Guanylate cyclase (EC 126.96.36.199, also known as guanyl cyclase, guanylyl cyclase, or GC; systematic name GTP diphosphate-lyase (cyclizing; 3′,5′-cyclic-GMP-forming)) is a lyase enzyme that converts guanosine triphosphate (GTP) to cyclic guanosine monophosphate (cGMP) and pyrophosphate:

 GTP = 3′,5′-cyclic GMP + diphosphate

It is often part of the G protein signaling cascade that is activated by low intracellular calcium levels and inhibited by high intracellular calcium levels. In response to calcium levels, guanylate cyclase synthesizes cGMP from GTP. cGMP keeps cGMP-gated channels open, allowing for the entry of calcium into the cell.

Like cAMP, cGMP is an important second messenger that internalizes the message carried by intercellular messengers such as peptide hormones and nitric oxide and can also function as an autocrine signal. Depending on cell type, it can drive adaptive/developmental changes requiring protein synthesis. In smooth muscle, cGMP is the signal for relaxation, and is coupled to many homeostatic mechanisms including regulation of vasodilation, vocal tone, insulin secretion, and peristalsis. Once formed, cGMP can be degraded by phosphodiesterases, which themselves are under different forms of regulation, depending on the tissue.

Reaction
Guanylate cyclase catalyzes the reaction of guanosine triphosphate (GTP) to 3',5'-cyclic guanosine monophosphate (cGMP) and pyrophosphate:

Effects

Guanylate cyclase is found in the retina (RETGC) and modulates visual phototransduction in rods and cones. It is part of the calcium negative feedback system that is activated in response to the hyperpolarization of the photoreceptors by light. This causes less intracellular calcium, which stimulates guanylate cyclase-activating proteins (GCAPs). Studies have shown that cGMP synthesis in cones is about 5-10 times higher than it is in rods, which may play an important role in modulating cone adaption to light. In addition, studies have shown that zebrafish express a higher number of GCAPs than mammals, and that zebrafish GCAPs can bind at least three calcium ions.

Guanylate cyclase 2C (GC-C) is an enzyme expressed mainly in intestinal neurons. Activation of GC-C amplifies the excitatory cell response that is modulated by glutamate and acetylcholine receptors. GC-C, while known mainly for its secretory regulation in the intestinal epithelium, is also expressed in the brain. To be specific, it is found in the somata and dendrites of dopaminergic neurons in the ventral tegmental area (VTA) and the substantia nigra. Some studies implicate this pathway as having a role in attention deficiency and hyperactive behavior.

Soluble guanylate cyclase contains a molecule of heme, and is activated primarily by the binding of nitric oxide (NO) to that heme. sGC is primary receptor for NO a gaseous, membrane-soluble neurotransmitter. sGC expression has been shown to be highest in the striatum compared to other brain regions and has been explored as a possible candidate for restoring striatal dysfunction in Parkinson's disease. sGC acts as an intracellular intermediary for regulating dopamine and glutamate. Upregulation, which creates neuronal sensitivity, of the cGMP in a dopamine-depleted striatum has been associated with the symptoms of Parkinson's. Increased intracellular cGMP has been shown to contribute to excessive neuron excitability and locomotor activity. Activation of this pathway can also stimulate presynaptic glutamate release and cause an upregulation of AMPA receptors postsynaptically.

Types
There are membrane-bound (type 1, guanylate cyclase-coupled receptor) and soluble (type 2, soluble guanylate cyclase) forms of guanylate cyclases.

Membrane bound guanylate cyclases include an external ligand-binding domain (e.g., for peptide hormones such as BNP and ANP), a transmembrane domain, and an internal catalytic domain homologous to adenylyl cyclases. Recently, a directly light-gated guanylate cyclase has been discovered in an aquatic fungus.

In the mammalian retina, two forms of guanylate cyclase have been identified, each encoded by separate genes; RETGC-1 and RETGC-2. RETGC-1 has been found to be expressed in higher levels in cones compared to rod cells. Studies have also shown that mutations in the RETGC-1 gene can lead to cone-rod dystrophy by disrupting the phototransduction processes.

Mutations
Cone dystrophy (COD) is a retinal degradation of photoreceptor function wherein cone function is lost at the onset of the dystrophy but rod function is preserved until almost the end. COD has been linked to several genetic mutations including mutations in the guanylate cyclase activator 1A (GUCA1A) and guanylate cyclase 2D (GUY2D) among other enzymes. To be specific, GUY2D codes for RETGC-1, which is involved in cone adaptation and photoreceptor sensitivity by synthesizing cGMP. Low concentrations of calcium cause the dimerization of RETGC-1 proteins through stimulation from guanylate cyclase-activating proteins (GCAP). This process happens at amino acids 817-857, and mutations in this region increase RETGC-1 affinity for GCAP. This works to alter the calcium sensitivity of the neuron by allowing mutant RETGC-1 to be activated by GCAP at higher calcium levels than the wild-type. Because RETGC-1 produces cGMP, which keeps cyclic nucleotide-gated channels open allowing the influx of calcium, this mutation causes extremely high intracellular calcium levels. Calcium, which plays many roles in the cell and is tightly regulated, disrupts the membrane when it appears in excess. Also, calcium is linked to apoptosis by causing the release of cytochrome c. Therefore, mutations in the RETGC-1 can cause COD by increasing intracellular calcium levels and stimulating cone photoreceptor death.

See also
 Adenylyl cyclase
 Cyclic guanosine monophosphate
 Guanylyl cyclase activator (protein)

References

External links

EC 4.6.1
Hemoproteins

Guanylate cyclase


Christopher John Hipkins (Wellington, 5 de setembro de 1978) é um político neozelandês e líder do Partido Trabalhista, que atualmente atua como o 41.º Primeiro-ministro da Nova Zelândia. Hipkins também atuou como Ministro da Educação, Ministro da Polícia, Ministro da Função Pública e Líder da Câmara. Ele serviu como membro do Parlamento para Remutaka desde a eleição de 2008. Ele se tornou uma figura proeminente como resultado da pandemia de COVID-19 na Nova Zelândia, servindo como Ministro da Saúde de julho a novembro de 2020, e como Ministro da Resposta à COVID-19 de novembro de 2020 a junho de 2022.

Em 21 de janeiro de 2023, Hipkins se tornou o único candidato a suceder a Jacinda Ardern como líder do Partido Trabalhista. Ele se tornou o líder do partido em 22 de janeiro de 2023 e foi escolhido pela governadora-geral como o 41.º primeiro-ministro da Nova Zelândia, assumindo o cargo em 25 de janeiro de 2023.

Início de vida
Hipkins nasceu no Vale de Hutt, em Wellington, em 1978. Sua mãe é Rosemary Hipkins, pesquisadora-chefe do Conselho de Pesquisa Educacional da Nova Zelândia. Ele frequentou a Escola Primária de Waterloo e a Hutt Intermediate. Ele foi monitor-chefe da Faculdade Memorial do Vale de Hutt (mais tarde conhecida como Faculdade de Petone), em 1996. Hipkins concluiu o Bacharelado em Política e Criminologia na Universidade Victoria de Wellington, onde foi presidente estudantil em 2000 e 2001. Em setembro de 1997, como estudante do primeiro ano, Hipkins foi uma das dezenas de pessoas que foram presas enquanto protestavam contra o Projeto de Lei Verde da Revisão Terciária no Parlamento. O assunto foi aos tribunais e, 10 anos depois, um pedido de desculpas e um prêmio de mais de  dólares foram divididos entre os 41 manifestantes. O juiz determinou que, apesar das alegações da polícia de que os manifestantes eram violentos, o protesto foi pacífico e não havia motivo para prisão.

Depois de se formar, Hipkins teve vários empregos, inclusive como consultor de políticas para a Industry Training Federation, e como gerente de treinamento da Todd Energy em Taranaki. Hipkins também trabalhou no Parlamento como conselheiro de Trevor Mallard e Helen Clark.

Carreira parlamentar
Hipkins foi escolhido para concorrer à cadeira trabalhista de Rimutaka (rebatizada de Remutaka em 2020) nas eleições gerais de 2008, após a aposentadoria de Paul Swain. Ele disputou a seleção trabalhista pelo sindicalista Paul Chalmers, que tinha o apoio de Swain. Sua escolha fazia parte da intenção da primeira-ministra Helen Clark de rejuvenescer o partido, com Hipkins de 29 anos vencendo Chalmers de 54 anos. Em sua primeira eleição, Hipkins ganhou a cadeira com uma maioria de 753, e manteve confortavelmente o eleitorado em cada tentativa subsequente, de 2011 a 2020. Nas eleições gerais de 2020, ele teve a maior maioria de qualquer candidato bem-sucedido, atrás apenas da primeira-ministra Jacinda Ardern.

Durante os primeiros nove anos da carreira parlamentar de Hipkins, o Partido Trabalhista formou a Oposição oficial. Em seu primeiro mandato, Hipkins foi porta-voz do Partido Trabalhista para assuntos internos e membro dos comitês do parlamento para administração governamental, governo local e meio ambiente e transporte e infraestrutura. Em maio de 2010, seu Projeto de Emenda de Eletricidade (Preferências Renováveis) foi retirado da cédula do membro. O projeto de lei teria restabelecido a proibição da geração térmica de eletricidade que havia sido imposta pelo governo trabalhista anterior em setembro de 2008, antes de ser revogada pelo novo governo nacional em dezembro de 2008, mas foi derrotada em sua primeira leitura em junho.

No segundo mandato de Hipkins, ele foi promovido ao Gabinete paralelo do Partido Trabalhista como porta-voz dos serviços estatais e educação do novo líder David Shearer. Ele também tornou-se o Líder da Bancada do Partido Trabalhista pela primeira vez. Como porta-voz da educação, Hipkins foi franco em sua oposição à implementação de escolas charter – escolas que recebiam financiamento do governo semelhante às escolas estaduais, mas estavam sujeitas a menos regras e regulamentos do Ministério da Educação – pelo governo nacional na Nova Zelândia. Ele continuou como porta-voz da educação sob os líderes subsequentes David Cunliffe, Andrew Little e Jacinda Ardern. Sob o comando de Little e Ardern, Hipkins também foi o Líder Sombra da Casa.

Em abril de 2013, ele votou a favor da Lei de Emenda do Casamento (Definição de Casamento), que legalizou o casamento entre pessoas do mesmo sexo na Nova Zelândia. No final de 2015, Hipkins recebeu ameaças veladas, incluindo uma ameaça de morte, por expressar suas preocupações sobre um painel publicitário anunciando armas. Em abril de 2016, seu Projeto de Emenda à Educação (Abolição das Escolas Charter) foi elaborado a partir da votação dos membros. Foi derrotado em sua primeira leitura em novembro.

Carreira ministerial
Como parlamentar trabalhista sênior, Hipkins foi uma figura-chave no Sexto Governo Trabalhista. Entre 2017 e 2023 foi o sexto ministro do Governo do Partido Trabalhista e foram-lhe atribuídas as funções de Ministro da Educação, Ministro da Função Pública e Líder da Câmara. Mais tarde, foi considerado um "consertador" (fixer) e recebeu responsabilidades adicionais como Ministro da Saúde e Ministro da Resposta à COVID-19 durante a pandemia de COVID-19 na Nova Zelândia e, posteriormente, como Ministro da Polícia. A seguir, emergiu como o "candidato de consenso" do Partido Trabalhista em a eleição de liderança em janeiro de 2023, desencadeada pela renúncia e aposentadoria de Jacinda Ardern.

Primeiro mandato (2017–2020)
Hipkins foi eleito como ministro do gabinete pelo Partido Trabalhista após a formação de um governo de coalizão Partido Trabalhista-Nova Zelândia em Primeiro, conhecida como Sexto Governo Trabalhista, apoiado pelo Partido Verde. Mais tarde, foi anunciado que ele serviria como Ministro da Educação.

Como Ministro da Educação, Hipkins apoiou a abolição dos Padrões Nacionais e das escolas charter na Nova Zelândia, que eram apoiadas pelo governo nacional anterior. Ele também sinalizou uma revisão do sistema de certificação do ensino médio do National Certificate of Educational Achievement (NCEA). No entanto, Hipkins esclareceu que o Ministério da Educação continuaria a financiar o Estudo Nacional de Monitoramento do Desempenho dos Alunos e a Ferramenta de Progresso e Consistência (PaCT) da Universidade de Otago. O anúncio do governo de que fecharia as escolas charter atraiu críticas dos partidos de oposição Nacional e do ACT. No início de 2018, Hipkins introduziu uma legislação que impedia a criação de novas escolas charter, ao mesmo tempo em que permitia que as escolas charter existentes fossem convertidas em escolas de caráter especial. Em setembro de 2018, todas as doze escolas charter haviam feito a transição com sucesso para se tornarem escolas de caráter especial e integradas ao estado.

Em dezembro de 2018, Hipkins rejeitou uma recomendação do Conselho da Universidade Victoria de Wellington para renomear a universidade como "Universidade de Wellington", citando a forte oposição à mudança de nome de funcionários, alunos e ex-alunos. Hipkins disse que "não estava convencido de que a universidade havia se envolvido suficientemente com as partes interessadas, que deveriam ter suas opiniões consideradas".

Em fevereiro de 2019, Hipkins propôs a fusão dos 16 politécnicos do país em um Instituto de Habilidades e Tecnologia da Nova Zelândia para combater os déficits e o declínio das matrículas domésticas. Esse proposto Instituto de Habilidades e Tecnologia também assumirá os programas vocacionais e de aprendizagem do país. Embora o Sindicato do Ensino Terciário, o Sindicato dos Empregadores e Fabricantes e a Câmara de Comércio dos Empregadores de Canterbury tenham expressado apoio à proposta do governo, isso foi criticado pelo Partido Nacional de oposição, pelo CEO do Southern Institute of Technology, Penny Simmonds, e pelo prefeito de Invercargill, Tim Shadbolt. Em resposta aos atentados de Christchurch, Hipkins estendeu o prazo de apresentação politécnica para 5 de abril de 2019.

No início de maio de 2019, Hipkins anunciou que o governo investiria 95 milhões de dólares neozelandeses para treinar  novos professores estagiários por meio de mais bolsas de estudo e colocações, novos programas de formação de professores baseados em empregos, e bolsas de estudo baseadas em iwi, nos próximos quatro anos para abordar a falta de professores. Essas medidas foram criticadas como inadequadas pela Associação de Professores Pós-Primários e pelo porta-voz educacional do Partido Nacional, Nikki Kaye.

