Compagnia Italiana Meccaniche e Motori war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen aus Mailand begann 1951 mit der Produktion von Automobilen. Der Markenname lautete CIMEM. 1955 wurde der Sitz nach Rom verlegt. Im gleichen Jahr endete die Produktion.

Fahrzeuge

Girino
Der 1951 vorgestellte und in Serie hergestellte Girino war ein Dreirad, bei dem sich das einzelne Rad hinten befand. Der Einzylindermotor der Vespa mit 4,5 PS Leistung trieb das Hinterrad an. Das Leergewicht des türlosen Roadsters betrug 200 kg. Die bauartbedingte Höchstgeschwindigkeit war mit 50 km/h angegeben.

Motospyder
Der 1955 vorgestellte Motospyder war ebenfalls ein Dreirad, bei dem sich allerdings das einzelne Rad vorne befand. Hier sorgte ein Motor mit 125 cm³ Hubraum von Piaggio für den Antrieb. Dieses Modell blieb ein Prototyp.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 1 A–F. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Rom)

Compagnia Italiana Meccaniche e Motori


كريستيان ديور  (ولد 21 يناير 1905 - توفي 24 أكتوبر 1957) كان من أكثر مصممي الأزياء الفرنسيين تأثيرا. عرف بأنه مؤسس أحد أهم بيوت الأزياء في العالم شركة كريستيان ديور. ولد في باس نورماندي بفرنسا وتوفي في أيطاليا.

حياته
ولد كريستيان ديور في جرانفيل، وهي بلدة ساحلية تقع على ساحل فرنسا، وكان ترتيبة الثاني في عائلة تتكون من خمسة أطفال من ديور موريس، صاحب الشركة المصنعة للأسمدة الغنية، وزوجته السابقة مادلين مارتن. وقال انه أربعة أشقاء: ريمون (والد ديور فرانسواز)، جاكلين، برنارد، وجينيت (الملقبه كاترين)
وكانت عائلة مسيحية، تمنى والده ان يصبح كريستيان دبلوماسياً، ولكن ديور كان لديه حس فني، وأراد أن يصبح مصمما للأزياء. وكان يقوم ببيع اسكتشات الأزياء خارج منزله ب10 سنتات للوحة.
بعدها. ترك ديور المدرسة وبدأ في إنشاء مشروعه الخاص بمشاركة أحد أصدقائه وكان عبارة عن معرض للفنون وحصل على تمويل مشروعه من والده.
بعدها أودت كارثة مالية بأموال والده مما اضطره إلى إغلاق المعرض. وعمل مع روبرت مصمما للأزياء حتى تم استدعائه إلى الخدمة العسكرية في عام 1942 .
بعد أن خرج كريستيان ديور من الجيش أنضم إلى دار أزياء يلونغ لوسيان وكان هو وبيار بالمن وبعض المصممين يحاولون جاهدين المحافظة علي صناعة الأزياء الفرنسية وذلك خلال ظروف الحرب الصعبة والظروف الاقتصادية، وأخذت حذوهم الكثير من بيوت الأزياء الفرنسية. واستمرت فالعمل خلال فترة الحرب مثل جان باتو، لانفان جين، نينا ريتش.
تأسست دار ديور للموضة في 16 ديسمبر 1946 وكانت مدعومة من قبل مارسيل بوساك وهو أحد المسؤلين عن صناعة القطن في تلك الفترة وكانت جموعته الأولى في عام 1947 وكانت تسمى كورولي وهذا الاسم أطلقه عليها سنو الكرمل رئيس تحرير مجلة هاربرز بازار.
وكانت تصاميم ديور تختلف تماما عن الأنماط الموجودة أثناء الحرب العالمية الثانية فكان ديور يستخدم الكثير من القماش في تصاميمه ويقوم بعمل تصاميم تعتمد على الحشو والكورسيهات والتنورات الطويلة والتي تبرز الوسط وتعطي شكلا رشيقا للتصميم.
في بداية الأمر أعترضت النساء على هذه التصاميم التي تتميز بالطول وكان شيء غير مستخدم في فترة الحرب نظرا للقيود المفروضة على النسيج.
هوجمت أيضا التصاميم من قبل البائعات عند عرضها في سوق باريس وذلك لاستخدام ديور الكثير من القماش. ولكن توقفت هذه الاعتراضات مع انتهاء الحرب وظهور مصطلح جديد في الموضة «نيولوك» وهو مصطلح أميركي، وعادت باريس مرة أخرى عاصمة الموضة في العالم بعد انتهاء الحرب.

وفاته
 توفي ديور بينما كان في عطلة في مونتيكاتيني، بإيطاليا في 23 أكتوبر 1957. بعض التقارير تقول أنه توفي نتيجة أزمة قلبية بعد الاختناق بعظم السمك. بينما ذكرت مجلة تايم في نعيها أنه توفي نتيجة أزمة قلبية بعد أن لعب لعبة الورق. وحتى يومنا هذا، لا أحد يعرف على وجه اليقين السبب الحقيقي لوفاته.

في الثقافة العامة
تم ذكر منتجات دار ازياء ديور عدة مرات منها في رواية السيدة "يذهب إلى باريس (1958، UK زهور عنوان السيدة هاريس) لشراء فستان بالجون من دار ديور للأزياء.
وفي روايه لهاروكي موروكامي استخدام العطور المسماة كريستيان ديور.
وهناك المغني وكاتب الاغاني الإنجليزية موريسي قدم أغنية بعنوان "كريستيان ديور" ".

مراجع

^ Marie-France Pochna, Christian Dior: The Man Who Made the World Look New (Arcade Publishing 1996), page 5
^ Jayne Sheridan, Fashion, Media, Promotion: The New Black Magic (John Wiley & Sons, 2010), page 44
^ Yuniya Kawamura, The Japanese Revolution in Fashion (Berg Publishers, 2004), page 46. As quoted in the book, Lelong was a leading force in keeping the French fashion industry from being forcibly moved to Berlin, arguing, "You can impose anything upon by force, but Paris couture cannot be uprooted, neither as a whole or in any part. Either it stays in Paris or it does not exist. It is not within the power of any nation to steal fashion creativity, for not only does it function quite spontaneously, also it is the product of a tradition maintained by a large body of skilled men and women in a variety of crafts and trades." Kawamura explains that the survival of the French fashion industry was critical to the survival of France, stating, "Export of a single dress by a leading couturier enabled the country to buy ten tons of coal, and a liter of perfume was worth two tons of petrol" (page 46).
^ Gitta Sereny, The Healing Wound: Experiences and Reflections, Germany, 1938–2001 (W.W. Norton & Company, 2002), pp. 15–16
^ Grant, L. (22 September 2007). "Light at the end of the tunnel". The Guardian (London). Retrieved 23 September 2007
^ Waldman, Hb (Nov 1979). "Christian Dior". Dental student 58 (3): pp. 58–60. ISSN 0011-877X. . Retrieved 7 March 2008

وصلات خارجية

 Christian Dior Official Website
 A biography of Christian Dior
 Sewing patterns by Christian Dior

أشخاص إل جي بي تي من فرنسا
أشخاص من المانش (إقليم فرنسي)
أعلام إل جي بي تي فرنسية في القرن 20
خريجو كلية ستانيسلاس في باريس
خريجو معهد الدراسات السياسية بباريس
شخصيات إل جي بي تي
شخصيات مثلية القرن 20
عسكريون فرنسيون في الحرب العالمية الثانية
فنانون مثليون من فرنسا
مصممو أزياء فرنسيون
مصممو أزياء مثليون
مواليد 1905
وفيات 1957
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات مرتبطة بالمرض في إيطاليا
وفيات مرتبطة بالمرض في توسكانا

كريستيان ديور


Íþróttaefni ársins er verðlaunaflokkur á Edduverðlaununum. Þessi flokkur var tekinn upp árið 2020. Fyrsti þátturinn sem fékk verðlaunin var HM-stofan á RÚV fyrir umfjöllun um Heimsmeistaramót landsliða í knattspyrnu kvenna 2019.

Verðlaun

Edduverðlaunin

Íþróttaefni ársins


Taşdere, Kars ilinin Arpaçay ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı, 1918 yılı kayıtlarında "Sôsgerd" olup, Ermenice'de "çınarkale" anlamına gelmektedir. Köyün 1928'deki adı "Sosgird" olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Kars il merkezine 77 km, Arpaçay ilçe merkezine 32 km uzaklıktadır.

Nüfus
Köyde 1886 yılında 11 Türk ve 382 Karapapak yaşamaktaydı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Arpaçay belde ve köyleri

Taşdere, Arpaçay


Caroline Mathilde af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Augustenborg (25. januar 1860 – 20. februar 1932) var en prinsesse af Augustenborg, der var hertuginde af Glücksborg fra 1885 til 1934. Hun var den næstældste datter af Hertug Frederik Christian August af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Augustenborg i hans ægteskab med Adelheid af Hohenlohe-Langenburg og blev gift med Hertug Frederik Ferdinand af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg i 1885.

Huset Oldenburg
Huset Augustenborg
Hertuginder af Glücksborg
Personer fra Augustenborg


David White (* 1785; † 19. Oktober 1834 im Franklin County, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1823 und 1825 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Über David White gibt es in den Quellen wenig verwertbare Informationen. Weder sein genaues Geburtsdatum noch sein Geburtsort sind überliefert. Nach der Grundschule studierte er Jura, woraufhin er in New Castle als Rechtsanwalt zu arbeiten begann. Politisch war er Mitglied der Demokratisch-Republikanischen Partei. In den 1820er Jahren schloss sich White der Bewegung um Präsident John Quincy Adams an.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1822 wurde White im sechsten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1823 die Nachfolge von Francis Johnson antrat. Bis zum 3. März 1825 konnte er eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Über Whites Leben nach seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus ist nicht viel bekannt. Er starb am 19. Oktober 1834 im Franklin County.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Demokratisch-Republikanischen Partei
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1785
Gestorben 1834
Mann

David White (Politiker)


Das Verlagshaus Monsenstein und Vannerdat war eine 1999 gegründete deutsche Verlagsgruppe mit Sitz in Münster. Einzelne Verlage der Gruppe betrieben auch Büros in Berlin, Leipzig und München. Daneben trat sie als Self-Publishing-Plattform bzw. digitales Publikationsdienstleistungsunternehmen für selbst publizierte Medien auf.

Geschichte
Das Verlagshaus entstand aus der Idee der beiden Gründer heraus, Comics eines gemeinsamen Freundes zu veröffentlichen. Nach erfolgreichen Jahren, in denen das Unternehmen unter anderem ein sofort ausverkauftes Monumentalwerk über den Automobilhersteller Bugatti veröffentlichte, musste das Verlagshaus am 15. Juli 2016 Insolvenz anmelden. Am 1. Oktober 2016 wurde vom Amtsgericht Münster das Insolvenzverfahren eröffnet. Am 1. November 2016 stellte das Verlagshaus den Betrieb ein und Tom van Endert als einer der beiden Geschäftsführern überführte in der Folge lediglich das ehemalige Verlagssegment Edition Monsenstein und Vannerdat samt Autoren und bis dahin erschienenen Titeln in seinen neuen Karren-Verlag, der sich auch mit seinen Neuerscheinungen ausschließlich auf das Feld als Verlag für kraftfahrzeughistorische Literatur spezialisiert.

Geschäftsmodelle

Verlage
Das Verlagshaus Monsenstein und Vannerdat beherbergte Verlage mit unterschiedlicher Programmatik:
 Oktober Verlag, Münster in Westfalen. Verlag für Literatur und Kritik sowie Fußball und Bier.
 Prospero Verlag, Münster und Berlin. Verlag für Literatur, Sachbuch und Zeitgeschichte.
 Edition Monsenstein und Vannerdat. Verlag für Technik und Illustration.
 MV-Wissenschaft. Wissenschaftlicher Verlag.

Mit Buchveröffentlichungen in den Verlagen waren vertreten unter anderem die Autoren:
Belletristik
Jost Baum, F.W. Bernstein, Eugen Egner, Erik Eriksson (Autor), Marion Gay, Hermann Kinder, Norbert Klugmann, Thomas Körner (Cartoonist), Marek Krajewski, François Loeb, Michael Molsner, Nele Neuhaus, Günter Ohnemus, Jürgen Roth (Schriftsteller), Charlotte Worgitzky, Feridun Zaimoglu.

Sachbuch
Christian Gellinek, Marcus Hammerschmitt, Heinrich Hannover, Bernhard Hassenstein, Bjørn Jagnow, Martin Jürgens, Marcus Klingberg, Ernst Piper, Stephan Reinhardt, Michael Ringel, Michael Rudolf, Eric W. Steinhauer.

Neueditionen historischer Titel
Karl Gutzkow, Christian Konrad Meurer.

Dienstleistungen für Selbstpublikation
 Edition Octopus. Edition für Books on Demand-Autoren
 hochschulverlage.de. Hochschulkooperationen
 ruckzuckbuch.de. Publikationsplattform
Neben der Verlagsarbeit boten die ebenfalls zu Monsenstein und Vannerdat gehörende Plattform ruckzuckbuch.de seit dem Jahre 2000 als Self-Publishing-Plattform Book-on-Demand-Dienstleistungen für Selbstpublikationen an, die Werke erschienen in der Edition Octopus, in der etwa 2.000 Autoren ihre Werke veröffentlicht haben. Viele der verlegten Werke wurden in einer hauseigenen Druckerei hergestellt.

Im wissenschaftlichen Bereich arbeitete das Verlagshaus unter hochschulverlage.de zudem als Partner von Hochschulen, für die es Schriftenreihen und auch die administrative Umsetzung ganzer Hochschulverlage betrieb. Dazu gehörten die Technische Universität Ilmenau, die Westfälische Wilhelms-Universität, die Universität des Saarlandes, die Technische Universität Chemnitz, die Universität Flensburg, die International School of Management Dortmund, das Heinz Nixdorf Institut, die Hochschule Merseburg.

Die obengenannten Website-Adressen der drei Anbieter wurden von ehemaligen Konkurrenten aufgekauft und führen inzwischen zu anderen Plattformen mit ähnlichen Angeboten oder sind (Edition Octopus) nicht mehr aufzurufen.

