Charles "Trip" Tucker III, portrayed by Connor Trinneer, is a fictional character in the television series Star Trek: Enterprise.

Tucker was the chief engineer on the Enterprise and also briefly served in the same role aboard at the Enterprise's sister ship Columbia.

Biography
Tucker was born in 2121. His nickname "Trip" is short for "Triple", as he is the third generation of his family to be named Charles Tucker. He first met Jonathan Archer around 2143, a decade prior to the launch of Enterprise, when the two worked together on an early warp 2 prototype vessel using the warp engine designed by Archer's father, Henry Archer.

Tucker joined Starfleet in 2139.

While a knowledgeable engineer, Tucker can be rash and "illogical", an opinion that early on causes friction between Enterprises Vulcan science officer, T'Pol, and him. During the first year of Enterprise's mission, he finds himself coping with situations with which no Starfleet engineer has ever coped, and is a key player in the vessel finally achieving maximum speed at warp 5.

Tucker also enjoys occasional romantic relationships, including one with an exotic alien engineer in the episode "Unexpected". When challenged about these relationships, his stock phrase is, "I was a perfect gentleman". He is statistically the greatest charmer aboard the Enterprise, and he has gone down in Star Trek history as the first human male ever to be pregnant and the first human male ever to be in a relationship with a member of another species.

In the last episode of the second season, Earth was attacked by an alien race called the Xindi. The attack was made by a prototype weapon that struck from Florida crossing into Venezuela, over the Mar Caribe, and caused the deaths of 7 million people, including Tucker's sister. This left Tucker emotionally scarred and unable to sleep without experiencing vivid nightmares. At the request of Dr. Phlox, Tucker agreed to undergo Vulcan neuropressure treatments with T'Pol. Although the treatments required very intimate contact between the two, no signs were seen at first of anything beyond a professional relationship developing between the officers.

At a crucial point during the Xindi mission, Tucker suffered a potentially fatal injury, and the only way to save his life was to create a clone to harvest needed brain cells. The clone, named "Sim", grew to adulthood over only a few days, and many of the crew became fond of him, in particular T'Pol, who actually kissed Sim after he confessed to being attracted to T'Pol — but adding that he was uncertain whether those feelings were his own or Tucker's. Against Sim's objections, Archer ordered him to undergo the medical procedure to extract the needed cells to save Tucker's life, though this proved fatal to Sim.

As the Xindi mission progressed, Tucker found himself growing closer to T'Pol, and the two briefly became lovers, an event T'Pol later dismissed as an experiment, although the real cause was a side effect of her addiction to the substance Trellium D, which affected her emotional judgment.

Tucker admitted to T'Pol's mother he was in love with her daughter during a trip to Vulcan with her after the Xindi mission, during which she decided to marry her fiancé Koss in an arranged marriage. Although T'Pol's mother encouraged Tucker to express his feelings to her daughter, he chose not to do so. Later, following the dissolution of T'Pol's marriage, Tucker considered becoming involved with her again; however. In the episode "Observer Effect", T'Pol expressed great concern for Tucker, suggesting her feelings for him remained strong, despite her claims to the contrary.

In 2154, during a mission to prevent a Romulan automated marauder from starting a war, Tucker determined that his attraction to T'Pol was negatively affecting his ability to do his job. After the mission, he requested, and received, a transfer to the new NX Class starship, Columbia.

During this period, Tucker began experiencing vivid daydreams involving T'Pol, without understanding that she was actually unintentionally communicating with him via mental telepathy when she attempted to meditate. In the episode "Bound", it was revealed that Tucker and T'Pol had become psychically bonded when they had made love a year earlier, although this link apparently did not manifest itself right away.

During the events of the episode "Divergence", Tucker was temporarily reassigned to Enterprise to facilitate repairs following a run-in with the Klingons. He subsequently submitted a request to Archer return to Enterprise full-time.

Tucker served as Enterprise's chief engineer for a full decade, and prepared to transfer to one of the newly built warp 7-capable starships following the decommissioning of Enterprise in 2161, which was to coincide with the signing of the Federation Charter. The series finale "These Are the Voyages..." revealed that Tucker and T'Pol ended their romantic relationship at some point after the events of "Terra Prime", for reasons as yet unrevealed. Despite this, the two remained close, and Tucker had to reassure T'Pol that the decommissioning of Enterprise and their reassignment to different vessels would not have any bearing on their friendship.

In the last episode, when Shran's former associates track down Enterprise and board the ship, they demand that Archer take them to Shran, but the captain refuses. The aliens are about to kill Archer, so Trip, thinking fast, tells them that he will take them to Shran. When Archer protests, the aliens knock him out. Trip leads the aliens into what appears to be a harmless utility closet — he tells them it is simply a com station and he is going to get Shran to come to them. Trip tells them he just needs to connect a couple of things, but when he brings a pair of conduits together, a massive explosion erupts, taking out both Trip and the aliens. Trip dies after being fatally wounded. However, what is seen is a holodeck simulation being run by Will Riker. Whether his death is an actual event is not definitively established.

Also, in the Star Trek Enterprise relaunch novels set after "These Are the Voyages...", it was revealed that Trip's death from the explosion was faked so he could join Section 31 to spy on the Romulans, however this has never been solidified as being canon...yet.

Personal life
In 2153, Tucker lost his sister, Elizabeth, in the Xindi attack on Earth which destroyed her hometown in southern Florida. In a first-season episode, "Fusion", he revealed he had a brother with whom he practiced "dancing", although he is never seen. His parents survived the attack and later relocated to Mississippi; they were invited to attend the signing of the United Federation of Planets treaty in 2161, and kept their promise to attend even after Tucker's death. T'Pol requested the opportunity to meet them at this occasion, but whether she did is not known.

At least three offspring have — directly or indirectly — been linked to Tucker:
 In 2151, Tucker was accidentally impregnated by a Xyrillian female, but had the unborn fetus transplanted into another Xyrillian before it was born. The offspring was not genetically related to Tucker as Xyrillian reproduction only uses the mother's genes. No further information about this offspring has been revealed. ("Unexpected")
 In an alternate timeline in the episode "E²", at some point following an incident that sent Enterprise back to the year 2037, Tucker and T'Pol marry and have a son, Lorian, whose fate after the restoration of the timeline has yet to be revealed.
 In 2155, in the episode "Demons", Tucker learns that he has a six-month-old daughter, the mother apparently being T'Pol. It was revealed that the daughter was cloned using Tucker and T'Pol's DNA, which was stolen from Enterprise by an infiltrator working for Terra Prime. The cloning procedure was improperly executed, however, and the daughter — whom T'Pol named "Elizabeth" after Tucker's sister — died soon after being rescued. The child's death left Tucker emotionally devastated as T'Pol — herself emotionally drained — tried to comfort him.

Trip is knowledgeable about the ancient board game Go, and actually has a Go board in his cabin (he is seen playing the game with the title character of the episode "Cogenitor")

Trip has a brief romance with princess Kaitamma (played by Padma Lakshmi) from Krios Prime in "Precious Cargo", They enjoy a passionate one-night stand when the pair find themselves alone on an uninhabited planet. Although Trip returns to the Enterprise, and she to her own planet, she tells Trip to come visit her on Krios Prime after she becomes ruler.

Trip and Malcolm Reed become close friends after being stuck together in Shuttlepod 1 for 3 days after they find evidence that the Enterprise was destroyed (Shuttlepod One).

Alternate timelines
In the alternate timeline seen in the episode "Twilight", Tucker becomes captain of Enterprise following the incapacitation of Jonathan Archer and T'Pol's resignation from Starfleet. He is killed when Enterprise'''s bridge is destroyed shortly before Archer resets the timeline.

As stated above, the episode "E²" takes place in an altered timeline. Except that Lorian is the son of T'Pol and Tucker, little else is revealed of the alternate Trip.  He is long deceased by the time Lorian's version of Enterprise makes rendezvous with its namesake.

Mirror Universe
In the Mirror Universe two-part episode, Tucker is the chief engineer of the ISS Enterprise, but is badly disfigured due to exposure from heavy delta ray radiation emanating from his Enterprises engines. This version of Tucker also had a sexual relationship with the Mirror T'Pol, who once exploited this relationship in her attempt to sabotage Enterprise; she used a mind meld to implant a posthypnotic suggestion in Tucker's mind. It is implied this is not the first time she has used him in this way. Tucker is subsequently tortured in the agony booth, but vehemently denies any wrongdoing, insisting that he has always been loyal to the Empire and Archer. In the end, Archer tells Reed to break Tucker before releasing him from the booth, much to Tucker's horror. He later confronts T'Pol in main engineering and tells her he spent four hours in the booth. This version of Tucker, along with much of the ISS Enterprise crew, travels to the USS Defiant – which had been discovered in the Mirror Universe – and tries to get the ship working to further the Mirror Archer's attempt to take over the Terran Empire. Tucker character successfully foils a plot by the Mirror Phlox to sabotage key systems aboard Defiant.

Novels
In the framing story of the Enterprise novel, Last Full Measure (May 2006), it is revealed that Tucker did not actually die in "These Are the Voyages...", but survived and lived to be over 120 years of age (Tucker meets the young James T. Kirk and his family). The details of this plot point were revealed in the novel The Good That Men Do (written, as was Last Full Measure, by Andy Mangels and Michael A. Martin).

In The Good That Men Do, Tucker becomes impatient to do something about the coming Romulan threat to Earth, though Starfleet has ordered Enterprise to return home to bolster the upcoming formation of the Coalition of Planets (a precursor to the United Federation of Planets).

Tucker's crewmate, Malcolm Reed, puts him in contact with Harris who operates within Section 31. Tucker agrees to an undercover mission into Romulan territory to find and neutralize the Romulans' new warp 7 engine program, which will be faster than almost all other warp drives in existence (at this time the Vulcans had warp 7 capability) and would undoubtedly endanger the Coalition. He is successful, but in the process, he learns that Vulcans and Romulans were once one species. Tucker reluctantly agrees to remain officially "dead", lest this secret become public and thereby endanger the newly formed coalition. Also, the novel suggests that Tucker's extended lifespan is partly due to the genetic engineering he receives to pass as a Romulan.

In the novel The Romulan War: To Brave the Storm, it is hinted that although Commander Trip Tucker III is officially classified as dead, a small chance existed that he made it out of the escape pod. Resuming his life under an assumed name, he has two children with T'Pol, a son and daughter.

Portrayal

Connor Trinneer based Trip's accent on a character from Oklahoma he had done in a play, only for it to be later established that the character was from Florida.
As a conceptual model for the character Trineer thought of him as "a wonderkind NASCAR engine guy mechanic who happened to be in this other place."

Reception
In 2009, IGN ranked Trip as the 21st best character of Star Trek.

In 2017, Screen Rant ranked the Trip the 13th most attractive person in the Star Trek universe.

In 2018, TheWrap ranked Trip Tucker as the 16th best main cast character of Star Trek'' overall.

See also

 List of Star Trek: Enterprise characters

References

External links

 STARTREK.COM: Charles "Trip" Tucker

Star Trek: Enterprise characters
Fictional characters from Florida
Fictional commanders
Fictional engineers
Starfleet officers
Starfleet commanders
Starfleet engineers
Television characters introduced in 2001
Fictional characters from the 22nd century

Trip Tucker


Die Kanadische Badmintonmeisterschaft 2003 fand vom 29. April bis zum 3. Mai 2003 in Valleyfield statt.

Medaillengewinner

Weblinks

2003
Badminton 2003
Sportveranstaltung in Québec
Montérégie

Kanadische Badmintonmeisterschaft 2003


Mesna industrija Braća Pivac je hrvatska prehrambena tvrtka za preradu mesa. Osnovan je 1952. u Vrgorcu. Danas imaju 300 maloprodajnih poslovnica diljem zemlje.

Grupa Pivac ima još dvije mesno-prerađivačke tvrtke: "PPK karlovačku mesnu industriju" i "Mesnu industriju Vajda". S više od 2000 zaposlenika, jedna su od najvećih mesnih industrija u ovom dijelu Europe.

Proizvodi
Brand Pivac danas je lider na hrvatskom tržištu s godišnjom proizvodnjom od 150.000 komada pršuta.

Najpoznatiji proizvodi su Dalmatinski pršut (jedan od proizvoda zaštićen EU oznakom zemljopisnog podrijetla), a od ostalih poznatiijih proizvoda su Dalmatinska panceta, Dalmatinska pečenica, Kraški vrat i mnoge druge.

Izvori

Vrgorac
Mesna industrija
Prehrambene tvrtke u Hrvatskoj

Mesna industrija Braća Pivac


Walter Gorlitz (né le  à ,  et mort le  à Hambourg) est un écrivain, historien et publiciste allemand.

Biographie
Le fils d'un médecin étudie au lycée de l'abbaye Sainte-Marie de Stettin. Après avoir obtenu son diplôme d'études secondaires, il étudie la médecine et l'histoire à l'Université de Rostock, où il vit dans la maison des parents de Walter Kempowski en sous-location. À partir de 1936, il travaille comme écrivain indépendant. En 1955, il prend la direction du département de politique culturelle de la rédaction hambourgeoise du journal « Die Welt ». À partir de 1968, il dirige le département d'histoire contemporaine.

Walter Görlitz écrit plusieurs livres sur des sujets historiques, principalement l'histoire militaire. Il publie les successions des maréchaux de la Wehrmacht Friedrich Paulus et Wilhelm Keitel et de l'amiral de la marine impériale, Georg Alexander von Müller.

Görlitz reçoit le  en 1984.

