Summa Technologiae (Summa technologiae) es una de las primeras colecciones de ensayos filosóficos del escritor polaco Stanisław Lem. Se publicó por primera vez en 1964, con portada de Daniel Mróz; se hizo una segunda edición en 1967. El título alude a los de otras obras de carácter filosófico: a Summa Theologiae de Tomás de Aquino, a otra del mismo nombre de Alberto Magno, a Summa logicae de Guillermo de Ockham, etc.

Contenido
Según dice el propio Lem, en la colección de ensayos Summa Technologiae intenta «examinar las espinas de las rosas aún por florecer»; en otras palabras, ocuparse de los problemas de un futuro remoto, y además de otros de un futuro más cercano. La cuestión principal afrontada por Lem en esta serie de ensayos es el problema de una civilización exenta de limitaciones técnicas y materiales: las consecuencias éticas, morales y filosóficas del desarrollo técnico futuro.

A pesar de las que hoy pueden considerarse como inexactitudes en campos como las matemáticas, la biología y la sociología, Summa Technologiae conserva su vigor, y hasta algunos de los temas tratados en ella se muestran más actuales que hace cuatro décadas. Cuando se publicaron estos ensayos, los conceptos discutidos en ellos estaban relegados al campo de la ciencia ficción: algunos ejemplos son la intelectrónica (intelektronika; hoy, inteligencia artificial), la fantomología (fantomologia) o estudio de la fantomática (fantomatyka; hoy, realidad virtual), la biotecnología, la nanotecnología y la singularidad.

Partes del libro
El libro se divide en 9 partes:

 I. Dilemas (Dylematy): Lem presenta su visión del futuro y las razones que lo han llevado a escribir el libro. El texto de esta introducción es de 1961.

 II. Dos evoluciones (Dwie ewolucje): Se muestra la similitud entre las transformaciones evolutivas de carácter biótico, técnico y social.
 Introducción (Wstęp). Las similitudes (Podobieństwa). Las diferencias (Różnice). La primera causa (Pierwsza przyczyna). Algunas preguntas ingenuas (Kilka naiwnych pytań).

 III. Civilizaciones espaciales (Cywilizacje kosmiczne): Se ofrece una panorámica de los esfuerzos de la época en el proyecto de busca de inteligencia extraterrestre, sin que falten explicaciones de las teorías ni su acompañamiento por un fuerte aparato crítico.
 La formulación del problema (Sformułowanie problemu). La formulación del método (Sformułowanie metody). La estadística de las civilizaciones del Cosmos (Statystyka cywilizacji kosmicznych). El catastrofismo cósmico (Katastrofizm kosmiczny). La metateoría de los milagros (Metateoria cudów). La unicidad del ser humano (Unikalność człowieka). La inteligencia: ¿azar o necesidad?) (Inteligencja: przypadek czy konieczność?) Las hipótesis (Hipotezy). La opinión disidente (Votum separatum). Las perspectivas (Perspektywy).

 IV. Intelectrónica (Intelektronika): Lem acuñó la palabra «intelectrónica» para nombrar lo que conocemos hoy como «inteligencia artificial». El autor se plantea que algún día será sobrepasada la inteligencia humana por la de las máquinas, y que las soluciones a los problemas con que habrá de enfrentarse la humanidad podrían estar fuera del alcance de las capacidades intelectuales de los seres de carne y hueso.
 Regreso a la tierra (Powrót na ziemię). La bomba megabítica (Bomba megabitowa). El juego magno (Wielka gra). Mitos de la ciencia (Mity nauki). El amplificador de la inteligencia (Wzmacniacz inteligencji). La caja negra (Czarna skrzynka). Sobre la moralidad de los homeostatos (O moralności homeostatów). Los peligros de la electrocracia (Niebezpieczeństwa elektrokracji). Cibernética y sociología (Cybernetyka i socjologia). Creencia e información (Wiara i informacja). Metafísica experimental (Metafizyka eksperymentalna). Creencias de los cerebros electrónicos (Wierzenia elektromózgów). El espíritu de la máquina (Duch w maszynie). Problemas de la información (Kłopoty z informacją). Dudas y antinomias (Wątpliwości i antynomie).

 V. Prolegómenos de la omnipotencia (Prolegomena wszechmocy): En el futuro, la humanidad será capaz de cualquier cosa; ¿o tal vez no? El empleo de la palabra «prolegómenos» tal vez haga alusión a la obra de ese título de Immanuel Kant.
 Antes del caos (Przed chaosem). El caos y el orden (Chaos i ład). Escila y Caribdis, o sobre la moderación (Scylla i Chybryda, czyli o umiarze). El silencio del artífice (Milczenie Konstruktora). La locura del método (Szaleństwo z metodą). El nuevo Linneo, o sobre la sistemática (Nowy Linneusz, czyli o systematyce). Los modelos y la realidad (Modele i rzeczywistość). Los plagios y las creaciones (Plagiaty i kreacje). El campo del arte imitativo (Obszar imitologii).

 VI. Fantomología (Fantomologia): Lem acuñó la palabra «fantomología» para nombrar lo que hoy conocemos como «realidad virtual». Dado que la percepción humana está limitada por su constitución biótica, habría que sustituir la omnipotencia física por otra que la imite: ¿se podría hacer?; de ser posible y de llevarse a cabo esa sustitución, ¿qué problemas surgirían?
 Los fundamentos de la fantomática (Podstawy fantomatyki). La máquina fantomática (Maszyna fantomatyczna). Fantomática central y fantomática periférica (Fantomatyka obwodowa i centralna). Los límites de la fantomática (Granice fantomatyki). Encefalomática (Cerebromatyka). Teletaxación y fantoplicación (Teletaksja i fantoplikacja). La personalidad y la información (Osobowość i informacja).

 VII. La creación de mundos (Stwarzanie światów): En lugar de una investigación minuciosa, ¿se puede acumular automáticamente información a partir de la que ya se tiene? Lem desarrolla esta posibilidad y la extiende a la creación de universos, de la que serían casos especiales la creación del cielo, del infierno y del más allá.
 Introducción (Wstęp). El incremento de la información (Hodowla informacji). Ingeniería del lenguaje (Inżynieria językowa). Ingeniería de la trascendencia (Inżynieria transcendencji). Ingeniería cosmogónica (Inżynieria kosmogoniczna).

 VIII. Pasquinada de la evolución (Paszkwil na ewolucję): La evolución no ha hecho un buen trabajo con los humanos ni con los demás animales. ¿Podrían hacerlo mejor los ingenieros?
 Introducción (Wstęp). La reconstrucción de las especies (Rekonstrukcja gatunku). La construcción de la vida (Konstrukcja życia). La construcción de la muerte (Konstrukcja śmierci). La construcción de la conciencia (Konstrukcja świadomości). Construcciones fundamentadas en el error (Konstrukcje oparte na błędach). Biónica y biocibernética (Bionika i biocybernetyka). La visión del artífice (Oczami Konstruktora). La reconstrucción del ser humano (Rekonstrukcja człowieka). La cibernetización del organismo (Cyborgizacja). La máquina evolutiva autopoyética (Maszyna autoewolucyjna). Fenómenos extrasensoriales (Zjawiska pozazmysłowe).

 'IX. Arte y tecnología (Sztuka i technologia).

 Final (Zakończenie). Miembros (Posłowie) - Veinte años después (Dwadzieścia lat później). Notas al pie (Przypisy). Literatura discutida en el texto (Literatura omawiana w tekście). Literatura que no se menciona en el texto (Literature nie wzmiankowana w tekście).

 Véase también
 Futurología

 Notas y referencias

 Bibliografía

 Enlaces externos
 Sobre Summa Technologiae en el sitio oficial de Stanisław Lem.
 Sobre Summa Technologiae en el sitio oficial de Stanisław Lem.
 En polaco.
 En inglés.
 En alemán.

 Ficha de la edición original de Summa Technologiae en el sitio Lemopedia; en inglés.
 Enlaces con fichas de otras ediciones; en el mismo sitio.

 Texto ruso de la Editorial Mir, de Moscú: Сумма Технологии''. Es traducción publicada en 1968 de la 2ª edición polaca, de Wydawnictwo Literackie (Cracovia, 1967).

 Traducción parcial inglesa de 1997, obra de Frank Prengel, según la 4ª edición polaca, de Wydawnictwo Lubelskie (Lublin, 1984).

Ensayos de Stanisław Lem
Futurología
Libros en polaco
Ensayos de 1964
Ciencia, tecnología y sociedad
Obras filosóficas

Summa Technologiae


Den svensk-russiske meridianbue-ekspedition  var en flerårig videnskabelig forskningsekspedition til Svalbard i årene 1899 til 1902. Ekspeditionen gennemførte meridianbuemålinger for at studere jordens krumning og form nær ved Nordpolen og udførte samtidig en række andre undersøgelser. Ekspeditionen tog også de første fotografier af nordlyset i arktiske områder.

Baggrund
I 1500-tallet havde man allerede bevist, at jorden var rund, dog hævdede Isaac Newton i 1600-tallet, at jorden på grund af sin rotation burde være noget sammenpresset ved polerne. Datidens videnskab gav forskere mulighed for at udforske jordklodens form og størrelse, og forskere fra Tyskland, England og Frankrig gennemførte målinger i Nord- og Sydamerika frem til 1800-tallet. Fra 1816 til 1852 gennemførtes målinger af Struves meridianbue, hvor astronomen Friedrich Georg Wilhelm von Struve beregnede jordens størrelse og form ved hjælp af triangulering. Denne måling strakte sig imidlertid kun til Fuglenæs i Nordnorge. Hvis jorden var sammentrykket, burde meridianbuen vise en mindre krumning nærmere ved Nordpolen.

Flere videnskabsmænd, deriblandt astronomen Georg Lindhagen, foreslog, at man også burde udføre målinger nord for Hammerfest, nemlig på Svalbard, da man der kunne måle yderligere 4 meridiangrader og dermed bedre kunne beregne jordens krumning ved polerne.

Forberedelser

Sverige og Rusland besluttede på grund af de høje omkostninger, at gennemføre et fælles projekt . Efter, at projektet var blevet godkendt af de svenske og norske regeringer, blev der etableret særskilte komitéer og den svenske riksdagen og den russiske regering bevilgede til sidst de nødvendige midler til ekspeditionen. Ekspeditionen blev organiseret af Kungliga Vetenskapsakademien og Det russiske videnskabsakademi.

Storhertug Konstantin, leder for den russiske komité, og Struve, leder for Pulkovo-observatoriet, rejste derefter til Stockholm for at aftale den fælles planlægning. Den svenske komité blev ledet af kronprins Gustav og bestod blandt andre af Nils Selander, leder af Stockholms observatorium, og Christopher Hansteen, leder af Kristianias observatorium. Det blev bestemt, at ekspeditionen foruden meridianmålinger også skulle udføre magnetiske, meteorologiske, topografiske og geologiske undersøgelser samt observationer af nordlyset.

Udrustningen blev skaffet til veje fra hele Europa, og marinefartøjer blev benyttede på rejsen til Svalbard.

Den forberedende rejse i 1898 blev i sin helhed finansieret af svenskeren Gösta Mittag-Leffler.

Personale
Ekspeditionens medlemmer varierede i løbet af de fem sommersæsoner, som ekspeditionen varede.
 Den svensk-norske afdeling blev ledet af Jäderin. Blandt medlemmerne fandtes blandt andre:
 E. Jäderin, geodæt
 H. G. Backlund, geolog og mineralog
 H.C. Andersen Frænkel, ingeniør
 V. Carlheim-Gyllensköld, fysiker
 Gerard Jacob de Geer, geolog og fotograf
 H. Hanssen, hundeslædefører
 N. C. Ringertz'', militær og fotograf
 T. S. Rubin, geodæt
 J. Westman, meteorolog og geofysiker
 T. Wulff, botaniker og etnograf

 Den russiske afdeling blev ledet af Tjernysjov. Blandt medlemmerne var:
 F. Tjernysjov, geolog
 D. D. Sergievskij, geolog
 J. Sykor, astronom og fotograf
 A. Bunge, læge
 A. P. Ganskij, astronom

Ekspedition

1898
Denne ekspedition under ledelse af Jäderin udførte en del forberedende arbejder.

På ekspeditionen foretog Carlheim-Gyllensköld i første række observationer af nordlyset, men udførte også geologiske målinger, deriblandt beregnede han i juli breddegraden for Parryøya.

1899–1900
Denne ekspedition udgjorde hoveddelen i meridianmålingsarbejdet og øvrige forskning, og den svensk-norske del blev også denne gang ledet af Jäderin.

Den 16. maj 1899 forlod fartøjet HMS "Svensksund" under kaptajn H.W. Hamilton havnen i Karlskrona mod Stockholm, hvor ekspeditionen gik om bord. De sidste fartøjer gik fra Stockholm den 10. juni. Siden gik færden via København, Trondheim og Tromsø, hvor man mødte de russiske fartøjer. Den 25. juni forlod hele konvojen på fem fartøjer Tromsø med kurs mod Svalbard.

Fremme ved Spitsbergen krydsede man forbi Advent Bay, Danskøya, Nordøyene, Red Bay, Magdalena Bay, South Gatt, Liefde Bay, Wood Bay og Wiedje Bay til fartøjet den 20. juli ankrede op ved Crozierpynten ved Treurenburgbukten (Sorgfjorden) i Hinlopenstretets sydøstlige del. Det blev besluttet at etablere den svenske ekspeditions overvintringsplads her. Fartøjet vendte derefter tilbage til Karlskrona, hvortil det ankom den 13. oktober.

Den russiske afdeling forlod Rusland om bord på fartøjet "Bakan". Ved ankomsten til Spitsbergen blev overvintringspladsen anlagt ved Konstantinovka på Gåshamna ved Hornsund. På denne rejse fulgte de Geer med den russiske ekspedition.

Begge overvintringsstationer bestod af flere bygninger til forskningsformål, forsyninger og indlogering.