Engagement
Monsenstein und Vannerdat war Mitglied bei TheCompensators, einem von Wissenschaftlern des Potsdam-Instituts für Klimafolgenforschung gegründeten Vereins, der mittels Löschung von Emissionszertifikaten Unternehmen und Privatpersonen die effektive Kompensation ihrer CO2-Emissionen ermöglicht.

Nach einer Pressemitteilung vom 23. Januar 2013 rief Monsenstein und Vannerdat das Zertifikat "FAIRöffentlichen" ins Leben, um gegen unseriöse Pseudoverlage und Vanity publisher vorzugehen. Teilnehmende Unternehmen sollten sich zu Fairness, Angebotstransparenz, klaren Autorenrechten sowie Nachhaltigkeit verpflichten. Eine Prüfkommission aus Branchenexperten hätte das Siegel zu vergeben und gegebenenfalls auch wieder zu entziehen gehabt.

Einzelnachweise

Verlag (Münster)
Ehemalige Self-Publishing-Plattform

Monsenstein und Vannerdat


Aliprando Caprioli, né à Trente et florissant au , est un graveur italien.

Biographie
On ne connaît pas de détails bibliographiques à son sujet, si ce n'est qu'il est originaire de la ville de Trente, d'après l'adjectif  « Tridentinus » avec lequel il signe ses œuvres. Nous connaissons cependant les années où il travaille à Rome entre 1575 et 1599, probablement introduit dans ce milieu par les Madruzzo, une famille noble de Trente.

D'après l'analyse de son style, on pense qu'il est l'élève du graveur flamand Cornelio Cort : il se consacre exclusivement à ce domaine, et son activité principale consiste à reproduire des tableaux célèbres, dont la Cène de Titien et les Noces de Cana de Taddéo Zuccari. Parmi ses œuvres ultérieures figure l'une de ses gravures les plus célèbres, Vie et miracles de saint Benoît, réimprimée à plusieurs reprises et utilisée comme modèle pour la sculpture du chœur en bois de l'église de San Vittore al Corpo à Milan par l'architecte Vincenzo Seregni. Cependant, l'œuvre la plus célèbre et la plus exigeante du graveur remonte à 1596, avec la série des Portraits de cent capitaines illustres.

Notes et références

Liens externes

  Ritratti di cento capitani illustri intagliati da Aliprando Caprioli con li lor fatti in guerra da lui brevemente scritti, Roma, 1635 (lire en ligne).
  Vita et miracula sanctissimi patris Benedicti, Roma, 1579 (lire en ligne).

Naissance à Trente
Graveur italien du XVIe siècle

Aliprando Caprioli


Giresun Adası, Kefken Adası ile birlikte Karadeniz'de bulunan Türkiye'ye bağlı iki adadan biridir. Giresun Adası kıyıdan 1.6 km açıkta olup, 40.000 metrekare alana sahiptir. Adada özellikle Akdeniz defnesi ve Yalancı Akasya başta olmak üzere 71 tür doğal otsu ve odunsu bitki türü bulunmaktadır. Sonradan 10 adet ağaç türü daha ilave edilmiştir. Karadeniz'de karabatak ve martıların doğal olarak ürediği ada aynı zamanda göçmen kuşların uğrak ve dinlenme yeridir. Hakkında birçok efsaneler anlatılan, Amazonların ve birçok kavmin yaşadığı adada mitolojik çağlara ait birçok kalıntı bulunmaktadır. İkinci derece sit alanıdır. Yaz mevsiminde yerli ve yabancı turistlerin ilgi odağı olan ada günübirlik ziyaret edilerek piknik yapılmaktadır.

Giresun Adası ile ilgili olarak birtakım efsaneler anlatılmaktadır. Tarihi kaynaklar Amazon kraliçelerinin savaş tanrısı Ares adına tapınak yaptırdıklarını ve Sinop Piskoposu Agias Phokas'ın manastırı olduğundan söz etmektedir. Adada Alexius II zamanında yapılan sur kalıntıları, kuleler, manastır (iç kale), tarihi pişmiş toprak fıçılar ve bazı yapı temelleri bulunuyor. Sit alanı olan ada koruma altında. Adaya yazın Giresun Limanı'ndan tekne turları düzenleniyor. Cenevizliler ve Venedikliler tarafından gemi sığınağı olarak uzun süre kullanılan adada günümüzde yabani göçmen kuşlar, karabataklar ve martılar bulunuyor. Adada bulunan Hamza Taşı ana tanrıça Kybele'yi temsil eden, sacayak gibi 3 ayak üzerine oturmuş bir taş. Ocak (aile) kültürünü temsil ediyor. Kutsal taş 4 bin yıllık geçmişi ile dini inançlar gereği yaşlılar için umut veren ve mistik güç kaynağı olan dilek taşıdır. Her yıl 20 Mayıs'ta Uluslararası Aksu Festivali'nde düzenlenen ve soyun sürdürülmesi inancıyla yapılan sacayaktan geçme geleneği, adanın etrafının dolaşılmasıyla tamamlanıyor. Ada turu Hamza Taşı'ndan başlayıp yine orada son buluyor.

Adanın mitolojideki yeri
Ada dünya mitolojisinde ve tarihinde Aretias, Areionesos (ilk çağ adı), Nesos, Area, Areos, Chalceritis (Romalıların verdiği ad) adları ile bilinir. Bir söylentiye göre ada kentin güneydoğusunda yer alan ve görünümü bir kartal gagasını andıran Gedikkaya'dan kopan bir parçanın denize yerleşmesiyle oluşmuştur. Adada tarihle doğa iç içedir. Kalıntılardan çepeçevre surlarla çevrili olduğu anlaşılmaktadır. Surların yapımındaki inşaat işçiliği Giresun Kalesiyle aynı tekniktedir. Pontuslular dönemine ait olduğu tahmin edilir. Tarihi kalıntılarından iki büyük şarap fıçısı, bir mabet harabesi, tapınak yeri, ayakta kalan surlar ve gözetleme kulesi en göze çarpan eserlerdendir. Doğu ucundaki "Hamza Taşı" antik çağlardan kalma bir dikittir. Çağlar boyunca yöre insanları için mistik güç kaynağı olmuştur. Romalı bilgin Pilinius, "Ilistariaum Mundi" adlı eserinde, adada savaş tanrısı Mars'a sunulmuş bir açık hava mabedinden söz eder ve şunları yazar " …. . ve Pharnace'nin karşısında Chalceritis, Yunanların Mars'a vakfedilmiş olan Arias'ı bulunur. Burada kuşların kanatlarını vurarak yabancılarla mücadele ettiği söylenir."

Ada'nın adı, Yunan mitolojisinde Altın Post'u ele geçirmek için Argo isimli, elli kürekli bir gemiyle Yunan anakarasından denize açılarak Karadeniz'in doğu ucundaki Kolkhis ülkesine doğru zorlu bir yolculuğa çıkan elli kahramanın (Argonaut'lar) başından geçenleri anlatan Argonautika destanında yolculuğun gidiş yönünde sondan bir önceki durağı olarak geçer.

Argonaut'lar antik adı Kerasos olan Giresun'un karşısındaki küçük Ares Adası'na varmak üzereyken tepelerinden her geçişte demir gibi sert tüyler bırakan yabanıl kuşların saldırısına uğrarlar. Ada'yı mesken tutan bu kuşların attığı tüylerden sakınmak için Herakles'in (Herkül) zorlu işlerinin altıncısında Stymphalos kuşlarına yaptığı kurnazlığı anımsarlar. Gemicilerin yarısı kürek çekerken diğer yarısı da kalkan ve kargılarını başlarının üzerinde tutarak güverteyi çatı gibi kapatır, sonra yine Herakles'in yaptığı gibi gürültü çıkararak kuşları uzaklaştırırlar. Yırtıcı kuşlardan kurtulduktan sonra Ada'nın kaya oyuklarında geceleyen kahramanlar sabah olunca Ada'dan ayrılır, Altın Post'un bulunduğu Kolkhis'e (Gürcistan) doğru yelken açarlar.

1984 yılında kaptan Tim Severin yönetimindeki araştırma ekibi bu efsanevi yolculuğu tekrar canlandırmak için Argo gemisinin aynısını hiç çivi kullanmadan yaptırır ve kürek çekerek Giresun Adasına gelirler. National Geographic dergisinin de bulunduğu bu seyahati BBC Televizyonu 12 kişilik bir ekiple belgeselleştirir ve tüm dünyaya bu ada tanıtılır. Romalı bilgin Plinius'un "Historiae Mundi" adlı eserinde ve ünlü Mitos yazarı Apollonius'un (İ. Ö. 295-195) "Argonautiga" alı eserinde konu daha da detaylı işlenmektedir. Başka bir efsane Kral Mitridates'in kızına ilişkindir. Kralın genç ve güzel kızıyla pek çok soylu kişi evlenmek istemektedir. Kız ise hiçbirini istemez, çünkü kalenin eteklerinde koyunlarını otlatan bir çobanı sevmektedir. Kral buna kızar, kızını adadaki manastıra kapatır. Çobanı yakalatarak manastırın önündeki kiraz ağacına astırır. Kız da ertesi gün kendini manastırın kulesine asar. Üçüncü bir öykü şöyledir. İsrail oğulları Yusuf'un altından bir heykelini yapar. Mısır'dan göç edip Filistin'e vardıklarında Musa Peygamberden heykeli getirmesini isterler. Musa mucizeyle heykeli Filistin'e getirir. Burada Fenikeliler heykeli alıp Kıbrıs'a götürürler. Yunanlar heykeli Kıbrıs'tan alarak Olimpos Dağı'na yerleştirirler. Pers İmparatoru Dara (Dareios) Anadolu ve Yunanistan'ı ele geçirince altın heykeli Mısır'a geri verir. Bundan sonra heykel tekrar Fenikelilerin eline geçer. Bu kez getirip Aretias Adasına yerleştirirler. Altın heykeli almak için Yunanların Giresun Adası'na kırk kez saldırdıkları söylenir. Geçmiş alt kültürlerden izler taşıyan ada, eşine ender rastlanır bir doğa harikasıdır. Mevcut kalıntılar insanoğlunun doğaya egemen olma isteğini vurgular. İnsan bir anda kendisini tarihin, mitolojinin derinliklerinde bulur. Geçmiş uygarlıkların inançlarını ve törelerini yaşar gibi olur.

Dış bağlantılar

Uzaydan Giresun Adası
Giresun Valiliği
 Giresun Gezi Rehberi
Giresun İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü

Karadeniz'deki adalar
Türkiye'nin adaları
Giresun ilindeki yeryüzü şekilleri
Yunan mitolojisinde Kolhis
Türkiye'deki Antik Yunan sitler
Türkiye'deki Önemli Kuş Alanları

Giresun Adası


L' est un sandwich à base de soubressade (sorte de charcuterie) et de fromage.

Avec la  et le , c'est l'un des entremets valenciens ayant son propre nom. Lalmussafes a été créé au Don Ramón, un restaurant appartenant à Ramón Martínez Arolas, à l'époque de l'installation de l'entreprise automobile Ford à Valence, alors que les ingénieurs de l'entreprise américaine logeaient à l'Astoria de Valence. Il a été inventé par un homme appelé Manolo, qui était responsable du , et a été nommé d'après Almussafes, la ville où le constructeur automobile était basée.

Notes et références

Cuisine espagnole
Sandwich

Almussafes (plat)


Otto Johann Maximilian Strasser (also , see ß; 10 September 1897 – 27 August 1974) was a German politician and an early member of the Nazi Party. Otto Strasser, together with his brother Gregor Strasser, was a leading member of the party's more radical wing, whose ideology became known as Strasserism, and broke from the party due to disputes with the dominant Hitlerite faction. He formed the Black Front, a group intended to split the Nazi Party and take it from the grasp of Hitler. During his exile and World War II, this group also functioned as a secret opposition group.

Biography

Early life and WWI
Born at Bad Windsheim, Strasser was the son of a Catholic judicial officer who lived in the Upper Bavarian market town of Geisenfeld. Strasser took an active part in World War I (1914–1918). On 2 August 1914, he joined the Bavarian Army as a volunteer. He rose through the ranks to lieutenant and was twice wounded.

Freikorps and SPD (1919–20)
He returned to Germany in 1919, where he served in the Freikorps that in May 1919 put down the Bavarian Soviet Republic, which was organized on the principles of workers' councils. About this time, he joined the then-Marxist Social Democratic Party.

In 1920, he participated in the opposition to the Kapp Putsch. Still, he grew increasingly alienated from his party's reformist stance, particularly when it put down a workers' uprising in the Ruhr, and he left the party later that year.

Nazi Party (1925–30)
In 1925, he joined the National Socialist German Workers' Party (NSDAP), in which his brother, Gregor, had been a member for several years and worked for its newspaper as a journalist, ultimately taking it over with his brother. He focused particularly on the socialist elements of the party's program and led the party's faction in northern Germany together with his brother and Joseph Goebbels. His faction advocated support for ideologically Nazi unions, profit-sharing and – despite acknowledged differences – closer ties with the Soviet Union.

Despite disagreements with Hitler, the Strassers did not represent a radical wing opposed to the party mainstream. Gottfried Feder was more radical and held great favour at the time. The Strassers were extremely influential within the party, but the Strasserist programme was defeated at the Bamberg Conference of 1926. Otto Strasser, along with Gregor, continued as a leading Left Nazi within the party until he was expelled from the NSDAP in 1930.

Nazi dissident in Germany (1930–33)
Following his expulsion, Strasser set up his own party, the Black Front, composed of like-minded former NSDAP members, to split the Nazi Party. His party proved unable to counter Hitler's rise to power in 1933, and Strasser spent the years of the Nazi era in exile. The Nazi Left was annihilated during the Night of the Long Knives in 1934, during which Gregor Strasser was killed. This left Hitler as an undisputed party leader and able to pacify industrialists and the military into accepting his new Nazi regime.

Exile (1933–55)

In addition to the Black Front, Strasser at this time headed the Free German Movement outside Germany; this group (founded in 1941) sought to enlist the aid of Germans throughout the world in bringing about the downfall of Hitler and his vision of Nazism.

