Hélder Rodrigues (Lisboa, 28 de febrero de 1979) es un piloto de rallies portugués. Fue Campeón Mundial de Rally Cross Country del año 2011 y ha participado en siete ocasiones en el Rally Dakar, en el que sus mejores posiciones han sido los terceros puestos en las ediciones 2011 y 2012. Forma parte del Honda Racing Team. Su mochilero es el argentino Javier Pizzolito.

Inició su carrera en el motociciclismo en el año 1994, y su palmarés incluye varios campeonatos nacionales absolutos de enduro clase 250 cc y 125 cc , el  campeonato mundial junior 125 cc (2000), un vicecampeonato del mundo todo terreno clase 450 cc (2000), y el primer lugar rally Estoril - Marruecos de 2010.

Resultados en el Rally Dakar
2006: Motocicleta, 9.º puesto.
2007: Motocicleta, 5.º puesto, victorias en etapas: 2.
2009: Motocicleta, 5.º puesto, victorias en etapas: 1.
2010: Motocicleta, 4.º puesto.
2011: Motocicleta, 3.º puesto, victorias en etapas: 1.
2012: Motocicleta, 3.º puesto, victorias en etapas: 2.
2013 : Motocicleta, 7.º puesto.
2014 : Motocicleta, 5.º puesto.
2015 : Motocicleta, 12.º puesto, victorias en etapas: 2.
2016 : Motocicleta, 5.º puesto, victorias en etapas: 1.
2017 : Motocicleta, 9.º puesto.

Referencias

Nacidos en Lisboa
Pilotos del Rally Dakar
Pilotos de motociclismo de Portugal
Pilotos de rally de Portugal

Hélder Rodrigues


Paul Gordon Barker (né le ), également surnommé Hermes Pan, est l'ancien bassiste, producteur et ingénieur du groupe de métal industriel Ministry de 1986 à 2003. Avant Ministry, Barker est bassiste dans le groupe post-punk de Seattle The Blackouts aux côtés du futur batteur de Ministry Bill Rieflin et de son frère, ancien claviériste / saxophoniste en tournée de Ministry, Roland Barker, de 1979 à 1985.

Ministry
Débutant comme bassiste pour la tournée Twitch de Ministry en 1986, Barker collabore avec le leader Al Jourgensen sur l'album The Land of Rape and Honey en 1988. Durant les presque vingt années où Barker participe au groupe, lui et Jourgensen en sont les seuls membres permanents. La dynamique entre ces deux personnalités différentes façonne le son de Ministry, ainsi que celui d'un certain nombre de projets parallèles dans lesquels ils sont impliqués.

En 2003, Barker quitte le groupe un an après la sortie de leur huitième album Animositisomina. La décision est officialisée après la mort de son père. Bien qu'il ait été dans Ministry pendant près de 18 ans, Jourgensen n'a rien fait pour encourager son départ. "Au fil des ans nous avons eu des relations tendues ainsi que de bons moments, et la dernière tournée n'était pas différente de toutes les autres. Ce qui veut dire que c'était extrêmement difficile, très intense, et très marrant", déclare Barker .

On pense souvent que Jourgensen et Barker sont de proches camarades et que ce dernier a joué un rôle créatif énorme dans le groupe. Jourgensen réfute ces affirmations en disant que leur relation ressemblait plus à un mariage arrangé et "acrimonieux". Il déclare qu'ils n'ont jamais été des amis mais des partenaires de business . Depuis qu'il a quitté Ministry, Barker a pris ses distances avec Jourgensen et les deux n'ont presque rien de positif à dire sur leur relation au sein du groupe.

Barker est cité dans une interview de 2011 selon laquelle il est "dur de regarder" le documentaire Fix: The Ministry Movie du groupe car il ne peut plus s'y associer . Lorsqu'on lui demande dans une interview en 2015 s'il retravaillerait un jour avec Jourgensen, il répond: "Je suis assez convaincu que nous ne travaillerons pas ensemble. Nous avons zéro relation maintenant." Lorsqu'on lui demande pourquoi il a quitté Ministry, il répond qu'il n'avait plus la volonté de supporter la stupidité et a décidé que ça suffisait .

Barker est depuis passé à autre chose et en 2016, semble avoir plus ou moins fait la paix avec Ministry. "Bien sûr, ce fut une période très intense et extrêmement enrichissante. C'était il y a pas mal de temps et j'y pense rarement. Je suis toujours passionné par la musique la plus heavy et la plus laide, et il est maintenant difficile de trouver le temps pour ces activités. Je ne suis pas en contact direct avec Al actuellement" .

En 2018, Jourgensen reprend contact avec Barker. Il le contacte alors qu'ils faisaient tous les deux des apparitions lors de projections pour le documentaire Industrial Accident: The Story of Wax Trax! Records. Jourgensen déclare qu'il était désireux de collaborer avec Barker très rapidement .

Post-Ministry
Depuis 2003, Barker passe son temps à enregistrer de nouveaux morceaux, produisant des groupes comme I Love You But I've Chosen Darkness et collaborant avec des artistes tel que Stayte (sur leur EP 2007 Cognitive Dissonance (The Art of Lying To Yourself)). Il rejoint USSA avec Duane Denison (Tomahawk, ex- The Jesus Lizard) en tant que bassiste. Le premier album de son projet solo Flowering Blight, intitulé The Perfect Pair, est sorti le 19 novembre 2008 via leur site officiel.

En 2011, Barker remixe la chanson Self Inflicted Oppression de Deadly Apples avec des extraits du Psalm 69 de Ministry. Le remix est présenté sur la bande originale du film documentaire Fix: The Ministry Movie .

Barker publie Fix This !!! le 10 avril 2012. Cet album présente des invités tels que Chris Connelly, Ogre, Taylor Momsen, Puscifer, Deadly Apples, Alexis SF Marshall, Joshua Bradford et Devix Szell .

En 2015, Barker rejoint l'affiche de la tournée du supergroupe rock Puscifer en tant que bassiste .

Paul est également l'un des fondateurs de Malekko Heavy Industry Corporation, un fabricant de modules de synthétiseur et de pédales d'effets pour guitare .

Groupes

 The Blackouts (1979-1985)
 Ministry (1986–2003)
 Pailhead (1987–1988)
 Revolting Cocks (1987-1993, 2016-présent)
 Lard (1988–2000)
 Lead into Gold (1988–1990, 2015, 2017-présent)
 1000 DJ homos (1988, 1990)
 Acid Horse (1989)
 PPT (1989)
 Pigface (1990)
 Pink Anvil (2001, 2003)
 U.S.S.A. (2006-présent)
 Flowering Blight (2008)
 Bells into Machines (2013-présent)
 Puscifer (2015-présent, tournée)

Notes de bas de page

Liens externes

 Site officiel de Paul Ion Barker

Membre de Pigface
Bassiste américain de rock
Musicien américain de musique industrielle
Bassiste américain de heavy metal
Ingénieur du son américain
Naissance en février 1959
Pages avec des traductions non relues

Paul Barker


Unicul și adevăratul Tarzan este un film românesc din 2004 regizat de Florin Iepan. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Linda Christian, Julian Lesser, Johnny Shefield.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2004 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2004

Unicul și adevăratul Tarzan


Elazığ (; eski adları ile: Harput, Ma'mûretü'l-Azîz, El-Azîz,), Türkiye'nin Doğu Anadolu Bölgesi'nin Yukarı Fırat Havzası'nda bulunan, on bir ilçeden oluşan il. Konumu itibarıyla; ili doğudan Bingöl, kuzeyden Keban Baraj Gölü aracılığıyla Tunceli, batı ve güneybatıdan Karakaya Baraj Gölü vasıtasıyla Malatya, kuzey batıdan Erzincan illerinin arazileri çevrelemektedir. İlin sınırları 8.327 km²'si kara, 826 km²'si baraj ve doğal göl olmak üzere toplam 9153 km²'lik alanı kapsamaktadır.

Forbes'e göre 2021 yılında Doğu ve Güney Doğu Anadolu Bölgesi'nin en yaşanılabilir ili, Türkiye'nin ise en yaşanabilir 19. ili seçilmiştir. Halk arasında Elazığlı olanlara, Elazığ ağzında kardeş ve ağabey anlamlarına gelen Gakgoş hitabı kullanılır. İlin tarihi MÖ 20. yüzyıla dayanır. Tarihte Anadolu'yu Mezopotamya'ya bağlayan kervan yollarının geçiş güzergâhı içinde önemli yerleşim yeri olmuş, birçok kültüre ev sahipliği yapmıştır. Müslüman, Rum, Ermeni ve Süryani halklarının uzun yıllar birlikte yaşadığı bu bölgede günümüzde hâlâ farklı kültür ve medeniyetlerin kalıntıları görülmektedir. Elaziz'in adı, 17 Aralık 1937 tarih ve 3785 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 10 Aralık 1937 tarih ve 7806 sayılı kararname ile Elazığ olarak değiştirilmiştir.

Tarihçe

Elazığ, eski Harput'un devamı niteliğindedir. Bu nedenle Elazığ tarihi Harput tarihi ile birlikte ele alınmaktadır. Harput, Anadolu'yu Mezopotamya'ya bağlayan kervan yollarının geçiş güzergâhı içinde yer almış, birçok kültüre ve medeniyete ev sahipliği yapmıştır. Harput'un, bilinen en eski sakinleri MÖ 2000'li yıllarda Doğu Anadolu'ya yerleşmiş Hurriler'dir. Hurriler'in ardından Hitit hakimiyetine girmiş, çok sürmeden MÖ 9. yüzyıl itibarıyla Doğu Anadolu'da devlet kuran Urartular hüküm sürmüştür. Harput, 1085 yılında Türklerin eline geçmiş, daha sonra İlhanlılar, Dulkadiroğulları, Akkoyunlular ve Safeviler hükmetmiştir. 1516 yılında gerçekleşmiş olan Çaldıran Muharabesi sonrasında Osmanlı Ordusu tarafından fethedilmiştir. Sonralarında Harput'taki yaşamın, şimdiki Elazığ Merkez İlçesi'nin bulunduğu ovaya 19. yüzyıl ortalarında taşınması ve çevre ilçelerin bağlanması ile birlikte bugünkü Merkez İlçe ve 10 ilçeyi kapsayan Elazığ ili sınırları oluşmuştur. Esas gelişimini Cumhuriyet yıllarının başında göstermeye başlamıştır. Sultan Abdulaziz'in tahta çıkmasıyla, Ahmed İzzet Paşa devrinde tayin edilen vali teklifiyle 1867 yılında şehre Ma'mûretü'l-Azîz adı verilmiş, halk arasında telaffuz zorluğu nedeniyle kısaca Elaziz olarak söylenmiştir. Elaziz ilinin adı, 17 Aralık 1937 tarih ve 3785 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 10 Aralık 1937 tarih ve 7806 sayılı kararname ile Elazığ olarak değiştirilmiştir.

İlk Çağ dönemi

Elazığ bölgesinin ilk yazılı tarihi Hitit tabletlerindeki bilgilerle aydınlatılmıştır. Yazılı bilgilerde elde edilen bulgulara göre yöre İşuva adıyla anılmaktaydı. Arkeolojik kazılarla birlikte bölgedeki Hitit varlığı teyit edilmiştir. MÖ 12. ve MÖ 7. yüzyıllar arasında bölgeye kökenleri Hurrilere dayanan Urartu Devleti hâkim olmuştur. Yazılı belgeler haricinde Harput Kalesi, Altınova Norşuntepe'de ortaya çıkarılan Urartu yerleşkesi, Palu Kalesi ve İzoli çivi yazılı kitabelerine ait bulgular ile Urartu hakimiyetindeki dönemi aydınlatılmıştır. MÖ 7. yüzyıl ile birlikte Asur ve İskit Akınları ile Urartu Devleti zayıflamış, Harput ve bölgesi Med egemenliği altına girmiştir. Kısa süren Med hakimiyeti ardından Pers hakimiyetine girmiş, MÖ 4. yüzyıl döneminde Pers İmparatorluğunun tarihe karışmasının ardından Elazığ yöresi Sofen Krallığı olarak adlandırılmıştır. Sonrasında Romalılar hakimiyetinde kalan Elazığ bölgesi, MS 6. yüzyıla kadar sık sık Bizans ile Sasani hakimiyetinde el değiştirmiştir.

Bizans dönemi ve Türk hakimiyetine geçiş

Elazığ bölgesi 7. yüzyıldan itibaren ikinci Bizans hakimiyetine kadar Bizans - Arap mücadelelerine sahne olmuş ve 10. yüzyıl itibarıyla tam anlamıyla Bizans hakimiyetine girmiştir. 1071 Malazgirt Meydan Muharebesi ile birlikte Elazığ bölgesi de Türklerin hakimiyeti altına girmiş; 1085 yılında Çubuk Bey önderliğinde Çubukoğulları Beyliği kurulmuştur. Yine Beylik'in hakimiyeti uzun sürmeyerek, bölge 1110 yılında Belek Gazi önderliğinde Artuklular'ın eline geçmiştir. Belek Gazi'nin ardından hükümdarlık önce Davud, sonra Davud'un kardeşi İmadeddin Ebu Bekir'in eline geçerek burada Harput Artukluları diye adlandırılan bağımsız bir beylik kurmuştur. 1234 yılında bu beyliğe son veren Anadolu Selçukluları'nın hakimiyetini sonraki dönemlerde sırasıyla Dulkadiroğulları, Kadı Burhaneddin, Timur ve Akkoyunlu egemenlikleri izledi. 16. yüzyıl başlarında bir süre Safevi hakimiyetinde kalan topraklar 1514 yılında Osmanlı egemenliğine girdi.

Cumhuriyet Dönemi ve Yakın Tarih

Elazığ, gelişme ve büyümeye Cumhuriyet yıllarının başında başlamıştır. Cumhuriyetin ilk yıllarında Harput'tan şimdiki Elazığ ilçesi ve şehir merkezi olan Uluova'ya yeni modern yerleşkeler kurulmuş, çeşitli bölgelerinde düz arazide tarım yapılmaya başlanmıştır. Cumhuriyetin ilanı ile birlikte yaşanan olaylar ve 1925 yılındaki Şeyh Said tarafından Ergani ilçesine bağlı Eğil bucağında başlayan isyan, Elazığ'a da sıçramış; bölgede 1 ay süreyle sıkıyönetim ilan edilmiştir. Atatürk 1937 yılında şehre bir ziyarette bulunmuştur. Elaziz'in adı, 17 Aralık 1937 tarih ve 3785 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 10 Aralık 1937 tarih ve 7806 sayılı kararname ile Elazığ olarak değiştirilmiştir. Cumhuriyet tarihinde çeşitli dönemlerde şehirde şeker ve çimento fabrikaları açılmış; bunların yanı sıra çeşitli maden ve mermer fabrikaları ile halkın bir bölümüne istihdam ve ekonomisine katkı sağlamıştır. Cumhuriyet döneminin en önemli olaylarından biri de 2010 yılında yaşanan depremdir. Depremde 41 kişi ölmüş, yüzlerce kişi yaralanmıştır. Boğaziçi Üniversitesi Kandilli Rasathanesi ve Deprem Araştırma Enstitüsü'nün verilerine göre; saat 04.32'deki ilk depremin ardından bölgede büyüklükleri 5.5 ile 3.0 arasında değişen 84 sarsıntı, büyüklü küçüklü toplamda 796 artçı deprem kaydedilmiştir. Şimdi ise 2020 yılında 24 Ocak saat 20.55'te 6.8 büyüklüğünde bir deprem yaşanıp 1000'i aşkın sarsıntılar olmuştur. Birçok binada yıkımlar olmuş. Göçük altında onlarca kişi hayatını kaybetmiştir. Deprem sonrası Elazığ'da TOKİ destekli imar faaliyetleri başlamış, ve kentin büyük bir kısmında yeni konutlar yapılmıştır.

