Nicolae Iliescu () a fost un pictor român. Artistul și-a schimbat numele în timpul vieții, el semnând ca pictor sub numele de Eliescu sau Elliescu. A învățat tainele picturii în atelierul lui Anton Chladek și a fost prieten bun cu fiul acestuia.

Nicolae Iliescu a fost un pictor destul de puțin cunoscut o lungă perioadă de timp. Opera pe care a lăsat-o și care este cunoscută în ziua de astăzi ca fiind cu certitudine a lui, îl îndrituiește pentru a fi pomenit printre pictorii ce și-au desfășurat activitatea în a doua jumătate a secolului al XIX-lea, chiar dacă rolul lui în epocă a fost mai degrabă unul minor. A participat la Expoziția artiștilor în viață din anul 1872 cu un tablou ce era intitulat Matei Millo în rolul lui Barbu Lăutarul.

Biografie

Nicolae Iliescu s-a născut în Craiova în anul 1850. A fost prieten cu Alexandru Cladec, fiul lui Anton Chladek. Prin prisma prieteniei sale cu familia Chladek, istoricul de artă Ion Frunzetti a considerat că Iliescu ar fi profitat de învățăturile mai vârstnicul Anton Chladek, cel care s-a retras la bătrânețe în Mahalaua Cărămidarilor din București. Nicolae Iliescu și-a schimbat numele în timpul vieții, el semnând ca pictor sub numele de Eliescu sau Elliescu. Ion Frunzetti și mai apoi Paul Rezeanu l-au pomenit în analizele lor sub numele de Alexandru Elliescu cu toate că în documentele oficiale ale vremii în care acesta a trăit apare scris în mod clar ca Nicolae Iliescu.

În opinia lui Ion Frunzetti, artistul a fost produsul învățământului particular, care continua să fie practicat chiar dacă în anul 1864 s-a înființat Academia de Arte Frumoase.

De tânăr, Iliescu a suferit de o boală de plămâni, dovadă stând corespondența pe care a avut-o cu prietenul lui Aexandru Chladek. În vara anului 1878, artistul se afla în localitatea Bienne unde "aerul este cit se poate de bun", pentru a se îngriji. Fiind în Elveția, el a pictat pentru a se întreține. A făcut portrete pentru gazdele unde a locuit, acestea făcându-i recomandări și altor doritori de tablouri. Din comentariile lui Ion Frunzetti, mediul social din Elveția acelor ani era mai curând unul virgin, decât unul superior care să-i ofere pictorului un public amator de artă. În consecință, Nicolae Iliescu nu a avut cum profita ca artist de călătoria sa acolo, decât poate, oprindu-se la Viena sau într-o altă capitală unde ar fi putut vedea muzee cu opere de artă ale marilor maeștri.

Opera
Nicolae Iliescu a fost un pictor destul de puțin cunoscut o lungă perioadă de timp. Opera pe care a lăsat-o și care este cunoscută în ziua de astăzi ca fiind cu certitudine a lui, îl îndrituiește pentru a fi pomenit printre pictorii ce și-au desfășurat activitatea în a doua jumătate a secolului al XIX-lea, chiar dacă rolul lui în epocă a fost mai degrabă unul minor.

Tablourile care au rămas de la Nicolae Iliescu dovedesc că acesta nu s-a limitat la învățăturile pe care le-a primit de la Anton Chladek, ci a căutat în permanență să-și corecteze stilul după modele academice. Criticul Ion Frunzetti, a socotit că Portretul de femeie aflat la Galeria Națională a Muzeului Național de Artă al României, care este datat în anul 1878, ar fi fost realizat cu siguranță în Țara Cantoanelor. În opinia criticului de artă, tabloul relevă însușiri deosebit de rare nu numai pentru cariera lui Iliescu, ci și pentru toată arta contemporană din România, fără a face excepție chiar și Theodor Aman. Prin comparație, Portretul generalului Carp și cel al soției acestuia realizate în anul 1881 și aflate în ziua de astăzi în colecția Academiei Române, Iliescu nu dovedit aceaași măestrie.

O abilitate deosebită, demnă de oricare dintre colegii săi trecuți prin Academie, artistul a afișat-o în Portretul lui Carol Davila. Figura înfățișată seamănă cu modelul, este bine construită, suprafața epidermei a fost minuțios urmărită cu lumina care vine din partea stângă a tabloului și se concentrează pe obrazul drept. Partea stângă a rămas în umbră, îngăduindu-i să realizeze reflexe pe frunte și pe fireturile epoleților, gulerului și pe panglicile decorațiilor ale căror medalii și cruci au fost lucrate cu o mare atenție, tipică miniaturiștilor.

Portretul prietenului său Alexandru Cladec - din colecția profesorului Constantin Ionescu-Mihăești, a fost tratat cu mai multă vervă cu toate că lucrarea este de mai mici dimensiuni. Muzeul de Artă din Craiova are mai multe tablouri realizate de Nicolae Iliescu. Ca o curiozitate, există o pânză intitulată Pui de găină - (0.273x0.325m), semnat prin zgâriere în partea stângă-jos - Elliescu. Tabloul ilustrează șapte-opt pui ce parcă vor să se urce pe un fel de soclu aflat deasupra unui ghiveci găurit printre spice și ierburi pe care stă unul dintrei ei de culoare neagră. Desenul este unul aproximativ, totul concetrându-se pe reflexele de lumină date de puful galben al micilor vietăți. Atitudinile sunt felurite, aproape infantile. Întreaga lucrare pare a fi făcută pentru un copil, el având la bază vreo ilustrație de Paști. Așa cum a amintit Ion Frunzetti, Anton Chladek aborda uneori asemenea subiecte, criticul aducând ipoteza că o asemenea lucrare ar fi foarte posibil să fie rezultatul unei sugestii făcute de bătrânul maestru sau chiar să fie vreo copie după un tablou al acestuia.

Cele mai prețioase tablouri realizate de Iliescu sunt cele care-l înfățișează pe Matei Millo în diferite roluri. Același Ion Frunzetti a amintit că Iliescu a fost și actor. Asemenea altor boemi din acele vremuri, Iliescu l-a însoțit pe Matei Millo cu trupa sa de teatru într-un turneu în Ardeal. și foarte probabil și în altele. Cele mai multe dintre aceste tablouri se află la Muzeul de Artă din Craiova. Unul singur a fost datat, cel intitulat Matei Millo în rolul lui Barbu Lăutarul - 0.420x0.245m, ulei/pânză. Millo a fost figurat în picioare, cântând din gură și din cobză, într-un anteriu roșu, încins la mijloc cu un brâu din cașmir de culoare galben-verde și poartă o mantie neagră pe umeri. Sprâncenele le are stufoase și albe similar mustăților, ele dând pe sub fesul roșu cu ciucuri albaștri o atitudine maiestuoasă. Tabloul este cel mai mare dintre cele din seria de la Craiova. A fost datat în anul 1889 și acest fapt îl face susceptibil de a fi o reluare a unuia mai vechi. De altfel, Nicolae Iliescu a participat în anul 1872 la Expoziția artiștilor în viață cu un tablou ce era intitulat identic cu cel din anul 1889.

Nici celelalte lucrări de la Craiova nu sunt mai superioare ca execuție tabloului Matei Millo în rolul lui Barbu Lăutarul. Aceste se numesc Coana Chirița, Herșcu Boccegiul, Paraponisitul, Covrigarul, Cârciumarul din Lipitorile Statului și nu au fost datate. Majoritatea relevă un simț cromatic precum și o tratare relativ modernă a pastei. În opinia lui Frunzetti, Iliescu, chiar dacă le-a pictat în timpul turneelor cu trupa lui Millo sau ulterior acestora, a introdus destul de timid un nou gen în pictura românească - portretele de teatru. Chiar dacă micile lui lucrări au un oarecare umor naiv și plac contemporaneității, pentru publicul din acele vremuri nu au însemnat mare lucru. Nicolae Iliescu a decedat în anul 1889, an cu care a datat tabloul Barbu Lăutarul.

Referințe

Bibliografie
Ion Frunzetti: Arta românească în secolul XIX, Editura Meridiane, București, 1991, pag. 374-378, ISBN 973-33-00-77-2
 Adrian-Silvan Ionescu: Mișcarea artistică oficială în România secolului al XIX-lea, Noi - media print (NMP), București, 2008, pag. 143 - 149, ISBN 978-973-1805-18-4. Cartea a apărut cu sprijinul Administrației Fondului Cultural Național și a următorilor: Cătălina Macovei (Academia Română), Roxana Theodorescu (Muzeul Național de Artă al României), Adriana Ioaniuc (Complexul Muzeal Național "Moldova" din Iași), Rodica Rotărescu și Mircea Hortopan (Muzeul Național Peleș), Ionel Ioniță și Aura Popescu (Muzeul Municipiului București), Crișan Mușețeanu (Muzeul Național de Istorie a României), Florin Sicoe (Muzeul Județean de Artă Prahova "Ion Ionescu-Quintus"), Florin Rogneanu (Muzeul de Artă din Craiova), Russel Lewis (Chicago History Museum), Ioana și Alecu Beldiman, Gabriel Badea-Păun.

Legături externe

 Nașteri în 1850
 Decese în 1889
 Pictori români

Nicolae Iliescu (pictor)


William Schneider ist der Name folgender Personen:

* William Schneider (Politiker) (Bill Schneider; * 1959), US-amerikanischer Anwalt und Politiker
 William Conrad Schneider, eigentlicher Name von Buzz Schneider (* 1954), US-amerikanischer Eishockeyspieler
 William H. Schneider (1934–1994), US-amerikanischer Generalleutnant

William Schneider


L'abbaye Notre-Dame de L'Absie, est une ancienne abbaye de moines bénédictins, qui était située sur l'actuelle commune de L'Absie, en région Nouvelle-Aquitaine, rattachée au diocèse de Poitiers, jusqu'en 1317, puis au diocèse de Maillezais jusqu'en 1648, date à laquelle, l'abbaye passe à celui de La Rochelle.

Toponymie
Cœnobium Absida, en 1120 - Absia, en 1120 - La Sye, en 1255 - Notre-Dame de Lasie en Gastine, en 1301 - La Sec en Gastine, en 1308 - Assia in Vastina, en 1323 - L'Assye en Gastine, en 1389 - L'Absye, en 1553 -  L'Absie, en 1704 -  L'Abscye en 1716.

Historique
Un ermitage installé par Pierre de Bunt est remplacé par une abbaye bénédictine fondée vers 1120 par saint Giraud de Salles, par privilège d'Aliénor d'Aquitaine. Elle était la plus ancienne du diocèse de Poitiers

Au début du , les moines de L'Absie ont participé à l'assèchement du marais Poitevin. L'abbaye a beaucoup souffert de la guerre de Cent Ans. Au , l'abbé Bernard d'Appelvoisin a reconstruit l'abbatiale. En 1364, les religieux de l' abbaye royale de Labsie, plaident au siège royal de Fontenay Lecomte en exécution de la transaction faite entre eux et Guillaume VII de Parthenay-Larchevêque (♰ 1401), lors seigneur de Partenay

Du  au , l'abbaye a dépendu de l'évêché de Maillezais ; elle passe dans l'évêché de La Rochelle à partir du . La mense conventuelle, et les offices claustraux de l'abbaye furent réunis au chapitre de La Rochelle par lettre patente royale de juin 1735.

Description architecturale

Abbatiale

Construite en granit, l'église romane avait la forme d'une longue croix latine, avec deux clochers, l'un au transept, le second à la façade. Il en reste aujourd'hui, le plan légèrement modifié, avec une fenêtre et des portes murées dans le mur du transept. Entièrement reconstruite après la guerre de Cent-Ans par les soins de l'abbé Bernard d'Appelvoisin dans la seconde moitié du . L'église actuelle, présente une unique longue nef qui s'achève par un chœur plat à une seule travée. Haute de plus de , la nef est coupée par un transept débordant et couverte de voûtes gothiques. Le clocher supprimé au début du  a été reconstruit vers 1865-1870.

À l'intérieur, des peintures murales datant de la fin du Moyen Âge représentent l'une la crucifixion, l'autre la messe de saint Grégoire « Le Grand ». Le clocher est inscrit aux monuments historiques depuis 1926, et l'église est classée aux monuments historiques depuis 1932.

Bâtiments conventuels

Logis du prieur
Subsiste entre autres de cet ensemble l'ancien logement du prieur (propriété privée), long bâtiment rectangulaire à toiture à deux pentes dont deux portes (une est datée de 1630) sont surmontées de blasons martelés, probablement lors de la Révolution de 1789 ; parmi les éléments de décor intérieur d'origine, la chambre lambrissée dite "du Prieur" au manteau de cheminée orné de petites peintures religieuses anciennes, un escalier central à rampes  droites à balustres plats et plusieurs portes en bois mouluré à doubles battants ; la propriété close de murs possède un grand vivier maçonné et un étang.

Liste des abbés

 1120- 11.. : Giraud de Salles
 11..-11.. : Pierre de Bunt
 v.1550 : Bernard d'Appelvoisin, qui fit reconstruire l'église
 1670-16..: Jacques Debothim
 1753- : Louis-Henri de Bruyère de Chalabre
Voir la liste des abbés p.529.

Personnalités liées à l'abbaye

Revenus et terriers

Seigneuries, fiefs
 Seigneurie des Deux-Moulins à Saint-Loup, affermé en 1670 par Jacques Debothim abbé, à Aulbin Pelletier et Loys Sapin

Fermes, terres et bois
 Marais de l'Anglée

Annexes

Bibliographie
 Édouard Raison ; Marcel Garaud (éditeur), L'Abbaye de L'Absie-en-Gâtine (Deux-Sèvres), imprimerie Renault, 1936, VIII, , 2.p.de pl dépl.
 Mémoires de la Société des Antiquaires de l'Ouest, Bulletin Monumental,  1936, n° 5, pp.378-379.
 Hans D. Meyer ; Thierry Heckman (trad), Recherches vendéennes, BIB PC 16 : Le marais de l'Anglée: des acquisitions de l'abbaye de L'Absie au XIIe et XIIIe siècles, 1998, n° 5, pp.169-187.
 Louis Merle,  Texte sur les fouilles de l'abbaye en 1956, avec dessins de sépultures.

Liens externes

Références

Notes

L'Absie
L'Absie
Patrimoine du XIIe siècle
L'Absie
L'Absie
Monument historique dans les Deux-Sèvres
Monument historique classé en 1932
Monument historique inscrit en 1926
Peinture murale

Abbaye Notre-Dame de L'Absie


Die 3. Internationale Sechstagefahrt fand vom 1. bis 6. August 1921 in der Schweiz statt. Start und Zielort war Genf.

Nachdem das Nationalteam des Schweizer Motorsportverbandes Union de Motocycliste Suisse die Trophy-Wertung der 2. Internationalen Sechstagefahrt gewonnen hatte, durfte diese in der 3. Auflage dieses Wettbewerbes den Wanderpokal auf heimischen Territorium verteidigen. Die Streckenführung führte durch die gesamte Schweiz und war auch durch das Befahren vieler Pässe gekennzeichnet.

Die Schweizer Mannschaft konnte ihren Vorjahreserfolg verteidigen.

Wettkampf

Zur 3. Internationalen Sechstagefahrt hatten insgesamt 51 Fahrer aus der Schweiz (20), dem Vereinigten Königreich (26) und Frankreich (5) gemeldet.

1. Tag

Die Etappe am ersten Tag führt von Genf nach La Chaux-de-Fonds über 240 Kilometer. Es kam zu keinen Ausfällen.

2. Tag

Am zweiten Tag fuhren die Wettkämpfer von La Chaux-de-Fonds nach Basel. Die 246 Kilometer lange Strecke führte unter anderem über den Stierenberg und den Weissensteinpass.

Vier Fahrer mussten an diesem Tag ausscheiden, zwei davon nach eine Sturz.