Em 1 de agosto de 2019, Hipkins reafirmou o plano do Governo de fundir todos os politécnicos numa única entidade em abril de 2020. Além disso, ele anunciou que o governo substituiria todas as 11 organizações de treinamento industrial (ITOs) por quatro a sete conselhos de desenvolvimento da força de trabalho que seriam criados até 2022 para influenciar a educação e o treinamento vocacional. Embora os politécnicos tenham sido cautelosamente otimistas sobre as mudanças, apesar das preocupações com a perda de sua autonomia, as ITOs e o porta-voz do ensino superior da National, Shane Reti, opuseram-se a essas mudanças, alegando que prejudicariam o sistema de treinamento vocacional e causariam perdas de empregos. Em 2022, a fusão começou a apresentar dificuldades, incluindo baixas matrículas, grandes déficits e demissões de funcionários antigos.

Após a renúncia de David Clark como Ministro da Saúde em 2 de julho de 2020, a primeira-ministra Jacinda Ardern nomeou Hipkins como Ministro interino da Saúde, que ficou no cargo até a realização das eleições gerais na Nova Zelândia em 2020.

Segundo mandato (2020–2023)
Hipkins foi reeleito para a cadeira de Remutaka durante as eleições gerais na Nova Zelândia em 2020. Ele derrotou o candidato nacional Mark Crofskey por uma margem final de 20.497 votos.

No início de novembro de 2020, Hipkins manteve seu cargo como Ministro da Educação. Ele também foi designado Ministro da Resposta à COVID-19 e Ministro do Serviço Público.

Em 31 de janeiro de 2022, Hipkins, na qualidade de Ministro da Resposta à COVID-19, emitiu uma declaração de que o governo havia oferecido à jornalista da Nova Zelândia retida no Afeganistão, Charlotte Bellis, um lugar sob os critérios de alocação de emergência para viajar para a Nova Zelândia em um período de 14 dias. No entanto, ele também afirmou que Bellis havia indicado que não pretendia viajar até o final de fevereiro e que o sistema de Isolamento e Quarentena Controlados (MIQ) a havia aconselhado a considerar adiar seus planos de viagem. Ele também confirmou que a assistência consular da Nova Zelândia havia se oferecido duas vezes para ajudá-la a retornar do Afeganistão em dezembro de 2021. Bellis era uma jornalista da Al Jazeera que havia deixado o Catar após engravidar devido à lei do Estado do Golfo que criminaliza a gravidez de mulher não casada. Bellis havia viajado para o Afeganistão, onde ela e seu parceiro tinham vistos que os permitiam morar lá. Devido às rígidas políticas de fronteira pandêmicas da Nova Zelândia, Bellis lutou para garantir um lugar no sistema MIQ.

Hipkins foi criticado pelo advogado de Bellis, Tudor Clee, por supostamente violar a privacidade de seu cliente ao compartilhar detalhes pessoais sobre suas circunstâncias e indicou que ele estava considerando "opções legais". Em resposta, Bellis afirmou que não deu consentimento a Hipkins para compartilhar suas informações e contestou os fatos em sua declaração. Os membros nacionais e do ACT do Parlamento, Bishop e Seymour, também criticaram as ações de Hipkins, afirmando que eram "impróprias" para um Ministro da Coroa. Em 22 de junho de 2022, Hipkins desculpou-se publicamente por divulgar informações pessoais sem o consentimento de Bellis e por fazer comentários imprecisos sobre a viagem de Bellis ao Afeganistão e a oferta de assistência consular. Como resultado, Bellis e seu parceiro Jim Huylebroek sofreram abuso online. Hipkins já havia se desculpado em particular com Bellis em meados de março de 2022.

Em uma remodelação em junho de 2022, Hipkins foi transferido de seu cargo como Ministro da Resposta à COVID-19 e substituiu Poto Williams como Ministro da Polícia.

Em setembro de 2022, Hipkins se desculpou com o ex-ministro das Finanças Bill English por sugerir que ele havia concedido contratos governamentais favoráveis a seus irmãos.  Hipkins fez essas observações durante uma conversa sobre a concessão de contratos governamentais ao marido da ministra das Relações Exteriores Nanaia Mahuta, Gannin Ormsby.

Primeiro-ministro
Jacinda Ardern anunciou sua renúncia ao cargo de líder do Partido Trabalhista em entrevista coletiva em 19 de janeiro de 2023, afirmando que não tinha mais energia suficiente para as exigências do cargo. Ela indicou que renunciaria formalmente até 7 de fevereiro de 2023.

Hipkins foi confirmado como o único indicado logo após o encerramento das indicações às 9h, horário local, do dia 21 de janeiro. O site de notícias Stuff relatou que Kiri Allan, o Membro do Parlamento (MP) da Costa Leste e Ministro da Justiça que havia sido especulado pela mídia como um candidato alternativo, foi um dos sete MP's que o indicaram. Hipkins já havia hesitado quando questionado sobre suas aspirações de liderança, afirmando que apoiaria qualquer candidato a que o Partido Trabalhista pudesse "chegar a um consenso". Em um standup da mídia fora do Parlamento às 13h, horário local, em 21 de janeiro, Hipkins comentou que descobriu que havia emergido como aquele candidato de consenso quando "a porta do avião [que ele havia embarcado para um voo para Wellington] estava fechando", deixando-o incapaz de responder às suas mensagens por 40 minutos. A reunião formal que confirmou Hipkins como líder ocorreu às 13h, horário local, em 22 de janeiro de 2023. A vice-primeira-ministra de Hipkins será Carmel Sepuloni, a primeira mulher de etnia Pasifika a ocupar o cargo.

Vida pessoal
Hipkins foi casado com Jade em uma cerimônia realizada na Premier House, Wellington, em 2020; Grant Robertson foi seu padrinho. Quando ele tirou uma licença de paternidade estendida para o nascimento de seu segundo filho em 2018, ele foi um dos primeiros-ministros seniores do sexo masculino a fazê-lo. Hipkins e sua esposa separaram-se em 2022; eles têm dois filhos juntos.

Ele é conhecido por gostar de enroladinhos de salsicha e Coca-Cola Zero.

Ligações externas

 Página oficial de Chris Hipkins (em inglês). Consultado em 21 de janeiro de 2023

Políticos da Nova Zelândia
Alunos da Universidade Victoria de Wellington
Líderes nacionais atuais
Primeiros-ministros da Nova Zelândia

Chris Hipkins


Phyllona nom. rej., nepriznati je rod crvenih algi iz porodice Bangiaceae, vodi se kao sinonim za rod Porphyra, ali je u njemu još 4 vrste s priznatim imenima (sve su morske)

Popis vrsta
 Phyllona carnea (Grunow) Kuntze
 Phyllona cordata (Meneghini) Kuntze
 Phyllona grayana (Reinsch) Kuntze
 Phyllona minor (Zanardini) Kuntze

Vanjske poveznice

Izvori

Bangiaceae

Phyllona


وزارة الخارجية هي الوزارة المسؤولة عن علاقات مصر الخارجية والتعبير عن السياسة الخارجية المصرية وحماية مصالح الدولة المصرية ومصالح المواطنين المصريين بالخارج، فضلاً عن تمثيل الدولة المصرية لدى الدول الأخرى والمنظمات الدولية. يقع مقر الوزارة في منطقة ماسبيرو بالقاهرة. الوزير الحالي هو السفير سامح شكري.

تختص الوزارة بكافة مجالات العمل الدبلوماسي الخارجي وحماية مصالح الدولة المصرية ومصالح المواطنين المصريين بالخارج كما تقوم بجذب الاستثمارات الأجنبية ونشر الوعي بالثقافة المصرية.

التاريخ
يعود تاريخ الوزارة إلى النصف الأول من القرن التاسع عشر في عهد الوالي محمد علي باشا، لم تكن وزارة بالمعنى المعروف حاليًا وإنما كانت ديوان يهتم بشئون «التجارة والمبيعات»، وعٌرفت بإسم «ديوان الأمور الإفرنكية» وكانت مهامها تنحصر في نظر معاملات العامة ومسائل التجارة.

مع قيام الحرب العالمية الأولى، وإلغاء السيادة العثمانية على مصر وفرض الحماية البريطانية عليها في أواخر عام 1914، تم إلغاء «نظارة الخارجية» كرمز للسيادة المصرية الخارجية. ولم تتبلور ملامح الدبلوماسية المصرية في شكلها الحديث إلا بحلول 15 مارس 1922، مع إعادة إنشاء وتأسيس وزارة الخارجية المصرية بمعناها الحالي، وكان أحمد حشمت باشا وزيراً للخارجية وقام بتأسيس الهيكل التنظيمي للوزارة حيث قام بإيفاد مبعوثين دبلوماسيين إلى الخارج، كما أصدر أول مرسوم خاص بالنظام القنصلي عام 1925 وكذلك المرسوم الخاص بنظام الوظائف السياسية.

كان لقيام ثورة 23 يوليو أثر بالغ في التحولات التي شهدها الهيكل التنظيمي للوزارة وذلك مواكبة للتحولات الكبرى على الساحة الدولية في تلك الفترة. كما كان لها تأثير كبير في وضع حجر الأساس لتنظيم العمل الدبلوماسي المصري حتى الآن: ففي 21 سبتمبر 1955، صدر القانون 453 لتحديد مهام الوزارة في تنفيذ السياسة الخارجية لمصر وكافة الشؤون المتعلقة بها والاهتمام بعلاقات مصر مع الحكومات الأجنبية والمنظمات الدولية ورعاية مصالح المصريين هذا إلى جانب إصدار الجوازات الدبلوماسية ومتابعة مسائل الحصانات والإعفاءات الدبلوماسية.

المبادئ والأهداف
تقوم سياسة مصر الخارجية على عدة مبادئ وأهداف هي:
 دعم السلام والاستقرار في المحيط الإقليمي والدولي.
 الالتزام بسياسة خارجية متزنة ترتبط بالأهداف والمصالح الاستراتيجية في إطار استقلال القرار المصري.
 دعم مبدأ الاحترام المتبادل بين الدول والتمسك بمبادئ القانون الدولي واحترام العهود والمواثيق ودعم دور المنظمات الدولية وتعزيز التضامن بين الدول والدفع نحو إصلاح الأمم المتحدة.
 الاهتمام بالبعد الاقتصادي للعلاقات الدولية.
 اعتبار الإطار العربي مجال تحرك رئيسي لسياسة مصر الخارجية، مع استمرار التركيز على النشاط الخارجي المتصل بالأطر الحيوية الأخرى المتمثلة في الإطارين الإسلامي والأفريقي وارتباط مصر بدول حوض النيل.
 حماية الأمن القومي المصري والمصالح المصرية العليا.
 تحقيق التنمية الشاملة بأبعادها المختلفة بما يحقق الهدف الأول.

رعاية المواطنين المصريين بالخارج
تحرص وزارة الخارجية على توفير كافة المساعدات للمصريين في الخارج من خلال تقديم الخدمات القنصلية عن طريق البعثات الدبلوماسية والقنصلية المصرية، إضافة إلى شبكة مكاتب الخدمات القنصلية التابعة لوزارة الخارجية والمنتشرة في كافة أرجاء جمهورية مصر العربية، كما تعمل على حل المشكلات التي قد يواجهونها، وبعد الخامس والعشرين من يناير بدأت في الاشراف على انتخابات المصريين بالخارج، والتي جرت في الانتخابات البرلمانية والرئاسية والتي بدأت في أبريل 2011 وتعد وزارة الخارجية المصرية هي الجهاز المصري الوحيد الذي تولى إدارة عملية انتخابات المصريين بالخارج بكافة مراحلها.

يوم الدبلوماسية المصرية

تحتفل وزارة الخارجية يوم 15 مارس من كل عام بيوم الدبلوماسية المصرية والذي يتوافق مع ذكرى عودة عمل وزارة الخارجية المصرية بعد إعلان الاستقلال عن بريطانيا في 22 فبراير 1922 وذلك إثر إلغاء وزارة الخارجية المصرية لمدة سبع سنوات بعد إعلان الحماية البريطانية على مصر عام 1914 باعتبارها أحد أهم مظاهر السيادة والاستقلال.

المنشآت التابعة
 الوكالة المصرية للشراكة من أجل التنمية: أنشئت الوكالة بقرار رئيس مجلس الوزراء رقم 959 لسنة 2013 بدمج «الصندوق المصري للتعاون الفني مع دول الكومنولث والدول الإسلامية والدول المستقلة حديثاً» و«الصندوق المصري للتعاون الفني مع إفريقيا». وعين أول أمين عام للوكالة وهو السفير حازم فهمي في 7 مايو 2014.
 معهد الدراسات الدبلوماسية: يعد معهد الدراسات الدبلوماسية الأكاديمية التدريبية التابعة لوزارة الخارجية والمسؤول عن إعداد وتخريج الدبلوماسيين المصريين بمجرد التحاقهم بالعمل بالسلك الدبلوماسي والقنصلي المصري، كما يقوم المعهد أيضاً بتنظيم دورات تدريبية للدبلوماسيين من دول أخرى خصوصاً من الدول العربية والأفريقية، نظراً لما يتمتع به المعهد من سمعة طيبة وعراقة بين أقرانه على مستوى العالم.
 مركز المعلومات الدبلوماسية.
 مركز القاهرة الدولي لتسوية النزاعات وحفظ وبناء السلام.
 النادي الدبلوماسي المصري.
 اللجنة الوطنية التنسيقية لمنع ومكافحة الهجرة غير الشرعية والاتجار بالبشر (تتبع رئيس الوزراء ومقرها وزارة الخارجية).
 الهيئة العامة لصندوق تمويل مباني وزارة الخارجية.

الوزراء

انظر أيضا

 قائمة وزارات مصر
 علاقات مصر الخارجية
 قائمة وزراء خارجية مصر
 الدرجات الدبلوماسية للسلك الدبلوماسي المصري
 قائمة البعثات الدبلوماسية في مصر
 مبنى وزارة الخارجية المصرية

مراجع

وصلات خارجية

 موقع وزارة الخارجية المصرية
 صفحة وزارة الخارجية المصرية على موقع التواصل الاجتماعي فيس بوك
 حساب المتحدث الرسمي باسم وزارة الخارجية المصرية على موقع التواصل الاجتماعي تويتر
 قناة وزارة الخارجية المصرية على موقع يوتيوب

علاقات مصر الخارجية
وزارات أسست في 1922
وزارات حكومة مصر
مصر
وسط القاهرة

وزارة الخارجية (مصر)


Ioan Al. Georgescu () a fost un general român care a luptat în cel de-al Doilea Război Mondial.

A absolvit Școala de Ofițeri în 1910.