Œuvres (sélection)
 Wächter der Gläubigen. Der arabische Lebenskreis und seine Ärzte. Hamburg 1936
 Mussolini – Sendung und Macht (Geschichte eines Lebens). Leipzig 1939
 Russische Gestalten. Russische Geschichte in Einzelbildern. Hüthig & Co., Heidelberg/Leipzig/Berlin 1940 (Peter der Große, Stenka Rasin, Gregor Potemkin, Alexander Suworow, Michael Bakunin, Fedor Dostojewski, Michael Skobelew, Konstantin Pobjedonoszew, Leo Tolstoi und Grigori Rasputin)
 Der deutsche Generalstab. Geschichte und Gestalt, 1640–1945. Verlag der Frankfurter Hefte, Frankfurt/M. 1950
 Die Junker – Adel und Bauer im deutschen Osten. Geschichtliche Bilanz von 7 Jahrhunderten. Glücksburg 1956
 Adolf Hitler (= Persönlichkeit und Geschichte; Bd. 21/22). Göttingen 1960
 Kleine Geschichte des deutschen Generalstabes. Berlin 1967
 Hannibal : eine politische Biographie. Kohlhammer, Stuttgart 1970
 Model : Strategie der Defensive. Wiesbaden 1975
 Geldgeber der Macht – wie Hitler, Lenin, Mao Tse-tung, Mussolini, Stalin, Tito ihren Aufstieg zur Macht finanzierten. Düsseldorf, Wien 1976
 Die Prussen – die alten Bewohner Ostpreussens. Geschichte, Kultur und Verschmelzung mit den Deutschen. Association patriotique de Prusse-Orientale (Hrsg.), Hamburg 1980
 Model – Der Feldmarschall und sein Endkampf an der Ruhr. Universitas, München 1989,
 Geschichte des deutschen Generalstabes von 1650–1945. Augsburg 1997,

Bibliographie
 : Walter Görlitz: JeMiè. Symbol für Kroatien. Die Biographie. In: , ,  (Hrsg.): Ungarn-Jahrbuch, Band 21, J. 1993/94, Verlag Ungarisches Institut, München 1995, S. 241 f.
 Eckhard Wendt: Stettiner Lebensbilder (= Veröffentlichungen der Commission historique de Poméranie. Reihe V, Band 40). Böhlau, Köln/Weimar/Wien 2004, , S. 189–190.

Références

Liens externes

 Archives fédérales du domaine N 753

Journaliste allemand
Journaliste de presse écrite
Historien militaire
Naissance en février 1913
Naissance à Stettin
Naissance dans la province de Poméranie (1815-1945)
Décès en octobre 1991
Décès à Hambourg
Décès à 78 ans

Walter Görlitz


Gómez García de Albornoz (m. 1380) fue el VI señor de Albornoz y de Ascoli. Era el primogénito de Alvar García de Albornoz, V señor de Albornoz, y de su esposa Teresa Rodríguez.

Biografía
Fue mayordomo mayor del rey de Enrique II, capitán del ejército pontificio en Italia, a cuyo mando estaba su tío el cardenal Gil de Albornoz. Además fue capitán de los ejércitos de la reina Juana I de Nápoles.

Falleció en 1380 en Italia y recibió sepultura en el convento de Santa Clara de Alcocer.

Descendencia

Se casó con Constanza Manuel, II señora del Infantado (Alcocer), Carcelén y Montealegre, hija de Sancho Manuel de Villena y de su esposa María de Castañeda, nieta de Don Juan Manuel y bisnieta de Manuel de Castilla. Fueron padres de:

 Juan de Albornoz (m. Fuente del Maestre, 1389), VII señor de Albornoz, III señor del Infantado y copero mayor del rey Juan I de Castilla. Casado con Constanza Téllez de Castilla, hija bastarda del infante Tello, I señor de Aguilar de Campoo, y de Elvira Martínez de Lezcano.

De una relación extramatrimonial tuvo a:

 Garci Álvarez de Albornoz, alcalde y regidor del Concejo de Cuenca, y además fue guarda mayor de la ciudad.

Notas

Referencias

Bibliografía

Nobles de España del siglo XIV
Mayordomos mayores del rey de Castilla del siglo XIV

Gómez García de Albornoz


.au, zvučni datotečni sadržajni format koji rabi Audacity za pohranu negubitnih, nesažimajućih, pulsno-kodno modulacijskih (PCM) zvučnih podataka. Ne brkati s datotekama Sun/NeXT AU datotekama koje su obično U-Law encoded PCM datoteke, ali mogu biti bez zaglavlja (headerless).

Izvori

Tipizacija datoteka po nastavcima
Zvučni kodek

.au (datotečni format)


An Miscanthus tinctorius in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eduard Hackel. An Miscanthus tinctorius in nahilalakip ha genus nga Miscanthus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Miscanthus

Miscanthus tinctorius


8019 Karachkina este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8019 Karachkina este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Lutz Dieter Schmadel și Freimut Börngen. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,37 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 4,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

8019 Karachkina


Soundtrack to Your Escape is the seventh studio album by Swedish heavy metal band In Flames, released on 29 March 2004.

The album was criticized by longtime fans because of a major change in musical style. However, the album was seen by many as a natural progression from Reroute to Remain and was critically praised by critics such as Metal Hammer and Kerrang!.  It reached number 3 in Sweden, number 45 on the American Billboard 200 chart (the band's first album to reach the Billboard 200), number 2 on the Top Heatseekers chart, and number 7 on the Independent Albums chart. This would mark the first album where the band would exclusively use drop A# tuning and abandoning the C standard tuning of previous albums.

Releases
The album is available in both a regular jewel case version featuring 12 tracks and a limited edition digipak with a bonus track, "Discover Me Like Emptiness". The Japanese version has an additional live track called "Clayman".

A special edition, which includes a bonus DVD with live footage and videos of the singles "The Quiet Place" and "Touch of Red", was also released. Music videos were produced for the songs "My Sweet Shadow", "Like You Better Dead", "Borders and Shading" and "F(r)iend".

Track listing

Personnel
In Flames
Anders Fridén – vocals
Björn Gelotte –  lead guitar
Jesper Strömblad – rhythm guitar
Peter Iwers – bass
Daniel Svensson – drums

Additional personnel
 Niklas Sundin – album cover
 Daniel Bergstrand – audio engineer, audio production, engineer, mixing, producer
 Björn Engelmann – mastering
 Örjan Örnkloo – keyboards, programming, engineering, mixing, sampling

Charts

References

2004 albums
In Flames albums
Nuclear Blast albums

Soundtrack to Your Escape


හැරී පොටර් සහ ෆීනික්ස් නිකාය හැරී පෝටර් පොත් සහ චිත්‍රපටිවල 5 වන කතාවයි.

Harry Potter and the Order of the Phoenix යනු ඩේවිඩ් යේට්ස් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලදසහ Warner Bros. Pictures විසින් බෙදාහරින ලද2007 ෆැන්ටසි චිත්‍රපටයකි . එය පදනම් වී ඇත්තේ JK Rowling ගේ 2003 නවකතාව මත ය . Harry Potter චිත්‍රපට මාලාවේ පස්වන වාරිකය, එය ලියා ඇත්තේ Michael Goldenberg විසිනි (මෙය Steve Kloves විසින් තිර රචනය නොකළ චිත්‍රපට මාලාවේ එකම චිත්‍රපටය බවට පත් කරයි) සහ නිෂ්පාදනය කළේ David Heyman සහ David Barron විසිනි. චිත්‍රපටයේ Harry Potter ලෙස Daniel Radcliffe රංගනයෙන්දායක වේRupert Grint සහ Emma Watson හැරීගේ හොඳම මිතුරන් ලෙස Ron Weasley සහ Hermione Granger . මැජික් අමාත්‍යාංශය Voldemort සාමිවරයාගේ නැවත පැමිණීම ප්‍රතික්ෂේප කරන බැවින් එහි කතාව හැරීගේ Hogwarts Witchcraft and Wizardry පාසලේ පස්වන වසරෙන් පසුවයි . මෙම චිත්‍රපටය Harry Potter and the Goblet of Fire චිත්‍රපටයේ අනුප්‍රාප්තිකය වන අතර එය Harry Potter and the Half-Blood Prince විසින් අනුගමනය කරනු ලැබේ .

සජීවි-ක්රියාකාරී රූගත ස්ථානය එංගලන්තයේ සහ ස්කොට්ලන්තයේ බාහිර ස්ථාන සඳහා ගෙන Leavesden චිත්රපට චිත්රාගාර තුළ Watford අභ්යන්තර ස්ථාන සඳහා පෙබරවාරි මස සිට 2006 නොවැම්බර් දක්වා, ජුනි මාසයේ දී, එක්-එක් මසකට එක් ඩව. දෘෂ්‍ය ප්‍රයෝග එකතු කිරීම සඳහා චිත්‍රපටයේ පශ්චාත් නිෂ්පාදන කටයුතු මාස කිහිපයක් දිගටම කරගෙන ගියේය. චිත්‍රපටයේ අයවැය පවුම් මිලියන 75ත් 100ත් (ඩොලර් මිලියන 150–200) අතර වූ බව වාර්තා වේ.  Warner Bros විසින් චිත්‍රපටය උතුරු ඇමරිකාවේ 2007 ජූලි 11 දින සහ එක්සත් රාජධානියේ 12 ජූලි සාම්ප්‍රදායික සහ IMAX සිනමාහල්වල නිකුත් කරන ලදී; එය IMAX 3D වලින් නිකුත් වූ පළමු Potter චිත්‍රපටයයි .

ෆීනික්ස් න්යාය වෙත විවෘත ලොව පුරා පස් දින විවෘත කිරීමේ සියලු කාලය පස්වන විසි $ 333 ක්, වන, හා දෙවන කිරීමට, $ 942 ක් මුළු ලොවපුරා පයිරේට්ස් ඔෆ් ද කැරිබියන්: දී ලෝක අවසානය 2007 ශ්රේෂ්ඨතම වෙනුවෙන් මුළු  මෙම චිත්‍රපටය 2008 දී BAFTA චිත්‍රපට සම්මාන දෙකක් සඳහා නම් කරන ලදී . එය හොලිවුඩ් ගිණුම්කරණයේ සිද්ධියක් ලෙස සටහන් වී ඇත , වෝනර් බ්‍රදර්ස් ප්‍රකාශ කළේ චිත්‍රපටයේ මුළු ආදායම තිබියදීත් ඩොලර් මිලියන 167 ක් අහිමි වූ බවයි

කුමන්ත්රණය
මෙම ෆීනික්ස් න්යාය , විසින් පිහිටුවන ලද රහසිගත සංවිධානය Albus Dumbledore , දන්වා හැරී පෝටර් බව මැජික් අමාත්යාංශය හොඳාකාරව වේ ස්වාමීන් Voldemort නැවත පැමිණෙන. Order's මූලස්ථානයේදී, Harry's godfather, Sirius Black , Voldemort ඔහුගේ පෙර ප්‍රහාරයේදී ඔහු සතුව නොතිබූ වස්තුවක් පසුපස හඹා යන බව සඳහන් කරයි.

හොග්වාර්ට්ස් වෙත ආපසු හැරී, මැජික් කොර්නේලියස් ෆඩ්ජ් විසින් අඳුරු කලා වලට එරෙහිව නව ආරක්‍ෂාවක් පත් කර ඇති බව හැරී දැනගන්නවා : ඩොලෝරස් උම්බ්‍රිජ් . ඇය සහ හැරී වහාම ගැටෙන අතර, ඇය හැරීට ඔහුගේ "බොරු" වලට දඬුවම් කරන්නේ මැජික් කුයිල් එකකින් පණිවිඩයක් ලිවීමට ඔහුට බල කරමින්, ඔහුගේ අත කැළැල් ඇති කරමිනි. රොන් සහ හර්මියෝන් හැරීගේ කැළැල් දුටු විට, ඔවුන් කෝපයට පත් වේ, නමුත් හැරී ගිම්හානයේ සිට හැරීගෙන් ඈත් වූ ඩම්බල්ඩෝර් වෙත යාම ප්‍රතික්ෂේප කරයි. පාසලේ උම්බ්‍රිජ්ගේ පාලනය වැඩි වන විට, රොන් සහ හර්මියෝන් හැරීට " ඩම්බල්ඩෝර්ගේ හමුදාව " ලෙස හඳුන්වන ආරක්ෂක මන්ත්‍ර පුහුණු කිරීම සඳහා රහස් කණ්ඩායමක් පිහිටුවීමට හැරීට උදව් කරයි. Umbridge මෙම බඳවා Slytherinකණ්ඩායම හෙළි කිරීමට සිසුන්. මේ අතර, හැරී සහ චෝ චැං එකිනෙකා කෙරෙහි ආදර හැඟීම් ඇති කර ගනී.