3. Tag

Am dritten Tag war die 341 Kilometer lange Strecke zwischen Basel und Zürich zurückzulegen.

Drei Fahrer schieden aus, einer wegen Überschreitung der zulässigen Fahrzeit.

4. Tag

Am vierten Tag führte die Etappe über 299 Kilometer von Zürich nach Lugano.

Bei Dauerregen und niedrigen Temperaturen wurden der Gotthardpass überquert.

Ein Fahrer schied wegen eines technischen Defektes aus.

5. Tag

Die Etappe am fünften Tag führte von Lugano nach Freiburg. Die 323 Kilometer lange Strecke führte unter anderem über den Furkapass und durch Bern.

Ein Fahrer musste wegen eines technischen Defektes aufgeben.

6. Tag

Am letzten Wettkampftag führte die Strecke über 315 Kilometer von Freiburg nach Genf. Am Col du Bruch wurde ein Bergrennen durchgeführt. Während der Schweizer Morand gegen den Briten Williams hier Zeit verlor, waren seine beiden Teamkollegen Gex und Rothenbach schneller als die Briten Gibson und Newman. Rothenbach fuhr mit seiner 1000-cm³-Motosacoche mit 4 Minuten 31,4 Sekunden die schnellste Zeit.

Durch einen Fehler des Briten Lengman beim Geschwindigkeitstest über die Kilometerstrecke verlor das britische Scott-Team noch den ersten Platz in der Werksmannschaftswertung an Motosacoche.

Endergebnis

Von den 51 gestarteten Fahrer fielen zwölf aus. 5 Fahrer erhielten die Große Goldmedaille, 28 eine Goldmedaille und 4 eine Silbermedaille.

Beste Fahrer waren Clerc auf Condor (Motorräder bis 250 cm³), Williams auf A.J.S. (Motorräder bis 350 cm³), Robert auf Motosacoche (Motorräder bis 500 cm³), Wood auf Scott (Motorräder bis 750 cm³), Rothenbach auf Motosacoche (Motorräder bis 1000 cm³), Eduoard Gex auf Motosacoche (Seitenwagengespanne bis 1000 cm³) und Honel mit G.N. (Cyclecars)
Bei der Markenwertung gewann Motosacoche (2951 Punkte) vor Scott (2934 Punkte) und Douglas Motors (2920 Punkte).

In der Clubwertung gewann der MC Pâquis (2945 Punkte) vor dem Worcester-Club (2819 Punkte), gleichzeitig auch das britische Trophy-Team, und der zweiten Auswahl des MC Pâquis (2817 Punkte).

Literatur

Weblinks

 speedtrackles: Fotos und Zeitungsberichte

Motorsportveranstaltung 1921
Motorsportwettbewerb in der Schweiz
Internationale Sechstagefahrt nach Austragung

3. Internationale Sechstagefahrt


The Forbes family is one of the components of the Boston Brahmins—they are a wealthy extended American family long prominent in Boston, Massachusetts. The family's fortune originates from trading opium and tea between North America and China in the 19th century plus other investments in the same period.  The name descends from Scottish immigrants and can be traced back to Sir John de Forbes in Scotland in the 12th century. Family members include businessman John Murray Forbes (1813–1898), part of the first generation who accumulated wealth, and politician John Forbes Kerry (born 1943).

Family origins

The first member of the Forbes family to live in the United States was Rev. John Forbes (1740–1783). He was a clergyman who arrived in the colonies in 1763. The Reverend's first post on the North American continent was in British East Florida, where he became the first Anglican clergyman licensed to officiate during the British period of 1763–1783. The Forbes family has a link to the Dudley–Winthrop family directly from Thomas Dudley (1576–1653), father of Anne Bradstreet (1612–1672), the first English-language female poet from America. John Forbes left Florida for Boston in 1769 and married Dorothy Murray on February 2, 1769 in Milton, Massachusetts, where their first son James Grant Forbes was born. John Forbes has two other sons: John Murray Forbes and Ralph Bennet Forbes.

Accumulation of wealth

Trade with China

The Boston trading firm Perkins & Company sent many young men of their extended family to participate in their business activities abroad. Ralph Forbes being married to Margaret Perkins, their children were encouraged in the business. Following the death overseas of his older brother, Thomas Tunno Forbes, the Perkinses encouraged John Murray Forbes to travel to China, too. There John was mentored by the Chinese merchant Houqua who treated him like a son and therefore entrusted very significant sums of capital to invest on his behalf in the US after he left China (see below).

Perkins & Co., like many other Boston trading firms in the early 19th century, sent ships to China to get tea for sale in America (although some was ultimately re-exported to Britain and Europe). To pay for the tea, they exported to China large quantities of silver and also furs, manufactured goods, cloth, wood, opium and any other items that they thought the Chinese market would absorb.

Active trading houses, particularly those from Boston, usually kept representatives resident in Hong Kong whose main role was to look for and secure quality tea for export at good prices. This was John Murray Forbes' main job during the two years he spent in China. John Murray Forbes' brother, Robert Bennet Forbes, was more intimately involved in the importing side of the business and, at least by their own writings, had a more direct role than did John in the opium trade.

Until recently, the Museum of the American China Trade in Milton, Mass., on Boston's South Shore, was curated by a Forbes great-grandson, Dr. H. A. Crosby Forbes, an expert on Chinese porcelain. The museum, which was housed in Robert Bennet Forbes' 1833 Greek Revival style house, was a monument to the China merchants and the great wealth in Boston that both drove and resulted from the China trade. The China trade museum was merged with the Peabody Essex Museum in 1984 leaving the house in the management of the Forbes House Charitable Trust which operates it now as the Captain Forbes House Museum.

Neither John nor Robert spent more than a relatively short time in China—John was there for two years. Upon his return to Boston, John continued his interest in the China trade for a few more years, serving as a business/investment manager for voyages undertaken by Robert and others. Fairly soon, however, he recognized that the China trade was becoming increasingly difficult to pursue profitably and that railroads offered a new and much more lucrative opportunity.

Railroad investment

Due to the close bond relationship and trust he still maintained in Boston with Howqua, he was given $200,000 of Howqua capital to invest in US business opportunities, to invest on behalf of his Chinese mentor in the US (Ujifusa 2018 Chapter 3). Deploying this capital in the US, John Murray Forbes made a considerable fortune from investments in railroads from the 1840s onwards.  Some of the population growth of Chicago and Midwestern Plains states in the middle to late 19th century was due to John Murray Forbes' railroad projects in Michigan and Chicago. The Chicago, Burlington & Quincy Railroad, from Chicago west to the Mississippi, was built by John Murray Forbes who had a reputation for sound financial management amongst the railroad tycoons of the day.

Family assets

Some Forbes family members remain generally influential in local or national politics.

In the 1840s, John Murray Forbes bought Naushon Island, which is one of the Elizabeth Islands northwest of Martha's Vineyard and southwest of Cape Cod, and within the town of Gosnold, Massachusetts. Forbes and his descendants have used the property as a summer retreat since then.  The property is presently owned by a Forbes family corporation, the Naushon Trust, Inc.

Family members

Noted as businessmen

 Colonel James Grant Forbes (1769–1826), engaged in the West India trade in Port-au-Prince (Haiti), served as an army officer during the War of 1812, went as envoy in 1821 to receive the relinquishment of the Floridas from the Spanish authority in Cuba, Governor of East Florida.
 Grandson of John Forbes, John Murray Forbes (1813–1898), born in France, John Murray Forbes was the first of the family to enter the China trade and later invested in railroads and amassed a large fortune.
 Francis Blackwell Forbes (1839–1908), poppy botanist, wrote a book on Chinese plants, opium trader in the China trade.
 William Hathaway Forbes (1840–1897), son of John Murray Forbes, businessman. Investor in, and later president of, the Bell Telephone Company.
 Francis Murray Forbes (1874–1961), American businessman, son of Francis Blackwell Forbes and wife Isabel Clark. Co-founder of Cabot, Cabot & Forbes.
 James Grant Forbes II (1879–1955), American lawyer, banker and businessman, son of Francis Blackwell Forbes and his wife Isabel Clark. Was born in Shanghai, China, where the Forbes amassed a fortune from the opium trade and merchant banking after the Opium Wars. The grandfather of Brice Lalonde and John Forbes Kerry.
 Another grandson of John Forbes Robert Bennet Forbes (1804–1889), Partner of Russell & Company, and later associated with Yale University development and endowment.

Noted as politicians and activists

Many Forbes family members are influential in local or national politics in France, the US and the Philippines:

 John Forbes Kerry (born 1943), United States Special Presidential Envoy for Climate 2021–, United States Secretary of State 2013–2017, United States Senator 1985–2013 and Democratic party candidate in the 2004 United States presidential election.
 William Cameron Forbes (1870–1959)  used his wealth to become Governor General of the Philippines and ambassador to Japan.
 Edward Waldo Forbes (1873–1969) served as the Director of the Fogg Art Museum at Harvard University from 1909 to 1944. Under his leadership, the art collection was vastly expanded, and a new building was constructed in 1927. The Museum Course, run by EWF and Paul J. Sachs revolutionized museology in the United States.
 Brice Lalonde, an environmental activist who is John Forbes Kerry's first cousin and friend. Lalonde is a French Green party politician who was a candidate in the 1981 French presidential election and the mayor of Saint-Briac-sur-Mer near the Forbes family estate in France from 1995 to 2008. He was a high-profile member of the UN and its Special Adviser on Sustainable Development.
 James Colt (1932–2008), a descendant of John Murray Forbes, part-owner of Naushon Island, the Forbes family estate off Falmouth, an attorney specializing in trusts and estates, served as a Massachusetts state representative, a trustee for 30 years, serving as managing trustee for seven.
 Ruth Forbes Young (1903–1998), founder of the International Peace Academy with the purpose of studying UN peacekeeping and developing peacekeeping doctrine, she was married to the inventor and helicopter pioneer Arthur Middleton Young.

Other family members

The first members of the family to live in the United States was John Forbes, a clergyman, son of
Archibald Forbes, although the family retained its connections with Europe and John Murray Forbes was born in France.

 John Murray Forbes (1807–1885), m. to Anne Howell, (d. 1849)
 Brice Lalonde, a French politician, who ran for President of France as the Green Party candidate in 1981.
 Rosemary Forbes Kerry (1913–2002), m. to Richard Kerry.
 Elliot Forbes (1917–2006), conductor and musicologist
 John Murray Forbes (1813–1898), an American railroad magnate, merchant, philanthropist and abolitionist, m. to Sarah Swain Hathaway, (1813–1900).
 John Malcolm Forbes (1847–1904), American businessman and sportsman.
 Michael R. Paine (1928–2018), m. to Ruth Hyde Paine, Oswald family benefactors in whose garage family friend Lee Harvey Oswald stored his rifle and in whose home Marina Oswald lived.
 William Cameron Forbes (1870–1959), investment banker and diplomat, served as Governor-General of the Philippines from 1908 to 1913.
 China Forbes (born 1970), singer and songwriter, best known as the lead singer of Pink Martini.
 Maya Forbes (born 1968) is an American screenwriter and television producer, sister of China Forbes.
 Ed Droste (born 1978), singer and musician, lead singer of Grizzly Bear, grandson of Elliot Forbes.
 Beatrice Forbes Manz, professor of history at Tufts University
Amelia Meath (born 1988), singer, musician, and dancer, best known as a singer in Sylvan Esso and Mountain Man (band).

Family tree
Some of the family members include:

Reverend John Forbes (est. 1740-1783) m. Dorothy Murray
James Grant Forbes (1769-1825)
John Murray Forbes (1807-1885) m. Anne Howell
Francis Blackwell Forbes (1839-1908) m. Isabel Clark (ca. 1846-1931)
Francis Murray Forbes (1874-1961)
James Grant Forbes II (1879-1955) m. Margaret Tyndal Winthrop
Rosemary Forbes m. Richard John Kerry
John Kerry(1943-)
Fiona Forbes m. Alain Lalonde
Brice Lalonde(1946-)
John Murray Forbes, Jr. (1844-1921) m. Minnie Emmett Griswold
Adelaide Forbes Carmichael
Paul Siemen Forbes (1808-1886)
William Howell Forbes (1837-1896)
Henry De Courcy Forbes (1849-1920)
Paul Revere Forbes (1860-1936)
Ralph Bennett Forbes m. Margaret Perkins
Robert Bennet Forbes (1804-1889) m. Rose Smith
Robert Bennet Forbes, Jr. (1837-1891)
Edith Forbes (1843-1925) m. Charles Elliott Perkins
James Murray Forbes (1845-1937) . Alice Bowditch
Thomas Tunno Forbes
John Murray Forbes (1813-1898) m. Sarah Hathaway
William Hathaway Forbes (1840-1897) m. Edith Emerson (daughter of Ralph Waldo Emerson)
Ralph Emerson Forbes (1866-1937) m. Elise Cabot
Ruth Forbes Young (1903-1998)
Michael Ralph Paine (1928-2018)
William Cameron Forbes (1870-1959)
Edward Waldo Forbes (1873-1969)
Elliot Forbes (1917-2006)
Diana Forbes m. Bruce F. Droste
Ed Droste (1978-)
Alexander Forbes (1882-1965)
A. Irving Forbes (1922-2008)
John Malcolm Forbes (1847-1904) m. Sarah Coffin Jones (1852-1891)
Margaret Forbes (1876-1899) m. Arnold Carl Klebs (1870-1943)
Sarah Malcolm Klebs (1899-1957)
Gerrit Forbes (1880-1964)
Gordon Donald Forbes (1915-1993) m. Faith Fisher (1918-2009)
Donald Cameron Forbes (1939-1998) m. Peggy Woodford
Maya Forbes (1968-)
China Forbes (1970-)
Henry Stone Forbes (1882-1968) m. Hildegarde Boughton Cobb (1893-1991)
Hildegarde Forbes
Elizabeth Candler Forbes
Marjorie Forbes
Ellen Forbes (1886-1954) m. Waldo Emerson Forbes
Amelia Forbes (1888-1979) m. Raymond Emerson
Ellen Emerson Cotton 1914-2005
David Emerson (1916-1998)
William Allen Emerson (1941-1968)
Annie Emerson Riggs (1918-1983)
Edward Waldo Emerson (1920-2006)
William Forbes Emerson (1923-1944)
Hope Emerson Sage (1926-1976)

Network

Associates
Charles Pickering Bowditch
Erastus Corning
John Perkins Cushing
Warren Delano Jr.
Raymond Emerson
Howqua
John Cleve Green
Norman Wait Harris
Henry Lee Higginson
Gardiner Greene Hubbard
James Frederick Joy
Thomas Lauderdale
Charles Elliott Perkins
William Sturgis
Nathaniel Thayer Jr.

Businesses
Bell Telephone Company
Burlington & Missouri River Rail Road
Cabot, Cabot & Forbes
Chicago, Burlington and Quincy Railroad
Forbes Lithograph Manufacturing Company
Hannibal and St. Joseph Railroad
Harris, Forbes & Co.
J.M. Forbes & Co.
Michigan Central Railroad
National Bank of China
Russell & Company
St. Mary's Falls Ship Canal Company
 St. Paul, Minneapolis & Manitoba Railway
Walter Baker & Company
Welch & Forbes, LLC

Philanthropy & non-profit organizations
Harvard River Associates
Hong Kong Jockey Club
International Peace Academy
Loyal Publication Society
Manila Polo Club
Milton Academy
Nuclear-Disarmament Organization Council for a Livable World
Sailors' Snug Harbor of Boston
Union Club of Boston

Buildings, estates & historic landmarks
Birdwood (Thomasville, Georgia)
Briar Patch (Sands Point, New York)
Captain Robert Bennet Forbes House
Gerry's Point
Laucala
Les Essarts
Naushon Island
Rosa Hill
Three Pines

Sources

Life and Recollections of John Murray Forbes, ed. by Sarah Forbes Hughes, Two Volumes, Houghton, Mifflin & Co., 1899.
An American Railroad Builder: John Murray Forbes, by Henry Pearson, Houghton, Mifflin & Co., 1911.
Forbes: Telephone Pioneer, by Arthur Pier, 1953.
The Bingham Genealogy Project, by Doug Bingham, 2003
Boston Men on the Northwest Coast: The American Fur Trade, 1788-1844, by Mary Malloy, University of Alaska Press, 1998.
Bonds of Enterprise: John Murray Forbes and Western Development in America's Railway Age, John Lauritz Larson,  Iowa City: University of Iowa Press, 2001.
Otter Skins, Boston Ships, and China Goods: The Maritime Fur Trade of the Northwest Coast, 1785-1841, by James R. Gibson, McGill-Queen's University Press, 2001.
Letters from China: The Canton-Boston Correspondence of Robert Bennet Forbes, 1838 – 1840, ed. by Phyllis Forbes Kerr, Mystic Seaport Museum, 1996.
Barons of the Sea: Race to Build the Fastest Clipper Ship; Simon & Schuster; First Edition (July 17, 2018).

