Der Fondachhof, auch Kögl-, Mayr oder Apothekerhof genannt, ist ein ehemaliges Herrenhaus im Ortsteil Parsch von Salzburg (Gaisbergstraße 46).

Urkundlich zum Spital von Stift St. Peter gehörend wird der Hof unter Abt Reginbert erstmals 1122 genannt. Seit dem 15. Jahrhundert sind wechselnde bürgerliche Besitzer vorhanden. Um 1687 wird der Universitätsnotar Georg von Tach (später Fontach) namensgebend. 1727 ist der Hof im Besitz des Hofapotheker Mayr (daher auch Mayr- oder Apothekerhof genannt) und seiner Nachfolger bis 1872. 1777 erbt der Hofapotheker und Mayr-Enkel die beiden Gebäude (Fondach- und Apothekerhof) und baut mit seiner Frau Katharina Schöpfer von Klarenbrunn den Fondachhof zu einem Herrenhaus um. Unter deren Nichte Franziska Schöpfer von Klarenbrunn erreicht der Besitz durch den Ankauf weiterer Bauernhöfe (Fritzen- und Estererhof) seine größte Ausdehnung. Der Besitz wird dann unter den Schöpfer-Neffen Alexander Petter, Magister Karl Petter und Leutnant Franz Petter aufgeteilt, wobei der erste wiederum Hofapotheker ist. Karl Petter verkauft den geerbten Fondachhof 1872 an Anna Gräfin Revertera y Salandra, welcher wiederum Mathilde Gräfin Revertera y Salandra nachfolgt. In diese Zeit fallen etliche Umbauten, so entstanden durch den Maurermeister A. Wagner zwei neue Veranden und ein Balkon im ersten Stock, 1902 wurden ein neues Wirtschaftsgebäude, ein Stall gebaut und ein turmartiger Anbau für die WC-Anlagen gebaut (heute Liftanlage).

1941 ging der Fondachhof von Franz Karl Revertera auf den neuen Besitzer Asamer über. Unter diesem wird der Fondachhof ab 1951 zu einem Hotelbetrieb, wobei auch das ehemalige Wirtschaftsgebäude und mehrere Gartenhäuser umgestaltet werden. Im Park des Anwesens entstanden Gartenhäuser und ein von Otto Prossinger entworfener verglaster Teepavillon. Am 20. Juli 1952 übernachtete hier die Schauspielerin Greta Garbo, das Gästebuch weist noch weitere illustre Gäste auf, z. B. die Primadonnen Lotte Lehmann, Hilde Gülden oder Elisabeth Schwarzkopf, die  Dirigenten Joseph Keilberth, Sir Georg Solti, Claudio Abbado und Seiji Ozawa oder die Komponisten Frank Martin, Olivier Messiaen und Leonard Bernstein. Ende 1993 wurde das Fünf-Sterne-Hotel geschlossen.

Ab 1997 ließ der Salzburger Bauträger Fürst Developments nach dem Masterplan des Architekten Luigi Snozzi auf dem Areal des Fondachhofs Wohnbauten errichten.

Der Fondachhof ist ein dreigeschoßiger Bau mit fast rechteckigem Grundriss, einem steilen Walmdach mit drei Schleppgaupen an der Längs- und einer auf der Breitseite, fünfachsig zur Süd- und siebenachsig zur Ostseite, quadratische Fenster im Erdgeschoß, rechteckige im 2. und 3. Geschoß. An der Nordseite hohes rundbogiges Eingangstor mit hochgelegtem Ochsenauge. Rechteckiger Balkonvorbau auf vier Konglomeratpfeilern auf der Gartenfassade. Rieselputzfassade in leichtem Braunton. Die Fenstereinfassungen und Mauerkanten sind durch weiße Putzfaschen herausgehoben. Im Südosten steht ein Salettl aus Holz mit Walmdach. Von Anton Ruprecht stammen eine Rokokoeinrichtung der Offizin der alten Hofapotheke und ein Marmorwandbrunnen von 1634. Das Wappen der Familie Revertera-Salandra ist auf der Frontfassade des Fondachhofes zu sehen. Ein kleiner Park rund um den Fondachhof enthält einen Rokoko Marmorbrunnen von Franz de Paula Hinzl aus dem Jahr 1772, der über zwei runden Becken eine mittigen Vase mit Tierfratzen zeigt. Die Hinterwand des Brunnens ist mit einer Puttengruppe gekrönt. In dem Gartenhaus schrieb Ernst Marischka die Drehbücher zu den Sissy-Filmen.

Literatur
 Helene Karrer: 200 Jahre Villenbau in Aigen., Salzburg 1990: Verein Aigen-Initiative Salzburg.
 Hans Spatzenegger: Aus dem Gästebuch des Hotels Fondachhof (1950-1993). Bastei, 2011, 20, 4, 28–29.

Weblinks

 Fondachhof auf Salzburgwiki
 Fondachhof auf Schlösserrundschau
 Offizielle Fondachhof-Website

Einzelnachweise

Fondachhof
Betriebsstätte eines Beherbergungsbetriebes
Parsch (Salzburg)

Fondachhof


Özgürlük, erkinlik veya hürriyet, birinin engellenmeden ya da sınırlandırılmadan istediğini seçebilmesi, yapabilmesi ve hareket edebilmesi durumudur. Felsefede, determinizm karşıtı özgür irade fikrini içerir. Politikada özgürlük, hükûmet baskısından bağımsızlıktır.

Çoğunlukla hakların diliyle ifade edilen özgürlük, kişinin diğer bireylerin haklarına saygı duyduğu sürece dilediği şekilde davranmasını, kimse tarafından zorla engellenmemesi ya da durdurulmamasını belirtir. Bu durum, Locke'un doğal haklar geleneğinden kaynaklanır. Özgürlük üstüne yazılan tarihsel kitaplar arasında John Stuart Mill'in 1859 yılından basılan Hürriyet Üstüne isimli denemesi bulunmaktadır. Mill, Hürriyet Üstüne adlı çalışmasında çoğunluk adı altında, azınlıkta kalan düşüncelerin bastırılmaya çalışılmasından duyduğu kaygıyı dillendirmekte ve  mutlak müdahalesizlik anlayışını ortaya koymaktadır. 20. yüzyılın filozoflarından Isaiah Berlin İki Özgürlük adlı eserinde özgürlüğün birbirine zıt yorumları olarak iki bakış açısı arasındaki farklılıkları anlatır, bunlar negatif özgürlük ve pozitif özgürlüktür.

Dipnotlar

Özgürlük


Le Lioré et Olivier LeO H-23 était un hydravion français de l'entre-deux-guerres, conçu pour servir d'appareil de reconnaissance. Un seul avion de ce type fut construit.

Conception
Le gouvernement français finança le développement de deux prototypes à la fin des années vingt, mais un seul fut terminé par la société Lioré et Olivier.

Description
Le H-23 était un hydravion monoplan à aile hautes, dont la particularité était de posséder un moteur sur pylône permettant de le propulser à 200 km/h. L'appareil emportait trois membres d'équipage (deux pilotes et un observateur), et possédait une autonomie de 1000 kilomètres.

Carrière opérationnelle
L'unique exemplaire construit à Argenteuil fit son vol d'essai au début du mois de juin 1930 sur l'aérodrome de Villacoublay, avec le pilote d'essais Maurice Bourdin aux commandes. Il donna satisfaction lors de son premier vol, notamment en termes de maniabilité. L'avion était pensé avant tout pour remplir des missions de surveillance côtière, d'observation ou de bombardement, étant capable d'emporter deux petites bombes ou torpilles de 75 kilos sous les ailes.

Par la suite, l'hydravion fut testé de nouveau, à Saint-Raphaël, et subit quelques modifications dans la structure de sa coque avant d'être transféré à Bizerte, en Tunisie française.

L'avion y subit un accident et s'écrasa après 83 heures de vol au total.

Notes et références

Avion militaire français
Avion de patrouille maritime
Avion des années 1930
Premier vol en 1930

Lioré et Olivier LeO H-23


Joseph Hans Bunzel (geboren am 20. September 1907 in Graz, Österreich-Ungarn; gestorben am 14. Januar 1975 in Buffalo) war ein US-amerikanischer Sozialwissenschaftler und Schriftsteller österreichischer Herkunft. Er war auf verschiedenen Gebieten der Soziologie aktiv und trug als Forschungsdirektor des New Yorker Mayor's Advisory Committee for the Aged und Hochschullehrer zum Aufbau der Gerontologie in den USA bei. Heute ist sein Name vor allem mit seinem Konzept der Gerontophobie verbunden.

Herkunft und Leben
Joseph Hans Bunzel entstammte einer bildungsbürgerlichen, jüdischen Familie. Sein Vater war der deutschliberale Finanzbeamte und Jurist Julius Bunzel (1873–1942), der eine bedeutende Rolle in der 1908 gegründeten Soziologischen Gesellschaft in Graz spielte und zusammen mit Joseph Schumpeter, Hugo Spitzer und Ferdinand Tönnies die von ihm initiierte Schriftenreihe Zeitfragen aus dem Gebiete der Soziologie herausgab. Seine Mutter Laura Bunzel (geb. Wallerstein, 1876–1950/62),[i] wie ihr Mann in Prag geboren, hatte Musik, Geige und Klavier studiert und war als Opernsängerin unter dem Künstlernamen Lotte Westen aufgetreten. Nach der Heirat mit Julius Bunzel und der Geburt ihrer Kinder Joseph 1907 und Gerda 1912 hatte sie sich von der Bühne zurückgezogen und arbeitete nach dem Ersten Weltkrieg als Musikpädagogin.

Von 1926 bis 1928 besuchte Joseph Bunzel die Universität in Dijon, von 1931 bis 1932 studierte er Psychologie an der Pariser Sorbonne. Nach seiner Promotion zum Dr. jur. an der Universität Wien im Jahr 1932 arbeitete er bei einer Versicherungsgesellschaft. Neben seiner beruflichen Tätigkeit schrieb er Gedichte, spielte Schach im SC Hakoah und übernahm Öffentlichkeitsarbeit für die Israelitische Kultusgemeinde. Im Jahr 1938 heiratete er die Tänzerin und Choreographin Gertrude Godwyn Goldschmied (1910–1986) aus Wien. Als sich zu Beginn des Jahres 1938 der bevorstehende Anschluss Österreichs an das nationalsozialistische Deutschland abzeichnete, bereitete Bunzel sich auf eine Emigration nach Frankreich vor. Sein Bekannter Hermann Broch gab ihm in einem Brief vom 10. März folgenden Rat:

Zwei Tage später marschierte die Wehrmacht in Österreich ein. Kurz darauf wurde Bunzels Ehefrau, die am Lutway-Patonay-Konservatorium unterrichtete, zusammen mit allen anderen jüdischen Lehrern und Schülern entlassen. Das Paar musste vor der antisemitischen Verfolgung aus Österreich fliehen und gelangte im Herbst des Jahres nach Frankreich, wo es Bunzel dank seiner Sprachfertigkeiten alsbald gelang eine Anstellung bei einer Pariser Zeitung zu finden. Vor der anschließenden Invasion Frankreichs durch die Deutschen emigrierten die beiden weiter in die USA.[ii] Dort traf er Hermann Broch wieder, für den Bunzel zeitweise Sekretärsarbeiten übernahm und der ihm zu einem weiteren Studium der Soziologie verhalf, das Bunzel 1940 an der Johns Hopkins University aufnahm. Zusammen mit seiner Frau arbeitete er als Haushälter in einem Verbindungshaus, bis er auch die englische Sprache ausreichend beherrschte, um eine Stelle in einer Sozialeinrichtung antreten zu können.

Von Amerika aus bemühte sich Bunzel, seiner in Wien festsitzenden Familie eine Gelegenheit zur Ausreise aus dem nationalsozialistischen Herrschaftsbereich zu verschaffen, um sie vor der Schoah zu bewahren. Hierzu wandte er sich auch mehrfach an den mit der Familie befreundeten Schumpeter, welcher schon 1932 in die USA ausgewandert war und sich bereits im Falle mehrerer in Deutschland von ihren Positionen vertriebener Akademiker dafür eingesetzt hatte, dass sie Stellen an amerikanischen Universitäten erhielten. Nachdem Bunzel im März 1941 Schumpeter erneut um – auch finanzielle – Hilfe ersucht hatte, da er nach Telegrammen seines Vaters darum fürchtete, dass seine Eltern sonst bald "nach Polen (ge)schickt" würden ("Sie [Schumpeter; C.F.] wissen natürlich was Polen für meine Mutter und meinen Vater bedeutet."), entschuldigte sich sein Vater noch im Juli 1941 schriftlich bei Schumpeter für seinen Sohn, dass dieser ihn "anbettel(te)" und gab an, an der Ausreise weniger wegen des Geldes als aufgrund der tschechischen Immigrationsquote gehindert zu sein. In diesem letzten Brief an Schumpeter schrieb Julius Bunzel mit Blick auf seinen Sohn:

Im Jahr darauf starb Joseph Bunzels Vater unter ungeklärten Umständen in Wien. Mutter und Schwester waren von den Nationalsozialisten in das KZ Theresienstadt deportiert worden. Während seine Schwester das KZ nicht überlebte,[iii] soll seine Mutter nach Kriegsende noch in die USA gekommen und erst 1950 bzw.[i] 1962 in Wien verstorben sein. Joseph und Gertrude Bunzel selbst erhielten im Jahre 1945 die Staatsbürgerschaft der Vereinigten Staaten und verbrachten dort ihr weiteres Leben. Das Paar hatte keine Kinder.