ආතර්ගේ ප්‍රහාරකයාගේ දෘෂ්ටි කෝණයෙන් ආතර් වෙස්ලිට පහර දීම සම්බන්ධ දර්ශනයක් හැරීට ඇත . වොල්ඩ්මෝර්ට් හැරී සමඟ ඇති මෙම සම්බන්ධය ප්‍රයෝජනයට ගනු ඇතැයි කනස්සල්ලට පත් ඩම්බල්ඩෝර්, වොල්ඩ්මෝර්ට්ගේ බලපෑමෙන් ඔහුගේ මනස ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා හැරී ඔක්ක්ලූම්සි පාඩම් ලබා දෙන ලෙස සෙවරස් ස්නේප්ට උපදෙස් දෙයි . හැරී සහ වොල්ඩමෝට් අතර ඇති සම්බන්ධය හැරී ඔහුගේ මිතුරන්ගෙන් තවදුරටත් හුදෙකලා වීමට හේතු වේ. මේ අතර, Sirius ගේ ව්‍යාකූල Death Eater ඥාති සොහොයුරෙකු වන Bellatrix Lestrange , තවත් Death Eaters නව දෙනෙකු සමඟ Azkaban වෙතින් පලා යයි.. හොග්වාර්ට්ස්හිදී, උම්බ්‍රිජ් සහ ඇගේ විමර්ශන කණ්ඩායම ඩම්බල්ඩෝගේ හමුදාව හෙළිදරව් කරයි. ෆජ් ඔහුව අත්අඩංගුවට ගැනීමට නියෝග කරන විට ඩම්බල්ඩෝ පලා යන අතර උම්බ්‍රිජ් නව ප්‍රධානියා බවට පත් වේ. ඇය ඩම්බල්ඩෝගේ හමුදාව උම්බ්‍රිජ් වෙත පාවා දුන් බව ඔහු විශ්වාස කරන නිසා, චෝ සමඟ හැරීගේ සම්බන්ධය බිඳ වැටේ. බොහෝ විට තමාව සමච්චලයට ලක් කළ හැරීගේ පියා ජේම්ස්ට ස්නේප් වෛර කළේ මන්දැයි ස්නේප්ගේ මතකයන් හරහා හැරී සොයා ගනී.

හැරීට තවත් දර්ශනයක් ඇත, මෙය වොල්ඩ්මෝර්ට් විසින් වධ හිංසාවට ලක්වන සිරියස්ගේ එකකි. හැරී, රොන් සහ හර්මියෝන්, Floo Network හරහා ඇණවුම දැනුම් දීම සඳහා Umbridge හි ගිනි උදුන වෙත දිව යයි, මන්ද යත්, නිරීක්ෂණය නොකරන එකම ගිනි උදුන ඇය වන නමුත්, Umbridge ඔවුන් එසේ කිරීමට පෙර ඔවුන්ව නවත්වයි. උම්බ්‍රිජ් හැරීට වධ දෙන විට, හර්මියෝන් ඩම්බල්ඩෝගේ "රහස් ආයුධය" සෙවීම සඳහා උම්බ්‍රිජ්ව රවටා තහනම් වනාන්තරයට ඇතුළු කරයි. ඇය සහ හැරී යන සැඟවී සිටි ස්ථානයේ ඇය නායකත්වය Hagrid ගේ යෝධ අර්ධ සහෝදරයා, Grawp පමණක් මුහුණ දීමට, සෙන්ටෝස් ඇය ප්රහාර සහ නින්දා අපහාස ඔවුන් පසු Umbridge පැහැර කරන. Harry, Hermione, Ron, Luna , Neville සහ Ginny Thestrals මත මැජික් අමාත්‍යාංශයට පියාසර කරති සීරියස්ව බේරගන්න උත්සාහයක්.

හය දෙනා අභිරහස් දෙපාර්තමේන්තුවට ඇතුළු වන අතර එහිදී ඔවුන් බෝතල් කළ අනාවැකියක් හෙළි කරයි, එනම් වොල්ඩමෝට් විසින් අනුගමනය කරන ලද වස්තුවකි. කෙසේ වෙතත්, ඔවුන් ලුසියස් මැල්ෆෝයි සහ බෙලාට්‍රික්ස් ලෙස්ට්‍රේන්ජ් ඇතුළු ඩෙත් ඊටර්ස් විසින් සැඟවී සිටිති . හැරී දුටුවේ සිරියස්ට වධ හිංසා පමුණුවන සිහිනයක් පමණක් බව ලුසියස් හෙළි කරයි; එය හුදෙක් හැරී මරන්නන්ගේ ග්‍රහණයට හසු කර ගැනීමේ උපක්‍රමයක් විය. හැරී ලුසියස්ට අනාවැකිය ලබා දීම ප්‍රතික්ෂේප කරන අතර ඩම්බල්ඩෝගේ හමුදාව සහ ඩෙත් ඊටර්ස් අතර සටනක් ඇති වේ. ඩෙත් ඊටර්ස් හැරී හැර අන් සියල්ලන්ම ප්‍රාණ ඇපකරුවන් ලෙස ගෙන, ඔහු අනාවැකිය භාර නොදුන්නොත් ඔවුන්ව මරා දමන බවට තර්ජනය කරයි. හැරී එය වාදකයන් සහ සාධාරණ ලෙස මේකම තමා Remus Lupine සාමය සාමාජිකයන් සමග පැමිණෙයි Nymphadora Tonks , කිංස්ලි Shacklebolt සහ පිස්සු-අක්ෂි මූඩි. ඔවුන් මරණ භක්ෂකයින්ට පහර දෙන විට, ලුසියස් අනාවැකිය අතහැර දමා එය විනාශ කරයි. සීරියස් ලුසියස් අභිබවා යනවා සේම, බෙලාට්‍රික්ස් සිරියස්ව මරා දමයි.

Voldemort පෙනී සිටින නමුත්, Dumbledore Floo Network හරහා පැමිණෙන්නේ Voldemort හට හැරීව මරා දැමීමට මොහොතකට පෙරය. Voldemort සහ Dumbledore අතර ද්වන්ධ සටනක් ඇති වන අතර, Atrium හි වැඩි කොටසක් විනාශ වන අතර, Bellatrix පැන යයි. දෙදෙනාම සමානව ගැලපෙන බව ඔප්පු වූ පසු, වොල්ඩ්මෝර්ට් හැරී ඩම්බල්ඩෝර් ලවා හැරී බිල්ලට දීමට උත්සාහ කරයි, නමුත් හැරීට ඔහුගේ මිතුරන් කෙරෙහි ඇති ආදරය සහ සීරියස් වෝල්ඩ්මෝර්ට්ට ඔහුගේ ශරීරයේ රැඳී සිටීමට නොහැකි කරයි. වොල්ඩ්මෝර්ට් අතුරුදහන් වීමට පෙර අමාත්‍යාංශ නිලධාරීන් පැමිණේ; වොල්ඩ්මෝර්ට් ආපසු පැමිණ අපකීර්තියට පත් කරමින් ඇමති ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්වන බව පිළිගැනීමට ෆජ්ට බල කෙරෙයි. උම්බ්‍රිජ් හොග්වාර්ට්ස් වෙතින් ඉවත් කරන ලද අතර ඩම්බල්ඩෝර් ප්‍රධාන ගුරුවරයා ලෙස නැවත පැමිණේ. ඩම්බල්ඩෝර් පැහැදිලි කරන්නේ ඔහු වසර පුරා හැරීගෙන් ඈත් වූයේ එය වෝල්ඩ්මෝර්ට් ඔවුන්ගේ සම්බන්ධතාවය භාවිතා කිරීමේ අවදානම අඩු කරනු ඇතැයි යන අපේක්ෂාවෙනි. හැරී අනාවැකියට එකඟ වීමට උත්සාහ කරයි; "දෙදෙනාටම ජීවත් විය නොහැකි අතර අනෙකා ජීවත් විය නොහැක."

හැරී පොටර් සහ ෆීනික්ස් නිකාය


Güzelkent, Ankara Etimesgut'ta mahalledir.
Eryaman semtine bağlıdır.
Eryaman Mahallesi ile Fatih Mahallesi arasındadır.

Ankara'nın son dönem modern yerleşim projeleri burada uygulanmaktadır. Yüksek katlı binalar ile villalardan oluşmaktadır.

Çevresinde Göksu Parkı ve Harikalar Diyarı dinlence yerleri bulunmaktadır.

Mahalle çevresinde çok sayıda alışveriş merkezi vardır. Mahalle İstanbul Yolu'na, Ayaş Yolu'na ve Ankara Çevre Yolu'na oldukça yakındır.

Güzelkent Anadolu Lisesi burada bulunmaktadır.

Coğrafya
Ankara iline 25 km, Etimesgut ilçesine 8 km uzaklıktadır.

Resimler

Kaynakça

Etimesgut'un mahalleleri

Güzelkent, Etimesgut


İstiklâl Marşı (), Türkiye ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin millî marşı.

Güftesi, Anadolu'da Millî Mücadele'nin devam ettiği sırada Mehmet Âkif Ersoy tarafından kaleme alınmış şiirdir. Şairin Kurtuluş Savaşı'nın kazanılacağına olan inancını, Türk askerinin yürekliliğine ve özverisine güvenini, Türk ulusunun bağımsızlığa, Hakk'a, yurduna ve dinine bağlılığını dile getirir.

Şiir, 12 Mart 1921'de Birinci Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından İstiklâl Marşı olarak kabul edilmiştir. Bestesi Osman Zeki Üngör'e aittir. Orkestrasyonu Edgar Manas tarafından yapılmıştır.

Tarihçe
Maarif Vekaleti, Türk Kurtuluş Savaşı'nın başlarında, İstiklâl Harbi'nin millî bir ruh içerisinde kazanılması imkânını sağlamak amacıyla 1921'de bir güfte yarışması düzenledi. Yarışmaya toplam 724 şiir katıldı. Eser gönderenler arasında Kâzım Karabekir, Hüseyin Suat Yalçın, İsak Ferrara, Muhittin Baha Pars ve Kemalettin Kamu gibi tanınmış isimler de vardı. "Çanakkale Şehitlerine" ve "Bülbül" gibi şiirlerin sahibi Mehmet Âkif'in "Milletin başarılarının para ile övülemeyeceğini" düşündüğü için yarışmaya katılmak istemediği bilinir.

Son şiir gönderme tarihi olan 23 Aralık 1920'den sonra Eğitim Bakanlığı güfteleri incelemiş ancak içlerinde istiklal marşı olabilecek bir eser bulamamıştı. Mehmet Âkif, Maarif Vekili Hamdullah Suphi Bey'in kendisine yazdığı 5 Şubat 1921 tarihli davet mektubundan sonra fikrini değiştirerek Ankara'daki Taceddin Dergâhı'ndaki odasında, Türk ordusuna hitap ettiği şiiri kaleme aldı ve Bakanlığa teslim etti. Şiirde şair; Kurtuluş Savaşı'nın kazanılacağına olan inancını, Türk askerinin yürekliliğine ve özverisine güvenini, Türk ulusunun bağımsızlığa, Hakk'a, yurduna ve dinine bağlılığını dile getirmiştir. Hamdullah Suphi Bey, Âkif'in şiirinin önce cephede asker arasında okunmasına karar verdi. Batı Cephesi Komutanlığına gönderilen şiir, askerin beğenisini kazandı. İstiklâl Marşı, 17 Şubat 1921 tarihinde Hâkimiyet-i Milliye ve Sebilürreşad gazetelerinde yayımlandı, on iki gün sonra ise Konya'da Öğüt gazetesinde yer aldı.

Ön elemeyi geçen yedi şiir, 12 Mart 1921'de Mustafa Kemal'in başkanlığını yaptığı Meclis oturumunda tartışmaya açıldı. Mehmet Âkif'in şiiri, Meclis kürsüsünde Hamdullah Suphi Bey tarafından okundu. Şiir okunduğunda milletvekilleri büyük bir heyecana kapıldı ve diğer şiirlerin okunmasına gerek görülmedi. Bazı mebusların itirazlarına rağmen Mehmet Akif'in şiiri coşkulu alkışlarla kabul edildi.

Güfteye en sert eleştiri Kâzım Karabekir'den geldi. Kâzım Karabekir, 26 Temmuz 1922'de Bakanlar Kurulu Başkanı Rauf Bey'e yazdığı mektupta yarışma sonucunun iptal edilmesini istemiş ve eleştirilerini sıralamıştır. Eleştirilere karşın güftede bir değişikliğe gidilmedi ve Paşa da bu konuda ısrarcı olmadı.

Mehmet Âkif, kazandığı beş yüz liralık ödülü yoksul kadın ve çocuklarına iş öğreterek yoksulluklarına son vermek için kurulan Darülmesaiye bağışladı. Şair ayrıca, İstiklâl Marşı'nın Türk milletinin eseri olduğunu beyan etmiş ve İstiklâl Marşı'nın güftesini, şiirlerini topladığı Safahat'a dahil etmemiştir.

Ülke savaş içerisinde olduğu için Âkif'in şiirinin bestelenmesi iki sene ertelendi, 1923'ün 12 Şubat'ında İstanbul Maarif Müdürlüğüne beste yarışması açma görevi verildi.

Şiirin bestelenmesi için açılan ikinci yarışmaya 24 besteci katıldı. Ülkenin içinde bulunduğu zor koşullar nedeniyle sonucu belirleyecek bir değerlendirme yapılamadı. Bu nedenle güfte, ülkenin çeşitli yerlerinde farklı bestelerle okunmaya başlandı. Edirne'de Ahmet Yekta Bey'in, İzmir'de İsmail Zühtü Bey'in, Ankara'da Osman Zeki Bey'in, İstanbul'da Ali Rıfat Bey ve Zati Bey'in besteleri okunuyordu.

1924 yılında Ankara'da toplanan seçici kurul, Ali Rıfat Çağatay'ın bestesini kabul etmiştir. Bu beste 1930 yılına kadar çalındıysa da 1930'da değiştirilerek dönemin Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası Şefi Osman Zeki Üngör'ün 1922'de hazırladığı bugünkü beste yürürlüğe konmuş, toplamda dokuz dörtlük ve bir beşlikten oluşan marşın armonilemesini Edgar Manas, bando düzenlemesini de İhsan Servet Künçer yapmıştır. Üngör'ün yakın dostu Cemal Reşit Rey'le yapılan bir röportajda da kendisinin belirttiğine göre beste, aslında başka bir güfte üzerine yapılmıştır ve İstiklâl Marşı olması düşünülerek bestelenmemiştir. Söz ve melodide yer yer görülen uyum (prozodi) eksikliğinin (Örneğin "Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak" mısrası ezgili okunduğunda "şafaklarda" sözcüğü iki müzikal cümle arasında bölünmüştür.) esas sebebi de budur. Protokol gereği, sadece ilk iki dörtlük beste eşliğinde günümüzde İstiklâl Marşı olarak söylenmektedir.