References

External links

Website of the Captain Forbes House Museum in Milton, MA
Forbes Family Business Records at Baker Library Historical Collections, Harvard Business School
James Murray Forbes Papers at Massachusetts Historical Society (Boston, MA)
Mary Bowditch Forbes Papers at Massachusetts Historical Society (Boston, MA)

History of Hong Kong
American families of Scottish ancestry
Business families of the United States
Families from Massachusetts
Political families of the United States

Forbes family


The Atlanta Gay Center was a community center that served the gay community in Atlanta, Georgia (United States). It was founded in 1976. It has since closed and been replaced by the Atlanta Gay and Lesbian Community Center.

The center published a bi-weekly newspaper, and operated the Gay Helpline for the Atlanta area.  The center was the meeting place for several support groups including those for teens, interracial couples, older couples, and P-FLAG.

During the early 1980s, in the early days of HIV/AIDS awareness, the Atlanta Gay Center offered free testing and support groups.

See also

List of LGBT community centers

References

External links
 GLTBQ encyclopedia: Atlanta — includes LGBT history in Atlanta

Former LGBT community centres
LGBT history in Georgia (U.S. state)
LGBT culture in Atlanta
1976 in LGBT history
1976 establishments in Georgia (U.S. state)
Organizations established in 1976

Atlanta Gay Center


Kassius Robertson, né le  à Toronto, Ontario, est un joueur canadien de basket-ball. Il évolue au poste d'arrière.

Biographie

Carrière universitaire
Entre 2014 et 2017, il joue pour les  au .

Entre 2017 et 2018, il joue pour les Tigers à l'université du Missouri.

Carrière professionnelle

Medi Bayreuth (2018-2019)
Le , lors de la draft 2018 de la NBA, automatiquement éligible, il n'est pas sélectionné.

En juin 2018, il signe son premier contrat professionnel en Allemagne avec le Medi Bayreuth. Sur la saison, il a une moyenne de 12,3 points par match.

Lions de Niagara River (mai - juil. 2019)
En mai 2019, Robertson signe avec le club canadien des  dans la Canadian Elite Basketball League (CEBL), où il a joué sept matches avant d'être invité à la NBA Summer League 2019 par les Hornets de Charlotte.

Fortitudo Bologne (2019-2020)
En juillet 2019, il rejoint le club italien du Fortitudo Bologne.

Il est appelé par l'équipe nationale du Canada pour participer aux qualifications à la FIBA AmeriCup durant lesquelles il subit une blessure qui le contraint à manquer le reste de la saison 2019-2020.

Le 3 mars 2020, il est libéré par Bologne.

Lions de Niagara River (mai - août 2020)
En mai 2020, Robertson revient au club canadien des  dans la Canadian Elite Basketball League (CEBL), où il a joué sept matches.

Monbus Obradoiro (2020-fév. 2021)
Le 17 juillet 2020, il rejoint le club espagnol du Monbus Obradoiro.

Lions de Niagara River (fév. - juillet 2021)
Le 24 février 2021, il revient chez les  au Canada avec lesquels il dispute trois rencontres.

Monbus Obradoiro (2021-2022)
En juillet 2021, il revient au club espagnol du Monbus Obradoiro.

Statistiques

Universitaires
Les statistiques en matchs universitaires de Kassius Robertson sont les suivantes :

|-
| align="left" | 2014-2015
| align="left" |
| 33 || 0 || 19,1 || 47,4 || 38,2 || 83,6 || 2,18 || 1,12 || 0,45 || 0,03 || 6,76
|-
| align="left" | 2015-2016
| align="left" | Canisius
| 33 || 33 || 34,0 || 43,7 || 40,4 || 73,0 || 2,82 || 1,79 || 1,09 || 0,06 || 14,09
|-
| align="left" | 2016-2017
| align="left" | Canisius
| 34 || 33 || 33,4 || 44,7 || 41,0 || 80,3 || 3,15 || 2,41 || 0,88 || 0,15 || 16,12
|-
| align="left" | 2017-2018
| align="left" | Missouri
| 33 || 33 || 36,0 || 42,2 || 43,2 || 79,5 || 3,00 || 2,33 || 0,97 || 0,06 || 16,27
|-bgcolor=#e9d9ff
| align="left" | Total
| align="left" |
| 133 || 99 || 30,6 || 44,1 || 41,2 || 78,7 || 2,79 || 1,92 || 0,85 || 0,08 || 13,33

Palmarès
 First-team All-SEC (2018)
 Second-team All-MAAC (2017)

Références

Liens externes

Joueur canadien de basket-ball
Naissance en avril 1994
Naissance à Toronto
Joueur de basket-ball des Golden Griffins de Canisius
Joueur de basket-ball des Tigers du Missouri
Joueur du BBC Bayreuth
Joueur du Fortitudo Bologna
Joueur de l'Obradoiro CAB
Joueur du Pallacanestro Reggiana
Joueur du Valencia Basket Club

Kassius Robertson


රයිගම් ටෙලීස් හොඳම රූපවාහිනී අධ්‍යාපනික වැඩසටහන් සම්මානය යනු වසරේ හොඳම ශ්‍රී ලාංකේය රූපවාහිනී අධ්‍යාපනික වැඩසටහන සඳහා රයිගම් සමාගම විසින් වාර්ෂිකව ශ්‍රී ලංකාවේ පිරිනමන රයිගම් ටෙලීස් සම්මානයකි.

මෙම සම්මානය ප්‍රථම වරට ලබා දුන්නේ 2005 වසරේදීය.

සෑම වසරකම සම්මාන ලැයිස්තුව

රයිගම් ටෙලීස් හොඳම රූපවාහිනී අධ්‍යාපනික වැඩසටහන සම්මානය


Karakalpakya veya Karakalpakistan, resmî adıyla Karakalpakistan Cumhuriyeti (Özbekçe: Qoraqalpog'iston Respublikasi; Karakalpakça: Qaraqalpaqstan Respublikasi'), Özbekistan'a bağlı özerk bir cumhuriyettir. Özbekistan'ın batı kesiminde yer alır. Başkenti Nukus'tur. Karakalpakya, tarihsel Harezm topraklarını kapsar. Yüzölçümü 165.000 km²dir. Karakalpakistan'ın nüfusu yaklaşık 1.800.000'dir. Bu nüfusun 500.000'i Karakalpak, 400.000'i Özbek, 300.000'i Kazak 100.000'i de değişik unsurlardır.

Tarih

Karakalpaklar Kazak Türkleri'nin bir boyu olarak da kabul edilebilir.

Karakalpakistan, 1925 Nisan ayında Kazak Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin özerk bir bölgesiydi. Ancak bu özerk bölge 20 Temmuz 1930'da SSCB'ye devredildi. İki yıl sonra (20 Mart 1932) Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti statüsünü kazandı. Aralık 1936'da Özbekistan SSC'ne bağlandı. Karakalpakistan Cumhuriyeti'nin kendi egemenlik ve kendi anayasası vardır. Karakalpakistan Cumhuriyeti Özbekistan Cumhuriyeti Anayasası Özbekistan'dan ayrılma hakkına sahiptir.

Dil

Karakalpakça, Türk dillerinin Kıpçak grubuna girmektedir. Kazakça ve Nogaycaya da yakındır. Bunlar da yazı dilinde önce Arap alfabesini, 1928-1940 arası Latin alfabesini ve daha sonra Kiril alfabesini kullanmışlardır.

İdari yapı
Karakalpakistan Cumhuriyeti idari bakımından 14 ilçeye bölünür.

Kaynakça

Karakalpakistan


Luka Raković (Zagreb, 6. lipnja 1988.) je hrvatski reprezentativni rukometaš.

Životopis
Rodio se u Zagrebu. Kao dječak htio je biti vratar hokeja na ledu i branio je u Medveščakovim dječjim momčadima. Bio je i na probi u Njemačkoj, u Mannheimu. U međuvremenu su ga pozvali u školsku rukometnu momčad, kojima uvijek dobro dođe deficitarni igrač, ljevoruki. Na utakmici njegove škole OŠ Matka Laginje sa zagrebašima, uočio ga je trener Kazimir Ilijaš te je treninge nastavio sa zagrebašima. Put do Zagrebove prve momčadi nije bio izravan. Igrao je u Čakovcu, Bjelovaru, Metkoviću i Dubravi.

U čakovečkoj Perutnini Pipo, nastupio je u Challenge Cupu 2007./08. godine. U sezoni 2008./09. bio je posuđen Metkoviću, te kasnije i Dubravi. Potom je prešao u Zagreb u kojem je igrao Ligu prvaka 2009./10. Sljedeće dvije sezone proveo je u sarajevskoj Bosni predvođenoj trenerom Irfanom Smajlagićem,  s kojom je 2010./11. došao do osmine Lige prvaka. Od 2012./13. igrao je u skopskom Vardaru dvije godine, igrajući u Kupu EHF i Ligi prvaka. Sezone 2014./15. vratio se u Zagreb, u kojem je ostao dvije sezone i igrao Ligu prvaka. Krajem listopada 2016. otišao je u portugalsku Benficu.

Bio je u širem krugu 28 kandidata za reprezentaciju te igrao na pripremama reprezentacije uoči EP-a. Mjesto nije dobio, jer je konkurencija na tom položaju bila vrlo jaka.

Izvori

Hrvatski rukometaši
Rukometaši RK Zagreba
Rukometaši RK Metkovića
Rukometaši Vardara
Životopisi, Zagreb

Luka Raković


القوائم التالية هي قوائم الفرق المشاركة في كأس القارات 2009 في جنوب أفريقيا من 14 يونيو وحتى 28 يونيو 2009 كاستعداد لكأس العالم لكرة القدم 2010. كل قائمة للفرق تتضمن 23 لاعب ثلاثة منهم يجب أن يكونوا حراسا للمرمى، واستبدال اللاعب بسبب تعرضهم للإصابة ممكن إذا تم قبل 24 ساعة من موعد أول مباراة.

المجموعة الأولى

Iraq
Head coach:  بورا ميلوتينوفيتش

New Zealand
Head coach: ريكي هيربيرت

South Africa
Head coach:  جويل سانتانا

Spain
Head coach: فيسنتي ديل بوسكي

المجموعة الثانية

Brazil
Head coach: دونغا

Egypt
Head coach: حسن شحاتة

Italy
Head coach: مارتشيلو ليبي

United States
Head coach: بوب برادلي

Player statistics
Player representation by club

Player representation by club nationality

* Nations in italics are not represented by their national teams in the tournament.

المراجع

تشكيلات كأس القارات
قوائم فرق كأس القارات
كأس القارات 2009

تشكيلات كأس القارات 2009


Faxe Kondi har flere betydninger:

 Faxe Kondi – en dansk sodavand.
 Faxe Kondi (sang) – en sang af Klumben og Raske Penge

Faxe Kondi (flertydig)


Cecilie Feddersen Sandvej (født 13. juni 1990) er en dansk fodboldspiller, som spiller for Birmingham City i den engelske FA Women's Championship og Danmarks kvindefodboldlandshold.

Klubkarriere
Sandvej blev en del af Brøndby IF i 2009. Tidligere havde hun spillet for Horsens SIK og SønderjydskE. Den 9. oktober 2013 annoncerede Perth Glory, at Sandvej ville blive en del af klubben i 2013–2014 sæsonen. Sandvej spillede med i alle elleve kampe for Glory, der endte på en femteplads. Den 27. februar 2014 undskrev Sandvej kontrakt med Washington Spirit i NWSL. Hun spillede med reseveholdet det meste af tiden.

I sommeren 2014 skiftede hun til tyske SC Sand, med hvem hun spillede for i tre sæsoner inden et skifte til 1. FFC Frankfurt og i august 2021 til engelske Birmingham City W.F.C..

International karriere
Sandvej fik sin debut på A-landsholdet i juli 2009, da hun blev skiftet ind i en 2–1 sejr i en venskabskamp mod Island i Staines, England.

Hun blev af landstræner Kenneth Heiner-Møller udtaget til Danmarks trup til EM i fodbold for kvinder 2013 og var også med til at vinde EM-sølv ved EM i Holland 2017.

Hæder

Klub
Brøndby IF
Vinder
 Elitedivisionen: 2010–11, 2011–12, 2012–13
 DBUs Landspokalturnering for kvinder: 2010–11, 2011–12, 2012–13

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Brøndby IF

Cecilie Sandvej


Les Dicranales sont un ordre de mousses de la classe des Bryopsida.

Description

Ce sont des mousses aux feuilles étalées de tous les côtés, très rarement sur deux rangs. Les feuilles sont allongées, voire en forme de lanière, souvent unilatérales, à cellules foliaires élargies, rarement sans nervures, toujours monocouches. Les sporogones sont généralement acrocarpiques, rarement pleurocarpiques. Le fruit est une capsule dressée ou inclinée, lisse ou plissée longitudinalement, parfois cléistocarpe, rarement globuleuse. Le péristome est parfois absent, rarement à seize dents, généralement biconiques, papilleuses ou lisses à l'extérieur et avec une fine couche interne. Les spores sont unicellulaires, ou rarement multicellulaires.

Systématique
Le nom scientifique de ce taxon est Dicranales, choisi en 1920 par le botaniste allemand .

Liste des familles
Selon la  :

Selon  :

Notes et références

Liens externes

Ordre de Bryophytes (nom scientifique)

Dicranales


Kronološki popis svjetske baštine u SAD-u po godini upisa na UNESCO-ovu listu:
 1978. – Nacionalni park Yellowstone
 1978. – Nacionalni park Mesa Verde
 1979. – Nacionalni park Grand Canyon
 1979. – Nacionalni park Everglades *
 1979. – Independence Hall
 1979. – Nacionalni park Wrangell-St. Elias
 1980. – Nacionalni park Redwood
 1981. – Nacionalni park Mammoth Cave
 1981. – Nacionalni park Olympic
 1982. – Povijesna mjesta Cahokia Mounds
 1983. – Nacionalni park Great Smoky Mountains
 1983. – Utvrda La Fortaleza i povijesno središte San Juana u Portoriku
 1984. – Kip slobode
 1984. – Nacionalni park Yosemite
 1987. – Monticello i Virginijsko sveučilište u Charlottesvilleu
 1987. – Nacionalni povijesni park Chaco Culture
 1987. – Nacionalni park Havajski vulkani
 1992. – Pueblo de Taos
 1995. – Nacionalni park Carlsbad Caverns
 1995. – Nacionalni park Glacier (dio Internacionalnog parka mira Waterton-Glacier)
 2010. – Papahānaumokuākea
 2014. - Monumentalni zemljani spomenici Poverty Pointa
 2015. - San Antonio misije
 2019. - Arhitektura 20. st. Franka Lloyda Wrighta

Popis predložene svjetske baštine SAD-a

 2008. - Mjesta pokreta za ljudska prava
 2008. - Daytonska zrakoplovna mjesta (Nacionalno-povijesni park zrakoplovne baštine u Daytonu)
 2008. - Hopewellske ceremonijalne zemljane građevine
 2008. - Građevine Thomasa Jeffersona
 2008. - Mount Vernon
 2008. - Serpent Mound
 2008. - Nacionalni pomorski rezervat zaljeva Fagatele
 2008. - Nacionalni rezervat divljine Okefenokee
 2008. - Nacionalni park Petrified Forest
 2008. - Nacionalni spomenik White Sands
 2017. - Nacionalni park Big Bend
 2017. - Brooklynski most
 2017. - Kalifornijski kompleks zaštićene prirode
 2017. - Central Park
 2017. - Rani neboderi Chicaga
 2017. - Ellis Island
 2017. - Marijanska brazda, nacionalni spomenik
 2017. - Zaštićena područja Američke Samoe
 2022. - Naselja Moravske Crkve

Poveznice
 Popis mjesta svjetske baštine u Americi

S

Svjetska baština u Sjedinjenim Američkim Državama


Froland Station (Froland stasjon) er en jernbanestation på Arendalsbanen, der ligger i Froland kommune i Norge. Stationen består af et spor og en perron. Stationsbygningen er opført i træ efter tegninger af Paul Armin Due.

