first 309 for the British market rolled off the production line at Ryton in October 1985, and sales began the beginning of 1986, although left-hand drive sales of the Poissy built models began in France in October 1985. The only bodywork available originally was the five-door hatchback.

The 309 was not intended to replace Peugeot's own model, the 305, but the out of step model number (the next small family car after the 305 should have been named "306" which eventually launched in 1993) was intended to distance it from the larger 305 in the marketplace and to reflect the car's Simca origins. It was also the first Peugeot badged hatchback of this size. With the Talbot brand being phased out on passenger cars, the 309 would succeed the Talbot Horizon. Peugeot had been considering a new Talbot Samba based on the forthcoming Citroën AX supermini, but the success of the Peugeot 205 meant that there was little need for a third supermini within the PSA combine, and so the Samba was discontinued in 1986 with no replacement. The larger Alpine hatchback and Solara saloons were also axed in 1986, a year before Peugeot began production of the similar sized 405, successor to the 305.

The 309's slightly awkward styling (especially when compared with the 205 and 405 of the same era) was due to the decision to reuse the door shells from the 205. The 309 was also originally intended to be differentiated from Peugeot as a Talbot, and was designed "inhouse". Other Peugeot cars of the time were designed by the famed Italian design house Pininfarina, up until the introduction of the 206 in 1998. The notched hatchback design, commonly called as a liftback design, bears an unintentional similarity to the Dodge Shadow and Plymouth Sundance, which were also developed (entirely separately and cut down from a larger [Chrysler K-Car] platform rather than stretched from a smaller one) to replace the Horizon in North America.

The initial engine line up in the United Kingdom market consisted of the chain driven Simca derived 1118 cc (E1A) and 1294 cc (G1A) overhead valve petrol units from the Horizon, and Peugeot provided 1580/1905 cc petrol belt driven overhead camshaft XU units. Spanish-built cars also used the 1442 cc (Y2) and 1592 cc (J2) "Poissy engine", as seen previously in the Simca 1307 and Solara as well as the Horizon, instead of the 1580 cc OHC.

In July 1986 the first diesels arrived, the 1905 cc,  PSA XUD engined GLD, GRD, followed by the SRD in 1987. Certain export markets also received a  1769-cc version of this engine from the beginning. In France, the smaller diesel option only arrived in 1992. With 305 sales dropping considerably, the 309 range was expanded considerably in February 1987, when the three-door bodystyle was added. In line with Peugeot's naming policy of the time, five-door models generally have equipment levels beginning with the letter G, while three-doors begin with the letter X. Other important new models was the XU 1905 cc-engined high performance GTi version of the 309 using the same 1905 cc XU9 engine as found in the 205 GTi. Other new versions in 1987 were the new Automatic (only with five doors) and the XA and XAD two-seater vans which arrived in February.

As of September 2022, 41 Peugeot 309 GTis remained on the roads in the United Kingdom, with another 313 registered being kept off the road as SORN. The 309 was also significant in that it was the first Peugeot car to be assembled in the former Rootes factory in Ryton-on-Dunsmore, which Peugeot had inherited with its buyout of Chrysler Europe in 1978.

Largely due to its partially British origins, the Peugeot 309 became a popular choice in the United Kingdom, and in 1987, it was joined on the production line by the larger 405. The 309's successor, the 306, was also built at Ryton, as was the 206, which was the last vehicle in production there when the plant closed in December 2006.

Facelift (Phase 2)

The summer of 1989 saw the introduction of the Phase 2 Peugeot 309. It revised the design of the rear, lowering the boot lip, changing the rear lights to a more 'smoked style' and making slight alterations to the front radiator grille.

Also, an updated interior was required to address severe criticisms leveled at the Phase 1's, Talbot-designed multi-piece dashboard which was prone to developing squeaks and rattles. The GTi models received a colour-coded, one-piece rear spoiler as opposed to the Phase 1's outdated rubber spoiler which, by then, harked back to early 1980s design practice.

Quite importantly a modified gearbox called 'BE3' was introduced, a revision of the original 'BE1' unit, placing reverse in the "down and to the right" position behind fifth gear, as opposed to the earlier "up and to the left" position next to first gear. Retrospectively, the 'BE3' gearboxes are slightly less prone to failure than their earlier counterparts.

This was also when Peugeot gradually phased in their, all new, belt driven TU Series overhead camshaft engines, in 1,124 cc and 1,360 cc forms, eventually replacing the trusty Simca units during 1992. The GTi 16 model, featuring the XU9J4 engine from the 405 Mi16, was also introduced at this time; however, these were only sold in mainland Europe. (See Trim levels)

End of production
Towards the end of 1992, production of the 309 began to wind down in anticipation for the launch of the new Peugeot 306, returning Peugeot to their normal numbering scheme. In July 1993, the 309 lineup was severely reduced and only the two Vital (petrol or diesel) models remained on sale until December. In total, 1,635,132 Peugeot 309s were built between 1985 and 1993.

As of 2018, only 481 Peugeot 309s remained on the roads in the United Kingdom, with another 1,378 registered being kept off the road as SORN.

India
India's Premier Automobiles Limited (PAL) began local assembly of the long mothballed 309 in 1995, only with five-door bodywork. Originally available only as a petrol-engined GL model powered by the TU3 engine, waitlisted buyers for the GL received the option to choose a diesel engine (GLD) instead, beginning in 1997. Rather than the XUD engines used in Europe, however, Indian-built 309 diesels received the much smaller 1527-cc TUD5 engine with ; an engine also used by Maruti Udyog. Labour and servicing issues were hindering the car in the marketplace, and after Premier formed a second joint venture with Fiat, Peugeot announced the end of their partnership with PAL in November 1997 with the sales of the 309 continuing up to 1998.

Trim levels

 XE, GE: 1118cc E1A or 1294cc G1A OHV Simca engine, X with three doors and G with five doors. The 1118 cc engine came with a four speed gearbox, whilst the 1294 cc came with a five speed gearbox. Standard equipment was sparse, featuring a rear bench seat, heated rear window, small wheel centre wheel covers, as well as a flick wipe facility. Options included a rear wash/wipe, side bump strips on the doors, and a pop up sunroof.

Many special editions were based on the X/GE, such as the Sport model, which came with a spoiler and side decals; and also the Sunseeker model, which came with a pop up sunroof, and side decals. In some markets a diesel E model was also available, using the 1905 cc XUD engine. All diesel models carry the D suffix on the model badge (XLD, GLD).

The Special Equipment model available in the United Kingdom in 1989 also added a pop up sunroof and a rear wash/wipe to the standard equipment list. The E designation was replaced by the Style designation, which began as a special edition in 1987, but became a part of the range from 1988, to denote the base model, in line with other contemporary Peugeot models of the time (e.g. the Peugeot 205 Style and the Peugeot 405 Style). The Style was also available with the 1124 cc and 1360 cc TU and 1905 cc XUD (Style D) engines, all with five speed gearboxes, after the Simca units were phased out.

 XL, GL: 1294 cc G1A, 1580 cc XU5, and 1905 cc XUD engines (with D suffix), all with five speed gearboxes, X with three doors and G with 5. The L model was available throughout the 309's production, varying differently from early to late cars. The early cars came with some standard features, such as better seat coverings than the E model, a clock on the dashboard, door bump strips, intermittent wipe, a glovebox door (as opposed to the X/GE's glovebox hole), 50/50 split/fold rear seats, full size wheel covers and a rear wash/wipe.

A three speed automatic option was available with the XU5 engined GL. Later in the production run, the XL model was dropped, and a 1769 cc XUD turbo diesel engine was added to the L range, to become GLDTurbo, which featured alloy wheels (from the Peugeot 205 1.6 GTI), uprated GTI specification suspension, and a pair of front fog lights. Options on this also included central locking, electric front windows and the Peugeot vacuum operated moonroof, essentially a large glass sliding sunroof.

 GLX: 1294 cc G1A, 1360 cc TU3, and 1580 cc XU5 engines, all with five speed gearboxes and all with five doors. Standard equipment includes a digital clock, a tachometer, a sliding glass moonroof, sports style seats (similar to those fitted to the 205 XS), rear wash/wipe, door bump strips, intermittent wipe, and a small boot spoiler. The 1.6 model also added central locking and front electric windows to the list.

Post facelift 1.3 models and the 1.4 model also have central locking. Curiously, if the GLX was ordered in white, and later burgundy red, the bumpers were body coloured, with a contrasting trim strip, red with the white bumpers and silver with the burgundy ones. After the facelift the bumpers also gained a pair of fog lights. A reflective strip panel was also on the options list, that replaced the louvred panel that sits between the rear lights.

 GR Profile: 1294cc G1A, five doors. Intended as competition for such cars as the Austin Maestro HLE, the GR Profile used exactly the same G1A engine as the lower models in the range, but combined it with subtle aerodynamic improvements and lower rolling resistance tyres to reduce the drag coefficient of the car, with the brochure claiming a fuel economy improvement of three miles per gallon at a constant . The standard equipment list included an instrument lighting rheostat, a digital clock, an engine compartment undershield, a glovebox lamp, a carpeted boot and a boot light. Options included metallic paint, central locking, and electric windows. It was discontinued sometime in 1988, at about the time of the introduction of the GLX.
 XR, GR: 1580cc XU5, and 1905cc XUD engines, XR three door, GR five door. Much the same as the GR Profile in specification, with much the same standard features, and options. Was available later with the  fuel injected XU5 engine, and also a detuned  version, badged GRi, to address the problems Peugeot had with the XU engine and 95 octane fuels. Later in the run, a 1769 cc XUD turbo diesel model was also added, to become the GRDTurbo. This came with all the features as the GLDTurbo, and also added the features on the options list as standard. The XR was unavailable in the United Kingdom.