A fost înaintat în 10 mai 1934 la gradul de colonel și în 24 ianuarie 1942 la gradul de general de brigadă.

Decorații
  Ordinul "Steaua României" în gradul de ofițer (8 iunie 1940)

Note

Nașteri în 1888
Decese în 1951
Generali români din Al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Steaua României

Ioan A. Georgescu


José Luiz Majella Delgado CSsR (* 19. Oktober 1953 in Juiz de Fora, Brasilien) ist ein brasilianischer Ordensgeistlicher und römisch-katholischer Erzbischof von Pouso Alegre.

Leben
José Luiz Majella Delgado trat der Ordensgemeinschaft der Redemptoristen am 2. Februar 1977 bei und legte am 31. Juli 1980 die Profess ab. Der Weihbischof in Itabira, Lélis Lara CSsR, weihte ihn am 2. August 1980 zum Diakon und der Bischof von Barra do Piraí-Volta Redonda, Waldyr Calheiros Novaes de Novais, weihte ihn am 14. März 1981 zum Priester.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 16. Dezember 2009 zum Bischof von Jataí. Der Erzbischof von Mariana, Geraldo Lyrio Rocha, spendete ihm am 27. Februar des nächsten Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Raymundo Damasceno Assis, Erzbischof von Aparecida, und Waldyr Calheiros Novaes de Novais, Altbischof von Barra do Piraí-Volta Redonda. Als Wahlspruch wählte er Per Carita Servire.

Am 28. Mai 2014 ernannte ihn Papst Franziskus zum Erzbischof von Pouso Alegre.

Weblinks

Bischof von Jataí
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Redemptorist
Brasilianer
Geboren 1953
Mann

José Luiz Majella Delgado


Viorica Elena Huțan (n. 26 august 1923, Gura Humorului – d. 2008) a fost prima femeie însoțitoare de bord (stewardesă) din România.

Biografie
În 1938 a absolvit liceul la Cernăuți.

În anul 1940 s-a mutat împreună cu familia la București.

În anul 1941 a realizat printre primele zboruri ca pasager, unul dintre ele fiind împreună cu sora acesteia, Stela Huțan, pe un RWD-43 până la Buzău.

Între 1941 și 1942 s-a angajat ca secretară de pistă la Școala de Zbor fără Motor CFR, realizând în anul 1942 primul său zbor.

Din noiembrie 1942 până în martie 1955 s-a angajat ca funcționară la Direcția Generală a Aviației Civile. Pentru că avea un fizic plăcut și cunoștea mai multe limbi străine (rusă, germană, franceză și engleză) i s-a propus înscrierea la Școala de Însoțitori de Bord, nou înființată. Pe data de 21 aprilie 1955 a susținut un examen - concurs de limbi străine, cultură generală și examen medical, obținând în final primul brevet românesc în această meserie. A urmat un curs de specializare la Bruxelles - Sebena recunoscut printr-un brevet internațional. În urma acestui curs a obținut funcția de instructor și șefă a personalului însoțitor. Din martie 1955 până în 1974 a fost însoțitoarea de bord a companiei TAROM.

Viorica Huțan a avut un fiu, Constantin Huțan, comandor (colonel) - inginer specialist în armament și instrumente de bord.

Activitate
Ca însoțitoare de bord a realizat 18.602 ore de zbor pe avioane: Li-2, IL-12, IL-14, IL-16, IL-18, IL-62, AN-24, 1-11 BAC.

Tot ca însoțitoare de bord a parcurs 8.602.000 km prin curse regulate în Europa, prin curse speciale guvernamentale (charter), prin curse în: Asia, China Vietnam, Pakista, India (New Dehli), Siria, Liban, Israel, Arabia-Saudită, Katar, Japonia (Tokio), Hong-Kong, Birmania, Irkutzk - Siberia, Tailanda. În Africa: Bengazi, Tripoli, Cairo, Las Palmas, Rabat. În America: Los Angeles, Hawaii - Honolulu, New York, Mexic, Mexico - City, Acapulco.

În perioada 11 decembrie 1969 - 7 ianuarie 1970 a participat în cursa numită "Marele Raid", care a însemnat parcurgerea a 51.857 km în 76,25 ore. S-au traversat trei oceane (Indian, Pacific, Atlantic), patru continente (Europa, Asia, America, Africa), 27 de țări și 5 mări. Ruta a fost: București, Istanbul, Karachi, New Dehli, Agra - Taj Mahal, Thailanda (Bangkok), Myanmar (Rangoon), Hong Kong, Malaysia, Japonia (Tokyo - Nagoya), insulele Wake, USA - Hawaii (Honolulu): Los Angeles, Ciudad de México, Acapulco, New York (Anul Nou 1970). Au urmat insulele Canare (Las Palmas), Roma, Istanbul și București. Zborul a fost realizat cu o aeronavă TAROM.

Evenimente
Pe data de 24 februarie 1962, la 8.000 de metri deasupra Mediteranei, motoarele avionului IL-18 s-au oprit pe rând, iar zborul 214, a aterizat forțat, pe burtă, pe o plajă în Paphos, Cipru. Avionul a fost pilotat de o femeie, Elena Șenchea Popescu.

Distincții
 Diploma de Merit pentru aviația de transport în cursa numită "Marele Raid" din 1969–1970;
 1962 - Medalia Muncii - pentru că a reușit să treacă cu bine peste prăbușirea avionului în timpul zborului 214;
 1966 - Ordinul Muncii;
 O medalie pentru fiecare milion de kilometri;
 O medalie pentru 7 milioane de kilometri (record european). A fost felicitată de inginerul Henri Coandă.;
 Diplomă de onoare pentru activitatea aviatică;
 Diplomă pentru merite deosebite în aviația de transport;

Note

Bibliografie
 Elena Șenchea-Popescu, Oameni ai înălțimilor senine, subtitlul "Între cer și apă", Editura Militară - București, 1980
 V. Firoiu, Amazoanele cerului, Editura Albatros, 1980
 Elena Șenchea-Popescu, Femina celesta, Editura Sport-Turism, 1983
 Constantin C. Gheorghiu, Îndragostitele aerului, Editura Dacia, 1984

Nașteri în 1923
Decese în 2008
Români bucovineni
Oameni din Gura Humorului

Viorica Elena Huțan


The year 1764 in science and technology involved some significant events.

Astronomy
 Lagrange publishes on the libration of the Moon, and an explanation as to why the same face is always turned to the Earth, a problem which he treats with the aid of virtual work, containing the germ of his idea of generalized equations of motion.

Physics
 Specific and latent heats are described by Joseph Black.

Technology
 The spinning jenny, a multi-spool spinning wheel, is invented by James Hargreaves in Stanhill, near Blackburn, Lancashire, England.

Awards
 Copley Medal: John Canton

Births
 Early – James Smithson, British mineralogist, chemist and benefactor (died 1829)
 April 3 – John Abernethy, English surgeon (died 1831)
 May 4 – Joseph Carpue, English surgeon (died 1846)
 September 17 – John Goodricke, English astronomer (died 1786)
 October – William Symington, Scottish mechanical engineer and steamboat pioneer (died 1831)
 November 10 – Andrés Manuel del Río, Spanish chemist (died 1849)
 Maria Medina Coeli, Italian physician (died 1846)
 Approx. date – Alexander Mackenzie, Scottish explorer (died 1820)

Deaths
 March 17
 William Oliver, English physician (born 1695)
 George Parker, 2nd Earl of Macclesfield, English astronomer (born c. 1696)
 September 2 – Rev. Nathaniel Bliss, English Astronomer Royal (born 1700)
 November 20 – Christian Goldbach, Prussian mathematician (born 1690)

References

18th century in science
1760s in science

1764 in science


An Nastus longispicula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Richard Eric Holttum. An Nastus longispicula in nahilalakip ha genus nga Nastus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nastus (Poaceae)

Nastus longispicula


Podrijelo naroda Tutsi i Hutu glavni je problem u povijesti Ruande i Burundija, kao i regije Velikih jezera u Africi. Dok se Hutu priznaju kao etnička većina Ruande, u rasističkoj ideologiji Tutsije se često identificira kao izvorno stranu rasu koja se naselili među Hutue i brakovima povezala s Hutuima, Bantu skupinom koja je stigla u regiji ranije, u vrijeme Bantu ekspanzije. Odnos između dvaju modernih populacija tako, na mnogo načina, proizlazi iz promatranog podrijetla i tvrdnji čije je "ruandstvo" veće. Najveći sukobi koji se odnose na ovo pitanje su genocid u Ruandi, genocidi u Burundiju, te prvi i drugi Kongoanski rat.

Ugandski znanstvenik Mahmoud Mamdani identificira najmanje četiri različita temelja za istraživanja koja podržavaju "jasne razlike između Hutua i Tutsija" škole misli: fenotip, genotip, kulturno pamćenje stanovnika Ruande i arheologiju/lingvistiku.

U odnosu na Hutua, Tutsiji imaju tri puta više genetskog utjecaja Nilo-saharske populacije (14,9% b) naspram Hutua (4,3% B) možda pokazujući Nilo-saharsko podrijetlo koje podržava njihovu pastirsku povijest, za razliku od Hutua koji su bili u prvom redu Bantu poljoprivrednici.

Međutim, novije istraživanje (Trombetta et al. 2015) pronašli 22,2% E1b1b u uzorku Tutsija iz Burundija, ali 0% u Hutua i Twa u Burundiju.  Osobito varijet M293 povezan s južno-kušitskim narodima i istočnoafričkim stočarima.

Genetička istraživanja

Novije studije manje pažnje posvećuju fizičkom izgledu, kao što su visina i širina nosa, a više ispitivanje faktora u krvi, prisutnost srpastih stanica, nepodnošenja laktoze u odraslih, i drugih genotipski izraza. Excoffier et al. (1987) utvrdio je da su Tutsiji i narod Hima, unatoč tome što su okruženi Bantu populacijom,  genetički "bliži Etiopljanima i Etiosemitima".

Druga studija je zaključila da, premda je prisutnost srpastih stanica crta među Hutuima u Ruandi bila je usporediva s onom susjednih naroda, bila je gotovo nepostojeća među Tutsijima u Ruandi. Prisutnost osobine srpastih stanica dokaz opstanka u nazočnosti malarije tijekom mnogih stoljeća, što ukazuje na različite izvore. Regionalne studije o sposobnosti probave laktoze također se podržavaju. Sposobnost probave laktoze među odraslima je rasprostranjena samo među pustinjskim nomadskim skupinama koje su ovisile o mlijeku već tisućljećima. Tri četvrtine odraslih Tutsiji Ruande i Burundija imaju visoku sposobnost probave laktoze, dok samo 5% odraslih iz susjednog naroda Shi u istočnom Kongu to mogu. Među Hutuima, jedna od tri odrasle osobe imaju veliku sposobnost probave laktoze, iznenađujuće visok broj za agrarno stanovništvo, za što Mamdani sugerira da je rezultat stoljeća miješanja s Tutsijima.

Bethwell Ogot godine 1988. UNESCO-ovoj Općoj povijesti nadalje primjećuje da je broj pastoralista u Ruandi naglo porastao oko petnaestog stoljeća. Iako Luis et al. (2004) u općenitijem istraživanju o bi-alelskim markerima u mnogim afričkim zemljama nalazi statistički značajnu genetsku razliku između Tutsija i Hutua, ukupna razlika nije bila velika.

Y-DNA (očinska linija)

Suvremene genetičke studije Y kromosoma (koji se prenosi isključivo očinskom linijom) ukazuju na to da su Tutsi, kao i Hutu su uglavnom Bantu podrijetla (80% E1b1a, 15% B, 4% E3). Očinskih genetički utjecaja povezanih s Rogom Afrike i Sjevernom Afrikom ima malo (1% E1b1b), te se pripisuju mnogo ranijim stanovnicima koji su bili asimilirani.

U odnosu na Hutue, Tutsi imaju tri puta više genetskog utjecaja Nilo-saharske populacije (14,9% b) u usporedbi s Hutuima (4,3% B).

Trombetta et al. (2015) je našao 22,2% E1b1b u uzorku Tutsija iz Burundija, ali 0% u Hutua i Twa u Burundiju.

Autosomalna DNA (cjelokupna populacija)

Općenito, Tutsi, čini se, dijele blisku genetsku srodnost sa susjednom Bantu populacijom, osobito Hutu. Međutim, nije jasno je li ta sličnost prvenstveno zbog miješanih brakova ili zbog zajedničkih predaka:

[...] Generacijski protok gena je uništio sve što su bile jasne fizičke razlike koje su možda nekada postojale između tih dviju bantu naroda- visina, tjelesna građa i crte lica. Sa spektrom fizičkih varijacija među narodima, belgijske vlastisu zakonom propisale godine 1920. etničku pripadnost na temelju ekonomskih kriterija. Formalne i diskretne društvene podjele su time nametnute iznad nejasnih bioloških razlika. U određenoj mjeri, propusnost od tih kategorija u nadolazećim desetljećima pomogla da popredmetiti biološke razlike, stvarajući visoke elite i niže podređene, ali s vrlo malo veze s genskim bazenima koji su postojali prije nekoliko stoljeća. Socijalne kategorije su tako stvarne, ali je malo, ako ih je moguće ikako otkriti genetičkih razlika između Hutua i Tutsija.

Tishkoff et al. (2009) utvrdio je da su njegovi miješani Hutu i Tutsi uzorci iz Ruande pretežno od bantu podrijetla, s malim protokom gena s Afro-azijatskih zajednica (17,7% Afro-Azijskih geni nalazi u mješovitoj Hutu/Tutsi populaciji).

Razib Khan, na temelju nerecenzirane analize autosomne genetike jednog pojedinca koji je tri četvrtine Tutsi, sugerira da su  "Tutsiji su po svoj prilici jednom bili nilsko-govoreće stanovništva, koje je usvojilo Bantu jezik stanovništva među koje su se naselili. "

Antopološki argument

Dok su većina pristaša teorije migracija također i pristaše "Hamitske teorije", a to je da su Tutsiji došli iz Roga Afrike, kasnija teorija sugerira da su se Tutsiji umjesto toga doselili iz bliske unutrašnjosti istočne Afrike, a da su fizičke razlike rezultat prirodne selekcije u suhoj klimi tijekom tisućljeća. Među detaljnijim teorijama je bila jedna koju iznio Jean Hiernaux, na temelju studije o faktorima krvi i arheologije. Ukazujući na fosilne nalazima visokih osoba s uskim crtama lica prije nekoliko tisuća godina u istočnoj Africi, uključujući i mjesta kao što su Gambles Cave u Kenya Rift Valley i Olduvai Gorge u sjevernoj Tanzaniji, Hiernaux tvrdi da, iako je došlo do migracije, nije bila tako dramatična kao što neki izvori predložu. On izričito napada hamitsku teoriju da su migranti iz Etiopije donijeli civilizaciju drugim Afrikancima. 46-47

Međutim, u svjetlu nedavnih genetička istraživanja, Hiernauxova teorija o podrijetlu Tutsija u istočnoj Africi postaje upitna. Također je pokazao da Tutsij imaju malo ili nimalo ne sjevernoistočnoafričkog genetskog utjecaja po očinskoj liniji. S druge strane, trenutno ne postoji mtDNA podaci za Tutsije, koji bi mogli su pomogli rasvijetliti njihovu pozadinu.

