The Miles M.14 Magister is a two-seat monoplane basic trainer aircraft designed and built by the British aircraft manufacturer Miles Aircraft. It was affectionately known as the Maggie. It was authorised to perform aerobatics.

The Magister was developed during the 1930s to Specification T.40/36, itself derived from the existing Miles Hawk Trainer which had been ordered in small numbers. The first prototype's maiden flight was on 20 March 1937. It quickly became praised for its handling qualities, increasing the safety and ease of pilot training, while also delivering comparable performance to contemporary monoplane frontline fighters of the era. The Magister was ordered into quantity production.

Entering service barely a year prior to the start of the Second World War, the Magister became a key training aircraft. It was the first monoplane designed as a trainer to be inducted by the Royal Air Force (RAF). During the war it was purchased in large numbers for the RAF, Fleet Air Arm (FAA) and various overseas military operators. It proved an ideal introduction to the Spitfire and Hurricane for new pilots.

During the postwar years, surplus Magisters were exported in large numbers, with many converted for civilian use.

Development

Background
The origins of the Miles Magister can be traced back to a decision made by the company's management in 1936 to further develop its military trainer range; this decision had been influenced by the firm's recent success with the Miles M.2 Hawk Trainer as an elementary trainer, the first low-wing monoplane to be adopted as a trainer by the Royal Air Force (RAF). It was decided to produce a derivative of the Hawk Trainer to satisfy the Air Ministry's Specification T.40/36. The submission ignored an established policy of only procuring metal aircraft which the RAF had instituted at that time.

The new type was broadly similar to the Hawk Trainer: the majority of the differences between the two types pertained to the cockpit, which was enlarged and had numerous new features to better meet military training requirements. On 20 March 1937, the first prototype made its maiden flight, flown by F.G. Miles. During the following month, the aircraft was named Magister. During early flights, the aircraft exhibited an adverse tendency to spin. The problem was solved by several modifications, including elevating the tailplane by , the fitting of anti-spin strakes to the rear fuselage and the adoption of a taller rudder. The alterations worked so well that the Magister became the first low-wing cantilever monoplane to ever be authorised by the Air Ministry to perform aerobatics.

Design
The  Magister is a low wing cantilever monoplane designed for military training. Its design is largely derived from Miles' Hawk Trainer, although there are some noticeable differences, such as the significant enlargement of the cockpit. A more spacious cockpit was required to reasonably accommodate the presence of parachutes and various training aids, which included the provision of blind-flying apparatus. For convenience, the open cockpits are furnished with forward windscreens made of Perspex, while baggage and unused equipment may be stored in a sizable bay aft of the rear cockpit via an exterior door. Pilots are required to enter and exit the aircraft via a wingroot walkway on the starboard side.

The Magister is largely built of wood, the fuselage consisting of a spruce structure with a plywood covering; similar materials were used for the three-piece wing and the tail unit. The wing centre section has no dihedral and is of constant section with outer sections having dihedral and tapering towards the tip. It has split flaps as standard; it was the first RAF trainer to have flaps. It has a fixed tailwheel undercarriage with drag-reducing spats on the main wheels; to reduce the  landing distance, the undercarriage was fitted with Bendix drum brakes. Power is provided by the 130 hp de Havilland Gipsy Major engine and the fuel is contained in a pair of tanks in the centre section.

The flying characteristics and performance of the Magister lent themselves well to the trainer role; according to Brown, the Magister possessed superior performance to any contemporary elementary trainer. It readily enabled trainee pilots to safely learn the handling techniques of modern frontline fighter aircraft. Its ease of handling and safety were attributes that were vigorously demonstrated by Frederick Miles by performing stunts such as hands-free landings and formation flight with other aircraft while inverted. The flight controls are cable-actuated; some of the controls, such as the rudder pedals, can be adjusted to suit the individual pilot.

Into production
Having been impressed by the prototype's performance during trials, the Air Ministry selected the Magister to fulfil the specification. Production began in October 1937. Recognising the importance and value represented by the order, the company committed a significant portion of its manufacturing capacity to producing the type, abandoning its plans to produce other aircraft, such as the Miles Peregrine, to concentrate resources on the mass production effort.

Production of the Magister continued until 1941, by which time 1,203 aircraft had been built by Miles. More than a hundred Magisters were licence built in Turkey. Contemporary glues used to assemble the wooden aircraft have not stood the test of time and few Magisters have survived.

Operational history
Initially, production Magisters were supplied to flying clubs operated by the Straight Corporation, as well as to several overseas government customers. By the Second World War, in excess of 700 Magisters had entered service with RAF Elementary Flying Training Schools; the type would eventually equip 16 such schools as well as the Central Flying School. The bulk of civilian-owned Hawk Majors were also pressed into military service as trainers alongside the type.

During June 1940, as part of British anti-invasion preparations, roughly 15 Magisters were fitted with bomb racks for the carriage of up to eight  bombs, to fly as a light bombers under a scheme called Operation Banquet. The preparations were was never put into effect and the type never saw active combat use in this capacity.

The Magister also participated in experimental wartime research, such as to evaluate a long range ground attack platform during 1941. Seeking to increase the payloads of conventional medium bombers, British military planners suggested the use of a so-called 'auxiliary wing' that could be towed like a glider behind a bomber; this wing would be loaded with either additional fuel or munitions. To test this concept, a modified Magister was produced; by the time testing had reached an advanced stage, the RAF had significantly bolstered its offensive forces with heavy bombers, removing the need to deploy the auxiliary wing concept. Other aircraft received experimental modifications to evaluate new equipment or aerodynamic features.

Following the end of the conflict, large numbers of Magisters were disposed of, leading to many being converted for civilian use. Such aircraft were renamed the Hawk Trainer III. Amongst its civil uses was air racing; during the 1950 Kings Cup Air Race alone, eight Hawk Trainer IIIs were entered, one of which (a modified cabin version G-AKRV), piloted by E. Day, was awarded first place, having achieved a recorded speed of 138.5 mph while doing so. At least two other aircraft were thus modified.

During the postwar years, many Magisters were exported to overseas customers, including private pilot owners and flying clubs. Countries that purchased the type included Argentina, Australia, Belgium, Denmark, Egypt, France, Iceland, Ireland, Italy, Kenya, Lebanon, Morocco, New Zealand, Portugal, South Africa, Thailand and Tunisia.

Variants
Miles M.14 Magister / Hawk Trainer III
 Initial production version.
Miles M.14A Magister I / Hawk Trainer III
Improved variant.
Miles M.14B Magister II / Hawk Trainer II
Improved variant with a  Blackburn Cirrus II engine

Operators

 Royal Australian Air Force  – One aircraft.

Royal Canadian Air Force

 Egyptian Army Air Force
 Royal Egyptian Air Force – 42 aircraft.

 Belgian Air Force – One aircraft operated from 1946 to 1948.

 Estonian Air Force  – One aircraft

 Irish Air Corps  – 27 aircraft  from 1939 to 1952.

 Latvian Aviation Regiment

 Malayan Volunteer Air Force

 Royal New Zealand Air Force – Two aircraft.
 No. 1 Squadron RNZAF
 No. 42 Squadron RNZAF

 Portuguese Air Force  – Ten aircraft.

 South African Air Force

 Turkish Air Force

 Thai Air Force
 Thai Navy

 Fleet Air Arm
 Royal Air Force
 No. 24 Squadron RAF
 No. 81 Squadron RAF
 No. 173 Squadron RAF
 No. 267 Squadron RAF

Surviving aircraft

By 2009, ten Hawk Trainer IIIs were registered in the United Kingdom, of which several were airworthy. Furthermore, several ex-service Magisters have been preserved and on display – including an ex-RAF example at the Imperial War Museum in the UK, and an ex-Irish Air Corps example at the National Museum of Ireland in Dublin.

One Miles Magister was restored and is still airworthy in the Aeroclub of San Martín, Mendoza

ZK-AWY is preserved in the Museum of Transport and Technology New Zealand.

TC-KAY is preserved in the Turkish Air Force Museum.

Specifications (Miles M.14A)

See also

References

Citations

Bibliography
 Amos, Peter. Miles Aircraft – The early years. Tonbridge: Air-Britain, 2009. .
 Amos, Peter. Miles Aircraft – The Wartime Years 1939 to 1945. Tonbridge: Air-Britain, 2012. .

 "Friend or Foe: Two Familiar British Trainers: Tiger Moth and Miles Magister". Flight, Vol. XXXIX, No. 1694, 12 June 1941. p. h.
 Gerdessen, Frederik. "Estonian Air Power 1918 – 1945". Air Enthusiast, No. 18, April – July 1982. pp. 61–76. .
 Green, William and Gerald Pollinger. The Aircraft of the World. London: Macdonald, 1955.
 Jackson, A.J. British Civil Aircraft since 1919, Volume 2. London: Putnam, 1973. .
 Johnson, Graham H.R. "RAF Piston Trainers No. 7: Miles M.14 Magister". Aeroplane Monthly, Vol. 8 No. 3, March 1980. pp. 154–161.
 Lukins, A.H. and D.A. Russell. The Book of Miles Aircraft. Leicester, UK: The Harborough Publishing Company Ltd., 1946.
 MacCarron, Donal. Wings Over Ireland. Leicester: Midland Publishing, 1996. .
 Mondey, David. The Hamlyn Concise Guide to British Aircraft of World War II. Chancellor Press, 1994. .
 Ovčáčík, Michal and Karel Susa. Miles Magister: M.14, M14A, M14B. Prague: Mark I Ltd., 2001. .
 Simpson, Rod The Archive Photographs Series Miles Aircraft Stroud: Chalford Publishing Ltd, 1998.
 Swanborough, Gordon. British Aircraft at War, 1939–1945. East Sussex, UK: HPC Publishing, 1997. .
 Temple, Julian C. Wings over Woodley – The Story of Miles Aircraft & and the Adwest Group Bourne End: Aston Publications, 1987.
 Thetford, Owen. Aircraft of the Royal Air Force 1918–57. London: Putnam, 1957.

External links

 Miles Magister and Miles Hawk Trainer IIIs – British Aircraft of World War II
 Miles Magister Video

Magister
1930s British military trainer aircraft
Single-engined tractor aircraft
Low-wing aircraft
World War II British trainer aircraft
Aircraft first flown in 1937

Miles Magister


Diskografija Basshuntera obuhvaća pet studijskih, dva kompilacijska albuma i 30 singlova.

Albumi

Studijski albumi

Kompilacijski albumi

Singlovi

Kao vodeći izvođač

Promotivni singlovi

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Basshunter
Basshunter

Diskografija Basshuntera


Bleu de Chanel (literalmente traduzido como "Azul de Chanel") é um perfume masculino criado por Jacques Polge para a marca Chanel em 2010. Foi a primeira fragrância masculina lançada pela marca desde a Allure Homme Sport em 2004, e a primeira masterbrand masculina introduzida desde Égoïste em 1990. A fragrância original é uma eau de toilette; a versão eau de parfum de 2014 também foi formulada por Jacques Polge, e a versão parfum de 2018 foi formulada por seu filho, Olivier Polge.

O ator francês Gaspard Ulliel foi o primeiro garoto-propaganda do Bleu de Chanel e permaneceu como o rosto da fragrância por doze anos, desde o lançamento até sua morte em janeiro de 2022.

Composição e notas
Bleu de Chanel é descrito como uma fragrância aromática amadeirada, que é identificada pela combinação de "ervas aromáticas" e um "centro e base opulentos". A fragrância contém notas de topo de limão, hortelã, pimenta rosa e toranja; notas médias de gengibre, Iso E Super, noz-moscada e jasmim; e notas de base de ládano, sândalo, patchouli, vetiver, incenso, cedro e almíscar branco.

Lançamento e marketing
A campanha de marketing da Bleu de Chanel foi discutida como um exemplo de entretenimento de marca na indústria da moda.

O ator francês Gaspard Ulliel foi anunciado como o primeiro rosto do Bleu de Chanel em 16 de fevereiro de 2010, tornando-se o primeiro embaixador masculino da Chanel. Martin Scorsese foi escolhido para dirigir um comercial de televisão de um minuto filmado em Nova York, que estreou online em 25 de agosto de 2010, e começou a ser exibido na TV em setembro de 2010. No comercial estrelado por Gaspard Ulliel e Ingrid Sophie Schram, Ulliel interpretava um jovem cineasta no meio de uma coletiva de imprensa que vê a ex-namorada (Schram) entre os jornalistas e relembra o passado e o início do relacionamento, até que ele diz: "I'm not going to be the person I'm expected to be anymore" ("Eu não vou ser mais a pessoa que esperam que eu seja"), se levanta e abandona a coletiva. O comercial também contava com a música "She Said Yeah" dos Rolling Stones.

O perfume chegou às lojas em 13 de setembro de 2010.

Em 5 de fevereiro de 2015, foi lançado um novo comercial dirigido por James Gray e novamente estrelado por Gaspard Ulliel. O comercial foi filmado em Los Angeles e contava com o cover de Jimi Hendrix para a canção "All Along the Watchtower" de Bob Dylan.

O cineasta britânico Steve McQueen dirigiu um novo comercial para o Bleu de Chanel que foi lançado em 1 de junho de 2018. Filmado em Bangkok, também teve cenas subaquáticas filmadas em Londres.. O comercial mostrava Gaspard Ulliel atravessando a cidade em busca de uma mulher (interpretada pelo modelo alemã Nur Hellmann) que ele viu em um prédio em frente ao seu, enquanto "Starman" de David Bowie toca ao fundo.

Ulliel foi o garoto-propaganda do Bleu de Chanel por doze anos, até sua morte em 19 de janeiro de 2022. Quando ele morreu, as páginas oficiais do Instagram e Facebook da Chanel compartilharam uma homenagem a ele. A Chanel também homenageou Ulliel durante seu desfile de alta costura primavera/verão 2022 na Paris Fashion Week em 25 de janeiro de 2022. Uma modelo vestida de noiva terminou o desfile carregando um buquê de camélias - a flor favorita de Coco Chanel - tingida de azul meia-noite como uma referência para Ulliel e o perfume Bleu de Chanel.

Prêmios e indicações

Ligações externas
 Bleu de Chanel (em português) no site Chanel.com

Fragrâncias masculinas
Chanel
Eau de Toilette
Fragrâncias amadeiradas

Bleu de Chanel


Mølleparken kan henvise til flere artikler:

 Mølleparken (Aalborg)
 Mølleparken (Aarhus)
 Mølleparken (Sønderborg)

Mølleparken


Suşehri eski adıyla Enderes veya Endires, Karadeniz Bölgesi'nin Doğu Karadeniz Bölümünün güneybatısında, aynı adla anılan ovanın batı kenarında yer alan Sivas'ın bir ilçesidir. Doğusunda Akıncılar, güneyinde İmranlı, güneybatısında Zara, batısında Koyulhisar ve kuzeyinde Giresun'un Şebinkarahisar ilçeleri ile çevrilidir. 2022 nüfus istatistiklerine göre toplam nüfusu 25,499 olan Suşehri, Şarkışla ve Yıldızeli'nden sonra Sivas'ın en kalabalık üçüncü ilçesi konumundadır. İlçeye bağlı iki belde, 17 mahalle ve 65 köy bulunmaktadır. Halkının çoğunluğu Türkmen/Çepnilerden oluşur.