The 309 Automatic received equipment about on par with the GR, and was available with either the 1.6-liter XU5 or later with a lower-tuned, catalyzed 1.9-liter XU9J1 engine with . Specifications varied somewhat depending on the market.
 SR, SRD, SR Injection: 1580 cc XU5, and 1905 cc XUD engines, all with five doors. The SR model was intended to top the range, along with the GR. The SR used the  tune single carb XU5, the SRD used the  XUD9, and the SR Injection used the  XU5 from the 205 GTI 1.6. Equipment levels as standard were much the same as the GR, with the addition of central locking, internally adjustable headlights, a map reading light, electric windows in the front, Windsor velour seat trim and fibre-optic dashboard dials.

The SR Injection, in addition, added alloy wheels, remote controlled central locking, and remote controlled heated door mirrors. The options list included metallic/black paint, front fog lights, a sliding glass sunroof, an automatic gearbox (SR only), and SR decals on the rear flanks. These were only built in Phase 1 guise and many enthusiasts say that the SR was a better balanced car to drive than the GTI, however, they now also very rare.

 XS and SX: 1580cc XU5, three door version was designated XS and the five door version SX. Marketed as a sporty model, to complement the GTI, with the  XU5 injection engine. Was a little more basic than the SR models, to enhance the sporty feel, and made do without such things as luxury seats, instead having the tweed sports seats from the Peugeot 205 XS. In some markets, such as Sweden and Switzerland, the XS was fitted with the XU9M, a lower tuned version of the GTi's 1.9-liter engine producing .

It also came with opening rear windows (three door), a digital clock, a black spoiler (painted spoiler from the GTI after the facelift), driving lamps and a load area lamp. Options included alloy wheels, central locking/electric windows (only available as a twinned options pack), a sliding glass sunroof and front fog lights. The 309 XS is now very rare in the United Kingdom. The SX model was not available in the United Kingdom.

 GTI: 1905 cc XU9, three and five door. Arguably the top of the range, fitted with the 1905 cc XU9 engine, producing , later detuned at around the time of the facelift to  to conform with 95 octane unleaded and emissions regulations.

The GTI came with some features unique to the range, such as the large black boot spoiler, driving lights and fog lights in the front bumper, remote opening rear windows (three door only), and the Speedline 1.9GTI alloys, the first car to be fitted with them. Also benefitted from uprated suspension, tinted glass, a deep front airdam, a leather steering wheel and internally adjustable headlights. Items on the options list included central locking/electric windows (as part of a twinned options pack), a sliding glass sunroof, and metallic/black paint.

 GTI16, A late addition to the range and only produced for a limited period. It featured the PSA XU engine XU9J4  16V 1.9 alloy engine from the 405 Mi16/Citroën BX 16V. It also included slightly uprated suspension (stiffer rear torsion bars, and wider track width both front and rear). The GTI16 was produced in LHD only as right-hand drive would have required modifications to allow the master cylinder to clear the exhaust header. With UK sales of the 309 GTI running at only around 1,000 per year (one tenth of 205 GTI sales), Peugeot UK chose not to import it. The very high power-to-weight ratio (160PS / 975 kg) resulted in a highly responsive drive, even by modern standards.
 XA, XAD, three-door van models with minimal equipment and no rear seats. These were introduced in February 1987. The XA originally received the 1,118 or 1,294 cc Simca petrol engines with , while the XAD received the typical 1,905 cc engine with . After the 1989 "Phase 2" facelift, the petrol engines were replaced by the , 1,124 cc TU-series engine.

Some notable limited edition models included:

The Zest/Zest D and the Trio/Trio D editions, with 1124/1360 cc TU engines and 1905 cc XUD engines, with unique seat fabric, green seatbelts and side decals down both flanks.

The Look, available in blue, white, and very scarce black were fitted with unique seat fabric with a sunroof and coloured bumper inserts.

The Green, produced between 1987 and 1991, available in 3/5 doors versions, with the unique "Blanc Meije" color, white wheel hubs, sunroof, unique decals and "Green" logo in the back, green seatbelts and interior fabric, tinted windows, rear windshield wiper, painted bumpers with a unique green stripe.

The Goodwood, Limited Edition for the United Kingdom was a GTI with full black leather interior as standard, and no cost optional wooden steering wheel, gearknob and CD Autochanger. The 309 Goodwood was only available in limited numbers for the United Kingdom (only 398 vehicles were constructed) in metallic pinewood green with anthracite Speedline alloy wheels, with a polished metal lip on the outer rim and badging depicting the Goodwood racing circuit on the front wings, tailgate and steering wheel boss. When the Goodwood was launched, the high asking price resulted in some examples not finding homes until 1994, hence some being registered on an 'L' prefix registration.

Models
The models listed below are for the French domestic market.

References

309
Compact cars
Front-wheel-drive vehicles
Hatchbacks
Cars introduced in 1985
1990s cars
Cars discontinued in 1994

Peugeot 309


Die Bendik Singers waren eine vierköpfige norwegische Gesangsformation, die vom Sänger und Komponisten Arne Bendiksen zusammengestellt wurde. Die Mitglieder der Gruppe waren Anne-Karine Strøm, Ellen Nikolaysen und die Brüder Bjørn und Benny Kruse.

Eurovision Song Contest
Als Gewinner des Melodi Grand Prix mit dem Titel Å for et spill durften sie beim Concours Eurovision de la Chanson 1973 in Luxemburg antreten. Das Lied wurde auf Englisch mit einzelnen Sätzen in anderen europäischen Sprachen übersetzt vorgetragen. Als It's Just a Game ging das Stück auf den siebten Platz.

Im folgenden Jahr gewann Anne-Karine Strøm als Solosängerin den norwegischen Vorentscheid. Sie wurde dort von den restlichen Bendik Singers als Backgroundchor begleitet.

Weblinks

Einzelnachweise

Interpret eines norwegischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Teilnehmer am Melodi Grand Prix
Norwegische Band
Popband

Bendik Singers


Hohenlockstedt er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Kellinghusen i den nordøstlige del af Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
I kommunen ligger ud over Hohenlockstedt landsbyerne og bebyggelserne Lockstedter Lager, Ridders, Hohenfiert, Springhoe, Hungriger Wolf og Bücken.
Hohenlockstedt ligger ved Bundesstraße B206 mellem Itzehoe og Kellinghusen, og Bundesstraße 77, den tidligere Oksevej, ved udkanten af Naturpark Aukrug. 8 km mod sydvest ligger landkriesen administrationsby Itzehoe og motorvejen A23 Heide-Hamburg. Omkring 26 km mod nordøst ligger byen Neumünster. Fra 1889 til 1975 var Hohenlockstedt station på jernbanen mellem Wrist og Itzehoe.

Den vestlige del af kommunen gennemløbes af floden Rantzau. Langs floden ligger Natura 2000-området Rantzaudalen.

Hungriger Wolf

Hungriger Wolf var indtil 2004 en militær flyveplads. Nu arbejder "Flugplatz Hungriger Wolf Entwicklungs- und Betriebsgesellschaft mbH"  for en fremtidig anvendelse af flyvepladsen og de tilsluttede anlæg. Der finder lejlighedsvise motorsportsarrangementer sted, og flyvepladsen anvendes og passes af foreningen Luftsportverein Itzehoe.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted .
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Hohenlockstedt


Hispanic- og latinoamerikanere eller hispanic/latino ( ) er amerikanere, som er af afstamning fra folk fra Spanien, Portugal, eller spansk- eller portugisisk-talende lande i Latinamerika. Mere generelt så inkluderer det alle personer i USA, som selv-identificerer sig som hispanic eller latino, tiltrods for om det er fuld eller delvis afstamning. I United States Census 2010-opgørelsen er folk talt som "Hispanic" eller "Latino", hvis de identificerede sig i en af de følgende specifikke hispanic eller latino kategorier ("Mexican," "Puerto Rican," eller "Cuban") såvel som dem der indikerede, at de er "other Spanish, Hispanic eller Latino." De nationale oprindelser der klassificeres som hispanic eller latino af United States Census Bureau er de følgende: Spansk, argentinsk, cubansk, colombiansk, puertoricansk, mexicansk, dominikansk, costaricansk, guatemalansk, honduransk, nicaraguansk, panamansk, salvadoransk, boliviansk, chilensk, ecuadoriansk, paraguaysk, peruviansk, uruguaysk, og venezuelansk. Andre U.S. myndigheder har lidt forskellige definitioner af udtrykket inklusive brasiliansk og andre portugisisk-talende grupper. U.S. Census Bureau bruger udtrykkene hispanic og latino skiftevis.

Oprindelse kan betragtes som forfædre, nationalitetsgruppe, afstamning eller fødeland for personen, personens forældre eller forfædre før de kom til USA. Folk, der identificerer sig som spansk, hispanic eller latino, kan være af en hvilket som helst race.

Hispanicamerikanere er den næsthurtigst voksende etniske gruppe i USA efter asiatisk-amerikanere. Hispanic/latino er samlet set den næststørste etniske gruppe i USA, efter ikke-hispanic hvide.

Hispanics har levet i USA konstant siden spanierne grundlagte Saint Augustine i Florida i 1565. Næstefter indfødte amerikanere er hispanic den ældste etniske gruppe i USA. Mange har indfødte amerikanske forfædre. Spanien koloniserede store områder af, hvad der i dag er det Sydvestlige USA og Vestkyst USA, samt Florida. Dets besiddelser inkluderede nutidens Californien, New Mexico, Nevada, Arizona og Texas, som alle var en del af Republikken Mexico fra dens uafhængighed i 1821 og indtil afslutningen af mexicansk-amerikanske krig i 1848.

I 2015 var der 56,6 mio. hispanic- og latinoamerikanere, hvilket svarer til 17,61 % af befolkningen i USA.

Referencer

Hispanic- og latinoamerikanere


An Platycoryne affinis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Victor Samuel Summerhayes. An Platycoryne affinis in nahilalakip ha genus nga Platycoryne, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Zimbabwe.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. a. affinis
 P. a. ecalcarata

Mga kasarigan

Platycoryne

Platycoryne affinis


Die Liste der deutschen Botschafter in Burkina Faso enthält die Botschafter der Bundesrepublik Deutschland in Burkina Faso (bis 1984 Obervolta). Sitz der Botschaft ist in Ouagadougou.