2013 yılında marşın bestesine okunma zorluğunu gidermek amacıyla çeşitli teknik düzenlemeler gerçekleştirilmiştir. Bu düzenlemeler sonucunda ortaya 2 versiyon çıkmıştır. Birinci versiyon gençlerin ve toplu grupların söylemesi için hazırlanmışken, ikinci versiyon ise ulusal ve uluslararası resmi üst düzey tören etkinliklerinde kullanılır.

Sözleri
Korkma! Sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak,

Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.

O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak;

O benimdir, o benim milletimindir ancak.

Çatma, kurban olayım, çehreni ey nazlı hilal!

Kahraman ırkıma bir gül; ne bu şiddet, bu celal?

Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helal…

Hakkıdır, Hakk'a tapan milletimin istiklal.

Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım,

Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım.

Kükremiş sel gibiyim, bendimi çiğner, aşarım,

Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.

Garbın afakını sarmışsa çelik zırhlı duvar,

Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.

Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir imanı boğar,

"Medeniyet" dediğin tek dişi kalmış canavar?

Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma sakın,

Siper et gövdeni, dursun bu hayâsızca akın.

Doğacaktır sana vadettiği günler Hakk'ın,

Kim bilir, belki yarın belki yarından da yakın.

Bastığın yerleri "toprak" diyerek geçme, tanı,

Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı.

Sen şehit oğlusun, incitme, yazıktır atanı,

Verme, dünyaları alsan da bu cennet vatanı.

Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda?

Şüheda fışkıracak, toprağı sıksan şüheda.

Canı, cananı, bütün varımı alsın da Hüda,

Etmesin tek vatanımdan beni dünyada cüda.

Ruhumun senden İlahî, şudur ancak emeli:

Değmesin mabedimin göğsüne namahrem eli.

Bu ezanlar, ki şehadetleri dinin temeli,

Ebedî, yurdumun üstünde benim inlemeli.

O zaman vecdile bin secde eder, varsa taşım,

Her cerihamdan, İlahî, boşanıp kanlı yaşım,

Fışkırır ruhumücerret gibi yerden naaşım,

O zaman yükselerek arşa değer belki başım.

Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilal!

Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helal.

Ebediyen sana yok, ırkıma yok izmihlal.

Hakkıdır, hür yaşamış bayrağımın hürriyet;

Hakkıdır, Hakk'a tapan milletimin istiklal.

Kutlama ve anma günü
Türkiye'de her yıl 12 Mart günü resmî olarak "İstiklâl Marşı'nın Kabulü ve Mehmet Âkif Ersoy'u Anma Günü"dür. Düzenlenen etkinlik ve törenlerle İstiklal Marşı'nın kabulü kutlanır, Mehmet Akif Ersoy anılır.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Ordunun Duası

Kaynakça

Dış bağlantılar

 İstiklal Marşı Tam Metni .pdf-Dosyası olarak indir
 Millî Marş ve Edebi Metin Olarak İstiklal Marşı .pdf-Dosyası olarak indir
 (TSK Orkestrası; Kültür Bakanlığı Korosu) Şiiri .zip-Dosyası olarak indir
 (Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası) Marşı .zip-Dosyası olarak indir
 (Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası Enstrümental) Marşı .zip-Dosyası olarak indir
 2013 Yılında Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'ün talimatıyla yenilenen İstiklal Marşı'nın Yeni Yorumu-1 .rar-Dosyası olarak indir
 2013 Yılında Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'ün talimatıyla yenilenen İstiklal Marşı'nın Yeni Yorumu-2 .rar-Dosyası olarak indir
 İstiklal Marşı'nın 10 Kıta Açıklaması
 İstiklal Marşının Önemi Türkçesi ve İngilizcesi

Ulusal marşlar
Türk marşları
Türkiye'nin ulusal sembolleri
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin ulusal sembolleri
Mehmet Akif Ersoy
Türk müziği
Türkçe deyişler
Avrupa ulusal marşları
Asya ulusal marşları

İstiklâl Marşı


Joseph Altman (1925 – 2016)  fue un biólogo estadounidense que trabajó en el campo de la neurobiología y que descubrió la generación de nuevas neuronas en la edad adulta, proceso conocido como neurogénesis adulta.

Biografía
Nacido en Hungría en una familia judía, sobrevivió al holocausto y emigró junto a su familia a través de Alemania y Australia a los Estados Unidos. En estos países buscó empleo como librero y aprovechó la oportunidad para aprender leyendo libros sobre psicología, comportamiento humano, psicoanálisis y estructura del encéfalo humano. En Nueva York se casó con su primera mujer Elizabeth Altman y se graduó en psicología. Terminó sus estudios de doctorado en 1959 en el laboratorio de Hans-Lukas Teuber de la Universidad de Nueva York. A partir de entonces su carrera científica comenzó como becario postdoctoral en la Universidad de Columbia, posteriormente en el Instituto Tecnológico de Massachusetts  (MIT) y finalmente en la Universidad de Purdue donde se jubiló. Durante su carrera colaboró estrechamente con su segunda mujer Shirley A. Bayer. Desde principios de la década de los 60 hasta 2016 publicó una gran cantidad de artículos en revistas científicas, libros y monografías enfatizando en los procesos de desarrollo de del encéfalo y su función.

Descubrimiento de la neurogénesis adulta
En la década de los años 60, siendo investigador del Instituto Tecnológico de Massachusetts de Estados Unidos, descubrió la capacidad de creación de nuevas células en seres adultos, descartando que este proceso desapareciera tras el nacimiento. Como investigador independiente del MIT sus resultados fueron ignorados en favor de las evidencias de Pasko Rakic que afirmaban que la neurogénesis se limitaba al periodo prenatal. En 1999 el paradigma cambió cuando Elizabeth Gould  observó también la generación de nuevas neuronas en primates abriendo uno de los campos de investigación más activos en la neurociencia. Las nuevas neuronas se incorporan tanto en el hipocampo, en los bulbos olfatorios como en el cuerpo estriado.

Premios
 2011 Premio príncipe de Asturias de Investigación Científica y Técnica junto a Arturo Álvarez-Buylla y Giacomo Rizzolatti.
 2012 Premio internacional de biología

Véase también
 André Gernez
 Célula madre
 Neurogénesis adulta
 Giro dentado
 Zona subventricular

Referencias

Enlaces externos
 Neuron Development – Investigación de Joseph Altman

Científicos de Estados Unidos
Premio Príncipe de Asturias de Investigación Científica y Técnica

Joseph Altman


María Pellicer (1950 - 27 de janeiro de 2022) foi uma política espanhola.

Membro do Partido Socialista Operário Espanhol, foi membro do Congresso dos Deputados entre 1993 e 1996, membro das Cortes de Aragão entre 1999 e 2011 e presidente da Câmara de Castejón de Sos entre 2003 e 2011. Ela faleceu a 27 de janeiro de 2022, aos 72 anos, após uma longa doença.

Mulheres da Espanha na política
Políticos do Partido Socialista Operário Espanhol
Mortos em 2022
Nascidos em 1949
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

María Pellicer


Villapeceñil es una localidad del municipio de Villamol, en la provincia de León, Comunidad Autónoma de Castilla y León, (España).

Historia

Su origen se remonta al  dependiente civil y religiosamente de la Villa de Sahagún
Villapeceñil está situada en la vertiente sureste de la provincia de León en la carretera c-611 a unos 5 Kilómetros de la villa de Sahagún con dirección a Almanza. El río Cea circula al margen izquierdo de la población a un km de la misma.
Según cuentan sus habitantes, está no es la situación original donde nació la población. Esta se encontraba a unos 100 metros de donde comienza hoy el pueblo alrededor de una fuente.
Podemos realizar diferentes actividades a través de la rica orografía de la zona como dar un tranquilo paseo a caballo, en bici o andando por los márgenes del río Cea, donde podemos disfrutar de un hermoso paisaje, especialmente en primavera/verano. Si nos gusta la pesca, podemos practicar este deporte en el Cea con bonitos ejemplares de barbos y truchas.
En Villapeceñil como en muchos otros pueblos de la zona tenemos una rica gastronomía que nos permitirá disfrutar de una buena comida casera y buenos caldos para acompañarla. Son famosos en toda la zona de Sahagún los pichones de Peceñil.

Teoría sobre el origen del nombre Villapeceñil

Este nombre proviene del apellido mozárabe Pecellin.
El origen de los apellidos Pecellín y Villapecellín está, sin duda alguna, y desechando otras hipótesis en las que he trabajado, en una pequeña localidad de la provincia de León llamada en la actualidad Villapeceñil.

Aunque esta población fue fundada como tal en el , existen algunos documentos anteriores que nos hacen pensar que fue en origen una casa de labranza, una villa, cuyo propietario debió dar su nombre a las tierras que trabajaba.
Pudiera tratarse del labrador, bien mozárabe o converso, que dio su nombre a la villa de su propiedad. De hecho existió cercana, temporal y espacialmente, aunque es difícil precisar desde la actualidad la exactitud de un lugar acotado por topónimos antiguos, un lugar llamado Villa Zuleiman. Todavía no tengo datos que confirmen que esta villa es la misma que Villa Pecenin pero bien pudiera haber sido y Zuleiman o alguno de sus descendientes sus dueños.

Lo cierto es que en el  se funda en un lugar cercano a Sahagún (León) un núcleo de población que fue bautizado como "Uilla Pezennim".
Posteriormente este nombre se fue transformando, por la propia evolución del incipiente idioma castellano:
primero a "Uilla Pezennin",
después se perdió la n final, "Uilla Pezenni",
en 1352 "Villa Peçenni" (según el "Libro becerro de las behetrías de Castilla")
llegando al año 1370 como "Ual Pexennin",
al año 1504 llegó como "Pecellín" y como "Uilla Pecenni",
cambiando por último a "Villapeceñil" como actualmente se llama.
Los habitantes de esta población fueron distinguidos y llamados por su lugar de origen, sin que ello, en un tiempo en que los apellidos no existían, significase una relación de parentesco, siendo muy difícil conocer cuando se deja de hacer referencia al lugar para ser adaptado por el linaje para nombrar a sus descendientes.

Significado

Recordar a grandes rasgos la evolución sufrida por el vocablo: el más antiguo encontrado es Peccennini que equivaldría a "hijo de Peccennin", posteriormente Pecenin, después la forma que prosperó como el apellido actual y, por último, la forma que designa hoy al pueblo de Villapeceñil.

            Peccennin  -  Pecenin  -  Pecellín  -  Peceñil
Si lo vemos desde la perspectiva actual hacia atrás en el tiempo, desde el castellano a un cambiante e incipiente romance,
                          Peccennin  -  Peceñil
se puede observar una evolución similar a otras palabras actuales, por ejemplo:
                               vinna  -  viña
                                anno  -  año

En resumen, el significado primitivo de nuestro apellido puede estar en "pequeño, pequeñito, pequeñín o pequeñino" y nuestro Zuleiman, por tanto, fue el hijo del pequeño.
No obstante, cito a continuación los significados encontrados de fuentes profesionales.
Nos comenta la Doctora Álvarez Maurín en su obra "Diplomática asturleonesa", respecto al toponímico Pecennin (Pesxenina, Pezenina, Pecenino) que se trata de un derivado adjetival. Probablemente su origen se encuentre en el latín "picinus", resultado de "piscis" y "pix", antecedente de los vocablos castellanos "pecina" y "pez", significando tanto el "estanque de peces" como "cieno negruzco que se forma en los charcos..."
Nos indica además que en el área de León presenta variaciones de significado:

- en La Ribera salmantina: "charco, agua depositada en cualquier sitio, aunque sea en casa"

- en Villacidayo (León): "estanque que en algunos pueblos existe al lado de un manantial y que emplean para regar las tierras próximas"

Significado de "pece" según la Real Academia Española: Diccionario de la Lengua Española

- pece (Del lat. piscis);

1. m. Lomo de tierra que queda entre cada dos surcos.

2. m. ant. pez.

- pece (Del lat. pix, picis, la pez):

1. f. Tierra o mortero amasados para hacer tapias u otras fábricas.

Patrimonio

La parroquia de San Lorenzo
Iglesia de estilo mudéjar. Se encuentra en una ubicación elevada respecto al resto del pueblo, prácticamente  en el centro del mismo.
En ella, pueden apreciarse diferentes estilos ya que al parecer no fue construida de una vez sino a lo largo de varios años, por lo que se conjugan varios estilos arquitectónicos. Según los restos que pueden verse en la misma iglesia y en sus alrededores es posible que hubiera construcciones adyacentes, probablemente algún tipo de convento.
Lo que más destaca al primer vistazo es su esbelta torre estilo fortaleza que se asoma sobre el resto de la construcción. También son de destacar las bóvedas del pórtico anterior a la puerta de entrada. Una vez dentro podemos encontrar diferentes figuras, cuadros (como el de las ánimas, recientemente restaurado), pila bautismal y pequeños retablos, hasta encontrarnos con el hermoso retablo central que caracteriza el resto de la iglesia. En el centro de dicho retablo, de estilo barroco y dividido en tres calles, se encuentra el santo que da nombre a la iglesia: "San Lorenzo". El patrón de la localidad, San José, se encuentra en un pequeño retablo en la nave de la epístola.