Etimoloji
İlk çağlardaki adı Nikopolis olan ilçenin daha sonraki devirlerde adı Andriyas veya Andıras olarak geçmektedir. Bu adın aslı Luvi dilinde Adra olup; erkek, koca ve ana tanrıçanın erkeği manalarına gelmektedir. Andıras ismi Pontus Rumcası'nda Andras, Yunanca Hendêris iken Türk ağzında ise Enderes ve Endirese dönüşmüştür. Suşehri adının ne zaman kullanılmaya başlandığı kesin olarak bilinmese de, bölgedeki halk dilinde Endires adı günümüzde dahi kullanılmaktadır. Suşehri isminin, çevredeki su kaynaklarının bolluğu dolayısıyla Çaldıran Muharebesi'nden sonra Türklerin bölgeye hakimiyeti ile kullanılmaya başlandığı düşünülmektedir. 16. yüzyıldaki tapu tahrir kayıtlarında Suşehri adının kullanıldığı tespit edilmiştir.

Tarihçe

Eski bir yerleşim yeri olan Suşehri'nin tarihi Bakır Çağı'na kadar uzanmaktadır. Günümüzde Kılıçkaya Barajı suları altında kalan Kayadelen köyü yakınlarında yapılan arkeolojik kazılarda Bakır Çağı özelliklerini gösteren eşyalar bulunmuştur. Akşar, Eskişar, Kale köyleri ve Çataloluk beldesinde Roma, Bizans ve Büyük Selçuklu İmparatorluğu dönemlerinden kalma kale kalıntıları bulunmaktadır. İlçeye bağlı Büyükgüzel ve Küçükgüzel köylerinin eski yerleşim yerlerinin, bulunan tarihi kalıntılar ile Roma İmparatorluğu döneminde önemli birer merkez olduğu tespit edildi. Küçükgüzel köyündeki arkeolojik çalışmalar ile gün yüzüne çıkarılan aslan başı mermeri ile önemli bir yapıya ait olduğu düşünülen bazı kalıntılar Sivas Müzesi ve Suşehri Hükûmet Konağı bahçesinde sergilenmektedir.

3 Temmuz 1243 tarihinde, Suşehri ilçesinde Anadolu Selçuklu Devleti ile Moğollar arasında gerçekleşen ve Selçuklu Devleti'nin yenilip Moğol tabiiyetine girmesiyle sonuçlanan Kösedağ Muharebesi gerçekleşmiştir.

Suşehri'ne bağlı köylerden Akşar köyünün Orta Çağ'da önemli bir merkez olduğu, Suşehri ve civarındaki yerleşim yerlerinin idari açıdan buraya bağlı olduğu belirlenmiştir. Günümüzdeki adı Suşehri ovası olan düzlüğün Akşar ovası olarak adlandırıldığı ve Selçuklular zamanında Aq-Šahr veya başka bir ifadeyle Aqšer-abād adı altında önemli bir ulaşım noktası olduğu rivayet edilmiştir.

1875 yılında yeniden yapılan vilayet düzenlemesinde Şebinkarahisar sancağı Trabzon Vilayeti'nden alınarak Amasya ve Tokat ile birlikte Sivas Vilayetine bağlanmıştır. Bu düzenleme ile Suşar (Gölova) ve Akşar Subaşılıkları kaldırılmış ve Endires köyüne ilçe teşkilatı kurularak "Şehr-i Su" adı verilmiştir. 20 Mayıs 1933'te çıkarılan bir kanunla Suşehri'nin bağlı bulunduğu Şebinkarahisar ilçe yapılarak Merkez kazası ile Alucra kazası Giresun'a bağlanınca Suşehri ve Koyulhisar Sivas iline; Mesudiye de Ordu'ya bağlanmıştır.

Coğrafi özellikleri ve konumu

Suşehri, Sivas'ın kuzeydoğusunda 38.04 doğu meridyeni ile 40.08 kuzey enleminin kesiştiği bölgede yer alır. Doğusunda Akıncılar, güneyinde İmranlı, güneybatısında Zara, batısında Koyulhisar, kuzeyinde ise Giresun'un Şebinkarahisar ilçeleri ile sınırı bulunmaktadır. 985 km²'lik bir alana yayılan ilçe, deniz seviyesinden ortalama 950 metre yüksekliktedir ve bu rakımı ile Türkiye ortalama yüksekliğine yakın bir seviyededir. Köse Dağları silsilesinin en yüksek Dağı olan Kösedağ 3050 mt yüksekliği ile Suşehri'nin ve Sivas'ın en yüksek dağı özelliğini taşır. Ayrıca Suşehri ovasının kuzey kısmı Giresun Dağları'nın güney kollarını meydana getiren devamlı ve yüksek dağlarla sınırlanmıştır.

İlçe, Kuzey Anadolu Fay Hattı'nın doğuda Erzincan ile batıda Koyulhisar arasında yaklaşık 155 km uzunlukta ve K70B doğrultulu bölümü olan Erzincan-Koyulhisar bölümü arasında konumlanmıştır. Bu bölümde fay yer yer 5 km genişliklere ulaşır ve birkaç yerde sıçramalar yapar. Suşehri ovasında fay belirgin olup, ovanın ortasından geçmektedir. Suşehri'nin yakın doğusunda ise, Karaağaç köyünün güneyinde, Küçükgüzel köyünün doğusunda ve batısında, Akıncılar'ın Yağlıçayır köyünün kuzeyinde fayın kuzey bloğu güneyine göre 1–2 m jeomorfolojik olarak yüksekte bulunmaktadır. İlçe bu nedenle I. Derece yüksek riskli deprem bölgesi içerisinde yer almaktadır. 18 Mayıs 1929'da Suşehri'nde meydana gelen 6.1 büyüklüğündeki depremde 64 kişi hayatını kaybetti, 72'den fazlası ise yaralandı ve yüzlerce ev yıkıldı ya da ağır hasar aldı.

Suşehri İç Anadolu Bölgesi'nde yer alan Sivas'a idarî olarak bağlı olsa da, coğrafi konumu bakımından Karadeniz Bölgesi'nin iç kısmında yer alır. Coğrafi özellikleri ve iklimsel olarak bir sınır bölgesinde yer aldığı için, burada hem İç Anadolu'nun karasal hem de Karadeniz iklimi'nin ılıman etkisi görülür. Ayrıca, Kuzey Anadolu Dağları, ilçenin deniz etkisinden yararlanmasını engeller. Bu nedenle yazları kurak, kışları İç Anadolu Bölgesine göre daha ılıman geçmektedir.

Nüfus

İdari durum
Suşehri İlçesi, idari olarak Sivas iline bağlıdır.  71 köy muhtarlığı ve 42 mezra ile toplam 113 yerleşim birimi bulunmaktadır. Sivas il merkezine 131 km uzaklıktadır.

Köyler, yerleşim özelliği bakımından incelendiğinde ilçe merkezine yakın bulunan ve düşük rakımlı yerlerde kurulu olan köyler toplu; dağlık kesimde kurulan köyler ise mezralara bölünmüş bir şekilde dağınıktır.

Kültür
Suşehri'nde kültürel yapıyı etkileyen en önemli faktörlerden biri coğrafi konumdur. Karadeniz Bölgesinde yer alması nedeniyle Sivas'a özgü halk oyunları ve klarnet yerine Suşehri'nde Kemençe, Zurna ve Horon kültürü vardır.  Çok yakın zamana kadar ilçede kemençe yapımcıları, icracıları ve tulum sanatçılarına çok sık rastlanmaktaydı. Tulum kültürü bu bölgelerde yok olmak üzeredir.Halk oyunlarında en çok tercih edilenler; Siksara, Düz Horon, Dik Horon, İki Ayak Horon, Temurağa Horonu,  Alaşağı, Güzeller Horonudur.

Geçim kaynağı
Bölgenin geçim kaynağını tarım ve hayvancılık oluşturur. Zengin toprak yapısı ve yayla konumunda olmasından dolayı hemen hemen her türlü sebze ve meyvenin yetiştirilmesi mümkündür. Şekerpancarı yoğunlukta olmakla beraber buğday en çok üretim yapılan bitkileridir.Hayvancılık bölgede ileri derecede yapılmaktadır. Genellikle köylerde yaşayanlar süt ve süt ürünlerini kendileri karşılamaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Suşehri


Onion routing naziv je za tehnologiju anonimne komunikacije putem računalnih mreža. U onion mreži, poput slojeva luka, poruke su spakirane u slojeve enkripcije. Podaci se prenose nizom mrežnih stanica (čvorova) od kojih je svaka zadužena za jedan sloj zaštite, otkrivajući jedino sljedeću destinaciju podataka. Kada je posljednji sloj uspješno dešifriran, podaci bivaju dostavljeni na odredište. Posljednja stanica jedina zna sadržaj poslanih podataka, ali ne i pošiljatelja, čime se postiže anonimnost u onion mreži.

Razvoj i implementacija
Onion mrežu su sredinom 1990-ih razvili Michael Reed, Paul Sylverson i David Goldschlag u okviru Američkog vojno-pomorskog istraživačkog laboratorija. za zaštitu američkih obaveštajnih komunikacija. Nadalje je razvijana u okviru agencije za napredne obrambene istraživačke projekte (DARPA) i patentirana od strane mornarice 1998. godine.

Računalni eksperti Roger Dingledin i Nick Mathews pridružuju se Syversonu 2002. godine, te razvijaju najveću i najpoznatiju implementaciju onion mreže, The Onion Router (Tor). Nakon što je vojno-pomorski istraživački laboratorij objavio Tor pod slobodnom licencom, Dingledin i Mathews s kolegama pokreću projekt Tor kao neprofitnu organizaciju 2006. godine uz financijsku podršku iz Fonda elektronskih granica i niza drugih organizacija.

Struktura podataka

Onion struktura je dobila ime zato što podsjeća na strukturu luka i počiva na dizajnu pakiranja podataka u višestruko-šifrirane slojeve. Anonimnost je garantirana time da routeri znaju samo odredišta i ključeve za dešifriranje svog dijela paketa. Podaci su šifrirani veoma snažnom enkripcijom cijelo vrijeme dok putuju mrežom.

Stvaranje strukture i prijenos
Za stvaranje i prijenos onion strukture putem anonimne mreže potrebno je poštovati protokole. Pošiljatelj mora iz popisa čvorova izabrati skup čvorova (često nasumično). Izabrani čvorovi formiraju put kojim će poruka biti poslana. Zbog očuvanja anonimnosti pošiljatelja, ne postoji čvor u lancu koji može reći je li čvor prije njegovog pošiljatelj ili posrednik kao i on sam. Samo krajnji čvor (exit node) može odrediti svoje mjesto u lancu.

Uz pomoć asimetrične kriptografije pošiljatelj dobiva javni ključ od direktorija čvorova (directory node) i šalje šifriranu poruku na prvi čvor (entry node), kojom uspostavlja vezu i zajednički tajni kod. pošiljatelj, uz pomoć uspostavljene sigurne veze, preko prvog čvora šalje šifrirane podatke drugom čvoru, koje samo on može dešifrirati. Taj proces se nastavlja sve dok čvor koji prima podatke nije izlazni čvor. Podaci u tranzitu kroz čvorove podijeljeni su u jednake veličine paketa, tako da nije moguće naslutiti tko je pošiljatelj samo uz pomoć analize sadržaja. Uobičajeno se koriste tri čvora za ovakav tip komunikacije, teorijski nema ograničenja u broju čvorova, ali zbog performansi obično je u pitanju ograničen broj.

Kada je lanac uspostavljen, pošiljatelj može poslati podatke preko interneta, anonimno. Kada krajnji primatelj podataka šalje podatke nazad, posrednički čvorovi održavaju istu vezu nazad ka pošiljatelju, s podacima šifriranim slojevito, u suprotnom smjeru.

Slabosti

Analiza frekvencije
Jedan od razloga zašto se tipična internetska veza ne smatra anonimnom je sposobnost ISP-ja da prati i bilježi veze između računala. Na primjer kada osoba pristupi određenoj web-stranici putem sigurne HTTPS veze, sami podaci nisu vidljivi trećoj strani, iako postoji zapis o vezi. Onion mreža maskira te informacije dodavajući dodatne čvorove u konekciji tako da ne postoji direktna veza između korisnika i krajnjeg primatelja. Anonimnost se zasniva na tome da su među-čvorovi slučajno izabrani, nalaze se u drugim državama s drugačijim zakonima i veza predstavlja samo jednu kap u moru u odnosu na cijelu onion mrežu. S povećanjem broja korisnika mreže, anonimnost pojedinačnog korisnika raste. Praktično je dokazano da su potrebni veliki resursi da bi se razotkrio identitet korisnika mreže i da se to još nije javno dogodilo. Faktori koji mogu olakšati frekvencijsku analizu uključuju maliciozne čvorove koji bilježe sesije u mreži.

Ranjivost izlaznog čvora
Iako je poruka koja se prenosi unutar mreže nekoliko puta šifrirana, njen sadržaj je poznat izlaznom čvoru jer je on taj koji šalje konačan zahtjev primatelju. Izlazni čvor malicioznih namjera može sakupiti veoma bitne podatke, poput lozinki, bankovnih računa i sl. Dan Egerstad, švedski istraživač, uz pomoć ove tehnike prikupio je lozinke više od 100 e-mail adresa povezanih sa stranim ambasadama.

Problem ranjivosti izlaznog čvora sličan je onome u nesigurnim bežičnim mrežama. Oba problema rješavaju se pomoću sigurne end-to-end enkriptirane veze kao što je protokol SSL ili zaštićeni HTTP (HTTPS). Ako postoji enkripcija između pošiljatelja i primatelja, čak ni izlazni čvor ne može vidjeti originalan sadržaj poruke.

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice
 Tor Project - neprofitni projekt koji pruža ljudima mogućnost anonimne komunikacije širom svijeta
 Tor Browser - trenutno najstabilnija implementacija onion mreže
 Tails - operativni sistem zasnovan na anonimnoj mreži i privatnosti
 Onion-Router.net - začetnička web-stranica onion mreže

Internet
Računalne mreže

Onion routing


Los Médicis (título original en italiano, I Medici) es una ópera en cuatro actos con música y libreto de Ruggero Leoncavallo. Se estrenó en el Teatro dal Verme en Milán el 9 de noviembre de 1893. No tuvo éxito en su día y nunca ha entrado a formar parte del repertorio estándar.