Meridianmålingerne blev udførte ved triangulering af punkter på forkellige fjeldtoppe, som udgjorde en kæde. Hvis et meridiansegment ved et punkt på breddegraden var længere end det modsvarende punkt længere sydpå ville det bevise, at krumningen formindskedes mod Nordpolen. Målepunkterne strakte sig i en lige linje fra Vesle Tavleøya i Sjuøyane og sydover til Keilhaufjellet i Sørkapp Land og omfattede over 4 breddegrader.

Den svenske afdeling var ansvarlig for målingerne i den nordlige del af området og den russiske afdeling for den sydlige del. Da svenskerne i august opsatte en 3,5 m høj varde på Chydeniusfjella på det nordlige Spitsbergen, kunne russerne se denne fra sin meteorologiske observationsstation ved Kapp Lee på Edgeøya. Det skulle imidlertid vare i yderligere to år, før alle målepunkterne i kæden var færdige.

Den 8. maj 1900 forlod HMS "Svensksund" under kaptajn (transport) M. von Krusenstierna igen Karlskrona og ankom til Spitsbergen i juli for at hente den svenske ekspedition. De var tilbage i Stockholm den 6. oktober.

Ekspeditionens opgave skulle have været fuldført på denne rejse, men vanskelige vejrforhold, især i Hinlopenstretet, forsinkede forskningsarbejdet og yderligere ekspeditioner var nødvendige for at færdiggøre målingerne.

1901–1902
Denne ekspedition foretog kompletterende meridianmålinger og bestod også denne gang af russiske og svenske forskere. Den svenske afdeling rejste med fartøjet "Antarctic" og blev denne gang ledet af de Geer. Fartøjet var modvilligt blevet udlejet af Otto Nordenskjöld.

De russiske målinger blev fuldført i 1901. Ekspeditionen blev gennemført i løbet af sommersæsonen og kom tilbage til Stockholm den 20. september.

I 1902 afgik yderligere en svensk ekspedition under ledelse af Rubin, som nu kunne fuldføre målingerne i løbet af sommeren.

Resultat

Ekspeditionen gennemførte de første omfattende studier af nordlyset i arktiske egne, hvilket gav ny indsigt i fænomenet, samtidig tog fotograferne Josef Sykora og Jonas Westman de første fotografier i Arktis af naturfænomenet.

De indsamlede data blev bearbejdet i flere år, og resultaterne blev offentliggjort af flere omgange. Målingerne beviste, at jorden ikke er helt rund, men sammenpresset ved polerne.

Ekspeditionen kortlagde også store dele af Spitsbergens hidtil ukendte indre.

Ringertz og de Geers fotografier blev desuden et stort arkiv af billeder, som dannede grundlag for senere forskning.

Medier i hele verden rapporterede om den flernationale arktiske ekspeditions fremgang, arbejde og vanskeligheder.

Den svenske regering belønnede de russiske forskere med Nordstjerneordenen, og Mittag-Leffler blev belønnet med den russiske Stanislavorden

Noter

Litteratur

Eksterne henvisninger
 Kort over målepunkter oprettede af ekspeditionen

Polarekspeditioner
Svalbards historie
Svalbard


The  are a professional baseball team based in Nagoya, the chief city in the Chūbu region of Japan. The team plays in the Central League of Nippon Professional Baseball. They have won the Central League pennant nine times (most recently in 2011) and the Japan Series twice (in 1954 and 2007). They were also champions in the 2007 Asia Series.

Franchise history
The Chunichi Dragons were formed in 1936 as the Nagoya Club. The franchise was acquired by the Chunichi Shimbun newspaper company in 1946. They became the "Dragons" in 1947, but experimented with a number of variations on their team name before settling on Chunichi Dragons in 1954.

The Dragons' most famous player, Michio Nishizawa, played for the team from 1936 to 1958. He entered the league as a 15-year-old pitcher. He developed into a 20-game winner by 1939. Nishizawa's most memorable pitching feats occurred in 1942. On May 24 of that year, Nishizawa pitched a remarkable twenty-eight complete innings, totalling 311 pitches in a 4–4 tie against the Taiyō Whales at Korakuen Stadium. Later that year, he tossed his first and only no-hitter, accomplishing the feat against the Hankyu team. Despite a career ERA of 2.22, the heavy workload combined with injuries sustained during two years of service in World War II forced him to switch positions to first base, and later the outfield. After early struggles with the bat, Nishizawa developed into a feared hitter. He swatted a then-league record 46 home runs in 1950. His best season came in 1952, when he led the league in both batting average and runs batted in. Altogether, Nishizawa appeared in five All Star Games and won the Best Nine Award three times.

Forkball-specialist Shigeru Sugishita dominated the Central League for the Dragons from 1950 to 1955, winning more than 30 games twice (winning at least 23 games each season), and garnering three Eiji Sawamura Awards.

Led by Sugishita and an aging Nishizawa, the Dragons won their first Japan Series championship in 1954, defeating the Nishitetsu Lions 4-games-to-3.

In 1962, the Dragons became one of the first NPB teams to sign established MLB players when they brought on former stars Larry Doby and Don Newcombe.

Michio Nishizawa went on to manage the team from 1964 to 1967. He was elected to the Japanese Baseball Hall of Fame in 1977 and his number 15 jersey is one of only two retired by the team.

The Dragons were the first Japanese team to hire a foreigner as manager, Wally Yonamine, who led the team from 1972 to 1977. (Yonamine spoke fluent Japanese, and was later elected to the Japanese Baseball Hall of Fame.)

In 1974, the team won the Central League title for the first time in 20 years, and this victory stopped the Yomiuri Giants from winning the league for the tenth consecutive year. Another league title came in 1999, and in that year, Dragons set a record by winning 11 consecutive games at the opening of the season.

In the 2004 season the team reached the Japan Series, but lost to the Seibu Lions, the Pacific League Champions, and in 2006 they lost the Japan Series to the Hokkaido Nippon Ham Fighters. At that point the team had won the Central League pennant seven times since 1950, but their last Japan Series victory was in 1954, the longest such drought in Nippon Professional Baseball.

2007 Japan Series title

In early 2007, the NPB playoff rules were changed: The top team in the league would advance automatically, while the second and third teams in the league would play a best-of-three series. The winner would face the first-place team in a best-of-five series to see who would advance to the Japan Series finals.

The Dragons took advantage of the new playoff system, and after finishing second in the season standings, swept the Hanshin Tigers in a best-of-three series, then, in a huge upset, swept the heavily favoured Yomiuri Giants in a best-of-five series to advance to the Japan Series against the Hokkaido Nippon Ham Fighters. In an exact reversal of the 2006 Japan Series, Hokkaido won game 1 of the series, but the Dragons won the next four straight games, including a combined perfect game from Daisuke Yamai and star closer Hitoki Iwase in the deciding Game 5, to become the 2007 Japan Series Champions, ending 53 years of frustration and the longest Japan Series drought in NPB history. The Japan Series victory allowed the Dragons to advance to the 2007 Asia Series, in which they went 2-1 in the round robin, then defeated the SK Wyverns, 6-5.

Since the 2007 Japan Series title
Three years later, they faced the Chiba Lotte Marines in the 2010 Japan Series, but lost to the Marines in seven games, including a 2-2 tie in the longest Japan Series game ever, which lasted 15 innings. A year later, the Dragons were back in the 2011 Japan Series, but fell to the Fukuoka SoftBank Hawks in seven games. In 2012, they made the Central League Climax Series, by first defeating the Tokyo Yakult Swallows in 3 games in the first stage, but lost to the eventual Japan Series champion Yomiuri Giants in 6 games in the final stage, while the Giants also had a 1 game advantage. As of 2022, this was the last time the Dragons made the playoffs; they have had only one winning season since, which came in the pandemic-abbreviated 2020 season.

Franchise regular season record

Uniform

The Dragons uniforms were based on the Brooklyn (now Los Angeles) Dodgers. The team's colors (blue and white) are the same colors worn by the Dodgers (both in Brooklyn and Los Angeles). From the late 1980s to the mid-1990s, the stylized lettering on the Dragons' jerseys and caps was virtually identical to the Dodgers' uniforms during that same period.

Current roster

Baseball Hall of Famers
The following Hall of Famers played, coached and/or managed for the Dragons, and are listed with the years they were with the club.

Retired numbers

MLB players
Active:
 Aristides Aquino (2023-Present)
 Orlando Calixte (2023-Present)

Retired:
 Willie Davis (baseball) (1977)
 Larry Doby (1962)
 Don Newcombe (1962)
 Bob Nieman (1963)
 Vance Law (1990)
 Alonzo Powell (1992-1997)
 Matt Stairs (1993)
 Darnell Coles (1996)
 Samson Lee (2000)
 Akinori Otsuka (2003–2007)
 Kenshin Kawakami (2009–2010)
 Kosuke Fukudome (2008–2012)
 Matt Clark (2013)
 Joely Rodriguez (2018-19)
 Wei-Yin Chen (2004–2011)

In popular culture
 The Dragons became known to audiences in the U.S. through the 1992 movie Mr. Baseball, starring Tom Selleck and Ken Takakura. The film is based around a difficult season in the career of aging New York Yankees first baseman Jack Elliot (Selleck), who is traded to the Chunichi Dragons during spring training, and is forced to deal with high expectations and cultural differences during the Dragons' pennant run.
 In Haruki Murakami's 2002 novel Kafka on the Shore, one of the characters, Hoshino, is a devoted fan of the Chunichi Dragons, wearing the team's cap everywhere he goes.
 In 2009 a Nintendo Wii game aimed at children, Doala de Wii, was released. The game is based on the popular team mascot "Doala".
 The 2012 video game Yakuza 5 features a team called the "Nagoya Wyverns", which is a reference to the Dragons. One of the main characters briefly played for the team, and it features heavily in the game's plot.

Mascots
The team has 3 mascots, Doala, Shaolon, and Paolon. Doala is the main mascot of the team, and he was introduced in 1994, replacing their former mascot, Gaburi. Doala is a koala because Nagoya was home to Japan's first koala due to its sister city status with Sydney. Doala is quite known for his stunts. Shaolon is the team's second mascot and was introduced in 1997. He is a blue dragon and he has appeared on the logo for a long while now. Paolon is the team's third mascot and she was introduced in 2000. She is a pink dragon.

References

External links

 Official website

1936 establishments in Japan
Baseball teams established in 1936
Nippon Professional Baseball teams
Sports clubs and teams in Nagoya

Chunichi Dragons


Hunstrup er en landsby i Hunstrup Sogn i Thisted Kommune.

I byen findes landsbykirken Hunstrup Kirke, der daterer sig tilbage til begyndelsen af 1500-tallet.

Ved Hunstrup lå herregården Kølbygård, der første gang omtales omkring 1400. Gården var dengang formentlig blot en almindelig bondegård, men den omtales som herregård i 1625. Gården var i 1400 ejet af Vinranke-munkene. I 1405 er gården registreret som ejet af Christiern Nielsen, der var søn af rigskansler Niels Jensen Munk.

Hunstrup var et stop på den tidligere Thisted-Fjerritslev Jernbane.

Historiske indbyggertal

Referencer

Byer i Thisted Kommune

Hunstrup


Jonathon Ng (Dublin – 23 de dezembro de 1995), conhecido profissionalmente como Eden (estilizado como EDEN), é um músico, cantor, compositor, produtor musical e modelo irlandês. Anteriormente, ele se apresentava como The Spab Project e mais tarde The Eden Project, um pseudônimo que foi descontinuado em 2015. O trabalho como "The Eden Project" normalmente apresentava estilos mais convencionais da dance music eletrônica, como dubstep e drum and bass, enquanto seu trabalho como Eden veio a se aventurar em um estilo mais ao indie pop.

Johnathon lançou seis EPs e mais de 70 músicas e remixes como The Eden Project. Como Eden, ele lançou sua própria gravadora, MCMXCV, na qual seu primeiro EP End Credits foi lançado. Seu segundo EP, I Think You Think Too Much of Me, foi lançado em agosto de 2016, estreando em 43º lugar na parada de álbuns da Irlanda como seu primeiro trabalho alcançando esse mérito. O primeiro álbum de estúdio de Eden, Vertigo, foi lançado em 19 de janeiro de 2018 e foi promovido por uma turnê mundial. Em fevereiro de 2020, Johnathon lançou seu segundo álbum de estúdio chamado No Future, que também é seguido por outra turnê mundial. No Future chegou ao Top 150 das paradas de álbuns de todos os gêneros e ao Top 10 das paradas de álbuns alternativos um dia após o lançamento.

História

Vida pregressa
Jonathon nasceu em 23 de dezembro de 1995 em Dublin, Irlanda, filho de uma mãe irlandesa e um pai de Hong Kong. A partir dos sete anos de idade, ele foi treinado em violino clássico. Mais tarde, ele aprendeu sozinho piano, guitarra e bateria. Ele participou e se formou no Blackrock College.

2013–2015: The Eden Project
Jonathon começou a lançar faixas de forma independente como The Eden Project em 2013, alcançando popularidade através das redes. Em 2014, ele lançou o álbum Kairos, no qual as faixas "Statues" e "Chasing Ghosts" o viram experimentar um estilo alternativo de música mais suave. Ele também foi vocalista em "Iris" (de Exit Friendzone) e fez a faixa "Lost". Ambas as faixas junto com "Chasing Ghosts" foram lançadas na NoCopyrightSounds. Em outubro de 2014, ele lançou o EP Entrance, cuja faixa "Circles" contrastava com seu familiar estilo eletrônico. Suas faixas mais populares foram desvios de seu som habitual. Em 10 de dezembro de 2014, ele foi destaque na faixa "Scribble" do produtor Puppet, de Nova Iorque, que foi lançado pela Monstercat.

Em 2015, Jonathon abraçou ainda mais seu estilo indie com o EP Bipolar Paradise, cuja faixa "Fumes" acumulou quase 17 milhões de visualizações no YouTube em 22 de dezembro de 2020. Mais tarde, ele anunciou que estava descontinuando o The Eden Project e lançou Final Call, seu último EP sob este pseudônimo. Continha duas versões covers, uma de "Blank Space" de Taylor Swift e outra de "Crazy In Love" de Beyoncé. "Times Like These" é oficialmente a última música lançada sob seu antigo pseudônimo.