Seit 1960 bestehen internationale Beziehungen, infolge derer 1962 eine Botschaft in Ouagadougou eingerichtet wurde, die am 31. Januar 1963 eröffnet wurde.

Siehe auch
 Botschafter der DDR in Burkina Faso

Weblinks
 Website der Deutschen Botschaft Ouagadougou

Einzelnachweise

!
Burkina Faso
Deutschland


An Pleurothallis ekmanii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Pleurothallis ekmanii in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallis

Pleurothallis ekmanii


Oak Grove est une ville américaine située dans le comté d'Anoka, dans le Minnesota. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Ville au Minnesota
Comté d'Anoka

Oak Grove (Minnesota)


Vigrestad Station (Vigrestad stasjon) er en jernbanestation på Jærbanen, en del af Sørlandsbanen, der ligger i byområdet Vigrestad i Hå kommune i Norge. Stationen består af to spor med en øperron imellem, som der er adgang til via en gangtunnel. Desuden er der en mindre parkeringsplads samt en tidligere stationsbygning og pakhus

Stationen åbnede som holdeplads sammen med Jærbanen 1. marts 1878. Den blev opgraderet til station omkring 1881. 7. juli 1964 blev den fjernstyret, og 31. december 1992 blev den gjort ubemandet.

Eksterne henvisninger

Stationer på Jærbanen
Etableret i 1878

Vigrestad Station


Calificarea Turneul Olimpic de Handbal Masculin din 2016 are loc din ianuarie 2015 până în aprilie 2016. Douăsprezece echipe se vor califica: țara gazdă, campioana mondială, patru campioane continentale și șase echipe din turneele olimpice de calificare.

Sumarul calificărilor

Legendă pentru modalitatea de calificare

Țara gazdă

Campionatul Mondial

<onlyinclude>{| class="wikitable"
!width=40|Loc
!width=180|Echipa
|- bgcolor=#BBF3BB
|align=center|||
|- bgcolor=#BBF3FF
|align=center|||
|- bgcolor=#FFFFBB
|align=center|||
|- bgcolor=#FFFFBB
|align=center|4||
|- bgcolor=#FFFFBB
|align=center|5||
|- bgcolor=#FFFFBB
|align=center|6||
|- bgcolor=#BBF3FF
|align=center|7||
|- bgcolor=#FFFFBB
|align=center|8||
|- bgcolor=#FFFFBB
|align=center|9||
|- bgcolor=#FFBBBB
|align=center|10||
|-
|align=center|11||
|-bgcolor=#BBF3FF
|align=center|12||
|-
|align=center|13||
|-bgcolor=#BBF3FF
|align=center|14||
|-bgcolor=#FFBBBB
|align=center|15||
|-
|align=center|16||
|-
|align=center|17||
|-
|align=center|18||
|-
|align=center|19||
|-
|align=center|20||
|-bgcolor=#FFBBBB
|align=center|21||
|-
|align=center|22||
|-bgcolor=#FFBBBB
|align=center|23||
|-
|align=center|24||
|}

Calificări continentale

Europa (Primul continent din clasament)

Asia (Al doilea continent din clasament)

Competiția s-a desfășurat la Doha, Qatar.
Toate orele sunt locale (UTC+3).

Turul preliminar

Grupa A

Grupa B

Tur eliminatoriu

Meciuri pentru locul 5

Semifinala pentru locurile 9–11

Semifinale pentru locurile 5–8

Semifinale

Meciul pentru locul 9

Meciul pentru locul 7

Meciul pentru locul 5

Meciul pentru locul 3

Finala

Clasament final

America (Al treilea continent din clasament)

Africa (Al patrulea continent din clasament)

{| class="wikitable" width="300px"
!width=40|Loc
!width=180|Echipa
|-bgcolor=#BBF3FF
|align=center|||
|-bgcolor=#FFBBBB
|align=center|||
|-
|align=center|||
|-
|align=center|4||
|-
|align=center|5||
|-
|align=center|6||
|-
|align=center|7||
|-
|align=center|8||
|-
|align=center|9||
|-
|align=center|10||
|-
|align=center|11||
|-
|align=center|12||
|}

Turneele olimpice de calificare
Turneele olimpice de calificare au avut loc în perioada 8-10 aprilieieie 2016. Doar douăsprezece echipe care încă nu s-au calificat prin cele cinci competiții menționate mai sus pot juca în turnee:
Primele șase echipe de la Campionatul Mondial care nu s-au calificat deja prin campionatele continentale sunt eligibile pentru a participa la turneu.
Cele mai bine clasate echipe din fiecare continent de la Campionatul Mondial vor reprezenta continentul pentru a determina clasamentul pe continente. Primul continent clasat va primi două locuri în plus pentru turneu. Cel de-al doilea, al treilea și al patrulea continent vor primi câte un loc. Ultimul loc aparține unei echipe din zona Oceania, în cazul în care s-a clasat pe unul din locurile de la 8 la 12 la Campionatul Mondial. Cum nici o echipa din Oceania nu a îndeplinit această condiție, al doilea continent clasat a primit un loc în plus. Echipele care și-au câștigat deja locul lor prin clasamentul de la Campionatul Mondial, nu vor fi luate în considerare pentru a primi locuri prin criteriul continental.
Cele douăsprezece echipe vor fi dispuse în trei urne de câte patru echipe, conform tabelului de mai jos. Primele două echipe din fiecare bazin se vor califica pentru Jocurile Olimpice 2016.

Turneul Olimpic de calificare 2016 #1

Toate orele sunt locale (UTC+2).

Turneul Olimpic de calificare 2016 #2

Toate orele sunt locale (UTC+2).

Turneul Olimpic de calificare 2016 #3

Toate orele sunt locale (UTC+2).

Referințe și note

2016
2015 în handbal
2016 în handbal

Handbal la Jocurile Olimpice de vară din 2016 – Calificări turneul masculin


علام نصار (1891م- 1966م) مفتى الديار المصرية الأسبق. تولى المنصب في الفترة من 1950م إلى 1952م.

مولده ونشأته
ولد بقرية ميت العز مركز قويسنا محافظة المنوفية في 20 فبراير سنة 1891م. دخل كتاب القرية فتعلم القراءة والكتابة، ثم حفظ القرآن الكريم وجوده، ثم التحق بالجامع الأحمدي في طنطا حيث تلقى تعليمه الابتدائي والثانوي، وبعد ذلك اتجه إلى مدرسة القضاء الشرعي وواصل دراسته بها حتى تخرج فيها في سنة 1917م.

المناصب التي تقلدها

عُين فور تخرجه موظفاً قضائياً بالمحاكم الشرعية، ثم قاضياً شرعيا. وقد ضرب المثل الأعلى في النزاهة والعفة والعدالة. وظل يترقى في سلك القضاء الشرعي حتى حصل على معظم المناصب القضائية، وفي سنة 1947م عُين رئيساً للتفتيش القضائي الشرعي، ثم عُين عضواً بالمحكمة الشرعية العليا، وظل يمارس عمله بالقضاء والتدريس بقسم القضاء الشرعي إلى أن تم اختياره مفتياً للديار المصرية في 4 شعبان سنة 1369 هـ الموافق 21 مايو سنة 1950م ومكث يشغل هذا المنصب حتى 27 جمادى الأولى سنة 1371 هـ الموافق 23 فبراير سنة 1952م.

وفاته
تُوفي في أكتوبر سنة 1966 م.

مراجع

أشخاص من قويسنا
خريجو جامعة الأزهر
مفتو الديار المصرية
مواليد 1861
وفيات 1966

علام نصار


Ilie "Cauciuc" Greavu () a fost un fotbalist român care a jucat pe postul de fundaș. A făcut parte din echipa României care s-a clasat a cincea la Jocurile Olimpice de Vară din 1964. Pe plan intern, cea mai mare parte a carierei a jucat-o pentru Rapid București, cu care a obținut titlul național în 1967.

Biografie
Ilie Greavu s-a născut pe 19 iulie 1937, la Sibiu. A început fotbalul în orașul natal la Progresul Sibiu, în 1952, de unde a plecat în 1954 . Rămas orfan după decesul tatălui său în cel de-al doilea Război Mondial, Greavu s-a apucat de fotbal târziu, la vârsta de 15 ani. Cele mai mari succese ale carierei sale sportive le-a avut în perioada în care a jucat la clubul bucureștean Rapid (1965-1971) .In anul 2004 cel care impresiona prin detenta sa a rămas fără "aripile" care îl duceau atât de sus. Din cauza unei artrite, picioarele i-au fost amputate.

S-a stins din viață pe 2 aprilie 2007 a decedat în urma unui infarct.

Caracteristici tehnice

Jucător
Fundaș stânga cu puternice înclinații ofensive, a dat dovadă de aceste talente de la echipele de tineret de la Progresul Sibiu unde a prins si loturile nationalei de tineret .

Supranumit și "Cauciuc", rămâne în istoria fotbalului românesc ca omul care a statuat procedeul deposedării adversarului prin alunecare de aceea i s-a spus "omul de cauciuc", si datorita sariturilor sale, căci având un fizic musculos și o talie mică, era mereu mai pe jos, iar deposedările le făcea prin alunecare și atât de elegant încât semănau cu o operație chirurgicală, cu o extracție stomatologică fără dureri. Arareori, Ilie Greavu era sancționat pentru fault, exceptând poate cazurile în care adversarii simulau și reușeau să deruteze arbitrii. Un om echilibrat, cumpătat, modest, cu viață sportivă, din care mare parte a dedicat-o piticilor și juniorilor, Nea Ilie nu a stat niciodată departe de clubul Rapid.

Cariera

Inceputul
Greavu s-a apucat de fotbal târziu, la vârsta de 15 ani, în orașul natal. A jucat un singur sezon acasă, după care a fost transferat la Combinatul Poligrafic Casa Scânteii. În București, tânărul jucător s-a remarcat foarte repede și a evoluat 3 sezoane în Divizia B în timpul junioratului, după care a făcut saltul la Rapid.