Personajes

Argumento
La ópera está ambientada en la Italia del Renacimiento y se refiere a intrigas que se centran alrededor de la familia Médicis. Juliano de Médicis ama a Simonetta Cattanei, quien intenta advertirle de que hay una conspiración contra su familia. Pero ella resulta muerta por Montesecco, un asesino contratado por el papa Sixto V. Juliano resulta muerto por los conspiradores, pero Lorenzo de Médicis se escapa con la ayuda del poeta Poliziano. Luego gana el apoyo de su pueblo, quien lincha a los conspiradores.

Grabaciones
Una grabación de la ópera fue lanzada en el año 2010 en Deutsche Grammophon con Plácido Domingo como Juliano de Médicis. Fue grabada en julio de 2007 en el Teatro Comunale de Florencia.

Referencias

Enlaces externos

Óperas de Ruggero Leoncavallo
Óperas en italiano
Óperas de 1893
Óperas estrenadas en Milán

Los Médicis


David Lawrence Geffen (n. 21 februarie 1943, Brooklyn, New York) este un magnat american, producător- executiv de film și filantrop.

Părinți: Batya Volovskaya, Abraham Geffen
Frați/surori: Mitchell Geffen
Studii: New Utrecht High School, Santa Monica College, Brooklyn College, University of Texas at Austin
Premii: Premiul Tony pentru cel mai bun musical, mai multe

Note

Nașteri în 1943
Nașteri pe 21 februarie
Oameni de afaceri americani
Americani în viață

David Geffen


Batalo Šantić bio je knez bosanski, splitski vojvoda, knez lašvanski i sanski, te dvorski tepčija u srednjovjekovnoj bosanskoj državi.

Pouzdane podatke o njemu gdje se prvi put spominje imamo u ispravi kralja Stjepana Dabiše. Ispravu je izdao 17. srpnja 1392. godine izdao vladi Dubrovačke Republike, a Batalo je naveden kao dvorski tepčija i svjedok u valjanosti isprave. Za Batala Šantića se zna da je oženio plemenitašicu Resu iz roda Hrvatinića čime je postao gospodar župe Sane. Posjednik je imanja u župi Sani i župi Lašvi u drugoj polovici 14. stoljeća. Dao je podići utvrđeni grad Toričan iznad sela Varošluka. Podatci o Batalu nađeni su i u Evanđelju tepčije Batala (čuva se u Nacionalnoj knjižnici u Petrogradu) iz 1393. godine te u nekoliko sačuvanih isprava iz doba vladavine bosanskih kraljeva Stjepana Dabiše, Jelene Grube i Stjepana Ostoje. Pokopan je u Turbetu kod Travnika. Grobnica je veličine mauzoleja, sljemenjak, na uzvišenju Crkvinama, inače važnoj arheološkoj lokaciji, jer su na njoj nađeni i tragovi ljudskog naseljavanja iz neolita, eneolita, ranorimska nekropola, kasnoantički mauzolej i dr. Smještena je na uzvisini blizu ceste gdje je bila srednjovjekovna nekropola. 1915. je godine Batalovu grobnicu otkrio kapetan Teplý. Batalova grobnica u Turbetu kod Travnika je nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Batala su proučavali Ćiro Truhelka, Carl Patsch, Jozo Petrović i dr.

Izvori

Bosanska i humska vlastela

Batalo Šantić


Naomi Judd (nascida Diana Ellen Judd; Ashland, 11 de janeiro de 1946 - Nashville, 30 de abril de 2022)  foi uma cantora e atriz estadunidense. Ela e sua filha Wynonna formaram a dupla de música country Judds em 1983. Eles foram introduzidos no Country Music Hall of Fame em 2021.

Biografia
Judd nasceu para Pauline Ruth "Polly" (née Oliver) e Charles Glen Judd em 11 de janeiro de 1946, em Ashland, Kentucky. Seu pai era dono de um posto de gasolina. Em 1965, seu irmão Brian morreu de leucemia aos 17 anos. O primeiro filho de Naomi Judd, Christina Ciminella (mais tarde Wynonna Judd ), nasceu quando Judd tinha 18 anos. Após o nascimento de sua filha Ashley (abril de 1968), que mais tarde se tornou atriz de cinema e teatro, e o fim de seu casamento com Michael Ciminella, Judd criou as duas filhas como mãe solteira, primeiro frequentando a escola de enfermagem no College of Marin da Califórnia. enquanto morava nas proximidades de Lagunitas, Califórnia, e mais tarde iniciando uma carreira de cantora de sucesso com a filha Wynonna.

Os Juds
Com sua filha Wynonna Judd, Naomi formou a dupla de grande sucesso conhecida como Judds. Como o time de mãe e filha mais famoso da música country, eles marcaram vinte top dez hits (incluindo quinze números um) e ficaram invictos por oito anos consecutivos em todos os três principais prêmios de música country. Eles ganharam cinco prêmios Grammy e uma vasta gama de outros prêmios e honrarias. Naomi ganhou um Grammy de Canção Country do Ano por escrever " Love Can Build a Bridge ".

Separação e trabalho solo
Em 1991, depois de vender mais de 20 milhões de álbuns e vídeos em sete anos e no auge de sua carreira, os Judds tiveram um fim abrupto quando Naomi Judd foi diagnosticada com hepatite C. A banda terminou com uma nota alta: sua turnê de despedida foi o ato de maior bilheteria, e seu show de despedida o evento musical de maior sucesso na história do pay-per-view a cabo. Em 1991, Judd criou o Naomi Judd Education and Research Fund para aumentar a conscientização sobre a hepatite C e usou a força de suas experiências como porta-voz da American Liver Foundation .

Em 1993, ela recebeu o Golden Plate Award da American Academy of Achievement .

Ela continuou a atuar ocasionalmente (um de seus primeiros trabalhos como atriz foi um pequeno papel em More American Graffiti em 1979). Em 1999, ela estrelou como Lily Waite ao lado de Andy Griffith e Gerald McRaney no filme A Holiday Romance .

Em 1999, The Judds se reuniu para um show de Ano Novo em Phoenix na America West Arena, com Ashley como MC. Em 2000, os Judds se reuniram novamente para a turnê "Power to Change", apresentando-se para mais de 300.000 pessoas em 30 datas. A dupla foi indicada como a melhor dupla vocal do ano da Academy of Country Music em 2001. De 2003 a 2004, Judd julgou na versão renovada do Star Search, apresentada por Arsenio Hall .

Em 2005, Judd começou o Naomi's New Morning, um talk show nas manhãs de domingo no Hallmark Channel . A série durou duas temporadas. Ela também é autora de vários livros de auto-ajuda, incluindo Naomi's Guide to Aging Gratefully: Facts, Myths, and Good News for Boomers (2007).

Em 2008, Judd se juntou a uma nova série de competição de reality show Can You Duet, como juiz e mentor. O show, dos produtores do American Idol, foi ao ar na Country Music Television .

Em 2011, Judd estrelou ao lado da atriz Laura Prepon no filme de televisão Lifetime The Killing Game .

Em 2014, ela estrelou como "Honey" em An Evergreen Christmas .

Em 2017, Judd competiu com o marido na primeira temporada da série de culinária da Fox Broadcasting My Kitchen Rules .

A cantora participou de uma homenagem feita a ela no Brasil em 2021, por meio de um vídeo agradecendo aos fãs brasileiros

Esta foi a primeira vez de Naomi Judd no Brasil, a homenagem foi feita pelo Canal Pouco Recurso Notícias.

Vida pessoal e morte
O segundo casamento de Judd foi em 6 de maio de 1989, com Larry Strickland do Palmetto State Quartet .

Após sua última turnê, Judd desenvolveu depressão, ansiedade, ataques de pânico e pensamentos suicidas . A medicação que lhe foi prescrita, lítio, produziu efeitos colaterais, incluindo edema, alopecia e tremores . Ela morreu perto de Nashville, Tennessee, em 30 de abril de 2022, aos 76 anos. Suas filhas twittaram, em parte: "Hoje nós, irmãs, passamos por uma tragédia. Perdemos nossa linda mãe para a doença mental."

Singles em destaque

Ligações externas

Vencedores do Grammy Awards
Atrizes de cinema dos Estados Unidos
Mortos em 2022
Nascidos em 1946

Naomi Judd


Varto (Zazaca: Gimgim), Muş iline bağlı bir ilçedir.

Tarih
Varto bölgesi tarihte sırasıyla Medler, Pers, Part, Roma ve Bizans egemenliği altında kalmıştır. 1071 Malazgirt Meydan Muharebesi ile Selçuklu Hanedanının, daha sonra Akkoyunlular ve Karakoyunlular'ın hakimiyeti altında kalmıştır. 1514 yılında Çaldıran Muharebesi'yle Osmanlı idaresine geçmiştir. 1923'te Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuyla, TBMM onayı ile Varto ismini alarak ilçe oldu. Varto, Gimgim adıyla da bilinir.

Coğrafya
Varto ilçesi, Muş il alanının kuzeybatısında yer alır. Kuzeyde Erzurum ili ve Hınıs ve Tekman ilçeleri, batıda Bingöl ilinin Solhan ve Karlıova ilçeleri, doğuda Muş ilinin Bulanık ilçesi, güneyde ise Merkez ilçesiyle çevrilidir. Yüzölçümü 1418 km²'dir. Muş'un yüzölçümü olarak alanının %17,3'nü kaplar.

Genellikle dağlarla kaplı olan ilçe alanı, Muş il alanının en yüksek bölümünden de yer alır. İlçenin kuzeyini Bingöl Dağları'nın uzantıları engebelendirir. Rakım, Bingöl Dağları'na doğru, ilçenin kuzey sınırında 3000 m'yi, Akdoğan ve Şerafettin Dağları'nın uzantılarında ise 2500 m'yi aşar. İlçe alanı, Murat Nehri ile, Bingöl Çayı ve bu iki akarsuyun kollarınca derin bir biçimde parçalanmıştır. Murat Irmağı, ilçe alanına doğudan girer. Doğu - batı doğrultusunda, Merkez ilçeyle doğal bir sinir oluştururcasına akar. Kayalıdere köyünün batısında Bingöl Suyu'nu alır ve bir dirsekle güneye yönelerek ilçe alanını terk eder. Akdoğan Gölü ilçenin doğusundadır. Bu gölün hemen güneyinde ise Küçük Hamurpert Gölü yer alır.

Varto ilçe merkezi ve birçok köy, deprem fay hattı üzerindedir. Varto, ilki 1946, ikincisi ise 1966'da olmak üzere iki büyük deprem yaşamıştır. (1966'daki depremde 2.118 kişi hayatını kaybetmiştir. Bu depremde Varto merkezi tamamıyla yıkılmıştır.)

Varto'nun 1985 nüfus sayımındaki nüfusu 44.116'idi. Muş'un yüzölçümü bakımından olduğu gibi nüfusça da dördüncü büyük ilçesidir. 1966'da yaşanan depremde Varto, ölümler sebebiyle uğradığı nüfus kaybına ek olarak, ilçe merkezi ve köylerindeki binaların büyük bölümü yıkıldığından göçten ötürü de nüfus kaybına uğramıştır.

Varto ilçesinin 93 köyü bulunmaktadır. Varto'da halkın en önemli geçim kaynağı, Muş genelinde olduğu gibi tarımdır. Başlıca tarım ürünleri buğday olmak üzere tahıldır. Elma ve armut üretimi önemlidir. Varto, bitkisel üretimden çok hayvancılık bakımından gelişmiştir. Koyun ve kıl keçisi varlığı bakımından Muş'un Merkez ilçeden sonra ikinci önemli ilçesidir.

Varto depremi

Verilere göre 1900'lü yılların ilk depremi 24 Nisan 1903 tarihinde Malazgirt'te 6,7 şiddetinde olmuş ve 2.626 kişi ölmüştür. Buna müteakiben 31 Mayıs 1946 Varto Hınıs'ta 5,7 şiddetinde olan depremde 839 kişi ölmüştür.

En etkili ve birçok şeyin altüst olmasına, göçe ve ailelerin dağılmasına, konut - sağlık - okul - yol sorunun hâlen çözülmemesi gibi yaşamın yeniden idame edilmesinin hayli zorlaşmasına neden olan deprem, 19 Ağustos 1966 yılında olmuş şiddeti tam olarak bilinmiyor ve 2.394 kişi ölmüştür. Varto'da zaman zaman irili ufaklı deprem sarsıntıları olmaktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Kaynakça

Muş ilindeki yerleşim birimleri

Varto


George Alexander Macfarren (født 2. marts 1813 i London, død 31. oktober 1887 sammesteds) var en engelsk komponist og  musiker. Han var bror til Walter Cecil Macfarren.

Macfarren virkede trods sluttelig fuldstændig blindhed som lærer ved Royal Academy of Music 1834—1875, derefter tillige ved Cambridge-universitetet. Macfarren, der tog doktorgraden i musik og blev direktør for musikakademiet, har skrevet 9 symfonier, og en række operaer, oratorier, kantater, korsange (Anthems) etc. samt nogen kammermusik, hvilket alt dog ikke er nået uden for hans fædreland, ligesom han er bleven bekendt og anset for sine udgaver af gammel klassisk musik (Purcell og Händel) og for sine lærebøger i musikteori og -historie.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 (i C-dur) (1828-1830) - for orkester
 Symfoni nr. 2 (i D-mol) (1831) - for orkester
 Symfoni nr. 3 (i E-mol) (1832) - for orkester
 Symfoni nr. 4 (i F-mol) (1833) - for orkester
 Symfoni nr. 5 (i A-mol) (1833) - for orkester
 Symfoni nr. 6 (i H-dur) (1836) - for orkester
 Symfoni nr. 7 (i C-mol) (1839-1840, Rev. 1845) - for orkester
 Symfoni nr. 8 (i D-dur) (1845) - for orkester
 Symfoni nr. 9 (i E-mol) (1874) - for orkester
 Klaverkoncert (i C-mol) - for klaver og orkester
 "Romeo og Julie" (1836) (overture) - for orkester

Kilder

Komponister fra England
Professorer fra Storbritannien
Ansatte ved University of Cambridge
Briter i 1800-tallet
Personer fra London

George Alexander Macfarren


Kup Hrvatske u odbojci za muškarce za 2009. godinu je osvojila Mladost Zagreb iz Zagreba.
Kup je igran u jesenskom dijelu sezone 2009./10.

Rezultati

1. kolo
Prvi susreti su igrani 30. rujna, a uzvrati 3. i 4. listopada 2009. godine.

Četvrtzavršnica
Prvi susreti su igrani 11. i 12. studenog, a uzvrati 18. i 19. studenog 2009. godine.