Strasser fled first to Austria, then to Czechoslovakia (Prague), Switzerland, and France. In 1940 he went to Bermuda by way of Portugal, leaving a wife and two children behind in Switzerland. In 1941, he emigrated to Canada, where he became the famed "Prisoner of Ottawa". Goebbels denounced Strasser as the Nazis' "Public Enemy Number One" and a price of $500,000 was set on his head. He settled for a time in Montreal. In 1942, he lived for a time in Clarence, Nova Scotia, on a farm owned by a German-Czech, Adolph Schmidt, then moved to nearby  Paradise, where he lived for more than a decade in a rented apartment above a general store. As an influential and uncondemned former Nazi Party member still faithful to many doctrines of Nazism, he was initially prevented from returning to West Germany after the war, first by the Allied powers and then by the West German government.

During his exile, he wrote articles on Nazi Germany and its leadership for several British, American, and Canadian newspapers, including the New Statesman, and a series for the Montreal Gazette, which was ghostwritten by then-Gazette reporter and later politician Donald C. MacDonald.

In 1950, East Germany invited Strasser to become a member of the National Front. Still, he declined, hoping that he would be permitted to return to Bavaria, which had been under US occupation until 1949. In his view, West Germany constituted an American colony and East Germany a Russian colony.

Return to Germany and later career (1955–74)
Strasser eventually gained West German citizenship, returned to Germany on 16 March 1955, and settled in Munich.

He attempted to create a new "nationalist and socialist"-oriented party in 1956, the German Social Union (; sometimes called a successor to the banned Socialist Reich Party (SRP) of Germany), but his organization was unable to attract any support. Strasser continued to advocate for  his vision of Nazism until he died in Munich in 1974.

Stance on Nazi anti-Semitism
Otto Strasser claimed that he was a dissenting Nazi regarding racial policies.
Throughout his life, he claimed to have actively opposed such policies within the Nazi movement, for example, by organizing the removal of Julius Streicher from the German Völkisch Freedom Party.

Written works
 Hitler and I (translated by Eric Mosbacher and Gwenda David) [Hitler und Ich. Asmus-Bücher, Band 9. Johannes-Asmus-Verlag, Konstanz 1948.] First published in English in 1940, Boston: MA, Houghton Mifflin Company
 A History in My Time (translated by Douglas Reed)
 Germany Tomorrow (translated by Eric Mosbacher and Gwenda David)
 Gregor Strasser (written under the pseudonym of "Michael Geismeier")
 We Seek Germany (written under the pseudonym of "D.G.")
 Whither Hitler? (written under the pseudonym of "D.G.") [Wohin treibt Hitler? Darstellung der Lage und Entwicklung des Hitlersystems in den Jahren 1935 und 1936. Verlag Heinrich Grunov, Prag I 1936.]
 Europe Tomorrow (written under the pseudonym of "D.G.") [Europa von morgen. Das Ziel Masaryks. Weltwoche, Zürich 1939.]
 Structure of German Socialism [Aufbau des deutschen Sozialismus. Wolfgang-Richard-Lindner-Verlag, Leipzig 1932.]
 The German St. Bartholomew's Night [Die deutsche Bartholomäusnacht. Reso-Verlag, Zürich 1935.]
 European Federation
 The Gangsters Around Hitler
 Hitler tritt auf der Stelle. Oxford gegen Staats-Totalität. Berlin – Rom – Tokio. Neue Tonart in Wien. NSDAP-Kehraus in Brasilien. Die dritte Front, Band 1937,6. Grunov, Prag 1937.
 Kommt es zum Krieg? Periodische Schriftenreihe der "Deutschen Revolution", Band 3. Grunov, Prag 1937.
 Der Faschismus. Geschichte und Gefahr. Politische Studien, Band 3. Günter-Olzog-Verlag, München (u.a.) 1965.
 Mein Kampf. Eine politische Autobiografie. Streit-Zeit-Bücher, Band 3. Heinrich-Heine-Verlag, Frankfurt am Main 1969.

See also
 Strasserism
 The European magazine

References

External links

Straßer, Otto in Neue Deutsche Biographie

1897 births
1974 deaths
People from Neustadt (Aisch)-Bad Windsheim
Nazi Party officials
Neo-Nazi politicians in Germany
Pan-European nationalism
Politicians from the Kingdom of Bavaria
German anti-capitalists
German fascists
German Roman Catholics
German emigrants to Canada
German expatriates in Canada
German nationalists
German neo-Nazis
German socialists
German Army personnel of World War I
20th-century Freikorps personnel
Strasserism
Humboldt University of Berlin alumni

Otto Strasser


La cultura de Guinea se nutre del aporte de los pueblos autóctonos, recibiendo la influencia de Francia la potencia colonial que se asentó en la zona.

La población de Guinea comprende 7,5 millones de personas (2010) y está formada por 24 grupos étnicos. Los principales grupos étnicos de Guinea son los fulani dedicados al pastoreo y principalmente asentados en la zona de Futa Yallon constituyen un 40% de la población, los malinké o mandinka representan el 30% de la población y principalmente viven en la zona este de Guinea dedicados a la agricultura, los susu (20% de la población) , entre otros.

Aunque el francés es el idioma oficial, cada grupo étnico posee su propia lengua. También se habla árabe, insula, pular, kpelle, loma, maninka y susu.

Un 85% de la población es musulmana; el resto son cristianos, fe Baha'i faith, hinduismo, budismo o practican alguna otra forma de creencias religiosas tradicionales.

Sociedad

Estratificación social

La sociedad de Guinea exhibe un sistema de clases y castas. Si bien la educación occidental y el empleo en el sector formal han limitado la fuerza de tradicionales órdenes sociales de clases y castas, los legados de los grupos de castas y la esclavitud doméstica continúan dando forma a las relaciones sociales. En Guinea Media y Alta, artesanos profesionales, tales como herreros, talabarteros y bardos forrman una casta social. También son evidentes la presencia de categorías sociales precoloniales en las zonas donde los descendientes de los esclavos viven en pueblos agrícolas que fueron habitados por sus antepasados en condiciones de servidumbre. En la mayoría de las zonas, el matrimonio entre mujeres nobles y hombres de castas bajas está mal visto. Estas clasificaciones tradicionales se han debilitado en la medida que la educación, el empleo y la riqueza han creado nuevas jerarquías sociales.

La estratificación social puiede ser observada en distintos aspectos de la sociedad de Guinea. Bajo el régimen de Touré, la mayoría de la gente era pobre y se prohibió y castigó la corrupción y malversación de fondos. Con la apertura del país bajo la presidencia de Conté, la brecha entre ricos y pobres ha aumentado. Un segmento pequeño pero significativo de la población se ha beneficiado de los programas de inversión que se han iniciado desde mediados de la década de 1980. Los automóviles y las casas grandes, a veces equipadas con generadores eléctricos y piscinas, simbolizan la riqueza del sector de elite. Profesionales extranjeros constituyen una parte importante de este sector. La riqueza de los ricos contrasta con el estilo de vida del resto de la gente, muchos de los cuales no tienen acceso a electricidad, agua corriente y servicios sanitarios.

Fuera de Conakri, los símbolos de éxito varían de acuerdo a los medios de la región y condiciones relativas. En los pueblos pequeños, una familia rica puede invertir en una casa de concreto con techo de aluminio corrugado. En este contexto, la adquisición de una bicicleta o una motocicleta puede demostrar prosperidad. A veces, los pueblos o barrios reúnen sus recursos para construir mezquitas o escuelas. Tanto en las zonas urbanas y rurales, los hombres pueden utilizar su riqueza para comprar la dote y casarse.

Gastronomía
Los platillos de la gastronomía de Guinea son muy particulares y sabrosos. Los ingredientes por lo general incluyen: frutas, leche, vegetales, y carnes. Entre los platillos populares se encuentran carne o pescado al asador lo cual es por lo general servido junto con semillas de calabaza trituradas y pollo con salsa de crema. Otras especialidades son: arroz Jollof, pollo relleno de nueces, pescado con arroz, mandioca con ñame y maíz, y sopa de maíz.

Los platillos que se pueden paladear en Guinea poseen influencias de la gastronomía árabe, asiática y europea. Algunos de las entradas incluyen: salchichas de copetín (preparadas con bizcochos y salchichas), langostinos marinados (cocinados con aceite, ajo, langostinos, pimienta, jugo de lima, cebollines, cilantro, azúcar y cáscara de lima molida), crema con yogur y pepino (preparado con yogur sin sabor descremado, jugo de limón, eneldo, crema agria, tomates cherry, ajo, pepino picado, zanahorias y brócoli) y crema picante de mariscos (preparada con leche, queso crema, carne de cangrejo y salsa Worcestershire).

Un plato muy popular es un curry de garbanzo y espinaca (cocido con cebollas, jengibre, aceite de oliva, polvo de curry, garbanzo, tomates, agua, espinaca y sal), tacos de pollo (preparados con cebolla, pollo, orégano, comino, ají molido, ajo en polvo, paprika, calabaza, lechuga, tomates, queso rallado, salsa y harina), mumu (preparado con vegetales y cerdo asado), pata de cordero adobada (preparada con aceite vegetal, pata de cordero, sal, pimienta y hojas de romero secas), lasaña de berenjena (preparada con aceite de oliva, ajo, cebolla, tomate, berenjena, orégano, queso mozzarella rallado, albahaca seca y sal) y pescado kokoda (cocinado en salsa de lima y coco).

Bibliografía
 Culture et civilisation islamiques : La Guinée, ISESCO, Casablanca, 1988
 Muriel Devey Malu-Malu, « Artisanat, art et culture », in La Guinée, Karthala, Paris, 2009 (nouvelle éd.), p. 257

Discografía
 Guinée : musiques des Kpelle : chants polyphoniques, trompes et percussions, Maison des Cultures du Monde, Paris ; Auvidis, Antony, 1998
 Guinée : percussions et chants Malinké, Buda musique, Paris ; Universal, 1998
  Guinée : percussions et chants Baga, Buda musique, Paris ; Universal, date?
 Guinée : concert de percussions, Buda musique, Paris ; Universal, 2001
 Griots de Guinée : Balante, Bambara, Malinké, Peul (collec. Charles Duvelle), Universal, Antony, 2004
 Guinée : flûte peule du Fouta Djallon, Buda musique, Paris ; distrib. Universal, 2006

Filmografía
 Aoutara, jeunes filles baga, film documentaire de Laurent Chevallier, ADAV/Les films d'ici, Paris, 1996, 52' (VHS)
 Mögöbalu : les maîtres des tambours d'Afrique, film documentaire de Laurent Chevallier, ADAV, Les films d'ici, Paris, 1998, 59' (VHS)
 Le Sosso Bala Manding, film doucmentaire de Patrick Deval, 1999, 13' (DVD)

Cultura de Guinea

en:Guinea#Culture

Cultura de Guinea


STS-69 was a Space Shuttle Endeavour mission, and the second flight of the Wake Shield Facility (WSF). The mission launched from Kennedy Space Center, Florida on 7 September 1995. It was the 100th successful crewed NASA spaceflight, not including X-15 flights.

Crew

Spacewalks
 Voss and Gernhardt  – EVA 1
EVA 1 Start: 16 September 1995 – 08:20 UTC
EVA 1 End: 16 September 1995 – 15:06 UTC
Duration: 6 hours, 46 minutes

Mission highlights
[[File:Michael Gernhardt in space during STS-69 in 1995.jpg|thumb|The pale blue Earth serves as a backdrop for astronaut Michael Gernhardt, who is attached to the Shuttle Endeavour'''s robot arm during a spacewalk on the STS-69 mission in 1995. Unlike earlier spacewalking astronauts, Gernhardt was able to use an electronic cuff checklist, a prototype developed for the assembly of the International Space Station.]]

The 11-day mission was the second flight of the Wake Shield Facility (WSF), a saucer-shaped satellite that was to fly free of the Shuttle for several days. The purpose of the WSF was to grow thin films in a near perfect vacuum created by the wake of the satellite as it moved through space. The crew also deployed and retrieved the Spartan 201 astronomy satellite, performed a six-hour spacewalk to test assembly techniques for the international Space Station and tested thermal improvements made to spacesuits used during space walks.

The Spartan 201 free-flyer made its third flight aboard the Shuttle. The Spartan 201 mission was a scientific research effort aimed at the investigation of the interaction between the Sun and its outflowing wind of charged particles. Spartan's goal was to study the outer atmosphere of the Sun and its transition into the solar wind that constantly flows past the Earth.

STS-69 saw the first flight of the International Extreme Ultraviolet Hitchhiker (IEH-1), the first of five planned flights to measure and monitor long-term variations in the magnitude of absolute extreme ultraviolet (EUV) flux coming from the Sun, and to study EUV emissions from the plasma torus system around Jupiter originating from its moon Io.

Also aboard Endeavour'' were the combined Capillary Pumped Loop-2/Gas Bridge Assembly (CAPL-2/GBA) payload. This experiment consisted of the CAPL-2 Hitchhiker payload designed as an in-orbit microgravity demonstration of a cooling system planned for the Earth Observing System Program and the Thermal Energy Storage-2 payload, part of an effort to develop advanced energy generation techniques. Also a part of this payload were several Getaway Special (GAS) experiments which investigated areas such as the interaction of spacecraft attitude and orbit control systems with spacecraft structures, fluid-filled beams as structural dampers in space and the effects of smoldering combustion in a long-term microgravity environment.

Another payload flown with a connection to the development of the Space Station was the Electrolysis Performance Improvement Concept Study (EPICS). Supply of oxygen and hydrogen by electrolyzing water in space plays an important role in meeting NASA's needs and goals for future space missions. On-board generation of oxygen was expected to reduce the annual resupply requirement for the Space Station by approximately .

Other payloads aboard were the National Institutes of Health- Cells-4 (NIH-C4) experiment that investigates bone loss during space flight; the Biological Research in Canister-6 (BRIC-6) that studies the gravity-sensing mechanism within mammalian cells. Also flying were two commercial experiments. (CMIX-4) whose objectives included analysis of cell change in microgravity along with studies of neuro-muscular development disorders and the Commercial Generic Bioprocessing Apparatus-7 (CGBA-7). CGBA was a secondary payload that served as an incubator and data collection point for experiments in pharmaceuticals testing and biomedicine, bioprocessing and biotechnology, agriculture and the environment.