Migracijska hiporeza vs. Hamitska hipoteza

Kolonijalni znanstvenici koji su nalazili složena društva u subsaharskoj Africi razvili hamitsku hipotezu, a to je da su "crni Europljani"  se odselili u afričku unutrašnjosti, potčinjavanjem primitivnih naroda koji su nalazili tamo i uvođenjem civilizacije. Hamitska hipoteza i dalje ima odjek u današnjici u tekućem danu, kako unutar tako i izvan akademskih krugova. Kako su znanstvenici razvili migracijsku hipotezu o podrijetlu Tutsija koji pobija hamitsku hipotezu, pojam da su Tutsiji bili civilizirani stranih osvajača također se dovodi u pitanje.

Jedna škola mišljenja napominje da se priliv pastoralista oko petnaestog stoljeća možda dogodile tijekom dužeg vremenskog razdoblja i bio mirani, a ne iznenadan i nasilan. Ključna razlika je da migracija nije bila ista kao i osvajanja. Drugi znanstvenici poriču vezu dolaska Tutsija s razvojem pastoralizma i početkom razdoblja državotvorstva. Čini se jasno da se pastoralizam prakticirao u Ruandi prije useljavanja u petnaestom stoljeću, a datumi formiranja države i pastoralističkog priliv se ne podudaraju u potpunosti. Ovaj argument taj način pokušava umanjiti važnost pastoralističkih migracija.

Ipak druge studije ističu da se kulturni prijenos može dogoditi bez stvarne ljudske migracije. Postavlja se pitanje koliko je od promjene oko i XVI. stoljeća bio je rezultat priljeva ljudi, a koliko izloženost postojećeg stanovništva novim idejama. Studije koje pristupaju temu rasne čistoće su među najviše spornima. Ove studije ističu da su pastoralistički migranti i pre-migracijski Ruanđani živjeli stoljećima i prakticirali međusobno sklapanje brakova. Ideja da se sadašnji Ruanđani mogu smatrati isključivo Tutsi ili Hutu krvnom lozom na taj način se dovodi u pitanje. 48-49

Izvori

Povijest Ruande
Povijest Burundija

Podrijetlo naroda Hutu i Tutsi


روبير فاليت (15 نوفمبر 1948 في ليون) بالفرنسية Robert Valette. لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الدفاع . ساهم في احتلال نادي ليون المركز الثاني في بطولة كأس فرنسا موسمي 1970-1971 و1975-1976 .

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو نادي أنغوليم
مواليد 1948
مواليد في ليون

روبيرت فاليتي


Patrice Garande (* 27. November 1960 in Oullins) ist ein französischer Fußballtrainer und ehemaliger -spieler. Sein größter Erfolg als Spieler war der Gewinn der olympischen Goldmedaille 1984.

Spielerkarriere

Bei seinen Vereinen
Patrice Garande begann in seiner Geburtsstadt früh mit dem Vereinsfußball. Als 14-Jähriger fand er Aufnahme im Nachwuchszentrum der AS Saint-Étienne, spielte später in deren zweiter Herrenmannschaft und wurde ab 1977 von Trainer Robert Herbin auch bei insgesamt drei Punktspielen in der Erstligaelf der Verts – als "Grüne" werden Saint-Étiennes Spieler bis in die Gegenwart bezeichnet – eingesetzt. Als er dort angesichts der Konkurrenz bei den offensiven Kräften – zu dieser Zeit vor allem Dominique Rocheteau, Jean-François Larios, Jacques Zimako, Bernard Lacombe und Michel Platini – für sich keine Chance auf einen Stammplatz sah, wechselte er 1979 zum Schweizer A-Nationalligisten CS Chênois, kehrte aber ein Jahr später nach Frankreich zurück. Bei der US Orléans entwickelte sich die Torgefährlichkeit des Stürmers, dem dort in der Saison 1980/81 in 33 Zweitligamatches 20 Treffer gelangen, was ihm 1981 einen Vertrag beim Erstdivisionär AJ Auxerre einbrachte.

In Auxerre erreichte Garande in den folgenden fünf Jahren seine größten Erfolge. So schloss die Elf aus der Bourgogne die Saison 1983/84 als Dritter der Division 1 ab – dies blieb die beste Platzierung in der Meisterschaft während seiner gesamten Karriere –, und er selbst hatte dazu 21 Tore beigetragen. Damit war er zugleich bester Torschütze der ersten Liga geworden, gemeinsam mit Frankreichs erfolgreichstem Torjäger aller Zeiten, Delio Onnis, und mit einem Treffer mehr als sein international erfahrener Sturmpartner bei der AJ Auxerre, Andrzej Szarmach. Außerdem durfte er mit der französischen Auswahlmannschaft nach Saisonende zum olympischen Fußballturnier nach Los Angeles reisen (Genaueres siehe unten). Auch 1985 stand er in der Torschützenliste der Division 1 wieder unter den Besten. Mit der AJA unter ihrem Trainer Guy Roux kam er auch auf europäischer Ebene zum Einsatz, bestritt dabei alle vier Begegnungen seiner Elf (gegen Sporting Lissabon und den AC Mailand) und schoss beim 3:1-Heimsieg über die Italiener im UEFA-Pokal 1985/86 zwei Tore.

1986 wechselte er zum Ligakonkurrenten FC Nantes und kehrte nach einer Saison, in der er verletzungsbedingt lediglich 21 Punktspiele mit nur vier Toren absolviert hatte, zur AS Saint-Étienne zurück. Bei den "Grünen" war er insbesondere in seiner ersten Saison (1987/88) erfolgreich und belegte hinter Jean-Pierre Papin den zweiten Rang unter allen Torjägern in Frankreich, was ihm auch seine einzige Berufung in die A-Nationalmannschaft einbrachte. Ein Titelgewinn in Meisterschaft oder Pokalwettbewerb war ihm allerdings auch in Saint-Étienne nicht vergönnt. Mit seinem Wechsel zum Zweitligisten Racing Lens (1989) begann eine Serie von einjährigen Engagements, bei denen er auch nur noch gelegentlich die Qualitäten zur Geltung bringen konnte, die ihn zuvor ausgezeichnet hatten. So spielte er ab 1990 noch drei Jahre in der höchsten Liga – bei HSC Montpellier, Le Havre AC und dem FC Sochaux –, stieg aber 1994 mit dem FC Bourges sogar aus der Division 2 ab und beendete seine Karriere 1994/95, wieder bei der US Orléans, in der dritten Liga. In Frankreich hat Patrice Garande es auf insgesamt 315 Spiele mit 97 Treffern in der höchsten sowie 74 Spiele und 35 Tore in der zweithöchsten Liga gebracht.

Vereinsstationen
 1967–bis 1975: CASC Oullins (als Kind und Jugendlicher)
 1975–1979: AS Saint-Étienne (hauptsächlich in Jugend- und zweiter Mannschaft)
 1979/80: CS Chênois
 1980/81: US Orléans (in D2)
 1981–1986 AJ Auxerre
 1986/87 FC Nantes
 1987–1989: AS Saint-Étienne
 1989/90: Racing Lens (in D2)
 1990/91: HSC Montpellier
 1991/92: Le Havre AC
 1992/93: FC Sochaux
 1993/94: FC Bourges (in D2)
 1994/95: US Orléans (in D3)

In der Nationalmannschaft
Als 23-Jähriger nahm Patrice Garande mit der Amateurnationalmannschaft am olympischen Fußballturnier in den USA teil. Dort erzielte er im 2:2 ausgegangenen, ersten Vorrundenspiel gegen die Auswahl Katars einen Treffer, fehlte aber anschließend sowohl gegen Norwegen als auch gegen Chile. Im 2:0 gewonnenen Viertelfinalspiel gegen Ägypten wurde er eingewechselt, nicht jedoch beim 4:2-Sieg nach Verlängerung über Jugoslawien. Beim 2:0-Endspielsieg gegen Brasilien aber ersetzte er gut zehn Minuten vor Abpfiff François Brisson und erhielt nach dem Schlusspfiff eine der Goldmedaillen umgehängt.

Fast vier Jahre nach diesem Erfolg, im April 1988, kam er zu seinem einzigen Einsatz in der französischen A-Nationalmannschaft, als ihn Trainer Henri Michel beim torlosen Unentschieden in Nordirland sogar in der Startformation berücksichtigte. 83 Spielminuten später, nach seiner Auswechslung gegen Philippe Fargeon, endete seine Karriere bei den Bleus bereits wieder.

Palmarès als Spieler

 Bester Torschütze der Division 1: 1983/84 (und 2. 1987/88)
 1 A-Länderspiel für Frankreich, kein Treffer
 Olympiasieger: 1984

Trainerlaufbahn
Nach Beendigung seiner Zeit als Spieler wechselte Patrice Garande auf die andere Seite der Außenlinie. Von 1995 bis 1998 arbeitete er als Assistenztrainer bei SM Caen; 1998 verlängerte der Verein seinen Vertrag nicht. Ein halbes Jahr darauf, im Januar 1999, fand er jedoch einen neuen Arbeitgeber in der Region; bei der AS Cherbourg wurde er zum hauptverantwortlichen Trainer der in der höchsten Amateurklasse spielenden Mannschaft, und diese Funktion behielt er bis 2004 inne. Parallel dazu vervollständigte er seine Qualifikation. 2005 kehrte er zu SM Caen zurück, wo er anfangs ebenfalls für die Amateurmannschaften zuständig war. 2009 wurde er als Nachfolger von Patrick Parizon zum Assistenten von Chefcoach Franck Dumas bei der Profielf des Klubs befördert. Im Sommer 2012 löste er Dumas dann ab und führte die Mannschaft 2014 in die erste Liga. Nach der Saison 2017/18 verließ er den Verein. Seit Mitte 2020 war er Cheftrainer des FC Toulouse. Dort wurde er Anfang Juni 2021, nachdem der Verein den Aufstieg verpasst hatte, entlassen.

Literatur
 Denis Chaumier: Les Bleus. Tous les joueurs de l'équipe de France de 1904 à nos jours. Larousse, o. O. 2004, ISBN 2-03-505420-6

Weblinks
 Garandes Datenblatt auf der Seite des französischen Fußballverbandes
 Datenblatt bei footballdatabase.eu
 Datenblatt auf der Seite der Ehemaligen der AS Saint-Étienne

Anmerkungen und Nachweise

Fußballnationalspieler (Frankreich)
Olympiateilnehmer (Frankreich)
Olympiasieger (Fußball)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1984
Fußballspieler (AJ Auxerre)
Fußballspieler (AS Saint-Étienne)
Fußballspieler (FC Bourges)
Fußballspieler (FC Nantes)
Fußballspieler (FC Sochaux)
Fußballspieler (HSC Montpellier)
Fußballspieler (Le Havre AC)
Fußballspieler (RC Lens)
Fußballspieler (US Orléans)
Fußballspieler (CS Chênois)
Fußballtrainer (Frankreich)
Fußballtrainer (FCO Dijon)
Franzose
Geboren 1960
Mann

Patrice Garande


In music,  a thirty-second note (American) or demisemiquaver (British) is a note played for  of the duration of a whole note (or semibreve). It lasts half as long as a sixteenth note (or semiquaver) and twice as long as a sixty-fourth (or hemidemisemiquaver).

Thirty-second notes are notated with an oval, filled-in note head and a straight note stem with three flags or beams. A single thirty-second note is always stemmed with flags, while two or more are usually beamed in groups.
As with all notes with stems, thirty-second notes are drawn with stems to the right of the notehead, extending up, when they are below the middle line of the musical staff. When they are on or above the middle line, they are drawn with stems on the left of the note head, extending down. Flags are always on the right side of the stem, and curve to the right. On stems extending up, the flags start at the top and curve down; for downward extending stems, the flags start at the bottom of the stem and curve up. When multiple thirty-second notes or eighth notes (or sixteenths, etc.) are next to each other, the flags may be connected with a beam. Similar rules apply to smaller divisions such as sixty-fourth notes.

A related symbol is the thirty-second rest or demisemiquaver rest (shown to the right), which denotes a silence for the same duration as a thirty-second note.

See also
 List of musical symbols

References

Note values

fr:double croche

Thirty-second note


An Digitaria fauriei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jisaburo Ohwi. An Digitaria fauriei in nahilalakip ha genus nga Digitaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Digitaria (Poaceae)

Digitaria fauriei


Koronavirusi (latinski: Orthocoronavirinae, Coronavirinae) su skupina virusa koji uzrokuju bolesti kod sisavaca i ptica. Virusi kod ljudi uzrokuju respiratorne infekcije, poput prehlade, koje su obično blage. Rjeđi oblici, poput SARS-a, MERS-a i bolesti COVID-19, mogu biti smrtonosni. Kod krava i svinja koronavirusi izazivaju proljev, a kod kokoši bolest gornjih dišnih puteva.  Ne postoji odobreno cjepivo ili antivirusni lijekovi za sprječavanje ili liječenje virusa.

Koronavirusi su virusi iz potporodice Orthocoronavirinae, porodice Coronaviridae i reda Nidovirales. Obavijeni su jednolančanim, pozitivno usmjerenim RNA genomom i spiralno simetričnim nukleokapsidom. Veličina genoma je između 26 i 32 kilobaze – najveća za neki RNA virus.

Naziv "koronavirus" dolazi od latinske riječi corona, čije je značenje "kruna" ili "aureola", a odnosi se na karakteristični izgled virusnih čestica (viriona):  imaju obod koji podsjeća na krunu ili koronu Sunca.