Završni turnir
Igrano 19. i 20. prosinca 2009. u Varaždinu u ŠSD Varaždin - Graberje .

Poveznice
 Kup Hrvatske u odbojci za muškarce
 1.A liga 2009./10.
 1.B liga 2009./10.
 Kup za žene 2009.

Izvori
 hou.hr, KUP HRVATSKE 2009. - seniori (2009./2010.) , pristupljeno 6. siječnja 2017.

2009

Kup Hrvatske u odbojci za muškarce 2009.


John Petre,  baron Petre ( - ) est un pair anglais qui vit pendant la période Tudor et au début de la période Stuart. Lui et sa famille sont des réfractaires - des gens qui restent catholique après la Réforme anglaise. Néanmoins, Lord Petre est nommé à un certain nombre de postes officiels dans le comté d'Essex.

Biographie

John est le seul fils survivant de l'homme d'État  et de sa seconde épouse , fille de William Browne, Lord Maire de Londres. Il vit à Ingatestone Hall dans l'Essex.

Musicien amateur talentueux, il conserve un ensemble complet d'instruments de musique (luth, cinq violes, virginaux et orgue) et est le mécène du compositeur William Byrd, un autre catholique romain qui vit à Stondon Massey, à proximité. À plusieurs reprises, Byrd amène un groupe de musiciens à Ingatestone pour Noël et dédie une collection de ses arrangements de Graduale à Lord Petre. John Petre n'est pas doté des capacités de son père et d'un caractère beaucoup moins énergique, mais étant un propriétaire terrien diligent, une personnalité publique et un musicien compétent, ses grandes possessions et la renommée de son père l'ont bien servi. Comme ses descendants, il est catholique romain, mais il doit garder ses opinions religieuses à l'arrière-plan, sinon James n'aurait guère fait de lui un pair.

En 1570, il épouse Mary (morte le 2 août 1604), fille aînée de Edward Walgrave (ou Waldegrave) de Borley. Au moment de son mariage, Mary est orpheline de père et pauvre mais a donné à ses beaux-parents « beaucoup de joie dans son choix ». Elle laisse quatre fils, dont l'aîné, William (1573-1637),  Lord Petre, est le père de William Petre (1602-1677). Il a probablement érigé le beau gisant de William, et est lui-même commémoré par le magnifique de la chapelle nord, aujourd'hui sacristie.

Lorsque William meurt en 1572, sa veuve continue de résider à Ingatestone Hall. John et son épouse Mary Waldegrave, alors résidant à Writtle Park, cherchent une autre propriété correspondant à leur statut. En 1574, John ajoute West Thorndon Hall et  au domaine familial, qui devient le siège principal de la famille.

Il est fait chevalier, en 1576, par la reine Élisabeth  après la mort de son père. Les journaux domestiques de l'époque de la reine Elizabeth remarquent assez souvent John. Malgré ses attitudes catholiques, il occupe un certain nombre de postes locaux dans l'Essex, en tant que juge de paix, shérif (1575-65) et sous-lieutenant (1590-1598). Il est également député d'Essex dans les parlements de 1584-5 et 1586-7. En 1603, il est élevé à la pairie en tant que baron Petre, de Writtle dans le comté d'Essex. Il reconnait publiquement qu'il est catholique romain et ses descendants sont restés fidèles au catholicisme depuis lors.

En 1600, John installe son fils nouvellement marié à Ingatestone Hall, pour acquérir de l'expérience dans le « gouvernement » d'une maison, et l'inventaire en cours en donne une image vivante dans la génération suivant la mort du constructeur.

Lors de son accession au trône d'Angleterre, le roi Jacques  se trouve à court d'argent et, ses prédécesseurs ayant disposé de toutes les terres de l'abbaye et de l'église, il se met à vendre des pairies. Huit ans plus tard, James crée des baronnets et les vend à la place des pairies. En 1615, James vend des pairies à  chacune, un peu plus de 11 millions de livres sterling aujourd'hui).

Les vastes propriétés de John Petre et sa position dans le comté auraient justifié que Jacques  l'élève à la pairie qu'il est dans les honneurs de l'accession le 21 juillet 1603 et crée ainsi baron Petre de Writtle.

Il meurt à West Horndon, Essex, le 11 octobre 1613, et est enterré à l'église St Edmund et St Mary, Ingatestone, laissant trois fils et une fille. Il augmente les bienfaits de son père à l'Exeter College, verse  à la Virginia Company et devient catholique. L'Exeter College publie en son honneur un in-quarto fin intitulé 'Threni Exoniensium in obitum … D. Johannis Petrei, Baronis de Writtle', Oxford, 1613. Son fils William lui succède dans la baronnie.

Références

Sources

 Edwards, AC, John Petre : Essais sur la vie et les antécédents de John, 1er Lord Petre, 1549-1613 . Londres et New York : Regency Press, 1975.
 PW Hasler, PW (éd. ), The History of Parliament: The House of Commons 1558-1603 (Londres, 1981), III, 209-10.
 Kidd, Charles et Williamson, David (éd. ) La pairie et le baronnet de Debrett (édition 1990). New York : St Martin's Press, 1990,

Liens externes

Lord-lieutenant de l'Essex
Baron de la pairie d'Angleterre au XVIe siècle
Baron de la pairie d'Angleterre au XVIIe siècle
Député du Parlement d'Angleterre au XVIe siècle
Décès en octobre 1613
Naissance en décembre 1549
Décès à 63 ans

John Petre (1er baron Petre)


El Código penal (刑法 Keihō) de Japón se aprobó en 1907 como «Ley n.º 45». Es uno de los seis códigos que forman la base del Derecho de Japón. El Ministerio de Justicia del Gobierno japonés oficialmente emplea el término Código penal (no código criminal).

Está compuesto de dos partes, una general y una especial; esta última consiste en un catálogo de delitos con los límites mínimos y máximos de las penas correspondientes, incluyendo el catálogo de castigos, con la pena capital en primer lugar.

En cuestión de la delincuencia sexual predomina un criterio casi victoriano; además no hay reglamento contra el incesto, y la homosexualidad es tratada con los mismos criterios que la heterosexualidad; la bigamia está prohibida. Entre las sanciones por delitos sexuales agresivos se omite la de castración.

En el catálogo de los delitos se halla el de los juegos aleatorios, así como el de la profanación, el abuso de autoridad por parte de los funcionarios; la asistencia al suicida es un delito, en cambio el aborto ha sido legalizado.

Véase también
 Derecho penal
 Crimen en Japón
 Sistema judicial penal de Japón

Enlaces externos
 Código Penal, traducido al inglés
 Código Penal en japonés e inglés

Japón
Derecho de Japón
Códigos penales

Código penal de Japón


Kamæleonernes strand er en naturfilm instrueret af Adam Schmedes og producer af Loke Film. Filmen har vundet talrige priser og er solgt til over 40 lande. Den er optaget i Grækenland, det eneste sted i Europa hvor den afrikanske kamæleon findes.  Filmen følger Kamæleonernes vanskelige tilværelse midt i et ferieparadis.

Handling
Naturfilm om en lille koloni af afrikanske kamæleoner på en strand i Grækenland. Filmen præsenterer en økologisk problemstilling ved at følge to kamæleoner fra fødsel til død. Historien fortælles med intense billeder fra dyrenes synsvinkel; magien når øgleungerne kravler op af sandet i måneskær; den nådesløse kamp mellem to voksne hanner, som bare skal slås; hunnen, der på udmattelsens rand må opgive at lukke hulen, hvor hun har lagt æg; den uheldige, der har forvildet sig ind mellem egerne på et cykelhjul ... Tæt på området bygges et hotelkompleks, og turisternes tiltagende aktiviteter udgør en fare for kamæleonerne. Mange bliver kørt over, og filmen viser en rekonstruktion, som kan virke voldsom på det yngste publikum. Kamæleonen er et unikt dyr med højt specialiserede funktioner; roterende øjne og en lang, klæbrig og lynhurtig tunge; evnen til at skifte farve på få sekunder. Biologer gør, hvad de kan for at beskytte de sårbare krybdyr, der i Europa kun lever på denne smukke strand.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2008

Film fra Danmark (administrationskategori)
Naturfilm fra Danmark
Børnefilm fra Danmark

Kamæleonernes strand


Metti, una sera a cena ist ein Filmdrama aus dem Jahre 1969, das Regisseur Giuseppe Patroni Griffi nach seinem gleichnamigen Theaterstück inszenierte. Zu den Darstellern gehören unter anderem Florinda Bolkan, Tony Musante, Jean-Louis Trintignant, Annie Girardot und Lino Capolicchio. Der Film wurde zum 22. Cannes Film Festival präsentiert.

Inhalt
In dem Film spielt der Tisch, um den sich vier Personen der kultivierten Mittelschicht treffen, die zentrale Rolle. Dazu gehören Michele, Nina, Giovanna und Max. Michele ist erfolgreicher Buchautor und mit Nina verheiratet. Giovanna ist wohlhabend und eine Freundin von Nina. Max ist Schauspieler. Nina und Max haben eine Affäre, die Michele bekannt sein dürfte. Währenddessen ist Giovanna in Michele verliebt. Die Abende und Gespräche in dieser Runde haben eine eher langweilige und amoralische Atmosphäre, bis Max Nina einen Vorschlag unterbreitet, die "Ablenkung" durch Ric. Er ist ein junger rebellischer Student, der sich prostituiert. Ric verliebt sich allerdings in Nina und versucht, Selbstmord zu begehen. Nina rettet ihn und entscheidet sich dafür, mit ihm ihr Leben zu verbringen. Die Beziehung funktioniert allerdings nicht und kurz darauf bringt Ric Nina wieder zu Michele. Michele beschließt, Ric in die Tisch-Runde aufzunehmen, damit er selbst seine Frau Nina nicht verliert. Das Spiel beginnt nun wieder von vorn.

Hintergrund
Metti, una sera a cena wurde ursprünglich als Theaterstück konzipiert, das Patroni Griffi das erste Mal am Eliseo Theater in Rom im Jahr 1967 inszenierte. Es wurde zwei Jahre lang aufgeführt. Die erste Fassung leitete der Regisseur Giorgion De Lullo. Die Darsteller waren Romolo Valli, Rossella Falk, Elsa Albani, Carlo Giuffré und Umberto Orsini, der die Rolle des Ric spielte.

Die Produktionskosten dieses Films waren niedrig.
Eine sehr wichtige Rolle für seinen Erfolg spielte die Filmmusik, komponiert von Ennio Morricone.

Weblinks

Einzelnachweise

Italienischer Film
Filmtitel 1969
Filmdrama

Metti, una sera a cena


The  pulmonary veins are the veins that transfer oxygenated blood from the lungs to the heart. The largest pulmonary veins are the four main pulmonary veins,  two from each lung that drain into the left atrium of the heart.  The pulmonary veins are part of the pulmonary circulation.

Structure
There are four main pulmonary veins, two from each lung – an inferior and a superior main vein, emerging from each hilum. The main pulmonary veins receive blood from three or four feeding veins in each lung, and drain into the left atrium. The peripheral feeding veins do not follow the bronchial tree. They run between the pulmonary segments from which they drain the blood.

At the root of the lung, the right superior pulmonary vein lies in front of and a little below the pulmonary artery; the inferior is situated at the lowest part of the lung hilum. Behind the pulmonary artery is the bronchus. The right main pulmonary veins (contains oxygenated blood) pass behind the right atrium and superior vena cava; the left in front of the descending thoracic aorta.

Variation
Occasionally the three lobar veins on the right side remain separate, and not infrequently the two left lobar veins end by a common opening into the left atrium. Therefore, the number of pulmonary veins opening into the left atrium can vary between three and five in the healthy population.

The two left lobar veins may be united as a single pulmonary vein in about 25% of people; the two right veins may be united in about 3%.

Function

The pulmonary veins play an essential role in respiration, by receiving blood that has been oxygenated in the alveoli and returning it to the left atrium.

Clinical significance
As part of the pulmonary circulation they carry oxygenated blood back to the heart, as opposed to the veins of the systemic circulation which carry deoxygenated blood.

On chest X-ray, the diameters of pulmonary veins increases from upper to lower lobes, from 3 mm at the first intercoastal space, to 6 mm just above the diaphragm.

A rare genetic defect of the pulmonary veins can cause them to drain into the pulmonary circulation in whole or in part, this is known as a total anomalous pulmonary venous connection (or drainage), or partial anomalous pulmonary connection, respectively.

Additional images

See also

References

External links

 Illustration at infomat.net

Veins of the torso

Pulmonary vein


Balaidos Stadyumu, İspanya'nın Vigo şehrinde 1928 yılında inşa edilen bir stadyumdur.

İspanya'nın Celta Vigo takımının maçlarını yaptığı stadyum, 29.000 seyirci kapasitelidir.

Kaynakça

İspanya'daki stadyumlar
1982 FIFA Dünya Kupası stadyumları
RC Celta de Vigo

Balaídos Stadyumu


Autofelacija je čin oralne stimulacije vlastitog penisa i predstavlja oblik masturbacije. Samo je ograničeni broj muškaraca fizički sposoban izvesti autofelaciju.

Povijest
Egiptolog David Lorton navodi kako mnogi drevni tekstovi opisuju autofelaciju unutar egipatske religije, kako u carstvu bogova, tako i među sljedbenicima koji izvode vjerske obrede. Prema Lortonu, u papirusu Bremner-Rhind 28, 20–24, u dokumentu nazvanom "Knjiga svrgavanja Apophisa", postoji pjesma koja pripovijeda kako je bog sunca Ra stvorio boga Shu i božicu Tefnut tako što je sam sebe doveo do vrhunca tako što je izveo autofelaciju nakon čega je pljunuo vlastito sjeme na zemlju. U drevnim egipatskim tekstovima taj čin obično izvodi bog Atum, a većina tekstova prikazuje samo pljuvanje sjemena ili samo masturbaciju, ali ne oboje.

Michel Foucault navodi Artemidorusovu Oneirokritiku kao identificiranje čina "uzimanja [nečijeg] spolnog organa u svoja [usta]" kao jednog od tri načina za uspostavljanje "odnosa sa sobom". Artemidor je mislio da snovi o ovom "neprirodnom" činu nagovještavaju smrt djece, gubitak ljubavnice ili krajnje siromaštvo onog koji takav san sanja.

Fizički aspekti
Rijetki muškarci posjeduju dovoljnu fleksibilnost i duljinu penisa da mogu sigurno izvesti pregibanje unaprijed potrebno za izvođenje autofelacije. Međutim, povećana fleksibilnost koja se postiže kroz položaje u kojima pomaže gravitacija ili treningom poput gimnastike ili joge nekima će omogućiti uspjeh u provođenju autofelacije. Američki biolozi Craig Bartle i Alfred Charles Kinsey naveli su podatak da se manje od 1% muškaraca može uspješno oralno zadovoljiti putem felacije vlastitog penisa te da samo 2 ili 3 muškarca od tisuću mogu u potpunosti provesti autofelaciju. Prije njihovog istraživanja bihevioristička znanost autofelacija se smatrala problemom, a ne pukom raznovrsnošću u seksualnoj praksi.