Coğrafya

Konum

Elazığ Doğu Anadolu Bölgesi'nin güneybatısında, Yukarı Fırat Bölümü'nde yer almaktadır. Toplam alanı 9153 km²'yi bulan ve bu alanı ile Türkiye topraklarının %1,2'sini kaplayan il sahası, 40º 21 ile 38º 30 doğu boylamları, 38º 17 ile 39º 11 kuzey enlemleri arasında kalmaktadır. Şekil olarak kabaca bir dikdörtgene benzeyen ve etrafını çevreleyen sular nedeniyle Türkiye karasını andıran Elazığ topraklarının doğu-batı doğrultusundaki uzunluğu yaklaşık 150 km, kuzey-güney yönündeki genişliği ise yaklaşık 65 km civarındadır. İlin deniz seviyesinden ortalama yüksekliği (rakımı) 1067'dir. İli, doğudan Bingöl, kuzeyden Tunceli, batı ve güneybatıdan Malatya, güneyden ise Diyarbakır ilinin arazileri çevrelemektedir. Aynı zamanda Elazığ ili; doğu, batı ve güneyinden, Güneydoğu Toroslar'ın batı uzantıları ile çevrilidir. Elazığ ilinin sınırlarının 8.327 km²'si kara, 826 km²'si baraj ve doğal göldür. İl Sınırları içindeki en önemli akarsu Fırat ve kollarıdır. 86 km² yüzölçümü olan Hazar Gölü, il merkezine 30 km mesafededir. Ayrıca Elazığ Keban, Karakaya, Kralkızı ve Özlüce gibi önemli baraj gölleri ile çevrilidir.

İklim
Elazığ, karasal iklimin etkisindedir. Önceden yaz ayları sıcak ve kurak, kış ayları ise soğuk ve sert geçse de ilde ki su potansiyeli nedeniyle Elazığ çevresine yapılan barajlar, il genelinde ikilimi fazlasıyla yumuşatmıştır. Bölge iklim koşullarına göre, çok daha ılıman bir iklim hüküm sürmektedir. En fazla kış ve ilkbahar aylarında yağış alan ilde bu iklim yapısı tarımsal ürünlerde çeşitliliği arttırmıştır.

Yıllık sıcaklık ve yağış değerleri

Bitki örtüsü
Karasal iklimin hakim olduğu Elazığ, doğal bitki örtüsünün giderek yok olmasıyla birlikte bozkır (step) görünümündedir. Dağlarının yüksek kesimlerinde meşe ormanlarına rastlanır. Ormanları genellikle bozuk baltalık olarak bilinen sağlıksız ağaçlardan oluşmaktadır.

Coğrafi yapılar

Dağlar
İlin önemli dağları, Hacı Ali (2517 m) Akdağlar (2450 m), Hazarbaba (2347 m), Mastar Dağı (2148 m), Haşto Dağı (2069 m), Asker Dağı (1768 m), Hasan Dağı (2118 m), Yaylım Dağı (2097 m), Taşkele Dağı (1430 m), Meryem Dağı (1490 m.) olarak sıralanabilir. Elazığ ili doğu, batı ve güney bölgelerinden Güneydoğu Toroslar'ın batı uzantıları ile çevrilidir. İlin batısı, Hasan Dağları (2118 m.), Bulutlu Dağı (2004 m.), Karga Dağı (1925 m.) ve Kamışlık Dağı (2016 m.) yer alır. Güneyinde Meryem Dağı (1490 m.) bulunmaktadır.

Akarsular
Elazığ ilinde, Palu İlçesi'nde Keban Baraj Gölü'ne karıştığı noktaya kadar 500 km. uzunluğunda 42000 km²'lik akaçlama havzasıyla Murat Nehri bulunur. Bunun yanı sıra Karasu ile Murat Nehri kollarının Keban İlçesinin kuzeyinde birleşimiyle güneybatı yönünde akan 2800 km uzunluğu ile bilinen Fırat Nehri bulunmaktadır.

Ovalar
Elazığ ilinde; ilçe merkezinin kurulu olduğu Elazığ Ovası (Uluova) ile birlikte, Yarımca Ovası, Behremaz (Sivrice) Ovası ve Kuzova olmak üzere 4 ova bulunmaktadır. Bunlardan Elazığ ve Palu ovası, Elbistan-Malatya-Uluova-Palu-Muş çöküntü alan dizisi içinde yer almaktadır. Özellikle Cumhuriyet dönemi başlarında Uluova'ya (Elazığ Ovası) Harput'tan yoğun göç yaşanarak şimdiki Elazığ yerleşkesi kurulmuştur.

Göller
Elazığ ilinde Gölcük ya da Sivrice adıyla da bilinen uzunluğu yaklaşık 22 km, genişliği 5–6 km uzunluğunda il merkezine 25 km uzaklıkta Hazar Gölü bulunmaktadır. Aynı zamanda Keban ilçesinde bulunan Keban Baraj Gölü ve Cip Baraj Gölü olmak üzere iki adet baraj gölü bulunmaktadır.

Yönetim

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23).

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Elazığ Valisi, Ömer Toraman'dır. 1.10.2021/467 sayılı kararla, İçişleri Bakanlığı Genel Sekreteri iken atanmıştır.

Elazığ Belediye Başkanı, 1980 Elazığ doğumlu Şahin Şerifoğulları (AK Parti), 31 Mart 2019 seçimlerinde %40,38 oy oranıyla seçilmiştir. Elazığ Belediye meclisi ise 20 AK Parti, 4 İYİ Parti ve 13 MHP olmak üzere 37 üyeden oluşur.

2018 Genel seçimlerinde, Elazığ'ı temsilen TBMM'de AKP'den dört milletvekili (Metin Bulut, Sermin Balık, Zülfü Tolga Ağar, Zülfü Demirbağ), CHP'den bir milletvekili (Gürsel Erol) seçilmiştir.

2023 Genel seçimlerinde ise, Elazığ'ı temsilen TBMM'de AKP'den üç milletvekili (Erol Keleş, Ejder Açıkkapı, Mahmut Rıdvan Nazırlı), MHP'den bir milletvekili (Semih Işıkver) ve CHP'den bir milletvekili (Gürsel Erol) seçilmiştir.

Demografi

Toplumsal yapı

Elazığ'da 11. yüzyıldan günümüze kadar Selçuklular, Memlükler, Çubukoğulları, Artuklular, Dulkadiroğulları, Akkoyunlular, Eretna (Kadı Burhaneddin Ahmet) Devleti, Osmanlı İmparatorluğu, Türkiye Cumhuriyeti gibi Türk Devlet ve Beylikleri hüküm sürmüştür. Müslümanlar, Rumlar, Ermeniler ve Süryaniler uzun yıllar birlikte bu bölgede yaşamışlardır.

Nüfus
Nüfus bakımından Doğu Anadolu Bölgesi'nin Van, Erzurum ve Malatya illerinden sonra en büyük dördüncü ilidir. Gelişmişlik bakımından bölgenin en gelişmiş illerinden biri olarak kâbul edilir.  Kentteki nüfus çoğunluğunu şehrin yerli halkı oluşturmakla beraber, nüfusun geri kalanını komşu şehirlerden ve ilde bulunan üniversite dolayısıyla farklı şehir ve ülkelerden gelenler oluşmaktadır. Son zamanlarda doğum oranındaki artışın yanı sıra; batı illeri çoğunu oluşturmakla beraber, il dışına kısmi göç vermektedir. Aynı zamanda son dönemlerde yaşam ve imkân şartları dolayısıyla, kırsal bölgelerden çoğunluğu il merkezine olmak üzere ilçelere yaşanmaktadır.

Güncel Nüfus Değerleri (TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Elazığ ili nüfusu: 591.497'dir. Bu nüfusun % 84,25' u şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 9.383  km2'dir. İlde  km2'ye 63 kişi düşmektedir. (Bu sayı Merkezde 201'dir.)  İlde yıllık nüfus artış oranı % 0.58 olmuştur. Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Merkez ilçe (% 1,71)- Maden (-% 8,21)

6 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 10 ilçe, 20 belediye, bu belediyelerde 152 mahalle ve ayrıca 550 köy vardır.

{| class="wikitable"
|-bgcolor="#33FFCC"
| colspan="12" |2022 yılı sonunda Elazığ ili ve ilçelerinin yerleşim yeri ve  nüfusla ilgili sayısal bilgileri
|-
|-bgcolor="#CCFFCC"
|İlçe
|Nüfus
2021
|Nüfus
2022
|Nüfus
Artışı %
|Belediye
Sayısı
|Mahalle
Sayısı
|Köy
Sayısı
|Köy
Nüfusu
|Şehir
nüfusu
|Şehirde
oturan %
|Alanı
 km2| km2'ye düşen kişi|-
|Ağın
|2.746
|2.610
| -5,08
|1
|4
|16
|985
|1.625
|62,26
|242
|11
|-
|Alacakaya
|5.993
|5.831
| -2,74
|1
|6
|10
|3.394
|2.437
|41,79
|318
|18
|-
|Arıcak
|13.732
|13.426
| -2,25
|4
|23
|10
|3.394
|10.032
|74,72
|354
|38
|-
|Baskil
|12.100
|11.605
| -4,18
|1
|6
|60
|6.900
|4.705
|40,54
|1318
|9
|-
|Karakoçan
|28.436
|28.401
| -0,12
|2
|9
|88
|11.088
|17.313
|60,96
|1049
|27
|-
|Keban
|6.210
|5.906
| -5,02
|1
|4
|30
|2.051
|3.855
|65,27
|641
|9
|-
|Kovancılar
|39.464
|38.913
| -1,41
|1
|13
|76
|13.394
|25.519
|65,58
|960
|41
|-
|Maden
|9.693
|8.929
|-8,21|1
|2
|38
|5.600
|3.329
|37,28
|819
|11
|-
|Merkez|443.363
|451.029|1,71|5
|64
|135
|36.194
|414.835
|91,98
|2243
|201|-
|Palu
|18.648
|17.655
| -5,47
|2
|14
|37
|6.325
|11.330
|64,17
|730
|24
|-
|Sivrice
|7.703
|7.192
| -6,86
|1
|7
|50
|3.851
|3.341
|46,45
|710
|10
|-
|-bgcolor="#AFEEEE"
|Elazığ|588.088|591.497|0,58|20|152|550|93.176|498.321|84,25|9.384|63|}
 İlin yıllara göre nüfusları

Ekonomi

İlin ekonomisi sanayi, tarım ve ticarete dayanır. Keban Barajı'nın yapılmasından sonra tarıma elverişli toprakların bir kısmı su altında kaldığından, tarım alanlarının azalması paralelinde sanayi canlanmıştır. Gayri safi gelirinin %30'u sanayi, %10'u ticaret ve %25'i tarım sektöründen elde edilir.

Tarım
İlin ovaları az, fakat çok verimlidir. Bol suları bulunan büyük akarsuların suladığı bu ovalarda; buğday, arpa, pirinç, şeker pancarı, tütün, fasulye, nohut, mercimek, fiğ, burçak, soğan, sarımsak, pamuk, üzüm, elma, armut, kayısı, ceviz, badem ve dut yetişir. Yetiştirilen ürünler arasında lahana, kavun ve çilek önemli gelir kaynağı haline gelmiştir. Şehirde yetiştirilen üzümler şarap endüstrisinde kullanılmaktadır.

Madencilik
Elazığ, madenciliğin tarımla yarıştığı ve hatta tarımı geçtiği bir yerdir. Topraklarında bakır, krom, simli kurşun ve betonit gibi başlıca maden kaynakları bulunmaktadır. Ergani Bakır İşletmesi'nde blister, bakır, sülfürik asit ve prit tüvenan cevher istihsal edilir. Diğer maden işletmeleri Guleman Krom İşletmesi, Ferro Krom Tesisleri ve Elazığ Betonit Fabrikası'dır. Bunun yanı sıra Alacakaya ve Arıcak ilçelerinde mermer çıkarılmaktadır. Kendine has özelliği bulunan Elazığ mermerini işlemek üzere son senelerde birçok mermer işleme fabrikası kurulmuştur.

Sanayi
Elazığ topraklarının maden bakımından zengin oluşu ve Türkiye'nin en büyük hidroelektrik santrallerinden birinin bu ilde olması nedeniyle sanayi gelişmiştir. İrili ufaklı 1200 sanayi iş kolu vardır. Elazığ, sanayi alanında Doğu Anadolu Bölgesi'nde önemli bir yere sahiptir. Özellikle Organize Sanayi Bölgesi'nin kurulması ile fabrika sayısı hızla artmıştır. 49 fabrikalık sanayi bölgesinde 20 fabrika inşaatı tamamlanarak üretime geçmiştir. Diğerlerinin inşaatı devam etmektedir. Un, deri, şeker, çimento, pamukyağı, pamuk ipliği, kiremit, yün, süt, yem, azot, süper fosfat, kireç, plastik boru, tüpgaz imalatı ve dolum, kâğıt, tekstil, meşrubat, matbaacılık, mermer, ayçiçek yağı, ayakkabı, mobilya, sabun, tıbbi malzeme fabrikaları başlıca büyük sanayi kuruluşlardır.

Kültür ve sanat
Geçmişte Müslümanlar, Rumlar, Ermeniler ve Süryaniler'in uzun yıllar birlikte yaşadığı bu bölgede günümüzde hala farklı kültür ve medeniyetlerin izleri görülmektedir. Çeşitli medeniyetlere ev sahipliği yapan bölgede tarihin çeşitli dönemlerinde çok kültürlü bir yaşayış biçimi görülmüştür. Kültürler; şehrin yemeklerine konuşma diline ve müziğine yansımış uzun tarihler boyunca canlılığını yitirmeden günümüze ulaşmıştır. Günlük hayatta duyduğumuz birçok türkü ve ağıtların doğduğu Harput Musikisi ve bununla süregelen Kürsübaşı Geleneği, şehrin önemli kültürel ve sanatsal birikimlerindendir.

Müzik
Harput müziği, Elazığ mahalli müzik konusunda da Osmanlı sarayının hemen arkasında yer almıştır ve bugün hala müzik geleneği kürsübaşı denilen geleneksel etkinliklerle de icra edilmektedir. Mamoş, Necibem, Kar Mı Yağmış, Hüseynik'ten Çıktım Şeher Yoluna, Ahçik Türküleri Harput musikisinin sayısız eserlerinden bazılarıdır.