Stationen åbnede 23. november 1908 sammen med den første del af Arendalsbanen fra Arendal til Froland. 1. juni 1970 blev den gjort ubemandet, og i 1980 blev den nedgraderet til trinbræt.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Arendalsbanen
Etableret i 1908

Froland Station


Doxapatres Boutsaras (en griego: Δοξαπατρής Βουτσαράς) fue un señor griego bizantino independiente en el Peloponeso central en el . Tenía su cuartel en el Castillo de Araklovon, que se encuentra cerca del pueblo de Minthi, en el Municipio de Zajaro. Resistió los ataques de los francos de la Cuarta Cruzada por varios años, hasta que finalmente cayó en aprox. 1210 y se convirtió en parte del Principado de Acaya.

Su heroica defensa de la fortaleza es registrado en la Crónica de Morea, especialmente en sus versiones latinas, donde asume proporciones sobrehumanas: se dice que llevaba una maza que ningún otro hombre podía levantar, y que su coraza pesaba 150 libras. Las historias también cuentan de su hija, María Doxapatres, quien presuntamente se arrojó por las murallas del castillo en lugar de convertirse en la amante de Guillermo de Champlitte.

Referencias

Nobles del Imperio bizantino del siglo XIII
Participantes cristianos en la cuarta cruzada

Doxapatres Boutsaras


جون أرتشيبالد ويلر  (9 يوليو 1911 - 13 إبريل 2008). عالم أمريكي فيزيائي من الأواخر الذين انضموا لأينشتاين في أعماله وهو مبتكر مصطلح الثقب الأسود.

كان ويلر من الذين اشتركوا في مشروع مانهاتن لإنتاج القنبلة الذرية الأولى وقد كان يتمنى أن يبدأ المشروع باكرا عن ذلك وعمل أستاذا في جامعة برنستون وقد نال الدكتوراة وعمره 21 عاما، وقام بتأليف عدد كبير من الكتب عن الفيزياء النظرية وخصوصاً عن الانشطار النووي.

وقد ابتكر معادلة هاريسون ـ ويلر التي تصف المادة النووية العالية الكثافة.
وهو من ابتكر لفظة «الفجوة السوداء» وتعبير «الفجوة السوداء لا شعر لها» لوصف النتيجة التي تفيد ان فجوة سوداء تتميز دائماً بحجمها وحركيتها وطاقتها الكهربائية أياً تكن المادة التي انشأتها.

أمضى ويلر أغلبية حياته الأكاديمية في جامعة برنستون، حيث إلتحق بها في عام 1938 وتقاعد منها عام 1976 . أشرف ويلر على مناقشة 46 شهادة دكتوراة سابقا بذلك أي أستاذ آخر في قسم الفيزياء.

التعليم

ولد جون أرتشيبالد ويلر في 9 يوليو عام 1911 في جاكسون فيل في فلوريدا، وكان والدية جوزيف لويس ويلر ومابل أرشيبالد ويلر أمينا مكتبة. أنجبا أربع أطفال كان ويلر أكبرهم، وله أخان صغيران هما جوزيف وروبرت، وألأخت الصغرى ماري. وإستطع جوزيف أن ينال شهادة الدكتوراة من جامعة براون في بروفيدانس في ولاية رود آيلاند. وماجستير في علم المكتبات من جامعة كولومبيا في مدينة نيويورك. وحصل روبت على درجة الدكتوراة في الجيولوجيا من جامعة هارفرد، وعمل في الجامعة وكجيولوجي لشركات البترول. وبالنسبة لماري فقد درست علم المكتبات في جامعة دنفر بإقليم كولورادو وأصبحت كوالديها أمينة مكتبة. قضوا فترة طفولتهم في يونغزتاون بولاية أوهايو، ماعدا السنة بين عامي 1921 و1922 قضوها في مزرعة في بلدة بنسون بولاية فيرمونت والتي درس فيها ويلر في مدرسة مكونة من فصل واحد. وبعد ذلك عادوا جميعا إلى يونغزتاون ودخل مدرسة راين الثانوية.

تخرج ويلر عام 1926 من كلية مدينة بالتيمور، واستطاع الذهاب إلى جامعة جونز هوبكينز بمنحة دراسية من ولاية ماريلاند. وقام بنشر أول ورقة بحثية له في عام 1930 وكان يبلغ من العمر تسعه عشر عاما. وعمل في المعهد الوطني للمعايير والتقنية (نيست) في الصيف. وفي عام 1933 حصل على درجة الدكتوراة. بعد مناقشه أبحاثة مع الفيزيائي كارل هرتسفلد والتي كانت بعنوان «نظرية التشتت والامتصاص لغاز الهيليوم». ونجح في الحصول على عضوية في المجلس الوطني للبحوث ليستطيع بذلك العمل تحت إشراف الفيزيائي جريجوري برايت في جامعة نيويورك في الفترة ما بين عام 1933 وعام 1934. وفي ذلك الوقت استطاع الاثنان نشر ورقة بحثية أخرى تسمى عملية برايت ويلر، عن كيفية تحول الفوتون إلى بوزيترون. وعمل بعد ذلك تحت إشراف الفيزيائي الشهير نيلز بور في جامعة كوبنهاغن في الفترة ما بين عام 1934 وعام 1935.

السيرة الذاتية

شغل ويلر منصب أستاذ مساعد في جامعة ولاية كارولينا الشمالية في تشابل هيل في عام 1937، ولكنه أراد أن تكون لدية الفرصة في العمل مع الخبراء في مجال الفيزياء ، لذلك عندما عرضت عليه جامعة جون هوبكنز في عام 1938 منصب أستاذ مساعد رفض العرض وقبل عرض جامعة برنستون الأقل مكانه، وسبب ذلك أن جامعة برنستون كانت تطور قسم الفيزياء في ذلك الوقت فكان قرارة صحيحا. وبقى عضوا في الجامعة حتى عام 1976.

وفي عام 1937 نشر ورقة بحثية عن وصف بنية الزمرة المجاوبة في النوى الخفيفة وأعطى الصيغة الرياضية لبناء دوال الموجة النووية مع أخذ هذه البنية بعين الاعتبار، وبين كيف تعطى هذه المقارنة نتائج من بينها وسائل لتقدير كمون فعلى لتفاعل أحد جسيمات ألفا مع آخر ، فقد تبين أن هذا الكمون يتوقف على متجه السرعة. وفي نفس العم صاغ ويلر مفهوم المصفوفة المبعثرة وبين أهم خواصها الرئيسية مبدعا في ذلك وسيلة نظرية ساهمت في الأبحاث التي قام بها فيرنر كارل هايزنبرغ وآخرون في فيزياء الجسيمات الأولية في أربعينات القرن العشرين عن نظرية الحقل الكمومي. وتعتبر الآن أداه هامه في دراسة فيزياء الجسيمات.

لم يقم ويلر بتطوير المصفوفة المبعثرة، ولكنه انضم إلى المجري إدوارد تيلر في شرح نموذج القطرة (الذي قام الدانماركي نيلس بور في عام 1936 بتطوير معادلة الكتلة للنواة الذرية لاحتواء افتراض النواة المركبة كمرحلة وسطية أثناء تفاعل نووي والذي تم استخدامه في عام 1939 لتفسير الانشطار النووي) وقاموا بتقديم نتائج في اجتماع الجمعية الفيزيائية الأمريكية في نيويورك عام 1938 . وقامت تليمذة ويلر الفيزيائية كاثرين واي بتقديم ورقة بحثية بعنوان «نموذج القطرة السائلة والعزم النووي»، والتي أظهرت فيه أن ناتج النواة التي على شكل سيجارة قد يكون غير مستقر في ظروف معينه. وبسبب القيود الموجودة في نموذج القطرة فاتهم جميعا فرصة توقع حدوث إنشطار نووي. ووصل خبر اكتشاف كل من الفيزيائية السويدية ليز مايتنر والنمساوي أوتو فريش لإمكانية حدوث الإنشطار النووي إلى الولايات المتحدة عن طريق نيلس بور في عام 1939، عندما أخبر الفيزيائي البلجيكي ليون روزنفيلد والذي بدوره أخبر جون ويلر.

استمر كل من بور وويلر على العمل على نموذج القطرة في محاولة لشرح كيفية حدوث الإنشطار النووي. وبمساعدة من علماء الفيزياء التجريبيين إستطاعوا حل اللغز. فعندما سأل الفيزيائي التشيكي جورج بلازك بور عن سبب انشطار اليورانيوم مع كل من النيوترونات السريعة جدا والبطيئة جدا. وعندما ذهب لنقاش هذا السؤال مع ويلر خطرت لدية فكرة أن الانشطار في الطاقات المنخفضة يحدث مع عنصر اليورانيوم 235 ونظيرة. بينما يحدث الانشطار في الطاقات العالية مع عنصر اليورانيوم 238 ونظيرة. وقاموا بكتابة ورقتين بحثيتين عن الانشطار. الأولى نشرت في جريدة التقرير الفيزيائي (Physical Review) يوم 1 سبتمبر عام 1939، وهو يوم غزو ألمانيا لبولندا معلنة بذلك بداية الحرب العالمية الثانية في أوروبا.

اسلحة نووية

مشروع مانهاتن

بعد الهجوم على بيرل هاربر الذي شنته البحرية الإمبراطورية اليابانية في 7 ديسمبر 1941 بفترة قصيرة والتي أدخلت الولايات المتحدة الحرب العالمية الثانية، استجاب جون أرتشيبالد ويلر لعرض آرثر هولي كومبتون بالانضمام لمشروع مانهاتن لصنع القنبلة النووية في مختبرات شيكاغو السرية. وبالفعل انتقل ويلر في يناير 1942 إلى شيكاغو لينضم لفريق الفيزيائي يوجين بول ويغنر الذي كان يعمل على تصميم المفاعل النووي. وساعد الفيزيائي روبرت فريدريك كريستي في كتابة ورقة بحثية بعنوان «سلسلة ردو الأفعال للمواد القابلة للانشطار». وتعتبر هذه الورقة من أهم الأبحاث التي تستخدم في عمليات تنقية البلوتونيوم ، والتي لم تظهر حتى ديسمبر 1955. ويرجع الفضل لويلر في إيجاد مصطلح مهدئ النيوترون بدلا من مصطلح المبطئ الذي كان يستخدمه الفيزيائي الحاصل على نوبل إنريكو فيرمي.

بعد تولي فيلق القوات البرية الأمريكي الهندسي مسئولية الإشراف على مشروع مانهاتن، تم تعيين شركة دو بونت (والتي تعتبر حاليا ثاني أكبر شركة كيماويات في العالم بعد باسف من حيث القيمة السوقية) لتصميم وإنشاء المفاعلات. وكان ويلر أحد أعضاء فريق العمل. وفي مارس 1943 انتقل جون ويلر بعائلته للعيش في ويلمنتجون في ولاية ديلاوير ليكون قريبا من مقر عمله وداوم على التنقل بين ويلمنتجون وشيكاغو حيث كانت مقرات شركة دو بونت.

لم تكن مهمة الشركة هي بناء المفاعلات النووية فقط، فشملت مهمتها أيضا بناء خط لإنتاج البلوتونيوم في موقع هانفورد في مدينة واشنطن. ومع تقدم العمل انتقل ويلر بعائلته مرة أخرى في يوليو 1944 إلى ريتشلاند في العاصمة واشنطن. حيث عمل في مباني علمية تسمى المنطقة 300 .

حتى قبل أن يتم تشغيل المفاعل B في موقع هانفورد، وهو المفاعل الأول من الثلاث مفاعلات في 15 سبتمبر لعام 1944 . كان ويلر قلقا من تحول بعض نواتج الانشطار النووي إلى سموم ونفايات نووية، والتراكمات الناتجة عن امتصاص الكثير من حرارة النيوترون والتي تعرقل سير عملية التفاعل النووي. وقام ويلر في إبريل عام 1942 بنشر تقرير يتنبأ فيه بأن هذه التراكمات ستؤدي إلى تقليل التفاعل بنسبة واحد في المية طالما أن الطاقة الناتجة عن اصطياد النيوترون للمقطع النيوتروني أكبر من 100000 بارن.
كانت أكبر مخاوف ويلر هي احتمالية إغلاق المفاعل بشكل غير متوقع وإعادة تشغيله مرة أخرى بعد حوالي خمسة عشر ساعة. ومدى تأثير ذلك على عنصري اليود 135 والذي تصل فترة عمر النصف له إلى 6.6 ساعة، وعنصر الزينون 135 والذي تصل فترة عمر النصف له إلى 9.2 ساعة. وإتضح بعد ذلك ان الزينون 135 تصل الطاقة الناتجة عن اصطياد النيوترون للمقطع النيوتروني تصل إلى 2 مليون بارن. وبهذا يمكن حل هذة المشكله عن طريق إضافة قضبان وقود إضافية لتحرق السم.

كان لدى ويلر دافع شخصي للعمل في مشروع مانهاتن. فقد كان أخوه جوزيف يحارب في إيطاليا، وأرسل له برقية يقول له فيها «أسرع». ولكن للأسف كان ذلك بعد فوات الأوان، لأن جوزيف قتل في أكتوبر عام 1944 . ورد عليه ويلر ببرقية «نحن قريبين جدا من اختراع سلاح نووي لإنهاء الحرب. فأنا لم أعد قادرا على التوقف عن التفكير، ولم أتوقف للحظة عن أن هذه الحرب كان من الممكن أن تنتهي قبل أكتوبر 1944». ترك جوزيف خلفه زوجته أرملة وطفلة صغيرة تدعى ماري والتي تزوجت فيما بعد بالفيزيائي جيمس هارتل الأستاذ في جامعة كاليفورنيا في سانتا باربرا والمشهور بأعماله في نظرية النسبية العامة والفيزياء الفلكية وتفسيرات ميكانيكا الكم.

القنبلة الهيدروجينية

أصبح السفر بالنسبة لجون ويلر أمر طبيعي، ففي أغسطس 1945 عاد مع عائلته مرة أخرى إلى برنستون، حيث أكمل هناك مسيرتة الأكاديمية. وبسبب طبيعة عمله مع الفيزيائي والحاصل على نوبل ريتشارد فيلبس فاينمان، بدأ في دراسة فيزياء الجسيمات وقام بالعديد من الدراسات النظرية على الميوون (جسيم أولي مشابه للإلكترون بشحنة كهربائية سالبة ولف مغزلي-½ ويرمز له بالرمز (μ)) بمساعدة الفيزيائي البرازيلي جايمي تايمنو. وقاموا بنشر العديد من المقالات والأوراق البحثية منها الورقة البحثية التي نشرت عام 1949 بعنوان «مثلث تايمنو» هذا المثلث يقوم بربط العديد من الأشكال المختلفة من التحلل الإشعاعي بعضها ببعض. كما إقترح استخدام الميوون كمجس نووي.