Akademischer Werdegang
Zunächst leitete Bunzel 1941–42 eine Studie über das Bildungswesen im westlichen North Carolina. Nach eigener Aussage wurde er hierfür ausgewählt, weil er nichts über die Südstaaten wisse und als unvoreingenommen angesehen würde. 1942–43 war Bunzel Inspekteur für Gesundheitswesen in Baltimore, anschließend bis 1946 Forschungsassistent und Supervisor der Housing Association in Pittsburgh – eine Stelle, die er erneut von 1951 bis 1953/54[iv] innehatte, nachdem er 1946/47 Associate Professor für Soziologie an der Fisk University für Afroamerikaner, 1947/48 Special Lecturer für Deutsch und Politikwissenschaften am Washington & Jefferson College und 1949 Lecturer an der University of Chicago gewesen war. Als Forschungsdirektor des Mayor's Advisory Committee for the Aged von New York City widmete er sich von 1951 bis 1953 erstmals professionell der Lage älterer Menschen. Von 1953 bis 1956 wirkte er an der Columbia University School of Social Work. Nachdem seine Frau bereits im Jahr zuvor an das Richmond Professional Institute gewechselt war, ging auch er 1956 als Associate Professor für Sozialforschung an dessen School of Social Work und blieb dort wie sie bis 1961. Sein Vorhaben, im Rahmen des Fulbright-Programms für das Studienjahr 1958/59 als Gastprofessor für Soziologie an die Universität Wien zurückzukehren, war trotz Unterstützung durch das österreichische Bundesministerium nicht erfolgreich; das auf amerikanischer Seite zuständige Auswahlgremium entsandte nur ungern naturalisierte Staatsbürger in ihr Herkunftsland. Anschließend war er bis 1964 Professor für Sozialwissenschaft an der Virginia Union University, danach Associate Professor für Soziologie an der University of North Dakota. Nach einer Tätigkeit als Research Consultant in der geriatrischen Abteilung des State Hospital in Fergus Falls im Sommer 1965 hatte er nochmal eine Stelle als Associate Professor an der Saint John's University in Collegeville (Minnesota), bis er schließlich im Jahre 1967 zum Professor für Soziologie am State University of New York College at Buffalo berufen wurde.

Werk
Bunzels Beiträge zur Wissenschaft sind zahlreich und vielfältig. Zu seiner Zeit in Wien war er beruflich mit der Versicherungswirtschaft befasst und veröffentlichte auch Fachartikel hierzu, darüber hinaus zu Drogen- und Gewaltkriminalität sowie Prostitution. Nach seiner Emigration nach Amerika war er oft mit raum- und stadtsoziologischen Fragestellungen befasst, leistete sowohl Beiträge zu Mountain Life and Work (einem Periodikum, das sich den Interessen der Bergarbeiter in den Appalachen widmete) als auch zu zahlreichen Aspekten urbanen Lebens, von öffentlichem Wohnungsbau bis hin zum Umgang mit Rattenplagen. Nachdem er sich mit Medizinsoziologie, Produktionsökonomie sowie statistischen Methoden befasst hatte, widmete er sich in seiner Zeit als Forschungsdirektor des Mayor's Advisory Committee for the Aged der Situation in Altenheimen, den Motivationen und Einstellungen von Rentnern sowie dem Thema Gebrechlichkeit. Er studierte Pflegeheime in Virginia ebenso wie Jugendkriminalität, Alkoholismus und andere sozialpolitisch brisante Fragen. Daneben beschäftigte er sich wiederholt mit Kunst aus soziologischer Perspektive, etwa mit dem Theater als gesellschaftlicher Institution und Instrument sozialer Kontrolle. Bisweilen arbeitete er dabei mit seiner Frau zusammen, die als Tanzpädagogin Pionierarbeit auf dem Gebiet der Tanztherapie leistete.

Über konkrete Forschungsvorhaben hinaus bemühte er sich um die Weiterentwicklung sozialwissenschaftlicher Strukturen. Er entwickelte ein Modell für ein "soziologisches Laboratorium", das verschiedene soziale, medizinische sowie Bildungs- und Forschungseinrichtungen einer Region zum Informationsaustausch integrieren sollte, und baute ein solches in Asheville auf. Als Hochschullehrer führte er an der Fisk University Wohnungswesen in den Lehrplan ein, an der Virginia Union University und am Buffalo State College etablierte er Veranstaltungen zur sozialen Gerontologie.

Bei alledem verstand er sich nicht allein als neutraler Wissenschaftler, sondern auch als sozialer Aktivist. Für die Anti-Defamation League entwickelte er auf Grundlage des Morenoschen Psycho- und Soziodramas eine aufklärerische Fernsehserie – Understanding Ourselves And Our Neighbors – zum Thema Vorurteile, die in vier Teilen 1957/58 in Richmond (Virginia) ausgestrahlt wurde:

Auch die Lebenslage alter Menschen in der amerikanischen Gesellschaft wollte er nicht lediglich erforschen, sondern verbessern. Auf die von ihm als Forschungsdirektor erarbeitete Empfehlung des Mayor's Advisory Committee for the Aged hin richtete das Community Council of Greater New York in den 1960er Jahren das Citizen's Committee on Aging ein, welches in der Folge einflussreich in sozial- und gesundheitspolitischen Belangen älterer Menschen wurde. Als er im Zuge legislativer Anhörungen 1969 als Soziologieprofessor vor das Committee on Ways and Means geladen war, stellte er nicht lediglich Forschungsergebnisse dar, sondern kritisierte die Sozialpolitik als völlig unzureichend und trat für umfangreiche Maßnahmen zur Verbesserung der materiellen Lage Älterer ein. Seine Forderungen wurden von Robert J. Myers kritisiert, der vor Finanzierungsproblemen im Rentenversicherungssystem infolge von derartigem "Expansionismus" warnte. In diesem Zusammenhang entwickelte Bunzel auch sein Konzept der Gerontophobie als Massenneurose, womit er einen ursprünglich 1967 von Alex Comfort eingeführten Begriff für die Ablehnung älterer Menschen aufgrund irrationaler Ängste radikalisierte. Mit dieser Idee, der er in den letzten Jahren seines Schaffens große Aufmerksamkeit schenkte und die als seine bedeutendste und originellste gilt, stellte er sich außerhalb des – von ihm so bezeichneten – "gerontologischen Establishments", dem er Engstirnigkeit, Szientismus und "pseudowissenschaftliche Exaktheit" vorwarf.

Neben seiner wissenschaftlichen Arbeit betätigte sich Bunzel zeit seines Lebens als Schriftsteller. Im Jahr 1932 erhielt er das Ehrenzeichen der Deutschen Schriftsteller-Union. 1934 erschien sein Gedichtband Der liebe Zauberbogen in Wien. Auch in Amerika veröffentlichte er weiterhin schöngeistige Literatur, zum Teil zweisprachig wie im Falle des Gedichts Da-Sein / Existence von 1964. Am bekanntesten zu dieser Zeit war sein antifaschistisches Drama The Ship, an dem er bereits kurz nach seiner Emigration zu arbeiten begonnen hatte und das 1966 schließlich zur Aufführung kam.

Veröffentlichungen
Von Bunzel stammen etwa hundert Fachpublikationen, von denen hier nur eine Auswahl wiedergegeben wird.

Für die Pittsburgh Housing Association:
 Housing in Wartime Pittsburgh 1943–1945 (1945)
 Legal Control of Housing Standards (1945)
 Negro Housing Needs in Pittsburgh and Allegheny County (1946)
Für das Mayor's Advisory Committee for the Aged:
 Our Senior Citizens, drei Bände (1952/53)
Einzelpublikationen:
 The Sociological Laboratory: a note on a program of action. In: American Sociological Review, 1943, Band 8, Nr. 4, S. 472–475. Online zugänglich auf JSTOR.
 The Stealing Steps. Vorgestellt bei der Tagung der Midwest Sociological Society, April 1965. Nachgedruckt in: U. S. Congress, House of Representatives: Hearings before the Committee on Ways and Means. Ninety-first Congress. First session on the subject of social security and welfare proposals. Part 7/7 (November 13, 1969). U. S. Government Printing Office, Washington 1970, S. 2706–2730. Online auf Google Books.
 Subliminal liberalism - A report from the firing-line. In: Revista Internacional de Sociología, 1970, Band 28, Nr. 113, S. 33–51.
 Recognition, Relevance and Deactivation of Gerontophobia: Theoretical Essay. In: Journal of the American Geriatrics Society, 1973, Band 21, Nr. 2, S. 77–80. doi:10.1111/j.1532-5415.1973.tb01222.x

Anmerkungen

↑ a b Im Biographischen Handbuch der deutschsprachigen Emigration nach 1933–1945 wird für Laura Bunzels Tod das Jahr 1950 angegeben, im Oesterreichischen Musiklexikon online der 14. März 1962.
↑ Für seine Ehefrau ist eine Zwischenstation in Zürich nach legaler Ausreise im Juni 1938 belegt,Frithjof Trapp, Bärbel Schrader, Dieter Wenk, Ingrid Maaß (Hrsg.): Handbuch des deutschsprachigen Exiltheaters 1933–1945. Band 2: Biographisches Lexikon der Theaterkünstler. De Gruyter Saur, 1998, ISBN 9783598113758 (gebunden), doi:10.1515/9783110959697, S. 132. für Bunzel selbst findet sich kein entsprechender Hinweis. Als Jahr für die weitere Emigration in die USA wird vom Biographischen Handbuch der deutschsprachigen Emigration nach 1933–1945 und vom Handbuch österreichischer Autorinnen und Autoren jüdischer Herkunft 18. bis 20. Jahrhundert 1939 angegeben, von Bunzels Kollegen am State University College in Buffalo Gerhard Falk in seinem Nachruf dagegen 1940 nahegelegt. Für seine Ehefrau liefert das Handbuch des deutschsprachigen Exiltheaters 1933–1945 mit März 1939 die genaueste Angabe für den Zeitpunkt der Emigration in die USA "zus. mit Ehemann".
↑ Laut Oesterreichischem Musiklexikon online soll Greta Bunzel am 9. Oktober 1944 ins KZ Auschwitz gebracht und dort ermordet worden sein, das Biographische Handbuch der deutschsprachigen Emigration nach 1933–1945 gibt dagegen an, sie sei bereits 1940 in Theresienstadt gestorben.
↑ Bis 1953 laut Biographischem Handbuch der deutschsprachigen Emigration nach 1933–1945, bis 1954 laut Handbuch österreichischer Autorinnen und Autoren jüdischer Herkunft 18. bis 20. Jahrhundert.

Weblinks

 Joseph H. Bunzel papers 1936-1975, Bentley Historical Library (englisch)
 Verzeichnis des Bunzel-Nachlasses im Österreichischen Bibliothekenverbund
 Nachruf auf Joseph H. Bunzel im Mitteilungsblatt der American Sociological Association (PDF, 2,7 MB, S. 10)

Einzelnachweise

Autor
Gerontologe
Psychologe
Soziologe (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Buffalo)
Literatur (20. Jahrhundert)
Österreichischer Emigrant zur Zeit des Nationalsozialismus
Österreichischer Emigrant in den Vereinigten Staaten
Person (Cisleithanien)
Österreicher
US-Amerikaner
Geboren 1907
Gestorben 1975
Mann

Joseph Hans Bunzel


William FitzWilliam,  comte de Southampton, (c.1490, Aldwark, North Riding of Yorkshire - , Newcastle upon Tyne), courtisan et soldat anglais, est le troisième fils de Thomas FitzWilliam d'Aldwark et de Lucy Neville, fille de John Neville (1er marquis Montagu).

Biographie
Le père de FitzWilliam est mort quand il est dans sa petite enfance, et sa mère se remarie avec Anthony Browne Sr. de sorte que FitzWilliam est le demi-frère d'. Probablement en raison de cette connexion, il est choisi comme compagnon d'Henry Tudor, prince de Galles (futur roi Henri VIII d'Angleterre) et grandit à ses côtés. Après le couronnement du roi Henri en 1509, il est nommé gentilhomme huissier et échanson du roi, et monte progressivement à la cour. Il commence sa carrière militaire en mer, servant sous le marquis de Dorset en 1512, et Edward Howard dans la deuxième attaque désastreuse sur Brest. Contrairement à son commandant, il échappe à la débâcle, mais est grièvement blessé par un carreau d'arbalète. Il se rétablit suffisamment à temps pour accompagner le roi Henri VIII en France en tant qu'écuyer du corps, et est fait chevalier le 25 septembre 1513, le lendemain de la prise de Tournai. En novembre, il épouse Mabel Clifford, fille d', mais le mariage reste sans enfant.

William FitzWilliam se distingue en tant que commandant de la marine, diplomate et ministre du gouvernement. Une grande partie de son temps en tant que vice-amiral (1513-1525) et amiral est consacrée à maintenir la Manche à l'abri des pirates, et il est félicité par le cardinal Wolsey pour son initiative dans ses actions contre les Français. En mai 1522, l'Angleterre déclare la guerre à la France. Le comte de Surrey prévoit d'attaquer Le Havre en juin et Morlaix le  juillet, mais échoue en grande partie en raison de difficultés pratiques. Fitzwilliam est nommé vice-amiral, donc lorsque le comte de Surrey abandonne le siège de Brest, il est laissé en poste pour bloquer le port. La marine anglaise patrouille les côtes bretonnes pendant les trois mois suivants, mais est incapable de remporter une victoire décisive avec leurs alliés espagnols. Au cours de l'automne, la campagne de patrouille maritime est abandonnée avec peu de résultats .

En tant qu'ambassadeur à la cour de France vers 1521, FitzWilliam s'attire les faveurs du cardinal Wolsey, montrant qu'il est apte à occuper une fonction plus élevée. Néanmoins, les missions ultérieures échouent : l'obsession du roi Henri pour son divorce avec sa femme, la reine Catherine d'Aragon, laisse à ses ambassadeurs peu de place pour une autre initiative.

William Fitzwilliam est nommé trésorier de la maison en 1525, un poste qui lui donne un siège doffice'' au Conseil privé. Il est nommé capitaine de Guines en 1524 et maintient un lien avec Calais pour le reste de sa vie, étant en grande partie responsable de l'Acte de Calais de 1536. Il joue également un rôle important dans le désamorçage des troubles religieux à Calais à la fin des années 1530. Il est député du Surrey de 1529 jusqu'à son élévation à la pairie en tant que comte de Southampton''' en 1537.

FitzWilliam est « exécuteur » pour le roi Henri VIII lors de la chute des épouses du roi, Anne Boleyn et Catherine Howard, le Pèlerinage de Grâce et la conspiration d'Exeter. En 1539, en tant qu'amiral, il transporte la future quatrième épouse du roi Henri, Anne de Clèves, de Calais, et lors de sa première rencontre, écrit des lettres dans sa louange au roi, "considérant qu'il n'était alors pas temps de la déshonorer, ... l'affaire étant jusqu'ici résolue .

À l'automne 1538, Guillaume et l'évêque d'Ely vont interroger Margaret Pole, comtesse de Salisbury. William retient ensuite Margaret Pole comme prisonnière jusqu'en mai 1539.