Kürsübaşı geleneği

Eski Harput evlerinde soba biçimli bir masa etrafında bireylerin sohbet etmek, eğlenmek ve bağları güçlendirmek amacıyla bir araya geldiği gelenektir. Bu toplantılarda güncel olaylar konuşulmuş ve Harput Musikisi'nden eserlere yer verilmiştir. 2010 yılı itibarıyla bu gelenek, UNESCO Dünya Kültür Mirası Temsili Listesi'ne kabul edilmiştir.

Elazığ ağzı

Harput ağzı olarak da bilinen Elazığ ağzı, Türkiye Türkçesi ağızlarının doğu grubunda yer almaktadır. Kullanılan kelime ve telaffuzlar temelini Harput'tan alır. Git- (gitmek) fiilinin Elazığ ağzı 1.2.3. tekil ve çoğul şahıs telaffuzları şöyledir:1. tekilde (ben) kelimenin sonuna -im eki getirilir. Örneğin: Gid -(i)yor -um kelimesinde -yor eki atılarak 'Gidim' şeklinde telaffuz edilir.2. tekilde (sen) kelimenin sonuna -isin eki getirilir. Örneğin: Gid -(i)yor -sun kelimesinde -yor eki atılarak 'Gidisin' şeklinde telaffuz edilir.3. tekilde (o) kelimenin sonuna -i eki getirilir. Örneğin: Gid -(i)yor kelimesinde -yor eki atılarak 'Gidi' şeklinde telaffuz edilir.1. çoğulda (biz) kelimenin sonuna -ik eki getirilir. Örneğin: Gid -(i)yor -uz kelimesinde -yor eki atılarak 'Gidik' şeklinde telaffuz edilir.2. çoğulda (siz) kelimenin sonuna -isiz eki getirilir. Örneğin: Gid -(i)yor -sun -uz kelimesinde -yor eki atılarak 'Gidisiz' şeklinde telaffuz edilir.3. çoğulda (onlar) kelimenin sonuna -iler eki getirilir. Örneğin: Gid -(i)yor -lar kelimesinde -yor eki atılarak 'Gidiler' şeklinde telaffuz edilir.

Halk oyunları

Çayda Çıra, halay türünden halk oyunudur. Dünyada "Mumlu Dans" olarak da bilinir. Genellikle sazsız olarak, "nanay" adı verilen türküler eşliğinde oynanır. Eskiden yalnızca kadınlar oynarken, günümüzde halk oyunları toplulukları tarafından gösteri amacıyla kadınlı erkekli oynanmaktadır. Günümüz Elazığ yöresi düğünlerinde oldukça yaygındır.

Yöresel Yemekler
Elazığ mutfağında 150'ye yakın yemek ve tatlı çeşidi bulunmaktadır. Bunlardan bazıları Harput köfte, peynirli ekmek, orcik, içli köfte, gömme, dolanger, ekmek tatlısı ve patiladır. Yöre yemeklerinin tarihi Harput'a dayanmakta ve Türk yemek kültürü ile benzerlikler göstermektedir. Yörede yaygın olarak yapılan tatlılarından biri yöreyle özdeşleşen ve halk arasında cevizli sucuk olarak da bilinen orciktir. Orcik, üzüm ya da dut şırası ve ceviz kullanılarak yapılmaktadır. Bunun yanı sıra Elazığ ovasında Sürsürü bağlarında, "Sürsürü Üzümü" olarak da bilinen Öküzgözü Üzümü yetişmekte; yapılı, kalıcı, kırmızı meyvemsi, dolgun ve hafif taneli oluşuyla ve yıllandırılmaya uygunluğuyla şarap yapımında kullanılmaktadır.

Sanat Etkinlikleri
Uluslararası Çayda Çıra Film Festivali

İlk olarak 24 Ekim 2008 tarihinde tertiplenen; Türk sinema ve tiyatro sanatçılarının katılımlarıyla, film gösterimleri ve etkinliklerin Elazığ'da yapıldığı film ve sanat festivalidir. Her yıl festivale katılan sanatçı konuklara bir de Çayda Çıra Onur Ödülü ve Çayda Çıra Özel Ödülü verilmektedir. 2013 yılı itibarıyla uluslararası statü kazanan, 2008'den bugüne tertiplenmekte olan festivale Türkan Şoray, Oya Aydoğan, Fatma Girik, Nuri Alço, Ediz Hun, Ata Demirer gibi Türk sinema ve tiyatro sanatçılarından önemli isimler katılmıştır.

Harput Senfonisi
Kültür ve Turizm Bakanlığı, Elazığ Valiliği, Ankara Elazığ Kültür ve Tanıtma Vakfının tertiplediği; Çukurova Devlet Senfoni Orkestrası ve mahallî Elazığ sanatçılarının ortak çalışması ile şefliğini Bujor Hoinic'in yaptığı Harput Senfonisi organizasyonu, ilk olarak 31 Mayıs 2013 tarihinde Elazığ'da icra edilmiş; daha sonra 26 Mayıs 2014 tarihinde Ankara TRT Stüdyolarında, 26 Aralık 2015 tarihinde İstanbul Cemal Reşit Rey Konser Salonunda düzenlenmiştir. Organizasyonlarda Elazığ - Harput musikisinden eserler yer almıştır. Ayrıca organizasyon 2013-2014 yıllarında TRT Müzik, 2015 yılında Kanal 23'ten canlı yayımlanmıştır.

Hazar Şiir Akşamları
Elazığ Valiliği tarafından tertiplenen ve Fırat Şiir Akşamları adıyla başlayıp 1992 yılından bu güne düzenlenen (1994 ve 2015 yılları hariç) uluslararası şiir festivalidir. İlk olarak 5 Aralık 1992 tarihinde Fırat Şiir Akşamları adıyla düzenlenmiş; alınan kararlarla 22 Eylül 1995 tarihi itibarıyla Hazar Şiir Akşamları, 26 Haziran 1998 tarihi itibarıyla Hazar Şiir ve Musiki Akşamları, 13 Haziran 2000 tarihinden günümüze Uluslararası Hazar Şiir Akşamları adıyla tertiplenmiştir.

 Konum

 Spor

Kentin futbol takımlarından Elazığspor, 2013-14 sezonunda Süper Lig'i on altıncı olarak bitirmiş ve 1. Lig'e düşmüştür. 2020-2021 sezonunda Spor Toto 2. Lig Kırmızı Grup'ta ligi 18. tamamlayarak 3. Lig'e düşmüştür. 23 Elazığ FK ise halen Spor Toto 3. Lig'de mücadele etmektedir. Elazığspor en büyük başarısını 2002-2004 yılında Süper Lig'de oynayarak elde etti. Kentte Elazığspor, 23 Elazığ FK, ve birçok amatör takım bulunmaktadır. Elazığspor'un forma rengi bordo-beyazdır ve maçlarını geçici olarak Elazığ Doğukent Stadyumu'nda oynamaktadır. 2019-2020 sezonunda Elazığspor'un, 6.8 büyüklüğündeki depremin ardından Türkiye Futbol Federasyonu'na (TFF) yaptığı ligden çekilme talebi kabul edildi ve ligden çekildi. Daha sonra 2020-2021 sezonunda ligi 18. tamamlayıp 3. Lig'e düştü.

İlin Türkiye Erkek Sağırlar 1. Lig'inde Elazığ Belediyesi destekli Elazığ Belediyesi İşitme Engelliler Futbol Takımı adında bir futbol takımı vardır.

Ayrıca basketbol dalında Elazığ İl Özel İdarespor adında kadın basketbol takımı bulunmaktadır. 2020-2021 sezonunda Avrupa'da EuroLeague'de Elazığ ve Türkiye'yi temsil etmiş, çeyrek finale çıkma başarısı elde etmiştir.

Önemli spor tesisleri: Elazığ Atatürk Stadyumu (13.923), Fırat Üniversitesi Spor Salonu (5.000), Olimpik Kapalı Yüzme Havuzu (1.000), Elazığ Hipodromu (2.500), Elazığ Doğukent Butik Stadyumu (2.600).

Altyapı
 Sağlık
Elazığ'da her 100.000 kişiye 502 hastane yatağı düşmektedir. Bu oran, 262 olan Türkiye ortalamasının iki katından fazladır. Elazığ'da 2002-2006 yılları arasında toplam hekim sayısı %15,4; diş hekimi sayısı %26,15; diğer sağlık personellerinin sayısı ise %13,64 artmıştır. Elazığ, Devlet Planlama Teşkilatı tarafından 2003 yılında yapılan sağlık sektörü gelişmişlik sıralamasında sağlık sektöründe en gelişmiş iller bazında 12. sıradır. Fırat Üniversitesinin tıp fakültesi bünyesinde bulunan araştırma hastanesi, TRB1 bölgesi ve bölge dışına hizmet veren önemli hastanelerden biridir. Elazığ sağlık sektöründe epey gelişmiş bir il olup CNBC-e Business dergisinin yaptığı araştırmalara göre Türkiye'nin en iyi sağlık altyapısına sahip ikinci şehridir.

Ulaşım
Elazığ ili, Doğu Anadolu Bölgesi'nin geçiş merkezi konumundadır. Elazığ, Türkiye'nin dört bir yanına ana yollarıyla bağlı olup ayrıca demir yolu ve hava yolu ulaşımına da sahiptir. Keban Barajı'nın yapımıyla Elazığ'ın bazı ilçeleri ve komşu illere bağlı ilçeleriyle Keban Baraj Gölü'nden feribotla yapılmaktadır.

Kara yolu ulaşımı
İlin en önemli kara yolu bağlantısı; [Ankara]-[Kayseri] -[Malatya] üzerinden gelerek Tunceli ve Erzurum'a giden devlet yoludur. Bu kara yolunun 156 km'si Elazığ İl sınırları içindedir. Yolun Elazığ-Palu kesiminin 87. km sindeki Kovancılar yöresinden kuzeydoğuya ayrılan bir kol; Bingöl ve Muş üzerinden Van'a kadar ulaşmaktadır.

İlin ikinci önemli devlet yolu Diyarbakır ve Mardin üzerinden Suriye sınırında Nusaybin ve Cizre, Irak sınırında Habur sınır kapılarına kadar ulaşır.

Hava yolu ulaşımı

Kara ve demir yollarının yanında Elazığ'a hava yolu ile de ulaşmak mümkündür. Elazığ'a Türkiye'nin bütün illerinden her gün Ankara ve İstanbul bağlantılı olarak ve diğer bazı illerden direkt uçuş ile ulaşım imkânı mevcuttur. Elazığ Hava Meydanı'nın yapımına 1938 yılında başlanmış, 1940 yılında hizmete sunulmuştur. Meydanın, 1720 x 30 m ebadında, 13/31 numaralı 1 adet pisti, 120 x 18 m ebadında taksirut ve 200 x 42 m ebadında 1 adet uçak park apronu mevcuttur. Yüzeyi asfalt kaplama olan pistin özel aydınlatma sistemi 1996 yılında yapılarak hizmete sunulmasıyla meydandan gece uçuşları da gerçekleştirilebilmektedir. Meydana bağlı Harput VOR istasyonu, yurt içi ve yurt dışına sefer yapan hava araçlarına (transit uçuşlara) hizmet veren VOR / DME cihazlarıyla meydan içerisi de NDB cihazıyla donatılmıştır. 2006 yılında temeli atılan yeni pist, 15 Mart 2009 tarihinde açılmıştır. Ağustos 2010'da temeli atılan hava alanı üst yapı ve terminal binası 20 Ekim 2012'de hizmete hazır hale getirilmiştir. Meydanın şehirden uzaklığı 12 km olup, ulaşım otobüs ve taksi işletmeciliği ile sağlanmaktadır. Meydanda, otopark, kafeterya, VIP / CIP salonları da bulunmaktadır. Ayrıca yeni yapılan pistle bölgede en büyük hava alanı konumunda bulunmaktadır.

Demir yolu ulaşımı

Elazığ İl merkezi Malatya'dan gelerek Maden ve Ergani üzerinden Diyarbakır'a giden demir yoluna 1934 yılında bağlanmıştır. Bu hat Elazığ İli'nden geçerek Tatvan'a ulaşır. 1998 yılından beri Elazığ - Ankara arasında Mavi Tren hizmete girmiştir.Gardan her gün karşılıklı olarak, Malatya - Gaziantep - Adana ve Mersin'e Fırat Ekspresi, haftanın dört günü 4 Eylül Mavi Treni karşılıklı Ankara - Elazığ, Elazığ - Ankara, haftanın üç günü posta yolcu treni, haftanın iki günü Van Gölü Ekspresi, haftanın bir günü Şam Ekspresi, haftanın bir günü Transasya Ekspresi seferleri yapılmaktadır.
Malatya-Sivas-Kayseri-Ankara-Eskişehir-Bilecik-İstanbul (Haydarpaşa), Kütahya-Balıkesir-Manisa-İzmir-Konya-Afyon illerine ekspres treni ile yolcu taşımacılığı gerçekleştirilmektedir. Elazığ - Malatya arasında günlük ortalama 3 - 4 seferin yapıldığı gardan ortalama 75 - 100 adet yolcu, 450 - 500 ton yük taşımacılığı yapılmaktadır. İl sınırları içerisindeki Demiryolu uzunluğu 272 km olup, İl sınırları dahilinde Kuşsarayı, Pınarlı, Baskil, Şefkat, Yolçatı, Uluova, Kürk, Gezin, Maden, Yurt, Çağlar, Konak, Murat bağı, Palu, Beyhan ve Suveren istasyonları mevcuttur.

Su yolu taşımacılığı
Keban Baraj Gölü üzerinde Elazığ - Pertek, Elazığ - Çemişgezek, Elazığ - Ağın ve Baskil - Malatya arasında ulaşım feribotlarla sağlanmaktadır. Ayrıca Elazığ'da turizm sektöründe son yıllarda gelişmeye başlamıştır. Mavi bayraklı Sivrice gölü kıyısındaki turistik tesisleri ayrıca kış turizminin bölgedeki en güzel örneği olan Hazarbaba kayak merkezi göl manzarasına sahip bir kayak merkezidir. Özellikle Harput'taki yazın serin kışın ise sıcak olma özelliğine sahip Buzluk Mağaraları, Keban Barajı, gezilip görülmesi gereken yerler arasında yer alır.

Eğitim
Elazığ, eğitim alanında tarih boyunca çevre il ve bölgelerin merkezi konumu olmuş; eski Harput'a Amerikan kolejleri ve diğer yabancı kolejler, Kur'an ve ilim eğitiminin verildiği medreseler kurulmuştur. TÜİK'in 2014 verilerine göre ilin okuryazar oranı %96'dır (401.954 kişi).