Rapid Bucuresti
In 1957 a ajuns la Rapid unde urma sa stea urmatorii 14 ani . A reusit sa faca performante istorice pentru clubul giulestean unde a ajuns la borna de 300 de meciuri pentru alb-visinii fiind al doilea cel mai selectat jucator fiind intrecut doar de Nae Stanciu cu 323 aparitii .

Datorită calităților sale foarte bune, a fost repede îndrăgit de către public. A devenit căpitanul echipei și împreună cu Motroc, Dan Coe și Macri a format o linie de fundași redutabilă. Ilie Greavu a jucat 10 meciuri pentru România , debutând pe 14 mai 1961 sub conducerea antrenorului Gheorghe Popescu I într-un amical care s-a încheiat cu o victorie cu 1-0 împotriva Turciei .  A jucat în șase meciuri la preliminariile Cupei Mondiale din 1966 .  Ultima sa apariție pentru echipa națională a fost pe 21 septembrie 1966 într-un amical împotriva Germaniei de Est, care s-a încheiat cu o înfrângere cu 2-0.  De asemenea, a jucat 12 jocuri pentru echipa olimpică a României și a participat la Jocurile Olimpice de vară din 1964 de la Tokyo , unde a jucat în toate cele 6 jocuri, ajutând echipa să termine pe locul 5

S-a retras de pe gazon la vârsta de 35 de ani, după 298 de meciuri jucate în prima divizie, dar a rămas alături de Rapid ca președinte sau ca antrenor. A câștigat campionatul pe țară cu juniorii, iar prin mâna sa au trecut sportivi precum Nicu Gheară sau Daniel Niculae. În 1997 s-a retras și din viața sportivă .

Palmares

Jucător

Club

Competiții naționale

  Campionatul Romaniei : 1

Rapid București : 1966–1967

Competiții internaționale

 Cupa Balcanilor : 2

Rapid București : 1963–1964 , 1964–1966

 Cupa Europeană a echipelor feroviare: 1

Rapid București : 1968

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1937
Decese în 2007
Fundași
Fotbaliști ai FC Rapid București
Sibieni
Fotbaliști internaționali români
Fotbaliști români
Antrenori ai FC Rapid București
Fotbaliști la Jocurile Olimpice de vară din 1964

Ilie Greavu


Delta Force: Urban Warfare er et første-person shooter, som er udviklet af Rebellion Developments og udgivet af NovaLogic. Det var oprindeligt designet til at være en militær simulation løst baseret på Delta Force special operations force. Historien strækker sig over tolv opgaver, herunder et bank røveri, gidseltagningen og et angreb på en offshore boreplatform.

Omtale

Spillet modtog "gennemsnitlige" anmeldelser i henhold til videospil anmeldelses webside Metacritic.

Henvisninger

Computerspil fra 2002
First-person shooter
Macintosh-spil
PlayStation-spil

Delta Force: Urban Warfare


Den sorte fugl er kommet er en sang med tekst af Frank Jæger og melodi af Carl Nielsen. Sangen består af 3 vers. Melodien er meget enkel.

Sange af Carl Nielsen

Den sorte fugl er kommet


Les élections législatives françaises de 2022 se déroulent les  et . Dans le département du Val-de-Marne, onze députés sont à élire dans le cadre de onze circonscriptions.

Contexte

Résultats de l'élection présidentielle de 2022 par circonscription

Système électoral
Les élections législatives ont lieu au scrutin uninominal majoritaire à deux tours dans des circonscriptions uninominales.

Est élu au premier tour le candidat qui réunit la majorité absolue des suffrages exprimés et un nombre de voix au moins égal au quart (25 %) des électeurs inscrits dans la circonscription. Si aucun des candidats ne satisfait ces conditions, un second tour est organisé entre les candidats ayant réuni un nombre de voix au moins égal à un huitième des inscrits (12,5 %) ; les deux candidats arrivés en tête du premier tour se maintiennent néanmoins par défaut si un seul ou aucun d'entre eux n'a atteint ce seuil. Au second tour, le candidat arrivé en tête est déclaré élu.

Le seuil de qualification basé sur un pourcentage du total des inscrits et non des suffrages exprimés rend plus difficile l'accès au second tour lorsque l'abstention est élevé. Le système permet en revanche l'accès au second tour de plus de deux candidats si plusieurs d'entre eux franchissent le seuil de 12,5 % des inscrits. Les candidats en lice au second tour peuvent ainsi être trois, un cas de figure appelé . Les second tours où s'affrontent quatre candidats, appelés  sont également possibles, mais beaucoup plus rares.

Partis et nuances
Les résultats des élections sont publiées en France par le ministère de l'Intérieur, qui classe les partis en leur attribuant des nuances politiques. Ces dernières sont décidées par les préfets, qui les attribuent indifféremment de l'étiquette politique déclarée par les candidats, qui peut être celle d'un parti ou une candidature sans étiquette.

En 2022, seuls les coalitions Ensemble (ENS) et Nouvelle Union populaire écologique et sociale (NUP), ainsi que le Parti radical de gauche (RDG), l'Union des démocrates et indépendants (UDI), Les Républicains (LR), le Rassemblement national (RN) et Reconquête (REC) se voient attribués en 2022 des nuances propres.

Tous les autres partis se voient attribués l'une ou l'autre des nuances suivantes : DXG (divers extrême gauche), DVG (divers gauche), ECO (écologiste), REG (régionaliste), DVC (divers centre), DVD (divers droite), DSV (droite souverainiste) et DXD (divers extrême droite). Des partis comme Debout la France ou Lutte ouvrière ne disposent ainsi pas de nuances propres, et leurs résultats nationaux ne sont pas publiés séparément par le ministère, car mélangés avec d'autres partis (respectivement dans les nuances DSV et DXG).

Campagne
Début février, le Parti socialiste du Val de Marne annonce ses candidates et candidats dans le département dans le cas d'absence d'union avec parmi eux, la sortante Isabelle Santiago.

Quelques jours plus tard, le parti Les Républicains annonce ses investitures avant accord avec l'Union des Démocrates et Indépendants. Paul Bazin et Michel Herbillon avaient déjà annoncé leur intention de se présenter ou de se représenter.

Du côté de la France Insoumise, la candidate choisie par le parti pour la deuxième circonscription (Créteil, Orly) serait Clémence Guetté, la secrétaire générale de leur groupe parlementaire.

Au Rassemblement National, les candidats ont été dévoilés le 11 mai 2022 par Jordan Bardella.

Résultats

Élus

Taux de participation

À l'échelle du département

Résultats par coalition

Résultats par nuance

Cartes

Analyse
La gauche est incontestablement la gagnante de ces élections législatives de 2022 dans le Val-de-Marne. Deux mois plus tôt, Jean-Luc Mélenchon est arrivé en tête dans le département avec 32,5 % des voix, une progression de huit points par rapport à 2017.

La NUPES parvient à se qualifier dans les 11 secteurs du département pour le deuxième tour. En premier lieu, elle conserve largement les deux sièges obtenus par la gauche en 2017. La cheffe de file des insoumis dépasse les 50 % des voix au premier tour à Ivry mais n'est pas directement élue en raison de l'abstention. Elle défait largement le président du parti En Commun, Philippe Hardouin. Isabelle Santiago, députée socialiste d'Alfortville-Vitry depuis la démission en 2020 de Luc Carvounas, est elle aussi largement reconduite.

Quatre secteurs, tous emportés par les marcheurs en 2017, tombent entre les mains de la NUPES. Créteil-Choisy se choisit l'insoumise Clémence Guetté, tête de liste régionale insoumise en Nouvelle-Aquitaine en 2021, face au député sortant. La sénatrice Génération.s Sophie Taillé-Polian l'emporte à Villejuif avec un score confortable. Deux figures médiatiques l'emportent sinon pour les insoumis. Le syndicaliste étudiant et chroniqueur de télévision, Louis Boyard l'emporte face à Laurent Saint-Martin, député sortant marcheur et tête de liste régionale pour LREM en Île-de-France en 2021. Rachel Keke, qui s'est fait connaître pendant la grève des femmes de chambre de l'hôtel Ibis Batignolles, s'impose de justesse face à l'ancienne ministre des Sports, Roxana Maracineanu.

Ensemble conserve sinon trois sièges. Guillaume Gouffier-Cha, après un premier tour serré face à une candidate écologiste, creuse l'écart au second et conserve son siège de Vincennes. Maud Petit conserve son siège pour le MoDem, également après un premier tour serré face à la NUPES. La victoire la plus large revient à Frédéric Descrozaille. Lui aussi connaît un premier tour serré avec la NUPES mais frôle finalement les 60 % des voix au deuxième tour face à un militant insoumis.

Enfin, Les Républicains perdent l'un de leurs deux derniers sièges. Gilles Carrez, député LR de Champigny-Le Perreux depuis 1993, ne brigue pas de septième mandat et son successeur désigné par son parti est éliminé dès le premier tour. Ainsi, et ce n'était pas arrivé depuis au moins 1988, c'est le candidat de gauche, le syndicaliste communiste Julien Léger, qui arrive en tête du premier tour. Cependant, il est assez largement défait par le candidat marcheur, Mathieu Lefèvre, conseiller ministériel de Gérald Darmanin. Le dernier siège "bleu" du département est donc celui de Michel Herbillon, à Maisons-Alfort. Député depuis 1997, le député LR obtient le score le plus large du département, dépassant 64 % des voix face à un candidat NUPES. On y note l'élimination dès le premier tour de l'ancienne ministre marcheuse, Emmanuelle Wargon.