À partir de 1540, William FitzWilliam est un Lord du sceau privé compétent jusqu'à sa mort en 1542, mais il ne réussit pas à remédier aux graves défauts structurels du duché de Lancastre et de l'administration de l'Amirauté, probablement parce qu'avec plusieurs postes, il est surchargé de travail - une faute grave dans le système Tudor. En tant que magnat régional, il élimine les conflits entre factions dans le Surrey. Le comte de Southampton est nommé lieutenant et capitaine général dans le nord en 1542, pour commander une expédition en Écosse, mais c'est un homme malade qui doit être transporté à Newcastle upon Tyne dans une litière. Néanmoins, il meurt en octobre seulement trois jours après son arrivée là-bas. FitzWilliam est apparemment enterré à Newcastle, car bien que sous sa volonté, une chapelle devait être construite pour sa tombe à l'église paroissiale de Midhurst, dans le Sussex, aucune tombe n'y a été érigée. N'ayant aucune descendance légitime, sa pairie s'éteint. À sa mort, Cowdray House, achetée à l'origine par FitzWilliam à Sir Henry Owen en 1529, passe à son demi-frère cadet, Anthony Browne.

Références

Liens externes

Militaire anglais du XVIe siècle
Comte de la pairie d'Angleterre au XVIe siècle
Trésorier de la Cour royale
Chevalier de la Jarretière au XVIe siècle
Décès en octobre 1542

William FitzWilliam (1er comte de Southampton)


Níðhöggr, Norveç mitolojisinde, Dünya Ağacı Yggdrasill'in köklerini yiyen bir ejderhadır.

Efsanevi yaratıklar
İskandinav mitolojisi
Cermen mitolojisi yaratıkları

Níðhöggr


7 Haziran 1494 tarihli Tordesillas Antlaşması dönemin deniz güçleri Portekiz ve İspanya arasında gerçekleşti. Cabo Verde Adaları'nı başlangıç noktası alarak, bu noktanın 370 fersah (1550 km) batısında Kuzey-Güney meridyeni çizildi. Çizgi, Avrupa'nın haricindeki dünyayı Portekiz ve İspanya'ya ait iki imtiyazli yarıya ayıran sınır kabul edildi. Sınırın batısında kalan keşfedilmiş ve keşfedilecek bütün bölgeler İspanya'ya aitti. Sınırın doğusunda kalan keşfedilmiş ve keşfedilecek bütün bölgeler ise Portekiz'e aitti. İspanya antlaşmayı 2 Temmuz 1494'te, Portekiz 5 Eylül 1494'te onayladı. Ancak iki ülke için de birer istisna vardır. Filipinler, İspanya'nın; Brezilya, Portekiz'indir.

Antlaşmanın amacı Kristof Kolomb'un keşif yolculuğunun dönüşünden sonra ortaya çıkan tartışmaları çözüme kavuşturmaktı. 1481 yılında Papa IV. Sixtus, Aeterni regis ilanında Kanarya Adaları'nın güneyinde kalan bütün bölgeleri imtiyaz halinde Portekizlere vermişti.

4 Mayıs 1493'de İspanya kökenli Papa VI. İskender (Rodrigo Borgia) Inter caetera ilanında, Cabo Verde Adaları'nin 100 fersahdan öte batısındaki bütün bölgelerin İspanyollara ait olduğunu yazdı. Söz konusu çizginin doğusunda kalan bütün bölgeler ise Portekizlere aitti. Portekiz kralı II. Joao bu duruma itiraz edip, İspanya Kralı II. Fernando'yu ve Kraliçe I. Isabel ile görüşerek imtiyaz çizgisinin Cabo Verde Adaları'nın 370 fersah batısına çekilmesini sağladı.

Tordesillas antlaşması zamanla iki ülke arasında çeşitli tartışmalara sebep oldu. Bunlardan birtanesi, Cabo Verde Adaları'nin batı ucu mu yoksa doğu ucu başlangıç noktası olarak alınmasıydı. İki durum arasında 60 fersahlık (290 km) fark ortaya çıkıyordu.

Ayrıca, doğal olarak diğer deniz güçleri İngiltere, Fransa ve Hollanda antlaşmaya zamanla itiraz ettiler.

1580 ile 1640 yılları arasında Portekiz'in İspanya hakimiyeti altına girmesiyle antlaşma anlamsız hale geldi. 1750'de Madrid Antlaşması'nın Portekiz'e Güney Amerika'daki işgal ettiği bölgeleri vermesiyle Tordesillas Antlaşması geçersiz hale getirildi.

Portekiz antlaşmaları
İspanyol İmparatorluğu antlaşmaları
Brezilya tarihi
Jeopolitik rekabet
Latin Amerika tarihi
Kastilya ve Leon
İspanyol İmparatorluğu
Boylam
Dünya Belleği Kütüğü
1494'te İspanya
1494'te Portekiz
1494'te hukuk
1529'da hukuk
1490'larda antlaşmalar

Tordesillas Antlaşması


DesmuME bir Nintendo DS öykünücüsüdür. Eski ismi YopYop DS olup, programın yazarı YopYop156dır.

C++ dilinde yazılan yazılımın amacı Nintendo DS (Dual Screen) oyunlarını çalıştırmaktır. Bu araç ilk çıktığı zamanlar homebrew denen, ev yapımı oyunlara destek vermekteydi. Daha sonraları bu destek arttırıldı. Şu anda 3B oyunlara tam destek vermese de 2B oyunları neredeyse kusursuz oynatabiliyor. DS'deki kalemin yerini ise fare almış durumda. Halen geliştirilmesine devam ediliyor.

Dış bağlantılar
 DeSmuME Anasayfası
 DeSmeME Proje Sayfası
 DeSmuME hayran sitesi

Oyun sistemi emülatörleri

DesmuME


الشيخ شعبان عبد العزيز الصياد (20 سبتمبر 1940 - 29 يناير 1998) قارئ قرآن مصري ويعد أحد أعلام هذا المجال البارزين، من مواليد قرية صراوة، مركز أشمون، محافظة المنوفية. حفظ القرآن الكريم في عمر السابعة ودرس في كلية أصول الدين التابعة ل جامعة الأزهر . التحق ب الإذاعة المصرية عام 1975م، وسافر لإحياء ليالي شهر رمضان في العديد من الدول، وعين قارئاً ل مسجد الشعراني في محافظة القاهرة .

مصادر

قراء مصريون
أشخاص من أشمون
مواليد 1940
وفيات 1998
أشخاص من محافظة المنوفية

شعبان الصياد


Košariská este o comună slovacă, aflată în districtul Myjava din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 437 de locuitori.

Istoric
Localitatea Košariská este atestată documentar din 1786.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Košariská


Sebadoh () is an American indie rock band formed in 1986 in Northampton, Massachusetts, by Eric Gaffney and Lou Barlow, with multi-instrumentalist Jason Loewenstein completing the line-up in 1989. Barlow co-created Sebadoh as an outlet for his songwriting when J. Mascis gradually took over creative control of Dinosaur Jr., in which Barlow plays bass guitar.

Along with such bands as Pavement, Beat Happening and Guided by Voices, Sebadoh helped pioneer a lo-fi style of indie rock characterized by low-fidelity recording techniques that employed four-track cassette tape machines. The band's early output, such as The Freed Man and Weed Forestin' (both released 1990), as well as Sebadoh III (1991), was typical of this style.  Following the release of Bubble & Scrape in 1993, Gaffney left the band. His replacement and erstwhile stand-in, Bob Fay, appeared on Bakesale (1994) and Harmacy (1996), but was fired before the sessions for the band's major label release The Sebadoh  (1999), featuring drummer Russ Pollard.

The band then went on a 14-year recording hiatus, during which time members pursued other projects while occasionally touring as Sebadoh. The group, fronted by Barlow and now featuring drummer Bob D'Amico, returned in 2012 with the Secret EP and, in 2013, a full-length album titled Defend Yourself, which were both self-recorded. The album Act Surprised followed in 2019.

History
Lou Barlow was the bass player for alternative rock band Dinosaur Jr. (originally Dinosaur) in the 1980s. While both Barlow and leader J Mascis wrote songs, Mascis' material dominated the group's output because Barlow was intimidated by the guitarist's songwriting efforts. Barlow spent progressively more time recording his own songs at home. Barlow and Eric Gaffney released the Weed Forestin' cassette in 1987 on Homestead Records under the name Sebadoh, which was a nonsense word Barlow often muttered in his recordings. Both Barlow and Gaffney contributed songs to The Freed Man (1988) cassette. Homestead Records head Gerard Cosloy heard the cassette release of The Freed Man and released it as a full-length album on Homestead in 1989. Soon after the cassette's release Barlow was kicked out of Dinosaur Jr. Over time Sebadoh's releases became a way for Barlow to address the issues of control that manifested as the tension in and his ejection from Dinosaur Jr; Barlow said "I got a lot of hatred out just by writing those songs." Jason Loewenstein joined in summer 1989, the first release that he played on being the "Gimme Indie Rock" single in 1991. Only ten 'band' shows were performed throughout Western Massachusetts, Boston, and New York over the period 1989–1990 before the third album, Sebadoh III, was released.

After touring with Firehose in 1991, they signed to Sub Pop (Domino in the UK and City Slang in Germany) in 1992, and released the two EPs Rocking the Forest and Sebadoh vs. Helmet just two months apart. These EPs had their track listings truncated and shuffled around and made into the American full-length release Smash Your Head on the Punk Rock. Their fourth album Bubble & Scrape was released in April 1993.  The same year, the band's "Soul and Fire" EP humorously described the band's musical goal as "driving dozens of college-age lemmings off the cliff of limited imagination."

Following Bubble & Scrape (1993) Gaffney left the band. His replacement, Bob Fay, appeared on Bakesale (1994) and the follow-up Harmacy in 1996. Fay was fired before the sessions for The Sebadoh (1999) and replaced by Russ Pollard, a friend of Loewenstein's from Louisville. The band went on a tour to promote this album, including a stop in Toronto in March.  The band then went on hiatus, with Barlow concentrating on his other project, the Folk Implosion, and Loewenstein working on material for his debut solo album At Sixes and Sevens, released in 2002. The two reunited to play concerts in late 2003 and early 2004.

In March 2007, the "Sebadoh Classic" lineup of Barlow, Gaffney and Loewenstein went on tour together for the first time in fourteen years. This coincided with a new series of reissues which repackaged some of the early albums with extra discs of unreleased tracks. First came a reissue of Sebadoh III, then The Freed Man, and Bubble & Scrape.

The reunion tour continued into 2008, and in May included a live performance of Bubble & Scrape (1993) in its entirety as part of the All Tomorrow's Parties curated Don't Look Back series at London's Koko venue.

In 2011, Sebadoh toured in support of reissues for their Bakesale and Harmacy albums.  Though Bakesale was reissued on time, as of June 2015, Harmacy has still not been reissued.  Taking the place of Gaffney on drums was Bob D'Amico, who plays with Loewenstein in both Circle of Buzzards and The Fiery Furnaces.

In March 2012, Lou Barlow reissued the early recordings of Weed Forrestin''' on the Sebadoh bandcamp, available in a digital download, double cd, vinyl, and deluxe edition with the Child of the Apocalypse sessions as a cassette tape. Fifty copies of "Weed Forrestin" came as a surprise bonus with purchases of the limited edition re-release of Dinosaur Jr.'s first three albums in a cassette boxed set released by Joyful Noise in 2012.

They were chosen by Jeff Mangum of Neutral Milk Hotel to perform at the All Tomorrow's Parties festival that he curated in March 2012 in Minehead, England.

In July 2012, Sebadoh released Secret EP on the Sebadoh bandcamp, available in a digital download. CD copies were only available at the shows of their 2012 tour. In June 2013, Joyful Noise released it on vinyl.

Their eighth studio album, Defend Yourself, came out on Joyful Noise Recordings on September 17, 2013.  It debuted at No. 1 on the "New Alternative Artists" Billboard chart, since the band had been together for roughly 27 years at that point in time.

On March 1, 2019, the band announced that their ninth studio album Act Surprised will be released on May 24, 2019, via Dangerbird Records.
The same day the first single off the album, "Celebrate the Void" was released.

 Members
 Current members
 Lou Barlow – vocals, guitar, bass (1986–present)
 Jason Loewenstein – vocals, bass, drums, guitar (1989–present)
 Bob D'Amico – drums, percussion (2011–present)

 Former members
 Eric Gaffney – vocals, drums, guitar (1986–1994, 2007–2011)
 Bob Fay – drums, vocals (1994–1998)
 Russell Pollard – drums (1998–2000)

 Timeline

Discography

Studio albumsThe Freed Man (1989)Weed Forestin' (1990)Sebadoh III (1991)Bubble & Scrape (1993)Bakesale (1994)Harmacy (1996)The Sebadoh (1999)
 Defend Yourself (2013)
 Act Surprised (2019)

Compilation albumsThe Freed Weed (1990)Smash Your Head on the Punk Rock (1992)Wade Through the Boggs (2007)

Bibliography
 Azerrad, Michael. Our Band Could Be Your Life''. New York: Little, Brown, 2001.

References

External links

Sebadoh website

Lou Barlow website
Jason Loewenstein website
Joyful Noise Recordings
"Skull" music video (from Bakesale)
Review of Sebadoh @ Manchester Academy 3, April 2008.
Sebadoh Interview
Jason Loewenstein interview February 1, 2011
Interview with Lou Barlow & Murph (Dinosaur Jr.) September 9, 2009
Interview with Lou Barlow (via Talk Rock To Me) August 17, 2012

Indie rock musical groups from Massachusetts
Westfield, Massachusetts
Lo-fi music groups
Homestead Records artists
Sub Pop artists
Musical groups established in 1986
Domino Recording Company artists
Flying Nun Records artists
1986 establishments in Massachusetts
City Slang artists
Dangerbird Records artists

Sebadoh


Alma Butia (Teharje kod Celja, 9. veljače 1929. — 20. veljače 2019.), slovenska atletičarka. Natjecala se za Kraljevinu Jugoslaviju.

Natjecala se na Olimpijskim igrama 1936. u utrkama na 100 i 200 metara. Nastupila je u prednatjecanju.

Bila je članica celjskog Kladivara i zagrebačke Mladosti.