The Thermal Energy Storage (TES-2) experiment was also part of the CAPL-2/GBA-6. The TES-2 payload was designed to provide data for understanding the long-duration behavior of thermal energy storage fluoride salts that undergo repeated melting and freezing in microgravity. The TES-2 payload was designed to study the microgravity behavior of voids in lithium fluoride–calcium fluoride eutectic, a thermal energy storage salt. Data from this experiment would validate a computer code called TESSIM, useful for the analysis of heat receivers in advanced solar dynamic power system designs.

See also

 List of human spaceflights
 List of Space Shuttle missions
 Outline of space science
 Space Shuttle

References

External links
 NASA mission summary
 STS-69 Video Highlights

Space Shuttle missions
Spacecraft launched in 1995
Spacecraft which reentered in 1995

STS-69


كاموف كا-27  هي مروحية عسكرية تعمل في البحرية السوفييتية، وظيفتها هي الكشف عن الغواصات وتدميرها، ويسميها حلف الناتو  هيليكس . وتستخدم حالياً في روسيا وأوكرانيا وفيتنام وكوريا الجنوبية والصين وتايوان  والهند. وتوجد لها نماذج متطورة منها كا-29 تستخدم للنقل العسكري، ومنها طراز مبسط كا-28 وكا-32 ويُستعملان للأغراض المدنية.

التصميم والتطوير

أنتجت المروحية لتقوم بعمليات النقل بين السفن والساحل وكذلك كمروحية مضادة للغواصات، فهي مزودة بطوربيدات موجهة ذاتياً وقنابل أعماق مضادة للغواصات ومُخصصة لتستطيع الهبوط على ظهر السفن الحربية. وقد بدأ صميمها عام 1969 وأنتج أول طراز اختباري  منها عام 1973. وقد كان من المقرر أن تخلف المروحية القديمة كاموف كا-25، التي لم تستطع استخدام جهاز السونار في الليل أو الطقس السيء وكانت أقل كفاءة من اللازم، لذلك احتفظت بالشكل العام لكاموف كا-25 لكي تناسب أماكن الصيانة والوقوف، وهي تعد الآن المروحية البحرية القياسية المضادة للغواصات في الجيش الروسي. وهي مثل الطرازات الأخرى لمروحيات كاموف تحتوي على مروحتين على محور واحد، وبذلك تستغني عن مروحة الذيل لحفظ الاتجاه.

التاريخ العملي
مروحية كا-27 تابعة للقوات البحرية الروسية من فئة أودالوي مدمرة تدعى RS Serveromorsk (DDG 619) أجريت تدريب توافقية الهبوط على سطح سفينة USS Mount Whitney التابعة للقوات البحرية الأمريكية في 22 يوليو 2010.

الطرازات

كا-25-2
 الطراز الأولي الأساسيّ.

كا-27كي
 طراز حربيّ أولي مضاد للغواصات.

كا-27بي إل
 (هيلكس-أ) مروحية حربية مضادة للغواصات.

كا-27بي إس
 (هيلكس-د) مروحية بحث وإنقاذ، عدلت رافعتها وتم التخلص من المعدات المضادة للغواصات.

كا-27بي في
 طراز حربي من كا-27بي إس.

كا-28
 (هيلكس-أ) طراز تصديري من كا-27بي إل.

كا-29تي بي
 (هيلكس-بي) مروحية نقل سريعة، تتسع لطيراين و12 جندياً.

كا-29آر إل دي
 مروحية إنذار مبكر ومراقبة أرضية، أعيد تصميمها من كاموف كا-31.

كا-32إيه
 مروحية نقل مدنية، طراز أوليّ.

كا-32إيه1
 مروحية قتال ناريّ، مزودة بدلو مروحيات خاص.

كا-32إيه2
 طراز شرطة، مزود بكشافين ضوئيين ومكبر صوت.

المواصفات (لكا-27)

المستخدمون

 تملك القوات الجوية الجزائرية 8 مروحيات من طراز كا-32تي.

 قوات جيش تحرير الشعب الجوية.

 البحرية الهندية.

 طيران البحرية الروسية.

 طيران البحرية السوفيتية يشغل الآن حوالي 200 مروحية كا-27، التي صنعت تسلسليًا منذ 1981.

 طيران البحرية الأوكرانية.

 القوات البحرية العربية السورية

 القوات الفيتنامية الجوية الشعبية.

 امتكلت قوات كوريا الشمالية الجوية 7 مروحيات من طراز "كا-32إيه4" (الاسم المحليّ للطراز "إتش إتش-32) في يونيو عام 2004.

المستخدمون المدنيون

تشغل مروحيات جزيرة فانكوفر(VIH)ثلاث مروحيات كا-32 إيه11 بي سي

تخطط إندونيسيا لشراء كا-32 لاستخدامات غير حربية، وللشرطة الإندونيسية.

تخطط إيران لتصنيع 50 مروحية كا-32 مرخصة على الأقل.

تستعمل مروحيات كا-32 لاستخدامات غير حربية فقط، معظمها مكافحة الحرائق.

تشغل مروحيا أوميغا مروحيات كا-32إس

خدمة الغابات الكورية وحرس السواحل يشغلان أكثر من 60 مروحية كا-32إس\تي.

تشغل هيليسوريست كا-32 إيه11 بي سي.

تشغل إيريب الجنوب أفريقية (South African AIRREP) كا-32.

تشغل هيلوغ هيليسويس كا-32 إيه12
تشغل هيليسويس كا-32 تي

تشغل شركة سنرايس إيرلاينز مروحية كا-32 إيه11 بي سي واحدة لرفع الأشياء الثقيلة.

تشغل وزارة الغابات التركية 8 مروحيات كا-32 لمكافحة الحرائق.

المراجع

طائرات كاموف
طائرات مضادة للغواصات سوفيتية 1970–1979
مروحيات برمائية
مروحيات ثنائية التوربينات
مروحيات دوارة محورية
مروحيات عسكرية

كاموف كا-27


Daniel Coit Gilman (né le  à Norwich et mort dans cette même ville le ) est un enseignant et président d'université américain.

Gilman joue un rôle déterminant dans la fondation de la  au Yale College et est ensuite le deuxième président de l'université de Californie à Berkeley (1872–1875), le premier président de l'université Johns-Hopkins (1875–1901) et le président fondateur de la Carnegie Institution.

Il est également le cofondateur de la Russell Trust Association, qui gère les affaires commerciales de la société secrète Skull and Bones  de l'université Yale.

Notes et références

Liens externes

Naissance en juillet 1831
Naissance à Norwich (Connecticut)
Décès en octobre 1908
Décès dans le comté de New London
Université Johns-Hopkins
Université de Californie à Berkeley
Université Yale
Skull and Bones
Décès à 77 ans

Daniel Coit Gilman


Hanns Kräly (16. januar 1884 – 11. november 1950) var en tysk skuespiller og manuskriptforfatter.
Hans vigtigste samarbejder var med instruktør Ernst Lubitsch, og de arbejdede sammen på 30 film mellem 1915 og 1929.

Kräly var nomineret til tre Oscar. Han vandt en Oscar for bedste filmatisering med Patriot i 1930.
Han var også nomineret for Hendes sidste Bedrift i 1930. Han var også nomineret til en Oscar for bedste originale manuskript i 1937 for filmen 100 Mand og een Pige.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Tyskland
Manuskriptforfattere fra Tyskland
Oscar for bedste filmatisering

Hanns Kräly


Canterburyjske priče (engl. The Canterbury Tales), zbirka priča Geoffreya Chaucera, većinom u stihovima, napisana na srednjoengleskom jeziku između 1387. i 1400. Spada među temeljna djela engleske književnosti. Nastala je dijelom po uzoru na Decameron Giovannija Boccaccia, s čijim se djelima Chaucer upoznao za boravka u Italiji.

Zbirku uokviruje priča o 30-ero hodočasnika koji iz okolice Londona kreću u Canterbury u pokrajini Kent, kako bi se poklonili grobu Thomasa Becketa. Hodočasnici su predstavnici različitih društvenih staleža, zanimanja i osobnosti. Pred polazak se okupljaju u gostionici Tabard i dogovaraju se da će se na putu do Canterburyja i natrag natjecati u pričanju priča. Chaucer je planirao napisati stotinjak priča, po dvije za svakog hodočasnika u odlasku i povratku. Do kraja života ih je napisao 24, od čega 22 u stihu (jampskom desetercu), i dvije u prozi. Priče žanrovski variraju od viteških romansi, narodnih priča, svetačkih legendi i basni do himne, alegorije i čak alkemičarskog računa. Teme i priče su preuzete iz Decamerona, francuske književnosti i lokalnih legendi. Prožete su ironijom, humorom, i ponekad satirom. Odlikuje ih jednostavnost i lakoća izlaganja te korištenje poslovica, mudrih izreka i drugih obilježja narodnog jezika onoga vremena.

Canterburyske priče je na hrvatski preveo Luko Paljetak.

Izvori

Britanska književnost

Canterburyjske priče


Enrique Chirinos Soto (Arequipa, 4 de mayo de 1930 - Lima, 28 de julio de 2007) fue un abogado, constitucionalista, periodista, escritor y político peruano. Fue congresista de la república, durante el periodo 1995-2000, y diputado en tres periodos. Fue también senador, en el periodo 1985-1990, y congresista constituyente de 1992 hasta 1995.

Biografía
Hijo de Carlos Chirinos Pacheco (abogado y político arequipeño, que fue diputado del Congreso Constituyente de 1931) y Antonieta Soto Vélez. Descendiente de Andrés Martínez, ilustre magistrado y periodista arequipeño, y de Toribio Pacheco y Rivero, el canciller del Dos de Mayo (1866).

Cursó estudios en la Universidad Nacional de San Agustín de Arequipa. Entre 1950 y 1951, fue profesor de Historia del Perú de cuarto de secundaria del Colegio La Salle de Arequipa.

Carrera periodística
Colaboró en el diario El Deber de Arequipa, a través del cual se mostró abiertamente hostil a la dictadura de Manuel A. Odría. Durante la Rebelión de Arequipa de 1950, movilizó a los universitarios en apoyo de la huelga de los estudiantes del Colegio Nacional de la Independencia Americana, levantamiento que fue severamente reprimido por las fuerzas del orden (13 de junio de 1950). Fue apresado y compartió celda con Arturo Villegas, su amigo y colega periodístico, siendo ambos liberados al día siguiente; en la noche, Villegas fue abatido de un balazo en la cabeza cuando formaba parte de una comitiva que se proponía dialogar con el alto mando militar, llevando la bandera blanca de parlamentario.

Se dedicó al periodismo, siendo editorialista del diario La Prensa de Lima, desde los años 1950 hasta el cierre del diario en 1983. Al lado de una pléyade de brillantes periodistas, como Juan Zegarra Russo, Luis Rey de Castro, Arturo Salazar Larraín, Patricio Ricketts Rey de Castro, entre otros. Todos ellos formados bajo la dirección de Pedro G. Beltrán.  Destacó por su agudo análisis político, por su prosa impecable y literaria, que complementaba con su amplio conocimiento de historia, derecho constitucional y literatura.

Continuando su lucha contra el odriísmo, en 1955 propuso, junto con otros jóvenes redactores de La Prensa (entre ellos Mario Miglio y Alfonso Grados Bertorini), lanzar un manifiesto en demanda del restablecimiento de la democracia, exigiendo la amnistía general, la derogatoria de la ley de seguridad interior, y la reforma del estatuto de elecciones. Él mismo redactó el manifiesto, que apareció el 20 de julio de 1955. La firmaron diversas personalidades de variada posición política y tuvo gran impacto en la opinión pública. Fue el primer paso que llevó al fin del Ochenio de Manuel Odría.

Vida política

Diputado (1967-1968)
Fue elegido diputado por Lima en las elecciones complementarias de 1967, por la Coalición APRA-UNO, obteniendo 332 548 votos, cerca del cincuenta por ciento de los sufragios válidos, desplazando así al candidato gobiernista Carlos Cueto Fernandini, de la Alianza AP-DC, que obtuvo 237 759 votos.

Durante el gobierno de Juan Velasco Alvarado fue deportado a Argentina, luego de consumarse el despojo al diario La Prensa (1974)

Diputado constituyente (1978-1980)
De vuelta al Perú, ya en el gobierno de Francisco Morales Bermúdez, fue elegido diputado constituyente para la Asamblea Constituyente de 1978-1979, por el APRA.

Diputado (1980-1985)
En las elecciones generales de 1980, fue reelegido diputado por Arequipa para el periodo 1980-1985. A fines de 1981, suspendió su militancia en el aprismo, en señal de protesta por la reincorporación al partido de Luis Felipe de las Casas, quien se había desempeñado, en Caracas, como embajador del gobierno militar de 1968-1980.

Senador (1985-1990)
En las elecciones generales de 1985 fue elegido senador en calidad de independiente, ganando la curul con 47 967 votos preferenciales para el periodo 1985-1990.

Apoyo a Vargas Llosa
En 1989 se sumó al Movimiento Libertad, que aliado con Acción Popular y el Partido Popular Cristiano, conformó el Fredemo, lanzando la candidatura del escritor Mario Vargas Llosa a la presidencia para las elecciones generales de 1990 . En las elecciones, Chirinos Soto postuló al Senado por el Fredemo, sin embargo, no resultó elegido al igual que el candidato presidencial.

Fue nombrado miembro de la Comisión Política del movimiento, y ejerció como asesor y vocero de Vargas Llosa, siendo principalmente requerido para temas jurídicos y constitucionales. Hizo desafortunadas declaraciones sobre el entonces candidato triunfador, Alberto Fujimori, a quien descalificó por ser peruano de primera generación e hijo de japoneses, señalando el hecho que no tuviera ningún antepasado peruano enterrado en suelo patrio.

Luego del triunfo de Fujimori y de su autogolpe de 1992, Chirinos Soto brindó su apoyo total a Alberto Fujimori, justificándolo con argumentos constitucionales y atacando a sus antiguos correligionarios de Libertad que se mostraban en contra.