Reference u kulturi

Autofelacija je niša u pornografiji. Iako relativno mali broj pornografskih filmova uključuje autofelaciju, neki pornografski glumci zapaženi su upravo zbog ove vještine, uključujući i Rona Jeremya koji je pokazao svoju sposobnost autofelacije u njegovim filmovima iz 1970-ih. I drugi glumci, uključujući Scotta O'Haru, Colea Youngblooda, Stevea Holmesa i Rickyja Martineza, također su glumili izvodeći autofelaciju, a takva praksa postala je podvrsta pornografskog masturbiranja. U poluautobiografskom romanu Brian W. Aldiss iz 1970. godine, Odgajani dječak, opisuje praksu grupne masturbacije u internatu britanskih dječaka. Jedan dječak s posebno velikim penisom bio je sposoban sam sebe na takav način obraditi, što potvrđuje pripovjedač Horatio Stubbs.

Komičar Bill Hicks objasnio je često citiranu šalu o felaciji: "Žena je jedne noći povikala: 'O da, jesi li ikad probala?' Rekao sam: 'Da. Gotovo da mi je slomio leđa.'" Kevin Smith kasnije je razvijao sličnu temu ("Slomio je vrat pokušavajući sisati vlastiti kurac") u svom debitantskom filmu Trgovci. Scenarist / redatelj Larry David, u svom filmu Kiselo grožđe iz 1998. godine, koristio je autofelaciju kao dramski uređaj za ponavljanje radnje s nekoliko prigušenih snimaka glavnog glumca koji se cijelog filma mučio (s problemima u leđima). U 26. sezoni (2000–2001) popularne humoristične emisije Saturday Night Live Will Ferrell glumi lika koji se pridružuje tečaju joge s jedinom svrhom da si može popušiti kao dio dosezanja Samadhija. U skeču se pokazalo da je lik bio uspješan tek nakon tri godine napora. U filmu Mrak Film 2 iz 2001. godine, profesor Dwight Hartman (David Cross) izvodi autofelaciju nakon što je odbio Theovu (Kathleen Robertson) ponudu za oralni seks s njim dok ga ona pokušava zavesti da ukrade ključeve. Na kraju ga onesvijesti telefonom i ukrade ključeve.

Izraz autofelacio često može vrijeđati nečiju muškost, podrazumijevajući da netko izvodi autofelaciju isključivo ili zbog izuzetno visokog samopoštovanja ili zbog nemogućnosti da netko drugi to učini umjesto njega. To je bio smisao u kojem je taj izraz koristio bivši direktor komunikacija Bijele kuće predsjednika Donalda Trumpa Anthony Scaramucci, kada je za stratega Stevea Bannona rekao: "Ja nisam Steve Bannon, ne pokušavam sisati vlastiti kurac."

Vidi također

 Autocunnilingus
 Autoerotizam
 Ior Bock
 Popis spolnih pozicija

Izvori

Vanjske poveznice

 Intervju s čovjekom koji izvodi autofelaciju
 Autofelacija: Ako želite da se nešto učini dobro, napravite to sami - uvodnik

Spolne aktivnosti

Autofelacija


Jack Grealish (født 10. september 1995 i Solihull, England) er en engelsk fodboldspiller der i øjeblikket spiller for Manchester City, han kom til klubben i sommeren 2021 efter at have tilbragt hele karrieren i Aston Villa.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra England
Fodboldspillere fra Aston Villa F.C.
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2020
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2022

Jack Grealish


Buharlaşma ısısı veya diğer adıyla buharlaşma entalpisi, birim miktardaki bir sıvının gaz haline dönüşmesi için gereken enerjidir. Sıvının kaynama sıcaklığında ölçülür ve genellikle joule/gram veya kJ/mol birimleri cinsinden ifade edilir. Daha genel kullanımı molar buharlaşma entalpisi olup anlamı bir mol sıvıyı buharlaştırmak için gereken enerji toplamıdır.

Sıcaklıkla DH'ın değişimi, bir sıvı, bir katının buharı ile dengede olması durumuna da uygulanabilir. Bu durum için DH buharlaşma ısısı olarak adlandırılır. Buharlaşma ısısı artan sıcaklık ile azalır. Kritik noktada sıfır değerine ulaşır. Bu sıcaklıkta sıvı ve buhar birbirine benzer.

Buharlaşma ısısı

DHbuharlaşma = Hbuhar - Hsıvı-katı

biçiminde ifade edilebilir.

Suyun buharlaşma ısısı 2257 joule/gramdır (yaklaşık 540 cal/g).

Kimyasal özellikler
Isı
Termodinamik

Buharlaşma entalpisi


මහාකෝණී ත්‍රිකෝණයක් යනු එක් කෝණයක් මහා කෝණයක් හෙවත් අංශක 90 ට වැඩි කෝණයක්  වන ත්‍රිකෝණයකි. අනිවාර්යයෙන්ම අනෙක් කෝණ දෙක සුළු කෝණ විය යුතුය.

සබැඳි පිටු
 ඍජුකෝණී ත්‍රිකෝණය
 සුළුකෝණී ත්‍රිකෝණය

මහාකෝණී ත්‍රිකෝණය


විප්ලවකාරී ද්‍රව්‍යමය දියුණු වීම් නව නිෂ්පාදන හා නව කර්මාන්ත සඳහා මග පාදා ඇත. නමුත් ස්ථායී කර්මාන්ත භාවිතා වන ද්‍රව්‍ය වර්ධනය කිරීමට හ‍ා දෝෂ නිරාකරණයට ද්‍රව්‍යමය විද්‍යාඥයින් යොදා ගනී. ද්‍රව්‍යමය විද්‍යාවේ කාර්මික යෙදීම්වලට ද්‍රව්‍ය සැළසුම් කිරීම , ද්‍රව්‍ය කාර්මිකව නිෂ්ප‍ාදනයේදී පිරිවැය ප්‍රතිලාභ තුලනය , සකස් කිරීමේ තාක්ෂණික ක්‍රම (වාත්තු කිරීම, රෝල් කිරීම, පෑස්සීම, අයන රෝපණය, ස්ඵටික වර්ධනය, තුනී පටල පහ කිරීම, රත් කර ඝන වීමට සැළැස්වීම, etc)  හා විශ්ලේෂණික තාක්ෂණික ක්‍රම (ඉලෙක්ට්‍රෝන අන්වීක්ෂය X කිරණ විවරණය, කැලරි මීටරය, න්‍යෂ්ටික අන්වීක්ෂය (HFIB) , රදර්ෆර්ච්ගේ විකිරණ ආපසු හැරීම, නියුට්‍රෝන විවර්ථනය ආදිය ඇතුළත් වේ.)

ද්‍රව්‍ය වර්ගීකරණයට අමතරව ද්‍රව්‍ය විද්‍යාඥයින් / ඉංජිනේරුවන් ද්‍රව්‍යය නිස්සාරණය හා ඒවා ප්‍රයෝජනවත් දේ බවට පත් කිරීම ආදිය පිළිබඳ කටයුතු කරති. ලෝහ විද්‍යාඥයින්ට / ඉංජිනේරුවන්ට අවශ්‍ය දැනුම වන්නේ ලෝහ වාත්තු කිරීම , වාත්තු වැඩ පොළ ක්‍රම ශිල්ප, ඕරා ඌෂ්ටක නිස්සාරණය හා විද්‍යුත් විච්ඡේදනය ආශ්‍රයෙන් නිස්සාරණය යන අංශ පිළිබද දැනුමයි. විශාල ද්‍රව්‍යයක ද්විතීයික මූල ද්‍රව්‍ය හෝ සංයෝග කුඩා ප්‍රමාණ තිබීම, නොතිබීම හෝ වෙනස්වීම නිෂ්පාදනය වන ද්‍රව්‍යයේ අවසාන ගති ගුණවලට බලපෑම් ඇති කරයි. උදාහරණ ලෙස ලෝහ වර්ගී කරණය කරන්නේ 1/10 හා 1/100  ලෙස එහි අඩංගු කාබන් හා අනෙකුත් මිශ්‍ර ලෝහවල බර ප්‍රතිශත මත පදනම්වය. ඒ කෙසේ නමුත් ධාරා ඌෂ්මතය මගින් යකඩ නිස්සාරණයේදී භාවිතා කරන නිස්සාරණ හා පිරිසිදු කරන ක්‍රම නිෂ්පාදනය කරන ලෝහවල තත්වයට බලපෑමක් ඇති කරයි.

භෞතික විද්‍යාවේ හා ද්‍රව්‍යමය විද්‍යාවේ ඇති අතිච්ඡාදනය වීම නිසා ද්‍රව්‍යමය භෞතික විද්‍යාව ලෙස නව ක්ෂේත්‍රයක් බිහිවී ඇත. එහිදී සලකනු ලබන්නේ ද්‍රව්‍යවල භෞතික ගුණ පිළිබඳවයි. මෙහි පිවිසුම සංක්ෂිප්ත පදාර්ථ භෞතිකයට වඩා මහේක්ෂීය හා ව්‍යවහාරික වෙයි. මෙම ක්ෂේත්‍රය පිළිබඳ වැඩිදුර තොරතුරු සදහා ද්‍රව්‍යමය භෞතික විද්‍යාව පිළිබඳ වැදගත් ප්‍රකාශන බලන්න.

 මිශ්‍ර ලෝහ පිළිබඳව අධ්‍යයනය ද්‍රව්‍යමය විද්‍යාවේ වැදගත් අංශයකි. දැනට භාවිතයේ ඇති මිශ්‍ර ලෝහ වලින් වානේ, මළ නොකන වානේ, චීනච්චට්ටි , මිශ්‍ර වානේවලට සමානුපාතිකව වඩා වැඩි ප්‍රමාණාත්මක හා වාණිජමය වටිනාකමක් ඇත. යකඩ කාබන් සමග විවිධ අනුපාතවලින් මිශ්‍ර කළ විට පහත්, මධ්‍යම හා අධික කාබන් වානේ ලැබේ. ව‍ානේවල දැඩි බව හා ආනතයේ ප්‍රබලතාවය එහි ඇති වානේ කාබන් ප්‍රමාණයට කෙළින්ම සම්බන්ධ වෙයි. කාබන් මට්ටම වැඩිවීම අඩු නම්‍යතාවයකට හා දෘඩතාවයකට හේතු වේ. සිලිකන් එකතු කිරීම හා ග්‍රැෆටයිසේෂන් මගින් චීනච්චට්ටි නිපදවේ. (නමුත් සමහර චීනච්චට්ටි ග්‍රැෆටයිසේෂනයට භාජනය නොවීම නිපදවේ.) ක්රොමියම් , නිකල් හා මොලිබ්ඩිනම් (10% ට වැඩියෙන්) කාබන් වානේවලට එකතු කිරීමෙන් මළ නොකන වානේ සෑදේ.

අනෙකුත් වැදගත් මිශ්‍ර ලෝහ වන්නේ ඇළුමිණියම්, ටයිටේනියම්, තඹ හා මැග්නිසීයම් හි මිශ්‍ර ලෝහයයි. තඹවල මිශ්‍ර ලෝහ බොහෝ කල් සිට හඳුනා‍ෙගන තිබිණි. (ලෝකඩ යුගයේ සිට) අනෙකුත් ලෝහවල මිශ්‍ර ලෝහ සාපේක්ෂය මෑත කාලීනව නිෂ්පාදනය කරන ලද ඒවාය. මෙම ලෝහවල රසායනික ප්‍රතික්‍රියාකාරිත්වය නිසා මේවාට අවශ්‍ය විද්‍යුත් විච්ඡේදන නිස්සාරණ ක්‍රම දියුණු වූයේ මෑත කාලීනවය. ඇළුමිණියම් , ටයිටේනියම් හා මැග්නීසියම් මිශ්‍ර ලෝහ ඒවායේ ඉහළ ශක්ති ස්කන්ධ අනුපාතයට නම් දරා සිටී. තවද මැග්නීසියම්හි මිශ්‍ර ලෝහවලට විද්‍යුත් චුම්භක ආවරණ සැපයීමේ හැකියාව ඇත. මෙම ද්‍රව්‍යවල විශාල වියදමට වඩා ඉහළ ශක්ති ස්කන්ධ වැදගත් බැවින්  ගුවන්යානා කර්මාන්ත හා සමහරක් මෝටර් රථ සම්බන්ධ ඉංජිනේරුමය යෙදීම්වල දී වැදගත් වේ.

ලෝහ හැරුණු කොට බහු අවයවික හා සෙරුමික් ද ද්‍රව්‍යමය විද්‍යාවේ වැදගත් අංශ වේ. ප්ලාස්ටික් සෑදීම අමුද්‍රව්‍ය (රෙසින) වන්නේ බහුඅවයවයකයි. ප්ලාස්ටික් යනු ඇත්ත වශයෙන්ම අවසාන නිෂ්පාදනයයි. රෙසිනයකට බහු අවයවක එකක් හෝ කිහිපයක් එකතු කර සැකසීම අතර තුර අවසාන ඵලයට හැඩ ගස්වනු ලැබේ. දැනට  දැනට භාවිතා වන බහුඅවයව වලට පොලිඑනිලීන්, පොලිස්ටයිරීන් , නයිලෝන් පොලිඑස්ටර්, ඇක්‍රිලික්, පොලියොරො එනේන් හා පොලි කාබනේට් ආදිය ඇතුළත් වේ. ප්ලාස්ටික් සාමාන්‍යයෙන් "වෙළදාමය" "විශේෂ" හා "ඉන්ජිනේරුමය" ලෙස වර්ගීකරණය කෙරේ.

PVC (polyvinyl – chloride) බහුලව භාවිත‍ා වේ. මිලෙන් අඩු අතර වාර්ෂික නිෂ්පාදන ප්‍රමාණය විශාලය. මෙයට විශාල පරාසයක යෙදීම් ඇත. කෘතිම සම් සිට විද්‍යුත් පරිවාරක හා රැහැන් දක්වා ද, ඇසුරුම් හා බහාලුම් ද ඒවා අතරට අයත් වේ. PVC වල බහුකාර්ය බවට හේතුවී ඇත්තේ පුළුල් පරාසයකින් යුත් සුචිකාර්ය බව හා එය පිළිගන්නා අනෙකුත් ආදේශකයි. බහු අවයවක විද්‍යාවේදී ආදේශක යන්නෙන් හැගෙන්නේ මූලික බහු අවයවකයේ ද්‍රව්‍යමය ගුණ වෙනස් කිරීමට යොදන රසායන ද්‍රව්‍ය හා සංයෝගයි.