2015–2016: Eden, End Credits e ITYTTMOM
Jonathon mudou seu apelido para Eden após o lançamento de Final Call, e começou a gravar um novo trabalho na primavera de 2015. O EP End Credits foi lançado para download em todo o mundo em 8 de agosto pela gravadora Seeking Blue Records, bem como o próprio selo de Jonathon, MCMXCV. O EP consiste em faixas voltadas ao indie pop e ao eletrônico alternativo. Dois singles, "Nocturne" e "Gravity", foram lançados em junho e julho, respectivamente. Ao todo, o EP acumulou mais de 14 milhões de reproduções na plataforma de streaming SoundCloud.

Em 22 de março, Jonathon embarcou em sua End Credits Tour, com shows em Dublin, Londres, Toronto, Nova Iorque, Los Angeles e São Francisco. Elliot Crabb foi o principal produtor das faixas e se juntou à End Credits Tour. Os ingressos se esgotaram em uma semana, e um local adicional foi montado na cidade de Nova Iorque devido à demanda. A turnê terminou em 8 de abril.

Logo após a End Credits Tour, Jonathon anunciou que seu novo EP, I Think You Think Too Much of Me, seria lançado em 19 de agosto de 2016. Em 10 de junho de 2016, o primeiro single, "sex", foi lançado, com maior foco nos vocais e instrumentação. Um mês depois, a Billboard estreou o próximo single, "drugs", um dia antes de seu lançamento oficial em 15 de julho de 2016. O EP apresenta "Fumes", lançado anteriormente no The Eden Project, com o rapper Gnash, além de relançamentos de outras duas músicas do The Eden Project, versões remasterizadas de "XO" e "Circles". Após o lançamento, o EP entrou na parada de álbuns da Irlanda, tornando-se o seu primeiro trabalho a alcançar esse mérito.

Em 7 de setembro de 2016, Jonathon lançou um segundo videoclipe para "drugs", uma experiência de vídeo de 360 graus em realidade virtual. O vídeo acumulou 1,5 milhão de visualizações no Facebook em uma semana. Jonathon promoveu I Think You Think Too Much of Me através da Futurebound Tour, que começou em 7 de setembro de 2016 em Vancouver, na Colúmbia Britânica. A turnê incluiu 33 apresentações na América do Norte e Europa, e terminou em 26 de novembro com um show final em Paris, França.

2017–2019: Vertigo
Eden embarcou em uma turnê de festival no verão de 2017. Ele também selecionou alguns fãs para filmar suas experiências em cada show e publicá-las em sua conta do Snapchat. Em 2 de setembro, Jonathon realizou seu último show da temporada de festivais no Electric Picnic. Durante seu set, ele estreou a versão oficial de "Start//End", uma música que já havia vazado em sua conta do SoundCloud em janeiro.

Em 28 de setembro, "Start//End" foi lançado em todas as principais plataformas de música como o primeiro single do próximo álbum Vertigo. O single foi acompanhado por um videoclipe, que ultrapassou 1 milhão de visualizações depois de ser uma tendência no YouTube. O vídeo foi filmado em vários lugares na Europa, América do Norte e Japão.

Em 8 de novembro de 2017, Eden sugeriu o lançamento de um novo single nas redes sociais. Nos dias 8 e 9 de novembro, o site do Eden exibiu coordenadas onde as pessoas vasculharam para encontrar cartazes escondidos em vários locais do mundo. "Gold" foi lançado oficialmente em 10 de novembro de 2017, juntamente com o anúncio da Vertigo World Tour, que durou de março a maio de 2018. O terceiro single de Eden para o álbum, "Crash", foi lançado em 8 de dezembro de 2017.

Vertigo foi lançado em 19 de janeiro de 2018. Eden iniciou a Vertigo World Tour na promoção do álbum em março de 2018. A turnê durou oito meses, concluindo em 27 de novembro. A turnê continha 67 shows; 50 na América do Norte, 12 na Europa e 5 na Oceania. Ele foi acompanhado por vários atos de abertura, incluindo VÉRITÉ, Kacy Hill e Sasha Sloan.

Em 29 de junho de 2018, Eden lançou um EP chamado About Time da coleção de músicas que foram tocadas durante a Vertigo World Tour durante o intervalo entre as partes da turnê. Eden lançou um single, "909", em 24 de abril de 2019

2019–presente; No Future
Dois singles do álbum No Future, "Untitled" e "Projector" foram lançados em outubro de 2019. Em dezembro de 2019, "Love, Death, Distraction" e em janeiro de 2020, "Isohel", foram lançados. No Future foi lançado oficialmente em 14 de fevereiro de 2020.

A turnê mundial do No Future foi adiada indefinidamente devido à pandemia de COVID-19. A turnê foi posteriormente cancelada completamente em 12 de maio de 2020.

Trabalhos adicionais
Antes do lançamento de End Credits, Jonathon forneceu vocais não creditados para a música "Elysium" de Mendum, bem como vocais creditados para a música "Stomach It" de Crywolf. Os vocais de "woah", uma faixa do EP Final Call do The Eden Project, foram sampleados na faixa "I'll Be Your Reason" de Illenium. Após o lançamento de End Credits, Jonathon forneceu vocais não creditados na faixa "No More" de Pierce Fulton, que foi lançada em 9 de novembro de 2015 pela Armada Music. Jonathon também forneceu vocais para "Leaving" de Illenium em 2017. Em 2018, Jonathon forneceu vocais não creditados para "thinking 2 much" de Jeremy Zucker.

Jonathon também cantou a música Amnesia, presumivelmente durante seu último ano na escola secundária. Mais tarde, ele afirmou, durante uma transmissão ao vivo, que a música nunca teria uma versão de estúdio.

Em novembro de 2015, Jonathon lançou um cover de "Billie Jean" de Michael Jackson para download. Acumulou mais de 1 milhão de reproduções na maioria das plataformas de streaming.

Curiosidades
EDEN é torcedor do Liverpool Football Club.

Discografia
Álbuns de estúdio

 2018: Vertigo
 2020: No Future

EPs

 2015: End Credits
 2016: I Think You Think Too Much of Me
 2018: About Time
 2018: All You Need Is Love

Turnês

 End Credits Tour (2016)
 Futurebound Tour (2016)
 Vertigo World Tour (2018)
 No Future Tour (2020) (cancelado devido a pandemia de COVID-19)
 End Credits RETOUR (2021)

Referências

Músicos da Irlanda
Músicos de indie pop
Músicos de indie rock

Eden (músico)


Yakup (, romanize: Yaʿqūb), Yakov () veya İsrail (, Yiśrāʾēl), İsrailoğullarının üç önemli büyüğünden (diğerleri İbrahim ve İshak) biri olan İbrani din büyüğü ve atasıydı. İbrahim'in torunu ve İshak'ın oğlu olan İsrail, özellikle Yahudilikte çok yüksek bir manevî konuma sahiptir. Hristiyanlıkta önemli bir din büyüğü olarak; İslam'da ise bir peygamber olarak görülür.

Yahudilikte
Yakup'tan Yahudi kutsal kitabı Tanah'ın (Hristiyanlıkta Eski Ahit) Yaratılış kısmında bahsedilir. İshak ve Rebeka'nın ikiz oğullarından küçük olanıdır. Doğum sırasına göre kendinden büyük olan ikizinin adı Esav'dır.

Büyüdüklerinde kardeşi Esav usta bir avcı olur. Yakup ise sürekli çadırda oturur. Babaları İshak'ın en sevdiği oğlu Esav idi, çünkü eve bol bol av eti getiriyordu. Yakup ise anneleri Rebeka'nın en sevdiği çocuğuydu. Bir gün Esav eve aç geldiğinde Yakup, ondan mercimek çorbası karşılığında "ilk oğulluk" hakkını kendisine vermesini istedi. Esav karnı aç olduğu için kabul etti. Yakup ona sözünden dönmeyeceğine dair yemin ettirdi.

İshak tarafından kutsanması
İshak yaşlandığında gözleri görmez oldu. Ölmeden önce oğlu Esav'ı kutsamak istedi. Esav'dan kendisine güzel bir av eti yemeği hazırlamasını istedi. Esav avlanmaya gittiğinde Rebeka, Yakup'a Esav'ın kıyafetlerini giydirdi. Oğlak etinden güzel bir yemek yaptı ve Yakup'u Esav kılığında gönderdi. Yakup'un bedeni kardeşine nazaran kılsız olduğu için yakalanmaktan korkuyordu ancak İshak fark etmedi. Giysilerini kokladı ve şöyle dedi:
"İşte oğlumun kokusu, sanki Rabbin kutsadığı kırların kokusu. Tanrı sana göklerin çiyinden ve yerin verimli topraklarından bol buğday ve şarap versin. Halklar sana kulluk etsin, uluslar boyun eğsin. Kardeşlerine egemen ol, kardeşlerin sana boyun eğsinler. Sana lanet edenlere lanet olsun, seni kutsayanlar kutsansın."

Esav gelip de gerçek ortaya çıkınca İshak kandırıldığını anladı ancak sözünden dönmedi. Esav babasından kendisini de kutsamasını istedi. İshak, Yakup'u ona (Esav'a) egemen kıldığını belirtip şöyle dedi:
"Göklerin çiyinden, zengin topraklardan uzak yaşayacaksın. Kılıcınla yaşayacak, kardeşine hizmet edeceksin. Ama özgür olmak isteyince, onun boyunduruğunu kırıp atacaksın."

Esav babası ölene kadar bekleyip, daha sonra Yakup'u öldürmeye karar verdi. Rebeka bunu öğrenince Yakup'u evden uzaklaştırmaya karar verdi. Zamanla Esav'ın onu affedeceğini düşünüyordu. İshak'a giderek Hitit kızlarını kötüledi ve Yakup'un Hititli bir kızla evlenmesini istemediğini söyledi. Yakup'u Harran'da yaşayan kardeşi Lavan'ın yanına göndermelerini önerdi. İshak bunu makul bulup Yakup'a Kenan kızları ile evlenmesini istemediğini söyledi ve onu dedesi Betüel ve dayısı Lavan'ın yanına gönderdi. Lavan'ın kızlarından biri ile evlenmesini istiyordu. Uğurlarken, Yakup'u tekrar kutsadı ve "üzerinde yabancı olarak yaşadığı bu toprakları tanrının ona bahşetmesini" diledi.

Esav, ebeveynlerinin Kenan kızlarından hoşnut olmadığını öğrenince amcası İsmail'in kızı Mahalat'ı karılarının üzerine kuma getirdi.

Rüyası
Bu konunun ana maddesi Yakup'un Merdiveni'dir.
Yakup Beerşeba'dan ayrıldı. Yolda bir taşa başını yaslayıp uykuya daldı. Rüyasında yerden göğe uzanan bir merdiven gördü. Merdivenden melekler inip-çıkıyorlardı. Rabbi Yakup'a göründü ve şöyle dedi:
"Üzerinde yattığın toprakları sana ve soyuna vereceğim. Yeryüzünün tozu kadar sayısız bir soya sahip olacaksın. Doğuya, batıya, kuzeye, güneye doğru yayılacaksınız. Yeryüzündeki bütün halklar sen ve soyun aracılığıyla kutsanacak. Seninle birlikteyim. Gideceğin her yerde seni koruyacak ve bu topraklara geri getireceğim. Verdiğim sözü yerine getirinceye kadar senden ayrılmayacağım."

Yakup uyanınca başını koyduğu taşa zeytinyağı dökerek kutsadı ve anıt olarak dikti. Bulunduğu yerin Luz olan adını Beytelfü olarak değiştirdi ve oraya "göklerin kapısı" dedi. Daha sonra şöyle bir adak adadı:
"Tanrı benimle olur, gittiğim yolda beni korur, bana yiyecek, giyecek sağlarsa, babamın evine esenlik içinde dönersem, RAB benim Tanrım olacak. Anıt olarak diktiğim bu taş Tanrı'nın evi olacak. Bana vereceğin her şeyin onda birini sana vereceğim."

Evlenmesi
Yakup Harran'a ulaştı. Dayısı Lavan'ın yanında çoban olarak çalışmaya başladı. Dayısının Lea ve Rahel adında iki kızı vardı. Yakup Rahel'e âşık oldu. Lavan bir gün ne kadar ücret istediğini sorduğunda para yerine kızı Rahel'i istedi. Lavan, Rahel karşılığında yedi yıl çalışması gerektiğini söyledi. Yakup yedi yıl karın tokluğuna çalıştı. Lavan büyük bir şölen verdi ve aynı gece kızı Lea'yı Yakup'a eş olarak gönderdi. Yakup Lea ile yattı ve kızın Rahel olmadığının farkına ancak sabah vardı. Dayısına neden böyle yaptığını sorduğunda, ablası varken küçük kızla evlenemeyeceği cevabını aldı. Anlaşmanın böyle olmadığını söyleyince Lavan yedi yıl daha çalışması koşuluyla diğer kızını da Yakup'a verdi.

Çocukları
Yakup'un Rahel'i daha çok sevmesi Lea'yı çok üzüyordu. Tanrı onun bu üzüntüsünü gördü ve Yakup'a art arda dört oğul doğurmasını sağladı. İsimlerini Ruben, Şimon, Levi ve Yahuda koydu. Artık Yakup'un kendisine daha çok bağlanacağını düşünüyordu.

Rahel kısırdı. Bu durum onu çok üzüyordu. Bir aile kurabilmek ümidiyle cariyesi Bilha'yı Yakup'a verdi. Yakup Bilha'dan Dan ve Naftali isimlerinde iki oğul sahibi oldu. Rahel bu duruma çok seviniyordu. Lea'da cariyesi Zilpa'yı Yakup'a verdi. Yakup Zilpa'dan Gad ve Aşer isimlerinde iki oğul sahibi oldu. Lea, İssakar ve Zevulun adında iki oğul daha doğurdu ve toplamda Yakup'a altı oğul verdi. Lea'nın bir de kızı oldu ve ona da Dina adını verdi.