Izvori

Slovenski sprinteri

Alma Butia


Andrew Maxwell Haden (26 September 195029 July 2020) was a New Zealand rugby union player and All Black captain. He played at lock for Auckland and New Zealand from 1972 until 1985. He also played club rugby in the United Kingdom and Italy.

Life and career
Haden was born in Wanganui on 26 September 1950. He attended Wanganui Boys' College. He made his All Black debut in 1972, and his Test debut against the British Lions in 1977, going on to make 41 Test appearances and scoring two tries.  Of those 41 appearances, 8 were as captain of the All Blacks.  Haden was noted for his powerful scrummage skills and for his imposing presence at the lineout.  He played club rugby for Auckland, Harlequins in London and Algida Rome in Italy.  Off the field, he published his autobiography, Boots 'n All, in 1983.  By receiving royalties from the book, he ostensibly tested the sport's strict amateurism rules in force back then.  He ultimately prevailed, however, by claiming that being a writer was his profession.

Haden was selected as one of the "Five players of the year" for the 1984 and 1985 seasons, in the Rugby Almanack of New Zealand.

Haden was a controversial player, who was accused of cheating and unsporting conduct.  The most infamous occurrence of this happened in a match against  at Cardiff Arms Park in 1978. The score was 12–10 in Wales's favour, when Haden and another New Zealand player, Frank Oliver, suddenly fell to the ground as if pushed. The referee awarded a penalty in the dying moments of the match, which Brian McKechnie kicked, winning the game for New Zealand. Later, Welsh legend J. P. R. Williams wrote that Haden should have been sent off. Despite the controversy however, the referee subsequently stated that the penalty had actually been awarded for an actual infringement against Oliver and not the Haden 'dive' as was thought. Haden did not, however, deny that the attempts to cheat the referee were pre-planned, something also confirmed by his captain Graham Mourie. The match happened on the same day as the annual 'Miss World' competition, which prompted Welsh cartoonist Gren to create a picture of the 'Miss World' event, but with Miss New Zealand lying on the floor, pretending to have been pushed. Haden made his last Test appearance in 1985 against .

Later years
Haden was an agent for various celebrities, including Rachel Hunter.  He was given the honorary position of Rugby World Cup Ambassador in 2010, but resigned the post after making controversial statements about a racial quota he alleged the Crusaders to be operating, calling Polynesians "darkies", and then suggesting women raped by sports stars may be partly to blame.

In 2003, Haden announced that he was beginning chemotherapy for chronic lymphocytic leukaemia. He overcame this bout of illness, but in February 2020 was diagnosed with lymphoma. He consequently died of lymphoma on 29 July 2020, at his home in Auckland. He was 69 years old.

References

External links
 Sporting-Heroes.Net – a profile and picture of Andy Haden

1950 births
2020 deaths
New Zealand international rugby union players
New Zealand rugby union players
Auckland rugby union players
Rugby union locks
Ponsonby RFC players
Deaths from cancer in New Zealand
Rugby union players from Whanganui
People educated at Whanganui City College
Deaths from chronic lymphocytic leukemia
Deaths from lymphoma

Andy Haden


Antonije I. Kassymatas (grčki Αντώνιος Α΄ Κασσυματάς, Antōnios I Kassymatas) bio je grčki odvjetnik i patrijarh Konstantinopola (821. – 837.).

Biografija
Nije poznato kada je Antonije rođen, ali se zna da je postao odvjetnik u Konstantinopolu oko 800. godine. Kasnije je postao redovnik te biskup Sillyona (Σίλλυον) u Anatoliji. Isprva je Antonije podržavao kult ikona u Crkvi, no 815. je ipak postao ikonoklast, tijekom vladavine cara Leona V. Antonije se nadao da će postati patrijarh te ga je car Mihael II. Amorijski postavio na to mjesto godine 821.

Antonije je umro 837. te je poslije proglašen heretikom.

Izvori i bilješke

Carigradski patrijarsi

Antonije I. Carigradski


Martina DaSilva est une chanteuse, compositrice et arrangeuse de jazz brésilienne.

Biographie
Originaire du Brésil, Martina DaSilva grandit à New York. Elle est la fille d'un père brésilien et d'une mère américaine. Elle parle couramment le portugais. Enfant, elle se produit dans des productions locales de théâtre musical, et finit par étudier la musique classique et le jazz à la Fiorello H. LaGuardia High School of Music & Art and Performing Arts, dont elle sort diplômée en 2009, aux côtés notamment de Josh Holcomb, Zack O'Farrill, Adam O'Farrill ou Joanna Sternberg.

Martina DaSilva fréquente tout d'abord l'Université McGill à Montréal, avant de retourner à New York et de terminer son diplôme de premier cycle à la New School for Jazz and Contemporary Music en 2011. Elle étudie avec Andres Andrade, Peter Eldridge et Neal Miner.

Pendant cette période, elle s'est également fortement impliquée dans le renouveau de la scène jazz de New York, et s'est produite régulièrement dans la ville en tant que cheffe d'orchestre et chanteuse.

Carrière musicale
Martina DaSilva puise dans les styles du jazz ancien, de l'opéra et de la musique de chambre. En tant qu'Américaine d'origine brésilienne, la chanteuse se passionne également pour l'interprétation des œuvres de compositeurs brésiliens.

The Ladybugs

En 2013, Martina DaSilva fonde le groupe d'harmonie vocale jazz, The Ladybugs, lors d'une rencontre fortuite à l'hôtel Chantelle, dans le Lower East Side de New York. La musicienne remplace une autre chanteuse au restaurant sur le toit de l'hôtel, lorsque le gérant l'invite à se produire régulièrement le dimanche. Bien qu'elle ne dispose pas encore de sa propre formation musicale, elle répond diriger un groupe entièrement féminin des années 1920, et appelé The Ladybugs. Elle rassemble rapidement un groupe, et se produit en tant que seule chanteuse, avant d'être rejointe par Kate Davis.

Le duo s'accompagne d'un ukulélé et d'une caisse claire, puis intègre les trombonistes Joe McDonough et Rob Edwards, ainsi que d'autres membres à la guitare et à la basse. Kate Davis quitte le groupe pour poursuivre son travail en solo. Elle est remplacée par la chanteuse Vanessa Perea. Le répertoire de The Ladybugs comprend de la musique des années 1920, 1930, 1940 et 1950 ainsi que des chansons tirées de l'héritage latino-américain des deux chanteuses et des classiques de Disney.

Collaborations
En 2018, Martina DaSilva est invitée par Scott Bradlee à rejoindre le groupe de musique américaine Postmodern Jukebox. Le groupe se produit dans le monde entier, et la chanteuse est notamment présente sur le single Beautiful, adapté du titre original de Christina Aguilera.

En 2019, la musicienne collabore avec le bassiste acoustique Dan Chmielinski, afin de composer, enregistrer et produire A Very ChimyTina Christmas, un premier album inspiré des fêtes de fin d'année. Le duo s'entoure d'artistes invités tels que Lucas Pino, Ben Wolfe, Joel Ross et Gabe Schnider. L'album comprend notamment la chanson originale Diamonds and Pearls de Martina DaSilva et une reprise vidéo du titre Last Christmas de Wham!. Ce premier album est salué par la critique et cité dans The New York Times ou encore Rolling Stone Magazine.

Martina DaSilva a également travaillé avec les musiciens Jon Batiste, Ricky Alexander, Gunhild Carling, Russell Hall ou Bria Skonberg. Elle est régulièrement invitée et collaboratrice musicale pour le Fireside Mystery Theatre, un podcast spécialisé dans les représentations théâtrales historiques. Elle s'est également produite à différentes reprises avec la troupe de théâtre immersif, Little Cinema.

Reconnaissance
En 2015, Martina DaSilva est désignée comme l'une des chanteuses de jazz les plus remarquables de sa génération dans un article publié par Vanity Fair.

Discographie

Albums solo

 2021 : LIVING ROOM 1, La Reserve Records

The Ladybugs

 2015 : The Ladybugs, Independant
 2017 : Blue Christmas, Independant
 2019 : Songs We Love: Volume 1, Independant

Collaborations
 2019 : A Very ChimyTina Christmas de Martina Dasilva et Dan Chmielinski, Outside in Music
2020 : Chimytina and Chill de Martina Dasilva et Dan Chmielinski, Martina DaSilva
2021 : Martina & Casey, Martina Dasilva et Casey Abrams, La Reserve Records

Notes et références

Liens externes
 Site officiel de Martina DaSilva

Musicienne brésilienne
Chanteuse brésilienne
Naissance au Brésil
Étudiant de l'Université McGill

Martina DaSilva


(1641-1718), ecclésiastique et haut fonctionnaire colonial espagnol, évêque de Quito puis vice-roi du Pérou de 1710 à 1716 ;
 Laureano Manuel Ladrón de Guevara (1889-1968), dit Laureano Guevara, peintre, muraliste et graveur chilien ;
 María Amparo Rivelles y Ladrón de Guevara (1925-2013), plus connue sous le nom d'Amparo Rivelles, actrice espagnole ;
 Héctor Ladrón de Guevara (né en 1940), footballeur péruvien ;
 Rafael Ladrón de Guevara (né en 1952), coureur cycliste espagnol ;

Patronyme hispanique

Ladrón de Guevara


Kaldbaksbotnur er en bebyggelse på Færøerne, der ligger ved enden af Kaldbaksfjørður på Streymoys østkyst. Kaldbaksbotnur lå tidligere i Kaldbaks kommuna, men blev indlemmet i Tórshavnar kommuna i 1976. Kaldbaksbotnur består kun af et gårdbrug. Vejen til nabobygden Kaldsbak blev færdiggjort i 1977, og de to steder fik vejforbindelse til resten af Streymoy i 1980. Tunnelen fra Kaldbaksbotnur til Signabøur åbnede i 1992. Lige over Kaldbaksbotnur ligger Mjørkadalur. 1. januar 2009 havde Kaldbaksbotnur 8 indbyggere, mod 13 i 1985.

Referencer

Eksterne henvisninger
Kaldbaksbotnur på faroeislands.dk
Kaldbaksbotnur  på torshavn.fo

Bygder på Færøerne
Streymoy

Kaldbaksbotnur


Daniel Renard () a fost un arhitect român, reprezentant al stilului Art Nouveau în România.

Biografie
Renard s-a născut în 1871, mama era româncă (Petra Ionescu) și tatăl elvețian (Prosper Renard).

A absolvit École nationale supérieure des beaux-arts din Paris în atelierul lui Julien Guadet, obținând, diploma de arhitect, în 1900.

În perioadele 1916-1921 și 1928-1935 a făcut parte din Comitetul Societății Arhitecților Români (SAR).

La Constanța a locuit pe strada Romană, actuală Revoluției, nr. 10. Spre sfârșitul lucrărilor de la Cazinoul din Cosntanța, Renard se mută la București.

După Primul Război Mondial, este pentru o perioadă arhitectul serviciului tehnic al Ministerul Domeniilor|Ministerului Domeniilor]], iar între 1922 si 1927 este activ în Franța, unde proiectează câteva imobile (în conformitate cu datele din Tabelul Arhitecților Români, Daniel Renard se afla la Paris în anul 1926).

Cazinoul din Constanța
Primarul liberal Cristea Georgescu a încheiat, la data de 23 iulie 1903, un contract cu arhitectul Daniel Renard pentru proiectarea noului Cazinou, ca urmare a unor decizii ale Consiliului Comunal.

Renard este înlăturat în momentul în care au venit conservatorii la putere, în anul 1905. De proiectarea Cazinoului s-a ocupat apoi arhitectul Petre Antonescu, care, la rândul său, a fost înlăturat.

Revenirea liberalilor la putere, între 1907 și 1908, face ca Renard să-și reimpună proiectul său, realizat stilul Art Nouveau. Fundațiile Cazinoului au fost modificate de trei ori. A fost cel mai mare edificiu de acest fel de pe teritoriul României.

La 21 decembrie 1909, inginerul Elie Radu și arhitecții Ion Mincu si Dimitrie Maimarolu au fost solicitați pentru a se pronunța în legătură cu Proiectul Renard relansat. Fără a modifica nimic esențial la designul exterior al clădirii, acești specialiști de prestigiu ai timpului au adus doar sugestii de completare, decorare și compartimentare al interiorului, de care s-a ținut cont, pentru ca, în sfârșit, Cazinoul să fie terminat și apoi inaugurat la data de 15 august 1910.

Opere
 Cazinoul din Constanta (1910)
 Pavilionul-Restaurant din fața Cazinoului din Constanța, actualul Acvariu (1912)
 Hotel Regina (astăzi Hotel Intim), Constanța
 Hala Pieței Unirii (bombardată în 1941), Constanța
 Abator (demolat in perioada interbelica), Constanța
 Complexul Administrativ de lânga Gara Veche (Prefectura, Palatul Regal si Tribunalul), Constanța
 Casa Logaridi din Piața Ovidiu (astazi disparuta), Constanța
 Vechiul spital din Medgidia
 Biserica din Hârșova
 A colaborat si la proiectarea Hotelului Palace din Constanța (1910)
 Clădirea Prefecturii județului interbelic Putna, Focsani (1913)
 Hotelul Athenee Palace din Bucuresti (în vechea formă, în stilul Art Nouveau) (1914)
 Decorul interior al bibliotecii din Casa Micescu (1931-1932)

Note

Legături externe
 Despre Daniel Renard
 Daniel Renard pe web site-ul Art Nouveau

Nașteri în 1871
Nașteri pe 24 martie
Decese în 1954
Absolvenți ai École nationale supérieure des beaux-arts
Arhitecți români
Arhitectură Art Nouveau
Oameni din județul Dâmbovița
Societatea Arhitecților Români

Daniel Renard


Hverken Gud eller Satan er en dansk dokumentarfilm fra 1990 med instruktion og manuskript af Anette E. Olsen.

Handling
Et ægtepar på Mandø modtager polske børn på rekreation. De kommer fra Schlesien, hvor livsødelæggende forurening er resultatet af årtiers satsning på industrien. Filmholdet tager med børnene tilbage til områdets grimme, beskidte og røgfyldte miljø. Her lever 3 millioner mennesker i dødens skygge. Børn fødes og dør for tidligt, livstruende sygdomme udvikles - åndenøden er bogstaveligt talt et problem for livets opretholdelse.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1990

Dokumentarfilm fra Danmark

Hverken Gud eller Satan


Drepturile muncii  sau drepturile lucrătorilor sunt un grup format din drepturi juridice și din drepturi umane care privesc relațiile de muncă dintre angajați și angajatori, relații reglementate în mod obișnuit, sub un cadru juridic de drept al muncii.