كتبت هذه الورقة بسرية في عام 1949 ولكنها لم تنشر إلا في عام 1953. بما أن الميوون هو مكون من مكونات الأشعة الكونية، فقد أصبح ويلر هو مؤسس وأول مدير لمختبرات الأشعة الكونية في برنستون، وفي عام 1948 حصل ويلر على منحة من مكتب البحوث البحرية للولايات المتحدة (ONR) تصل إلى 375000 دولار. وبسبب حصولة على منحة زمالة غوغنهايم في عام 1946 استطاع قضاء عام (1949-1950) الأكاديمي في باريس.

بعد اختبار الإتحاد السوفيتي الأول للسلاح النووي المسمى إر ده إس - 1 في عام 1949، قامت الولايات المتحدة بتكثيف جهودها بقيادة ادوارد تيلر لاختراع قنبلة هيدروجينية أكثر فتكا. طلب الفيزيائي والسياسي الشهير هنري دي ولف سميث ورئيس قسم ويلر في جامعة برنستون من ويلر أن ينضم لهم في محاولة صنع القنبلة. كان ويلر في ذلك الوقت مثل غيره من الفيزيائيين يحاول العودة إلى وظيفته وبناء سيرته التي قاطعتها الحرب. رفض العديد من الفيزيائيين لأسباب أخلاقية ، واستجاب البعض الآخر مثل إميل كونوبينشي، مارشال روزنبلوت، لوثر نوردهايم، تشارلز كراتشفيلد، وفيزيائيي مختبر لوس ألاموس الوطني لصناعة الأسلحة بقيادة الفيزيائي نوريس ادوين برادبري والذي كان العمل به.
وافق ويلر على الانضمام بعد محادثته مع نيلس بور، وانضم معه اثنان من طلابة وهم كين فورد وجون تول.

انتقل ويلر مرة بعائلته مرة أخرى ليكون قريبا من عمله في مختبر لوس ألاموس الوطني، وأقام في المنزل الذي كان يقيم فيه الفيزيائي والمسمى بوالد القنبلة النووية روبرت أوبنهايمر وعائلته خلال الحرب. وفي عام 1950 لم يكن هناك تصميم عملي للقنبلة الهيدروجينية. حيث أكد الرياضياتي ستانيسلو أولام وأخرون بالحسابات أن نموذج إدوارد تيلر لن يعمل.
استمر كلا من إدوارد تيلر وجون ويلر في العمل على تصميم جديد والمعروف باسم «المنبة» حتى نجحوا في يناير 1951.

حصل ويلر على الإذن من برادبري في عام 1951 بإقامة فرع لمختبر لوس ألاموس الوطني في جامعة برنستون. والمعروف باسم مشروع ماترهورن ويتكون من جزئين. الأول ماترهورن S تحت إشراف الفيزيائي ليمان سبيتزر ومهمته معرفة هل يمكن استخدام الإندماج النووي كمصدر للطاقة. والثاني ماترهورن B تحت إشراف ويلر ومهمته القيام بأبحاث عن الأسلحة النووية.

بسبب رفض العلماء الكبار المشاركة في الأبحاث سواء لأسباب أخلاقية أو عدم اهتمامهم بالموضوع، قام ويلر بتعيين طلاب حديثي التخرج معه. وفي يناير 1953 تم التحقيق معه بسبب اختفاء بسبب ضياع ورق غاية في السرية عن الليثيوم 6 وتصميم القنبلة النووية خلال رحلة قطار ليلي. أدى ذلك إلى تعرض ويلر لتوبيخ بصفة رسمية.

كلل مجهود المشاركين في مشروع ماترهورن B بالنجاح بعد اختبار إيفي مايك للقنبلة الهيدروجينية، وتم الاختبار على جزيرة إنيويتوك المرجانية في المحيط الهادئ في 1 نوفمبر عام 1953. تشير التقديرات إلى الطاقة الناتجة من اختبار إيفي مايك وصلت إلى 10.4 ميجا طن تي إن تي (44 بيتاجول)، وهي نسبة أكبر ب30% مما حدده فريق مشروع ماترهورن B.

ألغى العمل في مشروع ماترهورن B ، بينما تحول ماترهورن S إلى مختبر برنستون للبلازما.

حياته الشخصية

يعد جون أرتشيبالد ويلر من أوسع الفيزيائيين خيالا وأكثرهم تعددا للمواهب.وأكثرهم استقرارا في حياته الأسرية فقد استمر زواجه من جانيت هينجر 72 عاما. كانت جانيت مدرسة وعاملة اجتماعية. قام ويلر بخطبتها بعد ثالث لقاء بينهما، وإتفقوا على تأجيل الزواج حتى عودته من أوروبا. وتزوجوا في 10 يونيو عام 1935 أي بعد عودته بخمس أيام فقط. وأنجبوا ثلاثة أطفال وهم ليتيسيا، جيمس، أليسون.

عاني ويلر من البطالة خلال فترة الكساد الكبير (هي أزمة اقتصادية بدأت عام 1929 مروراً بالثلاثينيات حتى بداية الأربعينيات) واستمر بدون عمل حتى عرض عليه الفيزيائي أرثر رواك أن يعمل كأستاذ مساعد في جامعة ولاية كارولينا الشمالية في تشابل هيل بمرتب سنوي يصل إلى 2300 دولار فقط، وهو مرتب أقل مما كانت تجنيه زوجته جانيت التي وصل مرتبها إلى 2400 دولار.

وفي سنواتهم الأخيرة زاروا كل من فرنسا، ولوس ألاموس، نيو مكسيكو، وهولندا، واليابان. وكان كليهما عضوا مؤسسين للكنيسة الموحدة في برينستون. وكان لديهما العديد من الأصدقاء في المكتبة العامة ببرينستون. توفي جون ويلر في 13 إبريل عام 2008، بينما توفيت هينجر في أكتوبر 2007 عن عمر يناهز 99 عاما.

إسهاماته

نظرية النسبية العامة

بعد أن أكمل ويلر مهامه الحكومية بقليل تحول اهتمامه نحو نظرية أينشتاين في النسبية العامة لكي يفهم العلاقة بين الجسيمات والحقول فهما جيدا، فعمل مع تلميذه ريتشارد فاينمان إلى أن انتهي بتأويل الطبيعة هندسيا بالطريقة التي ارتأتها نظرية النسبية العامة بمعني أن الجسم أساس لا يلائم التأمل في الطبيعة لأن المادة كلها ليست في الحقيقة سوى نتاج ثانوي لانحناء الزمكان، بل يمكن أن نشبه محاولة فهمنا للطبيعة بدلالة الجسيمات بمحاولة فهم المحيط بالنظر إليه من فوق سطحه. ومهما يكن من أمر فإن ويلر إنساق بتصوره الهندسي للطبيعي إلى محاولة الربط بين نظرية الكم ونظرية أينشتاين في النسبية العامة عن طريق تطويره لمخطط احتمالي لا يوصف في المكان بهندسة واحدة بل يتردد بين هندسة وأخرى، فقد رأى أن الفضاء يبدو كأنه مزبد على الصعيد المجهري وأنه يتميز بتقلبات عنيفة على مستوى أطوال بلانك. وقد ابتكر ويلر عبارة مستوى فائق للدلالة على هذا الفضاء الغريب الذي نجد في كل نقطة منه هندسة مستقلة كاملة ثلاثية الأبعاد. وكانت اضطرابات هذا الفضاء الفائق عند ويلر هو المؤؤله عن المظاهر الجسيمية، أي أن الجسيمات ليست سوى الصور التي تخلقها لنا تموجات زبد هذا الفضاء الفائق.

الثقب الأسود

أكثر ما أثار دهشة ويلر نتيجة أبحاثة النظرية في النسبية العامة هو ديناميك الارتصاص الثقالي، لأنه بعد أن سار على خطى فكرة سبق أن أدخلها الرياضياتي الفرنسي بيير لابلاس وجون ميتشل منذ أكثر من قرن وجد أن النجم الذي يعادل ثلاث شموس على الأقل (أي كتلته ثلاثة أمثال كتله الشمس) ما إن يتوقف أتونه الحراري النووي عن الالتهاب حتى يرتص إلى ما دعاه ويلر بحالة الثقب الأسود. بمعني أن النجم لن يستطيع مقاومة قوة جي المدمرة داخليا مدة طويلة فيتهاوى بالتالي على نفسه إلى أن يغدو قطرة صغيرا لا يتجاوز كيلومترات قليلة، وتصبح شدة الحقل الثقالي على سطح جرم الثقب الأسود كبيرة بسبب ازدياد كثافته الهائلة حتى تمنع الضوء نفسه من الإفلات منه وتجعل النجم محجوبا لا يرى.

وقد إقترح ويلر اعتمادا على أبحاثه الكثيرة في فيزياء الثقوب السوداء أن الكون نفسه قد يكون واقعا داخل ثقب أسود عملاق لأن كتلته يمكن أن تحني الفضاء انحناء يكفي لأن يمنع الإشارات الضوئية من أن تستطيع مغادرة هذا الكون. وقد إفترض ويلر أيضا اننا إذا كنا نعيش في كون يتوسع فإنه من الجائز عندئذ ان ينقلب يوما ما هروب المجرات وتباعدها إلى ارتصاص المادة كلها والطاقة أيضا نحو عقدة وحيدة للمادة والفضاء وقد يؤدي ذلك إلى زوالهما. ولكن كثير من الفيزيائيين لم يوافقوا على نظريته الهندسية بل رأوا أن محاولته لتوحيد نظرية الكم مع نظرية النسبية هي محاولة سخيفة.

الوفاة

تلقى جون ويلر العديد من التكريمات والجوائز على مدار حياته فحاز على:
 جائزة انريكو فيرمي من وزارة الطاقة الأمريكية عام 1968 .
 وسام فرانكلين عام 1969 .
 قلادة العلوم الوطنية عام 1971 .
 جائزة آينشتاين من الجمعية الفيزيائية الأمريكية عام 1969 .
 وسام نيلز بور الذهبي الدولي عام 1982 .
 وسام أورستد عام 1983 .
 جائزة روبرت أوبنهايمر من جامعة ميامي عام 1984 .
 جائزة وولف عام 1997 .

انضم ويلر للعديد من الجمعيات العلمية المرموقة، فكان عضوا في الجمعية الملكية للفلسفة والأكاديمية الملكية للفنون وأكاديمية دي لنسي. وحصل على درجات فخرية من 18 معهد مختلف. وفي عام 2001 خصصت له جامعة برنستون مبلغ 3 ملايين دولار تكريما لدورة في الفيزياء.

قامت جامعة تكساس بتسمية قاعة محاضرات باسمه بعد وفاته تكريما له على دورة الكبير في قيادة الجيل الذهبي لفيزيائي النسبية العامة والذين قاموا بمساهمات ملحوظة في ميكانيكا الكم والجاذبية.

توفي يوم 13 أبريل عن 96 عاماً في هايتس تاون، نيوجيرسي. بعد صراعه مع مرض الالتهاب الرئوي.

انظر أيضا

 مشروع مانهاتن
 الأسلحة النووية
 إدموند بيكيريل
 هنري بيكريل
 الحياة المبكرة لإسحاق نيوتن
 كريستيان هوغنس
 جيمس برادلي
 أوول رومر
 جوزيه غيبس
 سارة جونز
 بول ديراك
 إرفين شرودنغر
 إدوين بويل هابل
 معاهدة فرساي
 رمز التكامل
 قائمة الرموز الرياضية حسب الموضوع

المصادر

روابط خارجية

أشخاص مرتبطون بمشروع مانهاتن
أشخاص من جاكسونفيل (فلوريدا)
أعضاء أجانب في الجمعية الملكية
أعضاء الجمعية الفيزيائية الأمريكية
أعضاء جايسون
أعضاء هيئة تدريس جامعة برنستون
أعضاء هيئة تدريس جامعة ولاية كارولينا الشمالية في تشابل هيل
حائزون على جائزة وولف في الفيزياء
حائزون على زمالة غوغنهايم
حائزون على قلادة العلوم الوطنية الأمريكية
حائزون على وسام فرانكلين
حاصلون على قلادة ألبرت أينشتاين
حاصلون على ميدالية ماتيوتشي
خريجو جامعة جونز هوبكينز
خريجو جامعة نيويورك
علماء ذرة أمريكيون
علماء فيزياء الجسيمات
فيزيائيون أمريكيون في القرن 20
فيزيائيون نظريون
منظرو النسبية
مواليد 1911
مواليد في جاكسونفيل (فلوريدا)
نقاد ما وراء علم النفس
وفيات 2008
وفيات الالتهاب الرئوي في نيوجيرسي
وفيات بأمراض معدية في نيو جيرسي
وفيات بسبب ذات الرئة

جون أرتشيبالد ويلر


Leif Erikson er et rekonstrueret vikingeskib, der er fremstillet for at mindes Leif den Lykkeliges rejse til Nordamerika i vikingetiden.

Leif Erikson blev bygget i Korgen i Nordland, Norge i 1926 på ordre fra Gerhard Folgerø (1886-1948), der ville benytte skibet til en sejle over Atlanterhavet. Skibet er fremstillet af norsk rødfyr, og det er af typen knarr. Skibet er omkring 13 m langt, og har en bredde på omkring 3,9 m og en dybdegang på 1,2 m. Et delajeret dragehoved og hal blev designet af arkitekten Gerhard Johan Lilletvedt fra Bergen.

Skibet blev inviteret til Duluth i Minnesota af den norsk-amerikanske immigrant H. H. Borgen. Leif Erikson sejlede fra Bergen i 1926 mod Labrador og derefter videre til Boston og New York City. Det sejelde igennem de Store søer til vestbreden af Lake Superior. Kapajn Folgerø og hans besætning ankom til Duluth den 23. juni, 1927 efter at have tilbagelagt over 10.500 km, hvilket er den største afstand der er sejlet af et skib af denne størrelse i moderne historie.

Den norsk-amerikanske forretningsmand fra Duluth Bert Enger (1864-1931) købte skibet kort efter rejsen sammen med sin afdøde forretningspartner Emil H. Olsons (1881-1926) kone, og de donerede det til byen Duluth. Skibet blev placeret i Duluth's Lake Park, som senere blev omdøbt til Leif Erikson Park.

Leif Erikson forfaldt gradvist i de følgende år som følge af manglende vedligehold og hærværk, og i 1980 var skibet i så dårlig stand, at man overvejede at brænde det på traditionel vikingemaner. I stedet inspirerede det Emil Olsons barnebarn, Will Borg, til at samle frivillige og starte en indsamling til at restaurere skibet. Via donationer, festivaler og andre tiltag indsamlede gruppen $100.000. Bådebyggere begyndte at restaurere skibet i 1991 og Leif Erikson kan i dag ses i Leif Erikson Park i Duluth, Minnesota.

Se også
 Rekonstruktioner af vikingeskibe

Referencer

Yderligere læsning
Folgerø, Gerhard  (1944) Over Nordatlanteren i åpen båt (Oslo: Arthur Rosén)
Johnson, Nathan  (2014)  Legendary Locals of Pine City (Arcadia Publishing)

Rekonstruktioner af vikingeskibe
Skibe bygget i Norge

Leif Erikson (skib)


Fumiya Hayakawa (født 12. januar 1994) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Albirex Niigata.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Fumiya Hayakawa


Agrilus graciae é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1932.

Referências

graciae

Agrilus graciae


Erythrostemon Klotzsch é um género de plantas fabáceas, pertencente à sub-família Caesalpinioideae. As espécies deste género são plantas lenhosas que ocorrem em zonas tropicais e subtropicais do Novo Mundo. O nome do género é uma alusão aos estames vermelhos e compridos de uma das espécies.