පොලි කාබනේට් සාමාන්‍යයෙන් ඉංජිනේරුමය ප්ලාස්ටික් වර්ගයක් ලෙස සලකනු ලැබේ. (අනෙකුත් උදාහරණවලට PEEK, ABS ආදිය ඇතුළත් වේ.) මෙවැනි ප්ලාස්ටික් වර්ග ඒවායේ සුපිරි ශක්තිමත් බවට හා අනෙකුත් විශේෂ ද්‍රව්‍යමය ගුණවල‍ට නම් දරා සිටී. ඒවා සාමාන්‍යයෙන් වරක් පාවිච්චිකර ඉවත දැමිය හැකි යෙදීම්වල දී භාවිතා නොවේ.

විශේෂ ප්ලාස්ටික් යනු ඒවාට ආවේනික ගුණ ඇති ද්‍රව්‍යයයි. උදාහරණයක් ලෙස ඉතා ඉහළ ශක්තිමත් බව, විද්‍යුත් ප්‍රතිදීප්තිය, අධික තාප ස්ථායි බව,ආදිය වේ.

විවිධ ප්ලාස්ටික් වර්ග එකි‍ෙනකින් වෙන් කෙරෙන්නේ ද්‍රව්‍ය මත පදනම්ව නොව ඒවායේ ගුණ හා යෙදීම් මත පදනම්වය. උදාහරණ ලෙස හෙලිඑනිලීන් (PE) මිලෙන් අඩු ඝර්ෂණයෙන් අඩු සාමාන්‍යයෙන් බැහැර වන සිලි සිලි බෑග් නිෂ්පාදනයට යොදා ගන්නා බහු අවයවයක් වන අතර එය වෙළදමය ප්ලාස්ටික් ගණයට වැටේ. එනමුත් මධ්‍යම ඝණත්ව පොලිඑලීන් (MDPE) භූගත වායු හා ජලනල සදහා යොදා ගනී. ඉතා ඉහළ අණුක භාර පොලිඑනිලීන් (UHMWPE) ලෙස හදුන්වන තවත් ප්‍රභේදයක් කාර්මික උපකරණවල ලිස්සන පීලි සදහා ද සවිකරන ලද උතුම් සන්ධිවල අඩු ඝර්ෂණ කෙවෙනි සදහා ද භාවිතා වේ. මෙය ඉංජිනේරුමය ප්ලාස්ටික් විශේෂයකි.

කර්මාන්තවල දී ද්‍රව්‍යයමය විද්‍යාවේ තවත් යෙදීමක් වන්නේ සංයුක්ත ද්‍රව්‍ය යනු මහේක්ෂීය කලාප දෙකක් හෝ කිහිපයක එකතුවෙන් සෑදුණු ව්‍යුහමය ද්‍රව්‍යයයි. උදාහරණයක් ලෙස වානේ සවි ගැන්වූ කොන්ක්‍රීට් දැක්විය හැකිය. රූපවාහිනී , ජංගම දුරකථන වැනි දේවල "ප්ලාස්ටික්" ආවරණවල ද දැක ගත හැක. මෙම ප්ලාස්ටික් ආවරණය සෑදි ඇත්තේ acrylonitrile - butadiene – styrene (ABS) වැනි තාප සුවිකාර්ය දේ වලිනි. තවද එයට කැල්සියම් කාබනේට් හුණු, මිනිරන් වීදුරු, වීදුරු ෆයිබර් හෝ කාබන් ෆයිබර් හෝ සංසරණ කාරක ලෙස ඒවායේ කාර්ය භාර්ය මත පදනම්ව හඳුන්වනු ලැබේ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Materials_Science#Materials_in_industry

ද්‍රව්‍යමය විද්‍යාව-කර්මාන්ත වල භාවිතා වන ද්‍රව්‍ය


طلوسة هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء مرجعيون في محافظة النبطية. وتقع قرب مركبا

وصلات خارجية
لمزيد من الإطلاع على أحوال هذه البلدة اللبنانية مراجعة تتوخى البركة من مقام بنيامين
موقع بلدة طلوسة

المراجع

أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات شيعية في لبنان
قرى جبل عامل
قضاء مرجعيون
مدن لبنان
أماكن مأهولة في قضاء مرجعيون

طلوسة


est un geyser de type « cône » situé dans le  dans le parc national de Yellowstone aux États-Unis. Il se trouve à quelques mètres du chemin lié à Spasmodic Geyser.

 est situé dans le complexe  avec Sawmill Geyser et Spasmodic Geyser. Son nom provient du grec penta (« cinq ») donné en référence aux cinq évents qu'il possède. En raison de son emplacement dans le complexe ,  a une relation très étroite avec l'activité de Sawmill Geyser et des autres geysers situés à proximité. Les éruptions de  commencent généralement lorsque les niveaux d'eau dans le complexe augmentent. Cela se produit généralement après , et parfois après le début des éruptions de Tardy Geyser. Avant une éruption, l'eau s'accumule près de  et peut couler vers . Il arrive que ce dernier commence son éruption, ce qui a pour effet de vider l'eau de  sans que celui-ci n'ait pu entrer en éruption.  entre généralement en éruption avec Spasmodic et se termine quelques minutes après la fin de son éruption.

Les éruptions sont en général infréquentes. Lorsqu'elles sont plus fréquentes, on dit que le complexe  est en mode «  ». Durant ces périodes, il peut entrer en éruption plusieurs fois par jour.

Les éruptions consistent en des jets provenant de l'évent principal et atteignant plus de , ainsi que des plus petits jets provenant des autres évents et atteignant . Les éruptions durent de  à plus de .  possède un autre type d'éruption, qui consiste principalement en la libération de vapeur et de petites quantités d'eau. Ces éruptions en « phase vapeur » sont assez rares et durent généralement moins de .

Pendant un moment,  était connu sous le nom de .

Notes et références

Liens externes

Geyser dans le comté de Teton (Wyoming)
Geyser dans le parc national de Yellowstone

Penta Geyser


is a town located in Agawa District, Kōchi Prefecture, Japan. , the town had an estimated population of 21,672 in 10403 households and a population density of 46 persons per km². The total area of the town is . The town is famous for the production of .

Geography
Ino is located in the Shikoku Mountains of north-central Kōchi Prefecture.

Neighbouring municipalities
Kōchi Prefecture
 Kōnan
 Tosa
 Tosa
 Ōkawa
 Ochi
 Hidaka
 Niyodogawa
Ehime Prefecture
Niihama
Saijō
Kumakōgen

Climate
Ino has a humid subtropical climate (Köppen climate classification Cfa) with hot, humid summers and cool winters. There is significant precipitation throughout the year, especially during June and July. The average annual temperature in Ino is . The average annual rainfall is  with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around , and lowest in January, at around . The highest temperature ever recorded in Ino was  on 11 July 1994; the coldest temperature ever recorded was  on 15 January 1985.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Ino in 2020 is 21,374 people. Ino has been conducting censuses since 1920.

History
As with all of Kōchi Prefecture, the area of Ino was part of ancient Tosa Province.  During the Edo period, the area was part of the holdings of Tosa Domain ruled by the Yamauchi clan from their seat at Kōchi Castle. Following the Meiji restoration, the village of Ino was established within Agawa District, Kōchi with the creation of the modern municipalities system on October 1, 1889. On October 1, 2004 the village of Gohoku, also from Agawa District, and the village of Hongawa, from Tosa District, were merged into Ino, increasing its size by almost a factor of five.

Government
Ino has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral town council of 18 members. Ino, together with the municipalities of Agawa District, contributes two members to the Kōchi Prefectural Assembly. In terms of national politics, the town is part of Kōchi 2nd district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
Traditionally, agriculture, forestry and paper production were mainstays of the local economy.

Education
Ino has seven public elementary schools and five public middle schools operated by the town government and two public high schools operated by the Kōchi Prefectural Department of Education.

Transportation

Railway
  JR Shikoku - Dosan Line
  -  -
 Tosaden Kōtsū - Ino Line (tram line)
  -  -  -  -  -  -  -  -  -

Highways
  Kōchi Expressway

Sister city relations
 - Cotia, São Paulo, Brazil, since June 16, 1966

Local attractions
 Ino Paper Museum

Noted people from Ino
Arase Nagahide, sumo wrestler and television personality

References

External links

 Ino official website

Towns in Kōchi Prefecture
Ino, Kōchi

Ino, Kōchi


Acidul cromic este un tip special de oxoacid, cu formula chimică H2CrO4, în care atomul central de crom are un număr de oxidare egal cu +6 (VI). Atât acidul, cât și sărurile sale, sunt agenți oxidanți puternici. Formează două tipuri de săruri: cromați (cromat de potasiu) și dicromați (dicromat de potasiu). Anhidrida sa este trioxidul de crom și este un acid slab.

Obținere
Teoretic, acidul cromic se poate obține prin reacția dintre trioxidul de crom (anhidrida sa) și apă:

De asemenea, mai există și alte metode:
 la fierbere

Proprietăți chimice

Acidul cromicse transformă în acid dicromic, H2Cr2O7, prin protonarea totală:

[Cr2O7]2− + 2H+  H2Cr2O7  H2CrO4 + CrO3

Ionul dicromat poate fi obținut și prin reacția trioxidului de crom și acid cromic.

Referințe

Acizi anorganici
Cromați
Oxidanți

Acid cromic


Fidélis Policarpo Cabral d'Almada (Mansôa, 1929), foi um político do PAIGC (Partido Africano da Independência da Guiné e Cabo Verde), ocupou entre outros cargos, o de Ministro dos Negócios Estrangeiros da Guiné-Bissau entre 1983 e 1984.

Biografia
Fidélis Policarpo Cabral d'Almada nasceu em fevereiro de 1929 em Mansôa, na região do Oio, na Guiné Portuguesa, hoje Guiné-Bissau.

Estudou na Faculdade de Direito de São Paulo e durante a sua estadia no Brasil conviveu com José Nunes Pereira do MPLA no Rio de Janeiro.

Tornou-se Ministro da Justiça no governo do Presidente do Conselho de Estado Luís Cabral em 1973, após a declaração de independência de Portugal em 24 de setembro de 1973, reconhecida por Portugal em 10 de setembro de 1974. Manteve o cargo ministerial mesmo após Cabral ter sido deposto em 14 de novembro de 1980 pelo anterior primeiro-ministro João Bernardo Vieira até 1983.

Após a queda de Luís Cabral, devido ao golpe de estado promovido pelo anterior Primeiro-Ministro João Bernardo Vieira de 14 de Novembro de 1980, mantem o cargo e  fica em funções até 1983. No curso de uma remodelação do governo em 1983, ele substituiu Samba Lamine Mané como ministro dos Negócios Estrangeiros e ocupou o cargo até 1984, após o qual Júlio Semedo o sucedeu.

Almada assumiu o cargo de Ministro da Educação, Cultura e Desporto em 1984 no governo do Presidente João Bernardo Vieira e cargo que ocupou até 1989. Mais recentemente, foi Ministro de Estado no Gabinete da Presidência entre 1989 e 1992 e permaneceu neste cargo até 1992.

Reconhecimento
A Faculdade de Direito de São Paulo, Brasil, homenageou-o no dia 23 de setembro de 1982.

Ligações externas
 Portal Casa Comum |  Documentações

Nascidos em 1929
Guineenses (Guiné-Bissau) do século XX
Ministros das Relações Exteriores da Guiné-Bissau
Ministros da Guiné-Bissau

Fidélis Cabral d'Almada


Nicolás de Araníbar Fernández Cornejo (Locumba, 10 de septiembre de 1767 - Lima, 10 de julio de 1851) fue un abogado, magistrado y político peruano. Fue diputado y presidente del Primer Congreso Constituyente del Perú (1823), senador de la República (1829-1832), ministro de Gobierno y Relaciones Exteriores (1832) y presidente de la Corte Suprema en varios períodos.

Estudios y primeras funciones

Hijo de Joaquín de Araníbar y Fernández Cornejo y Cipriana Fernández Cornejo y Rendón. Ingresó al Seminario de San Jerónimo de Arequipa y recibió la primera tonsura en 1797. Luego se trasladó al Cuzco, donde se recibió de abogado ante la Real Audiencia, el 20 de junio de 1798.

De retorno a Arequipa, ejerció como fiscal de la Intendencia. En 1812 fue elegido diputado por Arequipa ante las Cortes Generales de España, pero no quiso viajar a la península y permaneció en Arequipa, donde fue designado alcalde de primera nominación del ayuntamiento provincial, en 1813. Luego se trasladó a la capital del Virreinato, donde convalidó su título de abogado ante la Real Audiencia de Lima en 1814. Ejerció como abogado de las fuerzas eclesiásticas, y como asesor supernumerario y juez de alzadas del tribunal del Consulado de Lima.

En 1821 fue nombrado auditor general de guerra por el virrey José de la Serna. Cuando se produjo el avance del Ejército Libertador y la retirada de las fuerzas realistas de la capital, decidió permanecer en la ciudad. Se plegó entonces a la causa patriota y firmó el acta de Declaración de Independencia aprobada por los vecinos de Lima en sesión de cabildo abierto, el 15 de julio de 1821.

Presidente del primer Congreso Constituyente
Fue elegido diputado por Arequipa ante el Primer Congreso Constituyente, cuya presidencia ejerció de 20 de febrero al 20 de abril de 1823.

Estuvo entre los diputados que acompañaron al presidente José de la Riva Agüero a Trujillo (norte del Perú), durante la crisis política que estalló en vísperas del arribo de Bolívar. Fue en esas circunstancias cuando el 19 de julio de 1823, Riva Agüero decretó la disolución del Congreso y estableció un senado, conocido como "Senado de Trujillo", compuesto por diez vocales elegidos entre los mismos diputados, uno por cada departamento: Nicolás de Araníbar (Arequipa), Hipólito Unanue (Tarma), José Pezet (Cusco), Francisco Salazar (Puno), José Rafael Miranda (Ayacucho), Justo Figuerola (Huancavelica), Manuel de Arias (Lima), Toribio Dávalos (La Costa), José de Larrea (Huaylas) y Martín de Ostolaza (Trujillo). Este senado celebró 27 sesiones del 18 de septiembre al 18 de noviembre de 1823. Los diputados que se opusieron fueron embarcados al sur. Pero tampoco Araníbar quiso apoyar a Riva Agüero y regresó a Lima para reintegrarse al Congreso legítimo, firmando la protesta contra los actos inconstitucionales de dicho mandatario (19 de agosto de 1823).

Consolidada la independencia, fue elegido decano del Colegio de Abogados de Lima en 1827, así como vocal interino de la Corte Superior de Justicia.