Epidemije

Podrijetlo

Procjenjuje se da je najnoviji uobičajeni predak (MRCA) svih koronavirusa postojao tek prije 8000. godine prije Krista, iako neki modeli postavljaju zajedničkog pretka još u 55 milijuna godina ili više, što podrazumijeva dugoročnu koevoluciju sa šišmišom i ptičjim vrstama. Najnoviji predak alfakoronavirusne linije postavljen je na oko 2400 pr. Kr., Betakoronavirusne linije na 3300 pne, linije gamakoronavirusa na 2800 pr. ne i deltakoronavirusne linije na oko 3000 pne. Šišmiši i ptice, kao toplokrvni leteći kralježnjaci, idealan su prirodni rezervoar za genski bazen koronavirusa (s šišmišima rezervoar za alfakoronaviruse i betakoronavirus - a ptice rezervoar za gamakoronavirus i deltakoronavirus). Veliki broj i svjetski raspon vrsta šišmiša i ptičjih vrsta koje su domaćini virusa omogućio je opsežnu evoluciju i širenje koronavirusa.

Otkriće
Koronavirusi su prvi put otkriveni u 1930-ima kada se pokazalo da je akutna respiratorna infekcija pripitomljenih pilića uzrokovana virusom infektivnog bronhitisa (IBV). U četrdesetim godinama dva životinjska koronavirusa, mišji virus hepatitisa (MHV) i transmisivni gastroenteritis virus (TGEV) su izolirani.

Ljudski koronavirusi otkriveni su u 1960-ima. Najraniji proučavani ljudski koronavirusi bili su od ljudskih pacijenata s prehladom, koji su kasnije nazvani humani koronavirus 229E i humani koronavirus OC43. Od tada su identificirani drugi ljudski koronavirusi, uključujući SARS-CoV 2003., HCoV-NL63 2004., HCoV-HKU1 2005., MERS-CoV 2012. i SARS-CoV-2 u 2019. godini. Većina njih uključena je u ozbiljne infekcije dišnih puteva.

Struktura

Koronavirusi su velike pleomorfne sferne čestice s loptastim površinskim izbočenjima. Prosječni promjer čestica virusa je oko 120 nm (.12 μm ). Promjer ovojnice je ~ 80 nm (.08 μm), a peplomeri su duljine ~ 20 nm (.02 μm). Ovojnica virusa u elektronskim mikrografima pojavljuje se kao poseban par elektronski gustih ljuski.

Virusna ovojnica sastoji se od lipidnog dvosloja na kojem su usidreni membrana (M), ovojnica (E) i strukturni proteini na peplomerima (S). Podskupina koronavirusa (posebno članovi betakoronavirusne podskupine A ) također imaju kraći površinski protein sličan šiljku koji se naziva hemaglutinin esteraza (HE).

Unutar ovojnice nalazi se nukleokapsid, koji je formiran od višestrukih kopija nukleokapsidnog (N) proteina, koji su vezani za jednolančani RNA genom u kontinuiranoj konformaciji tipa perla-na-nizu. Ovojnica lipidnog dvosloja, membranski proteini i nukleokapsid štite virus kada je izvan stanice domaćina.

Teški akutni respiratorni sindrom

Teški akutni respiratorni sindrom (engl. SARS - Severe acute respiratory syndrome) bolest je dišnih putova u ljudi koju uzrokuje SARS koronavirus (SARS - CoV). Virus je zamalo uzrokovao pandemiju između studenog 2002. i srpnja 2003., s 8096 poznatih slučajeva i 12 potvrđenih smrtnih ishoda, prema izvještaju Svjetske zdravstvene organizacije iz 21. srpnja 2004. godine. U nekoliko tjedana SARS se proširio iz provincije Guangdong u Kini na 37 zemalja diljem svijeta.

Smrtnost kroz dobne skupine do 8. svibnja 2003. iznosila je manje od 1% za mlađe od 24 godine, 6% za one od 25 do 44 godine, 15% za one od 45 do 64 godine i više od 50% za one starije od 60 godina. Za usporedbu, smrtnost gripe je obično oko 0,6% (među starijima) ali može porasti do 33% kada dođe do novih mutacija virusa. Stopa smrtnosti za virusnu upalu pluća može dosegnuti i 70%.

Od svibnja 2006., širenje SARS-a je u potpunosti zaustavljeno, sa zadnjim slučajem primijećenim u lipnju 2003. godine (iako je zadnji slučaj bio zaraza u laboratoriju 2004.). Ipak, SARS se ne smatra istrijebljenim jer još uvijek može biti prisutan među životinjskim vrstama i može se vratiti u ljudsku populaciju u budućnosti.

Respiratorni sindrom Bliskog istoka

U rujnu 2012. godine identificirana je nova vrsta koronavirusa, u početku nazvana Novel Coronavirus 2012, a sada je službeno nazvana koronavirus respiratornog sindroma Bliskog istoka (MERS-CoV). Ubrzo nakon toga, Svjetska zdravstvena organizacija objavila je globalnu uzbunu. U ažuriranju WHO-a 28. rujna 2012. kaže se da se čini da virus nije lako prešao s osobe na osobu. Međutim, 12. svibnja 2013., slučaj prenošenja s čovjeka na čovjeka u Francuskoj potvrdilo je francusko Ministarstvo za socijalna pitanja i zdravstvo. Pored toga, slučajeve prenošenja s čovjeka na čovjeka prijavilo je Ministarstvo zdravlja u Tunisu. Dva potvrđena slučaja uključuju ljude koji su, čini se, bolest ulovili od svog pokojnog oca, koji se razbolio nakon posjeta Kataru i Saudijskoj Arabiji. Unatoč tome, čini se da je virus imao problema sa širenjem s čovjeka na čovjeka, jer većina zaraženih pojedinaca virus ne prenosi. Do 30. listopada 2013. u Saudijskoj Arabiji je bilo 124 slučaja i 52 smrtna slučaja.

Nakon što je nizozemski Erasmus Medical Center sekvencionirao virus, virus je dobio novo ime, Human Coronavirus - Erasmus Medical Center (HCoV-EMC). Konačni naziv virusa je koronavirus respiratornog sindroma Bliskog istoka (MERS-CoV). Jedini slučajevi u SAD-u (oba su preživjela) zabilježeni su u svibnju 2014.

U svibnju 2015. godine došlo je do epidemije MERS-CoV-a u Republici Koreji, kada je čovjek koji je putovao na Bliski Istok posjetio četiri bolnice na području Seula kako bi liječio svoju bolest. To je uzrokovalo jednu od najvećih epidemija MERS-CoV-a izvan Bliskog Istoka. Od prosinca 2019. godine, laboratorijskim testovima potvrđeno je 2.468 slučajeva infekcije MERS-CoV, od kojih je 851 bilo smrtno, a stopa smrtnosti iznosila je oko 34,5%.

Kao i kod SARS-CoV i SARS-CoV-2, za MERS još uvijek nemamo lijekova i cjepiva.

SARS-CoV-2

SARS-CoV-2, prije poznat kao 2019-nCoV, prvi je puta identificiran u prosincu 2019. godine u gradu Wuhanu u kineskoj provinciji Hubei kada je 41 osoba oboljela od upale pluća bez jasnog uzroka. Virus se može prenositi s osobe na osobu. Prema stanju od 4. ožujka 2020., potvrđeno je 94.347 oboljelih, od kojih je oko 6.700 u kritičnom stanju. Epidemija virusa primarno zahvaća kontinentalnu Kinu, Južnu Koreju, Italiju, Japan i Iran, s manjim brojem ili izoliranim slučajevima u 60-ak drugih država. Prema stanju od 4. ožujka 2020. godine, izvan Kine zaraženo je oko 14.000 osoba.

Prvi slučaj zaraze virusom SARS-CoV-2 u Hrvatskoj potvrđen je 25. veljače 2020. Trenutačno je (od 27. ožujka) u Republici Hrvatskoj  oboljelih osoba, dok ih je na koronavirus do sada (27. ožujka) testirano .

31. prosinca 2019. kineske vlasti su objavile da je zabilježeno grupiranje oboljelih od upale pluća u gradu Wuhan, u proviniciji Hubei. Oboljeli su razvili simptome povišene temperature, kašlja i otežanog disanja s pozitivnim nalazom na plućima, dokazanim radiološkom pretragom. Prvi slučajevi oboljelih zabilježeni su početkom prosinca, a epidemiološki su bili povezani s boravkom na gradskoj tržnici Huanan Seafood Wholesale Market, veleprodajnom tržnicom morskih i drugih živih životinja. 7. siječnja 2020. kineske su zdravstvene vlasti službeno priopćile otkriće novog koronavirusa povezanog sa slučajevima virusne upale pluća u Wuhanu. Radi suzbijanja i sprječavanja širenja epidemije, kineske su vlasti, uz zatvaranje spomenute tržnice poduzele niz mjera, uključujući uvođenje karantene u Wuhanu i drugim gradovima Kine, ograničavanje međunarodnog zračnog prijevoza, ali i onog unutar same Kine, kao i restrikciju drugih oblika javnog transporta te provođenje mjera masovne dezinfekcije javnih površina i prostora. Unatoč tome epidemija se brzo proširila i na druge kineske pokrajine, ali i izvan Kine. 30. siječnja 2020. Svjetska zdravstvena organizacija proglasila je epidemiju koronavirusa javnozdravstvenom prijetnjom od međunarodnog značaja (PHEIC) zbog brzine širenja epidemije i velikog broja nepoznanica s njom u vezi.

11. veljače 2020. Svjetska zdravstvena organizacija je bolest uzrokovanu novim koronavirusom nazvala koronavirusna bolest 2019, kratica COVID-19 (eng. Coronavirus disease 2019). 25. veljače 2020. Zabilježen prvi slučaj koronavirusa u Hrvatskoj. 28. veljače 2020. Svjetska zdravstvena organizacija (WHO) podigla globalni rizik vezan uz koronavirus na vrlo visok. 2. ožujka 2020. Europska unija je podigla rizik od koronavirusa s umjerenog na visoki. 4. ožujka 2020. Italija poduzima nove mjere protiv širenja koronavirusa; ograničenja sportskih natjecanja, nastavnih aktivnosti, školskih putovanja, rada trgovačkih centara i dr. 5. ožujka 2020. Zabilježeni su prvi slučajevi zaraze koronavirusom u Sloveniji i Mađarskoj. 8. ožujka 2020. Italija je ograničila ulazak i izlazak u područja u sjevernoj Italiji. Javni događaji su otkazani i uveden je niz novih mjera za ograničavanje širenja koronavirusa. Slovenija je ograničila javna okupljanja. 11. ožujka 2020. WHO je proglasio globalnu pandemiju zbog koronavirusa.

Izvori

Dodatna literatura

Vanjske poveznice

 COVID-19 na stranicama Svjetske zdravstvene organizacije
Službena stranica za koronavirus  Vlade Republike Hrvatske
 Podatci o koronavirusu na stranicama Hrvatskog zavoda za javno zdravstvo

Animalna virologija

Koronavirusi


Yücelik ya da yüce kavramı felsefe, din, estetik ve etik alanlarında kullanılır ve genel anlamda insan ölçülerini aşan ve bu nedenle çok büyük olan, aşkın olan anlamında bir kavramdır. Özel olarak Kant estetiğinde belirginlik kazanır; Kant'ın estetiğini temellendirirken kullandığı iki ana/temel kavramramdan biridir. Bu bağlamda kant ya da Kant-dışı estetikte yücelik ya da yüce kavramı, güzellik ya da güzel kavramı ile koşutluk halinde kullanılır ve değerlendirilir. Yücelik ve güzellik bu anlamda estetiğin temel kavram çiftini oluşturur. Kant'a göre, yücelik ya da yüce olan, duyular dünyasını aştığından dolayı, aynı zamanda estetiğin dışında etik alanla da ilişkilendirilir.

Ayrıca bakınız
 Estetik
 Etik

Kaynakça
 Felsefe Terimleri Sözlüğü, Bedia Akarsu, İnkılap Yayınevi.
 Felsefe Sözlüğü, Ahmet Cevizci, Paradigma Yayınları.

Felsefi kavramlar

Yücelik


2015 ශ්‍රී ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය නියමිත කාලයට මාස දහයකට පෙර 2015 අගෝස්තු මස 17 වන දින ශ්‍රී ලංකාවේ 15වන පාර්ලිමේන්තුවේ සාමාජිකයින් 225 දෙනා තෝරා පත් කරගැනීම සඳහා පවත්වනු ලැබිණි.

පසුබිම
මීට පෙර අවසාන වරට පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක් පැවැත්වූයේ 2010 අප්‍රියෙල් මස දී ය. වත්මන් බහුතරයක් හිමි එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය (එජනිස) විසින් දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටිසත්‍රස්තවාදීංවිධානයේ ම ුදාමය වශයෙන් පරාජය කිරීමේ ගෞරවය උසුලමින් විශිෂ්ට ජයග්‍රහණයක් ලබමින් ව්‍යවස්ථාදායකයේ ආසන 144 ක් අත්කර ගන්නා ලදී. 2010 සැප්තැම්බරයේ දී එජනිස විසින් විපක්ෂ මන්ත්‍රීවරුන් කිහිප දෙනෙකුගේ ද සහාය ලබමින් එවකට එජනිස නායක ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂගේ බලතල වැඩිකරමින් 18 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්මත කරන ලද්දේ ජනාධිපතිවරයෙකුගේ දූර කාල දෙකේ සීමාව ද ඉවත්කරමිනි. දෝෂාභියෝගයක් එල්ල කර අගවිනිසුරු ඉවත්කර, නව අගවිනිසුරු ලෙස පත්කිරීමට එජනිසයට හැකිවිය. එම නව අගවිනිසුරු මහින්ද රාජපක්ෂට හිතවත් බවට චෝදනාවක් ඇතිවිය.

මැතිවරණ ක්‍රමය
විවෘත  පක්ෂ-ලැයිස්තු සමානුපාතික නියෝජන ක්‍රමය යටතේ,  බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ දිස්ත්‍රික්ක 22ක් සඳහා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් 196 තෝරා ගනු ඇත.

ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ මැතිවරණ නීති උල්ලංඝණය

පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශක සපොඅ රුවන් ගුණසේකර පැවසුවේ, වාර්තාගත සිදුවීම් සම්බන්ධයෙන් පුද්ගලයින් 314 අත්අඩංගුවට ගෙන ඇති බවයි. මේ අතර, පැෆරල් සංවිධානය පවසන්නේ, මැතිවරණය සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් වෙත මේ වන තුරු පැමිණිලි 674 ලැබී ඇති බවයි.

ප්‍රතිඵල

ජාතික

සටහන්

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි

ආසියාවෙහි 2015 වසර තුල මැතිවරණ
පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය
ශ්‍රී ලංකාවෙහි මැතිවරණ

ශ්‍රී ලංකාවෙහි 15වන පාර්ලිමේන්තුව


Parenchimul este un tip de țesut întâlnit la plante și animale. La plante, este un țesut fundamental ce apare în marea majoritate a organelor vegetale moi.