Rabbi Rahel'in dualarını kabul etti ve kısır olduğu halde ona bir oğul verdi. Rahel oğlunun adını Yusuf koydu. (Yakup ileride Kenan ülkesine dönünce Rahel'den Bünyamin adında bir oğlu daha olacaktır.)

Soyağacı

Paddan-Aram'dan kaçışı
Yakup 20 yıl hizmet ettikten sonra dayısı Lavan'ın yanından ayrılmak istedi. Yakup Lavan'ın zenginliğine zenginlik kattığı için Yakup'u göndermek hiç istemedi. Yakup bir şartla kalacağını söyledi. Benekli ve kara koyunlarını kendisine verirse, Yakup'ta mal mülk sahibi olabilecekti. Lavan teklifi kabul etti ancak koyunların bir kısmını saklayarak Yakup'u kandırmaya çalıştı. Yakup da hayvanları güderken sadece güçlü hayvanları kendininkilerle çiftleştirdi ve kısa zamanda büyük bir sürü ve servet sahibi oldu. Lavan'ın serveti ise küçüldü.

Lavan'ın oğulları bu durumun farkına vararak Yakup'a diş bilemeye başladılar. Lavan'ın tutumu da değişti. Bunun üzerine Rabbi Yakup'a ülkesine dönmesini emretti. Yakup karılarını da kaçmaya ikna etti. Rahel ve Lea babaları kendilerini sattığı için kaçmakta bir mahsur görmediler. Rahel babasının putlarını çaldı ancak bundan Yakup'un haberi yoktu. Lavan ve oğulları evden uzakta iken tüm malları ve köleleri ile yola çıktılar. Fırat Irmağı'nı geçip Gilat dağlık bölgesine geldiler. Lavan ve oğulları peşlerine düştü. Yakup'un tanrısı Lavan'ın düşüne girerek Yakup'a kötülük yapmamasını söyledi. Bunun üzerine Lavan yetiştiği halde Yakup'a kötülük yapmadı. Putlarını neden çaldıklarını sorduğunda Yakup böyle bir şey yapmadığını, yapanın derhal öldürüleceğini söyledi. Çadırları didik didik aradıkları halde Rahel putların yüklü olduğu devenin üzerinde oturduğu için putları bulamadılar. Rahel adet döneminde olduğu bahanesiyle babası geldiğinde dahi oturmaya devam etti.

Lavan ile Yakup yere taştan anıtlar diktiler ve bu anıtların şahitliğinde birbirlerine kötülük etmeyeceklerine yemin ettiler. Yakup ayrıca Lavan'ın isteğiyle başka kadınlarla evlenmeyeceğine ve Lavan'ın kızlarına iyi davranacağına da yemin etti. Lavan kendi taşlarına Yegar-Sahaduta, Yakup ise Galet veya Mispa adını verdi. Galet, "tanıklık yığını" anlamına gelir. Beraber yemek yedikten sonra Lavan kızları ve torunları ile vedalaştı ve evine geri döndü.

Kenan Ülkesi'ne ulaşması
Yakup, Kenan Ülkesi'ne yaklaştığında ağabeyine haberciler gönderdi ve döndüğünü haber verdi. Esav'ın kendisini öldürmesinden korkuyordu. Esav'ın dört yüz adamla yola çıktığını öğrendi ve daha da çok korktu. Mallarını, kölelerini ve adamlarını iki kervan halinde ayırdı. Bu sayede en azından birini kurtarabileceğini düşünüyordu. Esav'a önden hediye kervanları gönderdi. Bunların Esav'ı yumuşatacağını düşünüyordu.

Tanrı ile güreşi
Kervanları gönderdikten sonra bulunduğu yerde ailesi ile bir gece konakladı. Sabah Yabbuk Irmağı'nın sığ bir yerinden ailesini karşıya geçirdi. Kendisi arkada kalmış iken bir adamla karşılaştı. Adamla güreşe tutuştu ve gün ağarıncaya kadar güreşmelerine rağmen birbirlerini yenemediler. Adam yenemeyeceğini anlayınca Yakup'un uyluk kemiğini yerinden çıkarttı. Yakup buna rağmen güreşi bırakmadı. Adam, "Bırak beni, bak gün ağarıyor" dedi. Yakup kendisini kutsamadığı sürece bırakmayacağını söyledi. Bunun üzerine adam, "Senin adın "İsrail" olsun, çünkü Tanrı'yla ve insanlarla güreşip yendin" dedi. Yakup Rabbi ile güreştiğini anladı ve canı bağışlandığı için bulunduğu yere Paniel adını verdi.

Ağabeyi Esav ile karşılaşması
Yakup, Esav gelmeden önce cariyelerle çocuklarını en öne, Lea'yla çocuklarını arkaya, Rahel'le Yusuf'u da en arkaya dizdi. Karşılaştıklarında Yakup kendini yere atıp yedi kez yere kapandı. Esav onu kucakladı ve öpüştüler. Esav Yakup'u affetmişti. Hediyelerini de geri vermek için çok uğraştı ancak Yakup zorla kabul ettirdi. Esav'ın yola beraber devam etme teklifini hayvanların çok yorgun olduğunu söyleyerek kibarca reddetti. "Efendim, lütfen sen kulunun önünden git. Ben hayvanlarla çocuklara ayak uydurarak yavaş yavaş geleceğim. Seir'de efendime yetişirim." dedi. Bunun üzerine Esav ayrıldı. Yakup Şekem Kenti'ne geldi ve yerleştiği araziyi yüz gümüşe satın aldı. Orada El-Elohe-İsrail adında bir sunak kurdu.

Şekem Kenti'nde yaşananlar
Şekem Beyi Hivli Hamor'un oğlu Şekem, bir gün kırda gezerken Yakup'un kızı Dina'nın ırzına geçti. Yakup ve oğlu buna çok öfkelendiler ancak Hamor, oğlunun Dina'ya âşık olduğunu, başlık olarak ne isterse vereceğini söyledi. Yakup'un oğulları tüm kentin erkekleri sünnet olmadıkça kız kardeşlerini vermeyeceklerini söylediler. Hamor, Yakup ve ailesinin çok zengin olduklarını, onları aralarına almanın Şekem Kenti için bir kazanç olduğunu söyleyerek halkını ikna etti. Kentin tüm erkekleri toplu halde sünnet oldular. Bunu fırsat bilen Şimon ve Levi Hamor ve Şekem dahil, tüm erkekleri kılıçtan geçirdiler. Tüm kenti yağmalayıp kadınlara el koydular. Yakup oğullarına çok kızdı ve "Kenanlılarla Perizlileri bize düşman ettiniz", dedi.

Yehova tarafından "İsrail" adını alıp kutsanışı
Tanrı Yakup'a Beytel'e gitmesini ve orada ağabeyinden kaçarken gördüğü tanrıya bir sunak yapmasını emretti. Yakup beraberindekilere, "Yabancı ilahlarınızı atın" dedi, "Kendinizi arındırıp giysilerinizi değiştirin. Beytel'e gidelim. Sıkıntı çektiğim günlerde yakarışımı duyan, gittiğim her yerde benimle birlikte olan Tanrı'ya orada bir sunak yapacağım." Herkesten putlarını ve küpelerini toplayıp Şekem yakınlarında bir fıstık ağacının altına gömdü. Yakup ailesi ve beraberindekilerle birlikte Luz-Beytel kentine geldi. Peşlerinden kimse gelmedi çünkü civar şehirlerde yaşayan halkı tanrı korkusu sarmıştı.

El-Beytel isminde bir sunak yaptı. Tanrı Yakup'a tekrar görünerek onu kutsadı; "Sana Yakup diyorlar, ama bundan böyle adın Yakup değil, İsrail olacak" diyerek onun adını İsrail koydu. "Ben her şeye gücü yeten Tanrı'yım" dedi. "Verimli ol, çoğal. Senden bir ulus ve uluslar topluluğu doğacak. Kralların atası olacaksın. İbrahim'e, İshak'a verdiğim toprakları sana verecek, senden sonra da soyuna bağışlayacağım." Sonra tanrı Yakup'tan ayrılarak onunla konuştuğu yerden yukarı çekildi. Yakup Tanrı'nın kendisiyle konuştuğu yere taş bir anıt dikti. Üzerine dökmelik sunu ve zeytinyağı döktü.

Rahel ve İshak'ın ölümü
Beytel'den Efrat'a göçtüler. Hamile olan Rahel yolda sancılandı ve çocuğu doğurduktan sonra öldü. Yakup çocuğun adını Binyamin koydu. Böylece on iki oğlu olmuş oldu. Oğullarından Ruben'in, Yakup'un cariyesi Bilha ile beraber olmasına Yakup çok öfkelendi. Daha sonra Mamre'ye, ölüm döşeğinde olan babası İshak'ın yanına gitti. Daha sonra İshak, 180 yaşında hayata gözlerini yumdu ve Esav ile Yakup tarafından gömüldü.

Yusuf'un başına gelenler
Yakup Kenan Ülkesi'nde yaşamaya başladı. En küçük oğulları Rahel'den olan Yusuf ve Bünyamin'di. Yusuf Yakup'un en sevdiği oğluydu. Kıskanç ağabeyleri tarafından önce ıssız bir kuyuya atıldı, sonra Midyanlı İsmaili tüccarlarına satıldı. Mısır'a götürüldü. Efendisinin hanımı tarafından ırzına geçmeye çalıştığı iftirasına uğradı ve zindana atıldı. Rüya yorumculuğu sayesinde zindandan kurtuldu, firavunun rüyasını yorumlayıp Mısır'a hükümdar oldu. Yıllar sonra, kıtlık esnasında kendisinden buğday satın almaya gelen kardeşleri ile tekrar bir araya geldi ve babasını yanına getirmeleri için araba ve hayvanlar gönderdi.

İsrailoğulları'nın Mısır'a yerleşmesi
Köle olarak geldiği Mısır'da yıllarca zindanlarda yatan, en sonunda da firavunun gözüne girip Mısır'a hükümdar olan Yusuf, kardeşlerinden babasını da alıp yanına yerleşmelerini istedi. Onları Mısır'ın en iyi bölgesine yerleştireceğini söyledi. Kenan ülkesindeki kıtlık çok şiddetlenmişti. Yakup (İsrail), Tanrı kendisine, "Mısır'a gitmekten çekinme. Soyunu orada büyük bir ulus yapacağım. Seninle birlikte Mısır'a gelecek, soyunu bu ülkeye geri getireceğim. Senin gözlerini Yusuf'un elleri kapayacak", deyince Mısır'a göçme konusunda ikna oldu. İsrail ve İsrailoğulları, toplam 67 kişi (İsrail'in gelinleri hariç) tüm malları ile birlikte Mısır'a göçtüler. Yusuf'un Mısır'daki iki oğlu Manaşşe ve Efrayim'le beraber Mısır'daki İsrailoğulları nüfusu (İsrail dahil) tam yetmiş kişiydi. Yakup yaklaşık 130 yaşında idi.

Oğullarına son sözleri
Yakup ölüm döşeğindeyken, on iki oğlu da başucunda toplanmıştı. Ölmeden önce çocuklarına son sözleri şunlar oldu:

Ölümü
İsrail on iki oğlunu uygun biçimde kutsadı. Kendisini Kenan Ülkesi'ndeki Makpela Tarlası'ndaki mağaraya gömmelerini istedi. İbrahim o mağarayı mezar yapmak üzere Hititlilerden satın almıştı. Yakup oğullarına verdiği buyrukları bitirince, ayaklarını yatağın içine çekti, son soluğunu vererek 147 yaşında öldü.

Yakup'un mumyalanması kırk gün sürdü. Yusuf Firavun'dan Kenan Ülkesi'ne gidip babasını toprağa vermek için izin aldı. Saray halkı ve Mısır'ın bütün ileri gelenleri cenazeye katıldılar. Şeria Nehri doğusunda ağıt yaktılar. Bu yere Mısırlıların Çayırı anlamında Misrayim adı verildi. Yakup arzusu üzerine Makpela Tarlası'ndaki mağaraya defnedildi.

Ayrıca bakınız
 Yakup'un oğlu Reuben'in soyu
 Yakup'un oğlu Şimon'un soyu
 Yakup'un oğlu Levi'nin soyu (Musa ve Harun'un dahil olduğu Levi'nin oğlu Kehat'ın soyu hariç)
 Yakup'un torunu ve Levi'nin oğlu Kehat'ın soyu (Musa ve Harun'un bulunduğu soy)
 Yakup'un oğlu Yehuda'nın soyu:
 Yehuda'nın, Kenanlı Şua'nın kızından doğan soyu
 Yehuda'nın, ölen oğlu Er'in karısı Tamar'dan doğan soyu
 Yehuda'nın torunu Hesron'un, Mahir'in kızından doğan soyu
 Hesron'un oğlu Ram'dan Davud'a
 Davud'un (ve oğlu Süleyman'ın) soyu
 Hesron'un oğlu Kalev'in soyu
 Hesron'un oğlu Yerahmeelin soyu
 Yehuda'nın torunu Hesron'un Aviya'dan doğan soyu
 Yakup'un oğulları Dan ve Naftali'nin soyu
 Yakup'un oğulları Gad ve Aşer'in soyu
 Yakup'un oğulları İssakar ve Zevulu'nun soyu
 Yakup'un oğlu Yosef'in soyu:
 Yosef'in oğlu Menaşe'nin soyu
 Yakup'un oğlu Benyamin'in soyu

Kaynakça

Özel

Genel
 Kitab-ı Mukaddes (İncil, Tora, Tanah ve İbranice İncil)
 Kur'an-ı Kerîm

Yahudilikteki peygamberler
İslam peygamberleri

Yakub


Hasanbey, Sakarya ilinin Akyazı ilçesine bağlı bir mahalledir. 93 Harbinden sonra mahalleye kayda değer bir Laz nüfus gelmiştir.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 35 km, Akyazı ilçesine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Yerelnet

Akyazı'nın mahalleleri

Hasanbey, Akyazı


En kat på vejen - et midtjysk teknologieventyr er en dansk dokumentarfilm fra 1986 instrueret af Peter Ravn.