Résultats par circonscription

Première circonscription
Député sortant : Frédéric Descrozaille (La République en marche)

Deuxième circonscription
Député sortant : Jean François Mbaye (La République en marche)

Troisième circonscription
Député sortant : Laurent Saint-Martin (La République en marche)

Quatrième circonscription
Députée sortante : Maud Petit (Mouvement démocrate)

Cinquième circonscription

Député sortant : Gilles Carrez (LR)

Sixième circonscription
Député sortant : Guillaume Gouffier-Cha (La République en marche)

Septième circonscription
Député sortant : Jean-Jacques Bridey (La République en marche)

Huitième circonscription
Député sortant : Michel Herbillon (Les Républicains)

Neuvième circonscription
Députée sortante : Isabelle Santiago (Parti socialiste)

Dixième circonscription
Députée sortante : Mathilde Panot (La France insoumise)

Onzième circonscription
Député sortant : Albane Gaillot (élue pour LaREM, puis indépendante et finalement rattachée à EELV)

Notes et références

Notes

Références

Val-de-Marne
2022

Élections législatives de 2022 dans le Val-de-Marne


Toyota Land Cruiser, Japon otomobil üreticisi Toyota tarafından üretilmiş olan bir araç grubunun tanımıdır. Land Cruiser, Hilux pick-up'ı ile birlikte dünyanın en zorlu arazi ve iklim koşullarında kullanılan araçlardır. Land Cruiser'in tasarımına 1951 yılında başlanıldı ve 1954'te Toyota, Jeep benzeri bir araç olarak üretime geçirdi. Land Cruiser yıllar içerisinde SUV, Hardtop, Station Wagon ve Utility gibi farklı sürümleri ile görücüye çıktı. Çoğu yerde Land Cruiser arazi aracı için genel bir terim oluşturmaktadır. Şu anda Toyota'nın en önemli SUV modelidir.

Genel
Toyota tarafından üretilen arazi aracı otomobil. İkinci Dünya Savaşı sonrasında askeri amaçlı olarak geliştirilen Land Cruiser geçen 50 yıl boyunca gittikçe daha büyük ve lüks bir araç haline geldi.
Land Cruiser'ın doğumu İkinci Dünya Savaşı'nın bitmesinden 5 yıl sonra gerçekleşti. Savaştan yenik ayrılan Japonya'nın henüz kendini toparlayamadığı yıllarda otomotiv sektörü de çok zorlu bir döneme girmişti. Yüksek enflasyon ve diğer Uzakdoğu ülkelerindeki siyasi gelişmeler nedeniyle tam bir ekonomik durgunluğa giren Japonya'da grevler birbirini izlemeye başladı. 1950 yılı nisan ayında Toyota'da çalışan işçiler de greve gitmiş ve aylık üretim birkaç yüz adede kadar düşmüştü. 25 Haziran 1950 yılında Kuzey Kore'nin, Güney Kore'yi işgal etmesiyle patlak veren Kore Savaşı, arazi şartlarında kullanılacak küçük boyutlu araç ihtiyacı doğurunca, Toyota aynı yılın ağustos ayında bu amaçla ilk tasarım çalışmalarını başlattı. İlk prototip 1951 yılının ocak ayında hazır hale getirildi. O dönemde bu tür arazi araçları Jeep adıyla anıldığı için Land Cruiser'ın atasına Toyota Jeep adı verilmiş. Prototipte kullanılan B kodlu kamyon motoru nedeniyle aracın tam adı Toyota Jeep BJ olmuş. Aracın şasisi Pony Toyota verilen SB serisi hafif kamyondan alındığı için dayanıklı ve yükle kapasitesi de yüksek tutulabilmiş. Arazi aracı için açılan ilk ihaleyi Amerikan Willys Jeep kazansa da Toyota'nın geliştirdiği araç sahip olduğu avantajlar sayesinde birkaç yıl içinde başarılı olacağını göstermiş. Jeep'e göre daha büyük bir karosere sahip olan BJ'nin dingil mesafesi de daha uzun tutulmuş. Daha güçlü motoru ve yumuşak süspansiyonu BJ'nin performans ve konfor açısından daha avantajlı hale gelmesini sağlamış. Toyota Jeep BJ'nin başarılı bir araç olduğunu kanıtlayan kişi test sürücüsü Ichiro Taira olmuş. 1951 yılının temmuz ayında kendi isteğiyle bir deneme yapan Taira Ulusal Polis Birimi yetkililerinin izlediği testte Fuji Dağı'ndaki Fudo Tapınağı'na merdivenleri kullanarak ulaşmayı başarmış. Test pilotunun kişisel çabası sonuç vermiş ve Ulusal Polis Birimi, Toyota Jeep BJ'yi devriye aracı olarak satın almaya karar vermiş. İlk Land Cruiser için bu bir dönüm noktası olmuş. 1953 yılında Orman Bakanlığı, Tarım Bakanlığı ve çeşitli elektrik şirketleri de Toyota Jeep BJ için sipariş vermeye başlamış. Aracın uluslararası tanıtımı da bu yıl içerisinde gerçekleştirilmiş. Aracın daha yüksek adetlerde satılmaya başlaması, 1954 yılında siparişle üretimden seri üretime geçilmesini sağlamış. İlk tepki Willys Jeep'ten gelmiş, Willys firması Toyota'yı Jeep adını kullanmaması yönünde uyarmış, Bunun üzerine isim arayışına giren Toyota yetkilileri araca Land Cruiser adının verilmesini kararlaştırılmış.

Galeri
Heavy Serisi

Station Wagon

Prado Serisi

Dış bağlantılar

 Toyota Resmi Web Sitesi (Türkçe)

Toyota SUV'ları
1954'te tanıtılan otomobiller
1960'lar otomobilleri
Dört tekerlekten çekişli taşıtlar
Arazi taşıtları
1950'ler otomobilleri
1970'ler otomobilleri
1980'ler otomobilleri
1990'lar otomobilleri
2000'ler otomobilleri
2010'lar otomobilleri

Toyota Land Cruiser


Rebeliunea de la Viena sau Revoluția din Octombrie (în  sau Wiener Oktoberrevolution) din octombrie 1848 a fost ultima revoltă a Revoluției Austriece de la 1848.

Pe 6 octombrie 1848, când trupele Imperiului Austriac se pregăteau să părăsească Viena pentru a înăbuși Revoluția Maghiară, o mulțime simpatizantă a cauzei maghiare (formată din muncitori, studenți și soldați răzvrătiți) a încercat să le împiedice plecarea. Incidentul a degenerat în lupte de stradă violente; confruntări sângeroase au avut loc în apropierea Catedralei Sfântul Ștefan, iar contele Baillet von Latour, ministrul austriac de război, a fost linșat de mulțime. Comandantul garnizoanei din Viena, contele Auersperg, a fost obligat să evacueze orașul, dar și-a consolidat o poziție puternică în apropierea Vienei.

Pe 7 octombrie, împăratul Ferdinand I a fugit împreună cu curtea sa la Olmütz (azi Olomouc, Republica Cehă), sub protecția feldmareșalului Alfred I, Prinț de Windisch-Grätz. Două săptămâni mai târziu, Parlamentul Austriac s-a refugiat la Kremsier (azi Kroměříž, Cehia).

Pe 26 octombrie armatele austriece și croate aflate sub comanda generalilor Windisch-Grätz și Josip Jelačić au început un bombardament asupra Vienei și au avansat treptat, luând cu asalt centrul orașului pe 31 octombrie. Apărarea a fost condusă de generalul polonez Józef Bem. Cu excepția lui, care a reușit să scape, toți liderii rezistenței au fost executați în zilele următoare, inclusiv Wenzel Messenhauser, jurnalistul Alfred Julius Becher, Hermann Jellinek și deputatul radical Robert Blum, chiar dacă el avea imunitate parlamentară.

Câștigurile obținute de cetățeni în urma Revoluției de la 1848 au fost în mare parte pierdute, iar Imperiul Austriac a intrat într-o etapă nouă caracterizată atât de instaurarea unui autoritarism reacționar — "neoabsolutismul", cât și de realizarea unor reforme liberale la sfârșitul secolului al XIX-lea.

Note

Bibliografie
  Friedrich Engels, Revolution and counter-revolution in Germany, Chapter XI: "The Vienna October Uprising"  and Chapter XII: "The storming of Vienna - the betrayal of Vienna"

Vezi și
 Revoluția de la 1848 în Imperiul Austriac
 Legiunea Academică (Viena)

1848 în Austria
Revoluțiile de la 1848
Viena

Rebeliunea de la Viena


الإعلام في تونس يضمنه الدستور التونسي في فصله الثامن الخاص بحرية الفكر والتعبير والصحافة والنشر. يصدر القطاع الخاص أغلب الصحف في تونس، في حين يهيمن القطاع الحكومي على البث الإذاعي والتلفزي. وقع إلغاء احتكار مؤسسة الإذاعة والتلفزة التونسية سنة 2003، وقد أطلقت أول إذاعة خاصة في نوفمبر 2003 تلتها في فبراير 2005 أول قناة تلفزية خاصة. يوجد في تونس وكالة أنباء واحدة وهي وكالة تونس إفريقيا للأنباء ويشرف على القطاع السمعي البصري المجلس الأعلى للاتصال الذي موكل إليه النظر في المطالب المتعلقة بإنشاء محطات إذاعية وتلفزية خاصة. تم في السنوات الأخيرة تنقيح مجلة الصحافة في اتجاه تحريرها، ففي سنة 2001 ألغيت تهمة "ثلب النظام العام"، وفي يناير 2006 ألغي إجراء الإيداع القانوني والعقوبات المترتبة عنه للمنشورات المحلية.

الإعلام ما قبل الثورة
الإعلام في تونس لم بختلف في المجمل عن أغلب وسائل الإعلام الدول المتخلفة ديموقراطيا، وقبل الثورة بصفة عامة، فقد كانت تتبنى وجهات نظر الحكومة وتتجنب عادة الخوض في المواضيع السياسية والاقتصادية. يتعرض وضع الإعلام التونسي إلى انتقادات شديدة من بعض الجمعيات المحلية والدولية من بينها نقابة الصحفيين التونسيين ، مراسلون بلا حدود ومنظمة العفو الدولية .

الإعلام في عهد المرزوقي
عرف القطاع تشردما، وتضاربا كبيرا بين الفصائل المختلفة، كما أن ما يمكن أن يصطلح عليه بالثورة المضادة أو أزلام الديكتاتوربة السابقة شن حملات تحريضية وسلبية ضد مجاولة بناء الديمقراطية الفتية في تونس، وقد كان أبرز المتضررين من تلك الحملات الرئيس التونسي السابق المنصف المرزوقي.