Senador, consejero y ministro de Estado
Bajo el primer gobierno de Agustín Gamarra fue elegido senador por el departamento de Arequipa, así como diputado por la provincia de Arequipa (1829). Optó por ocupar la curul de senador, siendo reemplazado en la Cámara de Diputados por el suplente Manuel Gandarillas. Fue miembro de la Comisión Permanente y vicepresidente de su cámara en 1831.

Cuando el presidente del Senado Andrés Reyes y Buitrón tuvo que ocupar interinamente el Poder Ejecutivo por ausencia del presidente Gamarra, Araníbar, en su calidad de vicepresidente del Senado, ejerció la presidencia interina de este cuerpo legislativo (de 18 de abril a 7 de junio de 1831).

Durante el gobierno de Gamarra integró también el Consejo de Estado, de 1831 a 1832, al lado de personalidades como Manuel Tellería Vicuña, Andrés Reyes y Buitrón y José Braulio del Campo Redondo. Fue secretario permanente de dicho organismo. Y fue también ministro de Gobierno y Relaciones Exteriores por un breve período: de 5 de octubre a 13 de noviembre de 1832.

Presidente de la Corte Suprema
El 24 de agosto de 1831 fue nombrado vocal de la Corte Suprema. A partir de entonces se consagró al ejercicio de la magistratura. Durante la reforma judicial de 1839 fue ratificado en su cargo.

Fue presidente de la Corte Suprema en cuatro períodos: 1835-1836, 1839-1840, 1842-1843 y 1851. Y en tal calidad, recibió en Palacio de Gobierno al general Juan Francisco de Vidal cuando este ingresó a Lima para ocupar la presidencia de la República, el 26 de agosto de 1842.

Falleció ejerciendo la más alta magistratura judicial, el 10 de julio de 1851. Fue sepultado en el Cementerio Presbítero Maestro. Su viuda, Lorenza del Llano y de la Casa, le sobrevivió por muchos años y murió en 1883.

Descendencia
El 25 de julio de 1826 se casó con Lorenza del Llano y de la Casa, en la parroquia de San Marcelo (Lima). Tuvo nueve hijos, entre los cuales están: María Josefa de la Resurrección de Araníbar y Llano, que se casó con el general y político Manuel de Mendiburu; y José Nicolás de Araníbar y Llano, que también fue abogado, magistrado y político, y llegó a ejercer importantes cargos como el de ministro de Estado, senador y fiscal supremo.

Véase también
 Primer Congreso Constituyente del Perú

Referencias

Bibliografía

Abogados de Perú
Alcaldes ordinarios de Arequipa
Firmantes del Acta de Declaración de Independencia de Perú
Jueces de Perú
Ministros de Gobierno y Relaciones Exteriores de Perú
Presidentes de Congresos Constituyentes de Perú
Presidentes de la Corte Suprema de Perú
Tacneños
Diputados constituyentes de Perú (1822)
Diputados de Perú 1829
Senadores por Arequipa
Diputados por Arequipa
Senado de Trujillo

Nicolás de Araníbar


جيسون ليبريت (Jason Liebrecht) (اسمه الكامل إرنيستو جيسون ليبريت (Ernesto Jason Liebrecht)) هو مؤدي أصوات أمريكي ولد في 11 يوليو 1973 في أوستن, تكساس.

أدواره في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 أسطول الزجاج - فيتي
 ون بيس - روب لوتشي
 دي جرايمان - لافي, كونت الألفية
 داركر ذان بلاك: المقاول الأسود - هيه
 غوست هنت - جون براون
 تسوباسا كرونيكل - شاوران
 بلاك كات - ترين هارتنت
 موشيشي - زين (جسر ليلة واحدة)
 الرمية الكبرى - كيوهيه أكيمارو
 بازيليسك: لفائف نينجا كوغا - كيساراغي سايمون
 سكول رمبل - هاري ماكنزي
 باكانو! - لاك غاندور, غيرد أفارو
 ترينيتي بلاد - رادو بارفون
 سولتي راي - آشلي لينكس
 كينيتشي: التلميذ الأقوى - ناتسو تانيموتو/هيرميت
 عدن الشرق - أكيرا تاكيزاوا
 فتاة الجحيم - سنتارو
 دراغون بول كاي - جيس
 دراغون بول سوبر - تشامبا
 الخادم الأسود - فينيان/فيني
 الخادم الأسود 2 - فينيان/فيني
 C - كو سينوزا
 إندكس معينة خاصة بالسحر - آوريولوس إيزارد
 شاكوغان نو شانا III(فاينل) - تيزكاتليبوكا
 كارد كابتور ساكورا: بطاقات كلير - لي شاوران
 بوبتيبيبيك - بيبيمي (الحلقة 6B)
 أكا: قسم التفتيش الخاص بالقطاع 13 - ليليوم
 أورينج - هيروتو سوا
 توكين رانبو: هانامارو - موتسونوكامي يوشيوكي
 توكين رانبو: هانامارو: الموسم الثاني - موتسونوكامي يوشيوكي
 ناينتي ون دايز - سيربينتي
 نوراغامي - ياتو
 نوراغامي ARAGOTO - ياتو
 أكاديميتي للأبطال - دابي

أوفا أنمي
 إيسيكاي نو سيكيشي مونوغاتاري - كينشي ماساكي

أفلام أنمي
 فيلم خيميائي الفولاذ: محتل شامبالا - ألفونس هايدريخ
 تسوباسا كرونيكل: أميرة بلد أقفاص الطيور - شاوران
 إكس إكس إكس هوليك: حلم ليلة منتصف الصيف - شاوران
 سمر وورز - ريوهيه جينّوتشي

أدواره في ألعاب الفيديو
 سلسلة ألعاب ستريت فايتر
 ستريت فايتر IV - إيبل
 سوبر ستريت فايتر IV - إيبل
 سوبر ستريت فايتر IV آركيد إديشن - إيبل
 ألترا ستريت فايتر IV - إيبل
 ستريت فايتر V - إيبل
 ستريت فايتر V آركيد إديشن - إيبل
 ستريت فايتر X تيكن - إيبل

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون من أصل تشيلي
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو ألعاب فيديو أمريكيون
ممثلو الأداء الصوتي لشخصيات ون بيس
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلون أمريكيون من أصل إسباني وأمريكي لاتيني
ممثلون من أوستن (تكساس)
مواليد 1973
مواليد في أوستن (تكساس)

جيسون ليبريت


Ukhrul es una localidad de la India, centro administrativo del distrito de Ukhrul, en el estado de Manipur.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 1869  a 82 km de la capital estatal, Imfal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 24 553 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Manipur

Ukhrul


The Ritz London er et femstjernet hotel, der ligger i Piccadilly i London, England i en listed building af anden grad. Det er et symbol på overklasse og luksus, og det er et af de mest prestigefuldte og kendte hoteller i verden. Det er medlem af det internationale konsortium The Leading Hotels of the World.

Hotellet blev åbnet af den schweiziske hotelejer César Ritz i maj 1906, otte år efter han havde etableret Hôtel Ritz Paris. Efter en langsom start begydte hotellet at blive populært mod slutningen af første verdenskrig, og det blev særlig eftertragten blandt tidens politikere, forfattere og skuespillere. David Lloyd George holdt en række hemmelige møder på Ritz i den sidste halvdel af krigen, og det var på Ritz, at han besluttede at gribe ind på vegne af Grækenland overfor Tyrkiet. Noël Coward var en kendt gæst på Ritz i 1920'erne og 1930'erne.

Det var ejet af Bracewell-Smith famileni en lang periode frem til 1976, hvor, The Ellerman Group of Companies købte det for £80 mio. fra Trafalgar House i oktober 1995. De brugte 8 år og £40 mio. på at restaurere det til dets tidligere storhed. I 2002 blev hotellet det første, der modtog en royal warrant fra HRH prinsen af Wales for dets banquet og cateringvirksomhed.

Eksteriøret er både strukturelt og visuelt i fransk-amerikansk stil, med små spor af engelsk arkitektur, og det under stærk indflydelse af arkitektoniske traditioner fra Paris. Facaden mod Piccadilly er omkring 70 m lang, heraf omkring 30 m på Arlington Street og 27 m Green Park-siden. På hjørnerne af pavillontagene har Ritz store grønne løve i kobber. Hotellet har 111 værelse og 23 suiter.

The Ritz Club, der har været ejet af Ritz Hotels ejere siden 1998, er et casino i hotellet kælder, som er indrettet i det tidligere Ritz Bar and Grill. Her findes roulette, blackjack, baccarat og poker, samt spillemaskiner.

Interiøret, der hovedsageligt er designet af folk fra London og Paris, er i Ludvig 16.-stil. Forfatteren Marcus Binney beskriver den store suite i stueplan som "en af de største mesterværker inden for hotelarkitektur", og sammenligner det med kongelige slotte med dets "store
The interior was designed mainly by London and Paris based designers in the Louis XVI style, which is consistent throughout. Author Marcus Binney describes the great suite of ground-floor rooms as "one of the all-time masterpieces of hotel architecture" and compares it to a royal palace with its "store udsigter, høje proportioner og glimtende lysekroner".

The Ritz' mest kendte facilitet er Palm Court, hvor der afholdes det berømte "Tea at the Ritz". Den er overdådigt dekoreret i Ludvig 16.-stil med stor forgyldte spejle og flødefarvede paneler. Hotellet ahr seks private spisestuer Marie Antoinette Suite, med udskårne loftspaneler, og værelser iWilliam Kent House, der er listed building af anden grad. The Rivoli Bar, der er opført i Art Deco-stil, blev designet i 2001 af Tessa Kennedy, til at ligne baren på Orientekspressen.

Se også
Hoteller i London

Referencer

Eksterne henvisninger

Hoteller i England
Bygninger, konstruktioner og anlæg i London
Etableret i 1906

The Ritz Hotel


Die Stille Hilfe für Kriegsgefangene und Internierte (hrv. Tiha pomoć za ratne zarobljenike i internirane), kratica Stille Hilfe, njemačka je humanitarna organizacija poznata po zalaganju i pomoći za uhićene, osuđene i odbjegle pripadnike SS-a nakon Drugog svjetskog rata.

Počela je djelovati u tajnosti 1946. godine. Službeno je osnovana 1951. godine.

Poznata je po pomoći u bijegu Adolfa Eichmanna (1950.), Johanna von Leersa (1950.), Waltera Rauffa (1949.) kao i Josefa Mengelea (1949.) u Južnu Ameriku.

Povezani članci

 Gudrun Burwitz
 Štakorski kanali

Izvori

Nacizam

Stille Hilfe


Ristilpokar eru litlir vasar eða pokar som myndast á þarminum. Þeir eru um 5-10mm stórir. Flestir eru einkennalausir en um 10-20% fá ristilpokabólgu.

Orsakir
Orsökin er enn óþekkt en talið er að vestrænt fæði með minni trefjum sé hluti af orsökinni.

Einkenni
Kviðverkir oftast í neðri hluta kviðar ásamt hita og breyttu hægðamynstri (niðurgangur eða harðlífi). Einkenni geta verið væg en í alvarlegum tilfellum þróast lífhimnubólga.

Meðferð
Ristilpokabólga án fylgikvilla er oftast meðhöndluð með föstu eða fljótandi fæði og í vissum tilvikum sýklyfjum. Ef bólgan er alvarleg getur þurft á aðgerða að halda.

Heimildir

Meltingarsjúkdómar

Ristilpokar


Honda Honda er en dansk kortfilm fra 1996 med instruktion og manuskript af Pernille Fischer Christensen.

Handling
Honda Honda møder barmhjertighedens engel i New York.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1996

Kortfilm fra Danmark

Honda Honda


صوحان هي إحدى بلديات ولاية البليدة التابعة لـ دائرة الأربعاء. تقع جنوب الدائرة ب 18 كلم يحدها من الشمال كل من بلدية الأربعاء وبلدية الجبابرة أما غربا فتحدها بلدية أولاد السلامة و من الجنوب تحدها ولاية المدية و من الشرق ولاية البويرة، تتوزع على ضفتي الطريق الوطني رقم 8 الرابط بين بوسعادة والجزائر العاصمة ، من أهم المداشر التابعة لها، تلى دزيري، تاشت، الدبو، الشرفاء، غربو، بوحلو، بني وادفل، حوش القاضي، المزين، تنى طلحة.

بها مسجدان مسجد "سيدي عبد الرحمن"، الذي يقع بجواره منبع مائي، وأخر في طور الإنجاز بعون الله.
تشتهر بن صوحان بجودة أنواع الزيت والزيتون المعروف على الصعيد الوطني بـ سكامودي، تشتهر بأنواع الزراعة الجبلية أشجار البلوط الزيتون الرمان اللوز، التين، التوت، كما توجد بها مساحات هامة من غابات الصنوبر والبلوط.

تزخر بلدية صوحان بموارد ومقومات سياحية هامة.

الوديان

يتضمن إقليم هذه البلدية العديد من الوديان منها:
 وادي الحراش

المصادر

الجزائر
صوحان
مدن الجزائر

صوحان


وول ستريت جورنال  هي جريدة دولية يومية باللغة الإنكليزية تنشرها شركة نشر الأمور الاقتصادية داو جونز في مدينة نيويورك مع طبعات آسيوية وأوروبية. واعتبارًا من عام 2007، بلغ تداول نسخ الجريدة اليومية في جميع أنحاء العالم ما يزيد عن مليوني دولار، مع ما يقرب من 931000 مشترك في الإنترنت. وكانت أكبر الصحف تداولا في الولايات المتحدة حتى تشرين الثاني/نوفمبر 2003، عندما تجاوزتها يو إس إيه توداي (USA Today). ومنافستها الرئيسية هي فاينانشال تايمز اللندنية، التي تنشر أيضا العديد من الطبعات الدولية.

تغطي هذه الجريدة في المقام الأول الأعمال التجارية في الولايات المتحدة والعالم والأخبار والقضايا المالية. وقد أتى اسم الجريدة من وول ستريت، وهو شارع في مدينة نيويورك يشكل قلب المنطقة المالي. وقد طبعت بشكل مستمر منذ تأسيسها في 8 تموز / يوليو، عام 1889، من قبل تشارلز داو (Charles Dow)، وإدوارد جونز (Edward Jones) وتشارلز بيرغشترسر (Charles Bergstresser). فازت الصحيفة بجائزة بوليتزر 33 مرة ، بما فيها جوائز 2007 لخيارات الأسهم بأثر رجعي والآثار السلبية لاقتصاد الصين المزدهر.

تاريخ الجريدة

البدايات
تأسست شركة داو جونز الناشرة لجريدة وول ستريت، عام 1882 من قبل الصحفيين تشارلز داو، وإدوارد جونز وتشارلز بيرغشترسر. وقد حول جونز اسمها من (Customers' Afternoon Letter) إلى جريدة وول ستريت، ونشرت لأول مرة في عام 1889، وبدأ توزيع خدمة أخبار داو جونز (Dow Jones News Service) عبر التلغراف. وقد كانت الجريدة تعرض مؤشر جونز، وهو أول مؤشر من عدة مؤشرات لأسعار البورصة والسندات في بورصة نيويورك.