Printre aceste drepturi se numără: beneficiile de muncă, drepturile creării de sindicate, drepturile de securitate și de sănătate ocupațională, drepturi privind , drepturi privind retribuirea orelor suplimentare și altele. Tema drepturile muncii este tema centrală a ramurii de drept denumită Dreptul muncii.

Vezi și,
 Dreptul muncii
 Beneficii din muncă

Referințe

Legături externe
 Clean Clothes Campaign
  International Labor Rights Forum
  SweatFree Communities
 Human Rights Watch
 International Labor Organization
 International Confederation of Free Trade Unions
 International Network for Economic, Social & Cultural Rights
 Global Rights Index (on Youtube). International Trade Union Confederation, 2014.

Dreptul muncii

Drepturile muncii


Çatı örtüsü, yapının üst elemanı, çatının kaplamasına verilen isimdir. Çatı; hava, rüzgar ve su darbelerine, (eğer isteniyorsa) üzerindeki yüke dayanıklı olmalıdır.

Kiremit

Ahşap çatı üzerinde asbestli çimento levha ve metal levha çatı kaplamaları sıhhi değildir. Çok çeşitli maddelerden çatı örtüleri bulunmaktadır ama en kullanışlı örtü kiremittir. Bu da iki tiptir: Alaturka (Osmanlı) ve Alafranga (Marsilya).

Çatı üzerinde kiremitaltı kaplaması denilen bir örtü vardır, kiremit bunun üzerine döşenir. Kiremitler yarı yarıya üzerlerine bindirilerek metrekarede 30 adet kiremit kullanılarak dizilir.

Uygulaması
Kiremit örtüsü döşenmeden önce bunun altına 3'lük çıta iskeleti (çatı örtüsünü taşıyacak yapı) çakılmalıdır. Bu, kiremitlerin saçak çizgisine dik ve birbirine paralel olmasını, kaymasını önler. İlk kiremit sırasının eğikliğini önlemek için alın tahtası veya çıta ile yukarı kaldırılmalıdır. Kiremitler delikli ise galvanizli telle bir sıra atlayarak alt örtüye bağlanabilir. Çatı kapağı ve yan sıralar takviyeli harçla desteklenebilir. Çatlayan, kırılan kiremitler tek tek değiştirilmelidir. Eğer çatıaltı bitümlü örtü (izolasyon malzemesi) doğru uygulanmış ve sağlamsa kiremitler kırılsa bile bir süre çatı akmaz.

Alafranga kiremitler metrekarede 17 adet kullanılmakla alaturkadan daha az yer kaplar. Yüksek yapılarda çatı betonarme ise 5'lik kadronlar beton çivisi ile zemine çakılıp, araları 200 doz ısı yalıtımlı betonla doldurulur, üzerine çıtalar çakılıp kiremit döşenir.

Ağaç kiremit çatı örtüsü

Ağaç kiremit çatı örtüsü döşemesi, Kuzey Amerika'da yaygın olan bir çatı örtüsü çeşididir. Hafif, basit araçlarla yapılabilen ve rahatça yerleştirilebilen ağaç kiremitler bu bölgeye gelen yerleşimciler arasında yaygındır. Aynı dönemde Avrupa'da sazdan, ince taş (arduvan) plakalar ve kiremit çatı döşenmesinde yaygın kullanılmaktadır.

Artık kullanılmayan çatı örtüleri Britanyalı, Hollandalı, Alman ve İskandinav yerleşimciler tarafından Kuzey Amerika'nın çeşitli bölgelerinde kullanılmıştır. Bu örtülerin şekli, ebadı, açıkta kalan uzunlukları, üzerlerindeki dekoratif uygulamalar gibi karakteristik özellikleri değişmekte ve her binaya kendine özgü hava katmaktadır.

Çinko çatı örtüsü
Batı Avrupa'nın geleneksel çatı örtüsüdür. İlk kez 1840'lı yıllarda Paris'te uygulanmıştır. Şimdilerde ise saf çinko titanyum ve bakır ile EN 988 standartlarına göre alaşımı yapılan çatı kaplamaları yapılabilmektedir. En büyük avantajı çinko doğal patinası sayesinde çok uzun ömürlü olması (ortalama 100 yıl), yüzeyinin kendini temizlemesi ve onarmasıdır. Aynı zamanda çatılarda 0,70 mm et kalınlığı kullanıldığından çok hafiftir (çinko yoğunluk: 7,20 kg). Titanyum çinko çatı ürünleri çatı uzamanları tarafından Türkiye'de de uygulanmaktadır. Uygulamada eğim mutlaka %5'in üzerinde olmalıdır. Destek mutlaka havalandırmalı çam tahtası ile sağlanmalıdır, havalandırma olmaz ise çinko patinasını tamamlayamaz ve çürür, minimum havalandırma 4 cm olmalıdır. Genleşmeyi kontrol etmek için ise mutlaka kaygan klipsler kullanılmalıdır. Ancak bu klipsler mutlaka inox malzemeden olmalıdır. Çinko çatılar asla bakır veya demir ile temas etmemelidir, hatta bakır malzeme çinko çatının üst kısmında dahi bulunmamalıdır, yağmurun etkisi ile bakır iyonları çinko üzerindee elektrik yüklü bateri etkisi yapar ve çinkoyu eritir. Çivi veya vida asla çakılmaz, sadece kenet ve bini mantığı ile kaplanır, ince noktalar için lehim yapılabilir... Bunlar çinko estetiği ve uzun ömrü için olmaz ise olmaz prensiplerdir. Ama yine de üretici ve uygulayıcı detaylarına başvurmakta fayda vardır.

Bakır çatı örtüsü

Galvanizli saç ile çatı örtüsü

Galvanizli oluklu saç ile

Galvanizli düz saç ile

Asbest elyaflı levhalarla çatı örtüsü

Bitümlü karton ile çatı örtüsü

Çatı örtüleri genel teknik Şartnamesi

Ahşap çatı üzerine çinko çatı örtüsü yapılması (TS : 951)

Çinko, şartnamesindeki vasıflara uyacaktır. Mevcut ahşap çatı döşemesi üzerine bir kat bitümlü karton döşenecektir. Bitümlü karton saçak çizgisine paralel ve saçaktan başlamak üzere, üst kısımları 10 cm aralıkla galvanizli tabla başlı çivilerle çivilenecek, üste gelecek olan kısım en az 10 cm alttakinin üzerine bindirilecektir. Ek yerleri bitüm ile doyurulmuş şerit bantlar ile kapanacaktır. Bitümlü karton üzerine 5 x 5 cm ebadında rendelenmiş konik kadronlar çakılacaktır. Çinko levhalar 14 N°'lu olacak, levhaların her iki yan kısımları, kıvrık kısımları kadronların hizalarına gelecek şekilde çinko levhalara doğru kıvrılacak üzerlerine, kadronların üstlerini örtecek ve çinko levhaların kıvrılmış kısımlarına geçecek şekilde projesine uygun sürgü ve kenetli parçalarla levhalar birleştirilecektir. Çatı meyline paralel levhaların üst kısımları dışa, alt kısımları içe doğru kıvrılarak, lehimsiz kenet ve sürgü şeklinde birleştirilecektir.

Ahşap çatı üzerine bakır örtüsü yapılması

Bakır şartnamesindeki vasıflara uyacaktır. Bakır levhalarla çatı örtüsü; çinko çatı örtüsü genel teknik şartnamesine ve detay resimlerine uygun olarak yapılacaktır.

Mevcut ahşap çatılarda kullanılacak bakır levhalar kalınlığı en az 0.66 mm ve ağırlığı en az 6 kg/m² olacaktır. Tamir görmüş ve sonradan düzeltilmiş levhalar kullanılmayacaktır.

Ahşap çatı üzerine galvanizli oluklu saç ile çatı örtüsü yapılması

Oluklu saç, şartnamesindeki vasıflara uyacaktır. 15º - 35º arasında olmak üzere inşa edilecek ahşap çatı üzerine döşenecek oluklar saç levhaların bindirme payları projesinde gösterildiği gibi ve en az boydan 15 cm, enden bir buçuk dalga boyu olacaktır. Oluklar akış istikametine gelmek suretiyle, lâstik conta ve madeni pul ve galvanizli çivi veya vidalarla çatı döşemesine tespit edilecektir. Olukların bir hizaya gelmesine, parça kullanılmamasına dikkat edilecektir.

Mahyalar bu iş için yapılmış özel saçlarla kaplanacaktır.

Levhalar çatı döşenmesine tespit edilirken, birbiri üzerine binmiş oluk dalgasının tepe kısmından çivilenecektir. Düşük meyilli çatılarda levha bindirme yerlerine mastik asfalt konulacaktır.

Ahşap çatı üzerine galvanizli düz saç ile çatı örtüsü yapılması

Düz saç şartnamesindeki vasıflara uyacaktır. Mevcut ahşap çatı döşemesi üzerine bir kat bitümlü karton saçak çizgisine paralel ve saçaktan başlamak üzere serilecek, üst yukarı kısımlar on santimetre aralıkla galvanizli ve tabla başlı çivilerle çivilenecektir. Bunun üzerine gelecek bitümlü karton en az 10 cm. bindirilecektir. Ek yapılan yerler, bitümlü şerit bantlar ile kaplanacaktır. Bitümlü karton üzerine 5 x 5 cm ebadında rendelenmiş konik kadronlar saç levha genişliğine uyacak mesafelerde döşemeye çakılacak saçlar proje ve detay resimleri uygun şekilde sürgü tertibatı, kenet teşkili suretiyle mahya ile beraber döşenecektir.

Ahşap çatı üzerine düz veya oluklu asbest elyaflı levhalarla çatı örtüsü yapılması

Düz veya oluklu asbest elyaflı levhalar, mevcut meyilli ahşap çatı üzerine dört taraftan birbirine 10 cm bindirilerek yerleştirilecektir. Çatı meyilleri 3º - 20º derece arasında olabilir. Çatı meyili 3º -15º olduğunda bindirme payı 20 cm olacak ve bindirme yerleri mastik asfalt ile kapatılacaktır. Çatı meyli 15º - 20º derece olduğunda bindirmeler 15 cm. olarak yapılacaktır. Levhalar matkap ile muntazam bir şekilde delinecek, galvanizli çivi, kroşe, lastik conta ve madenî pul ile çatıya tespit edilecektir. Düz ve oluklu asbest elyaflı levhalarla çatı örtüsü proje ve detay resimlerine uygun şekilde yapılacaktır.

Mahyalar aynı cins malzemeden yapılmış olacaktır.

Ahşap Çatı Üzerine İki Kat Bitümlü Karton İle Çatı Örtüsü Yapılması

Bitümlü karton ile döşenecek ahşap meyilli çatıların kaplama tahtaları rendelenmiş, temiz, dalgasız, düzgün olacaktır. Bitümlü kartonlar döşemeye özel yapıştırıcı ile tespit edilecektir. Tabla başlı çivilerle ortalarda 6 cm. aralıkla ve kenarlardan mesafeleri 1,5 cm. den aşağı olmayacak şekilde çivilenecektir.

Bitümlü kartonlar birbiri üzerine asgari 10 cm. bindirilecek, ek yerleri, kaput bezinden yapılmış 15 cm. genişliğinde bitümlü doyurulmuş şeritle hususi yapıştırıcı ile yapıştırılacaktır. Yapıştırıcının ısısı 140 °C aşağıya düşmeyecektir.

Duvar kenarlarında; bitümlü karton 25 cm yüksekliğe kadar kıvrılacak, özel yapıştırıcısı ile yapıştırılarak çivilenecektir. Birinci kat bitümlü kartonun 20 metrekaresi 30 kg olacak ve saçak çizgisine paralel ve saçaktan başlamak üzere yukarı doğru döşenecektir. Hiçbir yerde dalga, hava boşluğu veya kırıklık bulunmayacaktır.

Ahşap çatı üzerine çıtalı iki kat bitümlü karton ile çatı örtüsü yapılması

Birinci kat bitümlü karton ile çatı örtüsü, iki kat bitümlü karton ile çatı örtüsü yapılmasındaki şartlar dahilinde yapılacaktır.

İkinci kat bitümlü karton, birinci katta olduğu gibi saçak çizgisine paralel olarak değil, aksine meyiline paralel olarak bindirme yerleri 10 cm. olmak üzere açıkta yapıştırılarak döşenecektir. İkinci katın açıkta kalan uçları üzerine 2 x 1.5 cm'lik çıtalar çakılarak bunların bitümle doyurulmuş 15 cm. eninde kaput bezinden şeritler (band) özel yapıştırıcısı ile yapıştırılacaktır. Mahyalar aynı cins bitümlü karton ile yapılacaktır.

Ahşap Çatı Üzerine Üç Kat Bitümlü Karton İle Ahşap Çatı Örtüsü Yapılması

Birinci ve ikinci kat bitümlü kartonun döşenmesi, iki kat bitümlü karton döşenmesine uyacak, ancak birinci kat ek yerlerine, bitümle doyurulmuş kaput bezi şerit konmayacak ikinci kat ek yerlerine tatbik edilecektir.

Üçüncü kat, ikinci kat ek yerlerini kapatacak tekilde yapıştırılarak döşenecektir. Yapıştırıcı bitümlü ısısı 140 °C aşağı düşmeyecektir. Üçüncü katta kullanılacak bitümlü kartonun 20 m² sinin ağırlığı en az 40 kg. olacaktır.

Mevcut Eğik Betonarme Döşeme Üzerine Marsilya Tipi Kiremit İle Çatı Örtüsü Yapılması

Mevcut eğik betonarme döşeme üzerine bir metre aralıkla ve çatı meyiline paralel 5 x 5 cm. lik iki tarafı şevli (konik) kadronlar çivi ile döşemeye tespit edilecek, kadronlar arasında 5 cm. kalınlıkta 200 Kg. dozlu tesviye betonu dökülerek tesviye edilecektir. Kadronlar üzerine marsilya tipi kiremit aralıklarına uygun gelecek şekilde 3 x 5 cm.'lik kiremit altı çatılan alttaki kadronlara çivi ile tespit edilecek, kadronlar arasına 5 em. kalınlıkta 200 kg. dozlu tesviye betonu dökülerek tesviye edilecektir. Kadronlar üzerine marsilya tipi kiremit aralıklarına uygun gelecek şekilde 3 x 5 cm.'lik kiremit altı çatıları alttaki kadronlara çivi ile tespit edilecek bunun üzerine saçak kısmındaki kiremitlerin ilk iki sırası, diğerleri iki sırada bir tel ile çıtalara bağlanarak muntazam bir şekilde döşenecektir.