الذي وجد نفسه بين خيار المبادئ الديمقراطية التي كان ينادي بها أو مهاجمة الثورة المضادة، وما قد يخلفه الأمر في وقت عصيب يمر به العالم العربي، والأوضاع الحساسة غير المستقلة في تونس، فحاول المرزوقي الرد على معوقات الثورة المضادةّ، من خلال إصدار الكتاب الأسود الذي أُصدر باسم الرئاسة الجمهورية استنادا على وثائق ومستندات نجت من الإتلاف في قصر قرطاج الرئاسي إبان الثورة التونسية.

والكتاب الأسود هو كتاب صادر عن رئاسة الجمهورية التونسية، إدارة الإعلام والتواصل، لمؤلفه المنصف المرزوقي الذي كان في رئاسة الجمهورية، وذلك في أواخر نوفمبر 2013، تحت عنوان: "منظومة الدعاية تحت حكم ابن علي - الكتاب الأسود"  وقد جاء الكتاب بغلاف اللون الأسود في دلالة على الحقبة القمعية التي كانت تعيشها البلاد في ظل حكم زين العابدين بن علي. يفتح الرئيس السابق والمعارض السابق لنطام بن علي، أرشيف وحقائق في مجال الإعلام، وكذلك نوعية الإعلاميين الذين تعاملوا مع الرئيس المخلوع زين العابدين بن علي من التونسيين والأجانب والانحراف عن مهنية وأهداف الصحافة في تصوير الوقائع والحقائق لا في تزويرها.

الإعلام المكتوب
يوجد حاليا في تونس 267 صحيفة ومجلة.

الصحف

يوجد في تونس 5 صحف يومية بالعربية: الصحافة (حكومية)، الصباح، الشروق، الصريح، والحرية (التابعة للتجمع الدستوري الديمقراطي الحزب الحاكم) و4 بالفرنسية لابراس (حكومية)، لوطون، لوكوتيديان ولورونوفو (التي يصدرها أيضا الحزب الحاكم). من أبرز الصحف الأسبوعية، الأخبار، تونس هبدو (بالفرنسية)، صباح الخير، جريدة المساء ، أخبار الجمهورية، الإعلان. تصدر كذلك الأحزاب السياسية، المرخص لها، صحفا بصفة دورية (وفي بعض الأحيان غير منتظمة) من أبرزها الطريق الجديد، لسان حال حركة التجديد، "الوحدة"، لسان حال حزب الوحدة الشعبية، الموقف التي يصدرها الحزب الديمقراطي التقدمي ومواطنون التي يصدرها التكتل الديمقراطي من أجل العمل والحريات

في سنة 2022 لم تعد هناك الا 4 صحفيومية تصدر بالعربية هي الصباح، الشروق، المغرب والصحافة و3 صحف يومية تصدر بالفرنسية هي لوطون، لوكوتيديان و لابراس وصحيفتان اسبوعيتان هي تونس هبدو (بالفرنسية) والاخبار (عربية)

المجلات

من أبرز المجلات التي تصدر في تونس حقائق (تصدر بالفرنسية والعربية)، الملاحظ، لاكونوميست ماغربان، المهتمة بالشؤون الاقتصادية، مجلتي الإذاعة والتلفزة، بروفيسيون توريسم، المهتمة بالشأن السياحي. تصدر أيضا بعض المنظمات أو الجمعيات مجلات بشكل دوري.

الإنترنت

يعتبر محتوى الصحافة الإلكترونية في تونس متواضعا مقارنة بنسبة تدفق وتطور الإنترنت في البلاد إلا أنه في تقدّم. تملك عدد من الصحف والمجلات مواقع إلكترونية إخبارية، فيما يقتصر أساسا باقي الإعلام الإلكتروني على مواقع مختصة في الرياضة أو الاقتصاد أغلبها بالفرنسية.
شركات الإنترنت في تونس هي: أورنج، توب نات، ڨلوبال نت، أوريدو وإتصالات تونس.

الإذاعة

يرجع إنشاء أول إذاعة في تونس إلى 17 يونيو 1934 تاريخ إطلاق راديو صفاقس وراديو بنزرت الخاصتين. يحتوي المشهد الإذاعي حاليا على مالا يقل على 14 إذاعة منها 9 حكومية: الإذاعة الوطنية التونسية، إذاعة قفصة، إذاعة الكاف، إذاعة المنستير، إذاعة صفاقس، إذاعة تطاوين، إذاعة تونس القناة الدولية، إذاعة الشباب وإذاعة تونس الثّقافيّة، و5 خاصة: موزاييك أف أم، جوهرة أف أم، وإذاعة الزيتونة أف أم، وشمس أف أم, وإكسبراس أف أم.
أما بعد ثورة 14 جانفي 2011 فقد اسندت عشرات تراخيص البث لإذاعات العديد منها ذات طابع جهوي: ومن ابرز المحطات الجديدة صبرة أف أم، راديو كلمة، اوليس أف أم،...

التلفزة

يرجع إنشاء أول قناة تلفزية تونسية إلى سنة 1965 تاريخ إطلاق بث القناة الوطنية. في 12 يونيو 1983 أطلقت إ.ت.ت. 2 كقناة ثانية. في 7 نوفمبر 1994 أطلقت قناة 21 الموجهة أساسا للشباب. تم فتح القطاع للخواص سنة 2003 وفي 13 فبراير 2004  تم إسناد رخصة للبث لقناة حنبعل. في سنة 2006 أعلن عن إطلاق قناة خاصة ثانية ت. ت. 1 من المنتظر أن تبدأ البث سنة 2010. تجدر الإشارة أن القناة الإيطالية رايونو متوفرة على الشبكة الأرضية (منذ سنة 1960)، كما أن القناة الفرنسية الثانية كانت متوفرة على الشبكة الأرضية بين يونيو 1989 وأكتوبر 1999. كان المشهد التلفزي المحلي يضم أيضا بين ديسمبر 1991 وأكتوبر 2001  قناة الأفق المشفرة، التابعة لمجموعة كانال بلوس الفرنسية، والتي كانت تبث برامج محلية في أوقات البث الغير المشفر.
بعد ثورة 14 جانفي قدّم رجال أعمال تونسيون مطالب في فتح 32 تلفزة جديدة قبل منها إلى حد الآن 6 تلفزات وهي:
التونسية TV التابعة لشركة CACTUS PROD,
خمسة TV,
اوليسTV,
التلفزة التونسية العالمية TWT,
الحوار التونسيTV,
ڨولدنTV,

المصادر

إعلام تونس
إعلام حسب البلد
وسائل الإعلام في إفريقيا حسب البلد

الإعلام في تونس


An Carex gholsonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Francis Cox Naczi ngan Cochrane. An Carex gholsonii in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex gholsonii


فيدياييفو  هي مدينة في مقاطعة مورمانسك أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 7352 نسمة.

مراجع

قواعد بحرية روسية وسوفيتية
مدن مقاطعة مورمانسك

فيدياييفو


Inah de Carvalho (São Paulo, 20 de agosto de 1954 — São Paulo, 22 de outubro de 2019) foi uma atriz brasileira de teatro, cinema e televisão.

Biografia
Referência do teatro, venceu em 2019 o Prêmio Bibi Ferreira como melhor atriz coadjuvante, na sua participação em Billy Elliot - The Musical. Dentre seus inúmeros trabalhos, podemos citar "A Vida é Uma Comédia" de 2006, "Herótica" de 2008 e como atriz convidada em "O nome dela é Valdemar", peça de Aziz Bajur, com direção de Eduardo Moreno de 2017. Na televisão ganhou notoriedade interpretando Dona Dalva, mãe de Duca (Arthur Aguiar) em Malhação Sonhos, de 2014. No cinema, protagonizou "Irene" de 2011 e participou de "Entrando Numa Roubada" de 2015 e "O Amor Dá Trabalho" de 2019.

Faleceu em 2019, em decorrência de uma doença pulmonar grave.

Trabalhos no cinema

 2011 - Irene
 2015 - Entrando Numa Roubada
 2019 - O Amor Dá Trabalho
 2019 - O Homem Cordial

Trabalhos na televisão

 2011 - Macho Man
 2013 - A Mulher do Prefeito
 2014 - Malhação Sonhos
 2015 - Totalmente Demais
 2018 - Rua Augusta

Trabalhos no teatro

 2006 - A Vida é Uma Comédia
 2008 - Herótica
 2016 - De Um Dia De Pierrot ao Curto-circuito
 2017 - O nome dela é Valdemar
 2019 - Billy Eliot - O Musical
 2019 - Quatro Atrizes e Um Personagem (Leitura)

Naturais do estado de São Paulo
Mortos em 2019
Atrizes do Brasil

Inah de Carvalho


La statue-menhir des Arribats est une statue-menhir appartenant au groupe rouergat découverte à Murat-sur-Vèbre, dans le département du Tarn en France.

Généralités
Elle a été découverte en 1900 par M. Roque dans un contexte inconnu. La statue originale semble désormais perdue mais elle avait été décrite une première fois par l'abbé Hermet en 1900, ce dernier en ayant réalisé un cliché photographique. Elle est constituée d'une dalle en grès rouge permien de  de hauteur sur  de largeur et  d'épaisseur.

Description
La statue est presque complète. Elle a été gravée uniquement sur sa face antérieure. Elle a fait l'objet de quatre transformations successives l'ayant fait passer de l'état masculin à féminin, puis de nouveau à l'état masculin et enfin de nouveau à l'état féminin. Dans son état original, elle comportait deux yeux en forme de petites cupules, deux bras sans main et deux jambes avec pieds. Ses attributs se limitaient à un vêtement plissé fermé par une ceinture et à « l'objet » placé entre les deux extrémités des bras. Dans un second temps, elle a été féminisée par le rajout de deux seins et d'un collier, placés assez haut, près du visage. Dans un troisième temps,le sein droit a été réutilisé pour représenter l'anneau du fourreau et dans un quatrième temps un deuxième collier a été rajouté.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Sites mégalithiques du Tarn
 Liste des statues-menhirs de France

Arribats
Site mégalithique dans le Tarn

Statue-menhir des Arribats


O Campeonato Venezuelano de Futebol de 2022 foi a 66ª edição da primeira divisão da Venezuela desde a sua criação em 1957. O torneio é organizado pela Federação Venezuelana de Futebol.