Vezi și
 Fascicul libero-lemnos
 Meristem

Referințe

Țesuturi vegetale
Țesuturi animale

Parenchim


Ammersbek er en amtsfri by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende under Kreis Stormarn, i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Ammersbek ligger i Metropolregion Hamburg, og ligger ca. 4 kilometer nordvest for Ahrensburg, og 23 kilometer nordøst for Hamborgs bymidte. Byen består af fem bydele, Lottbek, Bünningstedt, Hoisbüttel, Rehagen/Schäferdresch og Daheim/Heimgarten.

Trafik
Ammersbek har fra U-Bahnhof Hoisbüttel station på U-Bahn Hamburg (U1 Norderstedt-Mitte – Ohlstedt/Großhansdorf)

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Stormarn

Ammersbek


Muhammad Hammad Azhar (en ourdou : محمد حماد اظہر), né en 1981 à Lahore, est un homme politique pakistanais qui a occupé de nombreux postes ministériels dans le gouvernement d'Imran Khan depuis 2018, notamment ceux du Budget, de l'Industrie et de l'Énergie.

Issue d'une famille politique, Hammad Azhar a fait des études en économie et en droit et exerce en tant qu'avocat à Londres. Rejoignant le Mouvement du Pakistan pour la justice en 2011, il est élu député lors des législatives de 2018.

Famille et études

Muhammad Hammad Azhar est né en 1981 à Lahore, capitale de la province du Pendjab, d'une famille issue de la tribu arain. Son père Mian Muhammad Azhar a notamment été gouverneur du Pendjab et maire de Lahore, et a rejoint la Ligue musulmane du Pakistan (Q) en 2002 en soutien au régime militaire de Pervez Musharraf.

Hammad Azhar fait une partie de ses études à l'étranger, ayant obtenu un bachelor en développement économique de la School of Oriental and African Studies et qualification de droit de la BPP Law School de Londres. Il entame ensuite une carrière d'avocat dans la ville en 2004.

Carrière politique

Débuts
Hammad Azhar entre en politique à l'âge de 31 ans, quand il rejoint le Mouvement du Pakistan pour la justice en 2011 en même temps que son père. Lors des élections législatives de 2013, il se présente dans la quatrième circonscription de Lahore pour l'Assemblée nationale et réunit 34,5 % des voix, étant battu par le candidat de la Ligue musulmane du Pakistan (N).

Postes ministériels
Lors des élections législatives de 2018, Hammad Azhar se présente dans la même circonscription mais bat cette fois le candidat victorieux en 2013, obtenant 46,3 % des voix contre 44,9 %.

Alors que son parti est victorieux à l'échelle nationale, il est nommé ministre d'État au Budget (Minister of State for Revenue) dans le gouvernement d'Imran Khan le . En juin 2019, il présente le premier budget fédéral annuel du gouvernement. Après dix mois de fonction, il est élevé au rang de ministre fédéral de l'Économie, en remplacement d'Abdul Hafeez Shaikh qui occupait un rôle de conseiller spécial auprès du Premier ministre.

Le , après neuf mois de fonction, il quitte son ministère pour devenir ministre à l'Industrie et à la Production. Un an plus tard, il devient également ministre fédéral des Finances et du Budget (Federal Minister for Finance & Revenue) en cumul de ses fonctions précédentes. Il occupe ce poste à peine 19 jours, quittant toutes ces fonctions précédentes pour devenir ministre fédéral à l'Énergie. Il est alors notamment chargé des stratégiques investissements du corridor économique Chine-Pakistan.

Il doit quitter ses fonctions à peine un an plus tard, quand Imran Khan est destitué par une motion de censure à l'Assemblée nationale, le 10 avril 2022.

Le Mouvement du Pakistan pour la justice fait l'objet d'une forte répression en 2023 : ses dirigeants sont emprisonnés ou contraints à la démission et des milliers de ses militants arrêtés. Lui-même est recherché par la police et contraint de vivre dans la clandestinité. Son domicile a été saccagé et son père et sa fille menacés par la police.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Mouvement du Pakistan pour la justice
 Politique au Pakistan

Lien externe
 Mr. Muhammad Hammad Azhar  sur na.gov.pk.

Personnalité du Mouvement du Pakistan pour la justice
Ministre de l'Industrie ou de la Production du Pakistan
Ministre pakistanais des Finances
Naissance à Lahore

Hammad Azhar


Carlos Márcio José da Silva  (São Paulo, 14 de dezembro de 1969), conhecido artisticamente como Márcia Pantera, é uma drag queen, modelo e ator brasileiro.

Antes de ser drag queen, Márcio chegou a iniciar uma carreira profissional no vôlei, jogando por 4 anos no time titular do Suzano Vôlei. Ainda no período como jogador, Márcio teve seu primeiro contato com o transformismo, através de um show da boate Nostro Mondo, em que desenvolveu grande fascínio pela arte. Posteriormente começou a se montar e performar em boates LGBTQIAP+ paulistanas.

Como Márcia Pantera, Márcio criou o "bate cabelo" - movimento muito utilizado em performances de drag queens nacionais e internacionais. Teve uma parceria de longa duração com o estilista Alexandre Herchcovitch - que considera Márcia sua "musa inspiradora". Também construiu uma carreira de ator, tendo estrelado filmes como Verona (2013) e Corpo Elétrico (2017), ambos em colaboração com o diretor Marcelo Caetano. Em 2020, foi homenageado pelo Festival Mix Brasil com o Prêmio Ícone Mix Brasil pelos seus trabalhos nas boates paulistanas.

Vida pessoal

Juventude

Carlos Márcio José da Silva é um dos quatro filhos de Maria Aparecida Ferreira da Silva, que os criou junto da avó Benedita José da Silva. Nasceu e cresceu na periferia da cidade de São Paulo, no bairro pobre da Brasilândia, e quando conta sua história gosta de reforçar a origem humilde, como forma de incentivar outros jovens negros, LGBTQIAP+ e periféricos a seguirem seus sonhos.

Aos 12 anos se descobriu gay, mas somente aos 17 deu o primeiro beijo em outro homem. Em entrevistas já contou que recebe muito amor e apoio dos familiares (mesmo que inicialmente tenha encontrado certa resistência com primos), por isso considera a família um dos principais pilares de sua vida. No começo da carreira como drag, sua mãe e avó o ajudavam com os figurinos, já hoje suas tias e primos acompanham suas performances sempre que possível.

Em 2001 conheceu Kennedy Gomes, seu grande amor, com quem é casado até o presente.

O jogador de Vôlei

Foi no colégio que começou sua história com o vôlei. Chegou a experimentar futebol e basquete, mas não gostou dos empurrões e brigas, além da ausência de maior coletividade, que só conseguiu encontrar no vôlei. Houve uma época em que se viciou pelo esporte e até pensou em largar os estudos.

Márcio conta que era ponta muito explosivo, ou em suas palavras "um ponta babado". Aos 15 anos montou uma equipe gay com colegas de bairro, chamada "Pinheirinho". A organização chegou despertar a fúria de muitos homens héteros, que os ameaçavam e tentavam incitar brigas. Usava a discriminação sofrida como combustível para suas performances no jogo e seu maior prazer era provocar os homofóbicos.

Jogou por muito tempo nas quadras da Brasilândia e Freguesia do Ó, região onde cresceu. Nesse período começou a se destacar, recebendo uma oportunidade para jogar no time de Suzano. Chegou a ser aprovado em testes para clubes como Palmeiras e Paulistano, porém ao descobrirem ser gay, era dispensado e hostilizado. Durante seu período como jogador teve alguns relacionamentos com companheiros de time, em entrevistas conta que se encontravam escondidos no meio da noite e depois voltavam aos respectivos dormitórios.

Márcio queria se tornar jogador profissional de vôlei e é apaixonado pelo esporte, tanto que até hoje continua jogando para manter a forma física.

O primeiro contato com a Arte Drag
Desde pequeno o sonho de Márcio era ser modelo. Com nove ou dez anos, assistia a um programa de desfiles na TV de sua casa e se encantou pelo "glamour" do mundo da moda. Colocava uma toalha na cabeça, pegava um salto de sua mãe e imitava os movimentos das modelos

O contato com drag queens só ocorreu durante a adolescência, na boate Nostro Mondo. Márcio era apenas um frequentador da balada quando, aos 17 anos, assistiu ao show de Marcinha do Corintho, ficou impactado e cogitou fazer o mesmo que a performer. Foi também nessa noite que deu seu primeiro beijo.

Alguns anos mais tarde, se montou pela primeira vez para participar de um concurso nesta mesma boate . Não tinha trajes, peruca e nem sabia se maquiar, mas conseguiu improvisar. Pegou meias e um vestido - que acabou customizando – de sua mãe e usou seus patins sem as rodas, pois não tinha nenhum salto que o servisse. Já na boate, recebeu auxílio da transformista Cheyenne Crec Crec, que o maquiou e lhe emprestou a peruca. No momento do concurso, Márcio ainda não sabia como dublar, então sambou ao som de "Disputa de Poder" , de Simone, durante sua apresentação. A performance fez o maior sucesso, lhe garantindo a vitória e como prêmio foi convidado a integrar a equipe de show da boate.

As drogas na vida de Márcia
Durante uma brincadeira na casa de amigos, teve seu primeiro contato com as drogas, mais especificamente o crack, que serviram durante muito tempo como válvula de escape.

Com o passar do tempo, começou a fazer uso mais intensivo delas, parando até mesmo de trabalhar, comendo de lixeiras, vivendo na rua e vendendo itens pessoais para sustentar o vício que durou mais de 10 anos. Durante esse período perdeu sua avó, sua mãe e o irmão Carlos Eduardo, este também para as drogas . Por estar tão entorpecido, não conseguiu viver o luto de seus parentes.

Contudo, após a morte de sua mãe decidiu mudar de vida. Márcio se apoiou na Márcia e em Deus, como conta em entrevistas, para sair dessa situação. Apesar da dependência, largou as drogas e superou esse período difícil em sua vida. Atualmente está limpo desde 2009 e não tem problema em falar dessa fase, pois acha que pode ajudar outras pessoas a saírem desse vício.

Carreira Artística
Seu nome de drag queen não surgiu completo. Durante os primeiros dois anos de carreira, usava apenas "Marcia" - numa adaptação para o feminino de seu nome de batismo -, mas ainda era preciso um complemento para algo menos genérico. O "Pantera" apareceu quando trabalhava na boate Columbia, onde era hostess. Já buscava por um sobrenome quando, num dia de desfile, encontrou o ex-modelo brasileiro Marcus Panthera (irmão da apresentadora Monique Evans) no camarim - por quem nutria certa admiração. Os dois tiveram uma conversa amigável e ao fim Márcio teve a ideia de se apropriar do "Pantera", recebendo o apoio de Marcus.

As maiores inspirações para a Márcia Pantera são as mulheres, em especial Naomi Campbell; mas também se guia pelos trabalhos de suas parceiras de noite como Marcinha do Corintho, Condessa Mônica e muitas outas .

Aos poucos foi conquistando o espaço nos palcos e nos corações do público, de quem sempre recebeu carinho e aplausos. A carreira como transformista se tornou sua profissão principal entre 1980-1990, pois foi quando notou ser uma atividade rentável e aprendeu a colocar preço em suas performances .

Parceria com Alexandre Herchcovitch
A vida de Márcio cruzou com a do estilista Alexandre Herchcovitch muito antes da fama os alcançar. No início dos anos 90, esses dois paulistanos se conheceram na fila de entrada da boate Nostro Mondo. Na época, Herchcovitch era estudante de moda e se animou a desenhar roupas para a drag. Em entrevistas, o performer conta que muitos se ofereciam para criar figurinos, porém só com Herchcovitch a proposta se concretizou, desenvolvendo uma parceria que já dura décadas .

Intitulada como "musa inspiradora" de Herchcovitch, Márcia Pantera modelou em diversos desfiles do estilista, inclusive como destaque dos eventos. Foi em consequência dessa parceria que, em 1993, a drag participou do Phytoervas Fashion - primeiro evento de moda no Brasil - e mais tarde, em 2010, desfilou na São Paulo Fashion Week . Em paralelo aos desfiles, Herchcovitch desenhou mais de 500 figurinos para Márcia Pantera. A performer estipula ter por volta de 15 peças, o restante vendeu ou foi roubada.

Durante certo tempo, as pessoas acreditavam haver uma relação para além da amizade entre os artistas, mas Márcio assegura que são praticamente irmãos. Apesar de hoje não trabalharem juntos com tanta frequência, o laço entre o estilista e sua musa continua. Quando Márcio solicita alguma peça para sua drag, Herchcovitch a desenvolve sem cobrar os custo, como em todas as vezes que vestiu o performer para seus shows.

O "Bate Cabelo"

Márcia Pantera é a precursora da arte do "bate cabelo" - um movimento já popularizado nas performances de drag queens Brasil afora, no qual os artistas balançam suas perucas no ritmo da música.

Inicialmente as performances de Márcia eram mais voltadas à dublagem de divas como Diana Ross, Whitney Houston, Shirley Bassey, Donna Summer entre outras. Assim como a de tantas transformistas faziam. No entanto, com o surgimento e popularização do Blackbox e outros grupos de house, começou a transição do seu estilo de show para algo mais autoral.

Sua grande contribuição para o cenário drag surgiu por volta de 1992 . Em uma performance, ao som de Michael Jackson, Márcio tentou reproduzir alguns passos popularizados pelo cantor e, após o encerramento, o amigo Alexandre Herchcovitch comentou sobre o movimento feito por Márcio - que em um desequilíbrio jogou o cabelo com muita força para trás, numa espécie de chicote - e da plateia essa agitação deu um efeito bacana. A partir disso, a drag e o estilista passaram a fazer algumas melhorias e adaptações, até chegarem no que hoje se conhece como "bate cabelo".

Os shows de Márcia Pantera passaram a fazer um tremendo sucesso e logo ela ficou conhecida na noite paulistana. Foi graças a essa repercussão que a drag se tornou uma figura recorrente na televisão, principalmente no quadro "Eles e Elas" do programa da Rede Bandeirantes "Clube do Bolinha". A fama também proporcionou que Márcia ganhasse os palcos internacionais e até abrisse um dos shows da drag queen RuPaul no Brasil. Nos últimos quatro anos, a transformista passou a fazer temporadas de seis meses de seus shows na Alemanha, em especial na casa Pulverfass Cabaret – famosa boate de Hamburgo.