Mevcut Eğik Betonarme Döşeme Üzerine Galvanizli Oluklu Saç İle Çatı Örtüsü Yapılması

Mevcut eğik betonarme döşeme üzerine, bir metre aralıkla ve çatı meyiline paralel 5 x 5 cm.'lik iki tarafı şevli kadronlar çivi ile döşemeye tespit edilecek, aralar, 5 cm. kalınlıkta 200 kg. dozlu tesviye betonu dökülerek tesviye edilecektir. Kadronlar üzerine galvanizli saç levhaların her iki ucuna ve bir de ortalarına gelecek şekilde 5 x 5 cm. kadronla çivi ile tespit edilecektir. Bunların üzerine galvanizli saç levhaların olukları çatı meyline paralel olacak şekilde enlerinden 10 cm. boylarından 15 cm. birbiri üzerine binmek suretiyle alttaki kadronlara, lâstik, conta, madeni pul ve galvanizli, çivi, vida veya kroşe ile sağlam bir şekilde tespit edilecektir. Tespitler olukların üst (en yüksek) kısımlarından yapılacak ve parça kullanılmamasına dikkat edilecektir.

Mahyalar hususi saçlardan yapılmış elemanlarla yapılacaktır. Bu şekilde yapılan çatı proje ve detay resimlerine uygun olacaktır.

Mevcut Eğik Betonarme Döşeme Üzerine Asbest Elyaflı Levha İle Çatı Örtüsü Yapılması

Mevcut eğik betonarme döşeme üzerine, bir metre aralıkla ve çatı meyiline paralel 5 x 5 cm.'lik iki tarafı şevli ( konik ) kadronlar çivi ile döşemeye tespit edilerek aralarına 5 cm. kalınlıkta 200 kg. dozlu tesviye, betonu dökülerek tesviye edilecektir.

Kadronlar üzerine asbest elyaflı levhaların her iki ucuna ve bir de ortasına isabet edecek şekilde 5 x 5 cm.'lik kadronlar çivi ile alttaki kadronlara tespit edilecek, bunların üzerine asbest elyaflı levhaların olukları çatı meyline paralel gelecek şekilde boylarından 10 cm. birbiri üzerine bindirilecektir. Levhalar matkap ile muntazam bir şekilde delinecek galvanizli çivi, vida veya kroşe, lastik conta ve madenî pul ile kadronlara tespit edilecektir.

Bu şekilde çatılar proje ve detay resimlerine uygun olarak yapılacaktır. Mahyalar aynı cins malzemeden yapılacaktır.

Kurşun Levha Altına Çamur Sıva Yapılması

Toprak çamuru ince, yumuşak ve katı saplardan arî saman ile karılacak; nebati topraktan olmayacaktır.

Kurşun Çatı Örtüsü Yapılması

Kurşun levhalar projesinde gösterildiği şekilde gayet muntazam döşenecek, bindirmeler kara çivi ile olacak ve çivilemeler detay resimlerine göre yapılacaktır.

Teçhizatlı hafif beton plâklarla yapılan eğik çatı döşemesi üzerine; Kiremit, galvanizli düz ve oluklu saç ve asbest levha ile çatı örtüsü yapılması

Teçhizatlı hafif beton plaklarla mevcut eğik çatı döşemesi üzerine bir metre aralıkla ve çatı meyline paralel 5 x 5 cm'lik kadronlar çivi ile döşemeye tespit edilecektir. (Çiviler kadronlara aşağıda, 60º ve ters istikamette çakılarak hazırlanmış olmalıdır.)

Kadronlar üzerine Marsilya tipi kiremit aralıklarına uygun gelecek şekilde 3 x 5 cm'lik kiremit altı çıtaları alttaki kadronlara çivi ile tespit edilecek, bunun üzerine saçak kısmındaki kiremitlerin iki sırası tel ile, diğerleri iki sırada bir tel ile çıtalara bağlanarak muntazam bir şekilde döşenecektir.
Teçhizatlı hafif beton plâklarla yapılan mevcut eğik çatı döşeme üzerine, bir metre aralıkla ve çatı meyline paralel 5 x 5 cm.'lik kadronlar çivi ile döşemeye tespit edilecektir. (Çiviler kadronlara aşağıda 60º ile ters istikamette çakılarak hazırlanmış olmalıdır.)

Kadronlar üzerine galvanizli saç levhaların her iki ucuna ve ortalarına gelecek şekilde 5 x 5 cm.'lik kadronlar alttaki kadronlara çivi ile tespit edilecektir. Bunların üzerine galvanizli saç levhalar enlerinden 10 cm. boylarından 15 cm. birbiri üzerine binmek suretiyle alttaki kadronlara, lastik conta, madeni pul ve galvanizli çivi vida veya kroşe ile sağlam bir şekilde tespit edilecektir. tespit, olukların üst (en yüksek) kısımlarından yapılacak ve parça kullanılmamasına dikkat edilecektir.

Mahyalar saçlardan yapılmış elemanlarla yapılacaktır. Bu şekilde yapılan çatı, proje ve detay resimlerine uygun olacaktır.
Teçhizatlı hafif beton plaklarla yapılan mevcut eğik çatı döşemesi üzerine galvanizli oluklu saç levhalar, olukları çatı meyline paralel olacak şekilde enlerinden 10 cm. boylarından 15 cm. birbiri üzerine binmek suretiyle, çatı döşemesine lastik conta, madeni pul, trifon vida veya kroşe ile sağlam bir şekilde tespit edilecektir. Trifon vidalar, teçhizatlı hafif beton plaklara çakılmadan asgari 50 mm. girecek şekilde vidalanacaktır.

Tespitler olukların üst (en yüksek) kısımlarından yapılacak ve parça kullanılmamasına dikkat edilecektir.

Mahyalar, saçlardan yapılmış elemanlarla yapılacaktır. Bu şekilde yapılan çatı, proje ve detay resimlerine uygun olacaktır.
Teçhizatlı hafif beton plaklarla mevcut eğik çatı döşemesi üzerine, bir metre aralıkla ve çatı meyline paralel 5x5 cm.'lik kadronlar çivi ile döşemeye tespit edilecektir. (Çiviler kadrolara aşağıda 60º ve ters istikamette çakılarak hazırlanmış olmalıdır.)

Kadronlar üzerine asbest elyaflı levhaların her iki ucuna ve ortalarına isabet edecek şekilde 5 x 5 cm.'lik kadronlar çivi ile alttaki kadronlara tespit edilecek, bunların üzerine asbest elyaflı levhaların olukları çatı meyline paralel gelecek şekilde en ve boylarından 10 cm. birbiri üzerine bindirilecektir. Levhalar matkap ile muntazam bir şekilde delinecek, galvanizli çivi, vida, kroşe, lastik conta ve madeni pul ile kadronlara tespit edilecektir.

Bu şekilde çatılar proje ve detay resimlerine uygun olarak yapılacaktır. Mahyalar aynı cins malzemeden yapılacaktır.

Kaynakça

Çatılar

Çatı örtüsü


Hans Philip Sery Lagui (født 18. oktober 1988 i Hjørring), bedre kendt som Hans Philip er en dansk musiker, der er kendt som den ene del af duoen Ukendt Kunstner og siden som solokunstner.

Baggrund
Hans Philip er ud af en kristen familie. Hans Philips morfar arbejdede som præst, og mormoren var troende katolik. Hans far kommer fra Elfenbenskysten.

Karriere

Opstart som musiker og Ukendt Kunstner (-2017)
Hans Philip startede sin karriere ved at rappe over andre kunstneres beats, men ønskede i stedet at finde en person, der kunne lave originale beats. Igennem fælles venner mødte han Jens Ole McCoy i 2010, og de skabte sammen grimeprojektet Skørmand. Den 2. juni 2011 optrådte de på den københavnske musikfestival Distortion. Det var denne dag, at musikerduoen begyndte at tro på, at "[...] der måske kunne ske noget fedt med den musikdrøm, som var begyndt at spire i dem". De lukkede Skørmand ned i 2012.

Hælervarer (side A og B), der var gruppens første EP,  udkom i 2012, og ifølge Soundvenues anmelder Kristian Karl havde musikerduoen bevæget sig væk fra "vild grime som Skørmand" til "afdæmpet melankoli-rap som Ukendt Kunstner".

Duoen udgav den 8. marts 2013 det selvpublicerede debutalbum Neonlys. Af Soundvenue og GAFFA blev albummet tildelt henholdsvis fem og tre stjerner, og kommercielt endte albummet med at opnå guldcertificering. Albummet kredsede "[...] i høj grad om København og livet i storbyen, og for Hans Philip handler det om at kunne levere historier fra den dagligdag og de omgivelser, han selv lever i". Det var med dette album, at Ukendt Kunstner fik sit gennembrud.

Ved P3 Guld i april 2014 blev de nomineret til "P3 talentet" og "P3 lytterhittet" og løb med sejren for "P3 Talentet". I maj 2014 udkom gruppens andet album Forbandede Ungdom. Albummets lyrik havde samtidig ændret sig. Det blev således påpeget, at

I december 2016 blev det offentliggjort, at Ukendt Kunstner ophørte sit samarbejde efter fire år. De begrundede det med, at "Altså, vi er bare udbrændt". Det blev fortalt i Danmarks Radio-serien Vi var Ukendt Kunstner, som blev sendt på DR3 i tre afsnit. De spillede deres sidste koncert i august 2017 ved For Evigt Hip Hop i Rødovre.

Solokunstner (2019-)
Efter ikke at have udgivet musik siden Ukendt Kunstners ophør udgav Hans Philip singlen "Siger ingenting" på YouTube den 10. marts 2019. Dele af sangen var forinden offentliggjort på Instagram af Kesi, Jens Ole McCoy og Hans Philip selv. Ifølge GAFFA benyttede Hans Philip i højere grad sang end rap, hvormed sangen kunne betragtes som "alternative r&b".

Den 17. marts 2019 udgav han sit første album som solokunstner. Albummet hedder Forevigt og indeholder ni sange.

Hans Philip udgav den 30. september 2022 dobbeltalbummet [α] & [β]. De to albummer [α] og [β] indeholder hver ni numre.

Ukendt Kunstner (2023-)
I maj 2023, lagde bandet uanmeldt et opslag op på deres Facebook-side, med et link til deres nye album, med titlen "Dansktop".

Diskografi

Som Ukendt Kunstner
 Hælervarer, Side A (2012, EP)
 Hælervarer, Side B (2012, EP)
 Neonlys (2013)
 Forbandede Ungdom (2014)
 Den Anden Side (2016)
 Dansktop (2023)

Som solokunstner
Album
 Forevigt (2019)
 [α] & [β] (2022)
Singler
"Hvorfor?" (2019)
"Tiden Læger Alle SÅr" (2019)
"somendrøm" (2021)
"Juno 18" (2022)

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikere fra Danmark
Personer fra Hjørring

Hans Philip


O Protocolo de Lisboa ao Tratado de Redução de Armas Estratégicas de 1991 foi um acordo internacional assinado por representantes da Rússia, Bielorrússia (Belarus), Ucrânia e Cazaquistão que reconheceu os quatro estados como legítimos sucessores da União das Repúblicas Socialistas Soviéticas e em que todos assumiram as obrigações da União Soviética em relação ao tratado START I. O protocolo foi assinado em Lisboa, Portugal, em 23 de maio de 1992.

Contexto
Quando a União Soviética foi dissolvida a 26 de dezembro de 1991, o representante russo já havia assumido a antiga representação soviética na sede da ONU em 25 de dezembro de 1991. Uma das questões era o destino das suas armas nucleares. A maioria encontrava-se no território da Rússia, mas algumas estavam-se nos territórios da Bielorrússia (Belarus), Ucrânia e Cazaquistão. Em julho de 1991, a União Soviética assinou o tratado de desarmamento nuclear START I.

A assinatura do Protocolo ocorreu durante o processo em curso de reorganização da antiga União Soviética em Comunidade dos Estados Independentes (CEI) e de criação das Forças Armadas Conjuntas da CEI após a assinatura da Declaração de Alma-Ata no final de 1991.

Protocolo

Artigo I
A República da Bielorrússia (Belarus), a República do Cazaquistão, a Federação Russa e a Ucrânia, como estados sucessores da antiga União das Repúblicas Socialistas Soviéticas em ligação com o Tratado, assumirão as obrigações da antiga União das Repúblicas Socialistas Soviéticas sob o Tratado.

Artigo II
A República da Bielorrússia (Belarus), a República do Cazaquistão, a Federação Russa e a Ucrânia deverão fazer os acordos entre si necessários para implementar os limites e as restrições do Tratado; permitir o funcionamento das disposições de verificação do Tratado de forma igual e consistente em todo o território da República da Bielorrússia (Belarus), República do Cazaquistão, Federação Russa e Ucrânia; e alocar os custos.

Artigo III

 Para as finalidades de implementação do Tratado, a expressão "União das Repúblicas Socialistas Soviéticas" deve ser interpretada como a República da Bielorrússia (Belarus), a República do Cazaquistão, a Federação Russa e a Ucrânia.
 Para fins de implementação do Tratado, a expressão "território nacional", quando usada no Tratado para se referir à União das Repúblicas Socialistas Soviéticas, deve ser interpretada como significando os territórios nacionais combinados da República da Bielorrússia (Belarus), da República do Cazaquistão, da Federação Russa e da Ucrânia.
 Para inspeções e atividades de monitorização contínua no território da República da Bielorrússia (Belarus), da República do Cazaquistão, da Federação Russa ou da Ucrânia, esse estado deve fornecer comunicações sobre o local da inspeção ou local da monitorização contínua para a Embaixada dos Estados Unidos na sua respetiva capital.
 Para fins de implementação do Tratado, a embaixada da Parte Inspetora referida na Seção XVI do Protocolo sobre Inspeções e Atividades de Monitorização Contínua Relativo ao Tratado entre os Estados Unidos da América e a União das Repúblicas Socialistas Soviéticas sobre a Redução e Limitação de Armas Ofensivas deve ser interpretada como a embaixada do respetivo estado em Washington ou a embaixada dos Estados Unidos da América na respectiva capital.
 As línguas de trabalho para as atividades do Tratado serão o inglês e o russo.