Um total de 16 equipes participaram da competição, todos provenientes da temporada passada, já que não houve acesso da segunda divisão.

Sistema de jogo
Os formato e modelo de competição da temporada 2022 da Liga FUTVE será do seguinte modo:
Fase Regular: Os 16 clubes se enfrentam em um torneio geral, em que todos se enfrentam, com partidas de ida e volta, totalizando, assim, 30 jogos por equipe.
Fase Final Libertadores: Os quatro primeiros lugares da Fase Regular se classificarão para uma fase final, em que os dois melhores times irão para a Final do Campeonato e a para a Fase de grupos da Libertadores 2023. O 3° e 4° se classificam, respectivamente, para a segunda e a primeira fase da competição internacional.
Fase Final Sul-Americana: Os oito melhores colocados, que não se classificaram para a Fase Final Libertadores, irão ser divididos em dois grupos (A e B). O 5° e 6° colocado da tabela foram cabeças de chave no sorteio dos grupos. Os dois melhores de cada grupo se classificam para a Copa Sul-Americana 2023.

Equipes participantes

Promoções e rebaixamentos
Apesar de ser o campeão da Segunda Divisão em 2021, a equipe Titanes não obteve a licença de clubes necessária para poder participar da Primeira Divisão. Assim como os times  e , os quais foram retirados da Primeira Divisão nessa temporada.
{|
|- style="vertical-align: top;"
|

</td>

|}

Dados das equipes

Fase Regular

Classificação

Desempenho por rodada

Resultados

Fase Final

Copa Libertadores

Copa Sul-Americana

Grupo A

Grupo B

Final

Premiação

Artilharia

Futebol de 2022 na América do Sul

Campeonato Venezuelano de Futebol de 2022 – Primeira Divisão


was a town located in Kuga District, Yamaguchi Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 5,062 and a density of 39.69 persons per km2. The total area was 127.53 km2.

On March 20, 2006, Miwa, along with the towns of Kuga, Mikawa, Nishiki, Shūtō and Yū, and the village of Hongō (all from Kuga District), was merged into the expanded city of Iwakuni.

Dissolved municipalities of Yamaguchi Prefecture

Miwa, Yamaguchi


Le Parti du peuple d'abord ( abrégé PFP) est un parti politique salomonais fondé en  par Jimmy Rogers.

Il détient actuellement un siège au Parlement national des Îles Salomon avec Chachabule Rebi Amoi de la circonscription de Marovo.

Résultats électoraux

Élections législatives

Notes et références

Parti politique fondé en 2014
Parti politique aux Îles Salomon

Parti du peuple d'abord (Îles Salomon)


La camacita es un mineral, una aleación de hierro y níquel, generalmente con proporciones de 90:10 a 95:5. Aunque las impurezas como el cobalto o el carbono puede estar presente. En la superficie de la Tierra, sólo se encuentra de forma natural en los meteoritos caídos del espacio. Tiene un brillo metálico, es de color gris y no tiene ninguna división clara, aunque la estructura es isométrico-hexoctaedral. Su densidad es de alrededor de 8 g/cm³ y su dureza es de 4 en la escala de Mohs.

Fue descubierto en 1861 en la isla de Disko en Groenlandia y el nombre se deriva del griego kamask (listón o viga). Es un componente importante de los meteoritos de hierro (octahedritas y tipos hexaedritas). En las octahedritas se encuentra en las bandas intercalado con taenita con formación de líneas de Widmanstätten. En las hexaedritas, se ven a menudo unas líneas finas y paralelas, las Líneas de Neumann, que son evidencia de la deformación estructural de las placas adyacentes de camacita debido al choque de los impactos.

A veces la camacita se puede encontrar tan estrechamente entremezclados con la taenita que es difícil distinguir a simple vista, formando plesita. El cristal documentado más grande que se ha encontrado tiene un tamaño de 92 × 54 × 23 cm.

Véase también
 Hierro meteórico

Referencias

 Mason B., 1962: Meteorites. J. Wiley & Sons, New York

Enlaces externos

Meteoritos
Minerales elementos
Minerales de hierro
Minerales de níquel
Sistema cúbico
Minerales descubiertos en Groenlandia
Minerales descubiertos en 1861

Camacita


'ජම්බුද්වීප (, , පාලි: ජම්බුදීප) යනු ඉන්දියානු ආගම්වල සඳහන් වන දාර්ශනික කලාපය කි.

ආශ්‍රිත
 දඹදිව
 ඉන්දියාව

සටහන්

ජම්බුද්වීප


Carl Stål (* 21. März 1833 auf Schloss Karlberg, Stockholm; † 13. Juni 1878 in Frösundavik bei Stockholm), manchmal auch Karl Stål geschrieben, war ein schwedischer Entomologe.

Leben und Wirken
Stål war der Sohn von Carl Stål (1803–1884) und dessen Frau Carolina Gustafva (geborene Palmstedt). Sein Vater war Leutnant beim Königlichen Ingenieurkorps und Informationsoffizier der Kriegsakademie. Seine Mutter war die Tochter des Professors Carl Palmstedt. Zunächst besuchte er ab 1847 die neue Elementarschule in Stockholm, die er jedoch 1851 aufgrund von gesundheitlichen Problemen verlassen musste. Danach wurde er von unterschiedlichen Privatlehrern unterrichtet. Am 24. Mai 1853 immatrikulierte er sich an der Universität Uppsala, wo er 1857 sein Studium der Medizin und Philosophie erfolgreich abschloss. Er schrieb sich anschließend am Carolinisch-Medicochirurgischen Institut ein. Hier belegte er Kurse in Anatomie und Physiologie bei Anders Adolf Retzius. Aufgrund seines schlechten Gesundheitszustandes musste er das Studium abbrechen. Er widmete sich der Entomologie und promovierte 1859 an der Universität Jena. Im selben Jahr wurde er Assistent von Carl Henrik Boheman in der zoologischen Abteilung des Naturhistoriska riksmuseet in Stockholm, wo er im Jahre 1867 zum Kurator ernannt wurde und den Professorentitel erhielt. In der Folgezeit reiste er in Schweden und ganz Europa und studierte die Sammlung von Johann Christian Fabricius in Kiel. 1869 wurde er zum Mitglied der Königlich Schwedischen Akademie der Wissenschaften gewählt.

Ståls Forschungsschwerpunkte waren die Schnabelkerfe (Hemiptera) und Heuschrecken (Orthoptera), von denen er zahlreiche Taxa im Journal Nova Acta Regiæ Societatis Scientiarum Upsaliensis und in ausländischen entomologischen Zeitschriften beschrieb. Weitere von Stål veröffentlichte Werke sind Hemiptera Fabriciana (1868–69), Enumeratio Hemipterorum (5 Bände, 1870–76) und Observations orthoptérologiques (1875–78).

Im Jahr 1872 heiratete er Jenny Margareta (geborene Wall), mit der er eine Tochter hatte.

Literatur
 Jacob Spangberg: Nekrolog – Professor Carl Stäl. In: Entomologische Zeitung Stettin. 40. Jahrgang, Stockholm August 1878, S. 97–105 ().

Entomologe
Mitglied der Königlich Schwedischen Akademie der Wissenschaften
Wissenschaftlicher Mitarbeiter am Naturhistoriska riksmuseet
Schwede
Geboren 1833
Gestorben 1878
Mann

Carl Stål


حلمي رفلة (15 مايو 1909 - 22 أبريل 1978) هوَ مُخرج ومؤلف ومنتج مصري.

عن حياته
ولد في 15 مايو عام 1909 في محافظة الجيزة، عمل في بداية حياته كمساعد مخرج لعدد من المخرجين منذ عام 1942، قام بعمل الماكياج لأم كلثوم في جميع أفلامها الأمر الذي جعله يسافر إلى فرنسا ليتعلم فن المكياج على نفقته، بمجرد عودته إلى القاهرة استدعاه طلعت باشا حرب وألحقه بالعمل مساعدًا لبعض الأجانب الذين استقدمهم طلعت حرب من أوروبا للعمل باستديو مصر في جميع نواحي العمل السينمائي، ظل يعمل في ستوديو مصر حتي أعلنت وزارة المعارف إيفاد بعثات فنية إلى فرنسا، ومن بينها بعثة لدراسة فن المكياج تمهيدًا لافتتاح الفرقة القومية المصرية وكان حلمي رفلة هو الماكيير الوحيد الذي تقدم لهذه البعثة وسافر إلى فرنسا مرة أخرى لكنه لم يكتف هذه المرة بالتخصص في المكياج بل درس التصوير والديكور والإخراج، عند عودته من فرنسا التحق بالعمل في الفرقة القومية المصرية «المسرح القومي حاليا» وعمل ماكييرًا بالمسرح خمس سنوات، ثم عمل ماكييرًا محترفًا في السينما، ويعد فيلم «يحيا الحب» هو أول فيلم قام بعمل الماكياج فيه عام 1938 من إخراج محمد كريم، انتقل للعمل بالإخراج وكون شركة إنتاج مع أحمد بدرخان وعبده نصر، وقام بإخراج أول فيلم له «العقل في أجازة» عام 1947.