Congresista constituyente (1992-1995)
En las elecciones constituyentes de 1992, fue elegido congresista constituyente por Renovación Nacional para el periodo parlamentario 1992-1995.

Durante su labor parlamentaria fue vicepresidente de la Comisión de Constitución y Reglamento y fue en este Congreso en el que se debatió la Constitución Política de 1993, actualmente vigente.

Congresista (1995-2000)
En las elecciones generales de 1995, fue elegido congresista por Renovación Nacional, partido liderado por Rafael Rey, obteniendo 12 149 votos para el periodo parlamentario 1995-2000.

En 1997, durante su labor parlamentaria, fue presidente de la Subcomisión Acusadora del Congreso contra los Magistrados del Tribunal Constitucional. Como tal, sustentó el pedido de destitución de tres miembros del Tribunal Constitucional, por supuesta infracción a la Constitución. Este hecho fue interpretado como una represalia contra esos miembros del TC; por haber votado contra la posibilidad de una segunda reelección de Fujimori en el 2000. Al negarse a validar la llamada «interpretación auténtica» de la Constitución.

Última participación en la política
Luego de culminar su periodo legislativo, Chirinos Soto decidió postular a la reelección para las elecciones generales del 2000 por la alianza electoral Perú 2000. Sin embargo, no resultó reelegido. Desde entonces, decidió retirarse de la política activa para dedicarse al dictado de conferencias y a la investigación histórica y literaria.

Fue condecorado por los Gobiernos de Brasil, Bolivia y España. Recibió la Orden El Sol del Perú en el grado de Gran Cruz.

Controversias

Vladivideo
En un vladivideo, se puede apreciar a Chirinos Soto reuniéndose con Vladimiro Montesinos en la Sala del SIN donde este le solicita a Montesinos un puesto preferente en la lista parlamentaria de Perú 2000 de Alberto Fujimori. Asimismo, sugiere que prefiere el número 13 argumentando que al haber sido usado antes por Susy Díaz será fácil de recordación.

En 2018, la excongresista Susy Díaz reveló que el fallecido constitucionalista le pidió que se abriera el saco en estado de ebriedad: «Él primero me exigió que me abriera el saco en los Pasos Perdidos. Lo empujé y corrí al hemiciclo».

Fallecimiento
Falleció el 28 de julio del 2007, a los 77 años, víctima de un paro cardíaco.

Publicaciones
 Actores en el drama del Perú y del mundo (1961 y 1967).
 Cuenta y balance de las elecciones de 1962. (1962). Editorial ALFA, Lima.
 El Perú frente a junio de 1962 (1962).  Ediciones DEL SOL, Lima.
 Nicolás de Piérola (1964)
 La guerra del Perú y España. Centenario del Combate del 2 de mayo (1966). Talleres Gráficos P. L. Villanueva, S.A. Lima.
 Perú y Ecuador (1968) Talleres Gráficos P. L. Villanueva, S.A. Lima.
 Cien días en campaña (1968) Talleres Gráficos P. L. Villanueva, S.A. Lima.
 Naturaleza-presidencial o parlamentaria de nuestro sistema de gobierno (1968) Fundación Bustamante de la Fuente, Manuel. Arequipa.
 César Vallejo. Poeta cristiano y metafísico (1969). Librería Editorial Juan Mejía Baca, Lima.
 Discursos políticos y parlamentarios (1969). Talleres Gráficos de la Editorial Amauta, Lima.
 El Septenato (1968-1975), en coautoría con Guido Chirinos Lizárez (1977). Talleres Editorial ALFA, Lima.
 Historia de la República (1977, 1982, 1985 y 1991). Historia republicana del Perú, de 1821 hasta la actualidad.
 La nueva constitución al alcance de todos (1980). Editorial Andina, Lima.
 Mis memorias (2005), en cien páginas.

Historia de la República
Aunque sin ser historiador de oficio, su Historia de la República ha ganado prestigio y concitado el interés de los historiadores, en especial del periodo que empieza en 1930, donde, a decir del mismo autor, tiene como fuente directa el testimonio de los protagonistas, e incluso de él mismo, ya que fue participante, de alguna u otra manera, del acontecer político desde 1948.

La primera edición de la obra data de 1977, en un tomo (Editorial Andina). Luego vino una segunda edición, en 1982, también en un tomo (Editorial Minerva). En 1985 apareció la tercera edición, en dos tomos: I (1821-1930) y II (1930-1985); actualizada y ampliada con numerosos apéndices (AFA Editores Importadores S.A). Y finalmente, la última edición, de 1991, en tres tomos: I (1821-1883); II (1883-1968); y III (1968-1991). Esta es una edición más pulcra en cuanto a formato, impresa en Bogotá (Editorial A.Ch. Editores S.A.).

Genealogía

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Enrique Chirinos Soto: "Sucumbí a la tentación" . Perú 21, 2005.

Alumnado de la Universidad Nacional de San Agustín
Escritores de Perú
Escritores en español del siglo XX
Diputados constituyentes de Perú 1978-1980
Diputados de Perú 1963-1968
Diputados de Perú 1980-1985
Diputados por Arequipa
Historiadores de Perú
Miembros del Partido Aprista Peruano
Senadores de Perú 1985-1990
Congresistas constituyentes de Perú (1992-1995)
Congresistas de Perú 1995-2000
Periodistas de Perú

Enrique Chirinos Soto


Jurassic Park III este un film științifico-fantastic de aventură american din 2001, regizat de Joe Johnston. Este al treilea film din seria cinematografică Jurassic Park și are în rolurile principale pe Sam Neill, William H. Macy, Téa Leoni, Alessandro Nivola, Trevor Morgan și Michael Jeter. Este primul film din serie care să nu fie regizat de Steven Spielberg sau bazat pe o carte scrisă de Michael Crichton (deși numeroase scene au fost preluate din cărțile Jurassic Park și Lumea pierdută ale lui Crichton). Acțiunea filmului se petrece pe Isla Sorna, de pe coasta pacifică a Americii Centrale, insula pe care s-au petrecut evenimentele din al doilea film, unde un cuplu divorțat îl păcălește pe Dr. Alan Grant să-i însoțească pe insulă pentru a-i ajuta să-și găsească copilul dispărut.

După succesul filmului Jurassic Park regizat de Spielberg, Joe Johnston și-a manifestat interesul de a regiza un sequel. Spielberg i-a acordat lui Johnston ocazia de a regiza un al treilea film din serie, dacă se va face vreodată unul. În ciuda recenziilor mixte primite din partea criticilor, filmul a înregistrat un succes comercial, având încasări de 368 milioane de dolari la nivel mondial.

Subiect

Ben Hildebrand și Eric Kirby, în vârstă de 12 ani, fac parasailing în apele din apropiere de Isla Sorna. O creatură necunoscută atacă și ucide echipajul bărcii, forțându-l pe Ben să detașeze cablurile iar el și Eric zboară spre insulă. Pe continent, Dr. Alan Grant a devenit celebru după implicarea sa în Jurassic Park, în vreme ce Ellie Sattler e căsătorită și are doi copii. Grant discută cu Sattler cum raptorii erau mult mai inteligenți decât s-a crezut până atunci. La un sit, Billy Brennan, asistentul lui Grant, demonstrează cum poate utiliza o imprimantă 3D pentru a reproduce laringele unui Velociraptor.

Paul și Amanda Kirby, un cuplu aparent bogat, oferă să finanțeze cercetările lui Grant în schimbul oferirii unui tur aerian al insulei Isla Sorna. Deși inițial este suspicios cu privire la intențiile lor reale, Grant este disperat să obțină finanțare și acceptă cu reticiență oferta. Zboară acolo împreună cu soții Kirby, Billy și asociații mercenari ai soților Kirby, Udesky, Cooper și pilotul Nash. Pe avion, Grant descoperă că soții Kirby intenționează să aterizeze pe insulă. Când Grant se opune, este lovit de Cooper și se trezește când aude că Amanda folosește un megafon. Asta atrage un Spinosaurus, care îi devorează pe Cooper și Nash. Obstrucționarea pistei de către dinozaur face ca avionul să se prăbușească în pădure. Fugind, supraviețuitorii scapă de Spinosaurus doar pentru a da peste un Tyrannosaurus. Spinosaurus se întoarce, dar grupul scapă în timp ce cei doi prădători se luptă. Spinosaurus mușcă gâtul lui T. rex și îl omoară.

Grant, cerând adevărul din partea soților Kirby, află că aceștia sunt de fapt un cuplu divorțat de clasă mijlocie care își caută fiul Eric și pe Ben, prietenul Amandei, dispăruți pe insulă de opt săptămâni. Mai târziu, grupul descoperă parașuta de care este atașat cadavrul lui Ben după care dau peste un cuib de raptori. Descoperă o bază InGen abandonată unde Amanda este ambuscată de un raptor. Grupul reușește să îl prindă într-o capcană, dar evadează și își cheamă restul haitei. Grupul dă peste o turmă de Corythosaurus și Parasaurolophus, provocând o strechea ce îi separă pe Grant și Udesky de restul grupului. Grant găsește rucsacul lui Billy în vreme ce Udesky este lăsat abia în viață pe pământ de raptori, care pregătesc o capcană pentru a-i atrage pe ceilalți din copacul în care au urcat. Amanda este aproape omorâtă de raptori când încearcă să coboare pentru a-l salva pe Udesky și, la eșecul capcanei lor, raptorii îl omoară pe Udesky.

Grant suspectează că raptorii caută ceva după ce observă doi dintre aceștia comunicând. Devine ambuscat și încolțit de raptori dar este salvat de Eric, care a supraviețuit într-un camion răsturnat. În ziua următoare, Grant și Eric aud telefonul prin satelit al lui Paul și sunt reuniți cu soții Kirby și Billy. Paul explică că i-a dat telefonul lui Nash înainte de a fi devorat, înainte ca grupul să fie atacat de Spinosaurus. După ce grupul scapă, Grant află că Billy a furat două ouă de raptori să le folosească pentru finanțare, lucru care a provocat atacul raptorilor. Decide să păstreze ouăle pentru a asigura supraviețuirea grupului. Grupul intră fără să știe într-o crescătorie folosită pentru adăpostirea de Pteranodon, care atacă grupul și zboară împreună cu Eric. Billy îl salvează pe Eric folosind parașuta lui Ben, dar este atacat și aparent ucis de Pteranodon. Restul grupului scapă din crescătorie, lăsând neintenționat ușa deschisă. Își fac drum pe râu folosind o barcă.

În acea noapte aud telefonul care este îngropat în fecale de Spinosaurus sunând și îl recuperează. În timp ce plouă, Grant încearcă să o contacteze pe Sattler, dar Spinosaurus atacă barca. Grant aprinde combustibilul bărcii și îl arde pe Spinosaurus, făcându-l să fugă. În ziua următoare grupul își face drum către țărm, dar sunt înconjurați de raptori. Ouăle sunt înconjurate de raptori iar Grant folosește laringele reprodus pentru a-i deruta pe raptori, care pleacă cu ouăle. Grupul fuge spre coastă și află că Sattler a chemat U.S. Marine Corps și U.S. Navy pentru a-i salva. Află că Billy, care a fost grav vătămat, este încă în viață. În timp ce părăsesc insula, îi văd pe Pteranodon zburând liberi iar Grant șoptește că "caută noi locuri de cuibărit".

Distribuție

 Sam Neill - Dr. Alan Grant
 William H. Macy - Paul Kirby
 Téa Leoni - Amanda Kirby
 Alessandro Nivola - Billy Brennan
 Trevor Morgan - Eric Kirby
 Michael Jeter - Udesky
 John Diehl - Cooper
 Bruce A. Young - Nash
 Laura Dern - Ellie Sattler
 Taylor Nichols - Mark
 Mark Harelik - Ben Hildebrand

Creaturi în film

Spre deosebire de filmele precedente, Spinosaurus este considerat principalul antagonist în film. Johnston a declarat: "Mulți dinozauri au o siluetă asemănătoare cu a lui T-Rex... iar noi doream ca spectatorii să recunoască instantaneu asta ca fiind altceva." Silueta Spinosaurus-ului se află și pe afișul filmului, lunând locul lui Tyrannosaurus de pe afișele celor două filme precedente. Baryonyx a fost inițial considerat pentru rolul de antagonist iar primele afișe conceptuale îl prezintă ca atare. În timpul filmului, Billy interpretează că animalul întâlnit este un Baryonyx sau un Suchomimus, dar Dr. Grant îl corectează pe baza dimensiunii.

Datorită descoperirilor și teoriilor noi din domeniul paleontologiei, anumiți dinozauri sunt reprezentați diferit comparativ cu filmele precedente. Descoperirile ce sugerează că Velociraptor aveau pene au determinat adăugarea unor structuri asemănătoare penelor pe capul și gâtul masculilor în film. "Am găsit dovezi Velociraptorii aveau pene sau structuri asemănătoare penelor și am incorporat acest lucru în noul aspect al raptorilor", a declarat paleontologul Jack Horner, consultantul tehnic al filmului.

Spielberg a insistat ca Johnston să utilizeze Pteranodoni, care au fost eliminați din filmele precedente din considerente bugetare. O reptilă acvatică a fost inclusă în prima schiță, dar a fost ulterior eliminată din scenariu. Efectele speciale utilizate pentru dinozauri au fost o combinație de animatronice cu CGI. Următoarele creaturi apar în film:

 Ankylosaurus
 Brachiosaurus
 Ceratosaurus
 Compsognathus
 Corythosaurus
 Parasaurolophus
 Pteranodon
 Spinosaurus
 Stegosaurus
 Triceratops
 Tyrannosaurus
 Velociraptor

Producție

Origini

Joe Johnston a fost interesat să regizeze un sequel al filmului Jurassic Park și l-a contactat pe Spielberg, un prieten de-al său, cu privire la proiect. Deși Spielberg dorea să regizeze primul sequel, a fost de acord ca Johnston să regizeze un al treilea film, dacă se va face vreodată unul. Al doilea film, intitulat Lumea pierdută: Jurassic Park, a inclus secvența în care un Tyrannosaurus hoinărește liber prin San Diego. Spielberg dorea inițial ca această secvență să fie inclusă în al treilea film, dar a decis să-l includă în al doilea când a realizat că probabil nu va mai regiza vreodată un film în serie. După lansarea celui de-al doilea film în mai 1997, Spielberg era ocupat cu alte proiecte și a fost întrebat despre posibilitatea unui al treilea film Jurassic Park. El a răspuns: "Mi-ar da o durere de cap uriașă doar dacă m-aș gândi la asta."

