The Eastern Ghats are a discontinuous range of mountains along India's eastern coast. The Eastern Ghats pass through the states of Odisha and Andhra Pradesh to Tamil Nadu by, passing parts of Karnataka and Telangana on the way. They are eroded and cut through by four major rivers of peninsular India, viz., the Mahanadi, Godavari, Krishna and Kaveri. Sitamma Konda is the highest point in both Andhra Pradesh and the Eastern Ghats at . The Biligiriranga Hills in Karnataka are the tallest hill range in the Eastern Ghats, with many peaks above 1500 m in height.

Geology
The Eastern Ghats are made up of charnockite, granite gneiss, khondalite, granite and quartzite rock formations. The structure of the Eastern Ghats includes thrusts and strike-slip faults along its range. Limestone, bauxite and iron ore are found in Eastern Ghats hill ranges.

The Eastern Ghats are an ancient orogenic belt which formed from the collision of crustal rocks during the Archean Eon. The belt became part of the Indian subcontinent during the Gondwana period because of continental drift, making the mountains significantly older than the Western Ghats.

The Eparchaean Unconformity of the Tirumala Hills is a major discontinuity of stratigraphic significance that represents an extensive period of erosion and non-deposition. It can be seen at the steep natural slopes, road scars and ravines in the Tirumala ghat roads in the Tirupati district of Andhra Pradesh.

Hill ranges

As with the Western Ghats, the Eastern Ghats have local names along the discontinuous hill ranges.

The Ponnaiyar and Palar rivers flow from headwaters on the Kolar Plateau eastward through gaps in the Ghats to empty into the Bay of Bengal. The Javadhu Hills lie between the two rivers. There are waterfalls along remote stretches of the rivers, such as Kiliyur Falls.

Madhurawada Dome in the Eastern Ghats mobile belt was formed by a tectonic arrangement with the khondalite suite and quartzite Archean rocks north of Visakhapatnam, Andhra Pradesh.

The Maliya Range is located in the northern portion of the Eastern Ghats, generally ranging between elevations of 900–1,200 m. The tallest peak in this range is Mahendragiri (1,501 m).

The Madugula Konda Range is also located in the northern portion of the Eastern Ghats. It is higher than the Maliyas and generally ranges between elevations of 1,100–1,400 m. Prominent summits include the highest peak of the Eastern Ghats, Arma Konda (1,690 m), along with Gali Konda (1,643 m) and Sinkram Gutta (1,620 m).

The Similipal massif is considered the furthest northeast extension of the Eastern Ghats.

Rivers

The Eastern Ghats are the source area for many small and medium rivers of the east coastal plains of South India.

Rivers flowing through the Eastern Ghats include:
 Brahmani
 Godavari
 Kaveri
 Krishna
 Mahanadi
 Subarnarekha
 Tungabhadra

Rivers originating on the Eastern Ghats include:

 Baitarani River
 Budhabalanga River
  Rushikulya River
 Vamsadhara River
 Palar River
 Nagavali River
 Champavathi River
 Gosthani River
 Sarada River
 Sabari River
 Sileru River
 Tammileru
 Gundlakamma River
 Pennai Yaru River
 Swarnamukhi
 Kundu River
 Vellar River
 Penna River

Fauna
The endemic fauna of the Eastern Ghats include Jerdon's courser (Rhinoptilus bitorquatus) and the grey slender loris (Loris lydekkerianus). Rare geckos live here as well, including the Indian golden gecko (Calodactylodes aureus), granite rock gecko (Hemidactylus graniticolus) and Yercaud slender gecko (Hemiphyllodactylus aurantiacus). Other endemic reptiles include Sharma's skink (Eutropis nagarjuni) and snakes such as Gower's shieldtail snake (Rhinophis goweri), Shortt's shieldtail snake (Uropeltis shorttii) and the Nagarjun Sagar racer (Platyceps bholanathi).

Mammals

Mammals found in the Easter Ghats include the Indian elephant (Elephas maximus indicus), blackbuck (Antilope cervicapra), Asian palm civet (Paradoxurus hermaphroditus), small Indian civet (Viverricula indica), Madras treeshrew (Anathana ellioti), common grey mongoose (Urva edwardsii), sambar deer (Rusa unicolor), Indian crested porcupine (Hystrix indica), Indian bison (Bos gaurus), Indian boar (Sus scrofa cristatus), common muntjac (Muntiacus muntjak), Indian leopard (Panthera pardus fusca), Bengal tiger (Panthera tigris tigris), dhole (Cuon alpinus), golden jackal (Canis aureus), Indian giant squirrel (Ratufa indica), Indian hare (Lepus nigricollis), Asian house shrew (Suncus murinus), tufted grey langur (Semnopithecus priam), Indian flying fox (Pteropus giganteus), bonnet macaque (Macaca radiata), rhesus macaque (Macaca mulatta), Bengal fox (Vulpes bengalensis), smooth-coated otter (Lutrogale perspicillata), jungle cat (Felis chaus), cheetal (Axis axis), nilgai (Boselaphus tragocamelus), Indian wolf (Canis lupus pallipes) and Indian mole-rat (Bandicota bengalensis). There are about 400 tigers living in the Eastern Ghats.

Birds
A survey conducted by ATREE in the northern Eastern Ghats hill region identified more than 205 species of birds, including relatively rare ones like Brook's flycatcher (Cyornis poliogenys) and Jerdon's baza (Aviceda jerdoni). Threatened bird species like the Malabar pied hornbill (Anthracoceros coronatus) were also spotted in a couple of habitats. Other bird species found in the Eastern Ghats include the Great Indian bustard (Ardeotis nigriceps), red-wattled lapwing (Vanellus indicus), spot-billed pelican (Pelecanus philippensis), blue peafowl (Pavo cristatus), Indian pond heron (Ardeola grayii), hoopoe (Upupa epops), spotted owlet (Athene brama), greater coucal (Centropus sinensis), pied crested cuckoo (Clamator jacobinus), Oriental white ibis (Threskiornis melanocephalus), Indian pitta (Pitta brachyura), Indian paradise flycatcher (Terpsiphone paradisi), red-vented bulbul (Pycnonotus cafer), red-whiskered bulbul (Pycnonotus jocosus), jungle babbler (Turdoides striata), painted stork (Mycteria leucocephala), black-rumped flameback (Dinopium benghalense), brahminy kite (Haliastur indus), jungle myna (Acridotheres fuscus), Indian spotted eagle (Aquila hastata), Indian vulture (Gyps indicus)Critically endangered vulture found in Adilabad district. The Hindu (5 June 2013). Retrieved on 28 July 2013. and Malabar whistling thrush (Myophonus horsfieldii).

Amphibians
Up to 30 species of amphibians live in the Eastern Ghats, including Gunther's toad (Bufo hololius), pond frogs (Euphlyctis spp.), cricket frogs (Fejervarya spp.), bull frogs (Hoplobatrachus spp.), burrowing frogs (Sphaerotheca spp.), balloon frogs (Uperodon spp.), small-mouthed frogs (Microhyla spp.) and tree frogs (Polypedates spp.). Endemic species include the golden-backed frogs (Hylarana spp.), the bush frog (Raorchestes terebrans), the recently described caecilian Gegeneophis orientalis, and an Ichthyophis species that is known only from old records.

Reptiles
Nearly 100 species of reptiles occur in the Eastern Ghats. Many endangered species are also present, including the mugger crocodile (Crocodylus palustris), Indian black turtle (Melanochelys trijuga), Indian flapshell turtle (Lissemys punctata), Indian tent turtle (Pangshura tentoria), Indian star tortoise (Geochelone elegans) and Leith's softshell turtle (Nilssonia leithii), many of which are found in the northern rivers and riverine valley tracts.

Among the lizards present are Roux's forest calotes (Monilesaurus rouxii), Psammophilus and Sitana species, Indian chameleon (Chamaeleo zeylanicus), reticulated gecko (Hemidactylus reticulatus), rock geckoes Hemidactylus giganteus and Hemidactylus graniticolus, golden gecko (Calodactylodes aureus), slender gecko (Hemiphyllodactylus aurantiacus), rare ground geckoes Cyrtodactylus nebulosus and Cyrtodactylus collegalensis, the recently rediscovered Geckoella jeyporensis, Leschenault's snake-eye (Ophisops leschenaultii), blinking snake-eye (Ophisops minor), Ashwamedh's skink (Eutropis ashwamedhii), Beddome's skink (Eutropis beddomei), Nagarjun's skink (Eutropis nagarjuni) and Bengal monitor (Varanus bengalensis). Noteworthy lizards include endemic, fossorial species of leg-less skinks such as Sepsophis punctatus, Barkudia melanosticta and Barkudia insularis that are known only from the northern ranges and along the adjoining Eastern coastal plains in northern Andhra Pradesh and Odisha.

Among snakes present are the beaked worm snake (Grypotyphlops acutus), endemic shield-tailed snakes like Uropeltis ellioti and Uropeltis shorttii, the recently described Rhinophis goweri, the endangered Indian rock python (Python molurus), Forsten's cat snake (Boiga forsteni), yellow-green cat snake (Boiga flaviviridis), Srilankan flying snake (Chrysopelea taprobanica), Nagarjun Sagar racer (Coluber bholanathi), green keelback (Rhabdophis plumbicolor), Duméril's black-headed snake (Sibynophis subpunctatus) and Indian reed snake (Liopeltis calamaria). Apart from the Big Four Indian venomous snakes, endemic ones like Beddome's coral snake (Calliophis beddomei), Indian green Bamboo pit viper (Trimeresurus gramineus), the rare King cobra (Ophiophagus hannah) and Banded krait (Bungarus fasciatus) are also known from parts of this region.

Protected areas

Sanctuaries and national parks of the Eastern Ghats:

National Parks
 Bhitarkanika National Park, Odisha
 Simlipal National Park, Odisha
 Sri Venkateswara National Park, Andhra Pradesh

Wildlife Sanctuaries

 Balukhand-Konark Wildlife Sanctuary, Odisha
 Balimela Wildlife Sanctuary, Odisha
 Baisipalli Wildlife Sanctuary, Odisha
 Debrigarh Wildlife Sanctuary, Odisha
 Gahirmatha Marine Sanctuary, Odisha
 Hadgarh Wildlife Sanctuary, Odisha
 Kapilasa Wildlife Sanctuary, Odisha
 Karlapat Wildlife Sanctuary, Odisha
 Kondakameru Wildlife Sanctuary, Odisha
 Kotgarh Wildlife Sanctuary, Odisha
 Kuldiha Wildlife Sanctuary, Odisha
 Lakhari Valley Wildlife Sanctuary, Odisha
 Saptasajya Wildlife Sanctuary, Odisha
 Sunabeda Wildlife Sanctuary, Odisha
 Coringa Wildlife Sanctuary, Andhra Pradesh
 Krishna Wildlife Sanctuary, Andhra Pradesh
 Koundinya Wildlife Sanctuary, Andhra Pradesh
 Kambalakonda Wildlife Sanctuary, Andhra Pradesh
 Papikonda Wildlife Sanctuary, Andhra Pradesh
 Rollapadu Bird Sanctuary, Andhra Pradesh
 Sri Lankamalleswara Wildlife Sanctuary, Andhra Pradesh
 Cauvery Wildlife Sanctuary, Karnataka
 Cauvery North Wildlife Sanctuary, Tamil Nadu
 Vedanthangal Bird Sanctuary, Tamil Nadu

Reserves
 Nagarjunsagar-Srisailam Tiger Reserve, Andhra Pradesh and Telangana
 Satkosia Tiger Reserve, Odisha
 Sathyamangalam Tiger Reserve, Tamil Nadu
 Sunabeda Tiger Reserve, Odisha

According to a study published in 2018, the forest cover of the Eastern Ghats has shrunk drastically since 1920, and several plant species endemic to this region face the threat of extinction.

See also
 Coromandel Coast
 Javadi Hills
 Malli Amman Durgham
 Nallamala Hills
 Simhachalam Hill Range
 Sri Venkateswara National Park
 Western Ghats

References

Mountain ranges of India
Landforms of Tamil Nadu
Landforms of Andhra Pradesh
Landforms of Odisha

Landforms of Karnataka

Landforms of Telangana
Physiographic provinces

Eastern Ghats


Rodin Younessi (* 1. August 1969 in Palm Beach) ist ein US-amerikanischer Automobilrennfahrer, Anwalt und Unternehmer.

Karriere im Motorsport
Younessi begann seine Karriere als professioneller Rennfahrer 2011 im Alter von 41 Jahren im Formelsport. Zuvor hatte er bereits an Sportwagen und Motorradrennen teilgenommen. Er stieg während der Saison in die U.S. F2000 National Championship ein und wurde Vierter in der nationalen Klasse. Außerdem nahm er an zwei Rennen der F2000 Championship Series teil.

2012 trat Younessi als Pilot seines eigenen Rennstalls, Younessi Racing, in der Indy Lights zu zwei an. Er beendete die Saison auf dem 21. Platz. Darüber hinaus nahm er für Performance Tech Motorsports an einem Rennen der American Le Mans Series teil. Dabei teilte er sich ein Cockpit mit Raphael Matos.

Persönliches
Bevor Younessi als Rennfahrer im Motorsport aktiv wurde, war er als Unternehmer und Anwalt tätig. Er ist Juris Doctor. Er arbeitete in der Software-Industrie, war als Vertragshändler im Motorsport tätig und war Händler von Harley-Davidson. Er fungiert seit 2011 als Lamborghini-Vertragshändler in Palm Beach.

Statistik

Karrierestationen
 2011: U.S. F2000 National Championship, national (Platz 4)
 2011: F2000 Championship Series (Platz 52)
 2012: Indy Lights (Platz 21)
 2012: ALMS, LMPC

Le-Mans-Ergebnisse

Einzelergebnisse in der FIA-Langstrecken-Weltmeisterschaft

Weblinks

 Karrierestatistik von Rodin Younessi (englisch)

Einzelnachweise

Rennfahrer (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1969
Mann
Rennfahrer des 24-Stunden-Rennens von Le Mans
Langstrecken-WM-Rennfahrer

Rodin Younessi


Sedna (minor-planet designation 90377 Sedna) is a dwarf planet in the outermost reaches of the Solar System discovered in 2003.  Spectroscopy has revealed that Sedna's surface composition is largely a mixture of water, methane, and nitrogen ices with tholins, similar to those of some other trans-Neptunian objects. Its surface is one of the reddest among Solar System objects. Sedna, within estimated uncertainties, is tied with  as the largest planetoid not known to have a moon. It has a diameter of approximately 1,000 km (most likely between the sizes of the dwarf planet Ceres and Saturn's moon Tethys), with an unknown mass.

Sedna's orbit is one of the largest in the Solar System, with its aphelion (farthest distance from the Sun) being approximately 937 astronomical units (AU). This is 31 times Neptune's distance from the Sun, and well beyond the closest portion of the heliopause, which defines the outer boundary of interplanetary space. , Sedna is near perihelion, its closest approach to the Sun, at a distance of , almost three times farther than Neptune. The dwarf planets  and  are presently further from the Sun than Sedna. An exploratory fly-by mission to Sedna at perihelion could be completed in 24.5 years using a Jupiter gravity assist.