Artigo IV
Representantes da República da Bielorrússia (Belarus), República do Cazaquistão, Federação Russa e Ucrânia participarão da Comissão Conjunta de Conformidade e Inspeção numa base a ser elaborada de acordo com o Artigo I deste Protocolo.

Artigo V
A República da Bielorrússia (Belarus), a República do Cazaquistão e a Ucrânia aderirão ao Tratado de Não Proliferação de Armas Nucleares de 1 de julho de 1968 como Estados Partes sem armas nucleares no menor espaço de tempo possível e começarão imediatamente a tomar todas as medidas necessárias para esta finalidade de acordo com as suas práticas constitucionais.

Artigo VI

 Cada Parte ratificará o Tratado juntamente com o presente Protocolo de acordo com os seus próprios procedimentos constitucionais. A República da Bielorrússia (Belarus), a República do Cazaquistão, a Federação Russa e a Ucrânia trocarão instrumentos de ratificação com os Estados Unidos da América. O Tratado entrará em vigor na data da troca final dos instrumentos de ratificação.
 O presente Protocolo será parte integrante do Tratado e permanecerá em vigor durante toda a vigência do Tratado.

Assinatura do protocolo
Feito em Lisboa, em 23 de maio de 1992, em cinco exemplares, cada um nas línguas bielorrussa, inglesa, cazaque, russa e ucraniana, sendo todos os textos igualmente autênticos.

 Pela República da Bielorússia (Belarus): P. Kravchanka
 Pela República do Cazaquistão: T. Zhukeyev
 Pela Federação Russa: A. Kozyrev
 Pela Ucrânia: A. Zlenko
 Pelos Estados Unidos da América: James A. Baker, III

Implementação
Embora a Bielorrússia (Belarus), a Ucrânia e o Cazaquistão tenham assinado o protocolo em maio de 1992, cada estado teve que ratificar e implementar tanto o Protocolo quanto o Tratado. Na Bielorrússia (Belarus) e na Ucrânia, houve alguma resistência em desistir das armas nucleares. No entanto, em 5 de dezembro de 1994, todos os signatários do Protocolo de Lisboa trocaram os instrumentos de ratificação e o acordo entrou em vigor.

A Rússia também foi capaz de ratificar o START I como o estado sucessor da União Soviética.

O governo do Cazaquistão estava mais interessado em concentrar os seus recursos no desenvolvimento do país do que na manutenção de um arsenal nuclear. Em troca de garantias de segurança, ajuda militar e assistência financeira e compensação dos Estados Unidos e da Rússia, o Cazaquistão entregou todas as armas nucleares à Rússia em maio de 1995. Tanto a Bielorrússia (Belarus) quanto a Ucrânia resistiram à implementação total do protocolo durante a década de 1990, desejando manter uma força de dissuasão nuclear ou uma moeda de troca diplomática. No entanto, a Bielorrússia (Belarus) como dependia economicamente da Rússia acabou por cumprir o seu acordo para transferir todas as armas nucleares para a Rússia. Tal como o Cazaquistão, a Ucrânia acabou por concordar em entregar as suas armas nucleares em troca de garantias de segurança, ajuda militar, assistência financeira e compensação dos Estados Unidos e da Rússia. A implementação do Protocolo de Lisboa foi concluída quando a Bielorrússia e a Ucrânia entregaram as suas armas nucleares à Rússia no final de 1996.

Ucrânia
Durante a assinatura do protocolo, a Ucrânia estava preocupada com os numerosos conflitos armados que ocorriam em todo o território da antiga União Soviética, recentemente dissolvida, sob o pretexto de conflitos interétnicos locais, como a Guerra da Ossétia do Sul de 1991-1992, a Guerra da Transnístria e outros. Também em 11 de janeiro de 1992, as negociações entre a Ucrânia e a Federação Russa sobre a Frota do Mar Negro fracassaram e, simultaneamente, as comissões parlamentares russas iniciaram a revisão dos fundamentos legais do Ukase (decreto) do Presidium do Soviete Supremo Soviético de 1954 sobre a transferência da Crimeia para a Ucrânia.

Dentro do Tratado de Redução de Armas Estratégicas que foi assinado entre os Estados Unidos e a União Soviética, a Ucrânia foi reconhecida como um dos legítimos sucessores da União Soviética. De acordo com o Artigo V do Protocolo, a Ucrânia teve que assumir o compromisso de aderir ao Tratado de Não Proliferação de Armas Nucleares como país participante que não possui armas nucleares. Embora não houvesse um prazo específico, o documento estipulava a ratificação do tratado no menor espaço de tempo possível. O Protocolo de Lisboa previa que a Ucrânia em igualdade de condições com todas as suas partes, incluindo os Estados Unidos, se tornasse participante do Tratado de Redução de Armas Estratégicas e que deveria ratificá-lo. Após a dissolução da União Soviética, no território da Ucrânia encontrava-se 17% do arsenal nuclear soviético.

Mesmo antes de assinar o Protocolo de Lisboa, a Ucrânia fez várias declarações oficiais sobre a sua intenção de se tornar um estado livre de armas nucleares, entre as quais a Declaração de Soberania Estatal da Ucrânia (Artigo IX) bem como em separado a Lei da Ucrânia. Após a assinatura do protocolo, a 1 de outubro de 1992, o Presidente Leonid Kravchuk declarou na 46.ª Assembleia Geral da ONU a intenção da Ucrânia de adquirir o estatuto de estado não nuclear.

A 18 de novembro de 1993, a Verkhovna Rada (Parlamento Ucraniano) ratificou tanto o Tratado START I como o Protocolo na sua declaração parlamentar adotada em sessão à porta fechada, onde também foram apresentadas as condições sob as quais a Ucrânia poderia aderir ao Tratado de Não Proliferação, bem como uma lista de questões que deveriam ser objeto de futuras negociações. Após as negociações entre a Rússia, a Ucrânia e os Estados Unidos, em 14 de janeiro de 1994, foi assinada a Declaração Trilateral dos presidentes da Rússia, Estados Unidos e Ucrânia, que constituiu um guião para a implementação do tratado START. Imediatamente antes das negociações trilaterais, a conformidade processual dentro do Tratado de Redução de Armas Estratégicas foi ainda proscrita em tratados bilaterais Rússia-Ucrânia (mais conhecidos como Acordos de Massandra).

Ver também

 Dissolução da União Soviética
 Tratado de Não Proliferação Nuclear
 Tratado de Redução de Armas Estratégicas
 Controlo de armamento
 Tratado de Redução de Armas Estratégicas (START I)

Tratados sobre controle de armamento
Proliferação nuclear
Tratados assinados em 1992
Tratados da Rússia
Tratados da Bielorrússia
Tratados do Cazaquistão
Tratados da Ucrânia
Tratados dos Estados Unidos
1992 em Portugal
Presidência de George H. W. Bush
Dissolução da União Soviética
Relações exteriores da Bielorrússia
Relações exteriores da Rússia
Relações exteriores do Cazaquistão
Relações exteriores dos Estados Unidos
Relações exteriores da Ucrânia
Relações entre Reino Unido e Ucrânia
Relações entre Rússia e Ucrânia

Protocolo de Lisboa


Agrilus cavatus é uma espécie de escaravelho perfurador de madeira metálico da família Buprestidae. É conhecida a sua existência na América Central, América do Norte, e América Do sul.

Referências

Leitura adicional

cavatus
Coleópteros descritos em 1838

Agrilus cavatus


An Habenaria dichopetala in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Henry Kendrick Thwaites. An Habenaria dichopetala in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria dichopetala


Martin Heidegger (26 Eylül 1889 - 26 Mayıs 1976), varoluşçu felsefenin isimlerinden biri olarak bilinen Alman filozof.

Yaşamı

26 Eylül 1889'da Baden eyaletinde doğdu. Çocukluğundan itibaren dine ve felsefeye eğilimli biri olarak yetişti. Felsefi çalışmalarıyla olduğu kadar, yaşamı ve çeşitli dönemlerde sergilediği politik tutumlarıyla da tartışma konusu oldu. Felsefi yetkinliği ve önemi yadsınamazken politik konumları dolayısıyla sürekli sorunlu bir ilişkinin taşıyıcısı oldu ve bu durum çoğu zaman felsefi çalışmalarının tam olarak değerlendirilmesini gölgeledi.

Freiburg Üniversitesi'nde Katolik ilahiyatı ve Hristiyan felsefesi okudu ve 1914 yılında ilk çalışması ve doktora tezi, "Psikolojide Yargı Kuramı" ile dikkat çekmeye başladı.
1923'te Marburg Üniversitesi'nde profesör oldu. 1927 yılında "Varlık ve Zaman" yayımlandı ve yayımlanışından itibaren yalnızca varoluşçu felsefe açısından değil, 20.yüzyıldaki bir bütün felsefe tartışmaları bağlamında bir şekilde etkili oldu. Heidegger burada, bütün bir Batı Felsefesi geleneğini metafizik olmakla eleştirdi, ki sonrasında postmodern felsefe bu argümanı başka düzlemelerde yeniden değerlendirecektir.

1933 yılından itibaren Nazilerin iktidara gelmesiyle birlikte Heidegger Nazi Partisi'ne katıldı. Bu dönemde Freiburg Üniversitesi'nde rektör oldu. Heidegger'in bu dönem boyunca izlediği politika her zaman tartışma konusu olmuş ve onun çalışmalarının değerlendirilmesine gölgeler düşürmüştür. Nazilere katıldığı gerekçesiyle 1945'te üniversiteden uzaklaştırıldı ama sonra 1952'de yeniden üniversiteye dönebildi. Daha sonra yanlış yaptığını söylemesi de üzerine düşen gölgelerin sona ermesini sağlamamıştır, ancak bununla birlikte onun teorik çalışmalarının değeri her zaman kendini buna rağmen korumuş ve felsefe açısından önemli yerini muhafaza etmiştir.

Felsefesi
Heidegger'in felsefi çalışmalarında hocası Edmund Husserl'in ve fenomenoloji felsefesinin etkileri açıkça görülür. Buna bağlı olarak felsefe-dışı sayılan pek çok kavramı felsefeye taşıdı ve varoluşçu felsefecilerde (örneğin Kierkegaard'ın korku, umutsuzluk, kaygı vb. kavramlarla yaptığı gibi) görülen tarzda analizlere yöneldi ve bunları derinleştirdi. Kaygı, sıkıntı, merak, ölüm, korku gibi terimleri felsefe düzlemine taşıdı. Fenomenolojiyi Varlık sorunu bağlamında yeniden yorumladı ve kullandı. Heidegger'in Husserl etkisi ile kendine özgü bir varoluşçu felsefe oluşturduğunu söylemek mümkündür. Diğer taraftan Heidegger, kendi felsefesinin  Sartre tarafından yanlış anlaşıldığını ve varoluşçuluğun düşüncesini açıklamak için doğru bir terim olmadığını belirtmiştir.

Heidegger'ın düşüncesine göre, insan bu dünyaya öylece bırakılmıştır. Bu bırakılmışlık fikri  birkaç yönden varoluşçu felsefenin temel argümanlarını sürdürür ve derinleştirir. Varoluşa bırakılmışlığı ile insan kendi varlığını oluşturma özgürlüğüne zorunlu olarak bırakılmıştır aslında. Ama başlangıçta, bırakılışın kendisi bir özgürlük yokluğudur -sondaki ölümün kaçınılamazlığı gibi.

İnsan, varoluşun ortasına öylece, orada bir varlık olarak (Dasein) atılmıştır. Bu bir tercih ya da seçimin sonucu değildir. Ve insan, bu bırakılmışlık içinde tercihler ve seçimleriyle kendi yaşamını ileriye doğru kurar. Burada zorunlu bir özgürlük deneyimi söz konusudur. İnsan kendi varlığını gerçekleştirmek üzere sürekli seçimler ve tercihler yapmak durumundadır, yani özgürlüğünü gerçekleştirmek zorundadır. Ölüme kadar. Heidegger'in felsefesinde ölüm fikri, bu bakımdan önemli bir yer tutar. İnsan, bırakılmışlığında ölüme yazgılıdır ve varoluşunu buna göre gerçekleştirmelidir.

Heidegger ayrıca, genel anlamda söylenecek olursa, teknik'in gelişimiyle birlikte şekillenen dünyanın eleştirisini yapmaya yönelmiştir ve modern dünyada buna karşı düşüncenin görevlerini belirlemeye çalışmıştır. "Varlık sorusu", onun tüm felsefi çalışmalarının özü ve özetidir. Bu çalışma varlık'ın unutulmuşluğuna yapılan bir itirazla başlar ve devam eder. Kant, Hegel ve Husserl'den etkilendiğini belirtmenin yanı sıra, Nietzsche ile girdiği eleştirel ilişkinin de belirtilmesi gerekir. Heidegger, yapısalcılığa benzer ama başka bağlamlarda Dil konusunu felsefeye temel bir kategori olarak sokmuştur. Onun bütün felsefi kategorileri dil dolayımıyla işlerlik kazanır.
"Dil Varlık'ın evidir", der Heidegger.

Sartre ve Camus başta olmak üzere varoluşçu felsefeciler ve ayrıca yapısalcılık ve varlık felsefesi gibi diğer felsefe akımları da  çalışmalarında onunla açık ya da örtük diyalog halinde olmuşlardır. Daha sonra çalışmaları, özellikle dil dolayımlı analizleri ve felsefenin metafizik olarak  eleştirisi mantığı, postmodern felsefenin gelişiminde önemli  köşe taşları olacaktır.