Márcia atribui a repercussão de seu trabalho, não apenas ao seu movimento inovador, como sua postura no palco, um visual polido e uma dublagem cheia de emoção.

Modelagem
Os trabalhos com Herchcovitch lhe inseriram no mundo da moda, mas além de ser manequim do amigo, Márcia também desfilou os sapatos de Fernando Pires. A trajetória da drag queen como modelo, ainda conta com a presença em algumas das principais revistas de moda, nacionais e internacionais, como Elle, Vogue e Harper's Bazar.

Parada do Orgulho LGBT de São Paulo
Assim como tantas figuras emblemáticas da noite LGBTQIAP+ paulistana, Márcia Pantera esteve presente na Parada do Orgulho LGBTQ desde sua primeira edição . Em depoimento ela contou ter subido em um monumento no início da Paulista e ter animado as 100 pessoas ao seu redor. Desde então ela é figura recorrente em todas edições. Para Márcia, o evento é um momento de festa e reafirmação de seus direitos, mas não gosta de pensar como um ato muito politizado.

Cinema
Márcia entrou no universo da atuação com a ajuda de Marcelo Caetano , que a direcionou e ensinou como melhorar sua atuação. Com essa parceria, a transformista conseguiu protagonizar seu primeiro filme, Verona (2013), e mais a frente voltou a colaborar com Caetano em Corpo Elétrico (2017). Como ator, Márcio participou de quatro filmes e alguns curtas.

Em 2021 estrelou o curta metragem Panthera Lemniscata, escrito, dirigido e produzido por Felippe Moraes. No filme, Márcia Pantera apresenta bate-cabelo ao som da trilha original composta pelo duo NoPorn. O título faz referência à Lemniscata, curva algébrica similar ao movimento executado pela personagem no filme.

Filmografia

Filmes

Documentários

Referências

Márcia Pantera


"Wonderwall" er en sang af det engelske rockband Oasis, skrevet af bandet guitarist og normale sangskriver Noel Gallagher. Sangen blev produceret af Owen Morris til deres andet studioalbum (What's the Story) Morning Glory? fra 1995. Ifølge Gallagher, beskriver "Wonderwall" "en imaginær ven der kommer for at redde dig fra dig selv".

Sangen blev udgivet som den tredje single fra albummet i oktober 1995. "Wonderwall" toppede hitlisterne i Australien, New Zealand, og Spanien. Sangen nåede top ti i yderligere ti lande, herunder Canada og USA som henholdsvis nummer 5 og 8, såvel som nummer to på både UK Singles Chart og Irish Singles Chart. Singlen blev platincertificeret af British Phonographic Industry og guldcertificeret af Recording Industry Association of America.

Det er stadig en af bandets mest populære sangen; den 9. juni 2013 blev den stemt ind som nummer et på den australske radiostation Triple J's "20 Years of the Hottest 100"-liste. Mange notable kunstnere har lavet et cover af sangen, såsom rocksangere Ryan Adams i 2003, folksangeren Cat Power og jazzmusikere Brad Mehldau i 2008.

Hitlister

Ugentlige lister

Årlister

Certifikationer

Referencer

Singler fra 1995
Sange fra 1995
Oasis-sange
Sange skrevet af Noel Gallagher

Wonderwall


دكتور جيكل ومستر هايد فيلم رعب أخذ عن رواية للأديب الإنجليزي الشهير روبرت لويس ستيفنسون. أنتج عام 1931 ومثل فيه فريدريك مارج وحصل من خلال هذا الفيلم على جائزة الأوسكار لأفضل ممثل عام 1932 وهذه النسخة أنتجت عام 1941 من بطولة سبنسر تريسي ولانا تيرنر وإنغريد بيرغمان.

نبذة عن الفيلم
قامت أنجريد برجمان بأداء دور بارع وهو خادمة دكتور جيكيل التي يجري عليها التجارب ونجد أن انفصام الشخصية حيث يقوم دكتور جيكيل بعمل دواء في مختبره يحوله لمجرم دميم لكي يكون بشخصيتين الأولى طبيب مرموق والثانية مجرم دميم يتسبب في كثرة عدد ضحاياه حتى يلاقي حتفه على يد الشرطة فيموت جيكل وهايد في وقت واحد ما بين الطبيب المرموق والمجرم الدميم.

مغزى الفيلم
لعبت لانا تيرنر دور شقيقة زوجة جيكل المتوفاة والتي يرفض الأب في زواجها منه حتى يقتنع في النهاية، لكن لعنة الدواء حولته لهايد المجرم. وتموت الحبيبة من الهلع والجزع والخوف بسبب تلك المفاجأة الشنيعة لكي تصل لقناعة هامة وهي أن الإنسان في نعمة جميلة من خلال ما خلقه الله لنا وعلينا ألا نتمرد على ما طبعه الله فينا حتى لا نصل للنهاية المخزية لجيكل وهايد والتي أدت إلى تواجد شخص ممسوخ لا هوية له ولا مسحة من إنسانية.

قصة الفيلم
يعتقد الدكتور هنري جيكل (سبنسر تريسي) أن الخير والشر موجودان في الجميع. تكشف التجارب عن جانبه الشرير المسمى السيد هايد. تعلمه الخبرة كيف يمكن أن يكون هايد شريرًا وعنيفًا: فهو يغتصب آيفي بيرسون (إنغريد بيرغمان) التي أبدت اهتمامًا في وقت سابق بجيكيل. في هذه الأثنا تستعد جيكل للزواج من بياتريكس (لانا تيرنر). على مدار الفيلم هايد يسيء إلى إيفي. شعورًا بالندم على المعاملة التي تلحقها بـ إيفي من قبل نظيره «الوحشي»، يتعهد جيكل بعدم أخذ المصل مرة أخرى، وتدمير مفتاح مختبره، وإرسال الأموال إلى إيفي دون الكشف عن هويته. تعتقد إيفي أن المال أرسلههايد لخداعها للاعتقاد بأنها حرة الآن. بناءً على نصيحة صديقة بسبب أعصابها المزعجة تذهب إلى جيكل من أجل الراحة. يعد جيكل بأن هايد لن يؤذيها مرة أخرى.

في الطريق إلى منزل ايمري للإعلان عن زواجه منبياتريكس، يتحول جيكل إلى هايد دون أخذ المصل. يذهب إلى منزل إيفي ويتهمها بلقاء جيكل ويخنقها. يهرب عائداً إلى مختبره المغلق، ليتذكر أنه لم يعد بحوزته المفتاح. فشل في اقتحام الباب الأمامي لمنزله، لذلك أسرع إلى صديقه الدكتور لانيون (إيان هانتر) للحصول على المساعدة. صُدم لانيون عندما اكتشف أن جيكل وهايد هما نفس الشخص الذي يشرب هايد الترياق في حضور صديقه. يقرر جيكل قطع خطوبته مع بياتريكس من أجل الحفاظ على سره المظلم. ترفض قبول رد فعلها مما دفع جيكل إلى أن تصبح هايد وتخيف بياتريكس. يستجيب والدها (دونالد كريسب) لصراخها، ليضرب حتى الموت على يد هايد.

يكتشف لانيون لاحقًا قطعة من قصبجيكل في مكان الحادث، ويدرك أن صديقه مسؤول عن القتل. ثم يقود الشرطة للبحث في مختبر جيكل حيث وجدوا جيكل، الذي كان سابقًا مثل جيكل قد تجاوز خادمه الشخصي بول (بيتر جودفري) للوصول إلى الترياق. سرعان ما يبدأ الطبيب المحاصر في التحول مرة أخرى إلى هايد بينما تستجوبه السلطات في المختبر. يندلع صراع ويطلق لانيون النار على هايد. عندما يموت الوحش، يعود مرة أخرى وأخيراً إلى جيكل.

أداء سبنسر تريسي
يعد هذا الدور من أفضل أدوار سبنسر تريسيحيث أدى دوره بشكل بارع وكان ندًا قويًا لسابقه فريدريك مارج وهما من مدرسة تمثيلية واحدة وهي مدرسة التقمص والتعايش والصدق في الأداء.

طاقم العمل
 سبنسر تريسي دور دكتور هنري جيكل / السيد. إدوارد هايد
 إنغريد برغمان بدور آيفي بيرسون
 لانا تورنر بدور بيا إيمري
 دونالد كريسب مثل السير تشارلز إيمري
 إيان هانتر بدور جون لانيون
 بارتون ماكلين بدور سام هيجينز
 تشارلز أوبري سميث بدور المطران مانرز
 بيتر جودفري دور بول، كبير خدم جيكل
 سارة اللجود مثل السيدة هيغينز
 فريدريك وورلوك دور دكتور هيث
 ويليام طانين بدور المتدرب فينويك
 فرانسيس روبنسون بدور مارسيا
 دينيس جرين في دور فريدي
 بيلي بيفان مثل السيد ويلر
 فورستر هارفي بدور بروتي العجوز
 لومسدن هير دور العقيد ويموث
 لورانس جرانت دور دكتور كورتلاند
 جون باركلي كشرطي في الكنيسة
 كولين كيني بصفته شرطيًا
 ليديا بيلبروك سيدة كوبويل
 أليك كريج كنادل

الأستقبال النقدي
بعد معاينة د.جيكل والسيد هايد "في أواخر يوليو 1941، ذكرت الورقة التجارية" فارايتي "بعض نقاط الضعف في تطور الشخصيات والمواقف في حبكة الفيلم؛ ولكن بشكل عام أعطت مطبوعة نيويورك الشهيرة الإنتاج تقييماً إيجابياً للغاية. توقعت "فارايتي" أن يكون الفيلم "واحدًا من أكبر الأفلام في الخريف" وركز اهتمامًا خاصًا على أداء بيرجمان ووجود الشاشة. لقد قارنت أيضًا مظهر هايد الجسدي مع صوره في تفسيرات 1925 و 1931 لرواية ستيفنسون:
أشاد فيلم «فيلم ديلي» بالفيلم في مراجعته، وحصل على معظم الجوائز على فيكتور فليمنج وإخراجه. أثنت الورقة التجارية، التي قرأها على نطاق واسع مالكو المسارح أو «العارضون» على وتيرة فليمنغ وعرضها للقصة ووصفت «تعامله مع اللاعبين» بأنه «لا تشوبه شائبة».

خارج عالم الأوراق التجارية لصناعة الأفلام، كان لدى عامة الناس في عام 1941 آراء متباينة حول  د. جيكل والسيد هايد . يمكن العثور على أحد الأمثلة على ردود الفعل هذه في مجلة المعجبين المعاصرة «هوليوود»، والتي كانت توزع على المستوى الوطني كل شهر بواسطة منشورات فوسيت في لويفيل (كنتاكي). المجلة هوليوود (في الأصل وبإيجاز بعنوان «هولي ليفز») يعود تاريخها إلى عام 1912، حيث صنفتها بين أقدم المنشورات المعتمدة على المعجبين في العالم. تم بيعه لمنشورات فوسيت في أغسطس 1930. ملف تعريف من "موقع أفلام" ، وهو دليل وقاعدة بيانات لمنشورات الأفلام التي تغطي تاريخ السينما. تم الاسترجاع 27 أكتوبر، 2018. أوصت «هوليوود» قرائها بـ «رؤية الصورة»، مستشهدة مرة أخرى بتصوير بيرجمان الممتاز «المذهل» لأيفي. على الرغم من ذلك عثرت المجلة الشهرية على حبكة الفيلم passé و Tracy's Hyde أقل بكثير من المظهر لتكون فعالة: {{quote | في السنوات العشر التي انقضت منذ أن فاز فريدريك مارش بجائزة الأوسكار عن عمله في أدوار البطولة أصبح رواد الأفلام أكثر تعقيدًا من النوع الطبي الخزعبلات الذي تستند قصة ستيفنسون. قام عدد كبير جدًا من «فرانكشتاين» وبوجيمان بالمطاردة عبر الشاشة في غضون ذلك من أجل «Mr. هايد  ليكون وحشًا مقنعًا. بينما يقوم سبنسر تريسي بعمل كبير في دوره المزدوج ، كان عمله  Mr. يميل Hyde  إلى أن يكون أكثر فكاهة من كونه مرعبًا. كانت إحدى المنشورات الأخرى المعتمدة على المعجبين  أقل دقة في مراجعتها في نوفمبر 1941 عن» 'دكتور. جيكل والسيد هايد  ، واصفا الفيلم بأنه «أغرب صورة لهذا العام». اعتبرت المجلة جزئيًا أن النسخة الجديدة «أطرف عندما تحاول على ما يبدو أن تكون أكثر جدية وليس روتينية أبدًا كما لو كانت تحاول جاهدة أن تكون مختلفة.» فيما يتعلق بالردود النقدية الأحدث لهذا الإصدار من  جيكل والسيد هايد مؤرخ ومراجع أفلام أمريكي ليونارد مالتين في عام 2014 الإنتاج 3 من أصل 4 نجوم محتملة ، مشيدين بشكل خاص بأداء تريسي وبرغمان. الفيلم عبر الإنترنت - مراجعة  المُجمِّع روتن توميتوز ذكرت ، اعتبارًا من 2018 ، تصنيف موافقة بنسبة 65٪ بين النقاد المحترفين ، وهي نتيجة تستند إلى  ، مع تصنيف متوسط من "6.7 / 10".ردود فعل الجمهور العام على  د.جيكل والسيد هايد '' أقل قليلاً في الموافقات على روتن توميتوز حيث سجلوا 61٪ وسجلوا متوسط تصنيف "3.4 / 5" بناءً على أكثر من 4700 إجابة.

روابط خارجية

مراجع

أفلام أمريكية
أفلام أمريكية بالأبيض والأسود
أفلام أمريكية في عقد 1940
أفلام أمريكية معادة
أفلام إنتاج 1941
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1940
أفلام تاريخية أمريكية
أفلام تاريخية رعب
أفلام تاريخية رعب أمريكية
أفلام تاريخية رعب في عقد 1940
أفلام تقع أحداثها في 1887
أفلام تقع أحداثها في لندن
أفلام خيال علمي رعب أمريكية
أفلام خيال علمي رعب في عقد 1940
أفلام رعب 1941
أفلام رعب خارق أمريكية
أفلام رعب معاد إنتاجها
أفلام سجلها فرانز واكسمان
أفلام مبنية على كتب
أفلام مترو غلودن ماير
أفلام مقتبسة من روايات رعب
أفلام من إخراج فيكتور فليمنغ

دكتور جيكل ومستر هايد (فيلم 1941)


Crkva Presvetog Trojstva u Velikom Trojstvu župna je rimokatolička crkva u Velikom Trojstvu u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji.