Fırat Üniversitesi

Fırat Üniversitesi, ilk olarak 1967 yılında Elazığ Yüksek Teknik Okulu olarak açılmıştır. Aynı yıl içinde Ankara Üniversitesi Senatosunun Elazığ Veteriner Fakültesi'nin kurulmasını öngören kararı Millî Eğitim Bakanlığınca onaylanmıştır. Teknik Yüksek Okul, 1184 Sayılı Kanunla 1969 yılında Elazığ Devlet Mühendislik ve Mimarlık Akademisine (EDMMA) dönüşmüş, Veteriner Fakültesi de 1970 yılında Ankara Üniversitesine bağlı olarak öğretime açılmıştır. Kuruluşu 11 Nisan 1975 tarih ve 1873 Sayılı Kanunla gerçekleşen Fırat Üniversitesi'nin çekirdeğini Fırat Üniversitesi Veteriner Fakültesi oluşturmuştur. 1975-1976 eğitim-öğretim yılında fen ve edebiyat fakültelerinin ilavesiyle üniversite, eğitim ve öğretime üç fakülte ile başlamıştır. EDMMA (Elazığ Devlet Mühendislik ve Mimarlık Akademisi) ise Mühendislik Fakültesine dönüştürülerek üniversite bünyesinde yer almıştır.Fakülteler Eğitim Fakültesi
 Fen Fakültesi
 İnsani Ve Sosyal Bilimler Fakültesi
 İktisadi Ve İdari Bilimler Fakültesi
 İlahiyat Fakültesi
 İletişim Fakültesi
 Mühendislik Fakültesi
 Su Ürünleri Fakültesi
 Teknik Eğitim Fakültesi
 Teknoloji Fakültesi
 Mimarlık Fakültesi
 Diş Hekimliği Fakültesi
 Tıp Fakültesi
 Sağlık Bilimleri Fakültesi
 Veterinerlik Fakültesi
 Spor Bilimleri Fakültesi

 İlçeler

2021 TÜİK verilerine göre ilde merkez ilçeyle beraber 11 ilçe, 15 belde ve 546 köy vardır. İlçeler şöyledir:

 Ağın
 Alacakaya
 Arıcak
 Baskil
 Elazığ
 Karakoçan
 Keban
 Kovancılar
 Palu
 Sivrice
 Maden

Ağın
Ağın'ın tarihinin MÖ 16.-17. yüzyıllarda yöreye yerleşen Hurrilere kadar uzandığı bilinmektedir. Yörede hakimiyet kuran çeşitli kavimlerin egemenliğinde kalan Ağın, 1071 yılından sonra Türklerin Anadolu'ya girmesiyle 1115-1234'e kadar Artukoğulları yönetiminde kalmış, 1514 Çaldıran Muharebesi'nden sonra Osmanlı topraklarına katılmıştır. 1954 yılında Elazığ'a bağlı olarak bir ilçe olmuştur. Elazığ ilinin Kuzeybatısında bulunup İl'e uzaklığı 77 km'dir. Ağın doğudan Çemişgezek, batıdan Arapgir, güneyden Keban, kuzeyden yine Arapgir ve Kemaliye ile çevrilidir. Yüzölçümü 526 metrekare olup kuzey yönünde Hekemat Tepesi, güney yönünde Osman Tepesi, batı yönünde ise Aliuşağı tepelerinin arasında küçüklü büyüklü dereler arasına yerleşmiştir. Dereleri sulak olduğundan yeşilin her rengine rastlamak mümkündür. Elazığ'dan 77 km uzaklıkta olan Ağın'a ulaşım karayolu ile yapılmakta olup, Keban Baraj gölü üzerinden de feribotla sağlanmaktadır.

Alacakaya
Alacakaya, 1991 yılında kurulmuştur. Doğuda Arıcak, batıda Maden, güneyde Ergani ve Dicle, kuzeyde ise Palu ilçeleri yer almaktadır. Deniz seviyesinden yüksekliği 1.150 m olup, yüzölçümü 318 km²'dir. İlçe merkezi bir tepe üzerine kurulmuştur. Karasal iklimin hüküm sürdüğü bölgededir. Kışları karlı ve soğuk, yazları kurak ve sıcak geçer. İlçe adını bölgede bulunan kromla Türkiye'ye duyurmuştur. 1915 yılına rastlayan bu olayı Maden Yüksek Mühendisi Abdullah Hüsrev gerçekleştirmiştir.

Karakoçan
1936 yılında ilçe olmuştur. İlçenin bugün itibarıyla 1 beldesi, 2 bucağı, 88 köyü, 5 mezrası bulunmaktadır. Karakoçan'a bağlı tek belde olan yerleşim yeri Sarıcan adını taşımaktadır. Sarıcan Beldesi iki mahalleden oluşmaktadır. Bunun dışında Çan ve Başyurt adıyla iki adet bucağı bulunmaktadır. Karakoçan, merkezinde tarihi yönden önem taşıyan herhangi bir yerleşim birimi olmamasına karşın; yakın köylerinde ve civarında tarihi yönden önem taşıyan birçok yerleşim birimi bulunmaktadır. Bunların başında Karakoçan ilçesi ile Mazgirt ilçesi (Tunceli) sınırını teşkil eden Peri çayı üzerinde yapılmış olan ve ilçeye 12 km uzaklıkta bulunan Bağin Kalesi gösterilebilir. Ayrıca ilçeye bağlı birçok köyde bulunan tarihi kiliselerde diğer eserler olarak karşımıza çıkmaktadırlar. İlçede, Peri Çayı kenarında bulunan Golan kaplıcalarını her yıl binlerce kişi sağlık amacıyla ziyaret etmektedir. Yine ilçe merkezinde Kalecik Barajı Çamlığı, Beyaz Çeşme Mesire Yeri, Güzelbaba Ormanı yaz aylarında halkın rağbet ettiği dinlenme yerleridir.

Keban

Keban, Elazığ'ın batısında ve merkez ilçeye 46 km uzaklıktadır. İlçenin doğusunda Elazığ, batısında Malatya'nın Arapgir ilçesi, kuzeyinde Tunceli'nin Çemişgezek'i, kuzeybatısında Ağın, güneyde ise Baskil ilçesi vardır. İlçenin yüzölçümü 548 km²'dir. İlçede bulunan Keban Barajı, Elazığ ilinin Keban ilçesinde, Fırat Nehri üzerinde, 1965-1975 yılları arasında inşa edilmiş olan elektrik enerjisi üretimi amaçlı barajdır. Beton ağırlık ve kaya dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 16.679.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 210,00 m, normal su kotunda göl hacmi 31.000,00 hm³ normal su kotunda göl alanı 675,00 km²'dir.

Kovancılar
Kovancılar, Elazığ ilinin en büyük ilçesidir. Yörenin tarihi milattan önceki yıllara dayanır. 1934 yılında Romanya ile Türkiye arasında yapılan mübadele anlaşması çerçevesinde orada bulunan Türk Ahaliden 300 hanelik bir kafile yerleştirilmek üzere Elazığ iline nakledilmiştir. Mevsimin kış olması nedeniyle önce civar köylerde geçici iskana tabi tutulan Göçmenler daha sonra şimdiki İlçe Merkezine yerleştirilmiştir. 1935 yılının İlkbahar ayında 300 hanelik köyün temeli atılmıştır. Zamanın şartlarına göre duvarları kerpiçten ve çatıları kargirden yapılan evlerin inşaatları kısa zamanda tamamlanarak hak sahiplerine teslim edilmiştir. Söz konusu bu yeni yerleşim yerine Göçmenlerin Romanya'da ikamet ettikleri köy olan Kovancılar'ın adı verilmiştir. 1935 yılında tamamen boş bir arazi üzerine kurulmuş bulunan Kovancılar'ın imar planı zamanın imkânları ile en iyi şekilde hazırlanmış olup, Elazığ İlinin örnek bir yerleşim alanı olmuştur. 1968 yılında Belediye Teşkilatı kurulmuş olup, daha sonra 19.06.1987 tarih ve 3392 Sayılı Kanun ile ilçe Statüsüne kavuşmuştur.

Palu

Palu, ikisi kasaba diğeri merkez olmak üzere 3 belediye, 35 köy ve onlara bağlı 30 mezradan oluşmaktadır. Güneyde Arıcak ve Alacakaya Elazığ il merkezi, kuzeyde Kovancılar ilçesi ile komşudur. Tarihi milattan önceki yıllara dayanır. Bölgede bilinen en eski kavimler Hurriler, Hititler ve Urartulardır. Özellikle Tuşba (bugünkü Van) şehri olan Uratula'da Urartu Kralı Menaus'a ait taş kitabe vardır. Bu kitabeden Palu'ya Sebitaruas, Harput çevresinine de Surani adı verildiği öğrenilmektedir. Sophene Krallığının başkentliğini yapan ilçe, Sophene Krallığından MÖ 300 yıllarda yazılmış olan ve hâlen İranın kuzeyinde bulunan Darius kitabelerinde de bahsedilmektedir. Tarihi kalıntılarından bir tanesi Palu Kalesi'dir.

Sivrice

Sivrice, 1936 yılı Şubat ayı içerisinde Dedeyolu köyünde kurulmuştur. 1938 tarihinde şimdiki yeri olan Hazar Gölü sahiline nakledilmiştir. İlçenin kuruluş tarihi çok eski olmamakla birlikte göl içinde bulunan adacıkta ve devamında eski bir yerleşim yeri mevcuttur. Hangi tarihte kimlerin yaşadığı kesin olarak tespit edilememiştir. Adacıkta yıkılmış halde bir manastır, devamında da su içinde büyük bölümü sağlam halde evler ve diğer yapıların kalıntıları vardır. Son yıllarda çevre illerin önemli bir turizm merkezi olan ve olma yolunda gelişmeler kaydeden Sivrice ilçesinde yaz aylarında halkın günü birlik olarak tatil yapabileceği mesire yerleri ve çadır kent yerleri mevcuttur.

Önemli Yerler ve Yapılar
Tarihi Yerler
Harput Antik Kenti

Şimdiki Harput Mahallesi sınırlarında bulunan Harput Antik Kenti, Elazığ'ın ilk yerleşim yeridir. Mevcut tarihi kaynaklara göre Harput'un en eski sakinleri MÖ 2000'li yıllarından itibaren Doğu Anadolu'ya yerleşen Hurriler'dir. Hurriler'den sonra bölge Hitit hakimiyeti altına girmiştir. Çok uzun sürmeyen Hitit hakimiyetinden sonra MÖ 9. yüzyıldan itibaren Doğu Anadolu'da devlet kuran Urartular Harput'da uzun süre hüküm sürmüştür. Günümüzde antik kentte birçok medeniyete ev sahipliği yapmış tarihi kalıntı ve doğal yapılar bulunmaktadır.

Harput Kalesi

Urartular tarafından dikdörtgen bir plan üzerine kurularak yapılmış olan mimari yapıdır. Şu anki Elazığ il sınırları içerisindeki tarihi Harput Mahallesinde bulunmaktadır. Kale, iç ve dış kale olmak üzere iki bölümden oluşmaktadır. Rivayete göre yapımında kullanılan harca su yerine süt eklenmiştir bu nedenle Süt Kalesi olarak da adlandırılır. Yine bir rivayete göre, Süt Kalesi harcında su yerine süt kullanılma sebebi dönemde yaşanan su kıtlığı olduğu söylenir. Kale, MÖ 8. yüzyılda Urartu Krallığı tarafından inşa edilmiştir. MÖ 6. yüzyıldan itibaren Pers hakimiyeti altına girmiştir. MÖ 1. yüzyıl ile MS 11. yüzyıl arasında Part, Roma, Sasani, Bizans ve Abbasiler ve 11. yüzyılın sonuna kadar Bizans hakimiyeti altında devam etmiştir. 1085 yılında Çubukoğulları, 1112 yılında Artukoğulları, 1234 yılında Selçukluların egemenliği altında kalmıştır. Kale, Artuklu Beyi Belek Gazi'nin ve Selçuklu Beyi Alaeddin Keykubad'ın hükûmet merkezi olmuş, 1366 yılında Dulkadiroğulları ve Akkoyunlu Devletleri arasında mücadelelerden dolayı sık sık hakimiyet değişikliği yaşanmıştır. Kale 1465 yılında Akkoyunlu hükümdarı Hasan Bahadır Han tarafından ele geçirilerek Akkoyunlu idaresine alınmıştır. Harput Bölgesi ve Kalesi 1515 yılında Yavuz Sultan Selim tarafından Osmanlı İmparatorluğu'nun idaresine alınmıştır. İç kale ve dış surlar olmak üzere iki bölümden oluşmaktadır. Dörtgen planlı kalenin girişi, doğuda Harput yönündedir. Konumu itibarıyla Elazığ Ovası'na hakim bir bölgede inşa edilmiştir. Günümüzde yapılan kazı çalışmalarında içinde çeşitli zindanlar, yaşam ve tedavi alanları bulunmuştur.

Hamam ve KaplıcalarıHoca Hasan Hamamıİki giriş kapısı olan soyunma, ılıklık ve yıkanma bölmelerinden oluşmuş Harput'ta bulunan kubbeli tipik Osmanlı hamamlarındandır.Cimşit Bey HamamıHarput'ta tarihi Sarahatun Camii yanında bulunan Yavuz Sultan Selim dönemi sipahisi Cimşit Bey tarafından 16. yüzyılda yaptırılmış kare planlı soyunma ve kubbe örtülü yıkanma bölmesi bulunan Osmanlı Mimarisi'nin görüldüğü tarihi hamamlardandır.Kolan KaplıcasıKolan (Golan) Kaplıcası, Elazığ'ın Karakoçan ilçesine 18 km uzaklıktaki Kolan'da bulunmaktadır. Mide, karaciğer, kadın ve cilt hastalıklarına olumlu etkisi olduğu bilinmektedir.Dabakhane KaplıcasıHatput Kalesi'nin kuzeyinde yer alan 410 mg iletkenliğe, 7.9 PH ve 50 santigrat derece sıcaklık değerlerine sahip suyu ile mide, bağırsak, karaciğer hastalıklarına ve ruh ve sinir hastalarına olumlu etkisi olduğu bilinen kaplıcadır.