Talla de San Juan Bautista
La talla, que representa a un San Juan Bautista y data de entre los siglos XIII y XIV, fue hallada en el osario de la parroquia de San Lorenzo de Villapeceñil durante una limpieza del mismo.

Actualmente puede ser contemplada en la sala románica del museo de la Catedral de León

Evolución demográfica

Referencias

Bibliografía

 Piel, Joseph M.. A propósito de tres topónimos : Pecene, Pessenim, Villapeceñil;Coímbra : Faculdade de Letras da Universidade de Coimbra, Instituto de Estudios Románicos 1961.
 Acta y documentos oficiales del Ayuntamiento de Villamol visibles en su página web oficial aytovillamol.es junto con su apartado específico

Localidades de Tierra de Sahagún
Localidades de Villamol

Villapeceñil


Mansa ist

 Mansa, Hauptstadt der Provinz Luapula in Sambia
 Mansa (Herrschertitel), Herrschertitel aus dem mittelalterlichen Afrika
 Mansa (Indien), Distrikthauptstadt im indischen Bundesstaat Punjab
 Mansa (Distrikt, Indien), Distrikt im indischen Bundesstaat Punjab
 Mansa (Distrikt, Sambia), Distrikt in der Provinz Luapula in Sambia

Mansa ist der Familienname folgender Personen:
 Christian Ludvig Mansa (1792–1833), dänischer Gärtner; Sohn von Johan Ludvig Mansa
 Frederik Vilhelm Mansa (1794–1879), dänischer Medizinhistoriker; Sohn von Johan Ludvig Mansa
 Johan Ludvig Mansa (1740–1820), dänischer Gärtner; Vater von sechs Söhnen und vier Töchtern
 Johan Ludvig Mansa (1802–1886), dänischer Gärtner; Sohn von Johan Ludvig Mansa
 Jacob Henrik Mansa (1797–1885), dänischer Lithograph, Kartograph und Offizier; Sohn von Johan Ludvig Mansa

Mansa (Begriffsklärung)


Okamuraea, rod pravih mahovina iz porodice Leucodontaceae, dio reda Hypnales. Postoji pet ili šrest priznatih vrsta raširenih po Aziji (Japan, Kina, Tajvan, Rusija)

Vrste
 Okamuraea brachydictyon (Cardot) Nog.
 Okamuraea brevipes Broth. ex S. Okamura
 Okamuraea filipendula Dixon ex Laz.
 Okamuraea hakoniensis (Mitt.) Broth.
 Okamuraea micrangia (Müll. Hal.) Y.F. Wang & R.L. Hu
 Okamuraea plicata Cardot

Izvori

Hypnales

Okamuraea


Manyas Kuşgölü, tamamı idari olarak Balıkesir ilinin Bandırma ilçesi sınırlarında yer alan tektonik göl. Göl, Marmara Denizi'nin güneyinde, Uludağ ile Biga Yarımadası arasında uzanan bir çöküntü alanında yer almaktadır. Bu çöküntünün tabanını Kuş ve Uluabat (Apolyont) Gölleri ve bu göllerin çevresinde yer alan geniş ovalar, kenarlarını ise yüksek dağ ve yaylalar oluşturmaktadır. Doğu batı doğrultusunda uzanan gölün uzunluğu 20 km, genişliği ise 14 km'dir.

Oluşumu
Neojen ve kuaternerde oluşan tektonik  hareketliliğin sonucu Manyas Kuş gölü oluşmuştur.

Manyas kuş gölü çöküntü hareketleri ile meydana gelmiştir.

Akarsuların taşımış olduğu sular bu çöküntülere dökülmüştür. Bunun sonucunda ise Manyas gölü oluşmuştur.

Gölün oluşumu hakkında değişik yorumlar yapılmıştır. A.PHILIPPSON ve E.LAHN Neojen'de Bursa Gönen depresyonu çöküntü alanında büyük bir tatlı su gölünün, Neojen sonu veya Kuaterner'de meydana gelen hareketler sonucunda ise, bu göl alanında 4 adet küçük küvetin oluştuğunu, diğer iki küvetin (Bursa ve Gönen) alüvyonlarla dolduğunu ve geriye Uluabat ve Kuş Gölleri'nin kaldığını bildirmektedirler. Emre Kazancı ve arkadaşları ise Pliyosen'de tektonizmaya bağlı olarak meydana gelen Bursa Gönen Çöküntü alanının başlangıçtan Kuaterner'in sonlarına kadar karasal halde iken, daha sonra yöredeki menderesli akarsularının taşıdıkları alüvyonlarla yataklarını tıkamaları sonucunda Uluabat ve Kuş Gölleri'nin oluştuğunu; her iki gölün de tipik birer alüvyon set gölü olduklarını öne sürmektedirler.

Fiziksel özellikler
Kuş gölü, ekolojik yönden eutrophic (bol gıdalı), limnolojik bakımdan ise Argilotrophic (killi) bir sulak alandır. Kolloidal kil ihtiva ettiği için suyu devamlı bulanıktır.

Derinliği
Suları tatlı olan gölün en derin yeri 4 metre civarında olup, ortalama derinliği 1-2 metredir. Göl su seviyesi mevsimlere göre değişmektedir. İlkbahar da göl suları yükselerek kıyıları kaplamakta, yaz aylarında ise geri çekilmektedir. Bu ritmik olay her yıl düzenli olarak tekrarlanmaktadır. Gölün normal su seviyesindeki alanı 16.800 hektar civarın dadır.

Uzunluğu
Manyas gölü 20 kilometre uzunluğunda ve 14 kilometre genişliğinde olan bir göldür. Yüzölçümü ise yaklaşık olarak 166 kilometredir.

Yüzölçümü
Yüzölçümü ise yaklaşık olarak 166 kilometredir.

Gölü besleyen akarsular
Göl, güneyden gelen Kocaçay ve kuzeyden gelen Sığırcı Dereleri, göl drenaj alanın yüzeysel akışı ve göl alanına düşen yağışlarla beslenmektedir. Kocaçay'dan göle ortalama 19,5 m³/sn su ulaşır. Göl yağış alanı 2.308 km²'dir. Boşalımı ise buharlaşma, sulama amacıyla çekilen sular ve güneydoğudan çıkan Karadere yoluyla göl ayağından Susurluk Çayı'na taşınan sularla gerçekleşmektedir.

Göl kıyıları yer yer sazlık kamışlık, yer yer çayırlıktır. Kocaçay ve Sığırcı Derelerinin göle karıştığı yerlerde söğüt toplulukları ile sazlıklar bulunmaktadır.

Yaz aylarında suların çekildiği yerlerin bir kısmında sebze tarımı yapılmakta, bir kısmı ise çok çeşitli ve gür bitki örtüsü ile kaplanmaktadır.

Bitki örtüsü
Gölün bitki örtüsü ve hayvan varlığı yönünden en zengin olduğu yer Sığırcı Deresinin oluşturduğu deltadır. Deltada birlerce kuşun gübresiyle zenginleşen topraklar, yazın suların çekilmesiyle gür ve yüksek otlarla kaplanarak sayısız küçük canlının üreyip gelişmesine olanak sağlamakta, ilkbaharda göl sularının tekrar yükselmesiyle birlikte bu canlılar göl suyuna karışmaktadır. Bu nedenle Kuş Cenneti kuşlar için olduğu kadar, balıkların beslenmeleri ve üremeleri için de ideal bir ortam oluşturmaktadır.

Doğal yaşam

Fauna
Manyas kuş gölünde yaygın olarak bilinen ismiyle Manyas Kuş Cenneti Türkiye'nin en önemli su kuşu üreme ve konaklama alanlarından biri olduğu görülmektedir. 2013 te gölün Flora ve Faunası hakkında araştırma yapan belgesel yönetmeni Tekin Gün göl ve çevresindeki doğal yaşamın yıl içinde yer değiştirdiğini,alanda önemli sayıda küçük karabatak, tepeli pelikan, gece balıkçılı, alaca balıkçıl ve kaşıkçı üremektedir. Yıl boyunca çok sayıda karabatak bulunurken, tepeli pelikan ve dikkuyruk kanatlıları kışın düzenli olarak görülmektedir. Göç sırasında geçen ak pelikanlar genellikle gölde konaklamaktadır. Milli Park'ta koloniler halinde üreyen türler arasında karabatak, küçük ak balıkçıl, gri balıkçıl ve çeltikçi sayılabilir. Gölün diğer bölümlerinde üreyen kuşlar arasında sumru dikkat çeken kanatlılar arasındadır.Manyas kuş cenneti ekolojik dengeyi sağlayan tek hücreli canlılar ve böcek familyası bakımından zengin göl olarak da bilinmektedir.

1960'ların sonunda yapılan kış sayımlarında 60.000'e yakın su kuşu belirlenmiş olmasına karşın, güncel sayımlarda az sayıda su kuşu görülmüştür.

Flora
Manyas kuş gölü'nün kıyı kesimleri genellikle sazlıktır.

Gölün tümü biyolojik çeşitlilik açısından önemli olmasına karşın, Sığırcı, Kocasu ve Mürvetler sularının göle karıştığı noktalarda oluşan deltalar su kuşları habitatı olarak ayrı bir öneme sahiptir. Bu deltalardan Sığırcı Deltası, su basar söğütlük yapısı ve sahip olduğu ornitolojik önem nedeniyle 1959 yılında Kuş Cenneti Milli Parkı olarak ilan edilmiştir.

Geçmişte insani sebeplerle ve hidrolojik nedenlerle meydana gelen habitat tahribatının olumsuz etkilerinin giderilmesi amacıyla etkili bir ağaçlandırma çalışması yapılmış, elden çıkmış olan su basar söğütlük arazilerin yerine aynı karakterde yeni alanlar (yaklaşık 120km²) oluşturulmuştur. Bu çalışma büyük oranda başarılı olmuştur. Bunun yanı sıra yapay platformlar yoluyla pelikanlara yeni yuvalar yapılmıştır. Kuşlar, bu alanlarda bulunan ağaçlara uyum sağlamış, yuva olarak kullanmaya başlamışlardır.

Etkinlikler
Kuşgölü ve Kuşcenneti Millî Parkının önemini duyurmak, çevre kirliliğine dikkati çekmek amacıyla her yıl Uluslararası Bandırma Kuşcenneti Kültür ve Turizm Festivali düzenlenmektedir.

Gölün tarihi ve çevresi ile ilgili olarak Bandırma Belediyesi tarafından 2016'da Göçlerin Gölü adlı bir belgesel yaptırılmıştır.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Manyas Kuşcenneti
 Uzaydan Manyas Kuşgölü

Balıkesir ilindeki yeryüzü şekilleri
Balıkesir ilindeki görülecek yerler
Bandırma
Türkiye'deki Ramsar alanları
Simav Çayı Havzası
Türkiye'deki Önemli Kuş Alanları
Türkiye'deki göller

Manyas Kuşgölü


වීර පුතා (එක්සත් ජනපදයේ, ලෙස හැඳින්වේ - මාර්ස් නීඩ්ස් මොම්ස්)  ඒ කියන්නේ 2011 පරිගණක සජීවිකරණ වෝල්ට් ඩිස්නි සජීවනය ස්ටූඩියෝ නිෂ්පාදනය හා ඉමැජ් මුවර්ස් ඩිජිටල් ස්ටුඩියෝස් චිත්‍රපටය. චිත්‍රපටය ගැන කතා කරනවා මයිලෝ, අම්මා විසින් අල්ලා ඇති අඟහරු මිනිසුන්. චිත්‍රපටයට ලැබුණා සෘණ සමාලෝචන, එය බොක්ස් ඔෆිස් බෝම්බයක් විය - ආදායම ඩොලර් මිලියන 37 යි (බජට්) සහ ඩොලර් මිලියන 150 කි (බොක්ස් ඔෆිස්).

ඉංග්‍රීසි භාෂාව අනුවාදය දර්ශනය විය 2011 දී ලොව පුරා සිනමාහල්, සහ සිංහල භාෂා අනුවාදයන් දෙකම හිරු ටීවී සහ ස්වාධීනා රූපවාහිනී දින තිරගත කරන ලදී තුල 2014.

මෙම චිත්රපටය දන්නා අවසාන සජීවිකරණ චිත්‍රපටය ලෙස වෙතින් ඉමැජ් මුවර්ස් ඩිජිටල් ස්ටුඩියෝස්, සමඟ පූර්වගාමියා මොන්ස්ටර් හවුස්.

කුමන්ත්‍රණයක්

මයිලෝගේ අම්මා විසින් අල්ලා ගෙන ඇත අඟහරු මිනිසුන්, සහ මයිලෝ ඇයව බේරා ගන්නවා. අඟහරු මත, මයිලෝ ඔහුගේ නව සගයන් හමුවෙයි, කී සහ ජෝර්ජ්. ඔවුන් අධීක්ෂකයා වෙත පැමිණි විට, අඟහරු ප්රධාන නායකයා, මිලෝ සහ ඔහුගේ අනුචරයින් එය ඔප්පු කරයි අඟහරු මත ළදරුවන් පවුල් විසින් මතු කරන ලදී, යන්ත්‍ර මගින් නොවේ. මයිලෝ, කී, මයිලෝගේ අම්මා සහ ජෝර්ජ් පෘථිවිය නැවත පියාසර කිරීම.