Sedna has an exceptionally elongated orbit, and takes approximately 11,400 years to return to its closest approach to the Sun at a distant 76 AU. The IAU initially considered Sedna a member of the scattered disc, a group of objects sent into highly elongated orbits by the gravitational influence of Neptune. However, several astronomers contested this classification, because its perihelion is too large for it to have been scattered by any of the known planets. This has led some astronomers to informally refer to it as the first known member of the inner Oort cloud. It is the prototype of a new orbital class of object, the sednoids, which include  and Leleākūhonua.

Astronomer Michael E. Brown, co-discoverer of Sedna, believes that understanding Sedna's unusual orbit could yield information about the origin and early evolution of the Solar System.
It might have been perturbed into its orbit by one or more stars within the Sun's birth cluster, or possibly it was captured from the planetary system of another star. The clustering of the orbits of Sedna and similar objects is speculated to be evidence for a planet beyond the orbit of Neptune.

History

Discovery
Sedna (provisionally designated ) was discovered by Michael Brown (Caltech), Chad Trujillo (Gemini Observatory), and David Rabinowitz (Yale University) on 14 November 2003. The discovery formed part of a survey begun in 2001 with the Samuel Oschin telescope at Palomar Observatory near San Diego, California, using Yale's 160-megapixel Palomar Quest camera. On that day, an object was observed to move by 4.6 arcseconds over 3.1 hours relative to stars, which indicated that its distance was about 100 AU. Follow-up observations were made in November–December 2003 with the SMARTS (Small and Medium Research Telescope System) at Cerro Tololo Inter-American Observatory in Chile, the Tenagra IV telescope in Nogales, Arizona, and the Keck Observatory on Mauna Kea in Hawaii. Combined with precovery observations taken at the Samuel Oschin telescope in August 2003, and by the Near-Earth Asteroid Tracking consortium in 2001–2002, these observations allowed accurate determination of its orbit. The calculations showed that the object was moving along a distant highly eccentric orbit, at a distance of 90.3 AU from the Sun. Precovery images have since been found in the Palomar Digitized Sky Survey dating back to 25 September 1990.

Naming
Brown initially nicknamed Sedna "The Flying Dutchman", or "Dutch", after a legendary ghost ship, because its slow movement had initially masked its presence from his team. He eventually settled on the official name after the goddess Sedna from Inuit mythology, partly because he mistakenly thought the Inuit were the closest polar culture to his home in Pasadena, and partly because the name, unlike Quaoar, would be easily pronounceable by English speakers. Brown further justified this naming by stating that the goddess Sedna's traditional location at the bottom of the Arctic Ocean reflected Sedna's large distance from the Sun. He suggested to the International Astronomical Union's (IAU) Minor Planet Center that any future objects discovered in Sedna's orbital region should be named after entities in Arctic mythologies.

The team made the name "Sedna" public before the object had been officially numbered, which caused some controversy among the community of amateur astronomers. Brian Marsden, the head of the Minor Planet Center, stated that such an action was a violation of protocol, and that some members of the IAU might vote against it. Despite the complaints, no objection was raised to the name, and no competing names were suggested. The IAU's Committee on Small Body Nomenclature accepted the name in September 2004, and considered that, in similar cases of extraordinary interest, it might in the future allow names to be announced before they were officially numbered.

Sedna has no symbol in the astronomical literature, as planetary symbols are no longer much used in astronomy. Unicode includes a symbol  (U+2BF2), but this is mostly used among astrologers. The symbol is a monogram of  Sanna, the modern pronunciation of Sedna's name.

Orbit and rotation

Sedna has the longest orbital period of any known object in the Solar System of its size or larger with an orbital period of around 11,400 years. Its orbit is extremely eccentric, with an aphelion of approximately 937 AU and a perihelion at about 76.2 AU. While in aphelion, Sedna is present in the coldest region of the Solar System, far past the termination shock, where temperatures never exceed -240°C (-400°F). It's perihelion was the largest for any known Solar System object until the discovery of . At its aphelion, Sedna orbits the Sun at a mere 1.3% of Earth's orbital speed.

When Sedna was discovered it was 89.6 AU from the Sun approaching perihelion, and was the most distant object in the Solar System observed. Sedna was later surpassed by Eris, which was detected by the same survey near aphelion at 97 AU. Because Sedna is near perihelion , both Eris and  are farther from the Sun, at 96 AU and 89 AU, respectively, than Sedna at 84 AU. The orbits of some long-period comets extend further than that of Sedna; they are too dim to be discovered except when approaching perihelion in the inner Solar System. As Sedna nears its perihelion in mid-2076, the Sun will appear merely as an extremely bright star-like pinpoint in its sky, too far away to be visible as a disc to the naked eye.

When first discovered, Sedna was thought to have an unusually long rotational period (20 to 50 days). It was initially speculated that Sedna's rotation was slowed by the gravitational pull of a large binary companion, similar to Pluto's moon Charon. However, a search for such a satellite by the Hubble Space Telescope in March 2004 found nothing. Subsequent measurements from the MMT telescope showed that Sedna actually has a much shorter rotation period of about 10 hours, more typical for a body of its size. It could rotate in about 18 hours instead, but this is thought to be unlikely.

Physical characteristics

Sedna has a V band absolute magnitude of about 1.8, and it is estimated to have an albedo of about 0.32, giving it a diameter of approximately 1,000 km. At the time of its discovery it was the brightest object found in the Solar System since Pluto in 1930. In 2004, the discoverers placed an upper limit of 1,800 km on its diameter; after observation by the Spitzer Space Telescope, this was revised downward by 2007 to less than 1,600 km. In 2012, measurements from the Herschel Space Observatory suggested that Sedna's diameter was , which would make it smaller than Pluto's moon Charon. Australian observations of a stellar occultation by Sedna in 2013 produced similar results on its diameter, giving chord lengths  and . The size of this object suggests it could have undergone differentiation and may have a sub-surface liquid ocean and possibly geologic activity.

Because Sedna has no known moons, directly determining its mass is impossible without sending a space probe or locating a nearby perturbing object. Sedna is the largest trans-Neptunian Sun-orbiting object not known to have a satellite. Observations from the Hubble Space Telescope in 2004 were the only published attempt to find a satellite, and it is possible that a satellite could have been lost in glare from Sedna itself.

Observations from the SMARTS telescope show that in visible light Sedna is one of the reddest objects in the Solar System, nearly as red as Mars. Chad Trujillo and his colleagues suggest that Sedna's dark red color is caused by a surface coating of hydrocarbon sludge, or tholin, formed from simpler organic compounds after long exposure to ultraviolet radiation. Its surface is homogeneous in color and spectrum; this may be because Sedna, unlike objects nearer the Sun, is rarely impacted by other bodies, which would expose bright patches of fresh icy material like that on 8405 Asbolus. Sedna and two other very distant objects –  and  – share their color with outer classical Kuiper belt objects and the centaur 5145 Pholus, suggesting a similar region of origin.

Trujillo and colleagues have placed upper limits on Sedna's surface composition of 60% for methane ice and 70% for water ice. The presence of methane further supports the existence of tholins on Sedna's surface, because they are produced by irradiation of methane. Barucci and colleagues compared Sedna's spectrum with that of Triton and detected weak absorption bands belonging to methane and nitrogen ices. From these observations, they suggested the following model of the surface: 24% Triton-type tholins, 7% amorphous carbon, 10% nitrogen ices, 26% methanol, and 33% methane. The detection of methane and water ices was confirmed in 2006 by the Spitzer Space Telescope mid-infrared photometry. The European Southern Observatory's Very Large Telescope observed Sedna with the SINFONI near-infrared spectrometer, finding indications of tholins and water ice on the surface. Near-infrared spectroscopy by the James Webb Space Telescope in 2022 revealed the presence of ethane and other compounds contaminating water ice on Sedna's surface.

The presence of nitrogen on the surface suggests the possibility that, at least for a short time, Sedna may have a tenuous atmosphere. During a 200-year period near perihelion, the maximum temperature on Sedna should exceed , the transition temperature between alpha-phase solid N2 and the beta-phase seen on Triton. At 38 K, the N2 vapor pressure would be 14 microbar (1.4 Pa or 0.000014 atm). Its deep red spectral slope is indicative of high concentrations of organic material on its surface, and its weak methane absorption bands indicate that methane on Sedna's surface is ancient, rather than freshly deposited. This means that Sedna is too cold for methane to evaporate from its surface and then fall back as snow, which happens on Triton and probably on Pluto.

Origin
In their paper announcing the discovery of Sedna, Brown and his colleagues described it as the first observed body belonging to the Oort cloud, the hypothetical cloud of comets thought to exist nearly a light-year from the Sun. They observed that, unlike scattered disc objects such as Eris, Sedna's perihelion (76 AU) is too distant for it to have been scattered by the gravitational influence of Neptune. Because it is considerably closer to the Sun than was expected for an Oort cloud object, and has an inclination roughly in line with the planets and the Kuiper belt, they described the planetoid as being an "inner Oort cloud object", situated in the disc reaching from the Kuiper belt to the spherical part of the cloud.

If Sedna formed in its current location, the Sun's original protoplanetary disc must have extended as far as 75 AU into space. Also, Sedna's initial orbit must have been approximately circular, otherwise its formation by the accretion of smaller bodies into a whole would not have been possible, because the large relative velocities between planetesimals would have been too disruptive. Therefore, it must have been tugged into its current eccentric orbit by a gravitational interaction with another body. In their initial paper, Brown, Rabinowitz and colleagues suggested three possible candidates for the perturbing body: an unseen planet beyond the Kuiper belt, a single passing star, or one of the young stars embedded with the Sun in the stellar cluster in which it formed.

Brown and his team favored the hypothesis that Sedna was lifted into its current orbit by a star from the Sun's birth cluster, arguing that Sedna's aphelion of about 1,000 AU, which is relatively close compared to those of long-period comets, is not distant enough to be affected by passing stars at their current distances from the Sun. They propose that Sedna's orbit is best explained by the Sun having formed in an open cluster of several stars that gradually disassociated over time. That hypothesis has also been advanced by both Alessandro Morbidelli and Scott Jay Kenyon. Computer simulations by Julio A. Fernandez and Adrian Brunini suggest that multiple close passes by young stars in such a cluster would pull many objects into Sedna-like orbits. A study by Morbidelli and Levison suggested that the most likely explanation for Sedna's orbit was that it had been perturbed by a close (approximately 800 AU) pass by another star in the first 100 million years or so of the Solar System's existence.

The trans-Neptunian planet hypothesis has been advanced in several forms by a number of astronomers, including Rodney Gomes and Patryk Lykawka. One scenario involves perturbations of Sedna's orbit by a hypothetical planetary-sized body in the inner Oort cloud. In 2006, simulations suggested that Sedna's orbital traits could be explained by perturbations by a Neptune-mass object at 2,000 AU (or less), a Jupiter-mass () object at 5,000 AU, or even an Earth-mass object at 1,000 AU. Computer simulations by Patryk Lykawka have indicated that Sedna's orbit may have been caused by a body roughly the size of Earth, ejected outward by Neptune early in the Solar System's formation and currently in an elongated orbit between 80 and 170 AU from the Sun. Brown's various sky surveys have not detected any Earth-sized objects out to a distance of about 100 AU. It is possible that such an object may have been scattered out of the Solar System after the formation of the inner Oort cloud.

Caltech researchers Konstantin Batygin and Brown have hypothesized the existence of a super-Earth planet in the outer Solar System, Planet Nine, to explain the orbits of a group of extreme trans-Neptunian objects that includes Sedna. This planet would be perhaps 6 times as massive as Earth. It would have a highly eccentric orbit, and its average distance from the Sun would be about 15 times that of Neptune (which orbits at an average distance of ). Accordingly, its orbital period would be approximately 7,000 to 15,000 years.

Morbidelli and Kenyon have suggested that Sedna did not originate in the Solar System, but was captured by the Sun from a passing extrasolar planetary system, specifically that of a brown dwarf about 1/20th the mass of the Sun () or a main-sequence star 80 percent more massive than the Sun, which, owing to its larger mass, may now be a white dwarf. In either case, the stellar encounter had likely occurred within 100 million years after the Sun's formation. Stellar encounters during this time would have minimal effect on the Oort cloud's final mass and population since the Sun had excess material for replenishing the Oort cloud.

Population

Sedna's highly elliptical orbit means that the probability of its detection was roughly 1 in 80, which suggests that, unless its discovery were a fluke, another 40–120 Sedna-sized objects would exist within the same region.

In 2007, astronomer Megan Schwamb outlined how each of the proposed mechanisms for Sedna's extreme orbit would affect the structure and dynamics of any wider population. If a trans-Neptunian planet was responsible, all such objects would share roughly the same perihelion (about 80 AU). If Sedna were captured from another planetary system that rotated in the same direction as the Solar System, then all of its population would have orbits on relatively low inclinations and have semi-major axes ranging from 100 to 500 AU. If it rotated in the opposite direction, then two populations would form, one with low and one with high inclinations. The perturbations from passing stars would produce a wide variety of perihelia and inclinations, each dependent on the number and angle of such encounters.

A larger sample of objects with Sedna's extreme perihelion may help in determining which scenario is most likely. "I call Sedna a fossil record of the earliest Solar System", said Brown in 2006. "Eventually, when other fossil records are found, Sedna will help tell us how the Sun formed and the number of stars that were close to the Sun when it formed." A 2007–2008 survey by Brown, Rabinowitz and Megan Schwamb attempted to locate another member of Sedna's hypothetical population. Although the survey was sensitive to movement out to 1,000 AU and discovered the likely dwarf planet Gonggong, it detected no new sednoid. Subsequent simulations incorporating the new data suggested about 40 Sedna-sized objects probably exist in this region, with the brightest being about Eris's magnitude (−1.0).

In 2014, Chad Trujillo and Scott Sheppard announced the discovery of , an object half the size of Sedna in a 4,200-year orbit similar to Sedna's and a perihelion within Sedna's range of roughly 80 AU; they speculated that this similarity of orbits may be due to the gravitational shepherding effect of a trans-Neptunian planet. Another high-perihelion trans-Neptunian object was announced by Sheppard and colleagues in 2018, provisionally designated  and now named Leleākūhonua. With a perihelion of 65 AU and an even more distant orbit with a period of 40,000 years, its longitude of perihelion (the location where it makes its closest approach to the Sun) appears to be aligned in the directions of both Sedna and , strengthening the case for an apparent orbital clustering of trans-Neptunian objects suspected to be influenced by a hypothetical distant planet, dubbed Planet Nine. In a study detailing Sedna's population and Leleākūhonua's orbital dynamics, Sheppard concluded that the discovery implies a population of about 2 million inner Oort Cloud objects larger than 40 km, with a total mass in the range of  (several times the mass of the asteroid belt and 80% the mass of Pluto).

Sedna was recovered from Transiting Exoplanet Survey Satellite data in 2020, as part of preliminary work for an all-sky survey searching for Planet Nine and other as-yet-unknown trans-Neptunian objects.