أبرز أعماله
 من أبرز أعماله في مجال التأليف السينمائي: حب وجنون"،"المجنونة"، "آه من الرجالة"، "ابن للإيجار"، "عاشق الروح"، "هدى ".
 وفي مجال الإخراج: «حماتي قنبلة ذرية»، «فاطمة وماريكا وراشيل»، «المض وعبده الحامولي»، «فتي احلامي»، «معبودة الجماهير»، «الوفاء العظيم»، «نساء في المدينة»، «لمسة حنان»، «لا يا من كنت حبيبي»، «النشالة».
 وفي مجال الماكياج: «غرام بدوية»، «لست ملاكًا»، «رصاصة في القلب»، «نورالدين والبحارة الثلاثة»، «تحيا الستات»، «ليلي بنت الريف».
 في مجال الإنتاج: «نساء الليل»، «نادية - شفيقة القبطية»، «المماليك»، «نهر الحب»، «إحنا التلامذة»، «شاطيء الأسرار»، «امرأة في الطريق».
 اكتشف للسينما المصرية العديد من نجومها الذين صنعوا تاريخها مثل محمد فوزي وشادية ومديحة يسري وكان تركيبة متناقضة من المغامرة الفنية والإنتاج الذي يميل للبساطة.

وفاته
 عندما كان المخرج حلمي رفلة في طريقه من ليون إلى باريس لمعاينة أماكن تصوير فيلمه الجديد عن قصة حياة «توفيق الحكيم» وافته المنية في باريس ورحل في 22 أبريل 1978.

أعماله

إخراج
 1947: حمامة السلام
 1947: العقل في أجازة
 1948: حب وجنون
 1948: الروح والجسد
 1949: هدى
 1949: ليلة العيد
 1949: فاطمة وماريكا و راشيل
 1949: المجنونة
 1950: غرام راقصة
 1950: بنت باريز
 1950: آه من الرجالة
 1950: المليونير
 1950: البطل
 1950: الأنسة ماما
 1951: نهاية قصة
 1951: فايق ورايق
 1951: حماتي قنبلة ذرية
 1951: تعال سلم
 1951: بلد المحبوب
 1951: الحب في خطر
 1951: البنات شربات
 1952: قدم الخير
 1952: على كيفك
 1952: حبيب قلبي
 1952: المنتصر
 1953: فاعل خير
 1953: ظلموني الحبايب
 1953: حظك هذا الأسبوع
 1953: المرأة كل شيء
 1953: الحموات الفاتنات
 1953: ابن للإيجار
 1954: لمين هواك
 1954: شرف البنت
 1954: خليك مع الله
 1954: إنسان غلبان
 1954: المحتال
 1954: إلحقوني بالمأذون
 1954: أبو الدهب
 1955: ليالي الحب
 1955: عاشق الروح
 1955: ثورة المدينة
 1956: المفتش العام
 1956: الأرملة الطروب
 1957: فتى أحلامي
 1958: مهرجان الحب
 1958: إسماعيل يس في دمشق
 1959: عش الغرام
 1959: خريف امرأة
 1960: لحن السعادة
 1962: ألمظ وعبده الحامولي
 1967: نساء من ذهب
 1967: معبودة الجماهير
 1969: زوجة غيورة جدا
 1970: بنت الشيخ
 1970: النشال
 1970: الرجل المناسب
 1970: ابن أفريقيا
 1971: موعد مع الحبيب
 1971: لمسة حنان
 1971: ابنتي العزيزة
 1972: ليلة حب أخيرة
 1972: أزمة سكن
 1973: نساء الليل
 1973: صوت الحب
 1973: شلة المحتالين
 1974: وكان الحب
 1974: الوفاء العظيم
 1974: الزواج السعيد
 1975: سيدتي الجميلة
 1975: حبي الأول والأخير
 1975: حب أحلى من الحب
 1975: جفت الدموع
 1976: لا يا من كنت حبيبي
 1976: سنة أولى حب
 1976: حب على شاطئ ميامي
 1977: نساء في المدينة
 1978: مكالمة بعد منتصف الليل

تأليف
 1948: حب وجنون (قصة وسيناريو وحوار)
 1949: هدى (سيناريو)
 1949: المجنونة (سيناريو)
 1950: بنت باريز (سيناريو وحوار)
 1950: آه من الرجالة (سيناريو وحوار)
 1951: فايق ورايق (سيناريو وحوار)
 1951: بلد المحبوب (سيناريو وحوار)
 1953: المرأة كل شيء (سيناريو)
 1953: ابن للإيجار (سيناريو)
 1955: ليالي الحب (سيناريو)
 1955: عاشق الروح (قصة وسيناريو وحوار)
 1956: المفتش العام (سيناريو وحوار)
 1956: الأرملة الطروب (سيناريو)
 1962: ألمظ وعبده الحامولي (سيناريو)

إنتاج
 1946: مجد ودموع (مدير الإنتاج)
 1947: قبلني يا أبي (مدير الإنتاج)
 1947: القاهرة بغداد (مدير الإنتاج)
 1949: هدى (منتج)
 1951: فايق ورايق (منتج)
 1952: المنتصر (منتج)
 1954: إنسان غلبان (منتج)
 1955: ليالي الحب (منتج)
 1954: شرف البنت (منتج)
 1954: المحتال (منتج)
 1956: المفتش العام (منتج)
 1956: الأرملة الطروب (منتج)
 1957: فتى أحلامي (منتج)
 1957: طريق الأمل (منتج)
 1957: بورسعيد (مشرف على الإنتاج)
 1958: مهرجان الحب (منتج)
 1958: شارع الحب (منتج)
 1958: شاطئ الأسرار (منتج)
 1958: امرأة في الطريق (منتج)
 1958: إسماعيل يس في دمشق (منتج)
 1959: من أجل امرأة (منتج)
 1959: إحنا التلامذة (منتج)
 1959: الحب الأخير (منتج)
 1959: ارحم حبي (منتج)
 1959: أبو أحمد (منتج)
 1960: لحن السعادة (منتج)
 1960: نهر الحب (منتج)
 1960: خلخال حبيبي (منتج)
 1961: السبع بنات (منتج)
 1961: مافيش تفاهم
 1961: التلميذة (منتج)
 1962: شفيقة القبطية (منتج)
 1962: سلاسل من حرير (منتج)
 1962: المعجزة (منتج)
 1962: ألمظ وعبده الحامولي (منتج)
 1963: رابعة العدوية (منتج)
 1963: على ضفاف النيل (منتج)
 1963: أميرة العرب (منتج)
 1964: المراهقان (منتج)
 1965: المماليك (منتج)
 1965: الاعتراف (منتج)
 1966: قصر الشوق (منتج)
 1966: فارس بني حمدان (منتج)
 1968: أيام الحب (منتج)
 1968: الزواج على الطريقة الحديثة (مشرف على الإنتاج)
 1969: نادية (منتج)
 1969: زوجة غيورة جدا (منتج)
 1971: موعد مع الحبيب (منتج)
 1971: لمسة حنان (منتج)
 1974: الزواج السعيد (منتج)
 1974: الوفاء العظيم (مدير الإنتاج)
 1975: جفت الدموع (مدير الإنتاج)
 1976: ما بعد الحب (منتج)
 1976: سنة أولى حب (منتج)
 1976: حب علي شاطئ ميامي (منتج)
 1977: نساء في المدينة (مدير الإنتاج)
 1977: فتاة تبحث عن الحب (منتج منفذ)
 1977: أونكل زيزو حبيبي (مشرف على الإنتاج)

روابط خارجية

مراجع

فنانو مكياج
مخرجون سينمائيون مصريون
مصريون من أصل قبطي
منتجو أفلام مصريون
مواليد 1327 هـ
مواليد 1909
وفيات 1398 هـ
وفيات 1978
وفيات في ليون

حلمي رفلة


Die Pilar-Bucht ist eine flache Meeresbucht im Nordosten der Insel Panay auf den Philippinen, an der die Gemeinden Pilar, Panay, Pontevedra und President Roxas liegen.

Sie ist eine 520 km² große Meeresausbuchtung im Süden des Jintotolo-Kanals. Im Süden der Bucht zweigen die kleinere Palongpong-Bucht und im Südwesten die Cauit-Bucht von der Hauptbucht ab. In die Palongpong-Bucht mündet der wasserreiche Pontevedra River. Zahlreiche kleinere, flache Inseln und Korallenriffe liegen der Küste der Insel Panay vorgelagert. Die Bucht ist das Hauptfischfanggebiet für die Fischer der an der Bucht liegenden Gemeinden. An der Küstenlinie der Bucht liegen ausgedehnte Mangrovenwälder, Wattflächen und Sandstrände. Das flachere Inland von Panay wird zum Anbau von Reis, dem Hauptnahrungsmittel, genutzt.

Die Bucht hat ein tropisch-feuchtes Klima ohne Trockenzeit. Die trockensten Monate sind November bis April, den Rest des Jahres fallen zum Teil starke Niederschläge.

Weblink
 die Pilar Bay auf der Website des ASEAN Centre for Biodiversity (englisch)

Bucht der Philippinen
Capiz
Bucht (Australasiatisches Mittelmeer)

Pilar-Bucht


Michèle-Laure Rassat est une professeure française de droit privé, agrégée des facultés de droit.

Biographie
Elle a été professeur aux universités de Nantes, de Rouen puis de Paris-XII. Elle a dirigé les Instituts d'études judiciaires de ces trois universités.

Connue pour ses engagements à droite, elle a publié plusieurs ouvrages relatifs au droit pénal et à la procédure pénale.

En 1996, elle a reçu mandat de Jacques Toubon, alors ministre de la Justice, pour rédiger un rapport sur la réforme de la procédure pénale et la détention provisoire.

Publications
 Pour une politique anti-criminelle du bon sens (1983), éd. Les Idées de la liberté
 Procédure pénale,  (3 éditions)
 Traité de procédure pénale, Presses universitaires de France (3 éditions)
 Droit pénal spécial, précis Dalloz (8 éditions)
 La justice en France,  (2007)
 La filiation et l'adoption,  (1992)

Notes et références

Articles connexes

 blog de Michèle-Laure Rassat
 sur Gallica.bnf.fr
 sur la base Isidore-science

Professeur français de droit privé
Agrégé de droit privé et de sciences criminelles
Procédure pénale en France
Droit pénal en France
Professeur à l'université de Nantes
Professeur à l'université Paris-Est-Créteil-Val-de-Marne
Enseignant à l'université de Rouen

Michèle-Laure Rassat