Pre-producție

Universal Pictures a anunțat filmul pe 29 iunie 1998, cu Spielberg în calitate de producător. Michael Crichton urma să colaboreze cu Spielberg pentru a crea o poveste și pentru a scrie scenariul. Filmul urma să fie lansat în vara anului 2000. Spielberg a venit inițial cu ideea unui subiect care îl implica pe Dr. Alan Grant, descoperit pe una din insulele InGen. Conform lui Johnston, "S-ar fi strecurat, deoarece nu i s-a permis accesul, și ar fi trăit în copaci asemenea lui Robinson Crusoe. Dar eu nu mi l-aș fi închipuit pe acest om întorcându-se pe vreo insulă populată de dinozauri după evenimentele din primul film."

În iunie 1999 Craig Rosenberg a început să scrie prima schiță a scenariului, care implica un grup de adolescenți izolați pe Isla Sorna. Johnston a fost anunțat ca regizor în august 1999, cu Rosenberg încă atașat proiectului. Producția urma să înceapă în prima parte a anului 2000. Scenariul cu adolescenți al lui Rosenberg a fost respins în septembrie 1999. Deși Johnston credea că nu este "un scenariu scris rău", a mai declarat că "semăna cu un episod prost din Prietenii tăi". Până în decembrie 1999 au fost angajați noi scenariști pentru a scrie o poveste mai bună.

Al doilea scenariu implica un Pteranodon care evadează de pe Isla Sorna și cauzează o serie de omoruri misterioase pe continent. Acest caz urma să fie investigat de un grup condus de Alan Grant. Grupul lui Grant aterizează forțat pe insulă în vreme ce un alt grup efectua o investigație pe continent. Secvența cu crescătoria și laboratorul erau inițial mult mai lungi și complexe, incluzând un Velociraptor ce pătrunde pe furiș în crescătorie în timp ce grupul petrecea noaptea acolo. Au fost construite platouri și au fost elaborate costume pentru această versiune.

În februarie 2000 s-a anunțat că filmările vor demara la sfârșitul lunii în Noua Zeelandă, unde trebuiau inițial filmate scenele pentru Lumea pierdută: Jurassic Park. În martie 2000 a fost ales Maui, Hawaii în locul Noii Zeelande. Sam Neill a semnat pentru proiect în iunie 2000, filmările urmau să înceapă în august 2000 și să se întindă pe 18 săptămâni, filmul urmând să fie lansat în iulie 2001. Macy a refuzat inițial rolul din cauza suprapunerilor cu filmările la un alt proiect. Trevor Morgan și Téa Leoni au fost distribuiți în august 2000. În timpul pre-producției artiștii au creat o serie de materiale promoționale pentru film ce includeau titluri de lucru precum Jurassic Park: Extinction și Jurassic Park: Breakout.

Cu cinci săptămâni înainte de începerea filmărilor, scenariul a fost respins atât de Spielberg cât și de Johnston deoarece nu erau mulțumiți; Johnston considera că povestea este prea complicată. Până la acel moment au fost investite deja 18 milioane de dolari în proiect. Scenariul cu misiunea de salvare sugerat de David Koepp a fost folosit în schimb. Alexander Payne și Jim Taylor au început să rescrie scenariul în iulie 2000.

Filmări

Johnston a declarat că scenariu nu a fost niciodată finalizat în timpul filmărilor: "Am turnat pagini care ulterior au mers în scenariu final, dar nu aveam un document". Filmările au început în august 2000 în Hawaii. Macy, comentând cu privire la ritmul lent de filmare a scenariului, a spus "filmam un sfert de pagina -- în unele zile, o optime de pagină. Și asta într-o zi de 12 ore."

Filmările au continuat în Oahu până pe 9 septembrie. Materialul aerian al dealurilor Țărmului Nordic din Molokai a fost turnat în următoarele două zile, urmată de o săptămână de fimări în Kauai. Filmările în Hawaii au fost finalizate pe 20 septembrie 2000. Producția s-a mutat apoi în California. Scene au fost turnate la Occidental College din Los Angeles pe 10 octombrie 2000.

Au fost turnate alte scene la Central Bay Studios din Los Angeles la finalul lunii octombrie. Alte locații de filmare din California au inclus South Pasadena și o carieră de piatră din Irwindale. Au avut loc filmări și pe platourile Universal Studios din Los Angeles. Producția s-a mutat din nou în Hawaii în ianuarie 2001 pentru a turna finalul filmului, care încă nu era scris în timpul filmărilor anterioare în Hawaii.

Povestea conține scene minore din cărțile Jurassic Park și Lumea pierdută ale lui Crichton care nu au fost utilizate în ecranizări, cum ar fi crescătoria de Pteranodon și utilizarea unei bărci. Apariția scurtă a actriței Laura Dern a fost filmată într-o singură zi. Într-o schiță precedentă a scenariului, Neill și Dern formau un cuplu aflat în curs de despărțire. Johnston a declarat: "Nu mai voiam să îi vad ca un cuplu. Pe de-o parte, nu cred că par a fi un cuplu. Ar fi incomod să-i vedem încă împreună. Iar Laura Dern nu pare să fi îmbătrânit în ultimii 15 ani." Cea mai lungă formă brută a filmului avea o durată de 96 de minute, fără generic. Conform lui Johnston, "Am pierdut probabil 8 minute, deci nu a fost niciodată așa lung".

Muzică

Deoarece John Williams era ocupat cu muzica filmului Inteligență artificială al lui Spielberg, l-a recomandat pe Don Davis să compună muzica pentru Jurassic Park III. Temele originale ale lui Williams au fost integrate în coloana sonoră împreună cu teme noi, cum ar fi una pentru Spinosaurus care se axa pe sunete joase, cu tromboni, tube și timpane. Lupta dintre Spinosaurus și Tyrannosaurus, pe care Davis a comparat-o cu lupta dintre King Kong și Tyrannosaurus din filmul King Kong (1933), avea o juxtapunere dintre tema pentru Spinosaurus și tema pentru T. Rex compusă de Williams. In addition, "Big Hat, No Cattle", a song by Randy Newman, was used in a restaurant scene.

Lansare

Jurassic Park III a avut premiera la Universal Amphitheater din Los Angeles pe 16 iulie 2001, urmată două zile mai târziu de o lansare în Statele Unite și în alte țări. Filmul a avut încasări de 181,171,875 dolari în Statele Unite și 368,780,809 dolari la nivel mondial, fiind al optulea cel mai de succes film al anului în toată lumea, dar și filmul din seria Jurassic Park cu cele mai slabe rezultate financiare. A fost lansat pe VHS și DVD pe 11 decembrie 2001. A fost relansat cu cele două filme precedente în decembrie 2001 sub colecția Jurassic Park Trilogy și în noiembrie 2005 ca parte a colecției Jurassic Park Adventure Pack. În 2011 a fost lansat pe Blu-ray ca parte a colecției Jurassic Park Ultimate Trilogy. Coloana sonoră a fost lansată în iulie 2001.

Receptare

Filmul a avut parte de o receptare mixtă atât din partea criticilor, cât și din partea fanilor. Are un scor de 50% pe Rotten Tomatoes bazat pe 163 de recenzii, cu un scor mediu de 5.2/10. Consimțământul site-ului afirmă: "Jurassic Park III este mai întunecat și mai rapid decât predecesorii săi, dar asta nu compensează pentru declinul creativ continuu al francizei". Are un scor de 42 din 100 pe Metacritic, ceea ce înseamnă "recenzii mixte sau medii".. Pe ambele site-uri, este filmul din seria Jurassic Park cu cel mai slab scor. La nivelul anului 2002, Crichton a declarat că el nu a văzut niciodată filmul.

Premii și nominalizări

Referințe

Filme din 2001
Filme Amblin Entertainment
Filme cu dinozauri
Filme regizate de Joe Johnston
Filme SF din anii 2000
Filme de aventură americane
Filme turnate în Hawaii
Filme Universal Pictures
Jurassic Park

Jurassic Park III


Candace Robb (født 1950) er en amerikansk forfatter af historiske romaner. Hendes bøger foregår i middelalderens  England. Hun har også skrevet to bøger under pseudonymet Emma Campion. Robb har studeret og forsket i middelalderhistorie i mange år, og har en en ph.d i middelalder- og angelsaksisk litteratur. Hun deler sin tid mellem Seattle og Storbritannien, og bruger ofte tid i Skotland og York hvor hun laver research til sine bøger. Hendes romaner om bueskytten og spionen Owen Archer er oversat til dansk,

Romaner om Owen Archer
 The Apothecary Rose (1993) (Dansk: Apotekerrosen)
 The Lady Chapel (1994) (Dansk: Vor Frues Kapel)
 The Nun's Tale (1995) (Dansk: Nonnens fortælling)
 The King's Bishop (1996) (Dansk: En brik i kongens Spil)
 The Riddle of St. Leonard's (1997) (Dansk: En forpested tid)
 A Gift of Sanctuary (1998) (Dansk: Asylets velsignelse)
 A Spy for the Redeemer (2002) (Dansk: Spion for Frelseren)
 The Cross-Legged Knight (2002) (Dansk: Ridderen med de korslagte ben)
 The Guilt of Innocents (2007) (Dansk: De uskyldiges brøde)
 A Vigil of Spies (2008) (Dansk: Spionernes nattevagt)
 A Conspiracy of Wolves (2019)

Romaner om Margaret Kerr
 A Trust Betrayed (2000)
 The Fire in the Flint (2003)
 A Cruel Courtship (2004)

Romaner om Kate Clifford
 The Service of the Dead (2016)
 A Twisted Vengeance (2017)
 A Murdered Peace (2018)

Som Emma Campion
 The King's Mistress (2010)
 A Triple Knot (2014)

Noter

Krimiforfattere fra USA

Candace Robb


Les élections sénatoriales françaises de 1903 se déroulent le  et ont pour but de renouveler la série A du Sénat et quatre sièges vacants.

Contexte
Les élections municipales de 1900 ont marqué l'élection de beaucoup de nationalistes à Paris et dans le département de la Seine, mais leurs mandats ne sont pas à renouveler en 1903. En revanche, ceux qui sont à renouveler cette année comprennent un certain nombreux de radicaux et de radicaux-socialistes et socialistes, et les républicains modérés se maintiennent.

La campagne de 1903 est la première qui fait affronter réellement le Bloc des gauches avec les autres groupes et le ministre de l'Intérieur et président du Conseil, Émile Combes a décidé de faire diviser en deux groupes les candidats pour les préfets entre membre du Bloc des gauches et les autres. Les réflexes républicains, se retirer au second tour derrière un républicain contre un nationaliste ou un monarchiste, ne sont plus automatiques. Les plus anciens républicains, rejetés sur la droite après l'affaire Dreyfus continuent de se présenter comme des républicains en faisant appel à leur longue histoire politique mais aussi l'ancienne place des notables, malgré les changements récents qui effacent ce rôle.

Les épisodes récents de l'histoire contemporaine sont eux aussi au cœur de la campagne sénatoriale. Dans les Vosges, les comités républicains démocratiques, du Bloc des gauches, publient un manifeste où ils opposent les deux figures principales de la politique vosgienne,  et Jules Méline qui, . Dans l'Aveyron, le sortant Émile Monsservin accuse le cabinet Combes :

Résultats

Finalement ce sont les candidats radicaux qui obtiennent une nette victoire, alors qu'aucun socialiste n'entre au Sénat et que les nationalistes n'ont que peu progressé. Émile Combes, candidat à sa reconduction en Charente-Inférieure, caricaturé de manière vigoureuse par l'opposition, est très populaire comme le montrent les multiples lettres de félicitations pour sa politique, 10 661 au total dont 4 740 émanent de conseils municipaux. Cela montre une véritable adhésion à sa politique. Combes est réélu en Charente-Inférieure, mais il est aussi choisi en Corse par 619 voix sur 770.

Notes et références

Élections sénatoriales françaises de 1903


Byen ved verdens ende er en dansk dokumentarfilm fra 2011, der er instrueret af Sarah Gavron.

Handling
Filmen er et vittigt, overraskende og meget positivt portræt af en isoleret landsby i Grønland bestående af 59 mennesker og 100 slædehunde, som det lykkes at overleve mod alle odds.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2011

Dokumentarfilm fra Danmark
Film om Grønland

Byen ved verdens ende


An Calamagrostis scaberula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Richard Swallen. An Calamagrostis scaberula in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis scaberula


Pyrola alboreticulata er tegund blómplantna af lyngætt. Hún er ættað frá Tævan.

Tilvísanir

Lyngætt

Pyrola alboreticulata


Vepsä peut signifier:

Toponymes
 Vepsä, Langue finnoise de la baltique
 Vepsä, village du Raïon de Lomonossov
 Vepsä, village de Kuhmo
 Vepsä, village de  Tohmajärvi
 Vepsä, île et quartier de Turku
 Vepsä,  village et quartier d'Oulu

Patronymes
 Kari Vepsä (s. 1952), musicien
 Ritva Vepsä (1941–2016), actrice

Vepsä


Heinrich Alfred Schmid (* 19. Juli 1863 in Basel; † 1. April 1951 ebenda) war ein Schweizer Kunsthistoriker.

Leben
Der gebürtige Basler Heinrich Alfred Schmid widmete sich nach abgelegter Matura den Studien der Protestantischen Theologie sowie der Geschichte der Philosophie an den Universitäten Basel, Berlin und Göttingen. Nachdem er 1886 in Basel das theologische Staatsexamen absolviert hatte, wandte er sich dem Studium der Kunstgeschichte an der Ludwig-Maximilians-Universität München zu, das er dort 1888 mit dem Erwerb des akademischen Grades eines Dr. phil. abschloss.