Classification
The discovery of Sedna resurrected the question of which astronomical objects should be considered planets and which should not. On 15 March 2004, articles on Sedna in the popular press reported that a tenth planet had been discovered. This question was resolved for many astronomers by the International Astronomical Union definition of a planet, adopted on 24 August 2006, which mandated that a planet must have cleared the neighborhood around its orbit. Sedna is not expected to have cleared its neighborhood; quantitatively speaking, its Stern–Levison parameter is estimated to be much less than 1. The IAU also adopted dwarf planet as a term for the largest non-planets (despite the name), that like planets are in hydrostatic equilibrium and thus can display planet-like geological activity, but have not cleared their neighbourhoods. Sedna is bright enough, and therefore large enough, that it is expected to be in hydrostatic equilibrium. Hence, astronomers generally consider Sedna a dwarf planet.

Beside its physical classification, Sedna is categorised according to its orbit. The Minor Planet Center, which officially catalogs the objects in the Solar System, designates Sedna only as a trans-Neptunian object (as it orbits beyond Neptune), as does the JPL Small-Body Database. The question of a more precise orbital classification has been much debated, and many astronomers have suggested that the sednoids, together with similar objects such as , be placed in a new category of distant objects named extended scattered disc objects (E-SDO), detached objects, distant detached objects (DDO), or scattered-extended in the formal classification by the Deep Ecliptic Survey.

Exploration
Sedna will come to perihelion around July 2076. This close approach to the Sun provides an opportunity for study that will not occur again for 12,000 years. Because Sedna spends much of its orbit beyond the heliopause, the point at which the solar wind gives way to the interstellar medium, examining Sedna's surface would provide unique information on the effects of interstellar radiation, as well as the properties of the solar wind at its farthest extent. It was calculated in 2011 that a flyby mission to Sedna could take 24.48 years using a Jupiter gravity assist, based on launch dates of 6 May 2033 or 23 June 2046. Sedna would be 77.27 or 76.43 AU from the Sun when the spacecraft arrived near the end of 2057 or 2070, respectively. Other potential flight trajectories involve gravity assists from Venus, Earth, Saturn, and Neptune as well as Jupiter. Recent work at the University of Tennessee has also examined the potential for a lander.

Notes

References

Further reading

External links

 NASA's Sedna page (Discovery Photos)
 Mike Brown's Sedna page

S
Extreme trans-Neptunian objects
Inner Oort cloud
Sedna
Sedna
20031114
Sedna
Sedna
Sedna

90377 Sedna


Astrolabul planisferic, cunoscut îndeosebi sub denumirea comună de astrolab (din greaca veche ἀστρολάβος, astrolabos via latina medievală astrolabium "prinzător de aștri") este un vechi instrument astronomic de observare și de calcul analogic. Instrument cu funcții multiple, el permite îndeosebi măsurarea înălțimii stelelor, între care Soarele, și prin aceasta, determinarea orei de observare și direcția astrului. Concepția sa, a cărei origini ajung în Antichitatea greacă, perfecționată de civilizațiile arabe, se sprijină pe o proiecție plană a boltei cerești și a sferei locale numită proiecție stereografică.

Istoric
A fost inventat de Hipparch din Niceea, un astronom grec, pentru a putea măsura mișcarea aștrilor cerești. El a fost folosit până spre sfârșitul secolului al XVII-lea. O altă variantă de astrolab era Mecanismul de la Antikythera, folosită în insula Creta.

Alcătuire
Era alcătuit dintr-un disc gradat cu o riglă cu un orificiu aflat la capătul astrolabului care măsura unghiurile pe care stelele le făceau în deplasarea lor. Era ținut în poziție verticală și se privea printr-un vizor prin care se observau anumite stele .

Bibliografie

Texte vechi
 Ioan Filopon, Traité de l'astrolabe (Astrolabica) (vers 530), trad. Alain Philippe Segonds, Charles-Benoît Hase, et Société internationale de l'astrolabe, 1981
 .
  Al-Biruni (973-1048), Astrolabe, în care savantul persan discută, printre altele, posibilitatea ca Pământul să se rotească în jurul său și în jurul Soarelui.
 Raymond de Marseille, Traité de l'astrolabe (vers 1135), in Opera omnia. Traité de l'astrolabe. Liber cursuum planetarium, édi. par Emmanuel Poulle, C. Burnett et Marie-Thérèse d'Alverny, CNRS éditions, 2009, 400 pages
 Abelard din Bath, Traité de l'astrolabe (prin 1149) : Emmanuel Poulle, Le traité de l'astrolabe d'Adélard de Bath, in C. Burnett (dir.), Adelard of Bath, Londres, 1987, pp.110-122. Traduction vers 1149-1150 de l'Arithmétique (ou Livre de l'addition et de la soustraction d'après le calcul indien) d'al-Khawarizmi (mort prin 850)
 .
 .

Studii moderne
 Henri Michel, Traité de l'astrolabe, Gauthier-Villars, Paris, 1947 (Comporte des erreurs, selon Emmanuel Poulle, Revue d'histoire des sciences, 1977)
.
 .
 .
 .
 .
 Francis Debeauvais et Paul-André Befort, Cueillir les étoiles : autour des astrolabes de Strasbourg, préface d'Agnès Acker, présentation de William Shea, Strasbourg, 2002

Vezi și
 Sferă armilară

Instrumente astronomice
Astronomie fundamentală
Invenții grecești
Astrometrie
Instrumente de navigație
Calculatoare analogice
Istoria astronomiei

Astrolab


An Chusquea sellowii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Franz Josef Ivanovich Ruprecht. An Chusquea sellowii in nahilalakip ha genus nga Chusquea, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chusquea

Chusquea sellowii


Youhannes Ezzat Zakaria Badir (Abou-Korkas, Egito, 12 de agosto de 1949 - 27 de dezembro de 2015 ) foi o bispo católico copta de Luxor.

Youhannes Ezzat Zakaria Badir recebeu o Sacramento da Ordem em 5 de agosto de 1973.

Em 23 de novembro de 1992, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Ismagliah. O Patriarca Copta Católico de Alexandria, Stephanos II Ghattas CM, o consagrou bispo em 29 de janeiro de 1993; Os co-consagradores foram o Bispo Emérito de Asyut Youhanna Nueir OFM, o Bispo de Minya, Antonios Naguib, o Bispo de Asyut, Kyrillos Kamal William Samaan OFM, o Bispo de Sohag, Morkos Hakim OFM e o Bispo de Luxor, Aghnatios Elias Yaacoub SJ e os bispos auxiliares de Alexandria, Youhanna Golta e Andraos Salama.

Em 23 de junho de 1994, Youhannes Ezzat Zakaria Badir foi nomeado bispo de Luxor.

Ver também

Bispos católicos do Egito

Youhannes Ezzat Zakaria Badir


Inca rope bridges are simple suspension bridges over  canyons , gorges and rivers (pongos) constructed by the Inca Empire.  The bridges were an integral part of the Inca road system and exemplify Inca innovation in engineering. Bridges of this type were useful since the Inca people did not use wheeled transport – traffic was limited to pedestrians and livestock – and they were frequently used by chasqui runners delivering messages throughout the Inca Empire.

Construction and maintenance
The bridges were constructed using ichu grass woven into large bundles which were very strong.
Part of the bridge's strength and reliability came from the fact that each cable was replaced every year by local villagers as part of their mit'a public service or obligation. In some instances, these local peasants had the sole task of repairing these bridges so that the Inca highways or road systems could continue to function.
Repairing these bridges was dangerous, with those performing repairs often facing death.

In 1615, in Quechua author Huamán Poma's manuscript The First New Chronicle, Poma illustrates the Guambo rope bridge in use. He describes the masonry bridges as a positive result of the Spanish colonization of Peru, as the new bridges prevented deaths from the dangerous repair work.

Famous examples
The greatest bridges of this kind were in the Apurímac Canyon along the main road north from Cusco; a famous example spans a 45-meter gap that is supposed to be the inspiration behind Thornton Wilder's 1928 Pulitzer Prize winning novel The Bridge of San Luis Rey (1927).

Made of grass, the last remaining Inca rope bridge, reconstructed every June, is the Q'iswa Chaka (Quechua for "rope bridge"), spanning the Apurimac River near Huinchiri, in Canas Province, Quehue District, Peru. Even though there is a modern bridge nearby, the residents of the region keep the ancient tradition and skills alive by renewing the bridge annually in June. Several family groups have each prepared a number of grass-ropes to be formed into cables at the site; others prepare mats for decking, and the reconstruction is a communal effort. The builders have indicated that effort is performed to honor their ancestors and the Pachamama (Earth Mother).

See also

 Carrick-a-Rede Rope Bridge, a rope suspension bridge in Northern Ireland
 Inca Bridge, rope bridge, secret entrance to Machu Picchu
 Simple suspension bridge. see the image of the Inca rope bridge built with modern materials and structural refinements
 Suspension bridge, modern suspended-deck type

References

Bibliography

 Showed the bridge at Huinchiri and predicted the art of building it would be lost within another generation, which proved untrue.
 Describes the documentary film directed by Jorge Carmona.

External links

Inca

Inca
Ropework
Footbridges
Suspension bridges
Cultural heritage of Peru

Inca rope bridge


තිරුවරුත්ප්‍රකාශ වල්ලලාර් චිදම්බරම් රාමලිංගම් (5 ඔක්තෝම්බර් 1823 - 30 ජනවාරි 1874), ඉන්දියාවේ සහ ලොව පුරා  වල්ලලාර්, රාමලිංග ස්වාමිගල් සහ රාමලිංග අඩිගල් ලෙස පොදුවේ හැඳින්වෙන අතර, වඩාත් ප්‍රසිද්ධ දෙමළ සාන්තුවරයන්ගෙන් කෙනෙකි. 19 වන සියවසේ  සහ " ඥාන සිද්ධර් " (ඥාන යනු උසස් ප්‍රඥාව ) ලෙස හඳුන්වන දෙමළ සාන්තුවරයන්ගේ පෙළකට අයත් වේ.

සමරස සුද්ධ සංමාර්ග සති සංගමය  ඔහු විසින් න්‍යායාත්මකව පමණක් නොව ප්‍රධාන වශයෙන් ප්‍රායෝගිකව ව්‍යාප්ත කර සම්මත කරන ලද්දේ ඔහුගේ අනුගාමිකයින්ට ආශ්වාදයක් වන ස්වකීය ජීවන රටාව මගිනි. සුද්ධ සන්මාර්ග සංග්‍රහය තුළින් සාන්තුවරයා කුල ක්‍රමය තුරන් කිරීමට උත්සාහ කළේය.  සුද්දා සංමාර්ගයට අනුව, මිනිස් ජීවිතයේ ප්‍රධාන අංගයන් විය යුත්තේ පිවිතුරු ඥානය සාක්ෂාත් කර ගැනීමට තුඩු දෙන පුණ්‍ය කටයුතු හා දිව්‍යමය පිළිවෙත සමඟ සම්බන්ධ වූ ආදරයයි.

රාමලිංග සදාකාලික බලයේ සංකේතයක් ලෙස දැල්වෙන පහනක දැල්ලට නමස්කාර කිරීමේ සංකල්පය ඉදිරිපත් කළේය.

යොමු කිරීම්

රාමලිංග ස්වාමිගල්


ඔබට අවැසි ලිපිය තෝරාගන්න
 ලංකා දූපත
 ලංකා ඩොමීනියන් රාජ්‍යය
 ශ්‍රී ලංකාව
 ලංකාපුර

ලංකාව


Johann Erdmann Hummel (11 de septiembre de 1769 en Kassel, 26 de octubre de 1852 en Berlín) fue un pintor alemán.

Hummel estudió desde 1780 hasta 1792 en la Academia de Arte de Kassel. Desde 1792 permaneció en Italia, donde se relacionó con paisajistas germanos, contrarios al vigente estilo neoclásico. Artísticamente, se dedicó sobre todo a temas mitológicos en Roma. En 1799 regresó brevemente a Kassel, trasladándose poco más tarde a Berlín, donde permanecerá definitivamente, con excepción  de unos cuantos viajes cortos. Como ilustrador, producirá grabados en cobre de Lutero. Llama la atención en su trabajo un énfasis en la exactitud de la perspectiva de diseño como experto en óptica y perspectiva. En 1809, es nombrado profesor de perspectiva y arquitectura en la Academia de Bellas Artes de Berlín.

Algunas de sus realizaciones son Schloss Wilhelmshöhe mit dem Habichtswald, (1800), Neue Galerie, Kassel, Die Schachpartie, (La partida de ajedrez), (1818), Antigua Galería Nacional de Berlín, Berlín y Die Granitschale, (1831).

Referencias

Fuente

Enlaces externos

Pintores de Alemania del siglo XVIII
Pintores de Alemania del siglo XIX
Nacidos en Kassel
Miembros de la Academia de las Artes de Berlín
Johann Erdmann Hummel

Johann Erdmann Hummel


{{Taxobox
| fossil_range = Miocenul târziu,
| image = Orrorin tugenensis.jpg
| image_caption = Fosile Orrorin tugenensis
| image2 = Video rendering of Orrorin tugenensis pollical distal phalanx - pone.0011727.s003.ogv
| image2_caption = Falanga degetului mare
| regnum = Animalia
| phylum = Chordata
| classis = Mammalia
| ordo = Primate
| subordo = Haplorhini
| familia = Hominidae
| subfamilia = Homininae
| tribus = Hominini| genus =  Orrorin| genus_authority = Senut et al. 2001
| species =  O. tugenensiss| binomial =   Orrorin tugenensis| binomial_authority =
}}Orrorin tugenensis este numele dat unei specii timpurii de Homininae, estimată la o vârstă de 6,1 până la 5,7 milioane de ani și descoperită în 2000. Nu se confirmă modul în care Orrorin este legat de oamenii moderni. Descoperirea sa a fost un argument împotriva ipotezei că australopitecinele sunt strămoși umani

Numele genului Orrorin înseamnă "Om original" în limba locală, iar numele singurei specii clasificate O. tugenensis, derivă de la Dealurile Tugen din  Kenya, unde a fost descoperită prima fosilă în 2000.
Până în anul 2007, au fost descoperite 20 de fosile ale speciei.

Fosile
Cele 20 de specimene găsite includ: partea posterioară a unei mandibule în două bucăți; o simfiză și mai mulți dinți izolați; trei fragmente de femur; un humerus parțial; o falangă proximală; și o falangă de la degetul mare.Orrorin avea dinți mici în raport cu dimensiunea corpului. Dentiția sa diferă de cea găsită la Australopithecus prin faptul că măselele sunt mai mici și mai puțin alungite mesiodistal și de Ardipithecus prin faptul că smalțul este mai gros. Dentiția diferă de ambele specii prin prezența unui canal mesial pe caninii de sus. Caninii sunt asemănători cu cei ai maimuțelor, dar mai reduși, ca cei găsiți la maimuțele din Miocen și cimpanzeii femele. Orrorin a fost microdont (similar homo sapiens), în timp ce australopitecinele robuste au fost megadonte.

În timp ce femurul sugerează că Orrorin a fost biped, fragmentele postcraniene arată că se urca în copaci.