Cami ve TürbelerUlu CamiiHarput'ta Artuklu Hükümdarı Fahrettin Karaaslan tarafından H. 551 (M. 1156-1157) yılında yaptırılan camii, Anadolu'daki en eski ve en önemli yapılardan birisidir. Cami; dikdörtgen planlı, dışa kapalı görünümlü olup, minaresinin eğri durumda oluşu ve tuğlalarının süsleme öğesi olarak kullanılması bakımından ilgi çekicidir. Harim son cemaat ve avlu olmak üzere üç bölümden yapılmıştır. Caminin iç duvarları kemerlerle birbirine bağlanmıştır. Cami hâlen ibadete açıktır.caminin minaresi yaptırılmasına rağmen eğri duruma geri dönmüştür.Sarahatun (Sarayhatun) CamiiAkkoyunlu devrine ait cami, Akkoyunlu Hükümdarı Bahadır Han'ın (Uzun Hasan) annesi Sara Hatun tarafından 1465 yılında mescit olarak yaptırılmıştır. 1585 yılında tamir edilmiş, 1843 yılında da yapılan onarımla bugünkü halini almıştır. Cami, kare planlı olup orta kısmının üzeri dört kalın sütuna dayanan kubbe ile kenarları ise tonozla örtülüdür. Mihrap sade bir iniş halindedir. Minberi, taş işçiliğinin güzel örneklerindendir. Minaresi iki renk kesme taştan yapılmıştır.Kurşunlu CamiiHarput'ta Osmanlı devri camilerinin en güzel örneklerinden biridir. 1738-1739 yıllarında yapılmıştır. Cami, kare yapılı, üzeri büyük bir kubbe ile örtülü ve kubbeye giriş trompludur. Kubbe kasnağında  dört penceresi olup, mihrabı sade bir niş biçimindedir. Son cemaat mahalli üç kubbelidir. Kubbelerin üzeri kurşunla kaplıdır. Harim kapısı yonca şeklinde olup, minaresi kesme taştan yapılmıştır.Alacalı CamiiHarput'ta Kitapçıgil parkının girişinde bulunan camide çeşitli yapı devirlerinin izleri görülmektedir. Küçük ebatta ve dikdörtgen planlıdır. Artukoğulları döneminde yapılmasına karşılık, 19. yüzyılda büyük bir onarım görmüştür. Tavandaki ahşap işçiliği, bu devrin onarımına aittir. Caminin kapısı batıda yer almakta olup, bir yonca yaprağı şeklindedir. Kapı üzerinde merdiven ve minare bulunmaktadır. Minare, şerefeye kadar sıra ile siyah-beyaz taşla, şerefe ise dama şeklinde, siyah-beyaz kesme taşla örülüdür.Ağa CamiiHarput'a girişte ana yolun solunda yer alan caminin kubbesi çökmüş olup, yalnızca zarif minaresi ayaktadır. Minare kare kaideli ve sekizgen gövdelidir. Harput Müzesindeki kitabesine göre 967 H. (1559 M.) yılında Pervane Ağa tarafından inşa edilmiştir. Cami aslına uygun olarak restore edilerek ibadete açılmıştır.Merkez CamiiPalu ilçesindedir. Dikdörtgen planlı ve düz damlıdır. İçten sütunlarla ve payelerle üç nefe ayrılmıştır. Mihrap taş işçiliği yönünden ilgi çekicidir. Yeşil sırlı tuğla ile örülmüştür. Palu kalesi özelliğini kaybetmeden günümüze gelmiş ender kalelerden biridir.Arap Baba Mescidi ve TürbesiSelçuklu hükümdarlarından IV. Kılıç Arslan'ın oğlu, III. Gıyaseddin Keyhüsrev zamanında H. 678 yılında inşa edilmiştir. Minaresi dıştan türbe ile mescidin tam orta kısmına gelen bölümde yapılmıştır. Kapısı mescidin içindedir. Kaidesi alttan beş sıra taş üstünde alçı ve sıva izi görülen ve hemen hiçbir Selçuklu Mescidinde bulunmayan, emsalsiz sırça bordürlüdür. Mescit kare planlıdır. Selçuk üçgenleri ile kubbeye geçilir. Kubbe içinin kornişlerinin çinili olduğu bilinmektedir. Korniş ve çinilerle düzenlenen mihrabın üst kısmı, beş dişlidir. Büyük kemeri vardır. Arabesk plament ve su yolludur.Fetih Ahmet Baba TürbesiHarput'a 2 km uzaklıkta olup, kaya üzerine inşa edilmiş türbenin yanında mescidi bulunmaktadır. Türbe altıgen planlı, üst kısmı sonradan yapılmış, yalnız cenazelik kısmı mevcuttur. İçinde büyük bir sanduka bulunmaktadır.Mansur Baba TürbesiHarput'ta kaleye giden yolun solunda bulunan türbe, sekizgen planlı olup, kesme taşlardan yapılmış kaide kısmı vardır. İki katlı anıtsal bir yapı olduğu bilinen türbenin üst örtü sistemi sonradan yapılmıştır. İçerisinde Mansur Baba, zevcesi, oğlu ve kızına ait olduğu bilinen dört sanduka bulunan türbenin Artukoğulları devrine ait olduğu ihtimali kuvvetlidir. Hâlen yaşamakta olan torunu araştırmacı yazar M. Avnullah Özmansur İstanbul'da yaşamaktadır.

Barajlar
Keban Barajı

Elazığ'ın Keban ilçesinde bulunan, 1964 yılında inşaatına başlanmış, 1974 yılında dört ünite ile üretime başlayan ve 1981 yılı itibarıyla tam kapasite elektrik üretimine başlamış olan Fırat Nehri üzerine kurulmuş Cumhuriyet Tarihi'nin ilk ve önemli barajlarındandır.

Cip Barajı
Cip Çayı üzerine, 1965 yılında sulama amacı ile inşa edilen; toprak gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 446.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 23,00 metredir. Normal su kotunda göl hacmi 7,00 hm³, normal su kotunda göl alanı 1,10 km²'dir. 1.100 hektarlık bir alana sulama hizmeti vermektedir.

Kış Turizmi
Hazarbaba Kayak Merkezi

Elazığ'ın Sivrice ilçesinde, Hazar Gölü kıyısında bulunan 2.347 metre yükseklikteki Hazarbaba Dağı'na kurulu kayak merkezidir. 6 km stabilize dağ yolu ile ulaşım sağlanmaktadır.

Sosyal Aktivite
 Kültür Park
Elazığ'da, batıda Elazığ Atatürk Stadyumu, doğuda şehir merkezi, kuzeyde Fırat Üniversitesi, güneyde Sürsürü ve Olgunlar mahallelerinin bulunduğu 170.000 metrekarelik alana kurulu sosyal eğlence alanıdır. 170.000 metrekarelik toplam alanın; %61.8'ini yeşil alan, yüzde 24.7'si gezi alanı, çocuk parkları, bisiklet sürüş alanları, servis yolları ve otopark, %10'u göletlerden oluşurken; toplam alanın %3.5'lik kısmını kapsayan bir alanda çok amaçlı toplantı salonu, cami, kafeterya, kule lokanta, spor salonları, güvenlik ofisi, engelliler merkezi gibi sosyal alanlar yer almaktadır. Kültür Park alanının %61.8 gibi büyük bir kısmını yeşil alan ve %10'luk kısmını göletler oluşturmaktadır. Göletler ve yeşil alanlar çevresinde seyirlik bank, oturma alanları ve köprüler yer almaktadır. Alanda mini amfi, toplantı salonları yer almaktadır.

 Medya
 Yerel TV kanalları
Şehirde yayın yapan 3 yerel TV kanalı vardır. Elazığ'dan yayın yapan Kanal Fırat ve Kanal 23, uydu aracılığı ile tüm yurtta ve Avrupa'da izlenebilmektedir. Bunun dışında birçok yerel gazete yayın hayatını sürdürmektedir. Elazığ'da 12 adet yerel radyo kanalı bulunmaktadır.
 Kanal Fırat
 Kanal 23
 Kanal E (Uydudan görüntülenmiyor)
 Fırat TV (Fırat Üniversitesi) (Yayın hayatına ara verdi.)

 Yerel radyo kanalları

 Ezgi FM (88.0)
 FM 23 Elazığ (88.5) & (93.5)
 Radyo Fırat (Fırat Üniversitesi) (89.2)
 Radyo E (90.2)
 Radyo 2000 (90.8)
 Radyo Hazar (92.0)
 Elazığ Mavi Radyo (95.4)
 Radyo Kulüp (96.0)
 ERT FM (96.8)
 Elazığ Işık Radyo (97.3)
 Yağmur FM (99.0)
 Hit FM (99.9)
 Elazığ Polis Radyosu (104.0)

 Yerel gazeteler

 Turan Gazetesi
 Keban Gazetesi
 Kapı Dergi
 Ayışığı Gazetesi
 El-Aziz Gazetesi
 Elazığ Artı Eksi Haber Gazetesi
 Elazığ Star Haber Gazetesi
 Elazığ Polis Haber Gazetesi (Elazığ Emniyet Müdürlüğü tarafından çıkarılan aylık gazete)
 Elazığ Star Haber Gazetesi
 Elazığ Yeni Ufuk Gazetesi
 Elazığ Yeniçağ Gazetesi
 Gazete Elazığ
 Günışığı Gazetesi
 Nurhak Gazetesi
 Turhan Gazetesi
 Uluova Gazetesi
 Elazığ Son Baskı Gazetesi
 Şehir Gazetesi

Kardeş şehirler
Kardeş şehir, kentlerin yerel yönetimleri aracılığıyla yabancı ülke kentleri ile kurdukları resmi dostane ilişkiyi ifade etmektedir. İl Meclisi'nce alınan karar ile kurulan kardeş kent ilişkisi, içerisinde bulunduğumuz küreselleşme sürecinde uluslararası gelişmeler açısından oldukça önemli bir olguyu ifade etmektedir. Kurulan kardeş kent ilişkileri ile sosyo-kültürel, ekonomik, eğitim, sağlık, ticaret, turizm, yerel yönetim hizmetleri ve spor gibi konularla tarafları ilgilendiren diğer alanlarda, iki kentin ilgili birimleri arasında iletişim ve koordinasyonu sağlayarak bilgi/deneyim alışverişi ve işbirliğinin geliştirilmesini amaçlamıştır. Sonuç olarak, iki şehir arasında karşılıklı anlayış, dostluk ve barışın güçlendirilmesi amacıyla; tarihi, kültürel, sosyal ve coğrafi açıdan Elazığ ile benzerlikleri olan birçok yabancı şehir ile kardeş kent antlaşmaları imzalanmıştır. Elazığ'ın toplam 7 tane kardeş şehri vardır:

 Fotoğraf galerisi

 İlin milletvekilleri Yakın dönem milletvekilleri (23-27. Dönem)'''

Ayrıca bakınız
 Elazığ ilindeki yerleşim yerleri listesi
 Harput

Dipnotlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Elazığ Valiliği
 Elazığ Belediyesi
 Elazığ İl Kültür Ve Turizm Müdürlüğü
 Elazığ Millî Eğitim Müdürlüğü
 Elazığ İl Sağlık Müdürlüğü
 Elazığ Emniyet Müdürlüğü
 Elazığ Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü
 Elazığ Tarım İl Müdürlüğü
 Elazığ-Fırat Üniversitesi

Türkiye'nin illeri

Elazığ (il)


606 (DCVI) cumartesi günü başlayan bir yıldır.

Olaylar
 Harşa İmparatorluğu kuruldu (dağılışı 647).

Doğumlar
 Hafsa bint Ömer, Muhammed'in eşi

Ölümler
 22 Şubat - Papa Sabinian
 Sengcan, Çinli patrik

606


El carpintero castaño (Celeus castaneus) es una especie de ave piciforme de la familia Picidae. Es nativo de América Central (Belice, Costa Rica, Guatemala, Honduras, Nicaragua y Panamá) y México donde habita el bosque húmedo tropical y subtropical de tierras bajas. No tiene subespecies reconocidas.

Referencias

 BirdLife International (2011) Species factsheet: Celeus castaneus . Consultado: 28/11/2011.

Enlaces externos

Celeus
Aves de América Central
Animales descritos en 1829
Taxones descritos por Johann Georg Wagler

Celeus castaneus


1832 yılında William Huntington Russell ve Alphonso Taft tarafından Yale Üniversitesi'nde Society of Skull and Bones ismi ile kurulan, gizli yapısı ile üye profilinin yüksek seviyesi sebebiyle o yıllardan beri sayısız komplo teorisine karıştırılmış olan öğrenci topluluğudur.

Skull and Bones'a üye olabilmenin doğal şartları erkek olmak, beyaz olmak ve protestan bir aileden gelmekti. Son yıllarda kız öğrencilerin de üye yapıldığı söylenir, fakat bu henüz kesinleşmiş bir bilgi değildir. Topluluğun üye listesi, üniversite yönetimi de dahil olmak üzere, tüm halka açılabilecek yerlerden gizli tutulur.

Skull and Bones'a üye olabilmek için, Yale Üniversitesi'nde son sınıf lisans öğrencisi olmak gerekir. Pledge adı verilen adaylar, üçüncü sınıftayken Skull and Bones üyeleri tarafından belirlenir ve aday oldukları, bir sene boyunca izlenecekleri ve uygun görülürlerse bir sene sonra üyeliğe kabul edilecekleri kendilerine söylenir. Uygun görülen adaylar ise bu bir senelik izlemenin ardından, son sınıfta iken üyeliğe alınırlar.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yale Eski Kampus
 Skull and Bones mülkü: Deer Adası
 GW Bush S&B

Gizli örgütler
Yale Üniversitesi
1832'de Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar

Kuru kafa ve Kemikler Cemiyeti


ව්‍යවච්ඡේද විද්‍යාව තුළ, අංසඵලකය (බහුවචනය අංසඵලක) හෙවත් උරපතුව හෝ උරපතු ඇටය ලෙස හැඳින්වෙන්නේ ප්‍රගණ්ඩාස්ථිය (උඩු බාහුව) අක්ෂකාස්ථිය සමග සම්බන්ධ කරන අස්ථියයි. මෙය සමග සම්බන්ධ වන අස්ථි සේම අංසඵලකය ද යුගලමය වේ. සිරුරේ වම්පස ඇති අංසඵලකය දළ වශයෙන් දකුණුපස අංසඵලකයේ දර්පණ ප්‍රතිබිම්බයක් වැනි ය. මුල්කාලීන රෝම යුගයේ ජනයා විශ්වාස කළේ මෙම අස්ථිය කුඩා සවලක් වැනිය කියායි. ලතින් වෛද්‍ය ශබ්ද මාලාව තුළ උරපතු ඇටය omo ලෙස වහරනු ලබයි.

අංසඵලකය මගින් උර මේඛලාවේ පසුපස කොටස සාදයි. මිනිසුන් තුළ පැතලි අස්ථියක් වන මෙය දළ වශයෙන් ත්‍රිකෝණාකාර හැඩැති ය. මෙය උරස් කූඩුවේ අපරපාර්ශ්වික පෙදෙසෙහි ස්ථානගත වී ඇත.

ගැලරිය

මේවාත් බලන්න

 Scapulimancy/Oracle bone

ආශ්‍රේයයන්

 Nickel, Schummer, & Seiferle; Lehrbuch der Anatomie der Haussäugetiere.

බාහිර සබැඳි

  - "ඉහළ අන්තයන්හි සන්ධි: අංසඵලකය"

()

අංසඵලකය
ඉහළ ගාත්‍රයේ අස්ථි
පැතලි අස්ථි
උරහිස

අංසඵලකය


مجلة الجمعية التونسية لجراحة العظام والمفاصل (ب: Tunisie Orthopédique) هي مجلة طبية تصدر ب عن الجمعية التونسية لجراحة العظام والمفاصل منذ عام 2008.

انظر أيضا

وصلات خارجية
  افتتاحية العدد الأول من مجلة الجمعية التونسية لجراحة العظام والمفاصل.

دوريات طبية تونسية


Esther Boix i Pons, née à Llers (Province de Gérone), le  et morte le  à Anglès (Province de Gérone) est une peintre et pédagogue espagnole.

Biographie
Née le 26 de mars de 1927 dans le petit village de Llers, au nord de la Catalogne, Esther Boix connaît de nombreux ennuis de santé dans sa jeunesse, dont, à l'âge de 2 ans, une poliomyélite.