Heinrich Alfred Schmid trat im gleichen Jahr eine Stelle als Hilfsarbeiter bei der von Berthold Riehl geleiteten Inventarisierung der Kunstdenkmäler Bayerns an, die er bis 1891 innehatte. 1892 habilitierte er sich als Privatdozent für das Fach Kunstgeschichte an der Julius-Maximilians-Universität Würzburg, 1896 wechselte er in gleicher Stellung an die Friedrich-Wilhelms-Universität nach Berlin. 1901 übernahm in der Nachfolge Heinrich Wölfflins die ausserordentliche Professur der Kunstgeschichte an der Universität Basel, 1904 folgte er einem Ruf in gleicher Stellung an der Deutschen Karl-Ferdinands-Universität Prag. 1912 nahm er ein Angebot für den Lehrstuhl für Kunstgeschichte an der Georg-August-Universität Göttingen an, den er bis 1918 innehielt.

1919 kehrte er endgültig nach Basel zurück, dort hatte er bis zu seiner Emeritierung 1937 die ordentliche Professur der Kunstgeschichte inne. Zusätzlich wirkte er von 1919 bis 1925 als Konservator der Basler Öffentlichen Kunstsammlungen. 1919 wurde er zum korrespondierenden Mitglied der Göttinger Akademie der Wissenschaften gewählt. Heinrich Alfred Schmids Gesammelte kunsthistorische Schriften erschienen 1933.

Weitere Schriften (Auswahl)
 Forschungen über Hans Burgkmair: Maler von Augsburg. Dissertation. R. Oldenbourg, 1888.
 Arnold Böcklin: sein Leben und sein Schaffen. 1901.
 Die Gemälde und Zeichnungen von Matthias Grünewald. Verlag von W. Heinrich, 1911.
 Deutsche und deutschschweizerische Kunst: Vortrag gehalten in Basel 1916, Finckh, 1917.
 Die Werke Hans Holbeins in Basel. In: Oeffentliche Kunstsammlung Basel: Kleiner Führer. Bd. 2. B. Schwabe, 1930.
 Kunstsammlungen, Kunstwissenschaft und Kunstunterricht: Rektoratsprogramm der Universität Basel für das Jahr 1935. F. Reinhardt, 1935.
 Die Wandgemälde im Festsaal des Klosters St. Georgen in Stein am Rhein aus den Jahren 1515/16: Mit 62 Bildern. Huber, 1936.

Literatur
 Gerhard Lüdtke, Werner Schuder, Joseph Kürschner (Hrsg.): Kürschners Deutscher Gelehrten-Kalender 1928/29. 3. Ausg. De Gruyter, Berlin 1929, ISBN 3-11107168-5, S. 2093.
 Zur Erinnerung an Prof. Dr. Heinrich Alfred Schmid: Geboren am 19. Juli 1863, gestorben am 1. April 1951. Haupt, 1951.
 Walther Killy, Rudolf Vierhaus (Hrsg.): Deutsche Biographische Enzyklopädie. Band 8. K. G. Saur Verlag, München 1996, ISBN 3-598-23163-6, S. 702.

Einzelnachweise

Kunsthistoriker
Sachbuchautor
Hochschullehrer (Julius-Maximilians-Universität Würzburg)
Hochschullehrer (Humboldt-Universität zu Berlin)
Hochschullehrer (Universität Basel)
Hochschullehrer (Karl-Ferdinands-Universität Prag)
Hochschullehrer (Georg-August-Universität Göttingen)
Mitglied der Niedersächsischen Akademie der Wissenschaften zu Göttingen
Schweizer
Geboren 1863
Gestorben 1951
Mann

Heinrich Alfred Schmid


أبو الحسن الحوفي (358 - 430 هـ / 968 - 1038م) هو أبو الحسن على بن إبراهيم بنِ سعيد بنِ يوسف الحوفي الشبراوي إمام فاضل و عالم بالنحو والتفسير في عهد الدولة الفاطمية.

نشأته

ولد عام 358 هـ الموافق 968م في قرية شبرا النخلة التابعة لمدينة بلبيس بمصر. وهو أول من طرق الباب في علوم القرآن، وأول من درّس بالأزهر الشريف بعد إنشائه بخمسين عاماً في الدولة الفاطمية.

علمه

أخذ عن أكبر شيوخ اللغة العربية في عصره وهو الحافظ أبي بكر محمد بن على بن أحمد الأدفويِ صاحب أبي جعفر النحاس صاحب الناسخ والمنسوخ وغيرها من المصنفات النافعة في القراءات والتفسير وعلوم العربية وغيرها. روى عن الحسن بن رشيق العسكريِ من المحدثين وهو من رواة كتاب السنن الصغير المجتبى للنسائي. تخرج على يده الكثير من المصريين وكثير من طلاب العلم الأندلسين من المغاربة، ومن أصحابه إسماعيل بن خلف، أبو طاهر الصقلي المقرئ.

مصنفاته

 له تفسير جيد موسوم بـ البرهان في تفسير القرآن في عشر مجلدات. وقال ياقوت الحموي: بلغني أنه في ثلاثين مجلداً بخط دقيق، وذكره الحافظ الذهبي في ترجمته في سير أعلام النبلاء، والحافظ ابن كثير، وياقوت، والسيوطي، والأدنروي، والداودي. وقد نهل منه من أتى بعده من المفسرين كالقرطبيِّ وابنِ كثير، وأكثر عنه النقل الحافظ ابن حجر في فتح الباري شرح صحيح البخاري.
 كتاب في إعراب القرآن موسوم بـ ((البرهان في إعراب القرآن))
 كتاب الإرشاد لطريق خير العباد والعباد: ذكره إسماعيل البغدادي الباباني في إيضاح المكنون.
 كتاب موارد الانبياء: ذكره إسماعيل باشا في الإيضاح.
 كتاب في تربية الأولاد، وكتب أخرى.

وفاته

مات في ذي الحجة سنة 430 هـ.

المراجع

 الداودي طبقات المفسرين- طبعة بيروت رقم الترجمة (332) ص 388.
 تاريخ الحضارة الإسلامية (تربية وتعليم) ص 103\104. محمد سعيد الشعفي وآخرون
 تذكرة الحفاظ للذهبيِ [3 /856]
 النجوم الزاهرة لجمال الدين يوسف بن تغري بردي [3/315]
 كشف الظنون عن أسامي الكتب والفنون لحاجي خليفة الشهير بكاتب جلبي [1 /81، 241، 446 ]
 شذرات الذهب لابن العماد الحنبليِ [2 /370]
 الأعلام لخير الدين الزِركليِ [4 /250]
 معجم المؤلفين لكحالة [7/5]
 سير أعلام النبلاء [17 /521 ـ 522]

مواليد 968
علماء مسلمون في القرن 4 هـ
لغويون عرب في القرون الوسطى
مفسرون في القرن 5 هـ
نحاة المدرسة المصرية الشامية
نحاة عرب
نحاة في القرن 4 هـ
نحاة في القرن 5 هـ
وفيات 430 هـ
مواليد 358 هـ
وفيات 1038

أبو الحسن الحوفي


Die presbyterianische Andreaskirche liegt 500 m südwestlich der Jerusalemer Altstadt am nördlichen Teil des sogenannten Bibelhügels. Sie wurde als Mahnmal für die vielen gefallenen schottischen Soldaten des Ersten Weltkrieges gegen das Osmanische Reich erbaut und gehört zur Kirche von Schottland.

Geschichte
Um den vielen gefallenen Schotten des Ersten Weltkrieges gegen die Türkei, die zur Befreiung Palästinas wesentlichen Anteil hatten, ein Denkmal zu setzen, wurde nach einer Idee des Edinburgher Reeders und Kirchenältestem Ninian Hill der Bau einer Kirche initiiert.
Feldmarschall Lord Allenby legte am 7. Mai 1927 den Grundstein, die Einweihung erfolgte 1930, der erste Pfarrer war Ninian Hill.
Das Britische Mandat in Palästina dauerte bis 1948, in dieser Zeit stieg die Zahl der stationierten Schotten an, die in der Verwaltung und als Soldaten Dienst versahen. Nach der Mandatszeit verringerte sich deren Zahl drastisch.
Nach 1948 lag die Kirche mehrmals in der Frontlinie, um die Kirche herum tobten teils schwere Kämpfe, die auch an der Kirche nicht spurlos vorbeigingen und noch heute zu sehen sind. Der Pfarrer William Clark Kerr blieb während dieser Kämpfe in der Kirche, läutete die Glocken und feierte den Gottesdienst. Durch die Teilung Jerusalems blieb die Kirche lange Zeit vom Christlichen Viertel der Altstadt abgeschnitten.

Bedeutung
Die Sankt-Andreas-Kirche gehört zur Kirche von Schottland.
Durch die steigende Zahl an christlichen Pilgern und Besuchern und der guten Lage an der Skyline von Jerusalem wurde dem Bedarf entsprechend ein Gästehaus eingerichtet.
Die Schottische Kirche betreut nicht nur die Pilger, sie stellt sich den aktuellen Problemen der Region und unterstützt das Zusammenleben der unterschiedlichen Bevölkerungsgruppen.

Galerie

Weblinks

 Geschichte der Andreaskirche (englisch)

Kirchengebäude in Jerusalem
Erbaut in den 1920er Jahren
Reformiertentum im Vereinigten Königreich
Israel
Jerusalem
Britisch-israelische Beziehungen
Kirchengebäude in Asien

Andreaskirche (Jerusalem)


A kill is a body of water, most commonly a creek, but also a tidal inlet, river, strait, or arm of the sea. The term is derived from the Middle Dutch kille (kil in modern Dutch), meaning "riverbed" or "water channel". It is found in areas of Dutch influence in the Netherlands' former North American colony of New Netherland, primarily the Hudson and Delaware Valleys.

Examples of the freestanding use of "kill" are:
Anthony Kill, in Saratoga County, New York which flows from Round Lake through the city of Mechanicville into the Hudson River.
Arthur Kill and Kill Van Kull, both separating Staten Island, New York from New Jersey
Batten Kill, Vermont and New York
Bronx Kill between the Bronx and Randalls Island
Fresh Kills, New York
Normans Kill, an upper Hudson River tributary near Albany, New York
Poesten Kill, a creek near Troy, New York
Wynants Kill, another creek near Troy, New York
West Kill, a creek in Greene County, New York
West Kill, New York

"Kill" is also joined with a noun to create a composite name for a place or body of water:
Catskill, New York
Catskill Mountains, New York
Catskill Creek which flows from the Catskill Mountains, New York to the Hudson River.
Cobleskill, New York
Cresskill, New Jersey
Fishkill, New York
Kaaterskill Clove, a deep gorge, or valley, in New York's eastern Catskill Mountains
Kaaterskill Creek, a tributary of Catskill Creek
Kaaterskill Falls
Kaaterskill High Peak, one of the Catskill Mountains
Peekskill, New York
Poestenkill, New York
Schuylkill River, Pennsylvania
Raymondskill Falls, Pennsylvania
Wallkill, New York
Wynantskill, New York

The single 'l' spelling of 'kil' is the norm in modern Dutch geographical names, e.g. Dordtsche Kil, Sluiskil, or Kil van Hurwenen.  It can occasionally be found in North America.

References

Bodies of water

Kill (body of water)


مدينة أوشاوا  تقع في إقليم أونتاريو بكندا
ويبلغ عدد سكانها 139,051 نسمة.

بقيت أوشاوا مدينة آمنة، ذات سكان ودودين ومحبين للبيئة وذلك على الرغم من التطور الصناعي السريع والنمو السكاني المديني الذي يضمن مستوى معيشة عالي بشكل متواصل.

في هذه المدينة المكونة من جوار يحلو السكن معه بكلفة سكن منخفضة نسبيا حيث يستمتع القاطنون بمجال واسع من الأنشطة الترفيهية وبجميع مزايا المدن الكبرى التي تقدمها تورنتو. كواحدة من أكبر مراكز تصنيع الآليات في كندا، فإن العاملين في أوشاوا لديهم المهارة المناسبة لمجال المعامل مهما كانت الصناعة.

مزاياها
 تبعد عن مدينة تورنتو عاصمة إقليم أونتاريو وأكبر مدنه عشرين دقيقة فقط.
 شبكات نقل متطوره جدا: ميناء بحري، إمكانية شحن بالقطارات، مطار محلي.
 المركز الرئيسي في كندا لشركة جنرال موتورز.

صور من المدينة

أعلام

 صموئيل ماكلولين
 إميلي باتي
 أ. جيه. كوك
 غوس بودنار
 ألبرت ووكر
 تومي توماس
 جيمس نيل
 دونالد جاكسون
 شالوم هارلو
 توماس نيكلسون جيبس

مراجع

وصلات خارجية

موقع مدينة أوشاوا الرسمي

أماكن مأهولة في بحيرة أونتاريو في كندا
مدن أونتاريو

أوشاوا


Petriés, en , est un village du dème de Kými-Alivéri, sur l'île d'Eubée, en Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population de Petriés compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Localité dans le dème de Kými-Alivéri
Village en Grèce

Petriés


La Torre de Casa Botigué, también conocida como Torre de Casa Moliné, es uno de los edificios más interesantes de la localidad de Plan. Municipio ubicado en el Valle de Chistau, la Comarca de Sobrarbe, provincia de Huesca.

Descripción
Se trata de una elevada torre de planta cuadrada que se adosa a una vivienda de levantada con posterioridad  y que parece no tener vinculación constructiva, salvo la puerta de acceso que une la planta calle de la casa con el primer piso de la torre.

La torre se levanta en mampostería muy irregular y menuda, con restos de revoque. La puerta abre en la planta baja, en el muro E, precedida por tres escalones semicirculares; es adintelada y parece reciente. En los fachadas quedan numerosos restos del andamiaje utilizado en su construcción.
Sólo cuenta con dos vanos.

Referencias

Enlaces externos

 Románico aragonés
 Ruta de los BICs de Sobrarbe* Ruta de los BICs de Sobrarbe.

Bienes de interés cultural de la provincia de Huesca
Plan
Casas torreadas del Alto Aragón

Torre de Casa Botigué


Danaë este o pictură în ulei realizată de pictorul austriac Gustav Klimt în anul 1907. Tabloul măsoară 77 × 83 de centimertri și se află în Galeria Würthle din Viena, Austria. Danae a fost un subiect popular în anii' 1900, ea fiind un simbol al iubirii divine și al transcendenței.