Clasificare
Dacă Orrorin se dovedește a fi un strămoș direct uman, atunci australopitecinele precum Australopithecus afarensis ("Lucy") pot fi considerate o ramură laterală a arborelui familiei hominide: Orrorin este mai vechi cu aproximativ 3 milioane de ani decât acestea și mai asemănător cu oamenii moderni decât este A. afarensis. Principala asemănare este că femurul Orrorin este mai apropiat morfologic de cel al lui H. sapiens decât este  Lucy. Există totuși o dezbatere asupra acestui punct.

Alte fosile (frunze și multe mamifere) găsite la formația Lukeino arată că Orrorin'' a trăit într-un mediu uscat cu păduri veșnic verzi, nu în savana acceptată de multe teorii ale evoluției umane.

Descoperire
Echipa care a găsit aceste fosile în anul 2000 a fost condusă de Brigitte Senut și Martin Pickford de la Muzeul Național de Istorie Naturală din Paris. Cele 20 de fosile au fost găsite în patru locații din formația Lukeino, situate în Kenya: dintre acestea, fosilele de la Cheboit și Aragai sunt cele mai vechi (6,1 milioane de ani), în timp ce cele din Kapsomin și Kapcheberek au o vechime de 5,7 milioane de ani.

Note

Legături externe

 Orrorin tugenensis - The Smithsonian Institution's Human Origins Program
 Human Timeline (Interactive) – Smithsonian, National Museum of Natural History (August 2016).

Hominina
Primate preistorice
Specii fosile descrise în 2001

Orrorin


La mujer dorada [la muˈxeɾ ðoˈɾaða] (hrv. Zlatna žena) meksička je telenovela iz 1960. godine koja je prvi put emitirana na Canalu 4 Telesisteme Mexicano. Ova telenovela ima 45 epizoda te je svaka duga 30 minuta. Producent serije je bio meksički glumac Ernesto Alonso. Serija nije bila naročito uspješna te se smatra jednom od najmanje uspješnih Alonsovih telenovela.

Glumci i likovi
 Amparo Rivelles — Elvira
 Enrique Rambal — Máximo
 Rita Macedo — Hilda
 Guillermo Murray — Félix
 Andrea López — Patricia
 Enrique Álvarez Félix — Alfonso
 Enrique Lizalde — Lucio
 Emilia Carranza — Pantera
 Manolo García — Borrego
 José Antonio Cossío — Faquir

Izvori

Vanjske poveznice
IMDb: La mujer dorada

Meksičke telenovele

La mujer dorada


مدينة الخيران، مدينة من مناطق محافظة الأحمدي في الكويت تقع في جنوب دولة الكويت حيث تبعد 80 كيلو وتبلغ مساحته 13970 هكتارا. ستقوم الدولة بتوزيع منازل وقسائم إلى المواطنين في المنطقة بمساحة 600 متر لكل قسيمة، ويبلغ العدد الإجمالي للمنازل والقسائم الموزعة 35000 قسيمة.

المراجع

أماكن مأهولة في الكويت

مدينة الخيران


An Neobathiea hirtula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Marie Henry Alfred Perrier de la Bâthie. An Neobathiea hirtula in nahilalakip ha genus nga Neobathiea, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 N. h. floribunda
 N. h. hirtula

Mga kasarigan

Neobathiea

Neobathiea hirtula


Hrvati u Bosni i Hercegovini imaju svoje medije: tiskovine, radio, televizijske postaje, agencije i internetske portale.

Radio i televizija
Današnja uređivačka politika dosta je pod stegom Neovisnog povjerenstva za medije (IMC), koji je osnovan Odlukom visokog predstavnika za BiH 11. lipnja 1998. godine. Povjerenstvo je odredilo Kodeks za uređivanje televizijskog i radio programa, koji je na snazi od 1. kolovoza 1998. godine. Dopunjavan je 9. lipnja i 8. rujna 1999. i 10. veljače 2000. Kodeksom su određena pravila i standardi u svezi s programskim sadržajem koja se odnose na televizijske i radijske kuće (koja emitiraju program na teritoriju BiH) te na njihovo osoblje u Bosni i Hercegovini. Određen je tako da se usuglasi s pravom na slobodu izražavanja,
kako je predviđeno Europskom konvencijom o ljudskim pravima i drugim instrumentima navedenim u Ustavu Bosne i Hercegovine, istovremeno poštujući općenito prihvaćene standarde pristojnosti, nediskriminacije, pravednosti i točnosti. Kodeks obuhvaća pitanja kao što su "poticanje, predstavljanje i profiliranje etničke, nacionalne ili vjerske netrpeljivosti i nasilja, budući da je sprječavanje ovakvih aktivnosti od vitalnog interesa za dobrobit naroda Bosne i Hercegovine." Kodeks je obuhvatio i reklame i najave emisija. Kodeks je izvrsno zamišljen, no njegovo sprovođenje bilo je ponekad pod utjecajem trenutnih politika velikih europskih i svjetskih sila.

Radio postaje
Hrvati su pioniri radija u Bosni i Hercegovini. Radio Zagreb slabo se čuo, a Hrvatski krugoval (nacionalizirani Radio Zagreb) 1943. pokrenuo je područne postaje u Sarajevu i Banjoj Luci. Krugovalna postaja Sarajevo počela je emitirati 14. srpnja 1942. (poglavnikov rođendan), radila cijelog rata i čujnost je bila 300 kilometara oko Sarajeva. Prvi javni prijenos ostvarila je iz Travnika 19. prosinca 1943. sa svečanosti predaje odlikovanja Zagrebačke konjičke pukovnije. 10. travnja 1945. pokrenuto je partizansko Radio Sarajevo, četiri dana nakon što su Titovi partizani oslobodili glavni grad BiH.

Hrvati u BiH 1990. godinu dočekali s pet radio postaja: Radio Posušje (utemeljeno 1984.), Radio Livno (utemeljeno 1979.), HR Orašje (1978.), HR-Radiopostaja Mostar (1969.), HR Čapljina (1976.). Sveukupno je do 1990. medijski prostor BiH pokrivala RTV Sarajevo s informativnim centrima u Banjoj Luci, Tuzli, Mostaru i Bišću te 52 općinske-lokalne radijske postaje koje su bile povezane s RTV Sarajevom.

Najveći dio današnjih postaja nastao je demokratizacijskim procesima i raspadom SFRJ 1990-ih. Od 1990. nastao je pravi pluralizam u radijskom sustavu bez ikakve kontrole, pa se razvilo 206 radijskih postaja. Djelovanjem Regulatorne agencije za komunikacije broj postaja u BiH spao je do 2011. na 144, od čega 65 javnih (30 pod nadzorom Bošnjaka, 18 pod nadzorom Hrvata i 17 pod nadzorom Srba) i 79 privatnih (64 pod nadzorom Bošnjaka, 50 pod nadzorom Srba i 30 pod nadzorom Hrvata). Od 1998. međunarodna zajednica elektronske medije nadzire preko Neovisnog povjerenstva za medije. Do 1996. kod svih naroda medije obilježila je samostalnost, sloboda govora, ali i gubitak profesionalnosti i stručnosti, svatko je imao svoju istinu i problem nacional-militantnog novinarstva. OESS te godine osniva Povjerenstvo eksperata za medije.

Godine 1998. djelovalo je 28 hrvatskih radijskih postaja, od čega tri privatne: Radio Dobre Vibracije – Mostar, Obiteljski radio Valentino – Nove Ravne i Radio Dupin iz Neuma. Preostalih 25 su javne državne odnosno lokalne radio stanice. Uređivačku politiku dosta je formirao HDZ BiH. Hrvatski radio Herceg-Bosne tad je bio karaktera državne postaje, a preostale 24 lokalne. Prosjek novinara zaposlenih u postaji bio je tek 4 po postaji. Najviše zaposlenih imale su HR Herceg-Bosne, HR Mostar i Radio Soli u Tuzli. Njih tri imale su 87 zaposlenih. Mali je bio broj diplomiranih novinara. Javne hrvatske radio postaje bile su: Radio Posušje, Radio Kupres, HR-Radio županija posavske-radiopostaje Odžak, HR Herceg-Bosne, Radio Livno, HR-radiopostaja Soli Tuzla, HR Jajce, Radio Vrhbosna Sarajevo, Radio Nove Ravne, HR Busovača, HR Orašje, HR-radiopostaja Žepče, HR-radiopostaja Usora, HR Novi Travnik, HR-radiopostaja Uskoplje, HR-Radiopostaja Mostar, Radio Rama, HRT Kiseljak-radiopostaja Kiseljak, HR Ljubuški, HR Široki Brijeg, HR Čapljina, HRTV "Lašva-radiopostaja Vitez, Radio Tomislavgrad, Radiopostaja Drvar i HR "Bobovac". Satnica emitiranja varirala je od postaje do postaje.
U Grudama od 11. studenoga 1998. redovni program emitira Radio Grude. Nakon gašenja Radiopostaje Novi Travnik krajem 2009., njen pravni sljednik Drukčiji radio emitira od 21. studenoga 2013. godine. U Breškama od 27. prosinca 2013. redovni program emitira Zavičajni radio Breške.

Televizijske postaje
Godine 1998. na prostoru Federacije BiH pod hrvatskom kontrolom Hrvati su imali šest televizijskih postaja: RTV Herceg-Bosne, HRT Kiseljak (TV KISS), HTV Mostar, HTV Novi Travnik, HTV Ljubuški i HTV Tomislavgrad. Vlastiti program nisu imale HTV Ljubuški i HTV Tomislavgrad. Najveću gledanost i utjecaj imala je HRTV Herceg Bosne, koja je imala jednu vlastitu informativnu emisiju te kontaktne emisije.
Od 10. travnja 2009. program emitira Posavina TV (Posavska televizija). Prva internetska televizija u BiH je komercijalna postaja Hrvata, Prvi TV koja je emitirala svoj program od 2014. do 2019. godine. Od 2016. do 2019. godine svoj je program emitirala Naša TV. Dana 1. srpnja 2019. nakon niza akvizicija s programom je počela RTV Herceg-Bosne.

Tisak
Međunarodna zajednica uspostavila je regulatorna tijela. Tiskovne medije nadzire Vijeće za tisak.

Godine 1998. na prostoru pod hrvatskom kontrolom u Federaciji BiH postojala su dva tjednika, mostarski Horizont, list u vlasništvu Privatnog nakladničkog poduzeća, i sarajevska Hrvatska riječ. Politički su naginjali HDZ-u. na prostoru pod hrvatskom kontrolom u Federaciji BiH nije bio izlazio ni jedan hrvatski dnevni list. Slobodna Dalmacija i Večernji list pokrivali su medijsku prazninu velikim brojem svojih stranica posvećenih BiH. Stalna dopisništva u BiH imala su tad Slobodna Dalmacija u Mostaru i Sarajevu, a Večernji list u Širokom Brijegu.

Sredinom 1997. godine Hrvati su imali veliki broj mjesečnih i periodičnih listova ili pregleda, njih 35: iz Sarajeva – Stećak, Hrvatska misao, Domovina (list Bošnjačko-hrvatskog zajedništva), iz Ljubuškog – Sokol, iz Posušja – Branimir, iz Ravne Brčko – Nove Ravne, iz Travnika Nove Bile – Hrvatska misao, iz Čitluka – Glas Brotnja, iz Viteza – Privrednik, Viteški kalendar, iz Orašja – Posavski glasnik i Posavski list, iz Mostara – Gospodarski glasnik, Financijski propisi i praksa, Motrišta, Statistički bilten, Šalji dalje, Osvit, Polet, Mostariensia, Znanstveni glasnik, Naš glas, Službeno glasilo Općinskog vijeća općine Mostar, Mladež, Gimnazijalac, Pink Oglasnik, Forum, iz Livna – Livanjski pregled, iz Vareša – Bobovac, iz Zenice – Plavi pogled, Krijesnica, iz Banje Luke – Glas sjeverozapadne Bosne, iz Novog Travnika – Novi, iz Kiseljaka – Jastreb, iz Tuzle – Hrvatski glasnik.
Brojci treba pridodati župne, biskupijske i sjemenišne listove.

Agencije
Godine 1998. na prostoru pod hrvatskom kontrolom u Federaciji BiH postojale su tri domaće izvještajne agencije: HABENA (Hercegbosanska novinska agencija), KIUM (Katolički informativni ured Mostar) i KTA (Katolička tiskovna agencija Sarajevo). HINA iz RH imala je u Mostaru i Sarajevu.

Internetski portali
Danas djeluje veći broj hrvatskih internetskih portala: HercegBosna.org – Portal Hrvata Bosne i Hercegovine, Dnevnik.ba, Poskok.info, Hrvatski Medijski Servis – hms.ba, vecernji.ba, Livno Novine, Livno Online, Relax Livno, Tomislav City, Portal Kockice, hercegovina.info, Dnevno.ba, Uskoplje.net, Usora Portal, Volim Jajce, SirokiBrijeg.info, Ramski internet portal, Boboška, ARTinfo Kiseljak, Stolac Portal, Posušje.net, Total Vitez, Glas Jajca, Udruga Hrvata Vareša, Busovača.net, croportal.ba, Posavski obzor, Pougarje Online, Središnja Bosna, Lašvanska dolina, Kupres Portal, Žepče info, SirokiBrig.com, Brotnjo.info, Vitez.info, Grude Online, Ljubuški portal, Čapljinski portal, Kreševo info, Bljesak.info, kraljeva-sutjeska.com, abcportal.info, Prometej.ba i dr.

Izvori

Vanjske poveznice
(srp.) Issuu Medijsko pravo u BiH, Internews in Bosnia and Herzegovina

Kultura Hrvata Bosne i Hercegovine
Mediji na hrvatskom jeziku izvan Hrvatske

Hrvatski mediji u Bosni i Hercegovini


Düzpelit, Tunceli - Tunceli ili merkez ilçesine bağlı köy
 Düzpelit, Ereğli - Zonguldak ili Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı köy

Düzpelit


Le canal voméro-rostral ou canal sphéno-vomérien médian  est le canal osseux par la crête sphénoïdale inférieure, le rostre sphénoïdal et le sillon entre les deux ailes du vomer. Il donne passage à des veines.

Notes et références

Crâne

Canal voméro-rostral


Kentaro Uramoto (født 13. november 1982) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Oita Trinita.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kentaro Uramoto


Guard er fællesbetegnelsen for backcourtspillerne i basketball. Der skelnes som regel mellem point guard og shooting guard. Guards adskiller sig fra frontcoutspillerne, som er hhv. small forward, power forward og center, ved som udgangspunkt at spille længere væk fra kurven. En point guard er som regel den mindste spiller og playmakeren på holdet, mens en shooting guard som regel er en god skytte der er placeret på en af fløjene. Hvis man er i stand til at spille begge positioner omtegnes man som en combo guard.

Basketball

Guard


En flintøkse er et flinteværktøj der blev brugt i forhistorisk tid til forskellige opgaver.

De første stenøkser, var blot et stykke flint, der blev brugt som håndøkser, men de udviklede sig senere til at også at have et træskaft hvor øksehovedet sad fast. Stenen laver frakturer lidt ligesom glas eller obsidian, og kan blive hugget i form. De afslag der fremkommer ved fremstillingen af en flintøkse er skarpe nok til at også at kunne bruges til eksempelvis flintknive eller skrabere. Stenøkser var meget udbredte i neolitikum, hvor de blev brugt til at fælde træer, tilvirke tømmer og i det tidlige landbrug.