Elle recouvre la santé entre 18 et 20 ans mais reste profondément marquée par l'épreuve.

C'est à cette période qu'elle entre aux Beaux-Arts de Barcelone, à l'école de la Llotja.

Elle y rencontre Mercè Vallverdú, Josep Maria Subirachs et surtout Ricard Creus, qu'elle épousera plus tard.

En 1950, elle fonde avec eux le Groupe Postectura qui regroupe des artistes inscrits dans une esthétique figurative et constructiviste.

En 1953, elle décroche une bourse de l'Institut français de Barcelone et part à Paris où elle perfectionne son art. Elle découvre surtout la liberté, hors de la dictature franquiste. Depuis Paris, elle parcourt l'Europe et s'envole pour un voyage d'études vers Londres, Bruges, La Haye, Milan, Venise, Rome,  et Naples, avant de rejoindre le sud de la France où elle s'inspire des cultures locales.

En 1965, elle fonde le groupe Estampa catalana, qui propose des gravures populaires et iconoclastes.

En 1967, elle poursuit un important travail pédagogique avec son époux, en créant, à Barcelone, l'Arc, une école à la pédagogie très ouverte, qui reste une initiative remarquable dans le contexte de l'Espagne franquiste de l'époque et de la censure de la dictature.

Son œuvre est aujourd'hui présente dans de nombreux musées comme le Musée d'Histoire de Gérone, le Musée municipal de Tossa de Mar, le Musée de l'Empordà de Figueres ou encore la Bibliothèque-musée Víctor Balaguer de Vilanova i la Geltrú et le Musée national centre d'art Reina Sofía de Madrid.

Références

Liens externes

Artiste féministe
Peintre espagnol du XXIe siècle
Féministe espagnole
Peintre catalan
Élève de l'école de la Llotja
Pédagogue espagnol
Graveur espagnol du XXe siècle
Naissance en mars 1927
Naissance dans la province de Gérone
Décès en mai 2014
Décès dans la province de Gérone
Décès à 87 ans

Esther Boix


Cuchilla de Peralta ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
Cuchilla de Peralta befindet sich auf dem Gebiet des Departamento Tacuarembó in dessen Sektor 11 in der gleichnamigen Hügelkette. Nächstgelegene Ansiedlung im Nordosten ist Achar.

Infrastruktur
Durch den Ort führt die Ruta 5.

Einwohner
Die Einwohnerzahl von Cuchilla de Peralta beträgt 218 (Stand: 2011), davon 117 männliche und 101 weibliche. Für die Volkszählungen 1963, 1975 und 1985 sind beim Instituto Nacional de Estadística de Uruguay keine Daten erfasst worden.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks

 Stadtplan von Cuchilla de Peralta (PDF; 87 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento Tacuarembó

Cuchilla de Peralta


was a district located in Hyōgo Prefecture, Japan.

As of 2003, the district had an estimated population of 30,453 and a density of 182.91 persons per km2. The total area is 166.49 km2.

Towns and villages
 Ieshima
 Yumesaki

Mergers
 On March 27, 2006 - the towns of Ieshima and Yumesaki, along with the town of Yasutomi (from Shisō District), and the town of Kōdera (from Kanzaki District), were merged into the expanded city of Himeji. Shikama District was dissolved as a result of this merger.

Former districts of Hyōgo Prefecture

Shikama District, Hyōgo


Milán Szabó (* 28. Dezember 1990 in Vác) ist ein ungarischer Biathlet und Skilangläufer.

Milán Szabó lebt in Gyöngyös. Der Student begann 1999 mit dem Biathlonsport. Der Student startet für Vasas Budapest. Er bestritt seine ersten Rennen 2007 im Rahmen des Europacups. Erste internationale Meisterschaften wurden die Juniorenweltmeisterschaften 2008 in Ruhpolding, bei denen der Ungar 82. des Einzels und 76. im Sprintrennen wurde. 2009 wurde sie bei den Junioren-Weltmeisterschaften in Canmore 50. des Einzels. Es dauerte bis zu den Juniorenrennen der Sommerbiathlon-Weltmeisterschaften 2010 in Duszniki-Zdrój, dass Szabó zu einem weiteren Einsatz bei einem internationalen Großereignis kam. Er wurde 39. eines Sprints.

Seine ersten Rennen bei den Männern im Leistungsbereich bestritt Szabó 2008 in Obertilliach und wurde 157. des Sprints. In Nové Město na Moravě konnte er wenig später als 69. eines Sprints erstmals eine zweistellige Platzierung erreichen. Es dauerte bis 2012, dass er in Canmore als 39. eines Sprints bei den ersten IBU-Cup-Rennen außerhalb Europas IBU-Cup-Punkte gewann. Erste internationale Meisterschaften bei den Männern wurden die Europameisterschaften 2012 in Osrblie, bei denen Szabó als 67. des Sprintrennens das Verfolgungsrennen verpasste.

Im Skilanglauf bestritt Szabó seine ersten Rennen im Januar 2007 im Slavic Cup, später auch im Alpencup und in FIS-Rennen. Einen Monat später folgte der erste Start beim Europäischen Olympischen Jugendfestival in Jaca, wo er 78. über 10-Kilometer-Freistil wurde. Es folgten die Nordischen Skiweltmeisterschaften 2009 in Liberec, bei denen Szabó 91. des Freistil-Sprints wurde. 2010 ging er in Hinterzarten bei den Juniorenweltmeisterschaften an den Start und belegte über 10-Kilometer-Klassisch den 86. Platz und beendete in der 20-Kilometer-Verfolgung das Rennen nicht. Am Holmenkollen in Oslo folgte ein zweiter Start bei den Nordischen Skiweltmeisterschaften 2011, wo Szabó erneut im Freistil-Sprint antrat und als 82. erneut das Finale verpasste.

Biathlon-Weltcup-Platzierungen

Weblinks

Biathlet (Ungarn)
Skilangläufer (Ungarn)
Olympiateilnehmer (Ungarn)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2014
Universiadeteilnehmer (Ungarn)
Teilnehmer der Winter-Universiade 2015
Ungar
Geboren 1990
Mann

Milán Szabó


Israel er en dansk dokumentarfilm fra 1949 instrueret af Mogens Wieth og Erik Balling.

Handling
En dokumentarisk beretning om livet i Israel på det tidspunkt. Besøg i en kibbutz i det nordlige Israel, hvor pionerer dyrker jorden og sammen opbygger et landsbylignende fællesskab. Byer og landskaber opleves, emigranter ankommer til Tel Avivs havn, folkelivet i byerne og i det hele taget tegnes billedet af en nyetableret stat.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1949

Israel (dokumentarfilm)


Aziz El-Shawan (født 6. maj 1916 Kairo, Egypten, død 14. maj 1993) var en egyptisk komponist, dirigent, pianist og lærer. El-Shawan studerede komposition og direktion på Moskva musikkonservatorium hos Aram Khatjaturjan.

Han skrev fem symfonier, orkesterværker, operaer, kammermusik, instrumentalværker etc.

El-Shawan hører til de mest betydningsfulde komponister fra Egypten i det 20. århundrede. Han underviste mange af eftertidens komponister i Egypten.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 (1946) - for orkester
 Symfoni nr. 2 (1962) - for orkester
 Symfoni nr. 3 "Udvisning af Hyksos" (1964) - for orkester
 Symfoni nr. 4 "Abu Simbel" (1965) - for orkester
 Symfoni nr. 5 "Oman" (1984) - for orkester
 Isis og Osiris (1972)  - ballet
 Overture "Antar" (1947) - for orkester
 "Glemt eksistens" (1977) - opera
 "Andalusisk fantasi" (1950) - for orkester
 "Tørst, åh piger" (1954) (Symfonisk digtning) - for orkester

Kilde

 Om Aziz El-Shawan på famousbirthdays.com

Komponister fra Egypten
Pianister
Dirigenter
Lærere

Aziz El-Shawan


Uma supernova fracassada é um evento astronômico na astronomia no domínio do tempo em que uma estrela repentinamente brilha como no estágio inicial de uma supernova, mas depois não aumenta para o fluxo massivo de uma supernova. Elas poderiam ser contadas como uma subcategoria de impostores de supernovas. Às vezes, eles são erroneamente chamados de unnovae.

Visão geral
Acredita-se que as supernovas que falharam criem buracos negros estelares pelo colapso de uma estrela supergigante vermelha nos estágios iniciais de uma supernova. Quando a estrela não pode mais se sustentar, o núcleo colapsa completamente, formando um buraco negro de massa estelar e consumindo a supernova nascente sem ter a explosão massiva. Para um observador distante, a estrela supergigante vermelha parecerá desaparecer com pouca ou nenhuma explosão. Os casos observados desses desaparecimentos parecem envolver estrelas supergigantes com massas acima de 17 massas solares.

Supernovas fracassadas são um dos vários eventos que teoricamente sinalizam o advento de um buraco negro nascido de uma estrela extremamente massiva, outros incluindo hipernovas e explosões de raios gama de longa duração.

Lista de candidatos a supernovas que falharam

Ver também

 Lista de candidatas a supernova
 Lista de supernovas
 Lista de remanescentes de supernova

Supernovas
Velas padrão

Supernova fracassada


Brühl, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde kent. Yüzölçümü 36,17 km²'dir. Nüfusu 31 Aralık 2005 itibarıyla 46412 olarak saptanmıştır. Km² başına 1285 kişi düşmekte, belediye başkanlığı Michael Kreuzberg tarafından yürütülmektedir.

Tarihi
Brühl kasaba ayrıcalıklarını 1285 yılında aldı. 1567'den itibaren Brühl şehri, Köln Prensi Piskoposların resmi konutu oldu. 18. yüzyılda Prens Bishop Clemens August, eski bir harabe kalenin yerini aldı ve şehir merkezinin yakınında Augustusburg ve Falkenlust saraylarını inşa etti. Bugün, her ikisi de UNESCO Dünya Mirası Alanları olarak listelenmiştir. 1990'a kadar Augustusburg Sarayı, federal hükûmet tarafından Batı Almanya'yı ziyaret eden yabancı devlet başkanlarını kabul etmek için kullanıldı.

Başlıca yerler

 Lunapark Phantasialand.
 Max Ernst Müzesi 2005'te açıldı. Sürrealist sanatçı Max Ernst (Brühl'de doğdu) ve diğer modern sanatın heykel ve resimlerini sergiliyor.
 Şehir merkezindeki iki küçük müzede yerel tarih ve seramik sergileniyor.

Altyapı
Brühl istasyonu Sol Ren hattı üzerindedir ve yakındaki Kierberg istasyonu Eifel demiryolu üzerindedir. Brühl ayrıca Köln tramvay hattının 18 numaralı hattında birkaç durağa sahiptir.

Önemli kişiler

 Max Ernst (1891–1976), ressam ve heykeltıraş
 Else Schmitt (1921–1995), politikacı (SPD) ve Köln'de bir bölge belediye başkanı
 Josef Engel (1922–1978), tarihçi
 Helmut Müller-Brühl (1933–2012), Augustusburg Sarayı'nda Brühler Schlosskonzerte'nin şefi ve başlatıcısı
 Erika Reihlen (1936 doğumlu), ilahiyatçı ve Alman Protestan Kilisesi Günü'nün eski başkanı
 Wolfgang Streeck (1946 doğumlu), sosyolog
 Reiner Calmund (1948 doğumlu), Bayer 04 Leverkusen'in futbol koçu ve eski yöneticisi
 Hans Leyendecker (1949 doğumlu), gazeteci
 Heinz-Josef Kehr (1950–2014), futbolcu
 Patric Hemgesberg (1973 doğumlu), söz yazarı
 Daniel Brühl (1988 doğumlu), aktör

Kardeş şehirler

 Halkis, Yunanistan
 Kaş, Türkiye
 Kunice, Polonya
 Leamington spa, İngiltere, Birleşik Krallık
 Sceaux, Fransa
 Weißwasser, Almanya

Kaynakça

Kuzey Ren-Vestfalya'daki kasabalar

Brühl


Loose Change, Dylan Avery tarafından yazıp yönetilmiş olan ve 11 Eylül 2001 saldırıları sırasındaki olaylara alternatif açıklamalar getiren bir belgeseldir.

Film, ABD hükûmetinin yetersiz hükûmet soruşturmaları ve 9/11 Komisyon Raporu konularında sert eleştiriler içeriyor. Ayrıca saldırıların herhangi bir terörist saldırının sonucu değil, tamamen Amerikan hükûmeti tarafından planlanmış zeki bir planın ürünü olduğunu ispatladığını düşündüğü çeşitli kanıtları öne sürüyor. İddialarının tamamını mevcut popüler haber kaynaklarına dayandıran belgeselde; Newsweek, CBS News, CNN, Associated Press, Fox News'de yayımlanan malzemeler ve bilgiler kullanılmış. Belgesel "Louder than Words" adlı şirketin kaydı serbest bırakması (tüm yayın haklarından vazgeçmesi) ve yerel FOX üyesi WICZ-TV'de yayınlandıktan sonra büyük ilgi çekti.

Filmden sunulan bazı kanıtlar
 1999'da Kuzey Amerika Hava Savunma Komuta Merkezi (NORAD), bir uçağın kaçırılıp İkiz Kuleler ve Pentagon'a çarpmasıyla ilgili tatbikatlara başladı.
 24 Ekim 2000: Pentagon, ilk egzersizleri MASCAL adıyla yürürlüğe koydu. Boeing 757'nin Pentagon'a çarpması simülasyonu bunlardan biriydi.
 Nisan 2001: Usame bin Ladin, Dubai'deki Amerikan Hastanesi'nde CIA'nın bölge şefi tarafından ziyaret edildi.
 24 Temmuz 2001: Dünya Ticaret Merkezi'nin sahibi Larry A. Silverstein, olaydan 6 hafta önce kuleleri 99 yıllığına kiraladı. 3.5 milyar dolarlık sigorta poliçesi terörizmi de kapsıyordu.
 6 Eylül 2001: Bomba koklayıcı köpekler kulelerden çekildi. Güvenlik görevlilerinin vardiyaları 2 hafta boyunca 12 saatin sonunda bitiyordu.
 10 Eylül 2001: Ulusal Güvenlik Danışmanı Condoleezza Rice, San Francisco Belediye Başkanı Willie Brown'u arayarak ertesi sabah uçmamasını söyledi.
 11 Eylül 2001: Washington, Andrews Hava Üssü'nden üç F-16'yı, Pentagon'dan 15 mil uzaktaki Kuzey Karolina'daki eğitim görevine gönderdi. ABD'yi korumak için 14 uçak kaldı.
 Amerika'nın sunduğu kanıtlardan Usame bin Ladin'in yaptığına dair videoda Usame bin Ladin, FBI'nın sitesinde solak olmasına rağmen sağ eliyle not alıyor.
 Ayrıca İslam'da altının erkek tarafından takılması haram olmasına rağmen Bin Ladin, altın yüzük takıyor.