U povijesnim spisima piše, da je 1316. godine postojao samostan i opatija Sveto Trojstvo. Od 1768. do 1779. godine, sagrađena je današnja crkva Presvetog Trojstva u baroknom stilu i obnavljana 1883., 1963. i 1995. godine. Jednobrodna je građevina većih dimenzija, pravokutnog tlocrta i užeg polukružno zaključenog svetišta, sa sakristijom južno uz svetište i zvonikom nad zapadnim pročeljem. Svodovi su oslikani likovima evanđelista, svetaca i biblijskim prizorima. Najraskošnije oblikovan dio crkve je glavno zapadno pročelje. Zvonik je u samom glavnom pročelju, uz koje su prigrađeni bočni prolazi arkade, što je jedinstven slučaj na bjelovarskom području.

Veliko Trojstvo je jedina općina u Hrvatskoj, koja je dobila ime po Presvetom Trojstvu, zbog istoimene crkve.

Zaštita
Pod oznakom Z-2111 vodi se kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Galerija

Izvori

Katoličke crkve u Hrvatskoj
Zaštićene sakralne građevine u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji
Crkve Presvetog Trojstva


රංගනය
රන්ජන් රාමනායක
දුලීකා මාරපන
පාලිත සිල්වා
ආනන්ද වික්‍රමගේ
මහේෂි මධුසංඛා
මිහිර සිරිතිලක
අනුර වරාගොඩ
උදේනි අල්විස්
හේමන්ත ඊරියගම
අවන්ත පෙරේරා
ගයාත්‍රි ඩයස්
සාගරිකා ධර්මපාල
කපිල සිගේරා
කීර්ති රුවන් ලාල්සන්

ගරු
සනත් ගුණතිලක
නදීකා ගුණසේකර
ශ්‍රීමාලි රාමනායක
දිල්හාරා රාජපක්ෂ

ළමා
ෂයන් සම්ප්‍රාප්ති පෙරේරා
යොහාන් පෙරේරා
චානක මධුෂානි
කෝකිල පවන්
සඳු අමාශා
පැතුම් බිම්සර
සවනි මල්ශානි
අදීශ ධානුක
ඉෂානි විදුරංගනා
සචිත් සංකලන
නිකිතා අන්ජලීනා
දිලුම් විජේරත්න
දුරුතු අභිෂේක්
නවිදුනි ඉෂාරා
තේනුර පසන්ජය
ගගනි ප්‍රභා තාරකා
ජිත්ම දිල්රුවන්
හසිදු විදුෂාන්
මධුෂි ශෂිකලා සම්පත්
නිරංජන් සේනාරත්න
කුමුදිතා සඳුන්හාරි
සනුජ ගිහාරා
බියංකා උමයංගනී
සදීෂ භානුක
වතික සදුෂාන්
ඔමායා තෙවාජි
සිතුම් සිතංගා
කෙනුල සෙත්මිත්
විෂ්මි පූර්ණිමා

නිෂ්පාදනය
සිංහයා වී. සිවදාසන්ගේ අධ්‍යක්ෂණයකි. කීර්ති රුවන් ලාල්සන් සම අධ්‍යක්ෂවරයාය. නිෂ්පාදන සම්බන්ධීකරණය සුනිල් ධර්මසිරි. නන්දා නන්දි ජයකොඩිගේ සංස්කරණයකි. සුජිත් නිශාන්ත කැමරාකරණයෙන් ද, සෝමපාල රත්නායක සංගීත අධ්‍යක්ෂණයෙන් ද, බර්නාඩ් ජයතුංග තිර රචනයෙන් ද මනෝජ් ලක්සිරි අංග රචනයෙන් ද මෙයට එක් විය. නැසීගිය සටන් අධ්‍යක්ෂ සරත් සිල්වා මෙහි සටන් අධ්‍යක්ෂවරයා වේ. පරිගණක සජීවිකරණ දර්ශන චතුරංග.

මූලාශ්‍ර

සිංහයා (2016 චිත්‍රපටිය)


Der Kibbuz Beth El (auch: Bet-El, "Haus Gottes") ist ein christlicher Kibbuz mit protestantischen Wurzeln in Zichron Ja'akow in Israel, der 800 Einwohner hat. Etwa 100 Mitglieder des Kibbuz leben im Ausland. Der Kibbuz wurde im Jahre 1963 von der Deutschen Emma Berger gegründet, um Überlebenden des "Holocaust" (Scho'a) mit christlicher Nächstenliebe zu helfen. Er ist bekannt für seine Beth-el Industries, die Weltmarktführer für Luftfiltersysteme sind.

Die Gemeinschaft erinnert in ihrer Lebensart an die Amischen. Ihre Inspiration stammt aus der Bibel. Sie haben kein Fernsehen oder Zeitung, keine Cafés oder Clubs, hingegen einen Chor. Für die Kinder hat der Kibbuz eine Grundschule und eine weiterführende Schule, die die Kinder auf einen Teil des israelischen Abiturs vorbereitet, das dort auch teilweise absolviert werden kann. Die weiterführende Schule bildet direkt für den Ingenieursberuf in den eigenen Firmen aus. Die meisten Mitglieder der Gemeinde sind Bürger des Landes, nur ein kleiner Anteil aber hat die Staatsbürgerschaft. Seit 2004 dienen die jungen Männer des Kibbuz beim israelischen Militär.

Geschichte
Die Wurzeln des Kibbuz liegen in einer freikirchlichen württembergischen Gemeinde, die in der Nachkriegszeit auf den Fildern und in Gerstetten entstand. Sie wurde von der Röntgenschwester Emma Berger gegründet, nachdem diese von einer schweren Erkrankung genesen war. Diese Gemeinde hatte ihren Sitz 1958 in Korntal bei Stuttgart. Schon kurze Zeit nach der Gemeindegründung begann sich die Gemeinde im christlichen Sinne zionistisch für Israel zu interessieren und eröffnete 1963 in der Gegend von Binjamina ihr Kibbuz Beth El.

1972 eröffnete Beth-el Industries. 1982 stellten sie ihren ersten Luftfilter vor, aber mit wenig Resonanz, weil er nur biologische und chemische Kampfstoffe ausfiltern konnte.

Emma Berger starb 1984.

1989 wurde der erste Luftfilter ans israelische Militär verkauft. Während des Golfkriegs wurden Vorbehalte der Ultra-Orthodoxen Juden abgebaut, die vorher bisweilen Mitglieder von Bet El mit Steinen beworfen hatten. Bet El nahm viele Orthodoxe in die Bunker ihrer Fabriken auf.

Der unternehmerische Erfolg des Kibbuz kam mit dem 11. September 2001 auf, als alle Welt sich vor weiteren Terrorakten schützen wollte.

Beth-el Industries und Beth-El Food
Ein wesentlicher Grundsatz der Firmen ist es, mit keiner lokalen israelischen Firma in Konkurrenz zu treten oder sie zu verdrängen. Stattdessen wird weltweit exportiert.

Dem Kibbuz Beth-El gehören sieben Fabriken und andere Unternehmen der Beth-El Industries und dadurch ist er der zweitgrößte Arbeitgeber in Zichron Ya'akov nach dem Lokalverband. Allein Beth-el Industries hat 1800 Angestellte. Es beliefert das israelische Verteidigungsministerium, die NATO, Intel sowie NGOs, Krankenhäuser und Kindergärten in mehreren Ländern.

Beth-el Industries ist mit Noah's Ark in seinem Bereich des Schutzes von Zelten, Autos, Häusern gegen chemische, biologische, radiologische und Nuklearwaffen durch Unterdrucksysteme Weltmarktführer.

Daneben produziert der Kibbuz auch Marmeladen, Pralinen, Kekse, Bettwäsche, Überzüge, Kissen und Nackenhörnchen.

Weblinks
 Artikel aus der jüdischen Kulturzeitschrift "David"
 Artikel aus dem Spiegel vom 16. Februar 1996

 Webseite der vom Kibbuz betriebenen Beth-El Industries

Einzelnachweise

Beit El
Beit El
Beit El
Beit El
Beit El

Kibbuz Bet El


Mato Zovkić (Donja Tramošnica, Gradačac, 9. svibnja 1937.), bh. rimokatolički svećenik, stručnjak za Sveto pismo, visoki crkveni dužnosnik Jedan je od najvećih teologa današnjice na hrvatskim domovinskim prostorima i susjedstvu.

Životopis
Rodio se 1937. u Donjoj Tramošnici, općina Gradačac, BiH. U rodnom mjestu završio je četiri razreda osnovne škole. Osmogodišnju gimnaziju započeo je u Dubrovniku, nastavio u Zagrebu te u Đakovu gdje je i maturirao 1957. godine. Filozofsko-teološki studij je pohađao u Đakovu, a na KBF-u u Zagrebu diplomirao lipnja i magistrirao listopada 1965. godine. 1968. doktorirao disertacijom o obnovi Crkve prema Drugome vatikanskom saboru, pod vodstvom Tomislava Šagi-Bunića. Magisterij iz Svetoga pisma na Papinskome biblijskom institutu u Rimu postigao je 1972. Za svećenika Vrhbosanske nadbiskupije zaređen je 29. lipnja 1963. u Đakovu. Od 1972. do 2009. predavao je Novi zavjet na Vrhbosanskoj teologiji u Sarajevu.

Godinu dana bio je župnik u župi Srca Isusova u Sarajevu, nakon čega je otišao je u Rim na studij Svetog Pisma. Godine 1972. vratio se u Sarajevo gdje na Vrhbosanskoj katoličkoj teologiji predaje Novi Zavjet i ekleziologiju. Od 1976. do 1983. bio je i rektor Vrhbosanske katoličke bogoslovije. Kanonikom sarajevskim je imenovan 1985., a 1987. i generalnim vikarom Vrhbosanske nadbiskupije. Tu dužnost, uz kraći prekid 1990., obnaša i danas.

Nastupa na međureligijskim susretima u BiH, Italiji, Engleskoj i Njemačkoj. Od 1985. kanonik je sarajevski, od 1991. savjetnik nadbiskupa Puljića za međureligijski dijalog, od 1994. prelat Svete Stolice, a od 1997. član Međureligijskog vijeća u BiH. Prevodio inozemne autore na hrvatski jezik. Nositelj naslova professor emeritus.

Piše knjige i članke s područja egzegeze Novoga zavjeta, saborske ekleziologije, ekumenizma i međureligijskog dijaloga. Dosad je napisao 16 knjiga i oko 150 znanstvenih članaka,  240 novinskih članaka, 90 recenzija, sedam prevedenih knjiga i pet knjiga na kojima je radio kao priređivač.

Izvori

Hrvatski katolički svećenici
Hrvatski rimokatolički teolozi
Hrvatski prevoditelji iz Bosne i Hercegovine

Mato Zovkić


est un genre éteint de petites guêpes myrmécomorphes de la famille (éteinte) des Falsiformicidae. Ce genre n'est représenté que par un seule espèce, , connue à partir d'un seul fossile du milieu du Crétacé découvert en Birmanie.

Histoire et classification
Burmomyrma n'est connu que par un fossile adulte, l'holotype, spécimen numéro BMNH 19125. Ce spécimen a été collecté au début des années 1900 et déposé au Musée d'histoire naturelle de Londres, mais sa description n'a eu lieu que près de  plus tard. Le spécimen holotype est une femelle adulte presque complète conservée sous forme d'inclusion dans des morceaux transparents d'ambre de Birmanie jaune foncé et relativement translucide. Cet ambre a été récupéré dans un gisement de l'État kachin, dans le Nord de la Birmanie. Il a été daté par radiométrie à l'uranium-plomb, donnant un âge d'environ , proche de la limite entre l'Aptien et le Cénomanien.

Le fossile a d'abord été étudié par le paléoentomologiste russe  (1937–2014)de l'Université d'État de Moscou. La description de type du nouveau genre et de la nouvelle espèce a été publiée par Dlussky en 1996 dans le . Le nom de genre Burmomyrma est une combinaison des mots « Burma » (en anglais « Birmanie », où le fossile a été trouvé), et du grec ancien  « myrmica » qui signifie « fourmi ». L'épithète spécifique rossi a été donné en l'honneur du paléoentomologiste britannique . Les structures de la taille et des ailes ont conduit Dlussky à placer provisoirement Burmomyrma dans la sous-famille des Aneuretinae. En raison de la nature incomplète du fossile, le genre n'a été attribué à aucune de ses tribus, étant laissé incertae sedis. Ce placement a été suivi par d'autres auteurs, notamment lors de la révision de la famille par l'entomologiste Barry Bolton en 2003. Dans une révision des formicidés de 2015,  a noté que les caractéristiques répertoriées par Dlussky pour l'inclusion de Burmomyrma parmi les Aneuretinae sont pléisiomorphes, se trouvant dans plusieurs sous-familles de fourmis, et que le placement du genre dans plusieurs autres sous-familles était possible. Cependant, Boudinot n'a fait aucun changement taxonomique, laissant Burmomyrma parmi les Aneuretinae.

En 2018, une révision a révélé que ce genre n'était pas une fourmi, mais une guêpe imitant les fourmis de la famille des Falsiformicidae, comme deux autres genres connus dans l'ambre de Taïmyr.

Description
L'unique spécimen de Burmomyrma est incomplet et en mauvais état de conservation générale : les antennes, la tête et une partie du thorax manquent sur le bord du fragment d'ambre. Dans l'ensemble, on estime que le corps complet de cette femelle aurait été long d'environ , avec un thorax d'environ .

L'abdomen n'est pas resserré, montrant une articulation entre les premier et deuxième segments, et les premiers segments arborent un certain nombre de poils dressés courts. Le dard a une légère courbure ascendante distincte et est globalement court. La taille est composée d'un seul segment, un pétiole nodoforme présentant une zone frontale cylindrique et une zone postérieure rétrécie. La nervation de l'aile antérieure montre un manque de cellules fermées formées par des veines. Ce pétiole et les ailes antérieures sont des caractères distinctifs.

Bibliographie

Liens externes

Notes et références

Taxon fossile décrit en 1996
Insecte du Crétacé
Genre d'Hyménoptères préhistoriques (nom scientifique)
Paléontologie en Birmanie
Falsiformicidae

Burmomyrma


Canfield est une ville américaine située dans le comté de Mahoning, dans l'Ohio. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

City dans l'Ohio
Comté de Mahoning

Canfield (Ohio)


Sidste weekend kan henvise til:

 Sidste weekend (film fra 2001) – dansk kortfilm fra 2001 instrueret af Mikkel Nørgaard
 Sidste weekend (film fra 2013) – dansk kortfilm fra 2013 instrueret af Niels Holstein Kaa

Sidste weekend