Andre stenøkser blev fremstillet i greenstone, der kom fra Langdale i Storbritanniens Lake District.

Flintestenene, der blev brugt til flintøkser, blev typisk fundet i aflejringer fra kridttiden, som der findes utallige af i Storbritannien og Danmark. I stenalderen gravede man dem i miner som eksempelvis Grime's Graves i Norfolk. I Danmark er der blandt andet blev udvundet flint ved minedrift ved Hov i Jylland.

Referencer

Økser
Stenalder

Flintøkse


කඩවත පහළ කරගහමුණ ගල්ඒදණ්ඩ රජමහා විහාරය ක්‍රි. පූ. 3- 4 සියවස් වලට යන කාවන්තිස්ස රජතුමන් විසින් කරවන ලද තල් විහාරය හෙවත් තල විහාරය නමින් හඳුන්වන ස්ථානය ලෙස මෙම විහාරය සැලකෙනවා. කාවන්තිස්ස රජතුමාගේ නිර්මාණයක් ලෙස මුල් කාලයේ මෙහි තිබෙන නටඹුන් වන සඳකඩ පහන එහි විකාශයෙහි මුල් අවදිය ලෙස සැලකෙනවා. එනම් එම සඳකඩපහන ක්‍රි. පූ. 3- 4 සියවස් වලට අයත් බව කාවන්තිස්ස රජතුමාගෙන් පස්සේ මේ ස්ථානය වලගම්බාහු රජතුමාගේ රාජ්‍ය කාලයේත් ඉන් පසු 6 වන පරාක්‍රමබාහු රජතුමාගේ රාජ්‍ය කාලයේත් ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රාජ්‍ය කාලයේත් විවිධාකාර ප්‍රතිසංස්කරණ සිද්ද වූ බවට ඓතිහාසික ලිඛිත හා අලිඛිත මූලාශ්‍ර වල සඳහන් ව ඇත.

ඉන් අනතුරුව 16 වන සියවස වන විට මෙය වෙහෙර විහාර පොලවට සමතලා වෙච්ච භුමියක් විධියට සැලකෙනවා. කාවන්තිස්ස රජතුමාගේ රාජ්‍ය කාලය ගැන තව දුරටත් කියවනකොට මෙම ස්ථානයේ පස් ගොඩැල්ලක් හම්බවෙලා  තියෙනවා. එම ගඩොල් සියල්ලක්ම මාදුරුඔය ජලාශයේ හම්බ වෙච්ච ගඩොල් වලට සමාන වෙනවා. මෙම විහාරය දෙමටමල් විහාරයට සමාන වෙන බව පුරාවිද්‍යාත්මක මහාචාර්යවරුන්ගේ සනාතනයට ලක් වෙනවා.

වර්තමානයේ ප්‍රදේශයට විශාල ආගමික මෙහෙවරක් සිදු කරමින් ගල් ඒදණ්ඩ රජ මහ විහාරයෙහි විහාරාධිකාරී නාගර්ජුන විද්‍යාපීඨ මහා පිරිවෙනේ ආචාර්ය ශාස්ත්‍රපති යටිගල රතනවංශ ස්වාමින්වහන්සේ විශාල ශාසනික මෙහෙවරක නිරත වෙනවා.

මෙහි විහාරාධිපති ධූරය දරනු ලබන්නේ සියම් මහා නිකායේ මල්වතු මහා විහාර පාර්ශවයේ ධම්මසිධ්ධි පඥාරාම ගෞරව නාමය සහිතව ගිරුවාපත්තුව ඇතුළු මාතර හම්බන්තොට දිසාවේ ප්‍රධාන සංඝ නායක උල්ලල චන්දිම ස්වාමින්වහන්සේ විසිනි.

මින් පෙරාතුව උන් වහන්සේගේ ගුරු හිමියන් වන සියනෑ අළුත්කූරු දෙකෝරළයේ ප්‍රධාන සංඝනායක රාජකීය පණ්ඩිත සාහිත්‍යාචාර්ය ගෞරව ශාස්ත්‍රවේදී නාරන්දෙනියේ පඥාරාම නායක ස්වාමින්වහන්සේ ගල්ඒදණ්ඩ රජමහා විහාරාධිපතිව වැඩසිටි සේක.

ගල්ඒදණ්ඩ රජ මහා විහාරය


Mediteranski dan obale, međunarodni dan koji se obilježava se u zemljama na Sredozemlju svakog 25. rujna. Kampanju je pokrenuo 2007. UN-ov mediteranski centar za obale Priority Actions Programme/Regional Activity Centre (PAP/RAC) radi jačanja svijesti o vrijednosti obalnih područja te potrebi unaprjeđenja sustava planiranja i upravljanja tim vrijednim područjima, a sve radi postizanja održivog razvoja. PAP/RAC uz pomoć odabranih lokalnih partnera svake godine organizira središnju proslavu u jednoj mediteranskoj zemlji, dok se ostale zemlje pridružuju svojim inicijativama. Na ovaj dan slavi se ljepotu sredozemnih obala i života na njima te upozorava na činjenice koliko su one krhke i izložene raznim ugrozama, najviše od strane čovjeka.

Izvori

Vanjske poveznice
Message on Mediterranean Coast Day (25 September)  UNEP, 18. rujna 2020.
Priority Actions Programme/Regional Activity Centre
Coast Day Information and Communication Regional Activity Centre, UN Environment Programme, Mediterranean Action Plan

Sredozemno more
Svjetski dani

Mediteranski dan obale


Abdülezel Paşa (1828, Hadim, Konya - 17 Nisan 1897, Alasonya), Türk asker.

Hayatı
Konya ilinin Hadim ilçesinde doğdu. Osmanlı ordusuna 16 yaşında katıldı. Er olduktan hemen sonra Arabistan'a gönderildi. Burada 12 yıl görev yaptı. Bu görevinden sonra subaylık sınıfına yükseldi. 1853 yılında Hüsrev Paşa'nın yaveri olarak Kırım Savaşı'na katıldı. 1857 yılında Karadağ Harekatı'nda ve 1868 yılında Girit Ayaklanmaları'nın bastırılmasında görev aldı. Gösterdiği başarılar üzerine her vazifesinin akabinde bir rütbe, çeşitli nişanlar ve madalyalar verildi. 1872 yılında Binbaşı rütbesiyle Giresun Tabur Komutanlığı'na atandı. Bu taburun komutanı olarak 1876-1877 Osmanlı-Sırp Savaşı'na katıldı ve Miralay rütbesine terfi ettirildi. 93 Harbi'nde Plevne'de Müşir Osman Nuri Paşa'nın komuta heyetinde yer aldı. Savaşta gösterdiği başarılardan dolayı Padişah II. Abdülhamid tarafından Kahramanlık madalyası ile ödüllendirildi.

Bu görevinden sonra Hicaz Jandarma komutanı olarak görevlendirildi. Bu görevinden dönüşte, 1888 yılında Mirliva rütbesine terfi ettirildi ve Paşa oldu. 1888 ve 1889 yıllarında İkinci Osmaniye Nişanı ve İkinci Mecidiye Nişanı  ile ödüllendirildi. 26. savaşı olan, 1897 Osmanlı-Yunan Savaşı'ndan önce Teselya Ordusu'na bağlı 2. Tugay komutanlığına atandı. Savaş başlamadan önce askerlerine şöyle hitap etti:

Dömeke Muharebesi sırasında atının üzerinde Yunan askerlerine doğru taarruz ederken başına isabet eden bir kurşun mermisi ile 17 Nisan 1897 tarihinde öldü. Naaşı Alasonya'da bir türbeye nakledildi. Ölümünün ardından Abdülezel Paşa'yı anlatan birçok şiir yazıldı. Bunlardan başlıcaları; Menemenlizade Mehmet Tahir'in  "Şehid Abdülezel Paşa", Recaizade Mahmud Ekrem'in "Şehid Ezel" ve İsmail Safa'nın "Şehit Muhterem Abdülezel Paşa (Milona değil, Abdülezel geçidi) olmuştur.

Diğer

 İstanbul ilinin Silivri ilçesinde İbb Abdulezel Paşa Ortaokulu bulunmaktadır.
 İstanbul ilinin Fatih ilçesinde adını taşıyan bir cadde ismi 2006 yılında Kadir Has Caddesi olarak değiştirilmiştir.
 Hadim ilçesinde adını taşıyan bir park bulunmaktadır.
İstanbul ilinin Kadıköy ilçesi Kozyatağı Mahallesi'nde adını taşıyan sokak bulunmaktadır.
İstanbul ilinin Pendik ilçesi Ertuğrulgazi Mahallesi'nde adını taşıyan sokak bulunmaktadır.

Notlar

Kaynakça

Osmanlı paşaları
Hadim doğumlular
1827 doğumlular
1897 yılında ölenler
Çatışmada ölen Osmanlılar

Abdülezel Paşa


නන්දිනී යනු 2017 ජනවාරි 23 දින විකාශය ඇරඹි දකුණු ඉන්දියානු බහු-භාෂා අතිස්වාභාවික රූපවාහිනී නාට්‍යයකි. සන් ටීවී, ජෙමිනි ටීවී, සූර්යා ටීවී සහ උදය ටීවී නාළිකා ඔස්සේ විකාශය ඇරඹි මෙය නාගින් කතාමාලාවෙන් පසු ඉන්දියාවේ දෙවන විශාලතම සහ දකුණු ඉන්දියාවේ විශාලතම පිරිවැයක් දරා නිපදවූ රූපවාහිනී කතාමාලාව ලෙස පවසනු ලබයි. රාහුල් රවී, මාලවිකා වේල්ස්, නිත්‍යා රාම් සහ බේබි ආදිත්‍රි කතාමාලවේ ප්‍රධාන නළු නිළියන් වේ. මෙම කතාමාලාව නිෂ්පාදනය කොට ඇත්තේ දෙමළ චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂකවරයකු වන සුන්දර් සී. සහ දකුණු ඉන්දීය නිළි කුෂ්බූ විසිනි. මෙම වැඩසටහන් ප්‍රේක්ෂකයා වෙතින් පැසසුම් සහ ආකර්ෂණය ලබා ඇත. මෙම කතාමාලාව, විකාශය අරඹා පළමු සති කිහිපය ඇතුළතම ඉන්දියාවේ වඩාත්ම නැරඹූ රූපවාහිනී කතාමාලාවක් බවට පත්වෙමින් දැවැන්ත සාර්ථකත්වයක් හිමි කරගෙන තිබේ.

මෙම කතාමාලාව සඳුදා සිට සෙනසුරාදා දක්වා දිනවල ප.ව. 9:00ට සහ පෙ.ව. 10:30ට (සන් ටීවී නැවත විකාශය) (IST) සන් ටීවී සහ ජෙමිනි ටීවී නාළිකා ඔස්සේ පිළිවෙලින් දෙමළ සහ තෙලිඟු භාෂාවලින් විකාශය විය. සූර්යා ටීවී ඔස්සේ මලයාලම් ප්‍රභේදය සඳුදා සිට සෙනසුරාදා දක්වා ප.ව. 9:00ට සහ ප.ව. 3:00ට (සූර්යා ටිවී නැවත විකාශය) විකාශය වූ අතර, කන්නඩ ප්‍රභේදය උදය ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ සඳුදා සිට සිකුරාදා දක්වා ප.ව. 8:30ට (IST) විකාශය විය. ශ්‍රී ලංකාව තුළ මෙහි දෙමළ ප්‍රභේදය සිංහල උපසිරැසි සමගින් සඳුදා සිට සිකුරාදා දක්වා ප.ව. 10:30ට ශක්ති ටීවී නාළිකාවෙන් විකාශය කෙරේ. මෙය සංස්කරණය කොට ඇත්තේ ජාතික සම්මානලාභී ශ්‍රීකාන්ත් එන්.බී. සහ ඔහුගේ දිගුකාලීන සහායක සී. එම්. සෙල්වකුමාර් විසිනි.

කථාපුවත

ගංගා යනු ධනවත් පවුලක සේවිකාවක් වන අතර, ඇය ධනවත් මන්දිරයකට පිටතින් දිවිගෙවයි. මන්දිරයේ හිමිකරු වන රා‍ජශේඛර් සිට හැටවන වයස්හි පසුවන අතර, සිය සොයුරිය සහ එකම පුතු සමගින් කුඩා නගරයක ජීවත් වෙයි. ඔවුන්ගේ පවුලට නගරවාසීන්ගේ ඉමහත් ගෞරවයක් හිමි වේ. ඥාතීන් බොහෝදෙනකු සිටිය ද, ඔවුහු මන්දි‍රයේ හුදකලා දිවියක් ගතකරති.

මන්දිරයෙන් පිටත පිහිටි නාග ගොඩැල්ල කෙරෙහි ගංගා උනන්දු වෙයි. එහි දිවිගෙවන නාගයා 'නාගම්මා' යැයි සලකා ඇය වන්දනාමාන කරන්නේ එම නාගයා සැබැවින්ම "ඉච්ඡාධාරී නාගයකු" (මිනිස් වෙස් ගන්නා නාගයකු) බැව් නොදැන ය. වසර ගණනාවක් තිස්සේ මන්දිරයේ පවුලෙන් පළිගැනී‍මේ අපේක්ෂාවෙන් පසුවන මෙම නාගිනිය, මලයාලි නම්භූධිරි බන්ධනයකට නතු කොට ඇත.

මෙම නාගයාව වන්දනාමාන කරන කන්‍යාවියකගේ රුධිර බිඳුවක් නාගයාගේ සිරුරෙහි ගැටුණහොත්, ඌට නැවත සිය සියලු බලයන් ලබාගත හැක. එතැන් පසුව, මෙම නාගයාගේ පලිගැනීමෙන් රාජශේඛර්ගේ පවුල මුදවා ගැනීමට කිසිවකුට නොහැකි වනු ඇත.

රාජශේඛර්ගේ සෞඛ්‍ය තත්ත්වය හදිසියේම අයහපත් අතට හැරේ. මේ නිසා ඔහුට කනවැන්දුම් පුරුෂයකු වන සිය පුත් අරුන්හට නැවත විවාහයක් කරදීමට අවැසි වේ. ඔහුගේ ඥාතීන් එක්රැස් වන්නේ පවුලේ යහපත සඳහා නොව පවුලේ ධනය පැහැර ගැනීමටයි. කෙසේනමුත්, ඥාතීන්ගේ පැමිණීමත් සමග අද්භූග සිදුවීම් ගණනාවකට මුහුණපෑමට සිදුවේ. නම්බූධිරිවරයකු කැඳවන අතර, එහි දී අනාවරණය වන්නේ අරුන්ගේ පළමු බිරිඳ වූ ජානකීගේ ආත්මය විසින් මෙම වියවුල් ඇතිකරන බවයි.