Handling

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1986


Armand Douglas Hammer (Santa Mónica, California, 28 de agosto de 1986) es un actor estadounidense. Es conocido por su interpretación en la película de drama biográfico The Social Network, el personaje principal del western El llanero solitario (2013), Illya Kuryakin en la película de acción The Man from U.N.C.L.E. (2015), Mike en la película de suspenso Mine (2016) y como la voz de Jackson Storm en la película animada Cars 3 (2017).

Por su interpretación de Clyde Tolson, en el drama biográfico J. Edgar (2011), fue nominado para un Screen Actors Guild Award. Por su actuación como Oliver en el drama romántico Call Me by Your Name (2017), recibió nominaciones para un Critics' Choice Award, un Independent Spirit Award y un Golden Globe Award como mejor actor de reparto.

En 2021 Courtney Vucekovich presentó una denuncia de abuso sexual y fetichismo caníbal contra Hammer, incluidas violaciones, abuso físico y emocional y violencia sexual disfrazada de BDSM. Dijo que él le había preguntado si estaba dispuesta a dejar que se comiera una de sus costillas. En marzo de 2021, el Departamento de Policía de Los Ángeles declaró que fue objeto de una investigación por agresión sexual.  Hammer negó las acusaciones y las calificó de "ataque en línea". Posteriormente fue abandonado por su agencia de talentos y publicista y canceló varios proyectos futuros que había firmado.

Primeros años
Hammer nació en Santa Mónica (California). Su madre, Dru Ann (de soltera Mobley), es una exoficial de préstamos bancarios, y su padre, Michael Armand Hammer, posee varios negocios, incluyendo Knoedler Publishing y Armand Hammer Productions (una compañía productora de cine/televisión). Tiene un hermano menor, Viktor.

Su bisabuelo paterno era el magnate petrolero y filántropo Armand Hammer, mientras que su tatarabuelo, Julius Hammer, quien inmigró desde Odesa (Ucrania), fundó el Partido Comunista en Nueva York. La familia de su madre proviene de Tulsa (Oklahoma). Según el propio Armie Hammer, sus antepasados son «mitad judíos».

Hammer vivió varios años en Highland Park (Dallas). Su familia se mudó a las Islas Caimán cuando él tenía once años. Allí acudió a la Faulkner's Academy, ubicada en el exdistrito de Governor's Harbour (Bahamas), luego a la Grace Christian Academy (escuela fundada por su padre) en las Islas Caimán y posteriormente a Los Angeles Baptist High School en el valle de San Fernando. Después de la secundaria, ingresó al Pasadena City College, en Pasadena, pasándose después a la Universidad de California, de la que se retiró para comenzar su carrera como actor.

Carrera
En 2010, con La red social, llegó la gran oportunidad de Armie Hammer. En ella, interpreta a los gemelos Winklevoss, aunque en realidad solo a uno de ellos, pero gracias a la magia de los efectos especiales se ve su cara en la de Josh Pence, el otro actor con el que rodó a los gemelos. En 2011, rodó junto a Leonardo DiCaprio y Naomi Watts la película sobre la vida de J. Edgar, en la que Armie Hammer da vida a Clyde Tolson. En 2012 se estrenó Mirror Mirror, una alternativa del cuento de Blancanieves en la que tuvo la suerte de trabajar con Julia Roberts que interpreta el papel de la madrastra, y en la que hizo del príncipe Alcott. Su siguiente película fue El llanero solitario, una adaptación de la serie del mismo nombre en la que Armie Hammer hace del enmascarado y que protagonizó junto a Johnny Depp. La película, aunque no tuvo mucho éxito en taquilla, fue una de las que más disfrutó el actor, que reconoció ser fan de la serie cuando era pequeño y dijo que para él había sido como volver a su infancia. En 2015 se estrenó Operación U.N.C.L.E, adaptación de la serie de la década de 1960, en la que da vida al agente de la KGB, Ilya Kuryakin, y que protagoniza junto a Henry Cavill, Alicia Vikander y Hugh Grant. En 2017 interpretó a Oliver en Call Me By Your Name, película elogiada por la crítica.

Vida personal

En una entrevista de 2008, Hammer declaró, con respecto a sus creencias religiosas: «Tengo mi propia vida espiritual, y la valoro mucho».

Hammer se casó con la personalidad televisiva Elizabeth Chambers el 22 de mayo de 2010. Su boda se presentó en la edición de enero de 2011 de Town & Country. Los dos fueron presentados por el amigo de Hammer, el artista Tyler Ramsey. Tienen dos hijos: una hija llamada Harper (2014) y un hijo llamado Ford (2017).

En 2022, Hammer vivía en las Islas Caimán para estar cerca de Chambers y sus hijos; se decía que tenía un trabajo vendiendo tiempos compartidos, después de haber trabajado como gerente de un complejo de apartamentos.

Acusaciones de abuso

En enero de 2021, una cuenta anónima de Instagram publicó capturas de pantalla de mensajes de texto que supuestamente Hammer había enviado a varias mujeres. Él negó que los mensajes fueran reales y los llamó un ataque en línea. Los mensajes contenían referencias a fantasías sexuales que incluían violencia, violación y canibalismo. Una mujer que afirmó que estaba en una relación con Hammer le dijo a Page Six de The New York Post que él la había sometido a abuso emocional diciendo: "Si tuvieras un pequeño corte en la mano, me gustaría chuparlo o lamerlo. Eso es lo más extraño que tenemos". Dijo que asistió a un programa de hospitalización por trastorno de estrés postraumático como resultado de la relación. Otra mujer que afirmó haber estado en una relación con Hammer durante cuatro meses en 2020 también le dijo a Page Six que él quería "hacer una barbacoa y comer su costilla", y que la marcó tallando su inicial "A" cerca de su pelvis. Un abogado de Hammer declaró: "Estas afirmaciones sobre el Sr. Hammer son evidentemente falsas. Cualquier interacción con esta persona, o cualquier socio suyo, fue completamente consensuada en el sentido de que se discutió en profundidad, se acordó y fue de participación mutua".

Filmografía

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

Actores de cine de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos
Actores de Los Ángeles
Actores masculinos de Estados Unidos del siglo XXI

Armie Hammer


People's Choice Classic 2018 var et cykelløb, der var den 13. udgave af criteriet People's Choice Classic i Adelaide, Australien. Løbet blev kørt som et optaktsløb til Tour Down Under 2018 og blev arrangeret 14. januar 2018. Det blev vundet af slovakiske Peter Sagan fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Lars Bak kørte for
Michael Valgren kørte for
Mads Würtz Schmidt kørte for
Michael Mørkøv kørte for
Mads Pedersen kørte for
Niklas Eg kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

People's Choice Classic
Cykelløb i 2018

People's Choice Classic 2018


Luisa Albertina Christina Giovanna Gazelli dei Conte di Rossana e di San Sebastiano (née à Turin, le  et morte à Rome, le ) est une aristocrate italienne. Elle est la mère de Paola, sixième reine des Belges.

Biographie

Famille
Luisa Gazelli est la fille d'Augusto Gazelli dei Conti di Rossana (1855-1937), docteur en droit et lieutenant au  régiment de cavalerie de Novara, et de Maria dei Conti Rignon (1858-1950), dame d'honneur de la duchesse d'Aoste Lætitia Napoléon, mariés le  à Turin. Luisa Gazelli est durant quelque temps dame d'honneur de la reine Hélène d'Italie.

Mariage
Le , à Turin, elle épouse Fulco Ruffo di Calabria (né le  à Naples et mort le  à , en Toscane), fils de Fulco Benjamino Tristano Ruffo di Calabria (1848-1901), maire de Naples, durant quelques mois en 1895, et de Laure Mosselman du Chenoy (1851-1925).

Descendance
Luisa Maria Gazelli et Fulco Ruffo di Calabria ont sept enfants et vingt-et-un petits enfants :

 Maria Cristina Ruffo di Calabria (née à Rome le  et morte à Castello di San Martino Alfiéri le ), épouse en 1940 Casimiro San Martino, marquis de San Germano (1903-1988), dont cinq enfants ;
 Laura Ruffo di Calabria (née à Rome le  et morte à Turin, le ), épouse en 1946 Bettino, baron Ricasoli Firidolfi (1922-2009), dont quatre enfants ;
 Fabrizio Ruffo di Calabria (né Rome le  où il est mort le ), prince Ruffo di Calabria, 18e comte Sinopoli (1946), 14e duc de Guardia Lombardia (1946), 19e marquis de Licodia (1975), 14e prince de Palazzolo (1975) et 14e prince de Scilla (1975), marié en 1953 (divorcés en 1990) à Maria Elisabetta Vaciago (née à Turin, le ), marié en secondes noces en 1991 avec Luisa Cristina Carbajo (née à Buenos Aires le ), dont cinq enfants du premier mariage :
 Fulco IX Ruffo di Calabria (né à Buenos Aires, le ), chef actuel (depuis 2005) de la maison Ruffo di Calabria, marié avec Melba Vincens Bello (divorcés), puis, en 2005, avec Luisa Tricarico ;
 Augusto Ruffo di Calabria (né à Turin, le ), marié en 1980 avec Christina princesse de Windisch-Graetz ;
 Imara Ruffo di Calabria (née à Turin, le ), mariée en 1986 avec Uberto Imar Gasche, puis, en 1993, avec le baron Marco Tonci Ottieri della Ciaia ;
 Umberto Ruffo di Calabria (né à Turin, le ), marié en 1987 avec Leontina, marquise Pallavicini
 Alessandro Ruffo di Calabria (né à Turin, le ), marié en 1994 (divorcés en 2000) avec la princesse Mafalda de Savoie-Aoste (1969), fille d'Amédée de Savoie-Aoste et de Claude d'Orléans ;
 Augusto Ruffo di Calabria (né à Rome le  et tué, lors d'une bataille en mer, près de Pescara, le ) ;
 Giovannella Ruffo di Calabria (née le  à Rome, où elle est morte le ) ;
 Antonello Ruffo di Calabria (né à Rome le  à Rome où il est  mort le ), marié en 1961 avec Rosa Maria Mastrogiovanni des comtes Tasca di Almerita (née à Palerme, le ), dont quatre enfants :
 Covella Ruffo di Calabria (née le  à Rome), célibataire ;
 Lucio Ruffo di Calabria (né le  à Rome), célibataire ;
 Domitilla Ruffo di Calabria (née le  à Rome), mariée en 1990 avec Don Giovanni dei Baroni Porcari Li Destri (1957-1995) ;
 Claudia Ruffo di Calabria (née le  à Rome), mariée en 1989 avec Marcello Salom.
 Paola Ruffo di Calabria (née à Forte dei Marmi, le ), épouse en 1959 Albert II roi des Belges, sixième reine consort des Belges de 1993 à 2013, dont trois enfants.

Veuvage et mort
Déjà veuve en 1946, Luisa Gazelli, continue à résider avec Antonello () et Paola (), ses deux plus jeunes enfants, dans sa demeure de la Via Jacopo Peri à Rome, où elle loue désormais pour quelque temps un étage au réalisateur français Jean Renoir. Restée proche de sa fille, Paola établie depuis son mariage en Belgique, Luisa Gazelli devient, en 1960, marraine de son petit-fils, le futur Philippe roi des Belges.

Elle meurt à Rome, le , à l'âge de . Elle est inhumée au Cimetière communal monumental de Campo Verano à Rome.

Ascendance

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .
 .

Liens externes

Naissance en mai 1896
Naissance à Turin
Décès en avril 1989
Décès à 92 ans
Décès à Rome
Noblesse italienne
Famille Ruffo
Duchesse italienne
Personnalité inhumée au Campo Verano

Luisa Gazelli


Dōgen Zenji (Kyoto, 19. siječnja 1200. – Kyoto, 22. rujna 1253.), japanski budistički redovnik i učitelj.

Rođen je u japanskoj plemićkoj obitelji, ali kao dijete ostao je siroče. S trinaest godina ulazi u budistički samostan i počinje proučavati budističke spise. U razdoblju od 1223. do 1227. godine boravi u kineskom budističkom samostanu Tien Tung Shan gdje se u sōtō školi zen budizma posvećuje zazen tehnici meditacije.

Nakon povratka u Japan svoje spoznaje prenosi sunarodnjacima i 1236. godine podiže prvi japanski zen hram, Eiheiji. Ostatak života živi povučeno u nekoliko budističkih samostana. Predano radi na širenju zen budizma i piše niz priručnika.

Glavno djelo mu je Vrijednost ispravne spoznaje istine (Shobogenzo, 1231. – 1253.), zbirka njegovih eseja i predavanja raspoređena u 95 poglavlja u kojima iznosi svoja učenja o zen budizmu. Djela mu nisu prevedena na hrvatski jezik.

Izvori
Bilješke i literatura

 Dōgen, Britanska enciklopedija, www.britannica.com, pristupljeno 9. siječnja 2017.
 Dōgen , The Columbia Electronic Encyclopedia, www.factmonster.com, pristupljeno 9. siječnja 2017.
 Jerko Grgić, Kako je Zen stigao u Japan?, Nova Akropola 01/2012, nova-akropola.com
 zen, Hrvatska enciklopedija, www.enciklopedija.hr, pristupljeno 9. siječnja 2017.

Vanjske poveznice
Ostali projekti

Mrežna mjesta
 Dogen Zenđi, O životu i smrti  (s engleskog preveo Marko Živković), Kulture Istoka: časopis za filozofiju, književnost i umetnost Istoka 15/1988.
 Miroslav Gomboc, Razumevanje celovitosti pri zen budističnem mojstru Dogenu in pri Mojstru Eckhartu (2009.)

Budistički kler
Životopisi, Japan

Dōgen


ලංකා‍වෙහි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේ, 1952 මැයි 24-30 දින දිවයින පුරා පැවැත්විණි. 1955 දී ඒකාබද්ධ වීමට පෙර පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණ දෙපාර්තමේන්තුව විසින් අධීක්ෂණය කර පරිපාලනය කරනු ලබන දෙවන හා අවසාන මැතිවරණය වීම කැපී පෙනේ.