Türkçede olan kitapları
 Varlık ve Zaman, M.Heidegger, çev. Kaan H. Ökten, Agora Kitaplığı.
 Zaman ve Varlık Üzerine, M.Heidegger, A Yayınları.
 Nedir Bu Felsefe?, M.Heidegger, Sosyal Yayınları.
 Hümanizmin Özü, M.Heidegger, İz Yayınları.
 Metafizik Nedir?, M.heidegger, Kaknüs Yayınları
 Tekniğe İlişkin Soruşturma, M.Heidegger, Paradigma Yayınları
 Bilim Üzerine Iki Ders, M.Heidegger, Paradigma Yayınları
 Zaman Kavramı, Der Begriff der Zeit, M. Heidegger, (Çev.,S.Babür), İmge Kitabevi Yayınları.
 Nietzsche'nin Tanrı Öldü Sözü ve Dünya Resimleri Çağı, M.Heidegger, Asa Kitabevi.
  Sanat Eserinin Kökeni, M.Heidegger, (Çev: Fatih Tepebaşlı), DeKi Basım Yayım Ltd. Şti.
 Teknik ve Dönüş-Özdeşlik ve Ayrım, Çevirmen: Necati Aça, Pharmakon Kitap Yayınları
 Olmaya Bırakılmış, Çevirmen: Mesut Keskin, Avesta Yayınları
 Metafiziğe Giriş, Çevirmen: Mesut Keskin, Avesta Yayınları
 Hümanizm Üzerine, Çevirmen: Yusuf Örnek, Türkiye Felsefe Kurumu
 Hegel'in Tinin Fenomenolojisi, Çevirmen: Kaan H. Ökten, Alfa Yayınları
 Kant ve Metafizik Problemi,   Çevirmen: Kaan H. Ökten, Alfa Yayınları

Kaynakça
 Heidegger'e Giriş, Kaan H. Ökten, Agora Kitaplığı.
 Varlık ve Zaman Kılavuzu, Kaan H. Ökten, Agora Kitaplığı.
 Heidegger Kitabı, Kaan H. Ökten, Agora Kitaplığı.
 Martin Heidegger, Anılar ve Günlükler, Frederic De Towarnicki, YKY.
 Heidegger Bir Filozof Bir Alman, Paul Hünnerfeld, İnkılap Kitabevi.
 Heidegger ve Naziler, Jeff Collins, çev. Kaan H. Ökten, Everest Yayınları.
 Felsefe Sözlüğü, Serkan Uzun / Ü.Hüsrev Yolsal, Bilim ve Sanat Kitapları.
 Eigentlichkeit bei Heidegger - Der Begriff der Eigentlichkeit in Sein und Zeit , Dirk de Pol, Bibliothek der Philosophie, FU Berlin, Berlin, 1992.

Ayrıca bakınız
 Heidegger ve Nazizm

Dış bağlantılar

 Heidegger ve Hiç

1889 doğumlular
1976 yılında ölenler
20. yüzyıl filozofları
Alman Roma Katolikleri
Alman antikomünistler
Alman Naziler
Alman filozoflar
20. yüzyıl Alman filozofları
Almanya'da antisemitizm
Kıta filozofları
Kültürel eleştirmenler
Epistemologlar
Varoluşçular
I. Dünya Savaşı'nda Alman askerler
Almanya'da enfeksiyon hastalıklarından ölenler
Metafizikçiler
Nazi Partisi üyeleri
Naziler
Nietzsche takipçisi filozoflar
Ontologlar
Fenomenologlar
Sanat felsefecileri
Kültür felsefecileri
Tarih filozofları
Dil felsefecileri
Nihilistler
Din filozofları
Teknoloji felsefecileri
Siyaset felsefecileri
Toplum eleştirmenleri
Freiburg Üniversitesinde öğrenim görenler
Freiburg Üniversitesi öğretim üyeleri
Marburg Üniversitesi öğretim üyeleri

Çağdaş filozoflar
Yapısöküm
Hermeneutik
Nazi Almanyası
Fenomenoloji

Teknoloji felsefesi

Martin Heidegger


Henry Hull (* 3. Oktober 1890 in Louisville, Kentucky; † 8. März 1977 in Cornwall, Großbritannien) war ein US-amerikanischer Film- und Theaterschauspieler.

Leben
Henry Hull stand ab 1911 als Schauspieler auf Theaterbühnen in den USA. Er war über Jahrzehnte regelmäßig am Broadway zu sehen, dort spielte er unter anderem die Hauptrolle des Hinterwäldlers Jeeter Lester in der Uraufführung des Theaterstücks Die Tabakstraße. Ab 1916 kamen für Hull auch Rollen im Kinofilm dazu. Mit seiner schmächtigen Figur war Hull fast immer auf Nebenrollen festgelegt, in denen er häufig skurrile Typen darstellte. Eine seiner wenigen Hauptrollen übernahm er mit der Verkörperung der Titelfigur im Horrorfilm Der Werwolf von London (1935). Zu seinen größten Erfolgen zählten die Rolle des exzentrischen Majors und Zeitungsverlegers Rufus Cobb in den Jesse-James-Filmen von 1939 und 1940. Bis einschließlich 1966 war Hull in über 110 Produktionen zu sehen.

Der Schauspieler war von 1913 bis zu ihrem Tod 1971 mit Juliet van Wyck Fremont, einer Enkelin des Entdeckers John C. Frémont, verheiratet. Sie hatten drei Kinder. Nach dem Tod seiner Ehefrau zog Hull zu seiner Tochter nach England, wo er die letzten Lebensjahre verbrachte und 1977 im Alter von 86 Jahren starb.

Filmografie (Auswahl)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1890
Gestorben 1977
Mann

Henry Hull


Limenke ili konzerve hermetički su zatvorene posude koje služe za skladištenje, čuvanje i prenošenje robe. Pravi se od tankoga lima i zahtijeva sječenje ili rezanje lima kako bi se otvorila. Limenke ili konzerve mogu biti različitoga sadržaja, ali u najvećem broju slučajeva koriste se za čuvanje i održavanje hrane procesom konzervacije.

Moderna limenka predstavlja razradu starog pronalaska Francuza Nicolasa Apperta s početka 19. stoljeća. Limenku je patentirao Englez Peter Durand 1810. godine. Zahvaljujući razvoju masovne industrijske proizvodnje limenka je krajem 19. stoljeća postala potrošački standard, pretežito u industrijaliziranim zemljama, ali općepoznata i u drugim krajevima svijeta. Otvarač za konzerve izumljen je tek 48 godina nakon postojanja konzervi.

Vanjske poveznice

Posude

Limenka


Peter Johansen er en dansk iværksætter
, stifter af "Royal Denship" og "Martin Gruppen".

"Royal Denship" bygger og eksporterer lystyachter til velhavere i udlandet og "Martin Gruppen"er en dansk lysproducent med hovedkvarter i Frederikshavn.

Peter Johansen blev i år 2000 idømt 3 måneders ubetinget fængsel for insiderhandel af byretten i forbindelse med salget af lysproducenten "Martin Gruppen". Peter Johansen ankede dommen og blev af Vestre Landsret idømt en skærpet, 6 måneders ubetinget stadfæstet fængselsdom i stedet for de oprindelige 3 måneders fængsel.

I årene 1999-2005 var Peter Johansen ejer af hovedgården Pallisbjerg nær Staby ved Nissum Fjord, nord for Ringkøbing. I 2002 blev Peter Johansen tvunget og dømt af Jordbrugskommisionen i Ringkøbing Amt til at sælge Pallisbjerg efter, at Jordbrugskommisionen vedtog at Peter Johansen ikke opfyldte den eksisterende bopælspligt og landbrugspligt på Pallisbjerg hovedgård.

Kilder og henvisninger

Iværksættere fra Danmark

Peter Johansen


Herbert Meinhard Mühlpfordt (né le  à Königsberg et mort le  à Lübeck) est un médecin, historien local et écrivain allemand. Comme aucun autre, il témoigne de l'héritage culturel de la capitale provinciale de la Prusse-Orientale.

Biographie
Fils du dentiste Meinhard Mühlpfordt et de sa femme Clara née Adloff, Mühlpfordt étudie au Collegium Fridericianum de Mühlpfordt. Après avoir obtenu son diplôme d'études secondaires, il étudie la médecine, la littérature et l'histoire de l'art à l'Albert-Ludwigs-Universität Freiburg (1912), à l'Université de Munich (1912/13) et à l'Université de Königsberg (1913/14). Peu de temps après le déclenchement de la Première Guerre mondiale, il s'engage comme volontaire le 17 août 1914. Démobilisé le 31 décembre 1918 seulement, il reprend ses études en 1919. Après des semestres intermédiaires et l'examen d'État en mars 1920, il obtient son doctorat en avril 1920. Après deux ans à la Charité, il s'installe à Allenstein en 1922. De 1929 à 1937, il est chef du département de dermatologie à l'hôpital Sainte-Marie d'Allenstein. En 1937, il ouvre son propre cabinet médical à Königsberg. Pendant la Seconde Guerre mondiale, il sert comme médecin du personnel et médecin du personnel supérieur dans la Wehrmacht. Libéré en 1944 pour raisons de santé, il est médecin réfugié à Pillau et sur la Frischen Spit de janvier à avril 1945. Il y est témoin de la fuite et de l'évacuation de la population civile et de l'effondrement de la force combattante lors de la bataille de Prusse-Orientale. Six jours après la reddition de la forteresse de Königsberg, Mühlpfordt s'enfuit à Wismar lors de l'opération Hannibal. En mai 1945, il ouvre un cabinet de médecine interne à Lübeck, qu'il dirige jusqu'en 1959. Mühlpfordt vit à Königsberg pendant 52 ans et à Lübeck pendant 38 ans.

En tant qu'amoureux de la nature et de l'art et en tant qu'alpiniste passionné, Mühlpfordt voyage beaucoup. Il écrit onze livres et plus de 200 essais et articles pour des journaux et des magazines sur les études régionales de la Prusse-Orientale et de la Prusse-Occidentale, en particulier sur la documentation de l'histoire culturelle et de l'histoire intellectuelle de Königsberg. Il écri de nombreux articles dans l'Ostpreußenblatt, notamment sur le théâtre de Königsberg. Son roman Der goldene Ball donne un aperçu de la vie wilhelmine dans la société de Königsberg vers 1900. Le plus connu aujourd'hui est probablement son Stadtlexikon, auquel Robert Albinus se réfère dans de nombreux articles de son lexique. Ses contributions culturelles et historiques au "Königsberg Rococo" éclairent le . Les huit esquisses sont publiées par  et la J. G. Herder-Bibliothek Siegerland à l'occasion du jubilé de doctorat de diamant de Mühlpfordt. Mühlpfordt partage un amour particulier pour ETA Hoffmann avec . Dans la période d'après-guerre en Allemagne, il est impliqué dans le groupe de travail de Göttingen.

Honneurs
 Membre de la Commission historique pour la recherche d'État de Prusse-Orientale et Occidentale (1969)
 Insigne d'or d'honneur de l'équipe d'État de Prusse-Orientale (1970)
  (1977)

Publications (sélection)
 Unsterbliches Königsberger Schloß. Zehn Essays, herausgegeben von Peter Wörster. Frankfurt am Main 2004,
 Welche Mitbürger hat Königsberg öffentlich geehrt? Würzburg 1963
 Königsberger Skulpturen und ihre Meister 1255–1945 (= Ostdeutsche Beiträge aus dem Göttinger Arbeitskreis 46). Würzburg 1970 (Digitalisat).
 Königsberg von A bis Z. Ein Stadtlexikon, 2. Auflage. München 1976,
 Tiergeschichten: Von Elchen, Karnickeln, Spatzen und Hunden. Wuppertal, o. J. (1973?),
 Der goldene Ball. Ein Familienroman unserer Zeit. Mannheim 1977,
 Ostpreußische Märchen. Was die Sonnenstrahlen erzählten und noch mehr fürs Kinderherz.
 Königsberger Leben im Rokoko. Bedeutende Zeitgenossen Kants, hrsg. von Peter Wörster. Herder-Bibliothek Siegerland, Siegen 1981
 Gespenster Geschichten. Wuppertal 1976
 Königsberger Leben in Bräuchen und Volkstum, um 1980
 Der Siegener Bildhauer Johann Friedrich Reusch – Leben und Werk. Zum 75. Todestag am 15. Oktober 1981. Siegerland, um 1981

Liens externes

 Herbert Meinhard Mühlpfordt dans WorldCat

Références

Médecin allemand du XXe siècle
Écrivain et médecin
Personnalité allemande de la Seconde Guerre mondiale
Naissance en mars 1893
Naissance à Königsberg
Naissance dans la province de Prusse-Orientale
Décès en octobre 1982
Décès à Lübeck
Décès à 89 ans

Herbert Meinhard Mühlpfordt


الحصانة الدبلوماسية  هي نوع من الحصانة القانونية وسياسة متبعة بين الحكومات تضمن عدم ملاحقة ومحاكمة الدبلوماسيين تحت طائلة قوانين الدولة المضيفة. تم الاتفاق على الحصانة الدبلوماسية كقانون دولي في مؤتمر فيينا للعلاقات الدبلوماسية الذي عقد في 1961.

الحَصانة الدبلوماسية مصطلح قانوني للامتياز الذي يمُنح إلى بعض الناس الذين يعيشون في البلاد الأجنبية. وهو يسمح لهم أن يظلوا خاضعين لسلطة القوانين في بلادهم. فالسفراء أو الوزراء والوكلاء الدبلوماسيون الآخرون يُمْنَحون هذا الامتياز. ومثل هؤلاء الوكلاء لا يمكن القبض عليهم لمخالفة قوانين البلاد التي يُرسلون إليها. ولكن إذا خالفوا القوانين المحلية فإن حكوماتهم قد تطالب باستدعائهم، وهناك اتفاقات دولية تنظم معاملة الوكلاء الدبلوماسيين والمكان الطبيعي الذي تشغله السفارات وأماكن المندوبين الرسميين، والقنصليات في البلاد الأجنبية.

الحصانة الدبلوماسية واحدة من الاوراق السياسية والقانونية الرابحة للاشخاص الدبلوماسيين الذين يواجهون الضغوطات والتهديدات الممارسة من قبل الأنظمة التي تطالب بمحاكمتهم أو تصفيتهم في بعض الأحيان وتعتبر الوسيلة المثلى لكف هذه الضغوطات.

مراجع

انظر أيضا
 حصانة برلمانية
 حصانة قانونية
 شخص غير مرغوب فيه
 عدم الإعادة القسرية
 معاملة بالمثل (علاقات دولية)
 جاسوس متمركز

حصانة دبلوماسية
قانون دولي

حصانة دبلوماسية