Seleção de espécies

Classificação do gênero

Referências

Ligações externas

  Referência ITIS: Erythrostemon
  Referência NCBI Taxonomy: Erythrostemon
  Referência GRIN gênero Erythrostemon

Caesalpinioideae

Erythrostemon


Kelt müziği ya da Keltik müzik, İskoçya, İrlanda, Galler, Asturias gibi bölgelerde yaygın olan geleneksel bir müzik türüdür. Özellikle son yıllarda Dünya çapında dinleyici kitlesi bulmuştur. Kelt müziği, pentatonik bir müzik olup keman, gitar, arp, gayda ve flüt gibi çalgılar önemli yer tutar. Kadın vokale erkek vokalden daha sık rastlanır. Rahatlatıcı ve dinlendirici özelliğiyle tanınan bir müziktir. Çok akıcı bir müziğinin olması yanında insanları eğlendirir ve  coşku içinde dinletir.

Bazı önemli vokalistler ve gruplar:

 Afro Celt Sound System
 Altan
 Celtic Woman
 Celtic Thunder
 Christine Guldbrandsen
 Clannad
 Conway Twitty
 Dargaard
 Eimear Quinn
 Eluveitie
 Enya
 Kate Rusby
 Loreena McKennitt
 Loretta Lynn
 Lunasa
 Narsilion
 Nox Arcana
 Within Temptation

Kelt müziği


Avrankou Omnisport FC est un club de football béninois basé à Avrankou dans le département de l'Ouémé. Il fait partie des clubs de la première division béninoise depuis la saison 2014-15.

Histoire

Stade
Le club joue au stade municipal d'Avrankou, d'une capacité de 5 000 places.

Références

Liens externes

Club de football au Bénin

Avrankou Omnisport Football Club


İzmir'in İşgali, I. Dünya Savaşı sonrasında Paris'te toplanan uluslararası barış konferansının kararıyla İzmir kentinin 15 Mayıs 1919'da Yunanistan Krallığı tarafından işgaliyle başlayan ve 7 Eylül 1922 de Yunan ordusunun İzmir'i terk etmesinin ardından 9 Eylül 1922'de Türk ordusunun kente girmesiyle işgal sona ermiştir

İşgal, İtilaf Devletleri'nin izniyle Yunan Yüksek Komiseri Aristidis Stergiadis komutası altında yapılmıştır. I. Dünya Savaşı'nda Yunan Krallığı ile Osmanlı İmparatorluğu arasında herhangi bir askeri çatışma yaşanmaması sebebiyle işgal, İtilaf Devletleri arasında da tartışma konusu olmuştur. İşgale izin veren İtilaf Devletleri'nin ana amacı İtalyanların Anadolu'daki toprak kazançlarını dengelemektir. İtalya, Birleşik Krallık ve Fransa arasında 26 Nisan 1917'de yapılan St.-Jean-de-Maurienne antlaşması Yunan işgali ile uygulanamamış, çünkü İtalyanlara söz verilen İzmir bölgesi Yunanlar tarafından işgal edilmiştir. Yunanların eylemleri, Türk Kurtuluş Savaşı'nda İtalya-Türk Ulusal Hareketi arasında yakınlaşmaya sebep olmuştur.

İzmir kenti ile birlikte Ayvalık, iki kent arasındaki sahil şeridi, Çeşme yarımadası, Selçuk ve Belkahve'ye kadar İzmir'in arka alanı da işgal edilmiştir. Nisan 1920'den sonra Yunan ordusu İzmir'den harekete geçerek, Bursa, Eskişehir, Kütahya ve Afyon'a kadar Batı Anadolu'nun büyük bir bölümünü de işgal altına almıştır.

İşgal kararı
Esasında Wilson ilkelerinin Türkiye'yi ilgilendiren 12.maddesinde Türklerin bulunduğu ve çoğunluk sağladığı yerlerde bağımsızlık hakkı bulunduğu bildirilmiştir. Osmanlı Devleti'nin resmi istatistiğine göre 1914 yılında kazanın toplam nüfusu olan 264 437 kişinin 100 356'sı Türk 73 676'sı Rumlardan meydana gelmektedir. 1917 yılında ise 279 853 olan nüfusun 102 558'i Türk 96 727'si Rumdur. Savaş nedeniyle nüfus değişime uğrasa dahi Türk nüfusunun daha fazla olduğu söylenebilir . Buna karşın Yunan Başbakanı Venizelos bölgedeki Rum nüfusunun daha fazla olduğunu dolayısıyla İzmir'in işgalinin meşru olduğunu iddia etmiştir.

İşgale giden kararda rol oynayan isimlerden birisi de dönemin İngiltere Başbakanı L.George'tur.  Kendisi ABD başkanı Wilson ile görüşmesinde İtalyanların İzmir açıklarına 7 tane savaş gemisi göndererek bir işgal hazırlığında olduğunu ve bunun yanı sıra şehirdeki kışkırtmaların da gittikçe arttığını, dolayısıyla bölgedeki Rumların tehlikede olduğunu bildirmiştir. Ancak bu bilgilerin tam olarak gerçeği yansıtmadığı ve propaganda amaçlı olduğuna dair de karşıt savlar bulunmaktadır. Wilson ise bu söylevlere karşılık olası bir işgale destek vermiştir.

İşgalin nasıl yapılacağı ve ne şekilde meşru bir zemine oturtulacağı 7 Mayıs 1919 tarihli Wilson'un Paris'teki evinde yapılan toplantı içerisinde konu alınmıştır. İşgal öncesinde Türklere haber verilip verilmemesi meselesi bu toplantıda kararı alınan maddelerden birisidir. Venizelos'a göre Türkler ancak işgalin başlamasından hemen önce haberdar edilmelidir çünkü ancak bu şekilde potansiyel bir direnişin önüne geçilebilir. Wilson bu önergeye cevaben işgalden haberdar etmenin daha doğru bir prosedür olacağını ancak bu durumda bir direnişin kesinlikle olacağını dolayısıyla Venizelos'un önerisine sıcak baktığını ve Türklere son ana kadar haber verilmemesini doğru bulduğunu beyan etmiştir. Dolayısıyla işgalin ve hazırlıkların son ana değin gizli tutulmasına karar verilmiştir.

Bütün bu sürecin bir tezahürü olarak 7 Mayıs'ta İngiltere, ABD ve Fransa, Yunan donanmasının İzmir'e gönderilmesinde hemfikir olmuşlardır. Karar ise 15 Mayıs'ta uygulanmıştır.

İşgalin statüsü
İşgalin askeri boyutu ve planı her ne kadar kararlaştırılmış olsa da meşru bir zemine oturtulmasının gerektiği de 7 Mayıs 1919 tarihli toplantıda Wilson, Venizelos ve L.George tarafından konuşulmuştur .  Toplantıda bu konu konuşulduğu zaman Başkan Wilson, Mondros Mütarekesi'nin böyle bir işgale hak tanıdığını, Venizelos ise şehirdeki 30 000 Rum'un hayatının tehlikede olduğunu ileri sürmüştür.  Fakat bu savların ne kadar doğru olduğu şüphelidir çünkü kentte bazı küçük çaplı taşkınlıklar dışında belirtildiği gibi ciddi bir asayiş sorunu yoktur.

10 Ağustos 1920'de imzalanan Sevr Antlaşması uyarınca İzmir ve Ayvalık beş yıl süreyle Yunan işgali altında Osmanlı egemenliğinde kalacak, bu sürenin sonunda hangi devlete katılacaklarına ilişkin plebisit (halk oylaması) yapılacağı yönünde karar alınmış, Türk ve dünya kamuoyu İzmir'in işgalini, Türk ulusuna yönelik bir hakaret ve nihai Yunan ilhakına yönelik bir adım olarak değerlendirmiştir.

İşgale yönelik eleştiriler

İşgal tüm Anadolu'da çok büyük bir tepkiyle karşılanmıştır. Öyledir ki Milli Mücadele'ye giden yoldaki ateşi yakan en önemli olaylardan birisi olduğu söylenmektedir. İlk reaksiyon vatanlarının işgali karşısında sessiz kalamayan İzmir Redd-i İlhak Cemiyeti'nden gelmiştir. Telgraf hatları işgal güçleri tarafından tahrip edilmiş olsa da gizlice yurdun dört bir yanına gizlice işgal haberini yaymışlardır. Yunanların bölgedeki Müslüman halka yönelik katliamda bulunduğunu ve bölgede kan gövdeyi götürdüğünü duyurmuşlardır.

Bu sayede yurdun dört bir yanından karşı reaksiyonlar gelmeye başlamıştır. Özellikle İstanbul'daki mitingler halkın bu olaydan ne kadar derin bir teessür hissettiğini göstermektedir. 19 Mayıs 1919 tarihinde protesto için yapılan Fatih Mitingi]'ne 80 bin kişi katılmıştır. Bu mitingden sonraki Üsküdar Mitingi'ne 30 bin kişi katılmıştır. Kitlelerin büyük tepkisini ispatlayan ve milli mücadele fitilini ateşleyen olay ise Sultanahmet Mitingleri'dir. Bu mitinglere 100 binden fazla insan katılmış, içlerinde Halide Edip Adıvar, Mehmet Emin Yurdakul, Fahrettin Hayri Bey gibi insanlar ateşli konuşmalar yapmış, bu konuşmalar da yurdun genelinde derin yankı uyandırmıştır. Bu mitingde binlerce insan "Türk hürdür, esir olamaz." "Hak isteriz: 2 milyon Türk 200 bin Rum'a feda edilemez." diyerek haykırmıştır.

İşgale karşı tepki gösteren tek cenah Türk tarafı değildir. Yabancı diplomatlar arasında da bu işgalin hata olduğunu ve bölgede katliam olduğunu söyleyenler olmuştur. Amerikan Yüksek Komiseri Mark L. Bristol Dışişleri Bakanlığı'na gönderdiği raporda işgale izin vermenin yanlış olduğunu çünkü işgale meşru bir hakları bulunmadığını bildirmiştir. Benzer şekilde İngiliz Savaş Kabinesi raporlarındaki tartışmalar da benzer şekilde İngilizlerin bu işgale izin verdiği için pişman olduğuna işaret etmektedir.

Barış Konferansındaki ABD delegasyonunun resmî raporuna göre, denildi.

Bunların yanı sıra, bazı Amerikan mandası yanlısı kişiler ve halkın bir kısmı Wilson'un Paris Barış Konferansı'ndaki destekleyici tutumundan habersiz bir şekilde Amerika'nın bu işgale destek vermediğini, işgale ortak olmadığını düşünmüş ve hatta Yunanların işgal sonrası katliamlarından ötürü kurulan uluslararası komisyonda haksız bulunmasını Amerikan mandasının lehinde bir argüman olarak kullanmışlardır. Bu tutuma dair İsmet İnönü daha sonra hatıratlarında şöyle demiştir:

""... Cihan Harbi'nden sonra barış anlaşmalarına bir tedbir yaldızı ile sokulan manda fikri etrafında bir filizlenmeye yol açtı. Amerika taraftarları için şüphesiz başka sebepler de vardı. Yunanların İzmir'i işgal ettikleri ilk günlerde yaptıkları şiddet hareketleri şikayet edildi ve bir enternasyonal komisyonda bu şikayetler tetkik olundu. Komisyon, Yunanları haksız buldu. Bu netice, tabiatıyla, zulme uğramış bir millet için galip devletler safında bir adaletsizliğin tespit edilmesi ile müspet tesir (olumlu etki) yaratmıştı. Bu adaletsizliği meydana çıkaran devletin Amerika olduğu kabul ediliyordu. Amerikan taraftarı çevrelerde, Amerikalılarda adalet duygusu vardır, zaten mütareke de Wilson Prensipleri üzerine yapılmıştır, deniliyordu. Yunanların Anadolu'ya çıkarılmalarında, İzmir'i işgal etmelerinde başlıca Wilson'un kararının ağır bastığını, onun sebep olduğunu da bilen yoktu..."

İşgal nedenleri
İşgale giden yolda gösterilen sebepler şunlar olarak sayılabilir:

1) Venizelos'un Konferans'ta ortaya attığı bölgede Rum nüfusunun daha fazla olduğu iddiası,

2) Lloyd George'un Wilson'u olası bir İtalyan işgaline dair ikna etmesinin doğurduğu gerilim

3)Venizelos'un bölgede 30 bin Rum'un tehlikede olduğunu iddia ederek ortaya attığı ve Müttefiklerin de ikna olduğu Mondros Mütarekesi'nin 7. maddesine dayandırılan işgal hakkı.

Bunlar arasında en çok baz alınan gerekçe hazırlanan sahte raporlarla ilgili bölgedeki Rum sayısının Türk sayısından fazla olduğu ve bununla beraber bölgedeki Rum halkının tehlikede olduğu iddialarıdır. Bunlar her ne kadar doğruluğu ihtilaflı iddialar olsa da bölgenin Yunanlara verilmesi kararlaştırılmıştır. Wilson gerek Lloyd George'un manipülatif bilgileri gerekse İtalyanların talepleri dolayısıyla İtalyanların Anadolu içine sefer başlatmaları olasılığından  şüphelendi ve dolayısıyla İzmir üzerinde olan Yunan hak iddialarına sıcak bakmaya başladı. Bunu İtalyanları cezalandırmak için iyi bir olanak olarak gördü ve Rumlara karşı yapılan zulüm hikâyeleri de onun İzmir'in Yunan ordusu tarafından işgal edilmesine onay vermesinde etkili oldu.

İşgal günü

İzmir'in işgalinden önce, 14 Mayıs'ta İzmir istihkâmları işgal edildi. İngiliz birlikleri Karaburun ve Uzunada'yı, Fransız birlikleri Urla ve Foça'yı, Yunan birlikleri de Yenikale'yi işgal ettiler. 15 Mayıs 1919 sabahı İtilaf Devletleri donanmasının koruması altında Yunan askerleri İzmir rıhtımına çıktılar. İzmir'de ise buna karşı koyabilecek sadece 200 kişilik bir askeri birlik bulunuyordu. İzmir ve çevresindeki birliklerin başında bulunan Ali Nadir Paşa, Yunan askerlerine karşı koyulmaması ve silahları İtilaf Devletleri askerlerine teslim edilmesi için emir verdi. İzmirli Rumların sevinç gösterileri arasında geçit töreni yapan Yunan askerlerine ateş eden Hasan Tahsin bir Yunan askerini öldürdü, akabinde diğer Yunan askerlerinin ateşiyle hayatını kaybetti. Hasan Tahsin'in ateş ettiği kurşun, Türk Kurtuluş Savaşı'nı başlatan ilk kurşun olarak bilinir. Yunan askerleri bu olaya karşılık çevreye yaylım ateşi başlattılar. Askeri kışlada bulunan silahsız Türk askerlerini hedef alan yaylım ateşi, Türk askerlerinin teslim olmasına rağmen devam etti. Türk subayları ve askerleri dipçiklenerek ve süngülenerek öldürüldü. Zito Venizelos (Yaşasın Venizelos) diye bağırmayan Türk subayları süngüleniyordu. Ali Nadir Paşa ise Yunan askerleri tarafından tekmeleniyordu. Türk sivillere karşı öldürme, yağma ve tecavüz olayları başladı. İşgalin ilk günü İzmir'de 400 Türk öldürüldü. 15-16 Mayıs arası çevredeki köylerde ve kazalarda yaşanan olaylar ile 5.000 kadar Türk öldürüldü. 19 Mayıs 1919 tarihli New York Times gazetesi, işgalin ilk günü 300 Türk'ün ve 100 Yunan'ın öldüğünü yazdı. 15 Mayıs günü sonunda toplam 20.000 Yunan askeri İzmir ve etrafındaki bölgeye çıkarılmıştı.