Dış bağlantılar
 LooseChange911.com
 Loose Change: 2nd Edition (Türkçe Altyazılı)

2000'lerde belgesel filmler
Amerika Birleşik Devletleri filmleri
11 Eylül saldırıları ile ilgili filmler
11 Eylül saldırıları ile ilgili komplo teorileri
2000'lerde İngilizce filmler

Loose Change


Svjetski dan štednje (njem. Weltspartag; eng. World Savings Day) obilježava se svake godine potkraj listopada u spomen na Prvi međunarodni kongres štedioničara održan 1924. u Milanu u povijesnome sjedištu banke Cassa di Risparmio delle Province Lombarde. Profesor Filippo Ravizza, koji je kasnije bio i ravnatelj Instituta za međunarodne štedionice (eng. International Savings Banks Institute), posljednji je dan spomenutoga kongresa proglasio Svjetskim danom štednje. Taj dan posvećen je promicanju i jačanju svijesti javnosti o važnosti štednje za suvremenu ekonomiju i osobne potrebe svakog pojedinca.

Povijest
U Milanu je od 26. do 31. listopada 1924. održan Prvi međunarodni kongres štedioničara (eng. First International Thrift Congress), tijekom kojega su predstavnici mnogih svjetskih štednih ustanova pokušali pronaći izlaz iz krize prouzročene Prvim svjetskim ratom. Sudionici kongresa usuglasili su se da je štednja prijeko potrebna za razvoj čovječanstva te je ustanovljen i Svjetski dan štednje kao prilog borbi protiv rasipništva. Tu je odluku donijelo 350 predstavnika oko 100 milijuna štediša iz 27 država svijeta, čime je istodobno započeto i razdoblje promišljanja o potrebi očuvanja postojećih resursa i promjeni načina njihove uporabe. Svojevrsni moto Svjetskoga dana štednje izražen je Drugoj rezoluciji kongresa:

Države koje su pokrenule proglašenje Svjetskoga dana štednje bile su Argentina, Australija, Austrija, Belgija, Brazil, Bugarska, Čehoslovačka, Čile, Danska, Finska, Francuska, Grčka, Italija, Japan, Jugoslavija, Latvija, Luksemburg, Mađarska, Nizozemska, Njemačka, Poljska, Rumunjska, SAD, Švedska, Švicarska, Španjolska, Urugvaj i Velika Britanija, a pozivnice za kongres bile su – među ostalima – upućene i predstavnicima Cipra, Estonije, Irske, Norveške i Portugala.

Zanimljivosti
Svjetski je dan štednje najpopularniji bio u razdoblju od 1955. do 1970. godine, jer se tada vrlo intenzivno slavio diljem svijeta. U Austriji je svojedobno objavljivan i časopis za mlade štediše u nakladi od 400 000 primjeraka.

Danas se Svjetski dan štednje službeno obilježava 31. listopada. Budući da se toga dana u pojedinim njemačkim saveznim pokrajinama slavi Dan Reformacije, Svjetski se dan štednje obilježava dan ranije, odnosno posljednjeg radnog dana prije 31. listopada. U Francuskoj je tradicija obilježavanja Svjetskoga dana štednje skoro sasvim zamrla, a isto je i s državama u kojima sve veću popularnost stječe Noć vještica.

Izvori

Vanjske poveznice
 www.wsbi-esbg.org – WORLD SAVINGS DAY (eng.)

Svjetski dani

Svjetski dan štednje


La isla Fiscal (en portugués: Ilha Fiscal) se localiza en el interior de la bahía de Guanabara, colindante con el centro histórico de la ciudad de Río de Janeiro en Brasil.
Antiguamente llamada por los europeos como isla de los ratones (ilha dos Ratos), su nombre actual proviene del hecho allí haber funcionado la oficina de la Guardia Fiscal, que atendía el puerto de la entonces capital del imperio, en el .
La isla se hizo famosa por haber albergado el famoso baile de la Isla Fiscal, la última gran fiesta del Imperio antes de la proclamación de la República, en noviembre de 1889.
Actualmente alberga un museo histórico-cultural, mantenido por la Marina de Brasil.

Historia
En el , José Antônio Saraiva, consejero  del Ministerio de Hacienda, solicitó la construcción de un puesto aduanero para el control de las mercancías que fueran importadas y exportadas por el puerto de Río de Janeiro, la entonces Capital del Imperio. La posición de aquella isla era bastante cómoda para los inspectores de Aduana, debido a la proximidad de los puntos de anclaje, siendo que el traslado de mercancías podría ser ejecutado en embarcaciones pequeñas, sin gran dificultad.

La decisión de la construcción, así como de su estilo arquitectónico, fueron del emperador Pedro II, teniendo en cuenta no entrar en conflicto con el paisaje de la Serra do Mar. En la época, el Emperador fue citado diciendo: "La isla es un delicado estuche, digno de una brillante joya". Se optó así por un pequeño "Palacio" en estilo gótico-provenzal, inspirado en las concepciones del arquitecto francés Viollet-le-Duc, con proyecto de autoría de Adolfo José del Vecchio - entonces Ingeniero-Director de Obras del Ministerio de Hacienda-, en el que se destacaban las agujas y las almenas medievales para adornar la silueta de la edificación. El proyecto de Del Vecchio fue galardonado con la medalla de Oro en la exposición de la Academia Imperial de Bellas Artes, presentando el siguiente argumento:

Del Vecchio se preocupó también por el paisaje ornamental, habiendo declarado en reunión en el Ministerio de Hacienda:

Después de la decisión del emperador sobre una elección del proyecto para acoger la aduana, los recursos necesarios destinado para la ejecución fueron liberados en partes y, el 16 de noviembre de 1881, se asienta la primera piedra dando inicio a su construcción. Después de una serie de aterramientos con el fin de aumentar el área de 4 400 m² hasta 7 000 m², y aplanar las elevaciones existentes con un costo de 40:5$500 (cuarenta contos, cinco mil quinientos réis), se inició el castillo.

El 27 de abril de 1889 fue inaugurado el edificio con la presencia del Emperador, acompañado por Gastón de Orleans, Conde de Eu y una brillante comitiva; la transferencia del Cais Pharoux fue realizado utilizando el famoso galeote de D. Juan VI.

En una cierta mañana, ya en la República, un bote pasaba frente a la Isla Fiscal llevando a bordo a Ruy Barbosa, Aristides Lobo, Quintino Bocaiúva, Del Vecchio y otros personajes del régimen republicano. Al observar el blasón imperial tallado en gneis, con absoluto respeto a la heráldica y con los dos dragones soportándolo, uno de los pasajeros del bote declaró: De la ocasión en que ocurrió ese hecho, data la consagración del edificio de la Isla Fiscal como imperecedera obra de arte y patrimonio de una era, debido a ostentar decoración inspirada en una monarquía.

En 1890 prosiguieron las obras de pavimentación en paralelepípedos, y en el extremo este fue construido otro edificio en estilo del principal con el fin de albergar las máquinas eléctricas y los servicios auxiliares. Dos años después, estaban totalmente concluidas las obras, con un costo total de 1051::322$584, mil cincuenta y un contos, trescientos veintidós mil quinientos ochenta y cuatro réis.

El 6 de septiembre de 1893, irrumpió en Río de Janeiro la llamada Revuelta de la Armada, en la que una parte substancial de la flota brasileña, comandada por el Almirante Custódio de Melo, se rebeló contra el gobierno del Mariscal Floriano Vieira Peixoto. Durante más de seis meses, la Isla Fiscal quedó en medio del duelo de artillería sostenido entre las Fortalezas leales al gobierno, y los navíos y fortalezas de la Isla de las Cobras y de la isla de Villegagnon en posesión de los rebeldes. Fueron múltiples los daños sufridos por el edificio de la Isla Fiscal con las paredes alcanzadas por proyectiles, las agujas de hierro derrumbadas, averías serias en los tejados, hilatura, muebles rotos además de estragos en los bellísimos vitrales. Como los gastos de restauración eran voluminosas, fue el motivo para que el ingeniero del Ministerio de Hacienda, Miguel R. Galvão, sugiriese la entrega de la Isla Fiscal al Ministerio de Marina, a cambio de algún edificio que se prestara mejor al servicio de aduana. El cambio sólo se efectuaría en 1913, casi veinte años después, no por un edificio, sino por Vapor Andrada, a propuesta del Almirante Alexandrino Faria de Alencar, Ministro de Marina, a su colega de Hacienda, el Dr. Rivadávia Correia. A partir de 1914, la Marina hizo funcionar en ese local, sucesivamente, la Oficina de Faros, Oficina Hidrográfica, Oficina Central de Meteorología, Oficina de la Carta Marítima, Superintendencia de Navegación, Dirección de Navegación y finalmente la Dirección de Hidrografía y Navegación.

En 1930, la isla Fiscal fue unida a de las Cobras por medio de un muelle de concreto transformándolas en dos islas geminadas, o, geográficamente, en una sola isla. En 1983, la DHN fue transferida a Ponta da Armação, en Niterói. La última organización militar que permaneció en la isla Fiscal fue la Agrupación de Navíos Hidroceanográficos, hasta marzo de 1998. A partir de esa fecha la Marina adoptó como parte de la política de revalorización de la memoria naval, abrir al público este notable conjunto, y simultáneamente mostrar a los visitantes, la contribución de la Marinha do Brasil al desarrollo de áreas fundamentales del país: social, científica y tecnológica.

El edificio se encuentra listado por la Prefectura de Río de Janeiro desde 1990, dando paso a diferentes trabajos de restauración desde 2001, coordinados por el Instituto do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional (IPHAN), restaurando las pinturas del techo, de las paredes y del mosaico del pavimento del parque del torreón.

En 2006, la Marina organizó un proyecto con el propósito de montar una iluminación de verano para la isla Fiscal', y gracias a la colaboración con BR Distribuidora, la Marina presentó a la Ciudad de Río de Janeiro la bella construcción del ingeniero Del Vecchio con una sofisticada iluminación.

Características
Algunos parámetros técnicos orientaron el proyecto de Del Vecchio: los puntos cardenales O-E posesionaban las alas del predio, así como el sentido N-S mostraba al navegante la dirección del canal a seguir para quien pedía o salía fuera del puerto. El costo de la construcción civil fue presupuestado en 145:828$925 (ciento cuarenta y cinco contos, ochocientos veintiocho mil, novecientos veinticinco réis).

El proyecto preveía la instalación en el torreón de un reloj alemán por la empresa Krussmann e Cia., con las cuatro caras iluminadas en la parte interna del mostrador para las observaciones nocturnas, y permitía una mejor visualización de la hora local. La construcción ocupó cerca de un tercio de la isla, midiendo ésta sesenta y ocho metros de frente, veintiocho de fondo y cincuenta y tres metros de altura en el torreón. Fue considerada una de las más elegantes construcciones de Río de Janeiro, con sus líneas sobrias y otorgando al local un aire de catedral medieval. La representación heráldica de los vitrales coloreados al fuego y confeccionados en cristal inglés mostraban al Emperador, flanqueado entre dos blasones genealógicos de la Casa Imperial Brasileña y de la Casa de Sajonia, y la Princesa Isabel, flanqueada entre los blasones de la Casa Imperial Brasileña y la Casa de Orleans. Las bóvedas ojivales situadas tanto en la primera como en la segunda planta denotaban la filosofía gótica de la época. En la segunda planta, existe un balcón con vista al Sur de la bahía y con una bella vista de la entrada del puerto. En ese ambiente el Emperador apreciaba la silueta de la serra do Mar con el Pan de Azúcar y el cerro del Corcovado, y disfrutaba abriendo cocos provenientes de la misma isla para tomar sus aguas.

El balcón es un apéndice a la cuarto destinado para el jefe de la aduana, y posee pisos de maderas brasileñas formando un gran mosaico con el diseño de la Rosa de los vientos. Fue confeccionado con madera de catorce diferentes especies, algunas extintas como: cacahuate, palo brasil, palo-cetim, tremida, y roxinho; otras en extinción como: jacarandas de Bahía, de Río de Janeiro, de Espírito Santo y de Minas Gerais; y otras disponibles como: canela, grapia, pau-marfim, y sucupira. Esta obra fue ejecutada por al firma Moreira & Carvalho, utilizando la técnica de marquetería.

La construcción en cantería fue notable sobre múltiples aspectos, principalmente por el excepcional trabajo ejecutado por Antônio Teixera Rodrigues, Conde de Santa Marina, y propietario de la pedrera Saudade en Urca. Todos los materiales utilizados en la cantería proviene del mineral feldespato, esquisto y cristalino denominado gneis procedente del morro des Pasmado.

Las paredes del balcón desinado para el jefe de aduana fueron cuidadosamente diseñadas y posteriormente pintadas al óleo por Frederico Steckel.

Véase también
Zona Central

Bibliografía

 SILVA, Hélio. Nasce a República. São Paulo: Três, 1975. p. 71.
 REY, Marcos. Proclamação da República. São Paulo: Ática, 2003. p. 10.
 CALDEIRA, Jorge. Viagem pela História do Brasil. São Paulo: Companhia das Letras, 1997. p. 222. ISBN 85-7164-658-9

Enlaces externos
 Mapa de la Isla Fiscal en OpenStreetMap

Archipiélagos e islas del océano Atlántico de Brasil
Archipiélagos e islas de Río de Janeiro
Turismo en Río de Janeiro
Arquitectura de 1889
Infraestructuras de Brasil del siglo XIX
Arquitectura de Brasil del siglo XIX
Arquitectura neogótica

Isla Fiscal


Das ATP-Turnier von Madrid (offiziell Madrid Tennis Grand Prix, Spanish Open oder zuletzt Trofeo Grupo Zeta Villa de Madrid) war ein Herrentennisturnier, das von 1972 bis 1994 in Madrid in Spanien ausgetragen wurde. Gespielt wurde im Freien auf Sand. Veranstaltungsort war der Club de Tenis Chamartin. Das Turnier lief zuletzt im Rahmen der ATP World Series, der Vorgängerserie der ATP World Tour 250.

Im Einzel ist es Ilie Năstase und  Yannick Noah gelungen, das Turnier zweimal zu gewinnen und sind damit Rekordsieger. Obwohl im Doppel mehrere Spieler das Turnier zweimal gewinnen konnten, ist Năstase auch hier Rekordsieger, er gewann insgesamt drei Doppeltitel.

Siegerliste

Einzel

Doppel

Weblinks
 ATP Tour
 ATP Tour Archiv

Madrid

ATP Madrid


Kanton; bir ülkenin, idari ya da sınırsal alt birimlerinden her birine verilen addır. Örneğin bu bir coğrafi bölge ya da bir eyalet olabilir. Kelimenin etimolojik kökeni "ülke birimi" anlamına gelen Latince canto kelimesidir.
Kantonal yapı aşağıdaki ülkelerde bulunur:

 İsviçre kantonları, İsviçre Konfederasyonu'nu oluşturan her bir eyalettir.
 Bosna-Hersek kantonları, Bosna-Hersek Federasyonu'nu oluşturan alt birimlerdir.
 Fransa kantonları, Fransa departmanlarının idari alt birimleridir.
 Lüksemburg'un kantonları, Lüksemburg bölgelerinin idari alt birimleridir.
 Kosta Rika kantonları, Kosta Rika bölgelerinin alt birimleridir.
 Ekvador kantonları, Ekvador bölgelerinin alt birimleridir.
 Kanada kantonları (township), Kanada topraklarının 10 mil2lik kadastro ayrımlarıdır. Québec ve Ontario'da terim idari alt birimleri belirtmek için de kullanılır.
 Belçika kantonları, adli ve seçim kantonları olmak üzere 2 çeşittir. Yerel yönetimlerdeki adli işlerde ve seçimlerde kolaylık sağlamak amacıyla yapılmış ayrımlardır.
 Kanton, Çin'in eyalet ve kenti Guangdong'un Türkiye Türkçesindeki kullanımıdır.