Subiectul
Potrivit mitologiei grecești, după ce un oracol i-a prezis că va fi ucis de nepotul său,  Acrisios, regele din Argos, tatăl lui Danae, a închis-o într-un turn. Cu toate acestea, Zeus a reușit să intre în acest turn, sub forma unei ploi de aur. Din această împreunare s-a născut Perseu. Prin urmare, tabloul prezintă momentul împerecherii între Zeus și Danae.

Realizarea
Adâncită în somn, Danae pare nevinovată și plină de duioșie. Fața ei calmă și liniștită contrastează cu senzualitatea coapsei și pieptului ei și cu crisparea degetelor sale care îi cuprind sânul. Cealaltă mână a lui Danae dispare în spatele coapsei. Gura ei întredeschisă este senzuală și ne poate aminti de un orgasm. Ca de obicei, Klimt pune în prim-plan erotismul și senzualitatea trupului femeii. Țesătura pe care stă culcată este bogat brodată cu sfere de aur. Acest voal subțire și transparent, care abia dacă-i acoperă corpul (picioarele, spatele), întărește impresia de senzualitate și blândețe feminină.

Ploaia de aur, care îl reprezintă pe Zeus, formează o cascadă care trece printre coapsele tinerei femei, ca un simbol al fertilizării. Acest simbol este întărit de poziția fetală a lui Danae. Dinamica lucrării este dată de liniile de forță în formă de spirală. Nu există o perspectivă reală, doar coapsele și fesele prezentate în prim-plan dau impresia de adâncime în raport cu restul corpului.

Culorile, mai curând întunecate, din jurul tinerei (purpuriu, maro, albastru), îi dau o înfățișare senzuală, izvorâtă din contrastul cu corpul gol și palid al lui Danae și strălucitoarea ploaie de aur. Pozițiile și culorile întăresc disproporția coapsei care atrage toată lumina. Paleta de culori permite punerea în valoare a subiectului.

Buzele întredeschise, ochii închiși, ciorapul tras în jos până la gleznă, părul roșu și vălul transparent sunt tot atâtea indicii ale experienței senzuale prin care trece Danae. Pare că a fost surprinsă de pictor în timpul unui vis erotic.

Faptul că în această pictură ea apare ghemuită într-un voal colorat cu purpură indică privitorului descendența ei imperială.

Trivia
Deși aprecia mult picturile lui Klimt, împăratul Franz Joseph al Austriei a considerat că tabloul Danaë  (1907) este prea provocator pentru a fi expus în palatul său. Din același motiv, arhiducele Franz Ferdinand al Austriei a refuzat numirea lui Klimt ca profesor la Academia de Artă din Viena.

Note

Vezi și
Danae (pictură de Rembrandt)

Nuduri
Picturi realizate de Gustav Klimt
Picturi din 1907

Danaë (Klimt)


Isen Bjerg er en bakkeø, der med sine 102 meter over havet hæver sig over den sydvestlige del af Gludsted Plantage sydøst for Ikast. Området er fredet.

Bakkeøen er resterne af morænelandskabet fra næstsidste istid (Saale-istiden). Mod slutningen af sidste istid (Weichsel-istiden) lå Hovedopholdslinjen umiddelbart øst for den nuværende plantage. Fra gletsjerportene strømmede smeltevandet mod vest i de laveste områder. Smeltevandet skyllede næringsstofferne ud af jorden, efterlod sand, grus og sten i stedet og lod højere områder som Isen Bjerg stikke op af den flade slette.
Isen Bjerg rejser sig dramatisk små 30 meter over den omgivende smeltevandsslette. Isen Bjerg er en af de mest besøgte enkeltlokaliteter i Gludsted Plantage. Stedet er kåret som Danmarks femtebedste gratis turistattraktion. På bakketoppen er en  trigonometrisk station.

Isen Bjerg Mindesten er et mindesmærke, som blev rejst i 1995 på den østlige side af Isen Bjerg til minde om De Allieredes våbennedkastninger under Besættelsen.

Noter

Referencer

Eksterne henvisninger

Ikast-Brande Kommunes geografi
Bakker i Danmark

Isen Bjerg


التراكم الحيوي  يشير إلى تراكم مواد مثل المبيدات الحشرية أو مواد ومركبات عضوية أخرى في الكائنات الحية. يحدث التراكم الحيوي عندما يمتص كائن حي مادة سامة بمعدل أعلى من تصريفه لهذه السموم. وبذلك كلما كان عمر النصف الحيوي للمادة أطول، زاد معها خطر سميتها المزمن على الكائنات. حتى ولو كانت مستوياتها البيئية منخفضة جدا. يحدث التراكم الحيوي عموما عند نفس مستوى تحرك الطاقة خلال المستويات الغذائية، زيادة حوالي 10% في المستوى.

يفسر التراكم الحيوي لماذا يكون التسمم المزمن سمة عامة للصحة البيئية في أماكن العمل. فالتعرض المتكرر لمستويات بسيطة من المواد السامة في هذه البيئات قد يكون قاتلا على المدى الطويل.

أمثلة

و مثال على التسمم في أماكن العمل معروف من جملة (مجنون كصانع القبعات) ويقابلها في الإنكليزية (as mad as a hatter). فعملية تلبيد اللباد في صناعة القبعات تشمل استعمال الزئبق الذي يشكل مركبات عضوية مثل ميثيل الزئبق وهو دهن قابل للذوبان، يميل للتراكم في الدماغ مما يسبب التسمم بالزئبق.

وهناك أنواع أخرى من التسممات بالدهنيات القابلة للذوبان تشمل مركبات رباعي إيثيل الرصاص (الرصاص في البنزين)، وفي ددت (DDT). تخزن هذه المركبات في دهون الجسم، وعندما تستخدم الأنسجة الدهنية للحصول على الطاقة، تتحرر المركبات وتسبب تسمما خطيرا.

ويمكن للذيفان المنتج طبيعيا أن يتراكم حيويا أيضا. ويعرف الازدهار الطحلبي بالمد الأحمر ويؤدي في الكائنات الحية المتغذية بمرشح محلي مثل بلح البحر والمحار إلى التسمم، وقد يكون سمك المرجان المسؤول عن التسمم المعروف بـ (ciguatera) عندما يتراكم فيها ذيفان يسمى (ciguatoxin) من الطحالب المرجانية.

و بعض الحيوانات تستخدم التراكم الحيوي كوسيلة للدفاع، حيث تستهلك النباتات السامة وبعض الحيوانات، وبهذه الطريقة تحمي نفسها عندما يهاجمها حيوان مفترس. ومثال على ذلك الدودة القرنية التي تُركز النيكوتين لدرجة السمية في جسمها حيث تأكل النباتات المحتوية على هذه المادة.
والتسمم عبر المستهلكات الصغيرة عبر السلسلة الغذائية قد يكون خطر على الكائنات المستهلكة بشكل عام.

تستخدم بعض أنواع الحيوانات التراكم الحيوي كوسيلة للدفاع، حيث تستهلك النباتات السامة أو فرائس الحيوانات، وبهذه الطريقة تراكم الذيفان الذي يمثل رادعا لأي حيوان مفترس محتمل. ومثال على ذلك دودة التبغ القرنية (مندوكة سداسية) التي تُركز النيكوتين لدرجة السمية في جسمها حين تأكل نبات التبغ.
تسميم المستهلكين الصغيرين يمكن أن يمر عبر السلسلة الغذائية ليؤثر على المستهلكين اللاحقين.

بعض المواد التي لا تكاد تعتبر سامة قد تتراكم إلى مستويات سامة في الكائنات الحية. والمثال على ذلك هو فيتامين أ الذي يكون عالي التركيز في كلىآكلات اللحوم، مثل الدببة القطبية: فعندما تتغذى الحيوانات آكلات اللحوم على آكلات لحوم أخرى (الفقمة)، فإنها تراكم كمية كبيرة من فيتامين أ في كلاها. وهذا الأمر معروف لدى السكان الأصليين القاطنين في القطب الشمالي حيث يتجنبون أكل الكلى، ولكن مستكشفي القطب الشمالي عانوا من فرط فيتامين أ نتيجة أكلهم كلى الدببة القطبية. وإحدى الأمثلة الشهيرة هو حملة السير دوغلاس ماوسن، فقد تسمم مرافقه عندما أكل كلى إحدى كلابه.

المراجع

وصلات خارجية
 http://www.marietta.edu/~biol/102/2bioma95.html
 http://www.mhhe.com/biosci/esp/2001_gbio/folder_structure/ec/m3/s4/
 http://toxics.usgs.gov/definitions/biomagnification.html
 http://www.pbtprofiler.net/criteria.asp

أنواع
إدارة المخلفات المتفككة حيويا
تحلل حيوي
تلوث
سموميات بيئية
علم السموم
ملوثات

تراكم حيوي


Mýto pod Ďumbierom este o comună slovacă, aflată în districtul Brezno din regiunea Banská Bystrica, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 511 locuitori.

Istoric
Localitatea Mýto pod Ďumbierom este atestată documentar din 1260.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Mýto pod Ďumbierom


Kadeş Antlaşması, MÖ 13. yüzyılın başında, Kadeş Savaşı'nı sonlandıran, Mısır Firavunu II. Ramses ile Hitit Kralı III. Hattuşili arasında, bazı kaynaklara göre MÖ 1285, bazı kaynaklara göre MÖ 1280, bazı kaynaklara göre ise MÖ 1286 yılında imzalanan ve Suriye topraklarının paylaşılması ile neticelenen barış antlaşmasıdır.

Yakın Doğu'da imzalanmış ilk antlaşma olma niteliğini taşır. Şu güne kadar kaydedilmiş-bulunmuş en eski uluslararası antlaşma olmasına karşın daha eski antlaşmaların varlığı kanıtlanmıştır. Orijinal olarak Akad dilinde yazılmış Mısır dili ve Hititçe'ye de kopyalanmış eşit koşullar altında imzalanmış olan antlaşmanın kil tabletten kopyası Hitit İmparatorluğu'nun başkenti Hattuşa (Boğazköy) antik kentinde yapılan kazılar sonucu 1906 yılında bulunmuştur.

Öncesi
Mısır'da II. Ramses tahta geçmiş ve genel olarak mimari yönden ülkesini güzelleştirmiştir. Ayrıca düzeni kurmak ve ülkesinin gücünü göstermek için bazı askeri seferlere çıkmıştır. Bununla beraber tahta çıktığı dönemde ülkesinin Hitit Devleti ile olan siyasi ve ekonomik sorunlarını da sırtlamıştır. Kadeş Savaşı hükümdarlığının en önemli olaylarından biridir. Savaşın nedeni M.Ö. 13. yüzyıl başlarında Mısır ve Hitit devletlerinin birbirine eşit kuvvetler haline gelmesi, Kral Muvatalli'nin  ülke sınırlarına yeniden şekil vermek istemesi, I. Şuppiluliuma döneminde Hitit Prensi Zannanza'nın kraliçe Ankesenamon ile evlenmek üzere Mısır'a giderken Mısırlılar tarafından öldürülmesi ve bu iki büyük devletin ekonomik çıkarlarının Kuzey Suriye toprakları üzerinde birleşmesidir. Bir diğer neden ise Hitit egemenliğindeki Amurru şehir devletinin Mısır safına geçmesidir. İki büyük ordu Kadeş yakınlarında karşılaşmış ve savaş burada yapılmıştır.

Christian Jacq'ın "Ramses Kadeş Savaşı" isimli kitabında; II. Ramses'in büyük bir başarı kazandığından, Hititleri darmadağın ettiğinden ve o zamanki Hitit kralı II. Muvatalli'in barış için yalvardığından bahseder. Aslında ne Mısır ne de Hitit Devleti'nin Kadeş Savaşı'nın gerçek galibi olduğu söylenemez. Ancak sadece Mısır kaynaklarına bakılmayıp objektif bir yaklaşım ele alınırsa askeri açıdan Hititlerin daha başarılı olduğunu söylemek mümkündür. Savaşın ardından III. Hattuşili döneminde II. Ramses ile Kadeş Antlaşması imzalanmıştır. Anlaşmanın Doğu'daki Asur tehdidine karşı da yapıldığı savunulabilir.

İçeriği
Antlaşma metninde "Mısır ülkesi kralı, büyük kral, kahraman Mısır ülkesi kralı, büyük kral, kahraman Re-masesa-mai Amana'nın (II. Ramses), Hatti ülkesinin büyük kralı Hattuşili ile dostluklarının, kardeşliklerinin ve büyük krallıklarının devamı için yaptıkları antlaşmadır." denmektedir.

Antlaşmanın içeriği iki önemli kararı barındırmaktadır.
İki ülkeden birine iç veya dış yapılacak her türlü saldırıda ülkeler birbirlerine yardım göndereceklerdir.
Mısır'dan Hatti ülkesine veya Hatti ülkesinden Mısır'a kaçan-sığınan kişiler kendi ülkelerine iade edilecek ancak bu kişiler şiddetle cezalandırılmayacaktır.

Sonuçları ve önemi
Şu güne kadar kaydedilmiş-bulunmuş en eski uluslararası antlaşmadır. Boğazköy (Hattuşaş) kazılarında bulunan kil tablet örneği, İstanbul Arkeoloji Müzesi'nde sergilenmektedir.Antlaşma metninin büyütülmüş bir kopyası ise New York'taki Birleşmiş Milletler Binası'nda bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız

 II. Ramses
 III. Hattuşili
 Hititler
 Antik Mısır

Kaynakça
Başvuru Kitapları Dünya Tarihi, NTV Yayınları, İstanbul, 2010 ISBN 978-605-5813-13-0

Notlar

Dış bağlantılar
Ramses-Hattusili Treaty

Hitit İmparatorluğu
Mısır imparatorluğu
Mısır barış antlaşmaları
İstanbul Arkeoloji Müzeleri koleksiyonu
MÖ 13. yüzyılda antlaşmalar
MÖ 1285
Kil tabletler

Kadeş Antlaşması