استطاع الصحفي كلارينس بارون التحكم في الشركة بعد شراء الجريدة بـ 130,000 دولار في عام 1902. وكان تداول الجريدة حينئذ حوالي 7000 لكنه ارتفع إلى 50000 بحلول نهاية العشرينيات من القرن التاسع عشر. وكان لبارون وأسلافه الفضل في خلق مناخ من عدم الخوف، وإعداد التقارير المالية المستقلة.
توفي بارون في عام 1928، أي قبل عام من الثلاثاء الأسود، وانهيار سوق الأوراق المالية التي أدت إلى الكساد الكبير في الولايات المتحدة. أحفاد بارون، وهم من أسرة بانكروفت، واصلوا السيطرة على الشركة حتى عام 2007. في وقت لاحق، قامت شركة وودورثس (Woodworths) بنشر الجريدة.

أخذت الجريدة شكلها الحديث البارز في العقد الأربعين من القرن التاسع عشر، وهو الوقت الذي شهدت فيه الولايات المتحدة ومؤسساتها المالية في نيويورك توسعًا صناعيًا. عين برنار كيلجور مديرًا للتحرير في الجريدة في عام 1941، وكرئيس تنفيذي للشركة في عام 1945، وفي نهاية المطاف بعد 25 عاما في الخبرة، عين كرئيس للجريدة. كان كيلجور مصمم ومبدع الأيقونات في الصفحات الأولى، مع ملخص «ما هي الأخبار»، وإستراتيجيته للتوزيع، نقل تداول الجريدة من 33000 في عام 1941 إلى 1.1 مليون دولار عند وفاة كيلجور في عام 1967. وفي زمن كيلجور أيضًا، في عام 1947، فازت الجريدة بأول جائزة بوليتزر، لكتابة الافتتاحية.

ورغم سمعتها كجريدة ذات أخبار تجارية موثوقة ومحايدة، فقد سقطت في الأوقات المضطربة في التسعينيات من القرن التاسع عشر، حيث انخفضت أرباح الإعلانات وارتفعت تكاليف الطباعة – مرتبطة بأول خسارة سنوية في مؤشر داو جونز الصناعي في 1997 – مثيرة التكهنات بأن وقت التغيير الجذري في الجريدة قد حان، أو يجب حان وقت بيعها.

روابط خارجية

مراجع

بائعو بيانات مالية
تأسيسات سنة 1889 في ولاية نيويورك
حائزون على جائزة بوليتزر عن فئة الخدمة العامة
حائزون على جائزة بوليتزر عن فئة الصحافة التفسيرية
حائزون على جائزة بوليتزر عن فئة الصحافة الدولية
حائزون على جائزة بوليتزر عن فئة الصحافة الوطنية
شركات خدمات مالية أسست في 1889
شركات نشر أسست سنة 1921
صحف أمريكية
صحف اقتصادية
صحف أسست في 1889
صحف دولية
مجلات أمريكية اقتصادية
منشورات أسست في 1889

وول ستريت جورنال


Kleppavatn er vatn á Arnarvatnsheiði. Það er 0,76 km², grunnt og í 398 m hæð yfir sjó.

Bæði urriði og bleikja er í vatninu.

Leiðin til vatnsins er styttri og greiðari en til margra annarra vatna á heiðinni. Farið er út af gömlu þjóðleiðinni eftir jeppaslóð vestur yfir Norðlingafljót að Fiskivatni og síðan er jeppaslóð á milli vatnanna. Vegalengdin frá Reykjavík er 187 km.

Stöðuvötn á Íslandi
Arnarvatnsheiði

Kleppavatn


O teste de Simon é um teste simples para identificar aminas secundárias como MDMA (ecstasy) e metanfetamina, originando uma solução azul. Ele é geralmente realizado após o uso dos reagentes de Mecke ou de Marquis para diferenciar as duas substâncias supracitadas da anfetamina e da MDA.

Caráter químico
O reagente normalmente consiste em duas partes:

 Uma mistura de nitroprussiato de sódio 2% e acetaldeído 2% em água (solução A)
 Uma solução de carbonato de sódio 2% em água (solução B)

O armazenamento separado do aldeído e do sal de hidrólise básica é necessário para evitar a polimerização aldólica do aldeído.

Quando exposto a uma amina, o acetaldeído reage produzindo uma enamina que, posteriormente, reage com o nitroprussiato de sódio formando uma imina. Finalmente, o sal de imínio é hidrolisado formando o complexo de Simon-Awe (de coloração azul brilhante).

O acetaldeído pode ser substituído por acetona, caso em que o reagente detecta aminas primárias, originando um produto de cor púrpura.

Método prático
Uma gota de cada solução (A e B) é pingada sobre a substância que está sendo testada, fazendo com que as duas soluções se misturem para a obtenção do resultado do teste.

Análise orgânica
Química analítica

Teste de Simon


Jackie Noelle Groenen (født 17. december 1994) er en hollandsk fodboldspiller og tidligere judoka udøver, der spiller for Manchester United i FA WSL og . Hun har tidligere spillet for de tyske klubber FFC Frankfurt, Essen-Schönebeck og Duisburg og for den engelske klub Chelsea i FA WSL. Groenen blev født i Holland men voksede op lige på den anden side af den belgiske grænse i landsbyen Poppel i Ravels kommune. Efter at hun havde spillet for Holland på ungdomsniveau, ønskede hun at ændre sin fodbold-nationalitet, således at hun kunne spille for, men en FIFA-regel gjorde, at det ikke kunne lade sig gøre, så hun fortsatte at spille for Holland.

Fodboldkarriere

Landshold
I januar 2016 blev Groenen indkaldt til Hollands trup til landsholdets vinter træningslejr i Tyrkiet. Der fik hun sin debut for landsholdet, da hun spillede to venskabskampe mod .

Hæder

Landshold
 EM i fodbold for kvinder 2017: Vinder
 EM i fodbold for kvinder 2017: All start holdet

Judokarriere
Groenen har vundet en række mesterskaber indenfor judo. I 2007, 2008 og 2009 var hun hollandsk mester i U15 aldersgruppen. Hun vandt titlerne i vægtklassen -32 kg. I 2010 blev hun sølvvinder i vægtklassen -44 kg. Den 6. marts 2010 vandt hun guldmedalje for U17 gruppen i Tilburg, Holland, og derudover vandt hun også bronzemedalje for aldersgruppen ved de europæiske mesterskaber i juni 2010 i Teplice for vægtklassen -40 kg.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Holland
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Holland
Fodboldspillere fra Manchester United W.F.C.

Jackie Groenen


Francesco Maria de' Conti di Campello, né à Spolète le  et mort à Rome le , est un écrivain italien.

Biographie
Francesco Maria de' Conti di Campello naquit à Spolète le . Il exerça longtemps la profession d'avocat, et s'y fit une grande réputation de lumières et de probité. Il  se distingua par ses talents oratoires. Ses talents littéraires et poétiques le firent nommer membre de l'Académie d'Arcadie, où il prit le surnom de Logisto Nemeo, et l'on trouve son éloge dans les mémoires historiques d'Arcadie, et dans les vies degli Arcadi illustri. Il mourut à Rome le , âgé de 93 ans.

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Écrivain italien du XVIIIe siècle
Écrivain italien du XVIIe siècle
Naissance à Spolète
Décès à Rome
Naissance en novembre 1665
Décès en mars 1759
Décès à 93 ans

Francesco Maria de' Conti di Campello


Ivet Goranova (Dolna Mitropolija, 6 de março de 2000) é uma carateca búlgara, campeã olímpica.

Carreira

Goranova conquistou a medalha de ouro nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após confronto na final contra a ucraniana Anzhelika Terliuga na modalidade kumite feminina até 55 kg. Em 2018, conquistou uma das medalhas de bronze no Campeonato Mundial de Caratê.

Caratecas da Bulgária
Campeões olímpicos da Bulgária
Caratecas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Ivet Goranova


Danișmendizii, uneori Danișmenzi, Danișmenizi (în ) au fost o dinastie turcă care a condus un principat (beilik) existent în partea central-nordică a Anatoliei, între anii 1071–1178. Dinastia concentrată inițial în jurul orașelor Sivas, Tokat și Niksar, s-a extins ulterior, controlând temporar Ankara și Kastamonu, și la sud până la Malatya. La începutul secolului al XII-lea, danișmendizii au rivalizat cu Sultanatul selgiuc de Rum, care controla o mare parte a teritoriului din jurul beilikului, iar ulterior, au luptat intens și împotriva cruciaților (Prima cruciadă).

Istoric
Danișmendizii s-au stabilit în Anatolia după dezastruoasa bătălie de la Manzikert, în care turcii selgiucizi i-au învins pe bizantini. Danișmend Ghazi (fondatorul dinastiei) a profitat de lupta internă a dinastiei selgiuc după moartea lui Suleiman (1086) pentru a-și înființa propria dinastie. Capitala a fost stabilită inițial în Amasya.

În 1130, Boemund al II-lea al Antiohiei a încercat să ajute Cilicia armeană împotriva danișmenizilor, însă a fost ucis într-o bătălie cu Gumuștegin, fiul lui Danișmend. Gumuștegin a murit în 1134, iar fiul și succesorul lui, Mohamed, nu mai aveau spiritul militar al tatălui și bunicului său. După moartea lui Mohamed (1142), principatul a fost împărțit între cei doi frați ai săi, Yagy-Basan, care a păstrat titlul de "malik" și domnea din Sivas, iar Ain ad-Din, domnea în Malatya.

În 1155, sultanul selgiuc Kilij-Arslan al II-lea la atacat pe Yagy-Basan, care a solicitat ajutor emirilor zenghizi din Mosul. Cu toate acestea, în 1174, Kilij a atacat repetat Sivasul, omorând ultimul bei, Zu'n-Nun și a ocupat posesiunile sale. Patru ani mai târziu, danișmenizii din Malatya au fost de asemenea cuceriți și de asemenea anexați sultanatului de Rum.

Bibliografie
Mélikoff Irène. La geste de Melik Dānișmend: étude critique du Dānișmendnāme. — Dépositaire: A. Maisonneuve, 1960. — 382 с.
BAYRAM Mikâil. Danișmend Oğulları'nın Dinî ve Millî Siyaseti // Türkiyat Araștırmaları Dergisi. — P. 131-147.
Özaydın Abdülkerim. DÂNİȘMEND GAZİ // Islam Ansiklopedisi. — 1993. — Vol. 8. — P. 467-469.
Özaydın Abdülkerim. DANİȘMENDLİLER // Islam Ansiklopedisi. — 1993. — Vol. 8. — P. 469-474.
Ocak Ahmet Yașar. DÂNİȘMENDNÂME دانشمندنامه // Islam Ansiklopedisi. — 1993. — Vol. 8. — P. 478-480.
Yazici Tahsin. DĀNEŠMAND // Encyclopaedia Iranica. — Vol. VI, Fasc. 6. — P. 654-655.
Mélikoff I. Danishmendids // Encyclopaedia of Islam, Second Edition / Edited by: P. Bearman, Th. Bianquis, C.E. Bosworth, E. van Donzel, W.P. Heinrichs.. — Leiden: BRILL. — Vol. II. — P. 110-111.

Fondări în 1071
Cruciade
Istoria Turciei
Desființări în 1178

Danișmendizi


Das Press- und Hammerwerk Ost war Teil der Krupp-Gussstahlfabrik. Seit 1992 dient die nun umgestaltete, unter Denkmalschutz stehende Werkhalle im Westviertel der Stadt Essen einem Möbelhaus als Parkhaus.

Geschichte
Das Werksgebäude des ehemaligen Press- und Hammerwerkes wurde in den Jahren 1915 bis 1917 errichtet. Es bildete mit der gegenüberliegenden VIII. Mechanischen Werkstatt, dem heutigen Colosseum Theater, und der davorliegenden Werksbahnbrücke aus dem Jahr 1872 einen repräsentativen Haupteingangsbereich von der Altstadt der Stadt Essen in die sogenannte Kruppstadt. So hob sich deren anspruchsvolle Gestaltung von den anderen Werksgebäuden ab.

Im Gegensatz zur ansonsten im Zweiten Weltkrieg schwer getroffenen Gussstahlfabrik, die zu dieser Zeit hauptsächlich Rüstungsgüter produzierte, blieb das Gebäudeensemble dieser beiden Werkhallen erhalten. Dazu zählt auch das Backstein-Werksgebäude der ehemaligen Geschossdreherei, westlich der VIII. Mechanischen Werkstatt befindlich. Dieser Backsteinbau aus dem Jahr 1873 ist das einzig erhaltene Gebäude der ehemaligen Gussstahlfabrik, das bereits zu Lebzeiten von Alfred Krupp existierte. Es ist heute Sitz des Zentrums für Türkeistudien.

Im Press- und Hammerwerk wurde 1929 die größte Schmiedepresse der Welt in Betrieb genommen. Mit ihren 15.000 Tonnen Presskraft ermöglichte sie das Schmieden von Hochdruckkesseln aus Rohblöcken von bis zu 300 Tonnen Gewicht. Diese dampfhydraulische Presse wurde nach dem Krieg demontiert und ins damalige Jugoslawien verbracht, jedoch nicht wieder aufgebaut.

Nachdem die Werkhalle am 13. September 1990 unter Denkmalschutz gestellt wurde, baute man sie zu einem Parkhaus um. Die charakteristische Backsteinfassade samt Stahlkonstruktion blieb dabei erhalten. Seit 1992 wird dieses Parkhaus vom angrenzenden, schwedischen Möbelhaus genutzt.

Weblinks

 Beschreibung aller Standorte auf dieser Themenroute als Teil der Route der Industriekultur
Auszug aus der Denkmalliste der Stadt Essen (PDF; 617 kB); abgerufen am 12. November 2016

Krupp
Baudenkmal in Essen
Westviertel (Essen)
Umgenutztes Bauwerk in Essen
Route der Industriekultur (Essen)
Erbaut in den 1910er Jahren
Essen im 20. Jahrhundert

Press- und Hammerwerk Ost


Jednogodišnja smilica  (jednogodišnja krestuša; lat. Rostraria cristata, sin. Lophochloa cristata, Koeleria cristata), jednogodišnja raslinja iz porodice trava. Ime joj je došlo po tome što je nekada je bila uključivana uz mnoge druge i u rod smilica (Koeleria).

Raširena je od Makaronezije preko mediteranskih zemalja i Kavkaza sve do središnje Azije i zapadnih Himalaja.

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice

Aveninae
Flora Hrvatske

Jednogodišnja smilica