එසේම ජානකීගේ ආත්මය මෙම සියලු දේ සිදු කරන්නේ ධනලෝභී ඥාතීන්ගෙන් සිය සැමියා වූ අරුන්ව බේරා ගැනීමට බවත් හෙලි වේ. ආත්මය නම්භූධිරිට හෙළිකරන්නේ ජානකී සහ අරුන් ප්‍රීතිමත් විවාහ දිවියක් ගතකළ බවත්, ඇය දරු උපතේ සංකූලතා හේතුවෙන් මියගියේ යැයි පැවසුණ ද, සැබැවින්ම අරුන්ගේ මාමණ්ඩිය වූ ධර්මරාජ්, ඔහුගේ පුත් මූර්ති සහ අරුන්ගේ මිතුරකු වන බාලාජි විසින් ඇයව මරාදමා ඇති බවයි. මේ අතර, ජානකීට උපන් සිය දියණිය වන දේවසේනා තවමත් ජීවත්වන බව වටහාගන්නා අරුන්, ඇයව නැවත මන්දිරයට රැගෙන එයි. සිය මරණයට පලිගැනීමක් වශයෙන් ජානකී අරුන්ගේ මිතුරා වන බාලාජිව මරාදමයි. ජානඛීගේ ආත්මය හේතුවෙන් කලබල වී සිටින ඥාතීන් දේවසේනාගේ පැමිණීමත් සමග ව්‍යාකූල වේ. ඔවුහු මංගල්‍යයේ කටයුතුවලින් ඉවත් වෙති. නම්භූධිරි පවුලට උපදෙස් දෙන්නේ දිව්‍යමය ආශිර්වාදය ඇති ගංගාව අරුන්ට විවාහ කර දෙන ලෙසයි. එක් දිනෙක, සර්ප ගොඩැල්ල අසල දී අනතුරකින් ගංගාගේ රුධිරය නාගයාගේ සිරුරෙහි ස්පර්ශ වේත එලෙසින් සර්ප ගොඩැල්ලෙහි සිරකොට සිටි ඉච්ඡාධාරී නාගයා නිදහස් වේ.

මෙම සිදුවීමෙන් පසුව, රාජශේඛර්ගේ පවුලෙන් පළිගැනීමට අපේක්ෂා කරයි. පවුලේ කිසිදු සැකයකින් තොරව සිය පළිගැනීම සිදු කිරීමට නම් තමන්ට මනුෂ්‍ය ශරීරයක් අවැසි බව ඉච්ඡාධාරී නාගිනිය බවසයි. නන්දිනී ලෙස පෙනීසිටිමින් නාගිනිය ගංගාගේ සිරුරට ඇතුළු වෙයි. එසේවුව ද, නන්දිනී (ඉච්ඡාධාරී නාගිනිය) පුවලේ සියලු දෙනාම මරාදමා ඇගේ පළිය ගැනීමට සහාය වීම ගංගා ප්‍රතික්ෂේප කරයි.

නන්දිනී වටහා ගන්නේ රාත්‍රියේ තමන්ගේ නාග ස්වරූපය පවතින්නේ මිනිත්තු කිහිපයකට පමණක් බවයි. සිය සැබෑ ස්වරූපය ලබාගැනීමට මාස 10කින් එළඹෙන චිත්‍ර පූර්ණමි දිනය තෙක් ඉවසීමට නාගිනියට සිදු වේ. සිය පවුල රැක ගැනීමට දේවසේනාගේ සිරුරට ඇතුළුවන ජානකී නන්දිනීගේ උපායයන් ව්‍යර්ථ කරයි. සිදුවීම් ගණනාවකට පසු, ජානකී හේතුවෙන් නන්දිනීහට අරුන් සහ දේවසේනාව මරාදැමීමට නොහැකි වේ. සිය නිවසේ සිටින දුෂ්ට ආත්මය සොයාගැනීමට රාජශේඛර් හා පවුල නොයෙකුත් ක්‍රියාමාර්ග අනුගමනය කළ ද නන්දිනී ඒ සියල්ල ව්‍යර්ථ කරයි.

පසුව, අනාවරණය වන්නේ රාජශේඛර් සිය ව්‍යාපාර සගයන් සමග එක්වී සිවනාගම්/පාර්වතී සහ මූණිසාමිගේ බිරිඳ මරාදමා නාග දේවතාවියගේ ප්‍රතිමාවේ රන් ඵලක තුනක් සොරකම් කොට ඇති බවයි. නම්භූධිරි විසින් කුඩා නාගිනිය වූ නන්දිනී ගොඩැල්ලෙහි සිරකොට තිබිණි. වර්තමානයේ, ජානකී නන්දිනී සහ භෛරවීගෙන් සිය පවුල රැකගැනීමට ප්‍රයත්න දරයි.

රන් ඵලක තුන නැවත ආරක්ෂිතව ලබාගැනීමට නන්දිනී සිය මවට වූ පොරොන්දුව අනුව, ඇය රාජශේඛර්ගේ මිතුරන්ගෙන් අයකු මන්දිරයට කැඳවීමට කටයුතු යොදයි. රාජශේඛර්ගේ මිතුරා පැමිණෙන අවස්ථාවේ ඇය ඔහුව මරාදමා එක් රන් ඵලකයක් ලබාගැනීමට උත්සාහ දරුරුව ද, විවිධ බාධාවන් නිසා ඔහුව මරාදැමිය නොහැකි වේ. පොලීසිය ඔහුව රෝහල්ගත කරයි. කෙසේනමුත්, ඇය රෝහලේ දී රාජශේඛර්ගේ මිතුරාව මරා දමමින් එහි වරද අහිංසක ගංගා මත පටවන්නේ ඇගේ සිරුරෙන් නික්මෙමිනි. පොලීසිය ගංගාව සිරගත කරයි. අරුන් සහ දේවසේනා විසින් ගංගාට සත්‍යය හෙළිකරන මෙන් පැවසුව ද, ගංගා එයට සූදානම් නැත. පසුව ගංගා ඉදිරියට පැමිණෙන ජානකී නන්දිනීගේ දුෂ්ට ක්‍රියාවන් පිළිබඳ ඇයට හෙළිකරයි

ඉන් පසුව, ධර්මරාජ්ගේ දියණිය වන මායා රෝහලේ සිට පැමිණෙන අතර, ඇය අරුන්ගේ විවාහය පිළිබඳ නොදැනුවත් ය. ඇය අරුන්ව විවාහ කරගැනීමට තැත් කරයි. මේ අතර රන් ඵලක තුන ලබාගැනීමට දුෂ්ට ස්ත්‍රියක මන්දිරය වෙත පැමිණේ. නමුත් ජානකී හේතුවේන එම දුෂ්ටාත්මය බිය වේ. මේ නිසා ඇය දේවසේනා සමග මිතුරුවී ඇයට සෙනෙහස පාමින්, ජානකී හා ඇගේ බලය ඡායාරූපයක් තුළ සිර කරයි. මෙලෙසින් ජානකීට ඉන් පිටතට පිවිසිය නොහැකි වේ. දැන් කථාව ගලායන්නේ නන්දිනී රන් ඵලක ලබාගැනීමට සමත්වේ ද, නැතහොත් ගංගා සිරභාරයෙන් නිදහස් වී පැමිණෙන් කෙසේ ද යනුවෙනි...

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන චරිත
 කුෂ්බූ, පාර්වතී/සිව නාගම් ලෙස (මියගිය)
 විජයකුමාර්, රාජශේඛර් ලෙස; අරුන්ගේ පියායි. (ප්‍රධාන එදිරිවාදියා)
 නිත්‍යා රාම්, ගංගා අරුන් ලෙස; ප්‍රධාන කාන්තා චරිතයයි. අරුන්ගේ දෙවන බිරිඳ/නන්දිනී හා ශක්ති නාගම් (පරපෝෂී)
 නරසිංහ රාජු, මූණිසාමි ලෙස; නන්දිනීව හදාගත් පියායි.
 රාහුල් රවී, අරුන් රා‍ජශේඛර් ලෙස; ප්‍රධාන පිරිමි චරිතයයි.
 මාලවිකා වේල්ස්, ජානකී අරුන් ලෙස (මියගිය); අරුන්ගේ පළමු බිරිඳයි.
 බේබි ආදිත්‍රි, දේවසේනා අරුන්/ ජානකී (ආත්මය) ලෙස; අරුන් සහ ජානකීගේ දියණියයි. ගංගාගේ සුළු දියණියයි.
 ගායත්‍රි ජයරාමන්, භෛරවී ලෙස; ජානකීගේ ඥාති සොයුරියයි. (එදිරිවාදිනියකි)

අතිරේක චරිත
 විජයලක්ෂ්මී/ශ්රී විරාසය, දේවී ලෙස; රා‍ජශේඛර්ගේ සොයුරියයි.
 සචු, රා‍ජශේඛර්ගේ වැඩිමහල් සොයුරිය ලෙස
 ශ්‍රීගනේෂ්, ඊශ්වරන් ලෙස; දේවිගේ සැමියායි.
 රමේශ් පණ්ඩිත්, ධර්මරාජ් ලෙස; රාජශේඛර්ගේ මස්සිනායි.
 තමීම් අන්සාරි, බාලාජි ලෙස; අරුන්ගේ මිතුරෙකි.
 කීර්ති, මායා ලෙස; ධර්මරාජ්ගේ දියණියයි.
 ශබ්නම්, රම්‍යා ලෙස; මංජුගේ දියණියයි.
 මංජුලා, ශාන්ති ලෙස; දේවීගේ දියණියයි.
 කිරාන්, මූර්ති ලෙස; ධර්මරාජ්ගේ පුත්‍රයායි.
 මීනා, ලීලා ලෙස; ධර්මරාජ්ගේ බිරිඳයි.
 වානිශ්‍රී, බටහිර වෛද්‍යවරයා ලෙස
 පද්මිණි, මංජු ලෙස; රාජශේඛර්ගේ සොයුරියකි.
 භානුප්‍රකාශ්, මංජුගේ සැමියා ලෙස
 සිවකුමාර්, වෛද්‍යවරයා ලෙස
 ගිරිෂ්, රාජශේඛර්ගේ මිතුරකු ලෙස
 විචූ විශ්වනාත්, රාජශේඛර්ගේ මිතුරකු ලෙස

විශේෂ නිරූපණ
 සිංගම්පුලි (කථාංගය 01)
 වෛයාපූරි (කථාංගය 64)

ඇගයීම්
පහත වගුවේ, නිල් පැහැ සංඛ්‍යා මගින් පහළම පාඨාංකත් සහ රතු පැහැ සංඛ්‍යා මගින් ඉහළම පාඨාංකත් නිරූපණය වේ.

අන්තර්ජාතික විකාශය
මෙම කතාමාලාව 2017 ජනවාරි 23 දින සන් ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය ඇරඹී ය. එසේම එය සන් ටීවී HD නාළිකාවෙන් ද විකාශය වේ. අන්තර්ජාතිකව නාළිකාවේ අන්තර්ජාතික බෙදාහැරීම ඔස්සේ ද මෙය විකාශය වේ. මෙය සන් ටීවී ඔස්සේ ශ්‍රී ලංකාව, අග්නිදිග ආසියාව, මැද පෙරදිග, එක්සත් ජනපදය, කැනඩාව, යු‍රෝපය, ඕෂනියාව, දකුණු අප්‍රිකාව සහ උප සහරානු අප්‍රිකාවේ විකාශය කෙරේ.

ආශ්‍රේයයන්

සන් ටීවී රූපවාහිනී කතාමාලා
දෙමළ රූපවාහිනී සෝප් ඔපෙරා
තමිල් නාඩු නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලා
දෙමළ ෆැන්ටසි රූපවාහිනී කතාමාලා
දෙමළ සංත්‍රාස ප්‍රබන්ධ රූපවාහිනී කතාමාලා
දෙමළ ප්‍රේම වෘත්තාන්ත රූපවාහිනී කතාමාලා
2017 දෙමළ-භාෂා රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
දෙමළ-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය
මැලේසියාව පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී වැඩසටහන්
රූපවාහිනී කතාමාලා

නන්දිනී (රූපවාහිනී කතාමාලාව)


Beastmaster may refer to:

 The Beast Master, a 1959 novel by Andre Norton
 The Beastmaster (film), a 1982 film loosely based on the novel
 Beastmaster 2: Through the Portal of Time
 Beastmaster III: The Eye of Braxus
 Beastmaster (TV series), a 1999 television series based on the 1982 film
 "Beastmaster", one of several Final Fantasy character classes
 Beast Master (manga), a manga created by the artist Kyousuke Motomi
 "Beastmaster", an X-Wild song from the album So What
 Ultimate Beastmaster, a Netflix reality TV show

Beastmaster


Benedikt Stilling (født den 22. februar 1810 i Kirchhain, Kurfyrstendømmet Hessen, død den 28. januar 1879 i Kassel, Hessen-Nassau) var en tysk anatom, og far til oftalmologen Jakob Stilling.
Stilling blev 1832 doktor i medicin i Marburg og bosatte sig senere i Kassel, hvor den akademiske bane var afskåret, fordi han var jøde. Som kirurg var han meget fremstående, og i en årrække var han i Tyskland den eneste, der udførte ovariotomi; hans første operation af denne slags var i 1837. År 1840 offentliggjorde Stilling sit berømte værk Physiologisch-pathologische und medizinisch-praktische Untersuchungen über die Spinalirritation, hvor der for første gang tales om "vasomotoriske" nerver.

Mest betydende er dog de indlæg, som Stilling gjorde i forbindelse med centralnervesystemets anatomi, et studieområde, som han i næsten 40 år med storartet fremgang tilegnede sine bedste kræfter. De vigtigste af Stillings arbejder på dette område er Über die Textur des Rückenmarkes (med B.F. Wallach, 1842); Die medulla oblongata (1843); Über den Bau und die Verrichtungen des Gehirns (1840); Neue untersuchungen über den Bau des Rückenmarkes (1857-59) og Über den Bau des kleinen Gehirns (1864-78).

Kilder

Tyskere i 1800-tallet
Anatomer fra Tyskland
Kirurger fra Tyskland

Benedikt Stilling


Sajania, fosilni rod crvenih algi , jedini u porodici Sajaniaceae. Jedina vrsta je S. fasciculata

Izvori

Crvene alge

Sajania


Heimir Hallgrímsson (født 10. juni 1967 i Vestmannaeyjar, Island) er en islandsk tidligere fodboldspiller og senere -træner, der i periden 2013-18 stod i spidsen for Islands landshold.

Hallgrímsson spillede som aktiv for blandt andet ÍBV Vestmannaeyjar i sin fødeby, som han også har stået i spidsen for som træner.

Han er uddannet tandlæge.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Island
Fodboldspillere fra Íþróttabandalag Vestmannaeyja
Fodboldtrænere fra Island
Trænere for Islands fodboldlandshold
Personer fra Vestmannaeyjar

Heimir Hallgrímsson


Yeralan, Samsun ilinin Kavak ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 30 km, Kavak ilçesine 40 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kavak'ın mahalleleri

Yeralan, Kavak


Gabrielle Giasson-Dulude, née à Montréal en 1984, est une poète et essayiste québécoise.