පසුබිම
අගමැති ඩී.එස්. සේනානායක 1952 මාර්තු මාසයේදී මිය ගිය අතර, ඔහුගෙන් පසු ඔහුගේ පුත් ඩඩ්ලි පත් විය . ලංකාවේ පළමු අග්‍රාමාත්‍යවරයා වෙනුවෙන් ජාතික ශෝක රැල්ල එක්සත් ජාතීන්ගේ ධනය ඉමහත් ලෙස ඉහළ නැංවීය.

1952 මැතිවරණය එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයෙන් සිංහල ජාතිකවාදයේ වේදිකාවක් මත කැඩී ගිය ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය සහ සමස්ත ලංකා දෙමළ කොන්ග්‍රසයෙන් වෙන්වී ඉලන්කායි දෙමළ අරසු කච්චි (ෆෙඩරල් පක්ෂය) විසින් පළමු වරට තරඟ කරන ලදී. එක්සත් ජාතීන්ගේ රජය.

සේනනායක රජය විසින් වතු ද්‍රවිඩයන් ඔවුන්ගේ පුරවැසිභාවය අහිමි කර ඇති හෙයින්, ඔවුන්ගෙන් වැඩි දෙනෙක් සහාය දුන් ලංකා ඉන්දියානු කොන්ග්‍රසය පාර්ලිමේන්තුවෙන් ඉවත් කරන ලද අතර, ලංකා සම සමාජ පක්ෂයට ආසන අහිමි විය. එක්සත් ජාතික පක්ෂය බහුතරයක් දිනා ගත්තේ ප්‍රධාන වශයෙන් සීඅයිසී සහ එල්එස්එස්පී යන වියදමෙනි.
[ උපුටා දැක්වීම අවශ්‍යයි ]
 1960 මාර්තු ලාංකික පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේ සාරාංශය
|- style="background-color:#E9E9E9"
! style="text-align:left;" colspan=2|පක්‍ෂය !! style="text-align:center;" |අපේක්ෂකයා !! style="text-align:center;" |ජනප්‍රිය ඡන්දය !! style="text-align:center;" |ප්‍රතිශතය !! style="text-align:center;" |ආසන
|-
| style="background-color:" |  || style="text-align:left;" |එක්සත් ජාතික පක්ෂය  || 81 || 1,026,005 || 44.08% || 54
|-
| style="background-color:#00008B" |  || style="text-align:left;" | ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය|| 48 || 361,250 || 15.52% || 9
|-
| style="background-color:" |  || style="text-align:left;" | ලංකා සම සමාජ පක්ෂය || 39 || 305,133 || 13.11% || 9
|-
| style="background-color:" |  || style="text-align:left;" | ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය /විප්ලවකාරි ලංකා සම සමජ පක්ෂය || 19 || 134,528 || 5.78% || 4
|-
| style="background-color:" |  || style="text-align:left;" | මහජන එක්සත් පෙරමුණ || 89 || 324,332 || 10.66% || 10
|-
| style="background-color:" |  || style="text-align:left;" | සමස්ත ලංකා දෙමළ කොංග්‍රසය  || 7 || 64,512 || 2.77% || 4
|-
| style="background-color:" |  || style="text-align:left;" | ඉලංගෙයි තමිළ් අරසු කච්චි  || 7 || 45,331 || 1.95% || 2
|-
| style="background-color:" |  || style="text-align:left;" | ලංකා කම්කරු පක්ෂය || 40 || 23,253 || 0.76% || |-
| || style="text-align:left;" | රිපබ්ලිකන් පක්ෂය || 9 || 33,001 || 1.42% || 0|-
| || style="text-align:left;" | බෞද්ධ රිපබ්ලිකන් පක්ෂය || 3 || 3,987 || 0.17% || 0|-
| || style="text-align:left;" | වෙනත් || 167 || 282,797 || 9.30% || 7'''
|- style="background-color:#E9E9E9; font-weight:bold"
| colspan=2 style="text-align:left;" |වලංගු ඡන්ද || 306 || 2,327,626 || 100.00% || 95
|-
| colspan=3 style="text-align:left;" | ප්‍රතික්ෂේපිත ඡන්ද || || colspan=2|
|-
| colspan=3 style="text-align:left;" |මුළු ඡන්ද || || colspan=2|
|-
| colspan=3 style="text-align:left;" | ඡන්දය ප්‍රකාශ කළ මුළු ඡන්ද දායකයින්
|}

සටහන්

යොමුව

 "Result of Parliamentary General Election 1952" (PDF). Department of Elections, Sri Lanka. Archived from the original (PDF) on 24 September 2015.esult of Parliamentary General Election 1952" (PDF). Department of Elections, Sri Lanka. Archived from the original (PDF) on 24 September 2015.
 "1952 General Election Results". LankaNewspapers.com. Archived from the original on 10 March 2012.
 "Table 32 Parliament Election (1952)". Sri Lanka Statistics. 10 February 2009.
 Rajasingham, K. T. (10 November 2001). "Chapter 14: Post-colonial realignment of political forces". Asia Times. Sri Lanka: The Untold Story.

Pages using deprecated image syntax

ලාංකික පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය, 1952


Yu Kawamura (født 1. december 1980) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Consadole Sapporo.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yu Kawamura


Zacharias Nielsen (født 16. september 1821 i Sandavágur, død 15. januar 1892) var en færøsk sysselmand og politiker. Han var indvalgt i Lagtinget fra Vágar 1863–1891.

Han var far til sysselmanden og politikeren Zacharias Nielsen.

Referencer
 Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 326. (PDF )

Sysselmænd fra Færøerne
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Personer fra Vågø

Zacharias Nielsen (1821–1892)


Rudolf Gleye (* 26. Dezember 1880 in Braunschweig; † 8. Juni 1926 in Berlin) war ein deutscher Bauingenieur und kommunaler Baubeamter im Berliner Bezirk Lichtenberg.

Leben und Wirken
Rudolf Gleye legte im Herbst 1900 seine Abiturprüfung am Realgymnasium ab und studierte anschließend an der Technischen Hochschule Braunschweig. Im Jahr 1902 absolvierte er die Vorprüfung und bestand Ostern 1905 die Hauptprüfung im Fach Ingenieurbau mit Auszeichnung. Mittels einer Ergänzungs-Diplomarbeit erwarb er dann den akademischen Grad eines Diplom-Ingenieurs. Bereits in den Semesterferien konnte Gleye erste praktische Erfahrungen beim Bau der Urfttalsperre sammeln und auch an Veröffentlichungen mitwirken. Nach seinem Studienabschluss war er nacheinander in den Stadtbauämtern Breslau, Potsdam und Halle an der Saale tätig. Er spezialisierte sich in dieser Zeit auf moderne Städtekanalisation von der Planung bis zur Bauleitung. Im Sommer 1908 unternahm Gleye dank einer ihm vom Braunschweigischen Staatsministerium verliehenen Reiseprämie eine größere Reise zum Studium der neueren städtischen Abwasserbeseitigung. Die gesammelten Erfahrungen führten anschließend zu einer Anstellung in Greifswald, wo er sowohl ein Kanalbauamt aufzubauen als auch einen Gesamtplan für die Kanalisation der Hansestadt anzufertigen hatte. Wegen finanzieller Engpässe kam es dann jedoch nicht zur Ausführung. Er blieb in Greifswald und übernahm die Vertretung des Direktors der städtischen Gas-, Wasser- und Elektrizitätswerke. Seine praktischen Erfahrungen und theoretischen Überlegungen führten dazu, dass er am 16. Dezember 1910 mit einer Arbeit über Kanalisation in Städten (siehe Schriften) zum Dr.-Ing. promoviert wurde. 1912 zug nach Lichtenberg bei Berlin in das Haus Möllendorffstraße 120 und widmete sich hier neuen Aufgaben der kommunalen Bauverwaltung. Gleye wurde 1914 zum Stadtbaumeister ernannt; das verband er mit einem Umzug in das Haus Weichselstraße 1.

In dieser Position hatte Gleye wesentlichen Anteil an der Errichtung kommunaler Gebäude wie des Stadtbads Lichtenberg und an der baulichen Entwicklung von Karlshorst. Besonders setzte er sich für die Realisierung der von Peter Behrens projektierten Waldsiedlung Berlin-Lichtenberg ein, für die er die Bauleitung in der ersten Bauphase 1919/1920 übernahm. So entstanden unter seiner Leitung Einfamilienreihenhäuser und Vierfamilienhäuser mit Elektro-, Gas-, Wasser- und Abwasser-Komplettanschluss sowie zugehörige Gärten und Ställe für Kleintiere.

Mit dem Gesetz zur Bildung der Stadtgemeinde Berlin im Jahr 1920 wurde Gleye gemeinsam mit weiteren zwölf bisherigen Gemeindemitgliedern in die erste Lichtenberger Bezirksverordnetenversammlung übernommen. In der Sitzung am 9. Februar 1921 wählte man den parteilosen Gleye zum besoldeten Mitglied des Bezirksamts, in das er am 30. März 1921 durch den Berliner Oberbürgermeister Gustav Böß offiziell eingeführt wurde. Gleye arbeitete hier einige Zeit mit dem Architekten Carlo Jelkmann zusammen, der sich auf die Errichtung von Schwimmbädern konzentrierte und später vor allem für das nach seinen Entwürfen errichtete Stadtbad Mitte (1927–1930) bekannt wurde. Dieses enge Miteinander führte mit großer Wahrscheinlichkeit dazu, dass sich Gleye mit dem Bau bzw. Weiterbau der Lichtenberger Volksbadeanstalt und mit der Planung des Flussbads an der Rummelsburger Bucht befasste. Aufgrund seiner Ausbildung verwendete er große Sorgfalt auf die technische Ausstattung des Stadtbades Lichtenberg (Schwimmbecken, Wasserversorgungsanlagen, Saunas, Duschen, Sonnen- und Luftbad mit Umkleidezellen auf dem Dach).

Auch das Flussbad Lichtenberg (Zugang Köpenicker Chaussee 1–4), am 21. Mai 1927 feierlich eröffnet, besaß etliche wohldurchdachte Konstruktionen der Schwimmbecken, Verbindungen, versteckte Pumpenanlagen und berücksichtigte sogar die winterliche Nutzung als Eislaufbahn. Auf Gleyes Anregung vereinbarte das Lichtenberger Bezirksamt mit den Eigentümern des Kraftwerks Klingenberg die Einbeziehung der Heizungsanlage des Betriebes zur Erzeugung angewärmten Wassers für das große Schwimmbecken. Gleye konnte darüber hinaus einen Baukostenzuschuss für das Freibad in Höhe von 30.000 Reichsmark erreichen. Die geplanten Kosten für die Freibadeanstalt lagen bei rund 540.000 Reichsmark, deren größerer Anteil vom Berliner Magistrat übernommen wurde.

Gleye wurde auf dem Zentralfriedhof Friedrichsfelde beigesetzt. Sein erfolgreiches Engagement würdigte der Bezirk Lichtenberg postum durch die Umbenennung des Haselhorstwegs und des Amselwegs in der Waldsiedlung Wuhlheide in Gleyeweg am 9. September 1931.

Rudolf Gleye war verheiratet mit Gertrude, die nach seinem Tod in die Steglitzer Straße 80 in Berlin W 35 (heute Berlin-Schöneberg) umzog.

Bauten
 Lichtenberger Stadion, 1914–1920
 Stadtbad Lichtenberg, 1919–1920 und 1925–1928
 Städtisches Flußbad Lichtenberg, 1925–1928
 Stadtbad Mitte, 1927–1930

Schriften
 Die leitenden Gesichtspunkte zur Durchführung der Kanalisation einer Stadt. Eine wirtschaftlich-technische Studie, als Beitrag zur Kanalisations-Literatur. Dissertation, Technische Hochschule Carolo-Wilhelmina, Braunschweig 1910.
 Städtische Deputation für Spiel-, Sport- und Turnwesen (Hrsg.), Rudolf Gleye: Das Lichtenberger Stadion. Denkschrift zur Einweihung im Juli 1920. Berlin 1920.

Weblinks

Einzelnachweise

Bauingenieur
Deutscher
Geboren 1880
Gestorben 1926
Mann

Rudolf Gleye


FWA (Favourite Website Awards), dit The FWA est une plate-forme internationale de récompenses qui honore et récompense les concepteurs Web, les développeurs et les agences du monde entier pour leur excellence dans le domaine de la conception et du développement  . La FWA a été fondée en mai 2000  par Rob Ford.

En novembre 2012, le FWA était le programme de récompenses de sites Web le plus visité de l'histoire d'Internet, avec plus de 170 millions de visites .

Jury
Le jury FWA est composé de plus de 500 professionnels du web (200 femmes + 200 hommes) de 35 pays.

Prix décernés

 FWA du jour (FOTD) : Chaque jour, le jury FWA sélectionne le meilleur projet,
 FWA du mois (FOTM) : Chaque jour, le jury FWA sélectionne le meilleur projet,
 Prix du public (PCA) : Chaque année, un vote du public sélectionne le projet préféré des internautes,
 FWA de l'année (FOTY) : Chaque année, le jury FWA sélectionne le meilleur projet .

Temple de la renommée
Le « FWA Hall of Fame  » a été créé en mai 2007 (pour célébrer le septième anniversaire de la FWA), en guise de reconnaissance des plus grands individus et entreprises du Web.

Voir également

 Awwwards

Notes et références

Lien externe

 Site officiel

Distinction fondée en 2000
Technologie web
Prix du web
Pages avec des traductions non relues

Favourite Website Awards


Isla Tenasserim (también escrito Tanangthayi Kyun o Isla Tennaserim) es una isla en el archipiélago de Mergui, en Birmania (Myanmar). Se encuentra en el extremo noroeste del archipiélago a 15 km al sur de la isla Kabosa. El pico Tenasserim es el punto más alto de esta isla escarpada con 494 m de altura. Es una isla de 10 km de largo, de forma irregular y con un bosque denso.