හඬවල්

නිෂ්පාදකයන්

හිරු ටීවී සිංහල අනුවාදය නිෂ්පාදනයක්

විධායක නිෂ්පාදනය: විරාජ් වැලිවත්ත

හඬ කැවීම් අධීක්‍ෂණය: කසුන් ජයවර්ධන

හඬ කැවීම් අධ්‍යක්‍ෂණය: දයාල් බණ්ඩාර සහ සුරංග මෙන්ඩිස්

හඬ කැවීම් සහය අධ්‍යක්‍ෂණය: හේෂාන් හඳුවලගේ සහ ඉඳුනිල් චතුරංග

පරිවර්තනය: නිමල් දිසානායක

පරිගණක සජිවීකරණය: ඩිලාන් පුෂ්පිත

ස්වාධීන රූපවාහිනී සිංහල අනුවාදය නිෂ්පාදනයක්

සංස්කරණය: අෂාන් දුලන්ජ උදේබත

සහය නිෂ්පාදනය: චලනි සිරිවර්ධන

සහය අධ්‍යක්‍ෂණය: රසික බණ්ඩාර

විධායක නිෂ්පාදනය: යන්ති මීරියගල්ල

අධීක්‍ෂණය: ප්‍රාන් වාකිෂ්ඨ

ආශ්‍රේයයන්

වීර පුතා (2011 චිත්‍රපටය)


Racomitrioideae ist eine Unterfamilie innerhalb der Laubmoos-Familie Grimmiaceae. Sie entspricht der (ehemaligen) Gattung Racomitrium im weiteren Sinn, die von Ochyra et al. 2003 auf vier Gattungen aufgeteilt wurde.

Merkmale
Die niederliegenden oder aufsteigenden bis aufrechten Moospflanzen wachsen auf kalkfreiem oder kalkarmem Untergrund, überwiegend auf Gestein, und bilden meist Rasen oder Polster, die oft recht ausgedehnt sein können. Vielfach haben die Stämmchen seitliche Kurztriebe. Der Stämmchenquerschnitt ist stets ohne Zentralstrang. Die lanzettlichen bis seltener eiförmigen oder zungenförmigen Blätter sind oft mit einer kurzen bis langen Glasspitze ausgestattet. Die Lamina ist gewöhnlich einzellschichtig, nur der Blattrand oder der obere Blattbereich kann auch mehrzellschichtig sein. Die Blattzellen sind glatt, pseudopapillös oder papillös, unten lang und schmal, oben kurz rechteckig bis quadratisch. Charakteristisch für diese Unterfamilie sind die stark knotig verdickten Zellwände, besonders deutlich im Bereich der Blattbasis; auch die Zellen des oberen Blattbereiches haben zumindest stark buchtige Wände. Die Rippe reicht mindestens bis zur Blattmitte, meist jedoch bis in die Blattspitze.

Die Arten sind diözisch, Brutkörper-Bildung ist sehr selten. Die meist lange, gerade oder selten leicht gebogene Seta ist glatt oder papillös, die eiförmige bis länglich-zylindrische Kapsel aufrecht und glatt oder undeutlich gestreift, der Deckel lang geschnäbelt, die Kalyptra ist mützenförmig und an der Spitze oft papillös. Die Peristomzähne sind sehr oft fast bis zum Grund in zwei bis drei fadenförmige und papillöse Schenkel geteilt, eine Basalmembran ist in der Regel vorhanden.

Systematik
Die Unterfamilie Racomitrioideae (sie entspricht der ehemaligen Gattung Racomitrium im weiteren Sinn) wurde von Ochyra et al. 2003 in die vier Gattungen Bucklandiella, Codriophorus, Niphotrichum und Racomitrium (hier im engeren Sinn) aufgespalten, wobei die neuen Gattungen alten Subgenera oder Sektionen entsprechen. Diese Aufteilung wird gegenwärtig in verschiedenen Floren allerdings nur teilweise mitvollzogen, somit ist die Bedeutung bzw. die Abgrenzung von Racomitrium derzeit je nach Quelle verschieden.

Die Unterfamilie Racomitrioideae ist weltweit verbreitet, die Artenanzahl beträgt gesamt 95 (Angaben über Artenzahlen jeweils nach Frey, Fischer & Stech), verteilt auf die vier Gattungen:

 Bucklandiella, 58 Arten mit kosmopolitischer Verbreitung
 Codriophorus, 15 Arten in der Nord- und Südhemisphäre
 Niphotrichum, 8 Arten in der Nordhemisphäre
 Racomitrium, 14 Arten, kosmopolitisch verbreitet

Quellen
 Jan-Peter Frahm, Wolfgang Frey: Moosflora (= UTB. 1250). 4., neubearbeitete und erweiterte Auflage. Ulmer, Stuttgart 2004, ISBN 3-8252-1250-5.
 Wolfgang Frey, Michael Stech, Eberhard Fischer: Bryophytes and Seedless Vascular Plants (= Syllabus of Plant Families. 3). 13th edition. Borntraeger, Berlin u. a. 2009, ISBN 978-3-443-01063-8.
 Martin Nebel, Georg Philippi (Hrsg.): Die Moose Baden-Württembergs. Band 1: Allgemeiner Teil, spezieller Teil (Bryophytina I, Andreaeales bis Funariales). Ulmer, Stuttgart 2000, ISBN 3-8001-3527-2.
 Racomitrioideae in www.eFloras.org.

Grimmiaceae (Familie)
Grimmiaceae

Racomitrioideae


Biserica Sfântul Nicolae din Porumbenii Mari este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Porumbenii Mari, comuna Porumbeni.

Ansamblul este format din două monumente:
 Biserica "Sfântul Nicolae" ()
 Zid de incintă ()

Localitatea
Porumbenii Mari (în ), mai demult Golumba Mare, este satul de reședință al comunei Porumbeni din județul Harghita, Transilvania, România. Localitatea este atestată documentar din anul 1333, cu denumirea villa Galamb.

Istoric și trăsături
Biserica greco-catolică, în prezent ortodoxă, cu hramul Sfântul Ierarh Nicolae, a fost construită între anii 1773-1787, pentru iobagii români din zonă. Fosta casă parohială de lemn greco-catolică figurează și ea în lista monumentelor istorice sub codul LMI: .

Note

Vezi și
 Porumbenii Mari, Harghita
 Casa parohială a bisericii românești din Porumbenii Mari

Legături externe
 Fișă de monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Monumente istorice din județul Harghita
Biserici greco-catolice din România
Biserici cu hramul Sfântul Nicolae
Biserici din secolul al XVIII-lea din România
Biserici din județul Harghita


Proba de spadă masculin la Campionatul Mondial din 2011 s-a desfășurat pe 12 octombrie la Catania, Italia.

Medaliați

Rezultate

Faze finale

Prima jumătate

Prima secțiune

A 2-a secțiune

A 2-a jumătate

A 3-a secțiune

A 4-a secțiune

Referințe
 Tablouri competiționale pe fencingworldwide.com
  Clasament final complet la Federația Internațională de Scrimă

Campionatul Mondial de Scrimă din 2011

Spadă masculin la Campionatul Mondial de Scrimă din 2011


Los cetruminantes (Cetruminantia) son un clado compuesto por el grupo Cetancodontamorpha y sus más cercanos parientes vivos, los rumiantes.

Referencias

Artiodactyla

Cetruminantia


Se denomina clínica de deshomosexualización, deshomosexualismo o de conversión a una serie de centros particulares, a menudo asociados a grupos evangélicos, que ofrecen tratamientos para «curar» la homosexualidad. Los centros, que son ilegales y se ocultan a menudo como centros de tratamiento de drogodependencia y alcoholismo privados, podrían llegar a ser unos 200 solo en Ecuador.

Estas clínicas ilegales y los «tratamientos» pueden costar hasta 1500$ al mes.  Testimonios de gais y lesbianas que han pasado por los centros relatan que, en algunos casos, para el «tratamiento» se usan métodos violentos, como «una chica lesbiana que fue violada, además de gais o travestis que les cortaron el pelo o les extrajeron líquido de las prótesis de sus senos», tratamientos de shock eléctrico o privación de comida y sueño.

En Ecuador
La existencia de estos centros en Ecuador fue denunciada por el Comité de América Latina y el Caribe para la Defensa de los Derechos de la mujer (Cladem-Ecuador) en 2009, donde se recomendaba que el Estado debía «prevenir, proteger y garantizar que ninguna persona con distinta orientación sexual sea internada en clínicas privadas o centros de rehabilitación para ser sometida a los denominados tratamientos de reorientación sexual». Según el Cladem, estos centros funcionan desde hace 10 años en Ecuador. Sin embargo, el primer caso registrado en Ecuador data del año 2000. Desde entonces, las historias han ido saliendo a la luz y algunas han causado conmoción dentro de la sociedad ecuatoriana. En casos como el de Paola C., fue secuestrada en 2008 y llevada a una «clínica de rehabilitación» cerca de la ciudad de Quito, donde fue violada para tratar de cambiar su orientación sexual. El caso de Jonathan V. en 2010 fue otro que causó indignación pública. A la edad de 23 años, fue ingresado por orden su familia a uno de estos centros. Estuvo más de un año encerrado en ese lugar y, aunque su caso llegó a los tribunales, finalmente se abandonó.

Los centros ofrecen a padres la «cura» de sus hijos, de forma que a menudo las víctimas son secuestradas y obligadas a ingresar con ayuda de familiares. La Fundación Equidad y Género de Ecuador reveló que recibía alrededor de 15 denuncias al año de personas que habían sido ingresadas contra su voluntad. La Asociación Silueta X, lanzó la campaña tiempo de igualdad, por un Ecuador libre de discriminación en el 2013, cuya finalidad es garantizar el cierre de estas clínicas, a través de recreaciones de estos hechos. En octubre de 2019 esta misma organización abrió el primer Centro Psico Trans en Ecuador, como alternativa a estas clínicas correctivas.

El tema saltó a las noticias internacionales cuando el Ministerio de Salud Pública (MSP) de Ecuador anunció en agosto de 2011 el cierre de 30 de estas clínicas en la Provincia de Guayas. Tanto la Defensoría del Pueblo en Guayas, Marco Pacheco, como el Defensor del Pueblo de Ecuador, Fernando Gutiérrez Vera, declararon que las clínicas son ilegales según la Constitución de Ecuador, «La homosexualidad no es una patología ni enfermedad, y al no serlo no cabe aplicar ningún tipo de tratamiento para sanarla o curarla, entre comillas. Eso sería inconstitucional, ilegal y anticientífico, inclusive». En lo que coincide con las principales organizaciones médicas del mundo.

Aunque se pueda pensar que en la actualidad esto se ha controlado y denunciado, el pasado 19 de abril se reportó como desaparecido a Jean Pierre R., un joven de 27 años. El día de su desaparición, estaba retirando sus cosas personales de la casa de sus padres porque había decidido independizarse. Ese día fue llevado en contra de su voluntad a un lugar en el que le dijeron que sus "males" provienen de su orientación sexual.

Petición internacional y plan de cierre
En octubre de 2011 se realizó una petición internacional al ministro de salud, para que se cerraran estas clínicas, petición que consiguió reunir 113 761 firmas.

A principios de 2012, el Ministerio de Salud Pública anunció que iba a incluir el asunto dentro del plan de inspección de hospitales y clínicas e iban a contratar a una persona para investigar las denuncias que se presenten. La nueva ministra de salud desde 2012, Carina Vance, activista LGBT y exdirectora de la Fundación Causana, ha prometido continuar con el plan del ministro anterior para el cierre de las clínicas. Poco después de que Vance fuera nombrada ministro, el ministerio realizó redadas en tres de esas clínicas cerca de Quito, rescatando a docenas de mujeres.

Véase también
 Terapia de reorientación sexual
 Violación correctiva

Referencias

Enlaces externos

LGBT en Ecuador
Terapia de reorientación sexual

Clínica de deshomosexualización


عبد الرحمن بن خليفة بن عبد العزيز آل ثاني من قبيلة بني تميم. كان وزيرًا للبلدية والتخطيط العمراني بقطر في حكومة حمد بن خليفة آل ثاني.

المؤهل الأكاديمي

تخرج من جامعة قطر سنة 1993، ونال درجة الماجستير في إدارة هندسة الإنشاءات من جامعة جورج واشنطن (أميركا) سنة 1997.

الخبرات العملية

التحق للعمل بوزارة الشؤون البلدية والزراعة سنة 1993 بوظيفة مهندس متدرب. بعد حصوله على درجة الماجستير التحق بإدارة هندسة المباني بالوزارة كمنسق مشاريع، ثم مدير مشاريع بالإدارة. عمل بهيئة الأشغال العامة رئيسا لقسم التخطيط والمتابعة. كما عمل مديرا للإدارة الهندسية بالمكتب الهندسي الخاص. وعمل مديرا للمكتب الهندسي الخاص لحين صدور الأمر الأميري بتعيينه وزيرا للشؤون البلدية والزراعة بتاريخ 11/7/2006م. تم تعيينه وزيرا للبلدية والتخطيط العمراني في التشكيل الجديد في 2 يوليو 2008م.

مراجع

آل ثاني
خريجو جامعة قطر


Agrilus gussakovskiji é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Alexeev, 1981.

Referências

gussakovskiji

Agrilus gussakovskiji


عيتا الجبل هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء بنت جبيل في محافظة النبطية.

الموقع والجغرافيا
تقع عيتا الجبل (الزط) في قضاء بنت جبيل أحد أقضية محافظة النبطية، تبعد عيتا الجبل (الزط) 112 كلم (69.5968 مي) عن بيروت عاصمة لبنان. ترتفع 400 م (2231.08 قدم - 743.648 يارد) عن سطح البحر وتمتد على مساحة 499 هكتاراً (4.99 كلم²- 1.92614 مي²).