Biographie

Née à Montréal en 1984, Gabrielle Giasson-Dulude s'intéresse d'abord au théâtre avant de se lancer en littérature. Détentrice d'un doctorat en études littéraires de l'Université du Québec à Montréal, elle poursuit des études postdoctorales à l'Université Laval. Elle enseigne la littérature au Cégep du Vieux Montréal.

En poésie, elle fait paraître Portrait d'homme (Éditions du Noroît, 2015). Comme essayiste, elle publie Les chants du mime (Éditions du Noroît, 2017) et Entre les murs, des voix (Éditions du Remue-Ménage, 2023).

Gabrielle Giasson-Dulude signe également des textes dans des revues littéraires (Brèves littéraires, EXIT, Estuaire, Postures, Moebius, Cousins de personne, Spirale, L'Inconvénient, Lettres québécoises) et dans des collectifs. Elle collabore notamment au collectif Sexe, amour et pouvoir (Éditions du remue-ménage, 2015) sous la direction de Martine Delvaux, Valérie Lebrun et Laurence Pelletier ainsi qu'au collectif Maganées (Québec-Amérique, 2021) sous la direction de Vanessa Courville.

En 2018, Giasson-Dulude est finaliste au Prix littéraire du gouverneur général pour Les chants du mime.

Œuvres

Poésie

 Portrait d'homme, Montréal, Les Éditions du Noroît, 2015, 76 p.

Essai

 Les chants du mime : en compagnie d'Étienne Decroux, Montréal, Les Éditions du Noroît, 2017, 145 p.
 Entre les murs, des voix, Montréal, Les Éditions du Remue-Ménage, 2023, 224 p.

Prix et honneurs

 2018 - Finaliste : Prix littéraire du gouverneur général (pour Les chants du mime)
 2018 - Prix Spirale Eva-Le-Grand (Les chants du mime)
 2018 - Prix de l'essai de la revue Contrejour (Les chants du mime)

Notes et références

Liens externes

Essayiste québécois
Poétesse québécoise
Femme de lettres québécoise
Université du Québec à Montréal
Naissance en 1984
Naissance à Montréal
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Gabrielle Giasson-Dulude


is a district located in Kumamoto Prefecture, Japan.

In 2003 the district had an estimated population of 64,552 and a density of 48.64 persons per square kilometer. The total area is 1,327.16 km2.

History

Economy
Kuma District is noted for its many shōchū distilleries.

Culture
A local tradition in Kuma District (as well as other neighboring areas in Kumamoto Prefecture) is the . At social settings such as a party one presents one's empty cup to a friend to hold, into which one then pours some beverage for the friend to drink. After the friend finishes the drink he returns the glass and fills it with more of the beverage.

Language
The local dialect is called Kuma-ben. For example, the Japanese word for  is pronounced "atsui" in standard Japanese, but "ats-ka" or "nuka" in Kuma-ben.

Towns and villages
Asagiri
Nishiki
Taragi
Yunomae
Itsuki
Kuma
Mizukami
Sagara
Yamae

Merger
On April 1, 2003 the town of Menda, and the villages of Fukada, Ōkaharu, Sue and Ue merged to form the new town of Asagiri.

References

Districts in Kumamoto Prefecture

Kuma District, Kumamoto


Itō Keiichi (; * 23. August 1917 in der Präfektur Mie; † 29. Oktober 2016) war ein japanischer Schriftsteller.

Leben und Wirken
Itō Keiichi machte seinen Schulabschluss in Tokio. Während des Zweiten Weltkrieges diente er als Soldat der japanischen Armee in China und der Mandschurei. Obwohl die meisten seiner Romane, wie Hotaru no Kawa (螢の河) – "Glühwürmchen am Fluss", der 1961 mit dem Naoki-Preis ausgezeichnet wurde, und Rakujitsu no senjō (落日の戦場) – "Am Tag der Niederlage auf dem Kriegsschauplatz" 1965, seine Kriegserlebnisse wiedergeben, haben sie doch eine hohe lyrische Qualität und betonen die Verbundenheit des Menschen mit der Natur. Ein weiteres Werk ist "Kanashiki senki" (悲しき戦記) – "Traurige Geschichten vom Krieg", das von 1962 bis 1963 als Fortsetzungsroman erschien.

Literatur
 S. Noma (Hrsg.): Itō Keiichi. In: Japan. An Illustrated Encyclopedia. Kodansha, 1993. ISBN 4-06-205938-X, S. 638.

Einzelnachweise

Autor
Roman, Epik
Literatur (Japanisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Person im Zweiten Weltkrieg (Japan)
Japaner
Geboren 1917
Gestorben 2016
Mann

Itō Keiichi


Osculum puede referirse a:

Una estructura excretoria de las esponjas (Porifera).
La palabra latina para beso (ósculo).
Parte de la ceremonia de homenaje feudal.
Osculum infame, ritual de brujería.

Osculum


Det er tilladt at være åndssvag er en dansk dokumentarfilm fra 1970, der er instrueret af Jørgen Roos.

Handling
Den åndssvage har i dag uddannelses- og arbejdsmæssige muligheder for en normal og menneskelig tilværelse, som man ikke tidligere drømte om, og om disse muligheder handler filmen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1970

Dokumentarfilm fra Danmark

Det er tilladt at være åndssvag


Le dème d'Ágios Dimítrios, en  / Dímos Agíou Dimitríou, est un ancien dème du district régional d'Ioánnina, en Épire, Grèce. En 2010, il est fusionné au sein du dème de Dodone.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Épire
Ancien dème en Grèce

Dème d'Ágios Dimítrios (Ioánnina)


El Rally de Portugal de 2012 fue la cuarta ronda de la temporada 2012 del Campeonato Mundial de Rally. Se celebró del 29 de marzo al 1 de abril en los alrededores de Faro, en Algarve y fue también la tercera ronda del Campeonato S2000 y la primera de la Academia WRC. Incluyó veintidós tramos con una etapa especial en Lisboa.

En Portugal arrancó un nuevo campeonato llamado Rally Class, que incluye seis pruebas del calendario del mundial (Portugal, Grecia, Alemania, Francia, Italia y España) y donde los pilotos competirán con un Subaru Impreza Grupo N preparados por la empresa belga Symantech Racing y neumáticos DMACK. El creador de este campeonato es Dirk Van der Sluys y premiará al ganador con la participación gratuita en cinco rallyes para 2013 con un Subaru Impreza R4.

En los primeros compases del rally el francés Sebastien Loeb abandonó a causa de un accidente durante el tercer tramo. El galo no escuchó bien una nota de su copiloto Daniel Elena y tras un rasante volcó su Citroën DS3 WRC provocando daños en el arco de seguridad que le impidieron reengancharse a la carrera. Por su parte Jari-Matti Latvala marcó el mejor tiempo en el tercer tramo y se situó líder de la carrera al finalizar el primer día. El segundo día tanto Latvala como su compañero Petter Solberg, tuvieron que abandonar, aunque se reengancharon a la carrera con el formato Superrally, por lo que Mikko Hirvonen se puso primero y conservó la plaza hasta el final. En el tramo catorce Dani Sordo y Latvala tuvieron varios problemas y en el décimo sexto fue Solberg el que acusó varios problemas con la dirección asistida que le relevaron a la quinta plaza.

Tras la entrega de premios donde Hirvonen celebró la victoria, acompañado en el podio por Mads Østberg y Evgeny Novikov, los comisarios de carrera anunciaron la descalificación del finlandés por irregularidades en el turbo y el embrague del Citroën DS3 WRC por lo que la victoria fue finalmente para el noruego Ostberg que sumó la primera en su carrera en el mundial.

Fafe World Rally Sprint 2012

Como novedad, la organización organizó una semana antes del rally, el Fafe World Rally Sprint 2012, un rallysprint a modo de espectáculo por el tramo Fafe-Lameirinha que incluyó el famoso salto de Fafe donde compitieron hasta trece World Rally Car. El itinerario constaba de 6.34 km sobre tierra con algo de asfalto, donde se reunieron unos 100.000 aficionados. El vencedor fue Petter Solberg que terminó con solo dos centésimas de segundo sobre Sébastien Loeb que terminó por detrás del noruego. Tercero fue Dani Sordo.

Clasificación rallysprint

 Refer.

Itinerario y ganadores

Power Stage

Clasificación final

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial
 Lista de inscritos

Temporada 2012 del Campeonato Mundial de Rally
Deporte en Portugal en 2012
Rally de Portugal

Rally de Portugal de 2012


Rapper er en EP fra den danske rapper og sangskriver Ankerstjerne, der udkom den 16. september 2016 på ArtPeople. Om udgivelsen har Ankerstjerne udtalt: "Titlen "Rapper" er valgt, fordi det, på en eller anden måde, er essensen af alt, hvad jeg er. Jeg har elsket hiphop, siden jeg var barn. Musikken har nærmest været det eneste konstante i mit liv, siden jeg stod i skolegården og rappede for mine venner. Hiphop er grunden til, at jeg overhovedet forelskede mig i musik, og jeg føler faktisk, at jeg skylder rapmusik, at jeg er der, hvor jeg er i dag".

EP'en modtog fire ud af seks stjerner af Gaffa. Anmelderen Jens Dræby skrev at Ankerstjerne lyder "som et hæderligt forsøg på at være sig selv gennem de forskellige mennesker han engang har været", og fremhævede "Alle vores helte" og "Nok i mine" som de bedste sange.

Spor

Kilder

Album fra 2016
Ankerstjerne-album

Rapper (EP)


ශ්‍රී ලංකාවේ ත්‍රස්තවාදීන්ට එරෙහිව දශක තුනක් තුලදී සිදුකල මොහෙයුම් අවසානවූ ක්‍රි.ව.  2009 වසරේදීවූ ගැටුමෙහි අවසන් දින කිහිපය තුලදී, යුද්ධ අපරාධ ඇතුළු මානව හිමිකම් කඩකිරීම් සිදු කල බවට ශ්‍රී ලාංකික සන්නද්ධ හමුදාවට සහ ත්‍රස්තවාදී දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි (දෙමළ කොටි) සංවිධානයට චෝදනා එල්ලවී ඇත. මෙම ප්‍රෝක්ත යුද්ධ අපරාධ අතරට, දෙපාර්ශවය විසින්ම සිවිල් වැසියන් සහ සිවිල් ගොඩනැගිලි වෙත ප්‍රහාර එල්ල කිරීම; දෙපාර්ශවය විසින්ම සටන්කරුවන් හා සිරකරුවන් මරාදැමීම; ශ්‍රී ලාංකික සන්නද්ධ හමුදාවන් හා ඔවුන්ගේ අනුබල ලබන සටන්කාමී සංවිධාන විසින් බලහත්කාරයෙන් අතුරුදහන්කිරීම්; යුද්ධ කලාපයෙහි සිරවී සිටි සිවිල් වැසියන්ට ආහාර, ඖෂධ සහ පිරිසිදු ජලය උග්‍ර ලෙසින් හිඟවීම සහ; දෙමළ කොටි විසින් ලමා සොල්දාදුවන් බඳවාගැනීම අයත් වෙති.

ත්‍රස්තවාදියෝ මෙම මෙහෙයුවල අවසන් අදියරෙහිදී මානව හිමිකම් කඩකල බවට චෝදනාකිරීම

ශ්‍රී ලංකා හමුදා මෙම මෙහෙයුවල අවසන් අදියරෙහිදී මානව හිමිකම් කඩකල බවට චෝදනාකිරීම

ආශ්‍රිත ලිපි
 ත්‍රස්‌තවාදයට එරෙහිව සටන් කිරීමේදී සිවිල් වැසියන් මියයැම
 කැලම් මැක්‌රේ
 මානව හිමිකම්
 නවනීදම් පිල්ලේ

යුද්ධ අපරාධ
යුද්ධ අපරාධ
යුද්ධ අපරාධ

දකුණු ආසියාව

ශ්‍රී ලංකාවෙ ත්‍රස්තවාදයට එරෙහි මෙහෙයුවල අවසන් අදියරෙහිදී මානව හිමිකම් කඩකල බවට චෝදනාකිරීම


Sankt Nicolai Sogn eller Boldiksum Sogn er et sogn på øen Før i Sydslesvig, tidligere i Østerland-Før (Tønder Amt), nu i kommunerne Vriksum og Vyk Kommune i Nordfrislands Kreds.

I Sankt Nicolai Sogn findes flg. stednavne:
 flækken Vyk (tysk Wik, nordfrisisk a Wik)
 Boldiksum (tysk Boldixum, nordfrisisk Bualigsem)
 Vriksum (tysk Wrixum, nordfrisisk Wraksem)

Litteratur
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, side 196

Eksterne henvisninger
 Sankt Nicolai Menighed / Kirchengemeinde Sankt Nicolai

Sogne i Sydslesvig
Før

Sankt Nicolai Sogn (Før)


The year 1676 in science and technology involved some significant events.

Astronomy
 Summer – The Royal Greenwich Observatory, designed by Christopher Wren, is completed near London.
 December 7 – Danish astronomer Ole Rømer measures the speed of light by observing the eclipses of Jupiter's moons, obtaining a speed of 140,000 miles per second (approximately 25% too slow).
 Edmond Halley arrives on the island of Saint Helena, having left the University of Oxford, and sets up an astronomical observatory to catalogue stars from the Southern Hemisphere.

Biology
 Antony Van Leeuwenhoek discovers bacteria, observed with the microscope.
 Francis Willughby's Ornithologiae is published by John Ray, the foundation of scientific ornithology.

Medicine
 William Briggs publishes an anatomy of the eye (the first in England), Ophthalmographia, at Cambridge.
 Thomas Sydenham publishes the textbook , the enlarged 3rd edition of his .

Paleontology
 The first fossilised bone of what is now known to be a dinosaur is discovered in England by Robert Plot, the femur of a Megalosaurus from a limestone quarry at Cornwell near Chipping Norton, Oxfordshire.

Technology
 July 7 – The first clocks using a form of deadbeat escapement, constructed by Thomas Tompion to a design by Richard Towneley, are installed at the Royal Greenwich Observatory.

Births
 May 28 – Jacopo Riccati, Italian mathematician (died 1754)
 Caleb Threlkeld, Irish botanist (died 1728)
 Maria Clara Eimmart, German astronomer, engraver and designer  (died 1707)

Deaths
 May 25 – Johann Rahn, Swiss mathematician (born 1622)
 September 4 – John Ogilby, English cartographer (born 1600)

References

17th century in science
1670s in science

1676 in science


A dos Negros Portekiz'de Óbidos belediyesine bağlı olan, 16,82 km2 yüzölçümüne sahip, 1.493 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Óbidos'un bucakları

A dos Negros


An Anthurium pittieri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Anthurium pittieri in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. p. fogdeniorum
 A. p. morii
 A. p. pittieri

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium pittieri


An Guzmania circinnata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Werner Rauh. An Guzmania circinnata in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guzmania

Guzmania circinnata


Birdbrain er en animationsfilm fra 1994 instrueret af Tobias Rosenberg, Rasmus Kjær og Martin Schiøler.