16 Mayıs sabahı İzmir'in işgalini duyan 800 kadar yerli Rum, Türk köylerine saldırmaya başladı. Savunmasız insanlar öldürüldü ve malları yağmalanmaya başlandı. Urla'daki Türk mahalleleri Rumlar tarafından kuşatılmaya başlandı. Bunun üzerine 56. Tümene bağlı  173. Alay Komutanı Yarbay Kâzım Bey yanında bulunan 18 er ve birkaç jandarma ile kasabayı savunmaya başladı. İlk Rum saldırısı püskürtüldü. Aynı gün bu olayı öğrenen kasabadaki Türk halkı, Urla'daki askeri silah deposunda bulunan 120 silâhı ve cephaneyi alarak, 120 kişilik bir milis kuvveti meydana getirmiş, böylece Batı Anadolu'da ilk Kuvâ-yi Milliye birliği doğmuştur. Bunu çevrede hızla başka milis kuvvetlerinin kuruluşu izlemiştir.

Ayrıca bakınız
Süleyman Fethi Bey
1922 İzmir Yangını
Türk Kurtuluş Savaşı ve Amerika Birleşik Devletleri
Hasan Tahsin
Menemen Katliamı

Dipnot

Kaynakça

Dış bağlantılar

 İzmir'in İşgali (15 Mayıs 1919)
 İzmir'in İşgali Olayı ve Yunanların XVII. Kolordu Mensuplarına Yönelik Gasp ve Yağmalama Hareketi

İşgal

İzmir'in İşgali


Sacramento, Portekiz'de Lizbon belediyesine bağlı olan, 0,08 km2 yüzölçümüne sahip, 880 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Lizbon'ın bucakları

Sacramento (Lizbon)


Fritz Melis (* 21. Januar 1913 in Berlin; † 17. Januar 1982 in Bietigheim-Bissingen) war ein deutscher Bildhauer und Grafiker.

Werdegang

Frühe Jahre
Fritz Melis wurde 1913 als Sohn des Architekten Friedrich Wilhelm Melis und seiner Frau Elisabeth Fahnenstich in Berlin-Pankow geboren. Schon im Alter von 8 Jahren befasste sich Fritz Melis mit der Tierdarstellung aus verschiedenen Werkstoffen und besuchte regelmäßig den Berliner Zoo. Im alter von gerade einmal 15 Jahren gewann Melis den Zoopreis der Stadt Berlin für die Darstellung einer Giraffe in Porzellan.  Von 1933 bis 1936 absolvierte er ein Studium an der Berliner Akademie der Künste u. a. als Meisterschüler bei Hugo Lederer (Bildhauerei), Wilhelm Gerstel (Zeichnen), Douglas Hill (Keramik) und Ludwig Gies, mit dem er ab (1953) auch gemeinsam am Bundesadler arbeitete, der – im Volksmund Fette Henne genannt wurde – und in allen vom Bundestag genutzten Plenarsälen zu sehen ist, so auch in leicht abgewandelter Form im heutigen Plenarsaal des Berliner Reichstags. In der Berliner Akademie der Künste hatte Melis ein eigenes Atelier, das er 1938 verließ, als Gies für entartet erklärt und von der Akademie verwiesen wurde.
Die Berliner Tradition der naturalistischen Tierplastik lernte er ebenfalls unter Ludwig Gies und Hugo Lederer kennen. 1936 lernte er seine erste Ehefrau Monica Rosenthal spätere Monica Huchel kennen, die er 1938 heiratete und mit der er zwei Kinder (Eva Catharina und Roger Melis) hatte.

Militärdienst
Da er sich zu Kriegsbeginn weigerte, einen Offiziersposten anzutreten, wurde er ab 1939 zum Militärdienst nach Finnland strafversetzt und 1941 nach Norwegen einberufen. Dort arbeitete er als Kartenzeichner für den Generalstab der Luftwaffe und lernte seine spätere Ehefrau Anouschka Katharina Grycz kennen. Als Melis im Juli 1945 aus der Kriegsgefangenschaft zurückkehrte, trennte er sich von Monica Rosenthal und wollte nach Stuttgart, wo ihm zusammen mit seiner Freundin ein Posten an der Kunstakademie angeboten worden war.

Neubeginn in Stuttgart
Nach dem Krieg fing er 1946 schließlich in Stuttgart neu an und wohnte zu dieser Zeit gemeinsam mit seiner späteren Frau und mehreren anderen Künstlern in einer Art Künstler-WG des Malers Walter Wörn, mit welchem er sehr gut befreundet war. Die WG befand sich in der Stuttgarter Weißenhofsiedlung, die bis heute als bedeutsamer Ort für Architekturinteressierte gilt. Er hatte u. a. Kontakt zu Künstlern wie Ida Kerkovius oder Alfred Lörcher. Die reduzierte, fließende Formensprache von Otto Baum und dem Maler Walter Wörn wurde sein Vorbild. Otto Baum stellte Melis ein Atelier in der Kunstakademie zur Verfügung in welchem er sich künstlerisch frei entfalten konnte. Baum, der Arp und Brancusi verehrte und die Abstraktionsvorgänge in seinen Skulpturen weit vorantrieb, hatte Melis zweifelsohne stark beeinflusst. Melis' Arbeiten wurden auch vom Kubismus inspiriert, wodurch seine Formensprache kantiger und geometrischer wurde.

Ab 1950 arbeitete er als Dozent für Freies Zeichnen an der TH Stuttgart, wobei er sich insbesondere der Bauplastik mit bronzenen Vögeln widmete. Seit den 1950er Jahren war Fritz Melis ein viel beschäftigter Bildhauer für die Kunst am Bau. Vor allem seine in Bronze gegossenen Vogelgruppen und später seine stark abstrahierten aufsteigenden Vogelschwärme wurden schließlich zu Markenzeichen des Künstlers. Parallel zu diesen Arbeiten entstand immer auch Kleinplastik, die durch stark verknappte Zeichnungen vorbereitet wurde. Daneben blieb der Künstler weiterhin auch dem Medium des Holzschnitts treu.

1952 entwarf Melis im Auftrag der Stadt Brackenheim eine bronzene Gedenktafel mit einem Porträt von Theodor Heuss, die an einem Gedenkstein befestigt auf dem Platz steht, wo einst das Geburtshaus des ehemaligen Bundespräsidenten stand.

Im Oktober 1953 wurde seine Tochter Bettina geboren, die er mit seiner zweiten Frau Anuschka K. Melis bekam.

1954 wurde im Gebäude des Auswärtigen Amts (Bonn) die Kunst am Bau realisiert. Fritz Melis entwarf hier das in Kupfer und Messing getriebene Relief Riesige Weltkarte an der Kopfwand des für diesen namensgebenden Weltsaals (Sitzungssaal), ebenfalls von Melis aus dem Jahre 1954 eine Mosaikarbeit mit der Darstellung einer Hirschjagd im Kleinen Besprechungssaal. Am ehemaligen Eingang des Bonner Innenministeriums befindet sich der von Melis geschaffene "Berlinbrunnen" mit zwei Bärenskulpturen.

Im Garten der Bonner Villa auch Willy Brandt Villa genannt, die als Wohnsitz für die Bundesaußenminister Heinrich von Brentano (bis 1961), Gerhard Schröder (1961–1966) und Willy Brandt (1967–1969) diente, stehen die bronzenen Kronenkraniche von Fritz Melis.

Außerdem entwarf Melis im Zuge einer Auftragsarbeit den so genannten "Rio Reiher" für die Deutsche Botschaft in Rio De Janeiro.

Zitat von Melis über die Entstehung seiner Werke:

Melis bekam 1957 den Auftrag, das Stadtwappen für den Landkreis Leonberg aus Mosaik zu entwerfen. Dieses hing bis zur Auflösung des Landkreises am ehemaligen "neuen" Rathaus Leonberg. Durch die Verwaltungsreform 1972 wurde der Altkreis zerschlagen und die Kommunen auf die Kreise Böblingen und Ludwigsburg und den Enzkreis verteilt. Als 2015 mit dem Abriss des nunmehr alten Rathauses begonnen wurde, wurde das Wappen gerettet und schmückt nun den Ziergarten auf dem Parkdeck gegenüber dem neuen Rathaus Leonberg.

Ebenfalls 1957 kam eine Tochter zur Welt.

1958 errichtete er gemeinsam mit dem Architekten Gero Karrer ein Atelierhaus in Bietigheim-Metterzimmern, das sich bis heute in Familienbesitz befindet.

1961 kam die jüngste seiner Töchter zur Welt, die bis heute das Atelierhaus in Bietigheim-Bissingen bewohnt.

Auf der Deutschen Kriegsgräberstätte Champigny-Saint-André die in der Region Normandie bei der Gemeinde Saint-André-de-l'Eure liegt, ruhen 19.831 deutsche Soldaten, die im Zweiten Weltkrieg gefallen sind. Melis erhielt 1960 den Auftrag ein großes Kriegsgefallenenmal "Trauernde", "Drei Auffliegende Tauben" sowie einen Hinweisstein zu erarbeiten, der bis heute dort zu sehen ist.

1967 entwarf Melis die Erwin von Bälz Plakette die zur Ehrung von Persönlichkeiten diente, die sich um die Stadt Bietigheim besonders verdient gemacht haben, und denen der Dank und die Anerkennung der Stadt
durch eine besondere Auszeichnung zum Ausdruck gebracht werden sollte.

Die von Melis gestaltete Plakette ist 19 cm hoch und 12 cm
breit und im Bronze-Gussverfahren ausgeführt. Sie zeigt auf der Vorderseite ein Reliefportrait von Professor Dr. Erwin von Bälz. Auf der Rückseite trägt sie das Stadtwappen
von Bietigheim mit der Gravierung "Erwin von Bälz-Plakette der Stadt Bietigheim", sowie den Namen der geehrten Persönlichkeit und eine besondere Widmung. In der Regel wird die Fassung gewählt: "Für besondere Verdienste um die Stadt".

1976 schenkte Senator Franz Burda seiner Heimatstadt mehrere Werke von Fritz Melis, u.a den auffliegenden Reiher im Zwingerpark Offenburg, die "Stolzen Kraniche" auf der Senator Burda Anlage und die Großplastik "Aufsteigende Vögel" die sich besonders an die Jugend wenden sollte. Der sorgfältig ausgesuchte Standort vor den Schulzentren ist auch der ideale Platz dafür. Symbolisch soll der Jugend aufgezeigt werden, dass die aufsteigenden Vögel (Kraniche) ein Aufbruch für ein Streben nach erreichbaren Zielen verkörpern. Nach Franz Burda ist auch der von Melis geschaffene "Franzenbrunnen" in der Gemeinde Schutterwald (Offenburg) benannt. Dieser wird von drei großen Reihern geziert. Melis galt zu dieser Zeit bereits als einer der bekanntesten Tierbildhauer Deutschlands.

Im Museum of Modern Art New York, das eine der weltweit bedeutendsten und einflussreichsten Sammlungen moderner und zeitgenössischer Kunst beherbergt, wird ein bronzenes Katzenrelief von Fritz Melis ausgestellt.

Tod
1978 muss sich Melis aufgrund eines Hirntumors einer schweren Operation unterziehen, von dieser erholt er sich jedoch gut. Am 17. Januar 1982 frühstückt der Künstler mit seiner Familie und klagt über Unwohlsein, er wird ins Bett gelegt und verstirbt nur wenige Minuten später an den Folgen einer Embolie.

Ehrungen
 Mai 1980: Verdienstmedaille des Landes Baden-Württemberg verliehen durch den ehem. Ministerpräsidenten Lothar Späth

Familie
Der ebenfalls bekannte deutsche Porträt-, Reportage- und Modefotograf Roger Melis war sein Sohn aus erster Ehe mit Monica Huchel sowie eine Tochter Eva Catharina (* 1939). Fritz Melis hatte außerdem drei Töchter aus zweiter Ehe mit seiner Frau Anuschka K. Gryzc später Anna-Katharina Melis:
Bettina Melis-Beigel (1953–2012), Christiane Melis-Fuchs (* 1957) und Daniela Melis-Luitz (* 1961) letztere lebt bis heute in dem von Melis und Gero Karrer erbauten Atelierhaus in Bietigheim-Bissingen in dem auch eine Dauerausstellung mit Werken des Künstlers zu bewundern ist.

Melis hatte außerdem eine Schwester Elisabeth Purrucker (Schauspielerin) und eine Halbschwester Gerda Melis.

Werke (Auswahl)
Allein in Stuttgart befinden sich über 40 Werke von Fritz Melis, andere in Bietigheim-Bissingen, aber auch in ganz Deutschland, sowie in Sammlungen des In- und Auslandes.