Véase también
 Geografía de Birmania
 Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la Isla

Islas del archipiélago de Mergui

Isla Tenasserim


Hélène Cixous (d. 5 Ocak 1937, Vahran), Fransız akademisyen, felsefeci, romancı, şair, oyun yazarı ve eleştirmendir.

Hayatı
5 Ocak 1937'de Cezayir'in Vahran şehrinde doğdu. Postmodern feminizmin ve postyapısalcı düşüncenin önemli isimlerinden biridir. Luce Irigaray ve Julia Kristeva gibi o da Fransız feminist kuramlarının bir temsilcisi sayılmaktadır. O da diğerleri gibi psikanaliz, edebiyat ve felsefe alanlarında etkilidir ve çalışmalarında postyapısalcı düşünürler ve özellikle de Jacques Derrida etkisi görülür.

Freud, Lacan ve Derrida gibi filozofların etkisinde kalan Cixous, psikanaliz, edebiyat ve felsefeyi bir araya getiren çalışmalar gerçekleştirdi.

Felsefesi
Cixous'un iki ana yönelimi dikkat çekicidir: Birincisi çelişki ve hiyerarşi üzerine kurulu her türden düalist düşünce biçimlerinin reddi ve ikinci olarak, zengin ve çoksesli olduğunu kabul ettiği dişil yazın türüne verdiği kesin önem. Öyle ki, dişil libido ile dişil yazın arasında parallellikler kurmanın ötesinde, Cixous, ataerkil düzende ancak dişil yazın dediği şey ile mücadele edilebileceğine inanır.

İkili karşıtlıklar hiyerarşisine karşı çıkma konusunda Irigaray ve Kristeva ile aynı yaklaşıma sahiptir; onun için de doğa/kültür, zihin/kalp, biçim/madde, konuşma/yazı türünde ikili yapılar temelde batı düşüncesini yapılandıran ve onun siyasal düzenlemelerini belirleyen sıradüzenlerdir. Cixous bunları, kadın ve erkek arasındaki karşıtlık bağlamında ilişkilendirir. Bu işleyişte sorun her zaman karşıtlıklardan birinin üstün tutulmasıdır. Bununla birlikte diğer terim bastırılmakta ve bu çelişkiye bağlı olarak terimler birbirine kenetlenmektedir. Cixous, bu türden ayrımları diyalektik yapılar olarak değerlendirir ve sistemin yapısını bu yapılar aracılığıyla analiz eder.

Öznelliğin kuruluşu sürecinde bu diyalektik yapıların baskıları söz konusudur. Cixous bunu Hegel'in efendi-köle diyalektiğinden hareketle göstermeye çalışır. Burada öznenin, kendinden ayrı gördüğü bir başkasına gereksinim vardır. Ancak bu öznenin özne olabilmesi, yani kendini bilmesi ve tanıması için zorunlu bir süreçtir ve bu süreçte başkası bir tehdit olarak algılanır. Böylece başkası baskı altına alınması gereken bir öge olarak ele alınır ve baskılanır. Cixous bunu kadın-erkek konusu bağlamında yeniden değerlendirir; kadın'ın ataerkil toplumlarda Başkası olarak değerlendirildiğini söyler. Cinsel farklılık, ancak, başkalığın bastırıldığı bir toplumsal yapıda höşgörülür.

Mitoloji
Cixous, bu tür bir yönelimle kadının toplumsal ve kültürel yapıda nasıl konumlandırıldığının analizine yönelir, bu yapıdaki ikiliklerin üstesinden gelmeyi hedefler ve dişil yazının bu yapıya karşı sahip olduğu yıkıcı dinamikleri araştırma amacını taşır. Temel stratejisi ataerkil toplumsal ve kültürel yapıdaki yerlesik söylemlerin deşifre edilmesi ve bu söylenenlerin doğal kabul edilmelerinin açığa çıkarılmasıdır. Bu yönde Cixous, diğer çağdaşı feminist kuramcılar gibi mitolojik hikâyelerin analizinden önemli ölçüde yararlanır. Ataerkil toplumun kuruluş hikâyelerini bu hikaylerde bulur ve psikanlitik bir okumayla bunları değerlendirir. Örneğin Elektra ona göre, fallusmerkezciliğin liderlerinden biri sayılır. Cixous, fallusun üstünlüğü fikrine kadını mahkûm ettikleri iddiasıyla Freud ve Lacan'ın cinsel fark yaklaşımlarını benimsemez. Buna karşılık çifte cinsiyet olanağından sözeder.

Dişil yazı
Cixous için yazınsal alan sıradüzenli olmayan bir niteliğe sahiptir ve çifte cinsiyetin gösterilmesi bakımından özel bir alandır. bu tür bir yazına örnek olarak  James Joyce, Kleist, Hoffmann Edgar Allan Poe, Genet, Shakespeare, Freud gibi yazarların ismini anar Cixous. Bu tür yazarlar, temel, yerleşik kategorilerin altını oyan metinler üretirler. Onlara dayanarak öznellik, metinsellik ve cinsel fark gibi konularda düşünceler geliştirir. Özellikle sabit ve durağan öznelik kavramını kabul edilemez bulan Cixous, bunu aşındırmaya ve bozmaya yönelik yazma biçimlerini önemser.Onun hayran olduğu yazar bu bakımdan Poe'dur.

Daha özel anlamda ise Cixous, hem çift cinsiyetliliği dillendirecek olan, hem de kadının dişil konumu ifade edecek yazı biçiminin üretilmesine yönelir. Bu noktada Cixous, kadının bedeniyle olan ilişkisinin kültürel olarak önceden belirlenmiş olduğu tezinden hareket eder, bu nedenle yazı, kültürel olanı yeniden biçimlendirme potansiyeli taşıdığından kadın için önemlidir fikrini savunur. Yazma edimi, kadının belirleyici edimi olmalıdır, ancak bu dişil bir yazma edimidir. Bu yazı pratiği çoksesli olmasının yanı sıra farklı özneler yaratmaktan da geri durmaz. Ama temelde dişil yazının indirgenebilir bir tanımı söz konusu olamaz Cixous'a göre. Yalnızca şu söylenebilir: Dişil yazı fazlasıyla sese benzer ya da sese yakındır. Yani, konuşma etkinliğine benzemesi, dişil yazının karakteristiğidir. Burada ses ya da konuşma, bilinçdışına yakınlığı noktasında önemsenir.

Cixous, kadının, konuşmada sınırları zorladığını, yazıda ise dönüşmeye olanak sağlayan bir uzam elde ettiğini belirtir. Dişillik ve yazı arasında kurulan buradaki ilişki, dil ve beden arasındaki yakın ilişkiye yönelik ilgiye bağlıdır ve bu ilgi de Cixous'u bilinçdışı sorununa getirir. Bu noktada Cixous, öznel özerklik ile bilinç denetimi türünden yanılsamalara karşı durmaya çalışır.

Cixous'un kendisi de kuramsal çalışmalarının yanı sıra etkileyici, edebi yazınsal metinler de üretmiştir.Bu kurmaca metinler edebiyat alanı genişletmiş niteliktedir. Kendi öne sürdüğü türde çokseslilik, durağansızlık, belirsizlik, çizgisel olmayan zamansallık ögeleri bizzat kendi anlatılarında uygulanmıştır. Ayrıca öznellik, dilin bedenselliği, dişillik, başkası gibi konularda bu metinlerde işlenir. Geliştirdiği kuramsal önermelerine uygun bir kadın yazar da söz konusudur; Clarice Lispector.

Feminist olmayan bir feminizm
Cixous'un girişimi, yazıya siyasal bir stratejiye bağlı olarak yönelme hedefini taşımaktadır. Bunun biyografik bir kaynağı da söz konusudur, zira hem kadın hem de yahudi olarak Cixous çifte dışlanma pratiklerine maruz kalmıştır. Bu anlamda psikanalitik kuramlardan yararlanarak kadına yönelik uygulamayı açık kılmaya çalışan bir tür politik psikanaliz grubuyla (Psychoanalyse et Politique) ilişkili olmuştur. Burada temel amaç patriyarkanın bilinçdışı yapılarıyla mücadele edebilmektir. Daha derinde ve görünmez olan, sürekli bastırılan ve yoksayılan yapılardır bunlar. Asıl olan ve önemli olan bu yapılara karşı sürekli bir dönüştürme çabasında olmaktır. Bu topluluk ya da grup genelde feminist olarak tanımlanan grup ve çevrelerle de iyi geçinmez, aksine bu çevreleri eril iktidar yapılarından pay almak için uğraş veren gruplar olarak değerlendirir.

Tiyatro
Cixous son dönem tiyatro için yazılar yazmıştır. Kuramsal formülasyonları ve arayışları için uygun bir alan sağlamış gibidir tiyatro. Öznellik analizi ya da anlamın bedensel kökleri hakkında tiyatroda elverişli çalışmalar yapabileceğini düşünmüştür.

Ona göre tiyatro hala şiire yakın duran bir etkinliktir. Günümüz yaşamının temsil sorunlarına yönelttiği eleştirileri Cixous tiyatroda somut bir gerçekliğe dönüştürmek ister, çünkü ona göre tiyatro romandan farklı olarak izleyiciyi gövdesel olarak belirli bir zaman dilimi içinde deneyimleme zorunluluğunda bırakır. Bir başka yönden ise tiyatro, tarihte kadının nesneleştirildiği alanlardan biri olarak önem taşır; kadın burada susturulmuş, yok sayılmış, bedenleri teşhir edilmiş varlıklar olarak işlev görmüştür. Cixous bu alanda işlemi altüst etmeyi hedefler.

Kadının patriyarkal sistemin kültürel yapısıyla olan ilişkilerini değerlendirir. Cixous için tiyatro temelde siyasal ve ahlaksal bir rolü olan alandır; Başkası'na açılma ya da açık olma potansiyellerini içerir. Cixous'un temel yönelimine uygundur bu: yani, dişilliğin öznel ve kolektif düzeylerini kurgulamak, homojenleşmeye karşı farklılığı korumak, pek çok değişik toplumsal baskı türlerine karşı direniş göstermek.

Çalışmaları

Roman
 Le Prénom de Dieu (Grasset, 1967)
 Dedans (Grasset, 1969)
 Le Troisième Corps (Grasset, 1970)
 Les Commencements (Grasset, 1970)
 Neutre (Grasset, 1972)
 Tombe (Seuil, 1973)
 Portrait du Soleil (Denoël, 1974)
 Révolutions pour plus d'un Faust (Seuil, 1975)
 Souffles (Des Femmes, 1975)
 La (Gallimard, 1976)
 Angst (Des Femmes, 1977)
 Anankè (Des Femmes, 1979)
 Illa (Des Femmes, 1980)
 Le Livre de Prométhéa (Gallimard, 1983)
 Déluge (Des Femmes, 1992)
 Le Jour où je n'étais pas là (Galilée, 2000)
 Les Rêveries de la femme sauvage (Galilée, 2000)
 Rencontre terrestre (2005) avec Frédéric-Yves Jeannet

Deneme
 L'Exil de Joyce ou l'Art du remplacement (Grasset, 1968)
 Prénoms de Personne (le Seuil, 1974)
 La Jeune Née (U.G.E., 1975)
 La Venue à l'écriture (U.G.E., 1977)
 Entre l'écriture (Des femmes, 1986)
 L'Heure de Clarisse Lispector (Des femmes, 1989)
 Voiles (avec Jacques Derrida, Galilée, 1998)
 Portrait de Jacques Derrida en Jeune Saint Juif (Galilée, 2001)

Tiyatro
 La Pupille (Cahiers Renaud-Barrault, 1971)
 Portrait de Dora (Des femmes, 1975)
 La Prise de l'école de Madhubaï (Avant-Scène, 1984)
 L'Histoire terrible mais inachevée de Norodom Sihanouk, roi du Cambodge (Théâtre du Soleil, (1985), nouvelle édition corrigée 1987)
 L'Indiade, ou l'Inde de leurs rêves, et quelques écrits sur le théâtre (Théâtre du Soleil, 1987)
 Les Euménides d'Eschyle (traduction, Théâtre du Soleil, 1992)
 La Ville parjure ou le réveil des Erinyes (Théâtre du Soleil, 1994)
 Tambours sur la digue, sous forme de pièce ancienne pour marionnettes jouée par des acteurs (Théâtre du Soleil, 1999)

Dış bağlantılar
 Cixous, Irigaray ve Kristeva hakkında

Yaşayan insanlar
1937 doğumlular
Vahran doğumlular
Yahudi asıllı Cezayirliler
Fransız feministler
20. yüzyıl Fransız yazarları
21. yüzyıl Fransız yazarları
Médicis Ödülü
Feminist filozoflar
Postmodern yazarlar
Yahudi feministler
Biseksüel kadınlar
Biseksüel yazarlar
20. yüzyıl Fransız filozofları
21. yüzyıl Fransız filozofları
Kıta filozofları
Cornell Üniversitesi öğretim üyeleri
Yapısöküm
Fransa Yahudileri
Fransız edebiyat eleştirmenleri
Cezayir Yahudisi asıllı Fransızlar
Yahudi filozoflar
Yahudi yazarlar
Postmodern feministler
Paris Üniversitesi öğretim üyeleri
Feminist teorisyenler
Fransız edebiyat teorisyenleri

Hélène Cixous


La Be 4/7 est une locomotive électrique à bogies destinée à être utilisée sur la ligne du Gothard des CFF. Contrairement aux autres locomotives de la première heure, la Be 4/7 n'était pas équipée d'un , mais d'un  avec des entraînements suspendus agissant directement sur les essieux moteurs.

Contexte
Lorsque la deuxième série des Be 4/6 (unités 12303 à 12342) fut commandée en , les CFF décidèrent de commander en même temps une locomotive d'un type nouveau, qui différait à bien des égards des autres types de locomotives commandées.