Handling
En mørk og fængslende film om et skrækindjagende kirurgisk indgreb, og hvilke konsekvenser det får for pigen og fuglen, der står overfor at skulle have foretaget det. Denne livagtige animationsfilm har en spilletid, som snildt kan passes ind i et tætpakket tidsskema.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1994

Animationsfilm fra Danmark

Birdbrain


Diana Mary Worrall est une astronome britannique, professeur émérite à l'École de physique de l'Université de Bristol.
Ses principaux intérêts de recherche sont l'astrophysique extragalactique et l'astronomie en rayons X. Ses projets se concentrent principalement sur les environnements, les noyaux actifs et les jets des radiogalaxies, ainsi que sur l'émission à plusieurs longueurs d'onde de toutes les classes d'AGN radio-forts.

Elle est éditrice scientifique des  et fut présidente de la Division D (phénomènes à haute énergie et physique fondamentale) de l'Union astronomique internationale de 2012 à 2015. Elle est la secrétaire générale assistante de l'Union astronomique internationale pour le triennat 2021-2024 et, sauf imprévu, elle en sera la secrétaire générale pour le triennat 2024-2027.

Elle a auparavant travaillé comme chercheuse aux États-Unis, au Laboratoire d'astrophysique des hautes énergies au Goddard Space Flight Center de la NASA, au Centre d'astrophysique et des sciences spatiales de l'Université de Californie à San Diego et au Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics (CfA). Elle a aidé à établir le Chandra X-ray Center, où elle a été scientifique pendant plusieurs années.

Références

Astronome britannique du XXIe siècle
Secrétaire général de l'Union astronomique internationale
Femme astronome
Astrophysicienne
Astrophysicien britannique
Astronomie extragalactique
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)
Lieu de naissance inconnu

Diana Worrall


بنو حمود هي أسرة من الأدارسة نازعت الأمويين على خلافة المسلمين في الأندلس في فترة فتنة الأندلس، وبعد أن أقصيت عن الخلافة نهائيًا عام 417 هـ، أسس يحيى المعتلي بالله طائفة مالقة إحدى ممالك الطوائف التي تكونت في تلك الفترة. وفي عام 427 هـ، استقل محمد بن القاسم المهدي بالله طائفة الجزيرة الخضراء التي انفصل بها عن طائفة مالقة.

ظلت الطائفتان في صراع متواصل مع الممالك المجاورة، إلى أن استولى باديس بن حبوس حاكم طائفة غرناطة على مالقة عام 446 هـ، واستولى المعتضد بن عباد على الجزيرة الخضراء عام 449 هـ.

نَسبُهُم
وهُم بنو حمود بن ميمون بن حمود بن علي بن عبيدالله بن عُمر بن إدريس بن إدريس بن عبد الله بن الحسن المُثنى بن الحسن السِبط بن علي بن أبي طالب بن عبدالمطلب بن هاشم بن عبدمناف بن قُصي بن كِلاب بن مُرة بن كعب بن لؤي بن غالب بن فهر بن مالك بن النضر بن كِنانة بن خزيمة بن مدركة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان.

فرعٌ من الأدارسة من الطالبيين من بني هاشم من قُريش.

تاريخهم

عبورهم إلى الأندلس
بعد أن سيطر الحاجب المنصور على الدولة الأموية في الأندلس في عهد الخليفة هشام المؤيد بالله، انتهج سياسة الاستقواء بالبربر على العرب والصقالبة الذين كانوا يسيطرون على المناصب في الجيوش الأموية. شجع ذلك عددًا من القبائل البربرية على العبور إلى الأندلس، والدخول في طاعة العامريين، والانتظام في جيوشهم.

كان الأدارسة قد فقدوا حكمهم في المغرب على يد جيوش الحاجب المنصور، إلا أنهم كانت لهم منزلتهم بين البربر. عبر بنو حمود مع القبائل البربرية الداخلة إلى الأندلس. وحين دخلت الأندلس فترة الفتنة، بعد أن خلع محمد المهدي بالله هشامًا المويد بالله عام 399 هـ، أساء المهدي معاملة البربر الذين كانوا عماد جيش العامريين، نظرًا لما كان يكنه من كراهية للعامريين المتسببين في مقتل والده. تسببت تلك المعاملة السيئة في التفاف البربر حول سليمان المستعين بالله المطالب بعرش الأندلس، واستطاعوا مساعدته على انتزاع العرش عام 403 هـ. أراد سليمان أن يبعد البربر عن قاعدة حكمه في قرطبة لما رأى اشتداد شوكتهم، ففرّقهم على كور الأندلس، فأقطع كل زعيم منهم إحدى تلك الكور، فكان من نصيب علي بن حمود حكم سبتة وأحوازها، فيما أقطع سليمان القاسم بن حمود حكم الجزيرة الخضراء.

انتزاعهم الخلافة
لم تمض فترة طويلة حتى اتفق علي بن حمود مع أخيه القاسم على أن يتبادلا ولايتاهما، ثم ادعى علي أن هشام المؤيد بالله، كتب له بولاية عهده، وجمع جيشًا هزم به سليمان، وقتله وأعلن نفسه خليفة على المسلمين في الأندلس عام 407 هـ. حاول خيران الصقلبي حاكم ألمرية والمنذر بن يحيى التجيبي حاكم سرقسطة خلع علي، بأن جمعوا جيشهم ونادوا بخلافة أمير أموي يدعى عبد الرحمن المرتضى. وبينما كان علي يُعد لقتالهم، اغتاله بعض غلمان قصره في ذي الحجة 408 هـ، فخلفه أخوه القاسم.

سار جيش المرتضى إلى قرطبة، إلا أنهم اشتبكوا قرب غرناطة مع قوات صنهاجة بقيادة زاوي بن زيري حاكم غرناطة في معركة قُتل فيها عبد الرحمن وفرّ خيران والمنذر. وفي ربيع الآخر 412 هـ، فر القاسم من قرطبة قبل دخول ابن أخيه يحيى المعتلي بالله الذي أعلن نفسه خليفة على قرطبة. ثم أعاد البربر القاسم في ذي القعدة 413 هـ. لكنه خلع مجددًا هذه المرة بعد ثورة أهل قرطبة على البربر في جمادى الآخرة 414 هـ، وولوا مكانه عبد الرحمن المستظهر بالله لكنه اغتيل بعد أيام، فخلفه محمد المستكفي بالله، الذي نجح يحيى المعتلي بالله في خلعه في رمضان 416 هـ عندما زحف على قرطبة بجيشه، قبل أن يخلعه أهل قرطبة مجددًا في ربيع الأول 417 هـ، ليؤسس يحيى طائفة مالقة.

طائفتي مالقة والجزيرة الخضراء
ظل يحيى في صراع مع أبي القاسم بن عباد حاكم إشبيلية قرب قرمونة عام 427 هـ، فخلفه أخوه إدريس المتأيد بالله. شهد بداية حكمه انفصال الجزيرة الخضراء عن طائفة مالقة، ذلك لأنه لما قُتل يحيى المعتلي بالله، قام رجل من البربر يدعى بأبي الحجاج كان موكلاً إليه التحفظ على محمد والحسن ابني عمه القاسم بن حمود في الجزيرة الخضراء، منذ أن اعتقلهما يحيى مع أبيهما عام 414 هـ حين هاجم شريش، بإطلاق سراح محمد والحسن، ودعا البربر والعبيد السود إلى طاعة محمد بن القاسم، لتتأسس بذلك طائفة الجزيرة الخضراء. توفي إدريس في المحرم 431 هـ، وبويع من بعده ولده يحيى القائم بأمر الله. لم يرض الحسن بن يحيى المعتلي بالله بمبايعة يحيى حيث كان إدريس قد ولاه العهد، وجعله واليًا على سبتة وطنجة وأعمالهما، وبعث معه الحاجب نجاء الصقلبي لمعاونته. أعد الحسن ونجاء جيشًا عبرا به إلى مالقة، وحاصراها برًا وبحرًا، حتى استسلم يحيى وتنازل عن عرشه في جمادى الثاني 431 هـ، وسار إلى قمارش، وأقام بها، إلى أن دس عليه الحسن من قتله بالسم في ربيع الثاني سنة 434 هـ. ثم قتلته زوجته أخت يحيى انتقامًا لأخيها بالسم في جمادى الأولى 434 هـ. استغل نجاء الفرصة، وأعلن نفسه حاكمًا على مالقة بعد أن سجن إدريس بن يحيى شقيق الحسن. ثم غزا بجيشه الجزيرة الخضراء، لينزعها من يد محمد بن القاسم بن حمود. ففشل وغادر عائدًا إلى مالقة. وفي الطريق اغتاله بعض جنوده من البربر، وأخرجوا إدريس بن يحيى من سجنه، وبايعوه في 6 جمادى الثانية 434 هـ.

وفي شعبان 438 هـ، فانقلب عليه ابن عمه محمد بن إدريس، ففر إدريس إلى ببشتر، وحاول استعادة مالقة بمعاونة من باديس بن حبوس صاحب غرناطة، لكنهما فشلا. انتقل إدريس إلى سبتة، ثم إلى رندة عند حاكمها أبي النور بن أبي قرة اليفرني.

حاول زعماء البربر خلع محمد بن إدريس ومبايعة محمد بن القاسم المهدي بالله صاحب الجزيرة الخضراء، الذي فشل في هزيمة قوات محمد بن إدريس ودخول إلى مالقة، ومات بعد فترة قصيرة عام 440 هـ، وخلفه ابنه القاسم الواثق بالله. أما زعماء البربر، فدسوا على محمد بن إدريس من قتله بالسم في أواخر سنة 444 هـ، وبايعوا من بعده ابن أخيه إدريس بن يحيى السامي بالله، الذي أصابته لوثة، وغادر مالقة هائمًا على وجهه في صفة تاجر، وعبر إلى المغرب، وهناك قُتل في عام 444 هـ. فعاد إدريس العالي بالله إلى مالقة، واستمر في الحكم حتى توفي عام 446 هـ بعد أن عهد بالحكم لابنه محمد، الذي لم يدم حكمه طويلاً، حيث خلعه باديس بن حبوس عام 449 هـ، وضم مالقة إلى غرناطة. غادر المستعلي بالله إلى ألمرية، وعبر منها إلى مليلة التي قبل به أهلها كحاكم عليهم حتى وفاته عام 456 هـ لينتهي بذلك حكم بني حمود في مالقة.

أما القاسم الواثق بالله، فغزاه المعتضد بن عباد عام 446 هـ برًا وبحرًا، ففر القاسم وأهله إلى سبتة. ثم رحل إلى ألمرية والتجأ إلى صاحبها المعتصم بن صمادح، وبقي بألمرية حتى وفاته عام 450 هـ لينتهي حكم بني حمود نهائيًا في الأندلس.

شجرة النسب

المراجع

مصادر

أسر أندلسية
الإسلام في إسبانيا
الدولة الأموية في الأندلس
العرب في إسبانيا
الأندلس في القرن 11
إسبان من أصل عربي
دول سابقة في إفريقيا
سلالات حاكمة عربية
سلالات حاكمة مسلمة شيعية
عرب في القرن 11
مسلمون شيعة

بنو حمود


Contrecoups () est un thriller américain co-produit et réalisé par Charlie McDowell, sorti en 2022 sur Netflix<ref>{{lien web|langue=en|auteur=Anthony D'Alessandro|date=2022-02-03|titre=Netflix 2022 Film Slate Touts 86 Titles Including Star-Studded Fare ''Knives Out 2, ''The Gray Man, ''The School For Good And Evil & More|url=https://deadline.com/video/netflix-movie-slate-2022/|consulté le=2022-02-06|site=deadline.com}}.</ref>.

 Synopsis

Un jeune couple aisé découvre à leur arrivée que leur maison de vacances a été cambriolée. Seulement le cambrioleur est encore là…

 Fiche technique

 Titre original :  Titre français : Contrecoups''
 Réalisation : Charlie McDowell
 Scénario : Justin Lader et Andrew Kevin Walker, d'après leur histoire partagé avec Charlie McDowell et Jason Segel
 Musique : Danny Bensi et Saunder Jurriaans
 Direction artistique : Christian Stone
 Décors : Andrew Clark
 Costumes : Megan Gray
 Photographie : Isiah Donté Lee
 Montage : David Marks
 Production : Lily Collins, Charlie McDowell, Duncan Montgomery, Alex Orlovsky, Jesse Plemons, Jason Segel et Jack Selby
 Production déléguée : Rick Covert, David Duque-Estrada, Justin Lader, Elika Portnoy et Andrew Kevin Walker
 Sociétés de production : Case Study Films et High Frequency Entertainment ; Mutressa Movies (associé)
 Société de distribution : Netflix
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : couleur
 Genre : Drame et thriller
 Durée :
 Date de sortie :
 Monde :  (Netflix)

Distribution
 Jesse Plemons  : l'homme d'affaires
 Lily Collins  : la femme
 Jason Segel  : le cambrioleur
 Omar Leyva  : le jardinier
 ?  : April

 Version française
 Studio de doublage : Cinéphase
 Direction artistique : Michèle Dorge
 Adaptation : Émeline Bruley

Production

Le développement et le tournage ont lieu en pleine pandémie de Covid-19 aux États-Unis. Les prises de vues commencent en  et se déroulent en Californie, notamment à Ojai. Il s'achève en .

En , il est révélé que Netflix a acquis les droits de diffusion du film.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2022
Film dramatique américain
Thriller (film) américain
Film en anglais
Film tourné en Californie
Film sur la violation de domicile
Film classé R aux États-Unis

Contrecoups


(4309) Marvin ist ein Asteroid des Hauptgürtels, der am 30. August 1978 vom Harvard-College-Observatorium aus entdeckt wurde.

Der Asteroid wurde nach der Geologin Ursula B. Marvin benannt.

Weblinks

 (4309) Marvin im IAU Minor Planet Center

Einzelnachweise

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser

(4309) Marvin


Die Schweizer Alpinen Skimeisterschaften 1962 fanden vom 28. Februar bis 3. März am Pizol bei Wangs im Kanton St. Gallen statt.

Herren

Abfahrt

Riesenslalom

Slalom

Kombination
Die Kombination wurde über eine Punktewertung aus den Ergebnissen von Abfahrt, Riesenslalom und Slalom berechnet.

Damen

Abfahrt

Riesenslalom

Slalom

Kombination
Die Kombination wurde über eine Punktewertung aus den Ergebnissen von Abfahrt, Riesenslalom und Slalom berechnet.

Literatur
 56. Schweizerische Skimeisterschaften, Alpine Disziplinen Wangs-Pizol 28. Februar–3. März 1962. In: Jahrbuch des Schweizerischen Skiverbandes. Band LVI, 1962/63. S. 65–68.

Schweizer Alpine Skimeisterschaften
Sportveranstaltung 1962
Sportveranstaltung im Kanton St. Gallen

Schweizer Alpine Skimeisterschaften 1962


Turany nad Ondavou este o comună slovacă, aflată în districtul Stropkov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 373 de locuitori.

Istoric
Localitatea Turany nad Ondavou este atestată documentar din 1567.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Turany nad Ondavou, Stropkov


An Diaphananthe delepierreana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jacques Eugène Lebel ngan Daniel Geerinck. An Diaphananthe delepierreana in nahilalakip ha genus nga Diaphananthe, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Rwanda. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Diaphananthe

Diaphananthe delepierreana