 USA
 Katzenrelief Museum of Modern Art New York
 Brasilien
 Reiherbrunnen Bronze (1961) Deutsche Botschaft Brasilia Rio De Janeiro
 Japan
 Erwin Bälz Plakette Kusatsu
 Frankreich
 Großes Kriegsehrenmal Stein (1961), Deutsche Kriegsgräberstätte Champigny-Saint-André, Normandie
 Schriftplatte Stein (1961), Deutsche Kriegsgräberstätte Champigny-Saint-André, Normandie
 Taubenreliefs Stein (1961), Deutsche Kriegsgräberstätte Champigny-Saint-André, Normandie
 Bonn
 Gemeinsam mit Ludwig Gies arbeitete Melis am Bundesadler, der bis heute in leicht veränderter Form in allen vom Bundestag genutzten Plenarsälen zu sehen ist. So auch im Plenarsaal des heutigen Berliner Reichstag.
 Weltkarte im Weltsaal Kupfer Wandrelief (1961), Großer Sitzungssaal (Auswärtiges Amt Bonn)
 Auffliegender Vogelschwarm (1968) Bundesregierung Bonn-Finkenhof
 Schildkröte Beton (1966) Regierungsviertel
 60 Hauszeichen Kupfer (1966), Bundesregierung Bonn
 Bronzene Kronenkraniche (1958) (Willy Brandt Villa) Wohnsitz des Außenministers
 Mosaik Hirschjagd (kleiner Sitzungssaal Auswärtiges Amt Bonn)
 Zwei Bären Berlinbrunnen (1954) Innenministerium Bonn
 Hamburg
 Schwebende Vögel Edelstahl 1980, Mövenpick Hamburg
 Frankfurt
 Brunnen Bronze/Stein (1958), Frankfurt Zeil
 Vogelschwarm Kupfer (1974), Bundespost Frankfurt
 Brunnen Bronze (1958), Gehörlosenschule Frankfurt
 Köln
 Fünf Jungfernkraniche Bronze (1975), Allianz Köln
 Drei Enten Bronze (1979), Allianz Köln
 Friedrichshafen
 Pferde Steinintarsienarbeit (1958) Eingangshalle der kfm. Schule (3 × 7 Meter)
 Schwanenbrunnen (1985)
 Kupfertür (1958), Großer Sitzungssaal im Rathaus
 Möwenschwarm Kupfer (1958), Fassade am Rathaus Friedrichshafen
 Stuttgart
 Fütternde Reihermutter Schieferrelief (1946), Technische Hochschule Stuttgart
 Liegende Kühe Stein (1946), Stadt Stuttgart
 Zwei stehende Kühe Bronze (1947), Galerie der Stadt Stuttgart
 Liegende Kühe Eisenrelief (1948), Staatsgalerie Stuttgart
 Stehende Kühe Eisenrelief (1948), Staatsgalerie Stuttgart
 Elefant Stahl Klettergerüst (1948), TWS Stuttgart
 Stehender Fischreiher Bronze (1948), Stuttgart-Feuerbach
 Sonnenuhr mit Sternzeichen Kupfer (1948), Stuttgart
 Drei singende Reiher Bronze (1949), Schitag Stuttgart
 Kupferrelief Pferdegruppe für die sogenannte Ländliche Gaststätte 1950 (ehem. Gartenschau)
 Pelikanbrunnen (1960)
 Kreisende Adler, Villa Berg, im Auftrag des (SWR)
 Flamingobrunnen mit 9 Flamingos (1975) Mittlerer Schlossgarten (beim Café am See)
 Bärenplastik Stein (1953) vor der Turn- und Versammlungshalle der Österfeldschule in Stuttgart-Vaihingen
 Wandrelief mit Kühen Höhenpark Killesberg
 Turmhahn Kupfer (1952), Stuttgart-Feuerbach
 Bronzene Pinguine, Stuttgart Marienhospital
 Bronzekreuz Altarraum, Taube Taufstein, Gockel Dachfirst, Salamander Brunnen (Versöhnungskirche, Stuttgart-Degerloch)
 Fischreiher auf Ast (1960), Stuttgart-Vaihingen
 Großes Wandmosaik Keramik, Auffliegende Vögel (1963) Eberhard-Ludwigs-Gymnasium (Treppenaufgang)
 Fassade Beton (1963), Eberhard-Ludwigs-Gymnasium
 Porträt Graf Stauffenberg Bronze (1963), Eberhard-Ludwigs-Gymnasium
 Gebändigte Pferdekräfte Mosaik Beton/Stahl (1955), TWS Stuttgart
 Franz von Assisi Mosaik (1956), Stadt Stuttgart
 König von England Bronze (1956), Stadt Stuttgart
 Reiherrelief Bronze (1956), Stadt Stuttgart
 Schäfer und Schafe Backsteinrelief (1958), Stadt Stuttgart
 Phönix Aluminium/Kupfer (1958), Gewerbeschule Bad Cannstatt
 Pferderelief Bronze (1960), Stadt Stuttgart
 Haubentaucherbrunnen (1962), Stuttgart-Vaihingen
 Eulentürgriffe Bronze (1962), Wilhelmspalais Stuttgart
 Tür mit Eulen Kupfer (1962), Wilhelmspalais Stuttgart
 Sanduhr Stahl (1968), Schwäbische Finanz Treuhand Stuttgart
 Kühe Kupfer (1966), SOS-Kinderdorf
 Treppenbrunnen mit 15 Kranichen Bronze (1973), Allianz Stuttgart
 Waiblingen
 Zehnthausbrunnen Stein 1960 (Altstadt)
 Entenbrunnen (Marktplatz)
 Mahnmal zum Gedenken an die Opfer der Weltkriege im Sitzungssaal des Rathauses
 Kriegsopfer Denkmal Pieta Bronzeplastik 1960 vor dem Ratssaal
 Heilbronn
 Bundesadler Bronze (1963), Rathaus Heilbronn
 Bronzetür, Taufstein, Kanzel, Altar (schwarzer Marmor), Altarbild Kupfer (1967) Wartbergkirche Heilbronn
 Biber Brunnen Stein (1965) Pausenhof der Johann-Jakob-Widmann Schule an der Paulinenstraße
 "Eulen der Weisheit" Albert Schweitzer Gymnasium (Neckarsulm)
 Pelikan Mosaik (1954), Neckargartach
 Kühe Kupfer (1967), Stadt Heilbronn
 Böblingen
 Tür Kupfer (1952), Stadt Böblingen
 Schlange Betonmosaik (1952), Stadt Böblingen
 Eichhörnchenbrunnen Stein (1953), Stadt Böblingen
 Pelikan Stein (1953), Stadt Böblingen
 Turmhahn Kupfer (1954), Stadt Böblingen
 Tabernakel (1954), Stadt Böblingen
 Pfauen Bronzerelief (1958), Stadt Böblingen
 Ehrenmal Steinintarsie (1958), Friedhof Stadt Böblingen
 Bronze Tür (1959), Stadt Böblingen
 Bietigheim-Bissingen
 Entenbrunnen Stein (1957), Realschule im Aurain
 Adler, Steinintarsie (1957), Realschule im Aurain
 Gänsemutter Bronze (1958), Schule im Sand
 Ehrenmahl Trauernde (1958), Armstrong DLW Eingangshalle
 Trauernde Frauen, Ehrenmahl für die Gefallenen des Zweiten Weltkriegs (1958), Friedhof St. Peter
 Hahn Bronze (1958), Kindergarten Breslauer Straße
 Liegende Ziegen Bronze (1960), Im Bürgergarten
 Engel Steinintarsie (1961), Einsegnungshalle Friedhof Metterzimmern
 Affenmutter Steinguss (1962), Krankenhaus Bietigheim
 Sitzende Katze Bronze (1963), Stadt Bietigheim
 Kanzel Holz (1963), Gemeindekirche Bissingen
 Fenster Glasmosaik (1963) Gemeindekirche Bissingen
 Krokodil Glasmosaik (1963) Gemeindekirche Bissingen
 Glasmosaikfenster (1964), Einsegnungshalle Neuer Friedhof Bissingen
 Zwei Reiher Kupfer (1964), Schule im Buch
 Kubenfassaden Beton (1964), Hochhausbau Bietigheim-Buch
 Haubentaucher Bronze (1965), Waldschule Bissingen
 Taufbecken Stein & Taube Bronze (1965), Stadtkirche Bietigheim-Bissingen
 Auffliegende Tauben Edelstahl (1967), Bahnhofstraße
 Truthahn mit Hennen Bronze (1968), Buch-Zentrum
 Pavian Bronze (1970), Obere Hauptstraße
 Dornenkrone Bronze & Gedenktafeln Stein für Opfer von Krieg und Gewaltherrschaft (1970), Friedhof St. Peter
 Brunnen Stahl (1970), Hallenbad Bissingen (ursprünglich vor dem Rathaus Bissingen)
 Drei Flamingos Bronze (1970), Armstrong DLW Bietigheim
 Zwei Reiher Kupfer (1970), Armstrong DLW Bietigheim
 Kranichgruppe Bronze (1972), Ellental Gymnasien
 Kranichmutter Bronze (1972), Realschule Bissingen
 Eulen Kupferblech (1972), Schule Weimarer Weg
 Zwei Kraniche Bronze (1972), Stadt Bietigheim
 Badende Vögel Edelstahl (1973), Bad am Viadukt
 Schlangenbrunnen Bronze (1975), Marktplatz/Kirchplatz, Treppe
 Kreisende Adler Stahl (1978), Sandschule
 Aufsteigende Vögel Edelstahl (1979), Krankenhaus Bietigheim
 Auffliegende Vögel Edelstahl (1980), Badepark Ellental
 Erwin von Bälz Plakette Zur Ehrung von Bietigheimer Persönlichkeiten
 Ludwigsburg
 Auffliegende Tauben Edelstahl (1967), Landeszentralbank Ludwigsburg
 Hirsche Kupfer (1956), Landratsamt Ludwigsburg
 Adler Kupfer (1956), Landratsamt Ludwigsburg
 Liegende Kuh Eisen (1962), Ludwigsburg Landwirtschaftsschule
 Kornwestheim
 Storch Stahl (1954), Stadt Kornwestheim
 Brunnen mit Tieren (1954), Stadt Kornwestheim
 Reiherbrunnen Bronze (1956), Stadt Kornwestheim
 Biberbrunnen Stein (1958), Stadt Kornwestheim
 Wiesbaden
 Vogel Kupfer (1968), Stadt Wiesbaden
 Marbach
 Zwei Katzen Kupfer (1950), Stadt Marbach
 Fries Mosaik (1961), Stadt Marbach
 Form in Stahl (1971), Stadt Marbach
 Cleebronn
 Kronenkraniche (Erlebnispark Tripsdrill)
 Gerlingen
 Entenbrunnen (katholische Kirche St. Peter und Paul)
 Sindelfingen
 Reiherbrunnen Keramik, Stadt Sindelfingen
 Schäfer und Schafe Betonrelief, Schule Sindelfingen
 Zwei Pfauen Bronzerelief (1959), Stadt Böblingen
 Ditzingen
 Vögel Edelstahl, Wellen Keramik Stadtbad, künstlerische Ausgestaltung der Schwimmhalle (1965)
 Brunnen mit Drei Vögeln Aluminium (1970) Ditzingen Stadthalle
 Gernsbach
 Kantinenwand Keramik (1955), Firma Hösch
 Brunnen Stein (1955), Firma Hösch
 Tür Kupfer (1955), Firma Hösch
 Karlsruhe (Philippsburg)
 Stolze Kraniche 1977 (Senator Burda Anlage)
 Aufsteigende Vögel 1977 (Senator Burda Anlage)
 Esslingen
 Wetterhahn (Christuskirche)
 Ravensburg
 Tür Kupfer (1962), Militärverwaltung Ravensburg
 Bad Mergentheim
 Eulenrelief Kupfer (1959), Stadt Bad Mergentheim
 Pelikanbrunnen Bronze (1962), Stadt Bad Mergentheim
 Reichenbach an der Fils
 Reiherbrunnen Kupfer (1950), Reichenbach an der Fils
 Wolf und 7 Geißlein (1952), Reichenbach an der Fils
 Brackenheim
 Gedenktafel für Theodor Heuss Bronze (1952) Platz des Geburtshauses
 Pieta Steinintarsie (1964), Stadt Brackenheim
 Asperg
 Esel Bronze (1962), Skulptur an der Friedrich-Hölderlin-Schule
 Reiher Kupfer (1968), Stadt Asperg
 Tamm
 Hühnerbrunnen Brunnen (1968), Stadt Tamm
 Eichhörnchen Kupfer (1968), Stadt Tamm
 Crailsheim
 Marktbrunnen (Dorle & Paula)
 Albstadt
 Glasmosaikfenster, Tauben 1963 "Gedächtniskapelle" Tailfingen Friedhof
 Zwei Wandmosaike 1963, trauernde Frauen "Gedächtniskapelle"
 Gefallenen Gedenkstätte in Inneren der Kapelle
 Vogelgruppe Bronze (1952), Tailfingen
 Liegende Ziege mit Bock Bronze (1960), Ebingen
 Fries Steinintarsie (1960), Tailfingen
 Leonberg
 Wappen des Altkreises Leonberg 1957 (ehem. Landratsamt, Parkdeck Rathaus)
 Gelsenkirchen
 Große Reihergruppe (1958), Krankenhaus Bergmannsheil
 Gänsegruppe Bronze (1977), Allianz Gelsenkirchen
 Offenburg
 Auffliegender Reiher, Teich des Zwingerparks
 Drei liegende Kühe Bronzerelief, Landwirtschaftsschule Offenburg
 Eulenfries Kupfer/Aluminium (1962), Stadt Offenburg
 Vogelrelief Bronze (1962), Stadt Offenburg
 Gebäude Fassade Beton (1966), Klosterschule Offenburg
 Wandgestaltung Mosaik (1966), Klosterschule Offenburg
 Rehrudel Bronze (1976), Burda Offenburg
 Braunschweig
 Kranichgruppe Emailwandbild (1971), Stadt Braunschweig
 Trier
 Vogelgruppe Stahl (1971), Stadt Trier
 Schutterwald
 "Franzenbrunnen" 1976 benannt nach Franz Burda "Drei Reiher"
 Wuppertal
 Rufende Kraniche (Wuppertal-Zoo) 1982
 Kirchheim unter Teck
 Geflügelmarkt-Plastik 1972
 Kirchheim Schloss "Gans" 1972
 Oberlenningen
 Zwei Vögel (1952), Stadt Oberlenningen
 Tübingen
 Glasfenster Mosaik (1968), Stephanuskirche Tübingen
 Kanzelrelief Holz/Kupfer (1968), Stephanuskirche Tübingen
 Kreuz Holz/Kupfer (1968), Stephanuskirche Tübingen
 Brunnen Bronze (1952), Unterjesingen
 Hühner Keramikwand (1952), Unterjesingen
 Fassade Steinintarsie (1952), Unterjesingen
 Backnang
 Auffliegende Vögel (1958), Stadt Backnang
 Plochingen
 Wellen Mosaik (1958), Stadt Plochingen
 Fische Mosaik (1958), Stadt Plochingen
 Korb
 Trauernde Eisen (1958), Stadt Korb
 Oberkirch
 Großes Kuh relief Eisen (1963), Stadt Oberkirch
 Kehl
 Reiherpaar geschweißt (1963), Stadt Kehl
 Untergruppenbach
 Taube im Kreuz Bronze (1965), Gemeinde Untergruppenbach
 Reutlingen
 Wandgestaltung Keramik (1966), Stadt Reutlingen
 Blaubeuren
 Mammutrelief Bronze (1967), Urgeschichtliches Museum Stadt Blaubeuren
 Tauchentenbrunnen Bronze (1967), Stadt Blaubeuren
 Bad Nauheim
 Taubenschwarm Kupfer (1970), Bundespost Bad Nauheim

Ausstellungen
 Erste Einzelausstellung mit Plastik und Keramik im Amerikahaus Stuttgart (1949)
 Kunsthaus Bühler, April–Mai (1969)
 Hornmoldhaus Bietigheim Ausstellungen von 1958 - heute
 Villa Sorrento Baden-Baden (mehrere Ausstellungen)
 Bundeswehrschule Euskirchen (1974)
 47. Waiblinger Kunstausstellung Rathaus (1975)
 Deutsch Italienische Kunstgemeinschaft Padua 04-22. März 1978
 Kreissparkasse Ludwigsburg-Bietigheim (1978)
 Württembergische Bank, kleiner Schloßgarten Stuttgart 3. August – 15. Oktober 1978
 Retroperspektive Gedächtnisausstellung für Fritz Melis im Hornmoldhaus Bietigheim (1983)
 Bonner Landesvertretung (1983)
 Erwin Bälz Museum Kusatsu Japan
 Gerlingen Rathaus (1985)
 Kunsthaus Bühler, Fritz Melis, Gartenplastiken; Ausstellung (1994)
 Fritz Melis Ausstellung Rellingen-Pinneberg Rathaus (1997)
 Städtische Galerie Bietigheim-Bissingen (seit 1998)
 Kunsthaus Bühler, Fritz Melis (2015)
 Dauerausstellung im Atelierhaus des Künstlers in Bietigheim-Metterzimmern (andauernd)
 Dauerausstellung im Kunsthaus-Bayer in Bietigheim-Bissingen

Galerie

Literatur
 Hochbauamt der Landeshauptstadt Stuttgart (Hrsg.): Kunst in der Architektur Landeshauptstadt Stuttgart – Kunstwerke im Bereich der Architektur 1949 bis 1979. 1979, S. 66: Acht Werke von Fritz Melis
 Marc Fredric Gundel: Akademie-Schülerschaft und Lehre nach 1945. Zur Bedeutung und Problematik am Beispiel von Otto Baum und Herbert Baumann als Kunsthochschullehrer. Dissertation Universität Heidelberg, Heidelberg 1995, S. 52–53.
 Stuttgarter Verlagskontor, Der Bildhauer Fritz Melis (1966)
 Kunsthaus Bühler, Werke des Bildhauers Fritz Melis, Taschenbuch zur Ausstellung April–Mai (1969)
 Städtische Galerie Bietigheim-Bissingen, Fritz Melis: Retrospektive (1983)
 Kunsthaus Bühler, Fritz Melis, Gartenplastiken, Buch zur Ausstellung 11.6. – 9. Juli 1994
 Verletzte Grenzen. Zwei Frauen, zwei Lebensgeschichten, Autor: Lotte Fürnberg / Monica Huchel – Ulrike Edschmid (1992)
 Städtische Galerie Bietigheim-Bissingen, Fritz Melis: Plastiken – Zeichnungen – Holzschnitte (2003)
 Kunsthaus Bühler, Fritz Melis: 1913–1982; Buch zur Ausstellung vom 22.6. – 1. August 2015

Weblinks

 Website Fritz Melis

Einzelnachweise

Bildhauer (Deutschland)
Grafiker (Deutschland)
Träger des Verdienstordens des Landes Baden-Württemberg
Deutscher
Geboren 1913
Gestorben 1982
Mann

Fritz Melis