Kanton


Yumaklar, Antalya ilinin Serik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya il merkezine 44 km, Serik ilçesine 61 km uzaklıktadır.

Nüfus

Serik'in mahalleleri

Yumaklar, Serik


Dra. Amy Litt (n. 1970 ) es una taxónoma, y botánica estadounidense especialista en el género de planta carnívora Nepenthes. Es Directora de Genómica Vegetal, y curadora Cullman.

Posee un Ph.D., por la City University of New York, en el New York Botanical Garden, de 1999. Defendió la tesis: "Floral morphology and phylogeny of Vochysiaceae".

 Algunas publicaciones
 Litt, A. 2010. Evolution of the ABC model of flower development: how new molecular mechanisms produce new floral forms. In prep for special issue of Int. J. Plant Sci.
 Hileman, L. C., S. Drea, G. de Martino, A. Litt, V.F. Irish. In press. Virus induced gene silencing is an effective tool to assay gene function in the basal eudicot Papaver somniferum (opium poppy). Plant J.
 Irish, V. F., A. Litt. 2005. Flower development and evolution: gene duplication, diversification, and redeployment. Current Opinions in Genes and Development 15
 Liu, Y., Nakayama, N., Schiff, M., Litt, A., Irish, V.F. Dinesh-Kumar, S.P. 2004. Virus induced gene silencing of a deficiens ortholog in Nicotiana benthamiana. Plant Mol. Biol. 54: 701-711
 Sytsma, K.J., A. Litt., M. Zjhra, J. C. Pires, M. Nepokroeff, E. Conti, J. Walker, P.Wilson. 2004. Clades, clocks, and continents: historical and biogeographical analysis of Myrtaceae, Vochysiaceae, and relatives in the southern hemisphere. International J. of Plant Sci. 165 (4 Suppl.) S85-S105
 Litt, A. Vochysiaceae and Euphroniaceae. 2004. En: Flowering Plants of the Neotropics, N. Smith, S. A. Mori, A. Henderson, D. W. Stevenson, and S. Heald, eds. Princeton Univ. Press, Princeton.
 Litt, A., V. F. Irish. 2003. Duplication and divergence in the APETAL1/FRUITFULL gene lineage: implications for the evolution of floral development programs. Genetics 165: 821-833
 Litt, A., D. W. Stevenson. 2003. Floral morphology of Vochysiaceae I. Position of the single fertile stamen. Am. J. of Botany 90:1533-1547
 Litt, A., D. W. Stevenson. 2003. Floral morphology of Vochysiaceae II. Structure of the gynoecium. Am. J. of Botany 90: 1548-1559
 Litt., A., M. Cheek. 2002. Korupodendron songweangum, a new genus and species of Vochysiaceae form West-Central Africa. Brittonia 54: 13-17
 Litt, A., M. W. Chase. 1999. The systematic position of Euphronia, with comments on the position of Balanops: an analysis based on rbcL sequence data. Systematic Botany 23: 401-	409
 Conti, E., A. Litt, P.G. Wilson, S.A Graham, B.G. Briggs, L.A.S. Johnson, K.J. Sytsma. 1997. Interfamiliar relationships in Myrtales: molecular phylogeny and patterns of morphological evolution. Systematic Botany 22: 629-647
 Conti, E., A. Litt, K. J. Sytsma. 1996. Circumscription of the Myrtales and their relationships to other Rosids: evidence from rbcL data. American J. of Botany 83: 221-233

Libros
 Amy Litt. 1999. Floral morphology and phylogeny of Vochysiaceae. Editor City Univ. of New York, 528 pp.

Referencias

Enlaces externos

Taxónomos de Estados Unidos
Botánicas de Estados Unidos
Alumnado de la Universidad de la Ciudad de Nueva York

Amy Litt


José Alves Martins (Proença-a-Nova, 22 de março de 1874 - 14 de abril de 1950) foi um prelado português da Igreja Católica, bispo de Santiago de Cabo Verde.

Biografia
Admitido como aluno em 1888, no Colégio  das  Missões  Ultramarinas  de  Cernache  do  Bonjardim, ali foi ordenado padre em 18 de julho de 1897.

Nomeado missionário da diocese de Angola por portaria régia de 28 de janeiro de 1898, embarcou em 6 de março do mesmo ano com destino às missões do Congo. Foi apresentado como cônego da Sé Catedral de Luanda por decreto de 28 de janeiro de 1909.

Por decreto de 16 de dezembro de 1909, foi apresentado Bispo de Santiago de Cabo Verde. O Papa Pio X confirmou a eleição por letras apostólicas de 10 de março de 1910 e, em 3 de julho, foi consagrado na igreja paroquial de Proença-a-Nova por Dom António Moutinho, bispo de Portalegre, assistido por Dom António Barroso, bispo do Porto e Dom Sebastião José Pereira, bispo de Damão.

Por conta da Implantação da República Portuguesa, com forte sentido anticlerical, teve muitas dificuldades em sua prelazia, a começar pela sua chegada à Sé, que somente pode ocorrer em 7 de dezembro de 1910; no dia seguinte, fez sua entrada solene na Sé. Depois da chegada dos deportados políticos às ilhas em 1931, foi obrigado a refugiar-se em São Vicente onde permaneceu muito tempo, devido a intrigas políticas diversas, entre as quais uma que visava o seu assassinato, por criticar o regime.

Em 15 de novembro de 1935, resigna-se da administração da Sé e recebe a Sé titular de Bela.

Morreu em 14 de abril de 1950.

Ligações externas

Naturais de Proença-a-Nova
Bispos católicos de Cabo Verde
Bispos católicos de Portugal

José Alves Martins


Nixie may refer to:

 Nixie (folklore), a water spirit in Germanic mythology and folk tales
 Nixie tube, a gas-filled electron tube once in use as an alphanumeric display
 Melusine or Nixie, a mythical feminine spirit of fresh waters in sacred springs and rivers
 Nixie (Dungeons & Dragons), a creature from Dungeons & Dragons
 AN/SLQ-25 Nixie, a torpedo decoy
 Nixie (postal), a piece of undeliverable mail, or the postal marking on such a piece of mail
 Nixie, one of the three main mermaids in the first season of Mako: Island of Secrets
 Nixie (drone), a wearable camera-equipped drone

See also
 Nixi (disambiguation)
 Nixe (disambiguation)

Nixie


Taraji Penda Henson (n. 11 septembrie 1970) este o actriță și cântăreață americană. A fost nominalizată la Premiile Oscar și SAG pentru rolul lui Queenie din Strania poveste a lui Benjamin Button. În 2015 a câștigat un Glob de Aur pentru interpretarea din Empire.

Filmografie

Film

Televiziune

Note

Legături externe

Nașteri în 1970
Nașteri pe 11 septembrie
Actrițe americane

Taraji P. Henson


Les série 1700 (n°1701 à 1835) sont des locomotives à vapeur de disposition American des Nederlandse Spoorwegen conçues pour les trains rapides et semi-directs. Entre 1914 et 1943, 102 d'entre-elles sont transformées avec une nouvelle chaudière à surchauffe ; les autres renumérotées en 1941 avec des numéros commençant par 13 ou 14 et disparaissent au plus tard en 1947. Les dernières locomotives à surchauffe sont retirés du service commercial en 1957.

Histoire

Genèse
À la fin du , l'augmentation du poids des trains surpasse les capacités des locomotives de disposition 120 série 301-479 construites en grand nombre depuis 1880.

Pour leur succéder et mettre fin aux doubles tractions de locomotives plus anciennes sur les trains de courrier, cinq locomotives dotées d'une grande chaudière sont construites en 1900 en partant de la base des série 800 avec un essieu porteur arrière pour limiter le poids. Les Atlantic série 995-999 se montreront toutefois très décevantes et mal conçues. On en revient donc à la série 800 qui resteront jusqu'en 1910 les plus puissantes locomotives pour express des Staatsspoorwegen.

Mise au point
Le nouveau modèle est conçu comme une évolution de cette série avec une chaudière plus puissante et un bogie avant remplaçant l'essieu porteur. Comme pour leurs devancières, le châssis est à longerons extérieurs, le foyer Belpaire à sommet carré et la distribution, intérieure, de type Stephenson.

La firme anglaise Beyer-Peacock se charge de la construction des 125 premières entre 1899 et 1906 suivies par dix locomotives assemblées aux Pays-Bas par .

Les premières locomotives de la série ont des hublots ronds sur la face avant de la cabine rapidement remplacées par des baies plus large dont la courbure suit le sommet de la chaudière d'où une forme de cœur renversé. On reconnaît aisément les locomotives à surchauffeur de la série principale par les étroites vitres rectangulaires, conséquence de la chaudière surélevée.

Carrière et services effectués
L'arrivée des Ten wheel série 700 à partir de 1908 leur enlève les trains les plus lourds, les reléguant souvent à des express légers où elles évincent les locomotives plus anciennes. Leur carrière est toutefois loin d'être conclue.

En 1911, un premier essai de doter une locomotive de la série (la ) d'un surchauffeur n'aboutit pas. Les 865 et 889 sont transformées en 1914 avec un surchauffeur différent et leur mécanisme de distribution d'origine est remplacé par une coulisse Walschaert qui impose de positionner la chaudière plus en hauteur. À partir de 1916, une transformation légèrement différente, où la chaudière est déplacée encore plus haut, jette les bases du programme définitif appliqué à 102 exemplaires jusqu'en 1939. Lors de la mise en commun du matériel des SS et HSM qui a lieu en 1921, prélude à la création en bonne et due forme des Nederlandsche Spoorwegen qui attendra 1947, elles sont renumérotées 1701 à 1835.

En 1941, 127 locomotives sont à l'effectif. Afin de distinguer les locomotives à surchauffe de celles en état d'origine, les NS décident de renuméroter ces dernières dans une nouvelle série 1300/1400 : par simple remplacement du second chiffre de leur matricule. 23 seulement sont concernées auxquelles il faut retirer les 1345 et 1392 dotées de la surchauffe en 1942-1943 qui retrouvent donc leurs numéros précédents.

Huit locomotives des deux sous-séries sont perdues après la Seconde Guerre mondiale. Les autres jugées réparables reprennent du service jusqu'en 1947 (série 1300/1400) tandis que celles dotées de la surchauffe ne sont retirées du service actif qu'entre 1952 et 1957. Quelques-unes serviront alors de chaudières statiques pour le préchauffage des trains avant d'être à leur tour ferraillées. Aucune n'est préservée.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

Voir aussi

Articles connexes
 NS série 700 (vapeur)
 NS série 1300 (vapeur)
 NS série 2000 (vapeur)
 NS série 2900 (vapeur)
 NS série 3700

Liens externes

Locomotive à vapeur des Pays-Bas
Matériel roulant des NS

NS série 1700 (vapeur)


A Guerra Civil Carolíngia de três anos culminou na decisiva Batalha de Fontenoy, também chamada de Batalha de Fontenoy-en-Puisaye,  travada em Fontenoy, perto de Auxerre, em 25 de junho de 841. A guerra foi travada para decidir as heranças territoriais dos netos de Carlos Magno — a divisão do Império Carolíngio entre os três filhos sobreviventes de Luís, o Piedoso. Apesar das provisões de Louis para a sucessão, a guerra estourou entre seus filhos e sobrinhos. A batalha foi descrita como uma grande derrota para as forças aliadas de Lotário I da Itália e Pepino II da Aquitânia, e uma vitória para Carlos, o Calvo e Luís, o Alemão. As hostilidades se arrastaram por mais dois anos até o Tratado de Verdun, que teve grande influência na história europeia subsequente.

Embora se saiba que a batalha foi grande, ela não foi bem documentada. Acredita-se que muitas fontes históricas tenham sido destruídas após a guerra, deixando registros escassos para conjeturar o número de combatentes e baixas.

Fontenay-en-Puisaye

Batalha de Fontenay-en-Puisaye


Zábiedovo este o comună slovacă, aflată în districtul Tvrdošín din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 858 de locuitori.

Istoric
Localitatea Zábiedovo este atestată documentar din 1567.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Zábiedovo


Leïla Slimani (n. 3 octombrie 1981, Rabat, Maroc) este o scriitoare și jurnalistă franceză-marocană. Pentru romanul Chanson douce a primit Premiul Goncourt.

Opere
 La Baie de Dakhla : itinérance enchantée entre mer et désert. Mallika Éditions, Casablanca 2013
 Dans le jardin de l'ogre. Éditions Gallimard, Paris 2014
 Nadine Vlădescu (traducătoare): În grădina căpcăunului, editura Pandora M, 2018, ISBN 978-606-978-175-3.
 Chanson douce. Éditions Gallimard, Paris 2016
 Nadine Vlădescu (traducătoare): Dulcele Cântec lin, editura Pandora M, 2018, ISBN 978-606-978-101-2.
 Le diable est dans les détails. Éditions de l'Aube, 2016, ISBN 9782815921442.
 Sexe et Mensonges. La vie sexuelle au Maroc. Les Arènes, Paris 2017, ISBN 978-2-35204-568-7.
 Paroles d'honneur. Les Arènes, Paris 2017, ISBN 978-2-35204-654-7.

Note

Legături externe

 Wichtigster französischer Literaturpreis - Leïla Slimani mit Prix Goncourt ausgezeichnet. Spiegel Online, 3. November 2016
 Benoit Morenne: Leïla Slimani Wins Prix Goncourt, France's Top Literary Award. New York Times, 3. November 2016
 Prix Goncourt für Leïla Slimani . Luzerner Zeitung, 3. November 2011
 Leïla Slimani : rencontre avec la romancière de l'ultramoderne solitude des femmes, Interview, 27. August 2016, bei Elle

Nașteri în 1981
Jurnaliști francezi
Laureații Premiului Goncourt
Marocani
Oameni din Rabat
Scriitoare din secolul al XXI-lea

Leïla Slimani


Bogavantes foram as forças navais paraguaias que agiam em canoas responsáveis por abordar navios encouraçados brasileiros durante a Guerra do Paraguai. Originalmente, o termo bogavante ou vogavante se restringia às tropas que construíam e manejavam canoas no início do conflito. Posteriormente, passou a denominar as forças destinadas exclusivamente à abordagem das embarcações blindadas da marinha imperial.

Ver também
 Abordagem aos encouraçados Lima Barros e Cabral
 Abordagem do encouraçado Barroso e monitor Rio Grande

Guerra do Paraguai
História do Paraguai

Bogavantes