السكّان، الناخبون، السلطات المحلّية
يبلغ عدد السكّان المسجّلين في عيتا الجبل (الزط) 810 نسمة. في الانتخابات الأخيرة عام ألفين وأربعة، كان في عيتا الجبل (الزط) 3515 منتخب مسجل ومنهم 1917 منتخب فعليّ. يوجد في البلدة مجلس بلدي.

بعض من تاريخها
عرفت عيتا الجبل سابقاً «عيتا الزط» وهو اسم مركّب من جزءين: "Itta" بالسريانية ويعني كنيسة ومجمعاً والجزء الثاني «الزط» وهم قوم من غير العرب من اواسط آسيا ويعرفون بـ«النَّوَر»، ثم ابدل اسمها إلى «عيتا الجبل» وفقا لما ورد في «موسوعة لبنان».

نواحي الحياة فيها
عيتا الجبل (قضاء بنت جبيل) من قرى التماس التي كانت محاذية للشريط المحتل، عانى سكانها آثار الاحتلال كما عانوا في كل قرى القضاء التي كانت متاخمة لما يسمى «الحزام الامني». هجرها سكانها بسبب الأوضاع الأمنية التي احاطت بهم ومنعتهم من مزاولة حياتهم اليومية، فتركتها غالبية العائلات بحثا عن الامان في الداخل اللبناني وبعض بلدان الاغتراب كأفريقيا وإسبانيا واميركا، فتوقفت فيها عجلة الحياة ابان مرحلة الاحتلال، ثم عادت إليها ببطء بعد التحرير مع عودة قلة من عائلاتها إليها.ينتمي لها جيل من المقاومين اللذين تشهد لهم الميادين ببطولاتهم برد العدو الصيهيوني الغاصب

أعلام
 جعفر مرتضى العاملي

المراجع

أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة النبطية
تجمعات شيعية في لبنان
جغرافيا لبنان
قرى جبل عامل
قضاء بنت جبيل
مدن لبنان
أماكن مأهولة في قضاء بنت جبيل

عيتا الجبل


Ana Pereira Braga  (Peixe, 29 de novembro de 1923 – Goiânia, 20 de junho de 2023) foi uma escritora, historiadora, pedagoga, jornalista, advogada e política brasileira.

Serviu como vereadora na 1.ª legislatura da Câmara Municipal de Goiânia e deputada estadual por Goiás na 4.ª legislatura da Assembleia Legislativa. Ana Braga serviu ainda como Procuradora de justiça de Goiás e primeira-dama de Tocantinópolis e Porangatu, pois fora casada com o médico e político Trajano Machado Gontijo Filho. Sua notabilidade se dá pelo fato de ser uma das primeiras mulheres à ingressar na política goiana e por ser membro e co-fundadora da Academia Feminina de Letras e Artes  de Goiás. Ana Braga residia em Goiânia e se encontrava aposentada, até seu falecimento em 20 de junho de 2023.

Primeiros anos
Ana Pereira Braga nasceu em Peixe, cidade pertencente ao estado de Goiás, em 29 de novembro de 1923. Seus pais eram Edetina Nunes e Anísio Pereira Braga, seu avô materno, Joaquim Nunes Pinheiro era médico e lecionou-a. Sua educação foi em múltiplos lugares com variados docentes, como Adelina Gonçalves (Porangatu), Fanny de Oliveira Macedo (Peixe) e de  Ana de Oliveira (Trindade), mas o local onde efetuou seu ensino médio foi no Colégio Santa Clara.

Durante a época da educação de Braga, Goiás passava por mudanças sociais e políticas, como a Revolução de 1930, a Marcha para o Oeste e o Estado Novo. Além disso, houve a construção da nova capital estadual, Goiânia, sob o governo de Pedro Ludovico Teixeira, que acabaria por se tornar amigo de Ana Braga. Ainda nesse período Ana Braga se licenciaria em Direito pela Universidade Federal de Goiás e em Filosofia pela Universidade Católica de Goiás, além de obter bacharelado em Geografia e História pela mesma faculdade. Ela foi nomeada por Ludovico Teixeira, professora do Colégio Santa Clara em 1945.

Ela casou-se em 1951 com Luiz de Queiroz, com quem teve 3 filhas, porém acabou enviuvando desse em 1954, quando Luiz viera a falecer num desastre na Rodovia Belém-Brasília. Ela casaria novamente, com Trajano Machado Gontijo filho em 1960, mas, contrairia divórcio em 1979.

Carreira política

Primeira vereadora de Goiânia

Após o fim do Estado Novo, Ana Braga participou das eleições municipais de 1946 e venceu como vereadora por Goiânia na 1.ª legislatura da Câmara. Devido problemas pessoais com Pedro Ludovico, Ana Pereira filiou-se à União Democrática Nacional, fundou o Diretório Regional da UDN no estado e auxiliou a campanha de governança estadual do companheiro partidário, Coimbra Bueno, em especial no médio norte do Estado. Ela acabou por vencer e tomar posse em janeiro do ano seguinte. Em seu mandato, Ana Braga foi responsável por encaminhar projetos de lei como a construção do primeiro necrotério da cidade, do albergue municipal, a edificação do Terminal Rodoviário de Goiânia, auxiliou na construção do Teatro InAcabado e fez campanha ainda em defesa dos filhos dos infectados por hanseníase. Como ocorreu a dissolução de todas os órgão do Legislativo no país em 1937, conta-se apenas a legislatura de 1947, no qual Ana Braga era a pessoa mais ´´ativa´´, fazendo-a assim a primeira vereadora de Goiânia, embora houvessem outras duas eleitas.

Comissão de Interiorização da Capital Federal
Ana Braga, na condição de estudante de Direito, viajou até Porto Alegre para difundir a causa da mudança da capital, do Rio de Janeiro para o Planalto central. Ela fundou a Comissão de Interiorização da Capital Federal e aderiu, ao Movimento Mudancista.

Deputada estadual por Goiás

Em 1958, Ana vence as eleições, com 3.796 votos, para ocupar uma cadeira na Assembleia Legislativa de Goiás  em sua 4.ª legislatura, pelo Partido Social Democrático. Durante seu mandato ela assumiu a Secretaria Estadual de Educação e a subsecretaria de Cultura de Goiás, no governo de José Feliciano Ferreira. Nesse mandato, ela conheceu e casou-se com Trajano Gontijo, com qual teve 4 filhos, tendo sido inscrita na Justiça Eleitoral e eleita como Ana Braga Machado Gontijo. Quando o marido foi eleito prefeito de Tocantinópolis, ela se transferiu para o munícipio, exercendo a função de primeira-dama e deputada estadual, até 1962 quando o marido e ela mudam-se para Porangatu, onde esse seria eleito prefeito em 1976.

Primeira-dama de Porangatu
Em 31 de janeiro de 1977, Trajano Machado Gontijo Filho toma posse como prefeito municipal de Porangatu, ao lado da esposa, Ana Braga. Ela teria participação na fundação do Campus da cidade e da reforma e instauração do Centro de Tradições de Porangatu, que anteriormente pertenceu ao primeiro prefeito eleito da cidade, Ângelo Rosa. Esses feitos realizaram-se em 1980, um ano depois de seu divórcio com o médico e prefeito. Ana Braga permaneceu na política filiada à Aliança Renovadora Nacional e mais tarde, ao Partido Democrático Social.

Outros cargos
Ana Braga seria ainda, coordenadora-geral do Departamento de Administração da Secretaria de Economia da Fazenda de Goiás no governo de Iris Rezende e anteriormente, consultora técnica da Companhia Agrícola do Estado de Goiás do governo de Ary Valadão, nomeada em 1984, além de Diretora do Departamento Estadual de Cultura de Goiânia, em 1973.

Carreira jurídica
Ana Pereira Braga foi aprovada em um concurso para juíza de direito e promotora de justiça, na década de 1950. No entanto, ela nunca assumiu nenhum dos ofícios pois precisava cuidar das filhas. No interlúdio de sua vereança e seu período como deputada, ela exerceu a função de procuradora de justiça do Estado de Goiás. Ela retorna à procuradoria na década de 1960, após o fim do mandato estadual, exercendo o cargo até 1973, quando se aposentou.

Obras
As obras literárias de Ana Braga, em ordem cronológica, são as seguintes:

Participação em Instituições Culturais

Ana Braga era membro da cadeira n.º 04 e co-fundadora da Academia Feminina de Letras e Artes de Goiás desde de 1970, tendo sido presidente de 1994 até 2001. Ela participou ainda da fundação da Academia Tocantinense de Letras, além disso era membro do Instituto Histórico e Geográfico de Goiás e da Academia Goiana de Letras. Tudo isso se dá devido sua notoriedade como uma das primeiras mulheres à ingressarem na política de Goiás e sua participação na área da educação e letras.

Vida pessoal

Ana Pereira Braga era católica,  tendo sido educada inicialmente em um colégio de irmãs franciscanas, além disso era amiga pessoal do beato e padre Pelágio Sauter.

Morte
Ana Pereira Braga faleceu em Goiânia, no dia 20 de junho de 2023, aos 99 anos, de causas naturais. O velório foi no Cemitério Jardim das Palmeiras, já o sepultamento ocorreu no Cemitério de Santana, setor Campinas; em cerimônia de Estado.

Em reação, o então presidente da Câmara Municipal de Goiânia, Romário Policarpo decretou luto três dias. A nota da Câmara, na íntegra foi:
A Associação de Procuradores do Estado de Goiás (APEG), manifestou-se por nota de pesar, porque a mesma exerceu a Procuradoria de Justiça.
Devido sua atuação como primeira-dama do Governo Municipal de Trajano Machado (1977-1983), em Porangatu, ela foi homenageada pela Câmara Municipal em uma nota de pesar:

Referências

Naturais de Peixe (Tocantins)
Deputados estaduais de Goiás
Nascidos em 1923
Escritoras do Brasil
Historiadoras do Brasil
Secretários estaduais de Goiás
Jornalistas de Goiás
Membros da União Democrática Nacional
Membros do Partido Social Democrático (1945)
Membros da Aliança Renovadora Nacional
Membros do Partido Democrático Social
Membros da Academia Goiana de Letras
Vereadores de Goiânia
Procuradores estaduais do Brasil
Mortos em 2023
Alunos da Faculdade de Direito da Universidade Federal de Goiás
Alunos da Universidade Federal de Goiás
Alunos da Pontifícia Universidade Católica de Goiás
Católicos do Brasil

Ana Pereira Braga


Wayne Isham (* 1958) ist ein US-amerikanischer Regisseur, der sich hauptsächlich auf Musikvideos spezialisiert hat.

Leben
Isham drehte unter anderem Videos von Bon Jovi, Michael Jackson, Janet Jackson, Kiss, Roxette, Mötley Crüe, Britney Spears, Kelly Clarkson, Whitesnake, David Cook, Simple Plan, Avenged Sevenfold, Pantera, *NSYNC, Backstreet Boys, Shania Twain, Metallica, Muse, Keith Urban, Godsmack, Leona Lewis, Aaliyah, Pink Floyd, Sheryl Crow, Megadeth, Madonna, Avril Lavigne, Def Leppard, Darius Rucker, Adam Lambert, Nadine Coyle. Zu seinen ersten Arbeiten gehörte 1984 das Video zu Lucky Star von Madonna, bei dem Arthur Pierson Regie führte und Isham für die Aufnahmen verantwortlich zeichnete. Bei den MTV Video Music Awards 1991 wurde er für seine Arbeit als Musikvideo-Regisseur mit dem Michael Jackson Video Vanguard Award ausgezeichnet.

1998 war Isham Regisseur des Films 12 Bucks.