La société SAAS avait proposé, en collaboration avec la SLM, une locomotive qui n'était pas entraînée par des bielles, mais par un essieu unique. L'entraînement proposé provenait de la société américaine Westinghouse. La société Sécheron ayant acquis la licence pour une utilisation exclusive en Suisse. Il n'y avait pas d'applications concrètes à l'époque, notamment avec une puissance supérieure à  par essieu. Une offre fut néanmoins soumise.

Cahier des charges

Les CFF exigèrent de l'industrie qu'elle remplisse le cahier des charges suivant :

 Vitesse maximale de
 Transport d'une charge remorquée de  sur une pente de  à
 Démarrage en toute sécurité sur une pente de   avec accélération à  en 4 minutes
 trois allers-retours Lucerne - Chiasso en 24 heures ()
 Frein électrique pour compenser le poids de la locomotive dans les pentes
 Possibilité d'utiliser la commande multiple

Attribution et développement du projet
La commande de la locomotive pour trains voyageurs fut passée comme suit :

SAAS / SLM : étude de projet et construction

Hormis le respect du cahier des charges, les CFF accordèrent aux constructeurs une grande liberté dans l'élaboration des différents projets.

Caractéristiques techniques

La partie mécanique

Châssis et organes de roulement
Le châssis était composé de deux bogies. En raison de l'entraînement individuel des essieux, les cadres étaient conçus comme des cadres extérieurs. Chaque bogie comportait deux essieux moteurs et un  de type Bissel. Le bogie du  de la locomotive possédait en plus un essieu porteur de type . Cet essieu supplémentaire, qui donnait à la locomotive la disposition asymétrique des essieux (1'B1')(B1') était nécessaire, du fait que l'on ne voulait pas dépasser une charge statique par essieu de , afin de compenser les charges dynamiques de l'entraînement individuel des essieux à suspension. Quant au poids total de la locomotive, on partit du principe qu'il ne serait pas inférieur à celui d'une Be 4/6.

Les essieux porteurs extérieurs avaient un jeu latéral de 2x83 mm et l'essieu central Adams un jeu de 2x57 mm par rapport au châssis du bogie.

Transmission de la force de traction
La transmission des forces de traction et de choc s'effectuait des essieux moteurs aux deux bogies. De là, les forces étaient transmises à l'extérieur aux crochets de traction et aux tampons. À l'intérieur, les bogies étaient reliés pour la transmission des forces par une barre d'attelage fixée aux bogies par des ressorts coniques. Les bogies étaient en outre reliés par deux barres d'accouplement servant d'attelages de secours. Un  articulé entre les bogies améliorait la tenue de la locomotive dans les courbes.

Entraînement
Les carters des   étaient soutenus par des poutres transversales dans les bogies et vissés à des supports. Le couple de chaque moteur double était transmis par un pignon à une grande roue dentée commune. Celui-ci était fixé sur un arbre creux qui était logé dans le carter de moteur commun et entourait l'essieu moteur. Cet arbre creux entraînait les roues motrices via des  et des ressorts hélicoïdaux. Les roues motrices étaient dimensionnées de manière à pouvoir utiliser les bandages des locomotives à vapeur  de l'ancienne , alors que ces dernières étaient sur le point d'être retirées du service.

Caisse de la locomotive
La  de la locomotive était constituée d'un pont continu avec des éléments de caisse vissés sans avant-corps. Le pont de la locomotive s'appuyait en trois points sur les deux bogies :

 Support de  fixe entre les deux essieux moteurs du .
 Support de pivot avec jeu longitudinal entre l'essieu moteur extérieur et l'axe de bissel du .
 palier de support à rouleaux à ressort au-dessus de l'attelage intérieur du

Les forces de traction et de choc n'étaient pas reprises par la caisse. Le plancher du pont de la locomotive avait la forme d'un caisson, où les moteurs et les roues motrices faisaient saillie. L'accès aux moteurs était assuré par des trappes situées sur le dessus et dans les parois longitudinales. Un conduit de ventilation s'étendant sur toute la longueur de la salle des machines était vissé au plafond de la caisse.

La caisse de la locomotive contenait tout l'équipement électrique, le transformateur prenant place au centre.

Contrairement à la plupart de ses contemporaines, la Be 4/7 ne possédait pas de persiennes d'aération latérales sur la caisse, car toute la ventilation se faisait par le toit.

Dispositifs de freinages
Le frein automatique et le  agissaient pour chaque bogie sur les essieux moteurs et l'essieu porteur intérieur, les essieux porteurs extérieurs n'étant pas freinés. Chaque cabine de conduite disposait d'un frein à main qui agissait sur le bogie correspondant.

Vitesse maximale
Dans la deuxième moitié des années 1930, la vitesse maximale fut augmentée de 75 à .

La partie électrique

Circuit principal
Le courant était capté sur la caténaire par deux pantographes. À partir de chaque prise, le courant était acheminé via un sectionneur, une bobine de paratonnerre vers l' à huile commandé de manière électropneumatique. De là, le courant parvenait au transformateur. Le refroidissement de l'huile du transformateur était assuré par des faisceaux de tubes fixés au couvercle du transformateur et immergés dans l'huile, ces derniers étant parcourus par l'air de ventilation. Les bobines de paratonnerre furent retirées plus tard, car elles n'étaient pas nécessaires.

Les quatre moteurs jumelés étaient connectés en parallèle. Ils recevaient le courant de traction via une batterie de deux fois neuf interrupteurs individuels électropneumatiques (sauteurs). Le transformateur avait 8 prises de 100V à 864V. Les 28 crans de marche étaient obtenus par l'interconnexion des sautoirs avec un transformateur supplémentaire et trois bobines d'arrêt.

Chaque moteur jumelé avait un  séparé. Les deux interrupteurs d'inversion de chaque bogie étaient commandés chacun par un entraînement électropneumatique commun et possédaient les positions "marche avant", "marche arrière" et "freinage électrique". Le blocage en position zéro permettait de déconnecter le ou les moteurs défectueux.

Circuit auxiliaire
Sur la locomotive se trouvaient les circuits auxiliaires décrits ci-dessous, alimentés en  :

 Un compresseur rotatif
 Deux ventilateurs. Ces derniers dirigeaient l'air à travers des persiennes dans le toit de la locomotive vers la salle des machines, via le canal de ventilation vers les moteurs de traction, à travers les tubes de refroidissement d'huile dans le transformateur et à travers les boîtiers des résistances
 Un groupe de convertisseurs pour la charge de la batterie
 Chauffage de la cabine de conduite et plaques chauffantes à l'huile

À l'origine, le chauffage des trains était alimenté par des tensions de 800V, 1'000V et 1'200V via des sauteurs mutuellement verrouillés par le transformateur. Plus tard, les tensions furent modifiés en 600V, 800V et 1'000V et par la suite, les niveaux 600V et 800V supprimés.

Frein électrique
Le frein électrique utilisé était, comme sur les Be 4/6 de la deuxième série, un  à courant alternatif avec excitation séparée. Le courant d'excitation était fourni par le transformateur supplémentaire mentionné ci-dessus. La commande s'effectuait par l'intermédiaire des points de paliers normaux. L'énergie produite était dissipée dans des résistances de freinage qui, contrairement aux Be 4/6, ne se trouvaient pas sur le toit de la locomotive, mais dans des puits situés de part et d'autre du transformateur principal. Le refroidissement était assuré par des clapets à commande automatique qui faisaient passer l'air de ventilation par les puits. Les résistances de freinage étaient en partie utilisées en mode de conduite comme résistance de shunt du pôle d'inversion pour les moteurs de traction.

Commande multiple
La commande multiple ne fut finalement jamais installée sur les Be 4/7.

Facilité d'entretien
Comparée à l'aménagement clair et facile d'entretien de la caisse de la locomotive Be 4/6, celle de la Be 4/7 était tout simplement "encombrée". Le contrôle d'un moteur de traction par les  existantes était déjà une entreprise périlleuse.

Contrairement aux Be 4/6, les batteries se trouvaient dans la caisse. Une trappe dévissable se trouvait sur le côté de cette dernière. Des œillets étaient fixés sur le toit de la locomotive, ce qui permettait d'accrocher un pont roulant avec un chariot. Il est évident que cela ne facilitait pas le remplacement de la batterie. C'est pourquoi, avec l'apparition des chariots élévateurs, les batteries à changer ont généralement été introduites par une fenêtre et placées manuellement à l'intérieur.

Service régulier

Le , la Be 4/7 12501 fut réceptionnée par les CFF et fut engagée comme prévu dans des courses d'essai entre Berne et Thoune. Fin , elle fut envoyée sur la rampe nord du Gothard pour des essais de démarrage. Il s'agissait de prouver qu'elle était aussi performante que les Be 4/6. Dans le cadre de ces essais, elle a remorqué un convoi représentant 300 t de charge remorquée à  en 2 minutes à compter du démarrage.

La livraison des six locomotives fut effectuée au milieu de l'année 1922. À ce moment-là, toutes les locomotives étaient stationnées au dépôt de Berne. Leur carrière au Gothard commença en , depuis le dépôt d'Erstfeld.

Les six machines furent intégrées au plan de circulation de 1923 à 1928. Jusqu'en 1927, elles étaient stationnées au dépôt d'Erstfeld, après quoi elles rejoignirent celui de Bellinzone. De 1926 à 1929, les Be 4/7 parcoururent en moyenne - par an. Pour les Be 4/6, c'était environ la moitié, ce qui doit toutefois être relativisé dans la mesure où les prestations journalières programmées des Be 4/6 au Gothard entre Erstfeld et Bellinzone étaient à peu près les mêmes, notamment les trains directs entre Lucerne et Chiasso.

Ces locomotives étaient très appréciées du personnel de conduite, car elles avaient une excellente régularité de marche par rapport à la "cahoteuse" Be 4/6. C'est pourquoi les six locomotives étaient généralement toutes engagées dans les horaires.

Lorsque les premières Ae 4/7 apparurent au Gothard à partir de , les machines Be furent déplacées les unes après les autres. En 1930, les numéros 12501-12503 arrivèrent dans l' (Suisse romande) à Lausanne. En 1931, elles furent transférées à Berne. Durant la période horaire 1930/1931, ces unités étaient surtout utilisées au Simplon dans le service de traction et de poussée Domodossola - Iselle. Elles furent également à la tête de certains trains de marchandises Domodossola - Brigue - Domodossola.

En 1932, la 12504 et en 1936 les 12505 et 12506 furent transférées à Berne. En 1940, l'entretien fut déplacé des ateliers principaux de Bellinzone à ceux d'Yverdon. Le dépôt de Berne avait un plan de circulation pour les six machines, qui comprenait Bâle (via Delémont), Porrentruy, La Chaux-de-Fonds, Fribourg, Thoune et Olten. Ce plan comprenait également une paire de trains rapides Bâle - Delémont - Bâle.

Leur répartition dans les dépôts changea en 1966. Bien qu'elles aient déjà fonctionné auparavant avec les Be 4/6 du dépôt de Bienne dans un plan commun, elles ne furent réellement attribuées à Bienne que cette année-là.

Pour l'entretien, les locomotives se rendaient un jour sur deux à Berne et une fois par semaine à Bienne. À cette époque, elles circulaient autour de Berne et de Bienne jusqu'à Thoune, Lucerne (via Langnau), Fribourg, Travers, Le Locle, Porrentruy et Aarau.

La Be 4/7 12503 fut la première de sa série à être réformée en  en raison de graves dommages au moteur de traction. En , le dernier plan de circulation fut établi pour cinq Be 4/7 et trois Be 4/6. Elles circulaient dans la zone d'action décrite ci-dessus et effectuaient en moyenne  par jour. Certaines Be 4/7 avaient déjà été utilisées auparavant comme transformateurs stationnaires pour la fourniture de 220V dans des sous-stations. Il s'agissait de la 12503 en été 1965 à Courtemaîche, ainsi que de la 12504 en 1966 à Burgdorf et en 1969 à .

La 12502 fut mise au rebut en  à la suite d'une panne du moteur de traction. La 12501 suivit le même chemin après un incendie.

Les trois Be 4/7 restantes furent mises hors service au printemps 1976. La locomotive , ayant retrouvé dans une large mesure son état d'origine, fut conservée comme locomotive en état de marche. La 12506 quant à elle fut ferraillée après être restée au Musée Suisse des Transports de Lucerne jusqu'en .

On peut légitimement se demander pourquoi les CFF n'ont pas procédé à des commandes supplémentaires de cette locomotive pourtant excellente. La décision d'acquérir d'autres Be 4/6 fut prise parce que le temps était compté et que la traction individuelle des essieux n'avait pas été testée au moment de la commande ultérieure de locomotives du Gothard. Il n'était donc pas possible de prévoir au moment de la commande ultérieure que les locomotives feraient réellement leurs preuves par la suite.

Hormis toutes leurs grandes qualités, la plus grande faiblesse des locomotives était les ressorts hélicoïdaux de l'entraînement individuel des essieux. Ceux-ci se rompaient fréquemment. C'est pourquoi un entraînement MFO fut expérimenté  de 1930 à 1934 sur la locomotive 12501. Dans les années 1950, les ressorts hélicoïdaux furent remplacés par des bouchons en caoutchouc sur toutes les locomotives. Ces adaptations furent d'ailleurs également effectuées sur les Ae 3/5 et les Ae 3/6 III, provenant elles aussi de Sécheron.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 Hans Schneeberger, Die elektrischen und Dieseltriebfahrzeuge der SBB,  "Baujahre 1904–1955", Lucerne, Minirex AG, 1995
 Claude Jeanmaire, Die elektrischen und Diesel-Triebfahrzeuge schweizerischer Eisenbahnen, Die Lokomotiven der Schweizerischen Bundesbahnen (SBB)
 Thomas Estler und Heinz Sigrist, Die SBB-Loks Typ Sécheron, Bäretswil, Edition Lan, 2014

Voir aussi

Articles connexes
 Matériel moteur des Chemins de fer fédéraux suisses
 Ae 3/5
 Ae 3/6 III
 Be 4/6

Liens externes
 Illustrations des Be 4/7 sur digitaler Eisenbahn Fotoarchiv

Locomotive électrique 15 kV

Be 4/7