Filmografie (Auswahl)
 1984: Caught in the Act (Kameramann) – Styx
 1985: Smokin' in the Boys Room – Mötley Crüe
 1985: Home Sweet Home – Mötley Crüe
 1986: You Know I Love You... Don't You? – Howard Jones
 1986: You Give Love a Bad Name – Bon Jovi
 1986: Livin' on a Prayer – Bon Jovi
 1986: Turbo Lover – Judas Priest
1987
 Wanted Dead or Alive – Bon Jovi
 Girls, Girls, Girls – Mötley Crüe
 Wild Side – Mötley Crüe
 You're All I Need – Mötley Crüe
 So Emotional – Whitney Houston
1988
 In the Round, in Your Face (Konzertfilm) – Def Leppard
 Pour Some Sugar on Me – Def Leppard
 Miracle Man – Ozzy Osbourne
 Never Givin' Up – The Busboys
 Bad Medicine – Bon Jovi
 Delicate Sound of Thunder (Konzertfilm) – Pink Floyd
 Born to Be My Baby – Bon Jovi
1989
 Dr. Feelgood – Mötley Crüe
 I'll Be There for You – Bon Jovi
 Lay Your Hands on Me – Bon Jovi
 18 and Life – Skid Row
1990
 Now You're Gone – Whitesnake
 Living in Sin – Bon Jovi
 Black Cat – Janet Jackson
1991
 Enter Sandman – Metallica
 Operation: LIVEcrime (Konzertfilm) – Queensryche
1992
 Spending My Time – Roxette
 Church of Your Heart – Roxette
 Symphony of Destruction – Megadeth
1993
 Bed of Roses – Bon Jovi
 Freakit – Das EFX
 Sweating Bullets – Megadeth
 99 Ways to Die – Megadeth
 Whatzupwitu – Eddie Murphy featuring Michael Jackson
1994
 5 Minutes Alone – Pantera
1995
 You Are Not Alone – Michael Jackson
 Water Runs Dry – Boyz II Men
1996
 When You Love a Woman – Journey
1997
 Cunning Stunts (concert film) – Metallica
 KISS – Shout It Out Loud (Live from Tiger Stadium)
1998
 Miami – Will Smith
 Because of You – 98 Degrees
 Vuelve – Ricky Martin
 The Cup of Life – Ricky Martin
1999
 I Want It That Way – Backstreet Boys
 Livin' la Vida Loca – Ricky Martin
 Swear It Again (UK version) – Westlife
 S&M – Metallica
2000
 Give Me Just One Night (Una Noche) – 98 Degrees
 Try Again – Aaliyah
 She Bangs – Ricky Martin
 I Disappear – Metallica
 Bye Bye Bye – *NSYNC
 It's Gonna Be Me – *NSYNC
 It's My Life – Bon Jovi
 Say It Isn't So – Bon Jovi
 Thank You for Loving Me – Bon Jovi
2001
 Pop – *NSYNC
 I'm Not a Girl, Not Yet a Woman – Britney Spears
 Nobody Wants to Be Lonely -- Ricky Martin & Christina Aguilera
2002
 The One You Love – Paulina Rubio
2003
 Frantic – Metallica
2004
 Days Go By – Keith Urban
 Don't! – Shania Twain
2006
 Seize the Day – Avenged Sevenfold
 It Ends Tonight – The All-American Rejects
 Speak – Godsmack
2007
 Non siamo soli – Eros Ramazzotti & Ricky Martin
 If That's OK with You – Shayne Ward
 Piece of Me – Britney Spears (Winner of 3 MTV Video Music Awards)
2008
 The Best Damn Thing – Avril Lavigne
 Forgive Me – Leona Lewis
 Your Love Is a Lie – Simple Plan
 Afterlife – Avenged Sevenfold
 In Love with a Girl – Gavin DeGraw
 Light On – David Cook
 Don't Think I Don't Think About It – Darius Rucker
 My Hallelujah Song – Julianne Hough
 Winter Wonderland – Darius Rucker
2009
 My Life Would Suck Without You – Kelly Clarkson
 Broken, Beat & Scarred – Metallica
 It Won't Be Like This for Long – Darius Rucker
 Rusted from the Rain – Billy Talent
 Alright – Darius Rucker
 All the Right Moves – OneRepublic
 Time for Miracles – Adam Lambert
 Resistance – Muse
 Orgullo, Pasión y Gloria: Tres Noches en la Ciudad de México – Metallica
2010
 I Like It – Enrique Iglesias
 Nightmare – Avenged Sevenfold
 Love Left to Lose – Sons of Sylvia
 Beautiful Monster – Ne-Yo
 Champagne Life – Ne-Yo
 Insatiable – Nadine Coyle
 What Do You Got? – Bon Jovi
 2011: Hollywood Tonight – Michael Jackson
 2011: So Far Away – Avenged Sevenfold
 2011: "Weird Al" Yankovic Live! – The Alpocalypse Tour

Weblinks

Einzelnachweise

Filmregisseur
US-Amerikaner
Geboren 1958
Mann

Wayne Isham


Le Vrak Museum ou Musée des Épaves () est un musée d'archéologie sous-marine situé à Stockholm, en Suède. Il a ouvert ses portes en 2021 et est situé sur l'île de Djurgården à proximité du Musée Vasa.

En raison des conditions naturelles particulières de la mer Baltique et de l'histoire tourmentée de la ligue hanséatique, il existe plus d'une centaine d'épaves et d'autres vestiges de différentes époques, très bien conservés au fond de cette mer peu profonde. La combinaison unique d'eau saumâtre, de froid, d'obscurité et de faibles niveaux d'oxygène dans la mer Baltique permet de conserver différents matériaux, comme le bois, en très bon état. Ces dernières années, les développements technologiques et la recherche archéologique moderne ont contribué à une augmentation significative des connaissances sur ce patrimoine culturel.

Le musée des Epaves transmet des connaissances sur ces découvertes à travers la présentation d'objets rares en réel et par la technologie numérique. Les épaves restées au fond de la mer sont présentées virtuellement, en 3D, casques de réalité virtuelle, en hologramme. Le musée organise des visites guidées et présente régulièrement de nouveaux résultats de recherche. De cette manière, il laisse les épaves dans leurs milieux d'origine et maintenir au mieux leur conservation, en évitant de les abîmer et sans avoir les problèmes que le Vasa connait.

Une salle est consacrée au naufrage de l'Estonia en 1994, qui fit 872 morts dans laquelle on peut écouter les appels au secours du commandant de bord du ferry.

Une autre est consacrée à une épave mythique : le Resande Man, dit "Le voyageur".

Le musée Vrak est représentatif d'une nouvelle façon de concevoir la gestion du patrimoine historique, conforme aux nouvelles règles de la muséographie, privilégiant la conservation des objets, quitte à les laisser dans leur environnement d'origine.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Vasa
Musée maritime en Suède
Musée fondé en 2021
Djurgården

Vrak Museum


Svijet

Zgrade i druge građevine

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Zgrade i druge građevine

 pravoslavna crkva silaska Duha svetoga u Markušici, dovršetak gradnje

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Arhitektura u 1810.


Die Swedish Open 1995 im Badminton fanden vom 8. bis zum 12. März 1995 statt.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=30435393-64A3-479F-B5E2-FF0A09B60A84

World Badminton Grand Prix 1995
1995

Swedish Open 1995


ලෙසින්ද හැඳින්වෙන, මෙගක්ලයිටී  යනු, බ්‍රහස්පති ග්‍රහයාගේ   ස්වභාවික චන්ද්‍රිකාවකි. 2000 දී   ස්කොට් එස්. ෂෙපර්ඩ්ගේ නායකත්වය දැරූ, හවායි විශ්වවිද්‍යාලයීය තාරකා විද්‍යාඥයින් කණ්ඩායමක් විසින් සොයා ගත් එයට,  යන තාවකාලික නිල නාමය ලබා දෙන ලදි.

කිලෝමීටර 5.4 ක පමණ විෂ්කම්භයක් සහිත මෙගක්ලයිටී චන්ද්‍රයා,  එහි ග්‍රහ ලෝකය වන බ්‍රහස්පතීට කිලෝමීටර මිලියන  24.687 පමණ සාමාන්‍ය දුරකින්,  දින  792.437 ක කාලයක් ගනිමින් එය වටා පරිභ්‍රමණය වන්නේ, කක්ෂතලයට 150°  ක (බ්‍රහස්පතිගේ සමකයට 148° ක) ආනතියක්  සහිතව, ප්‍රතිගාමී දිශාවට සහ  0.308 ප්‍රමාණයක  උත්කේන්ද්‍රියතාවයක් සහිතවය.

සියුස්ට (බ්‍රහස්පතීට) දාව තේබී සහ ලෝක්‍රස් (කෙසේවුවත් අනෙකුත් කතුවරුන් විසින් මෙම දෙදෙනාට වෙනත් මවක් නම් කෙරෙයි) බිහි කල මෙගක්ලයිටී අනුව යමින්, 2002 ඔක්තෝම්බරයෙහිදී එය නම් කෙරිණි.

අක්‍රමවත් ලෙසින් හා ප්‍රතිගාමී චලිතයෙහි යෙදෙමින්,  22.8 සහ 24.1 ගිමී අතර පරාසයක දුරක් බ්‍රහස්පති ග්‍රහ ලෝකයේ  සිට තබමින් සහ, 144.5° සහ 158.3° අතර වන පරාසයක ආනතීන් දරමින් එය වටා පරිභ්‍රමණය වන චන්ද්‍රයින් අඩංගු   පැසිෆේ කාණ්ඩයට මෙම චන්ද්‍රයා අයත් වෙයි.

ආශ්‍රිත

බ්‍රහස්පතිගේ චන්ද්‍රයෝ
2000දී සොයාගත් තාරකා විද්‍යාත්මක වස්තූන්

මෙගක්ලයිටී (චන්ද්‍රයා)


Estilo Antigo (, abreviado O.S.) e Estilo Novo (, abreviado N.S.) indicam sistemas de datação anterior e posterior a uma mudança de calendário, respectivamente. Comumente, refere-se à mudança do calendário juliano para o calendário gregoriano, conforme promulgado em vários países europeus entre 1582 e o século XX.

Na Inglaterra, País de Gales, Irlanda e colônias americanas da Grã-Bretanha, houve duas mudanças de calendário, ambas em 1752. A primeira ajustou o início de um novo ano do Lady Day (25 de março) para 1.º de janeiro (o que a Escócia havia feito a partir de 1600), enquanto a segunda descartou o calendário juliano em favor do calendário gregoriano, removendo 11 dias do calendário de setembro de 1752 para fazê-lo. Para acomodar as duas mudanças de calendário, os escritores usaram a datação dupla para identificar um determinado dia, dando sua data de acordo com os dois estilos de datação.

Para países como a Rússia, onde não houve ajuste de início de ano, O.S. e N.S. simplesmente indicam os sistemas de datação juliano e gregoriano. Muitos países ortodoxos orientais continuam a usar o calendário juliano mais antigo para fins religiosos.

Grã-Bretanha e suas colônias ou possessões

No Reino da Grã-Bretanha e suas possessões, a Lei do Calendário (Novo Estilo) de 1750 introduziu duas mudanças simultâneas no calendário. A primeira, que se aplicava à Inglaterra, País de Gales, Irlanda e colônias britânicas, alterou o início do ano de 25 de março para 1.º de janeiro com efeito "a partir do dia seguinte a 31 de dezembro de 1751". A segunda (com efeito) adotou o calendário gregoriano no lugar do calendário juliano. Assim, "Novo Estilo" pode se referir tanto ao ajuste do início do ano, quanto à adoção do calendário gregoriano, ou à combinação dos dois.

Ajuste de início de ano
Ao registrar a história britânica, é comum citar a data como originalmente registrada na época do evento, mas com o número do ano ajustado para começar em 1.º de janeiro. Este último ajuste pode ser necessário porque o início do ano civil nem sempre era 1.º de janeiro e era alterado em momentos diferentes em diferentes países. De 1155 a 1752, o ano civil ou legal na Inglaterra começou em 25 de março (Lady Day); assim, por exemplo, a execução de Carlos I foi registrada na época no Parlamento como ocorrendo em 30 de janeiro de 1648 (Estilo Antigo). Em textos mais recentes em inglês, esta data geralmente é mostrada como "30 de janeiro de 1649" (Novo Estilo). A data correspondente no calendário gregoriano é 9 de fevereiro de 1649, a data em que seus contemporâneos em algumas partes da Europa continental teriam registrado sua execução.

A designação O.S./N.S. é particularmente relevante para as datas que se situam entre o início do "ano histórico" (1 de janeiro) e a data de início legal, quando diferentes. Isso foi 25 de março na Inglaterra, País de Gales, Irlanda e colônias até 1752 e até 1600 na Escócia.

Na Grã-Bretanha, 1 de janeiro foi comemorado como o festival de Ano Novo desde o século XIII, apesar do ano registrado (civil) não aumentar até 25 de março, mas o "ano a partir de 25 de março foi chamado de Ano Civil ou Legal, embora a frase Old Style fosse mais comumente usada". Para diminuir os mal-entendidos sobre a data, era normal mesmo em documentos semi-oficiais, como registros paroquiais, colocar uma rubrica estatutária de ano novo após 24 de março (por exemplo "1661") e outra rubrica a partir do final de dezembro seguinte de 1661/62, uma forma de datação dupla para indicar que nas doze semanas seguintes, o ano era 1661 O.S., mas 1662 N.S. Algumas fontes mais modernas, muitas vezes mais acadêmicas (por exemplo, a História do Parlamento) também usam o estilo 1661/62 para o período entre 1º de janeiro e 24 de março por anos antes da introdução do calendário do Novo Estilo na Inglaterra.

Adoção do calendário gregoriano

Através da promulgação da Lei do Calendário (Novo Estilo) de 1750, o Reino da Grã-Bretanha, o Reino da Irlanda e o Império Britânico (incluindo grande parte do que é hoje a parte oriental dos Estados Unidos e Canadá) adotaram o calendário gregoriano em 1752, momento em que foi necessário corrigir em 11 dias. A quarta-feira, 2 de setembro de 1752, foi seguida pela quinta-feira, 14 de setembro de 1752. Reivindicações de que os desordeiros exigiam "Dê-nos nossos onze dias" surgiram de uma má interpretação de uma pintura de William Hogarth.

Outras notações
Os equivalentes latinos, que são usados em muitas línguas, são stili veteris (genitivo) ou stilo vetere (ablativo), abreviado st.v. e, respectivamente, significando , e stili novi ou stilo novo, abreviado st.n. e significando "(de/em) novo estilo". As abreviaturas latinas podem ser capitalizadas de forma diferente por diferentes usuários, por exemplo, St.n. ou St.N. para stili novi. Existem equivalentes para esses termos também em outras línguas, como o alemão a.St. ("alten Stils" para O.S.).

Bibliografia

Ligações externas

Conceitos

Estilo Antigo e Estilo Novo


شلال برايدال ڤيل  هو شلال يقع في يوزيميت في ولاية كاليفورنيا الأمريكية يبلغ ارتفاع الشلال حوالي 188 متراً ويستمر على مدار السنة. يعتبر في مرتبة ال431 عالمياً من حيث الارتفاع.

مراجع

جيولوجيا متنزه يوسيميتي الوطني
شلالات الولايات المتحدة الأمريكية
شلالات مقاطعة ماريبوسا (كاليفورنيا)
شلالات متنزه يوسيميتي الوطني
مواقع جذب سياحي في مقاطعة ماريبوسا (كاليفورنيا)

شلال برايدالفيل